Category Archives: Uncategorized

Ακολουθώντας τη σκέψη ενός συνωμοσιολόγου

Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

Θα είναι σύντομη η… «παρακολούθηση» του.

Στο μακρινό 1999, ο David De Gruttola, ένας πολυσχιδής άνθρωπος (συγγραφέας και μουσικός μεταξύ άλλων) μέσω της εταιρείας Quantic Dream που ίδρυσε δύο χρόνια νωρίτερα, έγραψε/δημιούργησε ένα video game.
Όλα καλά μέχρι εδώ; Ωραία.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην ουσία μόνο τα Windows της Microsoft σαν λειτουργικό. Οπότε, ένα παιχνίδι για υπολογιστή σχεδιαζόταν να παίζει σε αυτά και μιλάμε τώρα για «προϊστορικές» εποχές, για Windows 98 και 2000.
(Για να καταλάβετε, τα Windows XP κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2001.)
Όλα καλά και μέχρι εδώ; Φυσιολογικά, θα πείτε.

Πάμε τώρα να κάνουμε μια σύντομη «βουτιά» στον εγκέφαλο ενός συνωμοσιολόγου.

Ο οποίος είναι υπαρκτός άνθρωπος με προβληματικό ΛΕΠ (Λειτουργικό Εγκεφαλικό Περιβάλλον) για να δούμε πόσο βαθιά φτάνει η ρηχή, σχεδόν ανύπαρκτη επεξεργασία των δεδομένων, κάτι που οδηγεί σε παλαβούς συσχετισμούς και φτάνουμε να έχουμε ένα εντελώς εξωφρενικό συμπέρασμα να επιπλέει στον ωκεανό του διαδικτύου και να διαδίδεται σαν τσουνάμι ανάμεσα τους παρασύροντας κάθε έννοια λογικής και σοβαρότητας.

Ο δημιουργός αυτός λοιπόν είναι γνωστός με το ψευδώνυμο David Cage.
Βουτάμε τώρα, ΟΚ;

Πρώτα cm βάθος
: Νταβίντ, Ντέιβιντ (μικρή σημασία έχει αυτό) Κέιτζ.
Κ-έ-ι-τ-ζ, Κ-έ-ι-τ-ζ, Γκέιτζ.

1m βάθος: Τι γνωρίζει από υπολογιστές/λειτουργικά ο άνθρωπος αυτός;
Όχι ο Κέιτζ, αυτός με το ΛΕΠ.
Αυτό μόνο που πιθανόν και να έχει.
Η σχέση του με την τεχνολογία των επιτραπέζιων υπολογιστών κατά 99% τελειώνει σε δυο λέξεις, Microsoft Windows.
Στο μυαλό του και το κουτί (99% έχει και το σηματάκι) και ο σκληρός, όλα μα όλα είναι Microsoft.
(Όπως ακριβώς και όλο το διαδίκτυο είναι Google γιατί αντί για τη γραμμή διευθύνσεων γράφει στο search box της τα πάντα.)

1.5m βάθος: Άρα οτιδήποτε παίζει στον υπολογιστή που διαθέτει (ή έχει μια εικόνα σχετικά) και έπαιζε και παλιότερα και θα παίζει στο μέλλον για αυτόν ανήκει στον Γκέιτς.

2m βάθος: Πως λέγεται το παιχνίδι; Άκουσε πως λέγεται, Omikron: The Nomad Soul. To κακογραμμένο (;) κακοσυντηρημένο (;), δυσλειτουργικό πάντως ΛΕΠ του διαγράφει αμέσως το δεύτερο μέρος του ονόματος και κρατάει το πρώτο.

Επίσης, το ότι γράφεται με k και όχι με c (όπως η παραλλαγή omicron) δεν απασχολεί, εξάλλου κατά 99% απλά το άκουσε και ξεκίνησε να το διαδίδει στον κύκλο του για να φτάσει και σε άλλους με ομοίως προβληματικά ΛΕΠ και να κυκλοφορήσει μεταξύ τους πιο γρήγορα και από ιό υπολογιστών.

2.5m βάθος: Τι γίνεται σε αυτό; Πεθαίνουν άνθρωποι (άσχετο γιατί, σίριαλ κίλερ, δαίμονες κλπ)

3m βάθος (ή αλλιώς Τρία πουλάκια κάθονταν): Ο Γκέιτς το 1999 είχε φτιάξει ένα παιχνίδι για τους υπολογιστές του που πέθαιναν άνθρωποι και λεγόταν Όμικρον. Βουαλά!

Ανάδυση!
Εμείς, αυτός/αυτοί είναι καταδικασμένοι να πιάνουν κάθε φορά πάτο.

Υ.Γ.
Το μόνο που δεν ξέρω, γιατί είναι λίγο και σαν το Η κότα έκανε το αβγο ή το αβγό την κότα, είναι αν/ποια από αυτά:
α) τα σκέφτονται από μόνοι τους οι βλαμμένοι και απλά τα μοιράζονται μεταξύ τους ως ανακάλυψη-γνώση;
β) τα σκέφτονται μόνοι τους αλλά μετά τα προωθούν κάποιοι έξυπνοι-γνώστες του διαδικτύου και των δυνατοτήτων του για να αποκομίσουν κέρδος από τη βλακεία των άλλων (κλικς-έσοδα από διαφημίσεις, πωλήσεις, δημιουργία ακολούθων κλπ);
γ) τα σκέφτονται από την αρχή κάποιοι έξυπνοι γιατί ξέρουν πως υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που θα τα «αγοράσουν» όσο εξωφρενικά και αν είναι;

Κανένας δεν μπορεί να… βουτήξει τόσο βαθιά, ακόμη και με εξοπλισμό.
Ούτε η ΔΗΕ…

Έλλειψη μετά την βιταμίνη D

Image by Nika Akin from Pixabay

Βγήκε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και χωρίς φρένο στα δάχτυλα άρχισε να πληκτρολογεί τον επικήδειο (σχεδόν) ενός γνωστού τραγουδιστή, με πηγή μια πληροφορία υγείας και απλά το μήνυμα κάποιου τρίτου.

Δεν το έκανε επίτηδες και δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμη και τώρα, να θεωρεί πως έκανε κάτι κακό.

Δεν έχει να κάνει με πρόθεση να πληγώσει αλλά με αυθόρμητη αντίδραση να προσθέσει (πρόθεσις < προτίθημι < πρό=μπροστά + τίθημι=βάζω) το προσωπικό του αποτύπωμα σε μια πληροφορία.

Όπως ακριβώς έκανε ένας δημοσιογράφος σχολιάζοντας στην τηλεόραση την είδηση ενός θανάτου. Μόνο που αυτή η… πρόσθεση σε ένα γεγονός είναι ουσιαστικά αφαίρεση όσων μας ξεχωρίζουν από οργανισμούς χωρίς εγκέφαλο.

Ο Μουρατίδης αυτή τη δημοσίευση, ο Προτοσάλτε (εσκεμμένα δεν το αφήνω αόριστο όπως το ξεκίνησα γιατί αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και είναι κάτι εσωτερικό) εκείνο το άτοπο σχόλιο όταν σκοτώθηκε ο διανομέας φαγητού· τα μικρά, καθημερινά παραδείγματα είναι πολλά και όλα, μα όλα έχουν να κάνουν με μια έλλειψη.
Ενσυναίσθηση.

Το είδαμε το καλοκαίρι στο Euro με τους Δανούς αλλά λίγοι το μετέτρεψαν σε μάθημα γιατί είναι κάτι που πρέπει να «φυτευτεί» όσο είσαι κι εσύ ακόμη σποράκι (όπως λένε τα μικρά παιδιά) και να αναπτύσσεται μαζί σου όσο μεγαλώνεις και στην Ελλάδα που όλα πάσχουν, η παιδεία (σχολική & σπιτική) και το χτίσιμο σωστών χαρακτήρων δεν είναι ζήτημα προσεκτικού σχεδιασμού, είναι καθαρά θέμα επάρκειας και πρωτοβουλίας μεμονωμένων ατόμων.

Ένας καλός και ικανός (μόνο καλός ή μόνο ικανός δεν αρκεί όπως δεν αρκεί το καλός άνθρωπος για να είναι κάποιος καλός πολίτης ή ικανός ψηφοφόρος) γονιός εδώ κι εκεί, ένας αντίστοιχος νηπιαγωγός και δάσκαλος (μετά είναι αργά ακόμη κι αν όλοι οι καθηγητές «το έχουν») κάπου σε κάποιο σχολείο και η προσθήκη ολοκληρωμένων και με ποιότητα χαρακτήρων στην κοινωνία προκύπτει με το σταγονόμετρο.

Αυτό το γράφει κάποιος που αρθρογραφεί και δημοσιεύει ορμώμενος (στη στιγμή) από ένα άρθρο ή σχόλιο που θα διαβάσει και μια είδηση της επικαιρότητας. Όπως συνέβη και σήμερα που το άρθρο αυτό το ξεκίνησα με το που διάβασα την είδηση για τον παραγωγό.

Που όμως σε θέματα πολύ σοβαρά προσπαθεί να τιθασεύει αυτή του την ορμή και να μην πέφτει μέσα στην τρύπα-παγίδα που αυτή η έλλειψη ανοίγει.

Εξάλλου, τα λιγότερα κλικ περιέργειας εγγυώνται πως όποιος παραμείνει εδώ, όλο και κάτι χρήσιμο θα κρατήσει μετά που θα έχει φύγει, μιας και απουσιάζουν στατικές ή κινούμενες πιασιάρικες εικόνες τραγωδιών, σερβιρισμένες με την πρόφαση της επικαιρότητας που όσο χρόνο και χώρο και να καλύπτουν, αμέσως μετά καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου.

Μόνο που παρά την κατάληξη τους εκεί δεν διαγράφονται ποτέ και οδηγούν το πρόσωπο να συνηθίσει να επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία, τρεφόμενο, ακόμη και στην παρακολούθηση της επικαιρότητας είτε με σκουπίδια, είτε αποδεχόμενο τις «βρόμικες», στον βωμό των κλικς, τακτικές στον τρόπο που ένα γεγονός παρουσιάζεται.

Γι αυτό δεν έχουν «κλικαδόρικους» τίτλους όσα γράφω (απαντώ τώρα έμμεσα και στον φίλο Βασίλη που φιλοξενεί αναδημοσιεύοντας άρθρα, αναρτήσεις και tweets μου στο Makpres και μου λέει κατά καιρούς «σου άλλαξα τον τίτλο στην αναδημοσίευση γιατί αλλιώς δεν θα το διαβάσει κανείς» LOL) στο δικό μου μπλογκ.

