Tag Archives: 4

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…


(Ήταν και είναι τόσο σουρεαλιστικά όσα ζούμε με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών που το παραπάνω βιντεάκι μου βγήκε αβίαστα…Πιστεύω να γελάσατε…)

Πριν 2 χρόνια είχαμε τους άλλους ανίκανους που ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν να αλλάξουν το κρατικό-δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Και στο μυαλό τους η μόνη αλλαγή που μπορούσαν να κάνουν ήταν το μαύρο στην ΕΡΤ και στις οθόνες και ένα καινούργιο όνομα!
Και η μείωση στον αριθμό των ΕΡΤ… Έκλεισαν την ΕΡΤ-3 για παράδειγμα…
(Και είχα γράψει και για εκείνο το λάθος μαύρο…)
Το μαύρο είναι χρώμα μόνο για άσχετους ζωγράφους, ανίκανους πολιτικούς και λαμόγια συνδικαλιστές….

Το έκαναν όμως χωρίς να αλλάζουν τίποτα από όσα έκαναν την ΕΡΤ έναν γίγαντα που κόστιζε υπερβολικά πολλά.
Που κόστιζε/κοστίζει υπερβολικά πολλά γιατί η διάρθρωση της ευνοούσε/ευνοεί την ανάπτυξη παρασιτικών συμπεριφορών και την ανεξέλεγκτη δράση όλων αυτών που το μόνο που ήξεραν/ξέρουν να κάνουν καλά ήταν/είναι να είναι Γκρούεζες κάποιου κόμματος.
Που περίμεναν την σειρά τους να επιβραβευτούν για τις «θυσίες» που έκαναν με μια θεσούλα, μια θεσάρα, μια εξωτερική συνεργασία…κοκ
Ένα κοκαλάκι ή και κοκαλάρα…Ανάλογα το πόσο ικανοί Γκρούεζες ήταν/είναι.

Και που εξαιτίας και αυτού, συγκέντρωνε υπερβολικό πλήθος ανθρώπων που αποτελούνταν από δυο βασικές ομάδες:
α) υπερβολικά πολλούς ικανούς αλλά αχρείαστους για τον οργανισμό και
β) υπερβολικά πολλούς ανίκανους αλλά χρειαζούμενους για το εκάστοτε κόμμα.

Την ίδια ΕΡΤ έστησαν λοιπόν με την ΝΕΡΙΤ οι ανίκανοι να την αλλάξουν σαν ΕΡΤ.
Και μέχρι να κλείσει ξανά είχε -φυσιολογικά- φτάσει να έχει 2500 προσωπικό…

Και όταν ήρθαν οι επόμενοι, την ίδια ΝΕΡΙΤ διατήρησαν μόνο που την είπαν ξανά ΕΡΤ…
Η χώρα της ταμπέλας…Που μόνο γι αυτό είναι ικανοί οι ανίκανοι…
Να αλλάζουν ταμπέλες. Στους οργανισμούς, στα υπουργεία, στις ανεξάρτητες αρχές, στις αντιδράσεις του κόσμου, στα μνημόνια….
Σε αυτό, είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλο !!

Και ήρθαν λοιπόν οι επόμενοι, που όσο ήταν αντιπολίτευση διαφωνούσαν με την λογική του μαύρου και είπαν πως θα βάλουν επιτέλους γενική τάξη στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο της χώρας. Τοπίο που παρέμενε θολό από το γεγονός πως η ΜΗ Ανεξάρτητη Αρχή που ήταν επιφορτισμένη με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, το ΕΣΡ, δεν ολοκλήρωσε ποτέ κανέναν διαγωνισμό για τις άδειες και κανένα οδικό χάρτη για τον χώρο των ΜΜΕ.

Την λέω ΜΗ Ανεξάρτητη Αρχή γιατί όποιος πιστεύει πως μια ανεξάρτητη αρχή μπορεί
α) να είναι ανεξάρτητη και το σημαντικότερο
β) να παράγει έργο
την στιγμή που για την σύσταση της πρέπει να συμφωνήσουν στα πρόσωπα τα πολιτικά κόμματα (που υποτίθεται πως γι αυτό τον λόγο συστήνεται, για να αποφεύγεται ο μικροπολιτικός επεμβατισμός στον τρόπο που λειτουργεί κάτι που χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα δημόσιο αγαθό) και πως αυτό δεν συνιστά πολιτική παρέμβαση, τότε την κούνια που τον κούναγε δεν την εγκατέλειψε ποτέ….