Γι αυτό και τέτοιου τύπου επικριτικά άρθρα μου, ακόμη κι αν δημοσιευθούν σε «πρώτο χρόνο» δεν «εμπλουτίζονται» με εικόνες-βίντεο του γεγονότος που τα πυροδοτεί. Αυτά δηλαδή που πουλάνε στη μάζα.

Γι αυτό και αν πάρω screenshot την καρτέλα με τα προσχέδια, παραμένει ακόμη εκεί, από το 2018, τρία χρόνια μετά, άρθρο που ξεκίνησε από εικόνες κακής χρήσης της ΛΕΑ γιατί είχε/έχει απόλυτη σύνδεση με ένα τραγικό γεγονός που έχει ανυπολόγιστες συνέπειες (οικονομικές, σωματικές και κυρίως ψυχολογικές) για χιλιάδες ανθρώπους.
Όλους όσους σχετίζονται με τους εκατό (και πλέον) νεκρούς στις πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς στην Αττική.

Και δεν μπορώ να αποφασίσω πότε θα είναι ο χρόνος κατάλληλος να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα, έστω και αν θα ήταν ένα χρήσιμο μάθημα που σε μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον θα μπορούσε να σώσει ζωές.

Θέλει προσπάθεια όμως το να διδαχτούμε και να καλλιεργήσουμε αυτό το προτέρημα ώστε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα και πιο ανώδυνα ατοπήματα πάνω σε αυτό το θέμα.

Ο καθένας μας καθημερινά, μοναδικός δάσκαλος του εαυτού του μέχρι να εκπαιδευτούν μαζικά οι ενήλικες που έρχονται πρώτοι σε επαφή με παιδιά (γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι) ώστε να μπορούν να το διδάξουν/μπολιάσουν.

Για να φτάσουμε σε ένα μέλλον που δεν θα ρίχνουμε το διαδίκτυο προσπαθώντας να βρούμε έστω και μια εικόνα ανάμεσα από κάποιο πόδι να δείχνει έναν Δανό ποδοσφαιριστή τη στιγμή που χαροπαλεύει, απλά και μόνο για να ταΐσουμε ευκαιριακά -και με κακή σε συστατικά περιέργεια– τα μάτια μας, τροφή που είναι μια από τις αιτίες (αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα) της ψυχικής μας λιμοκτονίας.

Υ.Γ.
Όσο για τον τίτλο, όπως δεν ξέρουμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με τη ψυχική βιταμίνη Ε, την ενσυναίσθηση, έτσι, παρά τις απόλυτα ιδανικές συνθήκες, δεν ξέρουμε (επί της ουσίας) να θρέψουμε τον οργανισμό μας με βιταμίνη D.

Περιμένουμε οι περισσότεροι για παράδειγμα το καλοκαίρι μόνο για καμιά ηλιοθεραπεία (κι αυτή όχι της προκοπής) και από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο δεν αφήνουμε ούτε το κεφάλι εκτεθειμένο, μη γνωρίζοντας πως είναι κάτι που «καταναλώνεται» από τον οργανισμό μας αλλά και χωρίς τη γνώση πως αρκεί να βλέπει ο ήλιος τα μπράτσα μας ένα δεκαπεντάλεπτο τη μέρα για να συνεχίσει το σώμα να συνθέτει χημικά αυτήν την τόσο σημαντική για την υγεία μας ορμόνη.
https://www.drtsoukalas.com/min_apofigete_ton_ilio_afto_to_kalokairi-su-55.html

Και καταλήγουμε για παράδειγμα να έχουμε λιγότερη από τους βόρειους Δανούς που όταν βλέπουν ήλιο πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Euro.

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους



Κάποιοι –κακώς– κράζουν το ΚΚΕ για όσα λέει.

Σαν μέρος του συστήματος ο δικός τους σανός πρέπει να είναι αναλλοίωτος, να μιλάει για επαναστάσεις, κατάργηση αστικής τάξης και άλλα τέτοια, πιο γραφικά και από ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη.

Διαφορετικά κινδυνεύει ο θίασος του τσίρκου της σημερινής βουλής να χάσει το ένα του άκρο και στο κάθε παγιωμένο σύστημα δεν αρέσουν τέτοιες αλλαγές γιατί δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο στο τι μπορεί να προκύψει και γιατί η ρουτίνα σημαίνει και ηρεμία.
No news good news που λένε και οι Αμερικάνοι.

Που σε ένα τόσο χάλια πολιτικό τοπίο, με τόσο χαλιά (και σαν πολιτικά όντα) πολίτες, αυτό που μπορεί να προκύψει μόνο χειρότερο μπορεί να είναι.

Είτε μέσω εκλογών είτε μέσω κατάλυσης του πολιτεύματος η αλλαγή δεν σημαίνει πολιτική αναβάθμιση ή φως στο τούνελ γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

Ένας που αναγκάστηκε να το κάνει (συγκέντρωση των εξουσιών) στην αρχή, όχι γιατί γούσταρε να είναι δικτάτορας ή κάτι τέτοιο αλλά επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να μπορέσει να δημιουργήσει πολίτες που να μην χρειάζονται κάτι τέτοιο, κατηγορήθηκε από τους άμυαλους που δεν ήξεραν την τύφλα τους.

Αγράμματοι και πολιτικά αναλφάβητοι πολίτες που πίστευαν πως μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν στο ωμέγα (που ούτε να το γράψουν δεν ήξεραν), παρόλο που δεν υπήρχε η παραμικρή προϋπόθεση (αν δεν ήταν αναλφάβητοι πολιτικά θα το καταλάβαιναν).

Με μπροστάρη έναν –δυστυχώς– γραμματιζούμενο, που ήταν και από τους κύριους συντάκτες του πρώτου Συντάγματος, τον Αναστάσιο Πολυζωίδη.

Έναν φλογερό πατριώτη και ακέραιο στον μέγιστο βαθμό χαρακτήρα (μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, σαν δικαστής, αρνήθηκε να φυλακίσει τον Κολοκοτρώνη και βασανίστηκε για την απόφαση του από τις «εγγυήτριες» δυνάμεις) αλλά στην τελική ανάλυση των γεγονότων, θανάσιμα γραφικό.

Επειδή εξίσου μωρόμυαλα (διαφορετικά θα καταλάβαινε πως αυτοί στους οποίους απευθυνόταν και για τους οποίους ήθελε -όντως- το καλύτερο θα έπρεπε να περάσουν πρώτα από εκεί που ήθελε ο Καπποδίστριας) με τους πολίτες που τους αρκούσε μια ταμπέλα, δημιούργησε μια τόσο αρνητική εικόνα του κυβερνήτη που καλλιέργησε το έδαφος για να δολοφονηθεί η μόνη ελπίδα να χτίσουμε όπως πρέπει ένα σωστό κράτος. Από το ξεκίνημα του, δηλαδή.

Τόσο φανατικά κολλημένο με τον στόχο του (να εφαρμοστεί η «δημοκρατία» ακόμη και χωρίς βάσεις) που αμέσως μετά την δολοφονία ανέστειλε την έκδοση της εφημερίδας του γράφοντας:
«Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδος μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας- ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον

Πιο δραματικά χαρακτηριστική δημόσια τοποθέτηση παραμορφωμένου πολιτικά ατόμου που ενέπνεε αμόρφωτους πολιτικά αναγνώστες ίσως να μην υπάρχει στην ιστορία μας, αρχαία και νεότερη.

Θορυβωδώς ενδεικτική της έλλειψης όλων όσων ο Καποδίστριας γνώριζε πως δεν είχαν (και ήθελε να αποκτήσουν) οι πολίτες προτού μπορέσουν να λειτουργήσουν μια δημοκρατία.

Που αν ζούσε σήμερα και μπορούσε να γυρίσει πίσω στον χρόνο, θα έβρισκε τον εαυτό του και θα του έκοβε τα χέρια για να τον προλάβει να μη γράψει όσα θα έγραφε.
Και αν πίστευε (σίγουρα θα τον ήξερε καλύτερα από τον καθένα μας, τον εαυτό του) πως αυτό δεν θα τον σταματούσε, θα του έκοβε και τη γλώσσα για να μην τα μεταφέρει ούτε προφορικά.

Και ίσως δεν έμενε στην ιστορία ούτε σαν αυτόν που δεν υπέγραψε την καταδίκη του οπλαρχηγού των οπλαρχηγών, γιατί μπορεί να μην χρειαζόταν, αλλά η ιστορία μας να κατέληγε διαφορετικά ως προς τι έχουμε σήμερα και να ήταν ένας ανώνυμος, άγνωστος σε όλους ήρωας που «σταμάτησε» τον κακό του, πολιτικά επικίνδυνο, εαυτό.

Αυτά με την ιστορική (αλλά απόλυτα διδακτική, για όποιον το επιθυμεί φυσικά και μπορεί να αντιληφθεί και τα υπόλοιπα περί απόλυτης συσχέτισης, σε όλα τα επίπεδα, του πολιτικού και του πολίτη) αναδρομή.

Διδακτική επειδή καταδεικνύει πως ακόμη και το να είναι κάποιος ο πιο αγνός, ανιδιοτελής, ηθικός άνθρωπος στον κόσμο, κάποιος δηλαδή σαν τον Πολυζωίδη, δεν τον κάνει αυτομάτως και ικανό πολιτικό ον.

(Αυτό που παλεύω δηλαδή να πείσω φίλους και γνωστούς, να μην μπερδεύονται και θεωρούν πως το να είναι καλοί άνθρωποι, καλοί γονείς κλπ τους κάνει αυτομάτως και ικανά πολιτικά όντα ως πολίτες.)

Ένας καλός άνθρωπος για παράδειγμα που όλοι θα έλεγαν πως είναι «ψυχούλα» αλλά δεν αντιλαμβάνεται πως είναι προς όφελος του να μαζέψει τα φύλλα άλλων, στο αποτέλεσμα των πράξεων του είναι χειρότερος πολίτης από τον ληστή τραπεζών που θα καθαρίσει την σχάρα απορροής υδάτων μπροστά από το κρησφύγετο του για να μην πλημμυρίσει το μέρος και να μπορεί να το σκάσει αν χρειαστεί.
Σε μια νεροποντή λοιπόν, χίλιες φορές δέκα ληστές τραπεζών στον ίδιο δρόμο που σκεπτόμενοι το δικό τους καλό θα βοηθούσαν έμμεσα και τους άλλους παρά ηθικοί και νομοταγείς άνθρωποι που δεν έχουν εκπαιδευτεί όμως να είναι καλοί πολίτες και δεν ξέρουν πως να φροντίσουν ούτε για το δικό τους καλό.
https://365meres.wordpress.com/2017/11/19/kinhsh-psyxra-ypologistikh/

Διδακτική επίσης γιατί αν την «φορέσουμε» στο σήμερα δείχνει πόσο επικίνδυνος είναι ο πολιτικός εαυτός όσων «ψωνίζουν» ελπίδα στα άκρα και πόσο -στην «ανάγκη» τους για ελπίδα- η δεκτικότητα τους ακόμη και να τα ξεπεράσουν, οδηγεί σε πολύ σκοτεινά πολιτικά μονοπάτια.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο παρόν και στο χαμηλής ποιότητας συνολικό σύστημα που η δημοκρατική -αλλά χωρίς τα απαραίτητα θεμέλια- πορεία μας δημιούργησε και παγίωσε, έχουμε πρόσφατο παράδειγμα.

Είδαμε όλοι τι έγινε όταν το δεξί χέρι της δεξιάς πλευράς παρέκκλινε του δικού του αφηγήματος και κρυφοκοίταξε προς την εξουσία και -αναμενόμενα- έχασε την θέση του.
Αντικαταστάθηκε από λάτρεις του Χίτλερ που το έπαιξαν με ευκολία γνήσιοι πατριώτες. Επαγγελματίες Έλληνες.

Ναζιστές που άφηναν στεφάνια και έκαναν δράσεις για να τους βλέπουν τα δικά τους πρόβατα αλλά που στις αυθόρμητες αντιδράσεις τους έδειχναν πόσο κίβδηλο ήταν το αφήγημα τους περί πατριωτισμού.

Γιατί ποιος πατριώτης δεν ξέρει πως δεν τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο και…ποια κοιτάει και ποια κόβει στους στίχους που έγραψε ο ποιητής ή ξεχνάει να κάνει αναφορά για το Δίστομο;
https://365meres.wordpress.com/2018/06/11/nea-sodeia-psifokoutoxortouto-distomo-kai-ta-kleista-faux-xrysa-stomata/

Αφού λοιπόν ο πολιτικός θίασος χρειάζεται στεγανά, (τραγικό για παράδειγμα που σε δημοσκοπήσεις ο κόσμος δείχνει πως υπάρχει έλλειψη δεξιά της ΝΔ, όπως ανέφερε σε μια ανάρτηση του ο φίλος Χρήστος Μάτης) εκατό φορές προτιμότερος ο γραφικός Καρατζαφέρης παλιά, ο γραφικός Βελόπουλος τώρα κοκ παρά υμνητές του Χίτλερ που τυλίγουν με την ελληνική σημαία ευάλωτα (λόγω πολιτικού αναλφαβητισμού) πρόβατα-ψηφοφόρους.

Χίλιες φορές λοιπόν το γραφικό ΚΚΕ παρά κάτι πιο ακραίο και μαύρο, από τα πιο αριστερά της αριστεράς.

Ακόμη κι αν τρομοκρατεί πολλούς με όσα κηρύττει.
Τους φοβίζει γιατί «τρώνε» από αυτά που πουλάει στο ακροατήριο του.
Αν είχαν τα πολιτικά εφόδια θα καταλάβαιναν γιατί το κάνει με τόσο ευλαβικά σταθερό τρόπο που να μοιάζει με πολιτική θρησκεία.
Λειτουργεί έτσι γιατί είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσει τον έλεγχο.
Επειδή είναι ο μοναδικός δρόμος που δεν θα το οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Χίλιες και ένα εκατομμύριο φορές λοιπόν όλοι αυτοί.

Όταν επόμενες γενιές θα αξίζουν και θα μπορούν να παράγουν καλύτερους πολίτες και ανώτερο πολιτικό σύστημα, θα φτάσουν σε ένα σημείο που το παλιό, αυτό το ίδιο με το σημερινό, θα έχει αντικατασταθεί ομαλά και αθόρυβα με ένα άλλο που δεν θα χρειάζεται γραφικά άκρα για να κρατάνε στεγανά και -φυσικό επακόλουθο- δεν θα υπάρχουν σκοτεινοί αντικαταστάτες τους να περιμένουν στις παρυφές του.

Όταν δεν θα χρειάζεται να τετραγωνίσουμε τον κύκλο για να καταλάβουμε πως πρέπει να υπάρχουν ικανοί πολίτες και χάρη σε αυτούς να υπάρχει μια κοινή -και χωρίς αρχή μέση και τέλος- αξιόλογη, αξιόπιστη και σταθερή βάση πάνω στην οποία να προσθέτουμε επίπεδα, αν θέλουμε η εξέλιξη των πραγμάτων να είναι πάντα θετική.

Φάμρπικα «συλλογής» ευκολόπιστων ανθρώπων;




Τον έψαξα λίγο (από περιέργεια) τον γονιό που έγινε διάσημος τις τελευταίες μέρες και στη σελίδα που διαφημίζει δεξιά και αριστερά (http://www.ellinesithagenis.gr/), αν ανοίξει κανείς τις οδηγίες για τη συμπλήρωση της «εξουσιοδότησης», εμφανίζεται ένας δεύτερος άνθρωπος, αυτός που μαζεύει τα χρήματα.

Όποιος ψάξει και τον δεύτερο (μέσω του email που εμφανίζεται δίπλα στο όνομα του) θα οδηγηθεί σε μια σελίδα που ζητάει υπογραφή συμβολαίου (και κατάθεση ποσού φυσικά) με την υπόσχεση για «ξεκούραστο» μηνιαίο εισόδημα από εξόρυξη κρυπτονομίσματος, μέσα από «αρκετές Χιλιάδες Υπολογιστές σε καλά φυλαγμένα μέρη που εργάζονται για εσένα 24ώρες το 24άωρο» (!)

Με λίγο ακόμη ψάξιμο, η αξιολόγηση της σελίδας με τα κρυπτονομίσματα από ειδικούς του χώρου καταλήγει πως πρόκειται για Ponzi Scam:
https://www.gripeo.com/coinspace-review/#coinspace-and-their-crazy-claims

Υ.Γ.
Σηκώνει σάτιρα λοιπόν αλλά πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα, με πολλές προεκτάσεις, που πέρα από πλάκα, σηκώνει διερεύνηση από τις αρχές.

Όπως «σηκώνει» και την έναρξη μιας σοβαρής συζήτησης για τη δημιουργία ειδικού εισαγγελικού σώματος που να εξειδικευτεί σε αυτού του είδους τα θέματα ώστε να μην είναι εύκολο να στήνονται διάφορες «φάμπρικες» παγίδευσης αφελών συμπολιτών μας ή να εμφανίζονται εταιρείες-απάτες που εκμεταλλεύονται την αδυναμία (των δικαστικών λειτουργών) άμεσης κατανόησης διαφόρων ιντερνετικών-τεχνολογικών όρων, με αποτέλεσμα:
α) Οι απατεώνες να βρίσκουν εύκολα, διάφορα παραθυράκια.
β) Οι αδαείς (τέτοιοι μπορεί να είναι και αυτοί οι δυο) να νομίζουν πως βρήκαν τη γη της Επαγγελίας ή την κότα με τα χρυσά αβγά και όχι μόνο να τις διαφημίζουν αλλά να συμμετέχουν και προσωπικά με την ελπίδα για ξεκούραστα κέρδη.
γ) Οι αφελείς συμπολίτες μας που κάποια στιγμή αρχίζουν να υποψιάζονται πως ίσως να έχουν πέσει θύματα τους να σιωπούν και να κλείνουν τα μάτια και αντί να τους καταγγέλλουν να προσπαθούν να εμπλέξουν και άλλους με την ελπίδα να αμβλύνουν τη δική τους κοινωνική απαξίωση ως νοήμονα όντα (αν την πατήσουν και άλλοι δεν θα είναι οι μόνοι χαζοί, κατά τον μύθο με την κολοβή αλεπού) ή την προσωπική τους οικονομική χασούρα ως επενδυτές.


Υ.Γ. 2
Οι παραπάνω σελίδες, για παν ενδεχόμενο (κατέβασμα τους, διαγραφή περιεχομένου κλπ) και για κάθε πιθανή, μελλοντική έρευνα, έχουν καταχωρηθεί στη σελίδα «The Internet Archice», όπως αυτές εμφανίζονται στις 25/9/21:
1. https://web.archive.org/web/20171230035611/http://s-coin.blogspot.gr/2016/01/coinspace.html
2. https://web.archive.org/web/20210925090444/http://www.ellinesithagenis.gr/
3. http://ellinesithagenis.gr/egrafa_pdf/odigies_simplirosis_tis_exoysiodotisis.pdf

Γιατί ξαφνιάζεσαι;

Φωτογραφία από sippakorn yamkasikorn από το Pixabay

Στο παρακάτω βίντεο δεν χωράνε λόγια.
Ούτε προσωποποιημένα -λόγω συναισθηματικής φόρτισης- χάσταγκς που στοχεύουν σε ένα πολιτικό και χάνουν το δάσος.

Με αφορμή όμως τις βαθύτερες σκέψεις που γεννά αυτό, και παρόμοιες, χωρίς βιντεοσκόπηση στιγμές, είναι που πρέπει να χτιστούν ικανοί πολίτες που θα τροφοδοτήσουν και το πολιτικό σύστημα με ικανό προσωπικό και όλοι μαζί να προστατεύσουν έναν μελλοντικό παππούλη σαν κι αυτόν να μην έχει ως καλοκαιρινή καθημερινότητα να φοβάται μην καεί το σπίτι του ούτε ως χειμωνιάτικη καθημερινότητα να βλέπει με αγωνία τα σύννεφα και να φοβάται μη του πάρουν τα ρέματα το σπίτι.

Ένα σύστημα που -ακόμη καλύτερα- δεν θα έχει παππούδες σαν αυτόν γιατί προτού φτάσει σε αυτή την ηλικία θα έχει την ικανότητα ως πολίτης να δημιουργήσει μια δημόσια διοίκηση και έναν κρατικό μηχανισμό που θα έχει φροντίσει οι φυσικές καταστροφές να είναι η εξαίρεση στα δελτία ειδήσεων και δεν θα καταλήγει να κλαίει αγκαλιά με μια δημοσιογράφο.

Πολίτες ικανούς να σκέπτονται πρώτα από όλα που δεν θα αποθεώνουν μια ρεπόρτερ γιατί είναι άνθρωπος ενώ λίγες μέρες πριν αποθέωναν κάποια δίποδα που έδειραν μια συνάδελφο της.