Γι αυτό άλλωστε είχε φτάσει το ΕΣΡ να είναι μια τύποις Ανεξάρτητη Αρχή, που δικαιολογούσε την σύσταση της με το να βάζει που και που κανένα πρόστιμο.
Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα με ύψος που δεν αντιστοιχούσε στην παράβαση και δεν λειτουργούσε ποτέ αποτρεπτικά για όσα θα έπρεπε. Τεράστια πρόστιμα για παράδειγμα για κάτι διοικητικής υφής, πρόστιμα χάδια για τα παιχνίδια με τα στημένα τηλεφωνήματα που τα κανάλια κοροϊδεύουν τους αφελείς…

Και που 3 δεκαετίες δεν έπραξε το πλέον σημαντικό. Να μπουν συγκεκριμένοι κανόνες στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.

Και είναι τόσο φαιδρά όλα σε αυτή την χώρα που, ακόμη και το αυτή η ίδια η Αρχή που υποτίθεται είχε δημιουργηθεί για να φροντίσει να τηρείται η νομιμότητα στον τομέα ευθύνης του, έφτασε να κριθεί -ορθώς- παράνομη από το ΣτΕ γιατί τα μέλη της «ξέχασαν» να «αντικατασταθούν»…

Το ίδιο φαιδρή είναι και η άλλη μεγάλη Ανεξάρτητη Αρχή της χώρας. Η ΕΕΤΤ.
Που ενώ για παράδειγμα εδώ και χρόνια μειώνονται σταθερά τα κόστη ανάμεσα στις εταιρείες κινητής, αυτές σε κάθε μείωση κοπανάνε με έμμεσο τρόπο (δεν χάνεις ποτέ αν στοιχηματίσεις πως θα συμβεί) με αυξήσεις τον τελικό χρήστη.
Αλλά δεν είναι η ώρα της…

Και με όλα αυτά λοιπόν καταλήξαμε στους καινούργιους που αφού επανέφεραν την ταμπέλα στην κρατική-δημόσια ραδιοτηλεόραση και εκεί τελείωσε -με το νου τους- το έργο τους (όπως είχε τελειώσει -με το νου τους κι εκεί- το έργο την ΝΔ με την ταμπέλα ΕΡΤ-ΝΕΡΙΤ) ζήλεψαν τους προηγούμενους και είπαν να κάνουν κι αυτοί κάτι πιο μεγάλο, να καταπλήξουν τα πλήθη. Να αλλάξουν το ιδιωτικό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο!

Το ότι δεν υπήρχε ούτε καν αυτό το ΜΗ ανεξάρτητο ΕΣΡ (έστω για τα μάτια του κόσμου) ποσώς τους απασχόλησε. Και ποιο ήταν το πλάνο τους;
Ίδιο με των προηγούμενων! Με αντίστροφη φορά.
Η μείωση του αριθμού των καναλιών και το αναπόφευκτο μαύρο!

Με βασική δικαιολογία του υπεύθυνου υπουργού για τον συγκεκριμένο αριθμό των καναλιών, μια τόσο γελοία που αρκούν απλές απορίες για να την αποδομήσουν.
Πως -και καλά- τα κανάλια γενικού περιεχομένου θα ήταν μόνο 4 γιατί μόνο τόσα μπορούσε να αντέξει η αγορά. Το πως βγήκε αυτό το νούμερο, που δεν έχει και σχέση με τι συμβαίνει στα άλλα κράτη, δεν μας απασχολεί.

Το νούμερο που το χρησιμοποίησε όμως σαν βασικό του επιχείρημα, δεν θα μπορούσε να απαντήσει σε απλές απορίες όπως οι παρακάτω:
-Κι αν το 2018 η αγορά θα μπορούσε να σηκώσει μόνο 3 άδειες τι θα γίνονταν με τις 4 άδειες 10ετούς διάρκειας που θα είχαν δώσει;
Ποιος θα αποφάσιζε ποιο από τα 4 κανάλια θα έκλεινε; Τότε θα μπορούσε η τηλεοπτική αγορά -βολικά- να αυτό-ρυθμιστεί;
Και τότε γιατί έδιναν 4 άδειες και δεν έδιναν 2 για να υπάρχει περιθώριο να μην κλείσει κανένα σε μελλοντική μείωση της διαφημιστικής πίτας;
-Κι αν η αγορά το 2018 σήκωνε περισσότερα, ποιος θα αποφάσιζε αν θα δίνονταν μια ακόμη άδεια ή αν θα ενίσχυαν απλά την πίτα τους τα 4  που θα λειτουργούσαν;-
-Και τα θεματικά που θα άνοιγαν αργότερα από ποια διαφημιστική πίτα θα έτρωγαν;
Και τότε πόσα γενικά-θεματικά θα άντεχε τότε το τηλεοπτικό τοπίο;
Με λίγα λόγια, όρεξη να έχεις να δημιουργείς ερωτήματα…