Ακόμη κι αν ο χι σημερινός παππούλης έχτισε κάτι εκεί που δεν πρέπει ή το διατηρεί με τρόπο που δεν πρέπει. Δεν ήταν λαμόγιο, μια στέγη πάνω από το κεφάλι του ήθελε και δεν θα τον δικάσουμε, ούτε θα μπούμε στο πονηρό τριπάκι που δεν οδηγεί πουθενά, να ψάχνουμε ποιος έχει την αρχική ευθύνη.

Εσύ όμως που είσαι ενεργός ή μεγαλώνεις στο σήμερα δεν έχεις δικαιολογία να λες πως δεν ξέρεις ή δεν γνωρίζεις τι συμβαίνει και τι φταίει.
Δεν έχεις δικαιολογία να μην ζητάς να υπάρξει ένα κράτος που να κάνει οτιδήποτε προληπτικό μπορεί ώστε να μη χάσει αυτή τη στέγη.

Και επειδή όλοι γνωρίζουμε δεν έχουμε δικαιολογία αν δεν αρχίσουμε να το αλλάζουμε όλο αυτό, αλλάζοντας οι ίδιοι πρώτα όσα αρνητικά και μειονεκτήματα κουβαλάμε ως πολίτες.

Εσύ για παράδειγμα που θα τύχει να διαβάσεις αυτό το κείμενο, όταν είσαι χαλαρός με τη παρέα σου και δεν πιέζεσαι εγωιστικά σίγουρα λες -και σωστά- πως έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει ως σύνολο.
Όπως έχουμε και την παιδεία, την υγεία, δημόσιο που μας αξίζει κοκ.
Πως γίνεται λοιπόν να περιμένεις να έχουμε -ως εκ θαύματος- ικανούς Έλληνες πολιτικούς και ικανό ελληνικό κράτος;

Γιατί ξαφνιάζεσαι που η πυροσβεστική αποστολή μιας χώρας που θεωρούσες ανέκδοτο (Ρουμανία) φαντάζει σαν απόβαση εξωγήινων, με την επίδειξη οργάνωσης και τεχνογνωσίας και τις πρακτικές της;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που όλες οι αρμοδιότητες για τις πυρκαγιές, ακόμη και τις δασικές πέρασαν το 1998 στην πυροσβεστική υπηρεσία και από τότε καίγεσαι κάθε χρόνο και περισσότερο γιατί ανίδεοι πολιτικοί και γαλονάδες στέλνουν πυροσβέστες να προσπαθούν -ηρωικά αλλά και τόσο μάταια- να αντιμετωπίσουν δασικές πυρκαγιές σαν αστικές;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που η φωτιά για παράδειγμα στη Θάσο τον Αύγουστο του 1989 σταμάτησε από μερικούς μάχιμους ντόπιους γνώστες και Πομάκους εθελοντές δασοπυροσβέστες με αντιπυρκαγιά και τώρα δεν ακούς για χρήση αυτής της μεθόδου;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που αντιπυρικές ζώνες δεν δημιουργούνται και όσες είχαν δημιουργηθεί δεν συντηρούνται αφού η παραπάνω εξέλιξη έκανε τα δασαρχεία άλλη μια κλασική δημόσια υπηρεσία χωρίς ουσιαστικά καθήκοντα και με το κλασικό αίσθημα ευθυνοφοβίας που διακρίνει έναν απορροφημένο από το σύστημα δημόσιο υπάλληλο που ασχολείται απλά με χαρτιά, σφραγίδες και υπογραφές και ξαφνιάζεσαι που δεν μπορεί να φτάσει ένα πυροσβεστικό όχημα εκεί που θα μπορούσε να παλέψει με καλύτερους όρους το πύρινο θηρίο;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που χρειάζονται αιώνες γραφειοκρατικής διαδικασίας να κόψεις μερικά δέντρα δημιουργώντας ασφαλή ζώνη γύρω από το σπίτι σου αλλά και που δεν κάνεις ούτε όσα μπορείς με ξερόχορτα, θάμνους κλπ και δεν παλεύεις να το αλλάξεις/να αλλάξεις και ξαφνιάζεσαι μετά πόσο γρήγορα καίγεται;

Δεν ξαφνιαζόμαστε ως σύνολο με αυτά που πρέπει και ξαφνιαζόμαστε με πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα όταν είναι πολύ αργά ή όταν τα βλέπουμε σε άλλους γιατί πολύ απλά είμαστε ένα κομμάτι από το παζλ του συστήματος και δεν μπορούμε να δούμε τι κουβαλάμε πλάτη μας και τον τρόπο με τον οποίο αυτό δημιουργεί προβλήματα, όπως δεν μπορούσε να δει ο Καραγκιόζης την καμπούρα του.

Έναν ικανό πολιτικό είχες (ικανό γιατί ήρθε από το εξωτερικό, αν ήταν μεγαλωμένος εδώ δεν θα ήταν ικανός γιατί πολύ απλά δεν θα είχε τις βάσεις για αυτό) ενώ ήσουν στα σπάργανα ως κράτος και ως κοινωνία, τον Καποδίστρια.

Και επειδή δεν είχες την διορατικότητα-εκπαίδευση ως λαός να δεις τι ήθελε να κάνει, όχι μόνο επέτρεψες να καλλιεργηθεί κλίμα που οδήγησε στη δολοφονία του αλλά επέτρεψες να επικρατήσουν όλα όσα ήθελε να αποβάλλει.

Αποτέλεσμα αυτών, σε αυτή την περίοδο των διακοσίων σχεδόν ετών, να έχει ριζώσει ένα σύστημα που ακόμη και αν υπάρχει ένας άλλος «Καποδίστριας» εκεί έξω, δεν έχει την δυνατότητα, όχι να κάνει πράγματα, ούτε και να έρθει.

Όπως λοιπόν δεν είναι θέμα προσώπων, δεν μπορεί κάποιος να πιστεύει πως είναι θέμα ιδεολογιών.
Όχι όταν όλες τους πλέον έχουν δοκιμαστεί και με απόλυτη άνεση παράτησαν ταμπέλες, σημαίες και λόγια παχιά στην είσοδο της εξουσίας και προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις του συστήματος μέσα στο οποίο λειτουργούν.

Μας αρέσει λοιπόν αυτό που έχουμε;
Αν όχι, το χτυπάμε συνολικά, σοβαρά και βαθιά, αλλάζοντας ο καθένας τον εαυτό του ως πολίτη και διδάσκοντας τους απογόνους του να μην κάνουν τα ίδια λάθη ώστε να μην καλλιεργήσουν το ίδιο αρρωστημένο σύστημα που έχουμε εμείς και όχι με πιασιάρικα, εφήμερα χάσταγκς.

Δύσκολο και χρονοβόρο και δεν μας αρέσει αυτό γιατί πέρα από το ότι ίσως δεν ζούμε να δούμε τι έγινε (και ποιος κάθεται τώρα να κάνει ατομική επανάσταση για τους άλλους και να μην ζει κιόλας να δει να μαζεύει likes, καρδούλες και τα σχετικά);

Δύσκολο και χρονοβόρο και δεν μας αρέσει γιατί πρέπει ο καθένας να κάτσει να σκεφτεί από μόνος του και να το προσαρμόσει στις ιδιαιτερότητες της δικής του ζωής και καθημερινότητας (και έχουμε μάθει να μας προσφέρουν τις λύσεις στο πιάτο, ασχέτως αν πρόκειται για επαγγελματίες πολιτικούς και οι λύσεις τους είναι απλά ξύλινος λόγος διακοσμημένος με αυτά που μας αρέσουν να έρχονται σε επαφή με τα αυτιά μας);

Δύσκολο και χρονοβόρο και θέλει όλα τα παραπάνω;
Και η αναγέννηση του καμένου δάσους δύσκολη και χρονοβόρα είναι!

Όποιος το χωνέψει αυτό, καλώς.
Όταν το χωνέψει ικανός αριθμός πολιτών τότε θα χωνευτεί σιγά σιγά αυτό το σύστημα και θα ετοιμαστεί ένα άλλο.

Όποιος δεν θέλει να το χωνέψει ή είναι τόσο βλάκας που δεν μπορεί να συλλάβει όλα τα παραπάνω, ας συνεχίσει να ψάχνει ανάμεσα στους περιφερόμενους πολιτικούς μάγους με τις ταμπέλες τις σοσιαλιστικές, τις αριστερές, τις πατριωτικές και όποιες άλλες παράγει –ανάλογα τη ζήτηση– η πολιτική βιοτεχνία της χώρας.

Πολιτική βιοτεχνία, ούτε καν βιομηχανία, που ξέρει να ζει μόνο με ξένες επιδοτήσεις και δάνεια και να κλείνει πρόχειρα τα στόματα ταΐζοντας με έκτακτα επιδόματα μια κοινωνία που έμαθε/αποδέχτηκε να ζει με αυτά, αντί ανάπτυξης.

Στην τελική, μιας και είναι και μόδα, όσοι δεν θέλετε, άντε και #γαμηθείτε…

Διαστημικές μπάζες από παντού

Φωτογραφία από mohamed Hassan από το Pixabay

Το Λουξεμβούργο επέβαλε πρόστιμο ύψους 746 εκατομμυρίων ευρώ στην Amazon για παραβίαση του κανονισμού GDPR όσον αφορά στη διαχείριση από την εταιρεία των προσωπικών δεδομένων των πελατών της.

Η Amazon πάλι από την πλευρά της δεν ισχυρίζεται πως δεν το έκανε, απλά διαφωνεί με το ύψος του προστίμου και το θεωρεί υπερβολικό γιατί ενώ σύμφωνα με τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης το πρόστιμο μπορεί να φτάσει το 4% των εσόδων του παραβάτη, το ποσό που της επιβλήθηκε αντιστοιχεί -όπως λέει η ίδια- στο 4,2 των εσόδων της για το 2020.

Δεν την πείραξε δηλαδή που την έπιασαν να παραβιάζει τον κανονισμό κάτω από τον οποίο οφείλει να λειτουργεί όπως όλοι, ούτε καν ενδιαφέρεται να ξοδέψει χρόνο για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τα έξτρα όπως θεωρεί σύμφωνα με τους δικούς της υπολογισμούς 37,5 εκατομμύρια από τα 18.5 δις έσοδα την ενόχλησαν.

Αν έλειπαν αυτά μπορεί να μην το έκαναν και θέμα μιας και -όσο κι αν φαντάζει υπερβολικό- με «έξυπνη» χρήση των παρανόμως χρησιμοποιούμενων δεδομένων, τα άμεσα και έμμεσα έσοδα μιας εταιρείας, πολύ περισσότερο μιας εταιρείας σαν την Amazon, μπορούν να υπερκαλύψουν το ποσό του προστίμου.