Φυσικά αυτά ούτε που απασχόλησαν τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα.
Ειδικά όταν τέτοια θέματα τα χρησιμοποιεί με την πρώτη ευκαιρία ο εκάστοτε αυτοκράτορας (σόρι, πρωθυπουργός) για να γεμίζει το πρόγραμμα στην αρένα και να ικανοποιεί τα πλήθη που τον υποστηρίζουν ή θέλει να τον υποστηρίξουν και διψάνε να δούνε να τρέχει αίμα….

Φούσκωναν από ικανοποίηση τα πρόβατα της ΝΔ με τον Σαμαρά και τον Κεδίκογλου που θα έβαζαν ένα τέλος στο έκτρωμα της ΕΡΤ και εκστασιάζονταν στο θέαμα του αίματος από τις απολύσεις των «άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων» που δεν έκαναν τίποτα.
Αντί να ζητάνε το λογικό…
Να αλλάξει ο τρόπος και όχι μόνο τα πρόσωπα.
Και έτσι δεν έβλεπαν πως στήνονταν/στήθηκε το ίδιο ακριβώς έκτρωμα.

Φούσκωναν από ικανοποίηση τα πρόβατα του ΣΥΡΙΖΑ με τους Τσίπρα και Παππά που θα έβαζαν ένα τέλος στην διαπλοκή και στη θέα του αίματος των απλών υπαλλήλων των καναλιών (ως αντίποινα για την ΕΡΤ) και δεν έβλεπαν/καταλάβαιναν πως και οι άλλοι νταβατζήδες θα γίνονταν/γίνουν.

Και δεν κατανοούσαν πως, στην λογική αυτών που υπηρετούν τους νταβατζήδες, για τα μεγάλα ονόματα που αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ενός μέσου με το κοινό, δεν υπάρχουν άλλα ονόματα να τα αντικαταστήσουν.
Και πως μόνο η «μαρίδα» θα έμενε χωρίς εργασία…
Εκτός κι αν υπηρέτης ενός διαπλεκόμενου είναι ο ηχολήπτης και ο μπουφετζής…
Αντί να θέλουν το λογικό…
Να κοπούν οι δεσμοί, οι εξαρτήσεις και οι συναλλαγές ανάμεσα στο κράτος και τους όποιους καναλάρχες, που γεννάνε την όποια διαπλοκή, με απλούς κανόνες που δεν θα μπορούν να παρακαμφθούν και που ο έλεγχος τήρησης του να γίνεται αυτοματοποιημένα.
Φυσικά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους εκάστοτε οπαδούς ενός κόμματος.

Οπαδούς λόγω πίστης σε ιδεολογίες που δεν κυβερνούν, αντίδρασης, ευπιστίας, ελπίδας, τήρησης της παράδοσης, ακόμη και τρολαρίσματος…

Που ψηφίζουν ανίκανους-άσχετους, οι οποίοι ξαφνικά βρίσκονται πρωθυπουργοί και βάζουν κάποιους το ίδιο ανίκανους-άσχετους για υπουργούς, που εξαντλούν την ώρα τους και δικαιολογούν την θέση τους με να πείθουν τον εαυτό τους πως αυτό που δημιουργούν είναι υπέροχο, φανταστικό, εξαίσιο, αριστούργημα, τέλειο και μετά να πείθουν τον επίσης άσχετο με το θέμα πρωθυπουργό που τους έδωσε την θέση πως αυτό που του παρουσιάζουν, είναι η απόλυτη απάντηση-λύση στο θέμα και αυτό που πρέπει να γίνει!