Σαν κάτι μεγάλα κλαμπ που δεν έχουν πρόβλημα να στέλνουν τον αυτοφωράκια στο τμήμα και να τρώνε πρόστιμα και σφραγίσματα τριών ημερών για φορολογικές παραβάσεις γιατί αυτά αποτελούν ψιχία των εσόδων από την μέχρι τότε έκνομη δραστηριότητα τους.

Εξάλλου εδώ και πολλά χρόνια, από την άνοδο της Google που διέγνωσε πρώτη τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά της (σε αντίθεση με τη Yahoo που αν και έπαιζε χωρίς αντίπαλο δεν διάβασε σωστά τις εξελίξεις και έμεινε πολύ πίσω) και μετέπειτα του Facebook που πάτησαν πάνω στην άνθιση του διαδικτύου, αυτό που έχει ανεκτίμητη αξία είναι τα δεδομένα που διακινούμε όλοι εμείς μεταξύ μας.
Δεν ξόδεψε για πλάκα η Google όσα χρειάστηκε για να αναπτύξει τους αλγόριθμους και τους χάρτες της ούτε πλήρωσε το Facebook όσα κοστίζουν δεκατέσσερις από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης για την αγορά μιας εφαρμογής ανταλλαγής μηνυμάτων.

Αυτό επειδή η σε ψηφιακή μορφή επικοινωνία και η ουσιαστική εκμηδένιση χρόνου και απόστασης δίνει τεράστιες δυνατότητες σε αυτού του είδους το προϊόν (τα δεδομένα) και στους ιδιώτες για εμπορική εκμετάλλευση.

Φαντάζεστε τον Harry Selfridge, το 1909 να έχει λαδώσει τον προϊστάμενο του ταχυδρομείου ώστε να ανοίγει τα γράμματα που αντάλλαζαν οι πελάτισσες του και να βλέπει αν μπορούσε να συγκεντρώσει δεδομένα από σχόλια για τις αγορές τους, από συζητήσεις μόδας κλπ;

Παρεμπιπτόντως, όποιος δεν έχει δει την σειρά που βασίζεται στη ζωή του (την είχε δείξει και η ΕΡΤ) να ψάξει να την δει γιατί είναι εξαιρετική.

(Fun fact: Την έχει το Amazon TV του Τζεφ Μπέζος).

Για μια τέτοιου είδους συγκέντρωση-επεξεργασία δεδομένων θα χρειαζόταν απίστευτη κατανάλωση χρόνου, χρήματος και ανθρωπίνων πόρων, κάτι που διέθετε μόνο ένας κρατικός μηχανισμός.

Έτσι, παρόλο που ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν πραγματικός οραματιστής και ο πρώτος που έκανε τα πολυκαταστήματα κάτι περισσότερο από απρόσωπα καταστήματα με προϊόντα, τα μετέτρεψε σε τόπους συνάντησης με θεματικές βιτρίνες, διαδραστική διαφήμιση, τμήμα καλλυντικών με δοκιμή προϊόντων και όλα όσα έχουν υιοθετήσει από τότε και μέχρι σήμερα όλα όσα ακολούθησαν, δεν είχε τον τρόπο να πάει όλο αυτό ένα επίπεδο πιο πάνω.

Γιατί μπορεί με όλα αυτά που δημιούργησε να μπορούσε να αναλύει την συμπεριφορά των πελατών του εντός του καταστήματος αλλά δεν είχε τρόπο να παρακολουθεί τους πελάτες του εκτός αυτού ώστε να μελετήσει σε βάθος την προσωπικότητα τους ως καταναλωτικά όντα και να προσαρμόσει ακόμη πιο εύκολα και καλύτερα το πολυκατάστημα του για δυνητικούς μελλοντικούς πελάτες.

Πέρα από το γεγονός πως ακόμη κι αν είχε καταφέρει να το κάνει, ένα γράμμα εκείνη την εποχή μπορεί να έκανε πολλούς μήνες να φτάσει στον προορισμό του και στην πορεία να άλλαζαν τα γούστα του παρακολουθούμενου προσώπου ή ακόμη-ακόμη και να πέθαινε.

Προβλήματα που δεν είχε φυσικά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός που όμως δεν ενδιαφερόταν να ανοίγει αλληλογραφία και να διαβάζει π.χ σχόλια μόδας για τα καπέλα της βασίλισσας (εκτός κι αν πρόδιδαν πολιτικές πεποιθήσεις) ώστε να πουλάει προϊόντα αλλά να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα πολιτικά πιστεύω των πολιτών του.
Επίσης δεν τον απασχολούσε και πολύ ακόμη και αν κάποιος πέθαινε αφού με περισσή ευκολία μεταβίβαζε (λες και οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι κληρονομικό χαρακτηριστικό) το συμπέρασμα που έβγαζε από το εκάστοτε δεδομένο που συνέλεγε στους συγγενείς και στους απογόνους του ατόμου.

Το πρόβλημα αυτό λοιπόν που είχε ο Σέλφτιτζ και ο κάθε μιμητής του εκείνης της εποχής αλλά και όλοι μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν το έχει ο κάθε Μπέζος της σημερινής.

Για τις εταιρείες του 21ου αιώνα αυτό λύθηκε με την έκρηξη του ίντερνετ γιατί έδωσε τα εργαλεία να παρέχουν με το αζημίωτο τα μέσα στον κόσμο να μοιράζεται και να επικοινωνεί «δωρεάν» σε πραγματικό χρόνο προσφέροντας σε αυτές δεδομένα προς επεξεργασία.

Κάτι που εφόσον υπόκειται σε κανόνες είναι θεμιτό και χρήσιμο εάν και εμείς χρησιμοποιούμε και διαμορφώνουμε το διαδίκτυο και ως σε κάτι παραπάνω από ένα μέσο διασκέδασης.

Αυτούς τους κανόνες είναι που ήρθε να επικαιροποιήσει η GDPR, για όσες εταιρείες δραστηριοποιούνται και στην ΕΕ.

Που επειδή είναι σχεδόν αδύνατο (αν όχι τελείως) ακόμη και για πολίτες με παραπάνω από επιδερμική σχέση με το αντικείμενο να εξετάζουν έστω και σε εντελώς τυπικό βαθμό αν τηρείται, ανέλαβαν οι μηχανισμοι των κρατών να παρακολουθούν τους…παρακολουθητές προς προστασία των παρακολουθουμένων.

Ιδιαίτερα τώρα που τα πολιτικά πιστεύω όσον αφορά την έγνοια που έχει για αυτά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός και τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι ένα απλό ανέκδοτο όσον αφορά το εξουσιαστικό κομμάτι του εκάστοτε συστήματος αφού αυτά ξεφτιλίζονται με ποικίλους τρόπους όταν ένας πολιτικός σχηματισμός έρχεται την εξουσία.
Όπως συνέβη για παράδειγμα και με το κόμμα που εκπροσωπεί στα λόγια την αριστερά στην Ελλάδα και που ο ρόλος του ήταν να παραμένει στην αντιπολιτευτική πλευρά για να μην καεί για το σύστημα.
Αναγκάστηκε όμως εκ των πραγμάτων να κυβερνήσει, ήταν η πιο τρολ διακυβέρνηση από δημιουργίας του ελληνικού κράτους και πλέον όλοι (εκτός από εκ γενετής νοητικά υστερούντες και Γκρούεζες που ζουν χάρη στα κόμματα) έχουν καταλάβει πως στην εξουσία οι ταμπέλες πάνε περίπατο.

Με αυτό ως δεδομένο όλα τα κράτη έχουν την δυνατότητα να ρίξουν ικανούς πόρους τους στη παρακολούθηση των εταιρειών όχι τόσο από ανιδιοτέλεια για την προστασία των πολιτών τους αλλά γιατί πλέον αυτές είναι οι δυνητικοί «εχθροί» τους.

Αυτό επειδή τα δεδομένα που αποκτούν/διαχειρίζονται και ο έλεγχος που αποκτούν τις κάνει να μοιάζουν σαν κράτη εν κράτει και κανένας κρατικός μηχανισμός δεν θέλει κάτι/κάποιος να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη από αυτόν. Ακόμη και σε κάτι που φαινομενικά δεν τον ενδιαφέρει.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα του προστίμου για κακή χρήση προσωπικών δεδομένων, η αντίδραση της εταιρείας είναι απλά θέμα τύπων, του στιλ οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Πρόστιμο που μπορεί να μπήκε και σε εντελώς θεωρητικό επίπεδο, χωρίς στοιχεία, για να εισπραχθούν για παράδειγμα με πλάγιο τρόπο φορολογικά έσοδα μιας και εταιρείες αυτού του μεγέθους ξέρουν να αποφεύγουν φορολογικές υποχρεώσεις.

Που ακόμη και έτσι η κάθε Amazon δεν μπαίνει στον κόπο να αμφισβητήσει την κατηγορία μιας και πράγματι κάνει «σκοτεινή» χρήση των δεδομένων και ξέρει πως κρατώντας -μια στο τόσο- οικονομικά/ηθικά ικανοποιημένους τους ελεγκτές της μπορεί να συνεχίσει και να κερδίζει πολλά περισσότερα από όσα φαινομενικά χάνει.

Πως το είπε -αυτολεξεί- ο Μπέζος όταν πήγε τη διαστημική του βόλτα; «And then I also I wanna thank every Amazon employee and every Amazon customer cause you guys paid for all this».

Παράθυρα ανοιχτά σε κακοποιούς (updated).


Update 9/7/21
Λόγω της σοβαρότητας του προβλήματος η Microsoft κυκλοφόρησε μπάλωμα εκτός προγραμματισμού ακόμη και για τα Windows 7 παρότι εδώ και ένα χρόνο δεν υποστηρίζονται επίσημα με ενημερώσεις ασφαλείας.
Οπότε, όποιος δεν έλαβε αυτόματα το patch, ας φροντίσει να το εγκαταστήσει.
Κοιτάξτε προς το τέλος της σελίδας του παρακάτω συνδέσμου, στο security updates:
https://msrc.microsoft.com/update-guide/vulnerability/CVE-2021-34527

Αρχικό κείμενο:
Δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα από το πρόβλημα ασφαλείας στα Windows με το ψηφιακό πιστοποιητικό που έδωσε η Microsoft σε πρόγραμμα οδήγησης φορτωμένο με κακόβουλο λογισμικό και παρουσιάστηκε καινούργιο.

Αυτή τη φορά πολύ σοβαρότερο γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με άτομα που παίζουν παιχνίδια στον υπολογιστή (παίκτες μόνο στην Ασία σύμφωνα με την εταιρεία όμως άμα θέλουμε την πιστεύουμε) αλλά αφορά δυνητικά όλους τους χρήστες Windows, ανεξαρτήτως έκδοσης.

Αυτή η ανακαλυφθείσα ευπάθεια στα Windows (που η ίδια η Microsoft παραδέχθηκε/ανακοίνωσε) στη Windows Print Spooler Service δίνει τη δυνατότητα για απομακρυσμένη εκτέλεση κακόβουλου κώδικα σε επίπεδο system-level, στο υψηλότερο δηλαδή επίπεδο δικαιωμάτων.

Για να ειπωθεί απλοϊκά, ο SYSTEM είναι ένας «αόρατος» λογαριασμός και υπάρχει για να εκκινεί το σύστημα απαραίτητες διεργασίες που ενεργοποιούνται πριν συνδεθεί ένας απλός χρήστης, όπως το υποσύστημα τοπικής αρχής ασφαλείας (LSASS).

Δεν θέλει λοιπόν πολλή φαντασία για να αντιληφθεί κανείς πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα αφού με τέτοια ελευθερία μπορεί κάποιος χωρίς φυσική πρόσβαση στον υπολογιστή να εγκαταστήσει κακόβουλο λογισμικό, να κάνει ό,τι αλλαγή θέλει σε αρχεία του συστήματος αλλά και προσωπικά αρχεία του χρήστη, ακόμη και να δημιουργήσει κρυφό λογαριασμό με πλήρη δικαιώματα.

Η μόνη λύση μέχρι να δημιουργήσει (κάποια στιγμή) μπάλωμα είναι η απενεργοποίηση αυτού του συστήματος.
Φυσικά θα χαθεί η δυνατότητα για εργασίες εκτύπωσης αλλά από το να χαθεί ο έλεγχος και η κυριότητα του υπολογιστή κάποιου, μικρό το κακό.

Για την απενεργοποίηση σε Windows 10 τα βήματα που πρέπει να γίνουν είναι τα εξής:
(Οι οδηγίες από το WindowsSentral.com)

1. Κλικ στο κουμπί έναρξης.
2. Γράφετε PowerShell στο πεδίο search.
3. Δεξί κλικ στο πρώτο αποτέλεσμα και επιλογή να το τρέξετε ως διαχειριστές.
4. Γράφετε την παρακάτω εντολή για να σταματήσει να τρέχει η συγκεκριμένη υπηρεσία και πατάτε Enter:
Stop-Service -Name Spooler -Force
5. Γράφετε την παρακάτω εντολή για να μην ξεκινήσει σε μια επόμενη επανεκκίνηση και πατάτε Enter:
Set-Service -Name Spooler -StartupType Disabled

Στη συνέχεια περιμένετε να διαβάσετε πως η Μικρομαλακή (είναι γνωστό πως δεν την έχω σε εκτίμηση αλλά οι περισσότεροι φίλοι μου και γνωστοί την χρησιμοποιούν) έφτιαξε και μοίρασε μπάλωμα για αυτή την ευπάθεια με κάποια επόμενη ενημέρωση ασφαλείας ώστε να την ενεργοποιήσετε ξανά (αλλάζοντας τις δύο παραπάνω εντολές με τις ακόλουθες: 1. Set-Service -Name Spooler -StartupType Automatic 2. Start-Service -Name Spooler) και αφού ησυχάσετε από αυτό το πρόβλημα, μετά απλά περιμένετε πότε θα εμφανιστεί το επόμενο.
(Αν τύχει να το μάθετε…)



Rootkit malware με τις ευλογίες της Microsoft

H Microsoft έδωσε ψηφιακό πιστοποιητικό έγκρισης-ασφαλείας (code-signing) σε πρόγραμμα οδήγησης που χρησιμοποιούν κυρίως gamers που στη συνέχεια αποδείχθηκε πως ήταν φορτωμένο με rootkit malware.

Rootkit χαρακτηρίζεται το κακόβουλο λογισμικό που λειτουργεί σε επίπεδο υπερχρήστη. Root, στον κόσμο του Unix (και μετέπειτα του Linux) είναι το αντίστοιχο του superuser στα Windows που σημαίνει πως τέτοιου είδους κακόβουλο λογισμικό μπορεί να καταλήξει πολύ δυσκολότερο να αφαιρεθεί και να ανιχνευθεί με τη συνήθη διαδικασία από ένα αντιιικό πρόγραμμα.

To θέμα με το κενό ασφαλείας στον σχεδιασμό/φιλοσοφία των Windows σε σχέση με το Linux είναι πως ένας χρήστης μπορεί να λειτουργεί συνεχώς τον υπολογιστή του με λογαριασμό με τέτοια δικαιώματα που καθιστά την εγκατάσταση κακόβουλου λογισμικού πολύ ευκολότερη ενώ στo Linux ο λογαριασμός που το σύστημα δημιουργεί κατά την εγκατάσταση είναι περιορισμένης πρόσβασης.

Όπως και το γεγονός πως τα αρχεία του χρήστη βρίσκονται στον ίδιο χώρο με αυτά του συστήματος ενώ στο Linux το λειτουργικό δημιουργεί (ας δεν θέλει δικαίωμα του να το από-επιλέξει και να ρισκάρει) ξεχωριστό διαμέρισμα με τα προσωπικά του αρχεία και ρυθμίσεις καθιστώντας τα πάντα λιγότερο ευάλωτα και ακόμη και την επανεγκατάσταση παιχνιδάκι αφού τα πάντα, από φωτογραφίες μέχρι οι σελιδοδείκτες του browser του και τον περιμένουν εκεί που τα είχε αφήσει.

Όταν λοιπόν έρχεται και το πρόγραμμα ενός τρίτου κατασκευαστή με ψηφιακή υπογραφή της Microsoft πως ακριβώς να προστατευτεί ο τελικός χρήστης από την έκθεση σε κίνδυνο;

https://arstechnica.com/gadgets/2021/06/microsoft-digitally-signs-malicious-rootkit-driver/


Κίνδυνο απώλειας του αποκλειστικού ελέγχου του υπολογιστή του καθώς ένα rootkit μπορεί να οδηγήσει ένα pc να γίνει μέρος ενός δίκτυο μολυσμένων υπολογιστών (Botnet) που κάνουν αυτοματοποιημένες-συντονισμένες εργασίες προς όφελος διαδικτυακών κακοποιών.

Κίνδυνο (το χειρότερο) υποκλοπής προσωπικών στοιχείων. Από κωδικούς στα κοινωνικά δίκτυα μέχρι αριθμούς πιστωτικής και κωδικών web banking.

Γι αυτό και στις διαδικτυακές συναλλαγές, το καλύτερο είναι να χρησιμοποιούνται προπληρωμένες κάρτες. Ειδικά τώρα που μέσω των εφαρμογών για smartphones που οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει μπορεί κάποιος να δημιουργήσει μια άυλη prepaid κάρτα μέσα σε δυο λεπτά.

Ειδικά οι χρήστες Windows που είναι περισσότερο ευάλωτοι για πάρα πολλούς λόγους (φιλοσοφία-σχεδιασμός λειτουργικού, φιλοσοφία την οποία αναπτύσσουν οι ίδιοι λόγω του λειτουργικού που χρησιμοποιούν και της ανύπαρκτης προδιάθεσης για ψάξιμο που αυτό δημιουργεί γι αυτό και ελάχιστοι είναι αυτοί που «ανοίγουν» από μόνοι τους τα παράθυρα και ανακαλύπτουν πως υπάρχει ένας ολόκληρος, καλύτερος κόσμος εκεί έξω, πέρα από αυτόν που βλέπουν πίσω από τα κλειστά windows του υπολογιστή τους) πρέπει να υιοθετήσουν αυτή τη πρακτική χωρίς εκπτώσεις.

Επιστρέφοντας στο συγκεκριμένο rootkit malware, όσοι παίζουν παιχνίδια στα Windows ας ψαχτούν μήπως και το έχουν εγκαταστήσει με τις ευλογίες της Microsoft. Ακούει στο όνομα Netfilter.


Αν κάποιος το εγκατέστησε και μολύνθηκε όχι απλά ακούει, παρακούει και μάλιστα με όλες τις ερμηνείες της λέξης αφού ένα rootkit μπορεί:
α) Να κάνει τον υπολογιστή να μην ακούει σωστά τις εντολές που παίρνει.
β) Να οδηγήσει ένα πρόγραμμα να μη συμμορφώνεται με όσα έχει σχεδιαστεί μόνο να κάνει.
γ) Να γίνει τα μάτια και τα αυτιά ενός κακοποιού «ακούγοντας» τα πάντα.
(Και τι ωραίος ήχος που είναι στα αυτιά του η μετατροπή όλων των 10101111000 στους αριθμούς μιας πιστωτικής…)

H Microsoft έχει δημιουργήσει σχετική σελίδα αλλά το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος είναι να ανοίξει το pc του σε safe mode και να βάλει ένα τρίτο, καλύτερο από αυτό που παρέχει η εταιρεία, αντιικό πρόγραμμα να ψάξει, όπως το παρακάτω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να έχει μεταλλαχθεί ένα rootkit (και με τα Windows καλό είναι να γίνεται τέτοιος έλεγχος μια φορά το μήνα για παν ενδεχόμενο) γιατί η ασφάλεια ενός υπολογιστή δεν είναι παιχνίδι:
https://www.malwarebytes.com/antirootkit

Όσοι πάλι δεν παίζουν παιχνίδια με την ασφάλεια τους με το να παίζουνε Microsoft τα μηχανήματα τους μπορούνε απλά να ενημερώνουνε ενώ γελάνε από τη μια και θυμώνουν (όπως πρέπει να κάνουν και όσοι χρήστες Windows την διαβάσουν) από την άλλη με την σχεδόν εριστική και γεμάτη ασέβεια προς τους πελάτες της (μη ξεχνάτε πως όσοι τρέχετε Windows δεν έχετε πληρώσει μόνο για τα υλικά εξαρτήματα του υπολογιστή αλλά και για το λειτουργικό σύστημα) ανακοίνωση που εξέδωσε, μιλώντας για περιορισμένη γεωγραφική επίπτωση και -το χειρότερο- ξεχωρίζοντας εταιρικούς από οικιακούς (προφανώς οι μαλάκες για την μικρομαλακή) χρήστες.

Δεν είναι κακό να είσαι ειδικός, κακό είναι να είσαι Βασιλακόπουλος.