Και που συνήθως πείθεται τόσο βαθιά που, πολλές φορές το υπερασπίζεται σαν δικό του για να πάρει από την δόξα της υπουργάρας! Που στην τελική αυτός τον διάλεξε…

Και που όταν φτάνει να μην περνάει από ένα ΣτΕ που, σαν μέρος της δικαιοσύνης, επίσης δεν είναι ανεξάρτητο ούτε και απαλλαγμένο από πολιτικές-κυβερνητικές παρεμβάσεις-πιέσεις, δεν σκέφτονται πως συνέβη γιατί το έκαναν τελείως λάθος, αλλά βγάζουν τον Χίτλερ και τον φασίστα από μέσα τους.

Που ήταν ο μόνος (με το θολωμένο του μυαλό) που ήξερε το σωστό για όλο τον κόσμο και ήθελε να το εφαρμόσει πάση θυσία και που όλοι οι άλλοι ήταν οι κακοί που ήθελαν το κακό του και έπρεπε να εξοντωθούν και να τους αντικαταστήσει με αυτούς που εκείνος θα διάλεγε.

Και το χαρακτηριστικό μουστακάκι που φορούσε ο Κεδίκογλου και οι υπόλοιποι του κόμματος του με την ΕΡΤ, εμφανίστηκε και στην Γεροβασίλη για παράδειγμα, μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.
Που την έβλεπες και έλεγες πως θα πάθει εγκεφαλικό ή στην καλύτερη θα βάλει τα κλάματα! Από τα νεύρα της!

Για τα παιδάκια που δεν θα φάνε και για τους εχθρούς που τους πολεμάνε. Που τους πάνε κόντρα στο τι είναι σωστό να γίνει και που μόνο αυτοί ξέρουν και πρέπει να εφαρμόσουν ακόμη και με το ζόρι αν χρειαστεί. Που όμως τους σταμάτησαν οι σκοτεινές δυνάμεις. Οι άλλοι….

Κι αντί να σκεφτούν πως απλά έκαναν πατάτα, έχει ξεκινήσει από εκείνη την μέρα μια απίστευτη υπεράσπιση του τέλειου νόμου που, με κάποιο τρόπο, ακόμη και τώρα, πρέπει να εφαρμοστεί γιατί αυτό είναι το σωστό για όλους!
Αλλά και την ανακάλυψη εχθρών παντού.
Συμπεριφορά που βλέπεις ακόμη και από το ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Πιο βλάκας (λόγω μεγαλομανίας, τυφλού φανατισμού και μανίας καταδιώξεως, τα βασικά συστατικά για παραγωγή φασιστών-αντίτυπων του Χίτλερ) δεν σου κόβει να αλλάξεις τις μπαταρίες στο κασετοφωνάκι που σου λέει εισπνοή-εκπνοή και πεθαίνεις από αναπνευστική ανεπάρκεια και έλλειψη οξυγόνωσης του οργανισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραγωγής μπούρδας ο πρόεδρος της τωρινής αντιπολίτευσης, που ζήτησε (για να λέει πως κάνει αντιπολίτευση στα φυτά του) εκλογές, γιατί η κυβέρνηση είχε μια δικαστική ήττα.
Που με την δική του λογική (ευφημισμός-σχήμα λόγου), όταν κυβερνούσε το δικό του κόμμα, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί καμιά 10αριά φορές…

Το ότι αυτοί οι πολιτικοί (οι προηγούμενοι, οι τωρινοί, οι επόμενοι) επιβιώνουν ανεξαρτήτως συνθηκών και που στις υψηλές θέσεις μπορούν να επιζούν και χωρίς εγκέφαλο, δεν πρέπει να μας παραξενεύει.
Οι αμοιβάδες υπάρχουν από την αρχή του κόσμου…
Λογικό είναι, μετά από τόσα δισεκατομμύρια χρόνια, να έχουν καταφέρει να μεταλλαχθούν και να κυβερνούν με ανθρώπινη μορφή!
(άλλες μεταλλαγμένες αμοιβάδες…)

4 μέρες καπηλείας 4 δεκαετίες εξουσίας κι ο Παναγούλης…

"Panagoulis Grave" από τον AWI - Έργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