Η πανδημία, πέρα από το ότι μας έχει διδάξει πάρα πολλά, έχει εμφανίσει και μια κατηγορία ανθρώπων, σε μια κοινωνική ομάδα που πολύ απλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.

Μέλη της κοινωνικής ομάδας που πρέπει να βάζουν αυτό που υπηρετούν μακριά από οτιδήποτε άλλο γιατί πέρα και πάνω από επάγγελμα είναι λειτούργημα και επιστήμη.

Σε αυτή λοιπόν την υποομάδα της κοινωνίας η πανδημία εμφάνισε (ή ξεσκέπασε αν θέλετε) διάφορα άτομα που δεν θέλουν (και επειδή δεν θέλουν δεν μπορούν) να υπηρετήσουν την επιστήμη τους και κατ’ επέκταση τον άνθρωπο.

Άτομα που η μόρφωση τους θα έπρεπε να ήταν ανάχωμα στην σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα τους που τα ωθεί να γλείφουν με αηδιαστικό τρόπο κατευθυντήριες γραμμές της οποιασδήποτε κυβέρνησης πιστεύοντας πως λειαίνουν το έδαφος για αυτές ενώ στη πραγματικότητα τις πασαλείβουν με ιατρικώς έωλες θέσεις που στάζουν οτιδήποτε άλλο παρά επιστημονική τεκμηρίωση.

Άτομα σαν τον Θεόδωρο Βασιλακόπουλο που δείχνουν να επιθυμούν το επόμενο πτυχίο τους να είναι στο γλείψιμο της εξουσίας βάζοντας δεύτερες σκέψεις σε κάθε νοήμονα πολίτη για τα πραγματικά τους κίνητρα με ισχυρότερη υπόθεση πως το κάνουν για να γλύψουν ένα προσωπείο που αξίζει επιβράβευσης με μια προεδρική θέση σε μια επιστημονική επιτροπή ή μια θέση στα έδρανα μιας επόμενης βουλής.

Άτομα που ενδημούν στην επιστημονική κοινότητα αλλά όχι με θετικό τρόπο.
Αντιθέτως, παρασιτούν με την ευκαιρία της πανδημίας και εκμεταλλευόμενοι μια πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους (πολίτες, κυβερνήσεις, επιστήμονες) προτιμούν να παραπατούν επιστημονικά για να παραμένουν στο προσκήνιο.

Δίποδα σαν τον παραπάνω γιατρό δεν μεταφέρουν γνώση και θεραπεία αλλά μολυσματικές ασθένειες όπως λύσσα για προβολή μιας εικόνας πιστού τετράποδου υπηρέτη.

Που όσο μεγαλύτερη η προβολή τόσο μεγαλύτερη παθογένεια παρουσιάζουν.
Κι όσο πιο άγρια γαβγίζουν κατά παντός υποθετικού εχθρού και πετάνε τα σάλια τους προς την εξουσία πάνω στην ίδια τους την επιστήμη τόσο περισσότερο μολύνουν την κοινωνία και τόσο περισσότερους συνωμοσιολόγους παράγουν.

Μόνο που η λύσσα, όταν εκδηλωθεί οδηγεί μαθηματικά στον θάνατο και άτομα σαν αυτόν τον ζηλωτή με πτυχίο αντί να βοηθάνε, σκοτώνουν τις όποιες προσπάθειες των υπολοίπων σοβαρών επιστημόνων αλλά και της κυβέρνησης που πιστεύουν πως βοηθούν.

Παραδείγματα της παραπάνω λύσσας πάρα πολλά αλλά ας μείνουμε σε δυο απολύτως χαρακτηριστικά.
(Ένα και μισό παράδειγμα για την ακρίβεια και θα εξηγηθεί από μόνο του στην πορεία.)

Επιστήμονας λοιπόν που για όποιον παρακολουθεί (και δεν βλέπει απλά με μνήμη χρυσόψαρου οτιδήποτε του σερβίρουν, ξεχνώντας τι κατανάλωσε λίγους μήνες πριν) κουρέλιασε την όποια αξιοπιστία του με την αρχική του λύσσα να υποστηρίξει πως οι μάσκες είναι άχρηστες και που μετατράπηκε σε λύσσα να υποστηρίζει πως οι μάσκες είναι η λύση στην πανδημία όπως φαίνεται στα παρακάτω βίντεο:

Βίντεο που ξεκινάει με ένα έμμεσο αλλά εμετικό γλείψιμο του.
Ποιο είναι αυτό; Το σχόλιο για τις μπασκετικές ικανότητες του πρωθυπουργού που όπως λέει συναντά τυχαία χωρίς να τον ξέρει γιατί την ώρα που αυτός φεύγει ο πρωθυπουργός πηγαίνει και έχουν χαιρετηθεί στην πόρτα του γηπέδου.
Παρόλα αυτά ξέρει τις μπασκετικές του ικανότητες και τις εκθειάζει.
Θα τον έχει δει στην τηλεόραση, σε παιχνίδια της Euroleague.

(σημ: αν ο πρωθυπουργός είναι στοιχειωδώς σοβαρός και έχει δει το παρακάτω βίντεο θα πρέπει να αισθάνεται απέχθεια για αυτό το είδος ανθρώπου.)

Στη συνέχεια, αφού μαζεύει τα σάλια του μιλάει για τα «άχρηστα γάντια» (0:25) και μετά για την άχρηστη για τον πολίτη μάσκα (από το 1:35) και όλα αυτά γιατί πολύ απλά εκείνη την περίοδο ακόμη και ο ΠΟΥ, άρα και η ελληνική κυβέρνηση, δεν προωθούσε την χρήση μάσκας από τον γενικό πληθυσμό και αυτή τη θέση αποφάσισε οικειοθελώς να υπηρετήσει.


Το ίδιο άτομο, χωρίς την παραμικρή δυσκολία, από ζηλωτής κατά της χρήσης μάσκας έγινε ζηλωτής υπέρ της χρήσης της.

Πότε; Όταν αποφασίστηκε και από τη δική μας κυβέρνηση να φοράνε οι πολίτες μάσκα σχεδόν παντού και πάντα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μειωθούν τα κρούσματα, σε μια πανδημία που είχε ξεφύγει σε παγκόσμιο επίπεδο. Τόσο μεγάλος που υποστηρίζει να φοράνε και οι εμβολιασμένοι όπως μπορείτε να διαβάσετε και να ακούσετε στο παρακάτω άρθρο (με βίντεο):
Γιατί πρέπει να φοράμε μάσκα μετά το εμβόλιο

Άτομο που λίγες μέρες πριν ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία αξιωματούχου του ΕΜΑ (του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων) που έλεγε πως δεν πρέπει να κάνει το AstraZeneca μια ηλικιακή ομάδα (οι άνω των 60):

«…Άσκησε δριμεία κριτική στον Ιταλό αξιωματούχου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΜΑ) που διαφοροποιήθηκε δημοσίως από την Επιτροπή για το εμβόλιο της AstraZeneka στους άνω των 60, λέγοντας ότι πρέπει είτε να ανακαλέσει τις δηλώσεις του ή να παραιτηθεί.Πρόσθεσε ότι είναι η δεύτερη φορά που προχωρά σε τέτοιες τοποθετήσεις ο αξιωματούχους και πως εάν ήταν εκείνος διευθυντής του ΕΜΑ από την πρώτη ημέρα θα τον είχε απομακρύνει από τη θέση του
πηγή: http://makpress.blogspot.com/2021/06/blog-post_14.html

Γιατί; Επειδή η ελληνική κυβέρνηση δεν αποφάσισε να μη το δίνει σε αυτές τις ηλικίες όπως άλλες χώρες. Αν ήταν σε αυτές, άχαστο στοίχημα πως θα αλυχτούσε στα παράθυρα υπέρ του αξιωματούχου.
Που αν αυτές άλλαζαν θέση την επομένη, θα άλλαζε και αυτός τροπάριο.

Γιατί να άλλαζαν θα αναρωτηθεί κάποιος.
Απλούστατα, επειδή κανένας δεν έχει κάποιο μπούσουλα να ακολουθήσει στο θέμα της πανδημίας. Όλα συμβαίνουν στη βάση του βλέποντας και κάνοντας.
Ειδικά στο θέμα των εμβολιασμών.

Γιατί πέρα από τα τεράστια κονδύλια που δαπανήθηκαν για την επίσπευση των ερευνών και σε συνδυασμό με την εξέλιξη της τεχνολογίας οδήγησαν σε μια πολύ ταχύτερη από άλλες φορές παρασκευή εμβολίων (και απόλυτα κατανοητό να συμβεί αυτό αφού επείγει η έξοδος από την πανδημία προτού καταρρεύσουν υγειονομικά συστήματα και πληγεί ανεπανόρθωτα η υγεία της οικονομίας της κάθε χώρας) κανείς σοβαρός επιστήμονας δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το οτιδήποτε.

Κάτι απόλυτα φυσιολογικό και ανθρώπινο να συμβαίνει αυτό αφού δεν υπάρχει πρότερη εμπειρία στην αντιμετώπιση μιας πανδημίας σε παγκόσμια κλίμακα.

Αν δεν είχαμε αποφύγει μια πανδημία δέκα χρόνια πριν τώρα θα υπήρχε και η πρακτική εμπειρία αλλά και η τεχνογνωσία αντιμετώπισης της σημερινής.

Δεν υπάρχει όμως και αυτό πρώτοι από όλους θα έπρεπε να το επικοινωνούν επιστήμονες σαν τον παραπάνω αντί να παίζουν -όπως αυτός- τον ρόλο του μαντρόσκυλου που γλείφει οικειοθελώς τον τσοπάνη του μαντριού στο οποίο έτυχε να βρεθεί μπροστά.

Ρόλος του που πέρα από γελοιοποίηση της επιστήμης μεταφέρει το μικρόβιο της συνωμοσιολογίας ακόμη και σε απλούς σκεπτικιστές που δυσκολεύονται να εξηγήσουν γιατί ένας άνθρωπος με σπουδές και πτυχία κάνει τέτοια άλματα λογικής και τόσο ακραίες αλλαγές θέσης, ανάλογα με τις επιλογές της εξουσίας.

Γιατί αδυνατούν να κατανοήσουν πως γίνεται αντί να μορφώνει τον απλό πολίτη με θέσεις απαλλαγμένες από πολιτικές σκοπιμότητες του να παραμορφώνει την ίδια την επιστήμη του και να διαμορφώνει συνθήκες επώασης αρνητών μιας πραγματικότητας και καθυστέρησης εξόδου από την υγειονομική κρίση.