«Panagoulis Grave» από τον AWIΈργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

edit (17/11/19)
Τίποτα δεν έχει αλλάξει από το πως το σύστημα στο σύνολο του εκμεταλλεύεται ακόμη κάτι όπως την εξέγερση του Πολυτεχνείου εφόσον μπορώ να προσθέτω στο παρακάτω κείμενο κάθε χρόνο νέα παραδείγματα καπηλείας καταστάσεων και προσώπων.
Σύστημα που αναγκάστηκε να «κάψει» με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (οι ΑΝΕΛ είναι άλλο κεφάλαιο) μια ταμπέλα που κάλυπτε την σκιώδη κυβέρνηση του που φρόντιζε για την κοινωνική «σαπίλα» ώστε να συμβαδίζει με την οικονομική,σαπίλα που κρύβεται και στη χρόνια ανοχή της κοινωνίας γενικά (και της μικροκοινωνίας των απλών φοιτητών) να είναι συγκεκριμένα πανεπιστήμια ιδρύματα περίθαλψης και ανάπτυξης νοσηρών καταστάσεων που τα εμποδίζουν να λειτουργούν ως άσυλο μάθησης και γνώσης.

Ταμπέλα που τώρα,από την «άνεση» της απώλειας της κοινοβουλευτικής εξουσίας,βλέπουμε να προσπαθεί και πάλι να διατηρηθεί το παραπάνω καθεστώς γιατί το σύστημα δεν είναι έτοιμο να απορροφήσει ακόμη την αλλαγή που συνετέλεσε η ανάδειξη της από σκιώδη κοινωνική κυβέρνηση σε κυβέρνηση προσκηνίου και σήμερα (αναγκαστικά) σε ρόλο -πρόσκαιρης- αξιωματικής αντιπολίτευσης.

edit (17/11/16)
Κάποια πράγματα (κείμενα στην προκείμενη περίπτωση) αποκτούν ιδιαίτερη αξία όταν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις διαχρονικά. Μερικά όμως θα προτιμούσε μέχρι και ο συγγραφέας τους να μην είναι και να μην μπορεί να ανατρέχει σε αυτά.
Το παρακάτω -ελαφρώς ανανεωμένο στην απόδοση του, καλλιτεχνικό φρεσκάρισμα- ανήκει στην πρώτη κατηγορία και σίγουρα και στην δεύτερη…

18/11/14
4 μέρες καπηλείας (εκ των υστέρων) του επταετούς αγώνα ενός λαού, εξασφάλισαν 4 δεκαετίες (και συνεχίζουμε) εξουσίας σε κάποιους…με ετήσια ανανέωση-υπενθύμιση κάθε 17 του Νοέμβρη. Πάντα όμως δίναμε δύναμη στην ταμπέλα…είναι από τα μειονεκτήματα μας σαν λαός.

100% άδολη και γενναία η πρώτη αντίδραση των φοιτητών. Όπως συμβαίνει με κάθε αρχική αντίδραση του Έλληνα όταν βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα και απέναντι σε μια αδικία-απειλή. Ούτε το γιουρούσι άλλωστε είναι τυχαίο, ούτε το «Αέραααα» και το ροβολητό στις πεδιάδες και τις πλαγιές, στα πεδία των μαχών.

(Αν και έχει να κάνει πιο πολύ με τον ατομικό εγωισμό του καθενός, για τον οποίο έγραψα χθες με αφορμή την εθνική και που σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται σε θετικό-συλλογικό χαρακτηριστικό).
Αν είχαν για παράδειγμα τέτοια τρέλα οι Γάλλοι- Άγγλοι- Γερμανοί θα είχε τελειώσει ο 1ος ΠΠ σε μερικές βδομάδες…

Όπως συνέβη και στις καταλήψεις της δικής μας γενιάς.
Που η «γενναία» άδολη μάζα, ενώ συμμετείχε αυθόρμητα στις αντιδράσεις ενάντια σε ένα μεσαιωνικό νομοσχέδιο http://el.wikipedia.org/wiki/Μαθητικές_κινητοποιήσεις_στην_Ελλάδα_(1990-1991)
(άσχετα αν οι περισσότεροι μαθητές του γυμνασίου και του Λυκείου δεν είχαν ιδέα τι έλεγε) έδινε -χωρίς να έχει ιδέα- γήπεδο στα λαμόγια του σχολικού μικρόκοσμου να κλέβουν από μπάλες μέχρι ήχο-συστήματα, να στήνουν ερασιτεχνικά μπουρδέλα και χαρτοπαικτικές λέσχες με εξωσχολικούς ή να χρεώνουν τα τηλέφωνα με εκατοντάδες, μέχρι και εκατομμύρια δραχμές (κάπου εκεί στους λογαριασμούς ξεκίναγαν και έληγαν και πολλές καταλήψεις) και η γενναία μάζα δεν έπαιρνε χαμπάρι τι είχε παιχτεί…

Λαμογιάκια που στις ευθύνες κρύβονται πίσω από την μάζα και τους αγώνες της.
Είτε τους συνειδητούς είτε της ορμής της ηλικίας. Τον αγώνα για τον αγώνα.
Πολλοί μάλιστα χρησιμοποίησαν ακόμη και τις καταλήψεις ως παράσημο-όχημα…στην μετέπειτα πορεία τους.

Όμως τυχαίο δεν είναι που όλοι αυτοί οι ίδια τρελά γενναίοι, υποκύπτουν μια ζωή με τρέλα και στην γοητεία της ταμπέλας και αποκτούν πάτρωνες και νταβατζήδες.

Με τους κουρελήδες, προσφάτως απελευθερωμένους Έλληνες το ’21 να ψηφίζουν το Γαλλικό κόμμα ή το Αγγλικό….χωρίς να έχουν ιδέα ούτε πως μοιάζει στον χάρτη η Γαλλία ή η Αγγλία. Απλά γιατί έτσι τους έλεγε αυτός που τους έδινε να κουβαλάνε την ταμπέλα που τους γοήτευε τα μάτια και τα αυτιά. Είναι αυτό που δεν έχουν οι Γάλλοι, Γερμανοί, Γάλλοι. Τουλάχιστον όχι σε τέτοιο τραγικό βαθμό όπως εμείς, γι αυτό και έχουν καλύτερο κράτος…

Με τους κουρελήδες, ακόμη υπό κατοχικό ζυγό Έλληνες το ’44 να ξεκινάνε να σφάζονται μεταξύ τους, δίνοντας δύναμη σε κάτι μη ορατό σε αυτούς και χωρίς να κατανοούν πως το έκαναν για έννοιες και γεωπολιτικούς σχηματισμούς που ούτε να προφέρουν καλά καλά δεν μπορούσαν.
Πόσο μάλλον να κρίνουν πως καμιά πλευρά δεν ήθελε το καλό τους…

Σαν την πονηρή μετέπειτα καπηλεία του αγώνα των απλών Ελλήνων το 40. Που δεν πολέμησαν τους κατακτητές, τον φασισμό πολέμησαν…(αυτά είναι οι ψιλές αναγνώσεις πίσω από τους τίτλους…και δεν μιλάω για τα ονόματα των πρωταγωνιστών…)

Λες και έχει σημασία αν ήταν ναζί ή κομμουνιστές αυτοί που θα ερχόταν να μας κατακτήσουν και θα αντιδρούσαμε διαφορετικά. Παρασέρνονταν με υποχθόνιο τρόπο έναν λαό στην διχόνοια, σε εμφύλιο και σε 2 διαφορετικές κυβερνήσεις.

Φυσικά, αν μαθαίνεις να πολεμάς γενικά τους «κατακτητές» δεν παγιδεύεσαι τόσο εύκολα πίσω από ταμπέλες και έχεις την πιθανότητα να κατανοήσεις πως η κατάκτηση δεν έχει να κάνει μόνο με τα όπλα, κάτι που δεν βολεύει αυτούς που τις φτιάχνουν και τις μοιράζουν….

Με μερικές ταμπέλες λοιπόν που πρόθυμα μεγάλες μερίδες του λαού ασπάστηκαν, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι ακριβώς είναι αυτό που πιστεύουν, έγινε η δουλειά.
Γιατί αν μπορούσε κάποιος να τους το εξηγήσει, θα εισέπρατταν και οι δυο πλευρές ως απάντηση «ρε δεν πάτε να γαμηθείτε…»….

Έτσι «μονολεκτικά» λοιπόν, έστησαν για δεκαετίες δυο διαφορετικής υφής κυβερνήσεις, δήθεν ασύνδετες, δήθεν αντίπαλες μα όπως αποδεικνύεται τελικά ξεκάθαρα σήμερα, σε αγαστή συνεργασία.

Μια τυπική και μια κοινωνική. Μια ορατή και μια αόρατη. Μια κεντροδεξιά κυβέρνηση στην βουλή που για χάρη αληθοφάνειας έπαιζε ανάμεσα σε 2 δήθεν διαφορετικά κόμματα και μια αριστερή κυβέρνηση στην κοινωνία.
Που και οι δυο τους, τρέφονταν κατατρώγοντας αυτό που τις τροφοδοτούσε.
Τους ίδιους τους πολίτες, την ίδια την κοινωνία και τους θεσμούς.
Δυο κυβερνήσεις διαφορετικών πεδίων που έγιναν ένα, με αδιόρατα όρια, ειδικά από το 1980 και μετά, αφού μπολιάζονταν για χρόνια η μια με την άλλη.

edit 17/11/17: Το παραπάνω σύστημα υποχρεώθηκε να φέρει στην διακυβέρνηση την ταμπέλα που για δεκαετίες είχε το ρόλο της σκιώδους κοινωνικής κυβέρνησης και πλέον όλο το οικοδόμημα και το προφίλ που είχε την άνεση να χτίζει γκρεμίζεται με πάταγο σε κάθε κίνηση τους, όμως αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου.

Την ώρα δε που οι πολίτες έβλεπαν έναν εναγκαλισμό πάλης, αυτές οι δυο κυβερνήσεις στην ουσία αντάλλασσαν φρέσκα κλωνάρια πάνω στους κορμούς τους.

Με ορισμένα παραδείγματα που λειτουργούσαν στο ασυνείδητο της κοινωνίας, σαν απόδειξη πως όλοι ίδιοι είναι. Κάτι που «φωναχτά» θα δημιουργούσε πρόβλημα, όμως σαν υποβόσκουσα ιδέα, καλλιεργήθηκε μέχρι το σημείο που πλέον έχουν χαθεί όλα τα πολιτικά-ιδεολογικά όρια και ο πολίτης δεν βλέπει διέξοδο, ούτε έχει την κοινωνική και την πολιτική υγεία-εκπαίδευση-ικανότητα να δημιουργήσει νέο δρόμο.

Παράδειγμα πρόχειρο η πολιτική πορεία ενός συμβόλου σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, που από το ένα άκρο (ΚΚΕ) βρέθηκε στο άλλο (ΝΔ) την ώρα που άτομα του βεληνεκούς του πρέπει να μιλάνε μόνο με το έργο τους και να μην καταδέχονται καμία ταμπέλα που τους βάζει σε κάποια ομάδα, δίνοντας το παράδειγμα της ανεξαρτησίας της σκέψης στον απλό λαό.

Δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε η ταυτόχρονη γιγάντωση συγκεκριμένων επιχειρηματιών και συγκεκριμένων συνδικαλιστών φορέων.
Άσχετα αν σε κάποιες υπό-περιπτώσεις έφτασαν να αλληλοσπαράσσονται από απληστία. Όπως δεν είναι τυχαία, ίσα ίσα που επιβεβαιώνουν το πλάνεμα του πολιτικά ανάπηρου πολίτη από την ταμπέλα, όλα τα παραδείγματα με τους «λαϊκούς» αγωνιστές που μπήκαν στην βουλή και η παράλληλη πορεία τους με αυτούς που λίγο πιο πριν έλεγαν πως πολεμάνε…

Με έναρξη της τελικής πράξης του έργου, μέσα από την καπηλεία του αγώνα ενός λαού απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς από μια ομάδα και μια ταμπέλα, με την ανοχή μιας αγαθής μάζας που λειτουργούσε πάντα σαν μαριονέτα.

Αλέκος Παναγούλης…
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα και απόδειξη για όλα αυτά η κόντρα του Αλέκου Παναγούλη μετά την δικτατορία και τα 2 χρόνια μέχρι τον θάνατο του με όλο το πολιτικό τόξο, ακόμη και το ίδιο το κόμμα του, από το οποίο μάλιστα ανεξαρτητοποιήθηκε.

Πολιτικό τόξο που δεν ήθελε με τίποτα να προχωρήσει με τα στοιχεία που είχε για διασύνδεση δήθεν δημοκρατών με την χούντα. Στοιχεία που όλοι βολικά δέχθηκαν να χαθούν μετά την δολοφονία του, την πρωτομαγιά του ’76.

Δολοφονία που καθόλου περιέργως (σε άλλη περίπτωση θα είχε αξία η έκφραση «όλως περιέργως») έχει καλυφθεί ελάχιστα από τα ΜΜΕ στα αφιερώματα για το πρόσωπο του και έχει μείνει να αιωρείται μέχρι και σήμερα ως κάτι που μπορεί τελικά να ήταν και μια άτυχη στιγμή της μοίρας, γιατί έτσι βολεύει τους πάντες.
Από το ένα άκρο του πολιτικού θιάσου μέχρι το άλλο.

Τόσο γελοίο ήταν όλο το «δημοκρατικό» σκηνικό, που αυτός που παρουσιάστηκε ως άθελα του υπεύθυνος για το τροχαίο καταδικάστηκε σε μερικούς μήνες φυλακή, παρά το γεγονός πως όλη του η δήθεν μαρτυρία ήταν ένας τεράστιος σωρός αντιφάσεων. Ε μιας και πήγε, να μην τον στενοχωρούσαν….

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης πως η μόνη εφημερίδα που προκλητικά δεν είχε πρωτοσέλιδο το θέμα, ήταν ο Ριζοσπάστης.

Κανένα λαμόγιο, ούτε τα παλιά ούτε αυτά που έβλεπαν την ευκαιρία ανάδειξης τους στο άμεσο μέλλον δεν βόλευε ένας Παναγούλης που θα έβαζε δυναμίτιδα στα θεμέλια αυτού που τόσα χρόνια έστηναν όλοι μαζί και που σε αντίθεση με την αποτυχία της απόπειρας κατά του δικτάτορα, θα κατάφερνε να ανατινάξει.

Γιατί αρκεί να έδενε η άκρη του νήματος των στοιχείων σε μια άκρη-πρόσωπο και να βρισκόταν κάποιος να το τραβήξει και θα ξηλώνονταν σαν πουλόβερ, όλο αυτό που φόρεσαν στην Ελλάδα όλοι μαζί οι δήθεν αντίπαλοι.

Φυσικά οι μετρημένοι στα δάχτυλα σαν τον Αλέκο Παναγούλη είναι εύκολο να ελεγχθούν από το σύστημα, ακόμη και να δολοφονηθούν.
Δεν τόλμησε να τον δολοφονήσει η δικτατορία και τον δολοφόνησε η «δημοκρατία»…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας πολιτικά αναλφάβητος, πολιτικά αμόρφωτος λαός εντυπωσιάζεται με το παραμικρό, πιστεύει με κλειστά μάτια τον επόμενο που θα διαδεχθεί αυτόν που για παράδειγμα έκλεβε και που θα ξαναφέρει τον πρώτο στο προσκήνιο, παθαίνοντας αμνησία και χάνοντας με μεγάλη ευκολία την καθαρή του σκέψη, όταν εκτεθεί σε ένα-δυο επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και σε μερικά χαϊδολογήματα του αυτιού…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας κοινωνικά λοβοτομημένος λαός, έχει χάσει και την παραμικρή επαφή με όσα πρέπει να αναδεικνύει, χάνοντας πρωτίστως το μέτρο και την αυτόνομη αναρχική του σκέψη, έχοντας γίνει ρατσιστής του εαυτού του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης, ούτε στην σημερινή εποχή, το πόσο εύκολα έχουν υιοθετήσει οι σημερινοί Έλληνες σαν παράδειγμα οικονομικής αντίστασης ένα λαμόγιο από την Αργεντινή που κατάφερε να κάνει περιουσία μέσα από την πολιτική και να την αυγατίσει μέσα στην κρίση και που συνάπτει προσωπικές συμμαχίες ακόμη και με τον Σόρος, επειδή αυτό λέει η ταμπέλα που τους δίνουν να κρατάνε, ενώ την ίδια ώρα δεν ενδιαφέρονται να ψάξουν ή να ρωτήσουν από περιέργεια, έστω για σύγκριση, τι έχει κάνει ο Ραφαέλ Κορέα για παράδειγμα στον Ισημερινό, που όμως δεν παίζει πουθενά.
Ούτε στα «αντιμνημονιακά ΜΜΕ» ούτε στα μνημονιακά. Ούτε αριστερά, ούτε στο κέντρο, ούτε δεξιά…

Φυσικά η ταμπέλα ποτέ δεν θα πεθάνει στην Ελλάδα, οπότε άδολα πρόθυμοι θα βρίσκονται πάντα να της δίνουν δύναμη κι ας μας ρουφάει χωρίς να το αντιλαμβάνονται, για χάρη των εκμεταλλευτών της, την οικονομική και ηθική μας υπόσταση…

Είπαμε…αυτά είναι ψιλά γράμματα….