Γιατί μόνο ως εσκεμμένα παραμορφωτής της πραγματικότητας μπορεί να χαρακτηριστεί όποιος λειτουργεί σαν αυτόν. Δεν έχουμε μάσκες; Ας πω πως είναι άχρηστες οι μάσκες. Έχουμε; Φυλακή όποιος δεν φοράει. Μόνο τέτοια εμβόλια; Μια χαρά για όλους. Έχουμε κι άλλα και θα μας μείνουν; Ας μην το κάνουν οι κάτω των 60. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί γιατί διαφορετικά η άλλη εκδοχή είναι πολύ πιο επικίνδυνη. Πως απλά είναι ένας άσχετος που με κάποιο τρόπο απέκτησε ένα πτυχίο.

(Σαν άσχετους ηλεκτρολόγους για παράδειγμα που στελεχώνουν μια βιομηχανία για να προσφέρουν απλά την επίδειξη του πτυχίου σε κάποιο έλεγχο και να είναι νομότυπη σαν επιχείρηση αλλά για οτιδήποτε πέρα από αλλαγή λάμπας αυτή χρησιμοποιεί εξωτερικά συνεργεία.)

Γιατί δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι η ανίατη ασθένεια που οδηγεί άτομα σαν αυτόν να εξοκείλουν του προορισμού τους και να βάλουν στόχο να γίνουν εκνευριστικά φερέφωνα στο παιχνίδι «Πετάει ο γάιδαρος» κάνοντας προσπάθεια να περάσουν ως σωστό ακόμη και το Ναι στο «πετάει το πρόβατο;» που μπορεί προσωρινά να πει αυτός που αποφασίζουν να υπηρετήσουν.

Για όλα τα παραπάνω, αυτοί που προτρέπουν τα παιδιά τους να γίνουν επιστήμονες πρωτίστως για να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο πρέπει να τον χρησιμοποιήσουν ως παράδειγμα προς αποφυγή και να τα διδάξουν πως όσο καλό είναι να γίνουν επιστήμονες άλλο τόσο κακό είναι να γίνουν Βασιλακόπουλοι.

Για να μην έχουμε σε μια επόμενη πανδημία την ίδια επίδειξη έλλειψης επιστημονικής ηθικής που άτομα σαν αυτόν τόσο ξεδιάντροπα ξεδίπλωσαν και εξακολουθούν να ξεδιπλώνουν σε αυτή.

Για να μπορέσει μια μελλοντική κυβέρνηση (αφού αυτή δείχνει πως τον παντρεύτηκε, αυτόν και μερικούς ακόμη σαν αυτόν) πάρα τα όποια ανθρώπινα λάθη κάνει (μόνο όποιος δεν προσπαθεί δεν κάνει λάθη) να αντιμετωπίσει μια πανδημία χωρίς να έχει να κουβαλάει και να προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά τεράστια βαρίδια σαν τον συγκεκριμένο που μόνο κακό κάνουν.

In the year 8510 – part two





Αν ένα καλό έχει αυτή η κυβέρνηση αυτό είναι ο #Πιερρακάκης.
Όμως θέλει δύο θητείες μέσα στο νερό ο άνθρωπος για να καταφέρει να μας πάει εκεί που πρέπει, με το πέλαγος των παρατράγουδων του συστήματος με το οποίο έχει να παλέψει.

Σε συνέχεια λοιπόν του προχθεσινού μου άρθρου για την νοσοκομειακή γραφειοκρατία (https://365meres.wordpress.com/2021/05/18/in-the-year-8510/) και την επταήμερη αναρρωτική είπα να δοκιμάσω να κάνω ηλεκτρονικά την αίτηση για την αποζημίωση από το ΙΚΑ ώστε να αποφύγω να ζορίσω το πόδι με το διάστρεμμα.

Μπαίνω στο site του #ΕΦΚΑ, συνδέομαι με τους κωδικούς του taxisnet, βάζω ΑΦΜ και ΑΜΚΑ, εμφανίζεται η καρτέλα μου, ανοίγω τη φόρμα υποβολής, φτάνω στο στάδιο που δηλώνεις τη γνωμάτευση, πρώτο πεδίο ζητάει κωδικό.

Ψάχνω το χαρτί, πουθενά κωδικός.
Κοιτάω (για πλάκα περισσότερο) στη σφραγίδα που έπρεπε να περιμένω από τις 06:30 να πάει 07:30 για να την πάρω, εννοείται τίποτα.
Το μόνο που μοιάζει με τέτοιον είναι ο αριθμός πρωτοκόλλου που περίμενα να πάει 08:00 για να τον βάλουν στο χαρτί αλλά φυσικά και δεν είναι αυτός.
Ο κωδικός αφορά μόνο σε ηλεκτρονικές γνωματεύσεις.

Κοιτάζω δίπλα στη φόρμα, έχει και επιλογή για υποβολή χειρόγραφης γνωμάτευσης.
Πάλι καλά, σκέφτομαι.
Κάνω κλικ και μου ζητάει τα στοιχεία του γιατρού.
Κοιτάω τη σφραγίδα που έβαλε όταν υπέγραψε τη γνωμάτευση και ξεκινάω να τα συμπληρώνω.
Ειδικότητα: Χειρουργός ορθοπεδικός, τσεκ.
Όνομα και επώνυμο: Χ.Π, τσεκ.
ΑΜΚΑ γιατρού: Τσουκ.

Γιατί τσουκ; Δεν φαίνονται καθαρά τα νούμερα και τα καπελώνει και η υπογραφή. Εδώ που φτάσαμε όμως δεν υπάρχει γυρισμός.
Βάζω το όνομα στο διαδίκτυο, τίποτα.
Βάζω το όνομα, βάζω και το νοσοκομείο, βάζω και την πόλη και ως εκ θαύματος μου εμφανίζει μια σελίδα του νοσοκομείου με μια λίστα με ονόματα, ανάμεσα και το δικό του, όλα με το ίδιο τηλέφωνο.

Καρφίτσωμα το εύρημα, παίρνω τηλέφωνο την άλλη μέρα το πρωί, το σηκώνει κάποιος, εξηγώ την κατάσταση, ευγενικότατος αυτός που απάντησε, ψάχνει λίγο, μαθαίνω το πολυπόθητο ΑΜΚΑ.

Ανακουφισμένος επιστρέφω στη φόρμα υποβολής, πάλι από την αρχή φυσικά η διαδικασία, βάζω και το ΑΜΚΑ του γιατρού και καταφέρνω να περάσω στην επόμενη πίστα (θα έλεγα σελίδα αλλά τόση προσπάθεια ούτε σε βιντεοπαιχνίδι μυστηρίου) που επιλέγεις υποκατάστημα του ασφαλιστικού σου φορέα.

Λογότυπο ΙΚΑ, από κάτω το απόλυτο κενό.
Reload από το κουμπί του browser, τίποτα.
F5 από το πληκτρολόγιο, τίποτα.
Ctrl+F5 για πιο hardcore ανανέωση, τίποτα.
Να δεις που οι ηλίθιοι δεν έχουν φτιάξει τη φόρμα να λειτουργεί και με Firefox, σκέφτομαι και αλλάζω οθόνη.

Ανοίγω τον Google Chrome, πάω ξανά στην αρχική σελίδα εισόδου στην εφαρμογή και… φρενάρω γιατί δεν έχω κωδικούς δικούς μου σε αυτόν τον περιηγητή αφού τον χρησιμοποιεί η γυναίκα μου.

Ανοίγω πάλι τον FF, πάω στα ενδότερα του, ψάχνω τους κωδικούς για το taxis, τους περνάω copy-paste στη σελίδα που άνοιξα στον Chrome, πατάω επόμενο, ξανά η διαδικασία από την αρχή, τώρα όμως πάω σφαίρα μετά από τόσες επαναλήψεις, φτάνω στη πίστα με το λογότυπο ΙΚΑ και Yeeeesss, φορτώνει κανονικά όλη η σελίδα.

Αν ήταν κανονικό παιχνίδι θα έπρεπε να ακούγεται μουσική και να σκάνε ψηφιακά πυροτεχνήματα αλλά επειδή ξέρουν πως παίζουν με τα νεύρα μας αυτοί που έφτιαξαν τη σελίδα ήταν πιο εγκρατείς με τον κώδικα.

Εκεί όμως που ανοίγει η λίστα δεν σου εμφανίζει βάσει της διεύθυνσης σου και των λοιπών στοιχείων σου ένα συγκεκριμένο υποκατάστημα αλλά σου ζητάει να επιλέξεις, από όλη την Ελλάδα, σε ποιο υποκατάστημα ανήκεις.

Κι άντε, αποκλείεις αυτομάτως των άλλων πόλεων αλλά αν είσαι Θεσσαλονίκη μένει και πάλι ένα κατεβατό. Κι αν δεν ξέρεις; Και βασικά, από που να το ξέρεις;

Ευτυχώς για εμένα, το πρωινό μετά τη γνωμάτευση και μιας και από αναμονή σε αναμονή είχε περάσει ένα δίωρο, είχε ανοίξει προ ώρας το πολυϊατρείο του ΙΚΑ στην Αγγελάκη.
Και επειδή από το νοσοκομείο δεν ήξεραν να μου πουν με σιγουριά αν αρκεί το χαρτί τους για την εταιρεία και για να προχωρήσει η υπόλοιπη διαδικασία, κατέβηκα για σιγουριά, κι ας μου πήρε κάμποση ώρα κούτσα κούτσα για να ζορίσω όσο λιγότερο γινόταν το πόδι με το διάστρεμμα, να σιγουρευτώ.

Ευγενέστατες εκεί και η υπάλληλος και η προϊσταμένη μου είπαν πως είναι ΟΚ και όταν ρώτησα που πηγαίνω το χαρτί από τη δουλειά μου είπαν πως όσοι είμαστε της δικής μου περιοχής τα πηγαίνουμε στην Αριστοτέλους.
Έτσι ήξερα τι να επιλέξω από το κουίζ της φόρμας.
Γιατί διαφορετικά, λόγω απόστασης έπαιζε 50-50 και το υποκατάστημα της Τούμπας. Και στο 50-50 μιας ερώτησης έχουν χαθεί χιλιάδες ευρώ σε τηλεπαιχνίδι, ευκολάκι να χαθεί και μια ηλεκτρονική αίτηση για αποζημίωση μερικών ημερών στον λαβύρινθο του ελληνικού δημοσίου.

Τελειώνω τέλος πάντων και με αυτό και ενεργοποιείται το κουμπί
«Ανέβασμα γνωμάτευσης – PDF ή εικόνα. Μέγιστο μέγεθος 3 MB».

Βάζω τη γνωμάτευση στον πάγκο της κουζίνας, την βγάζω φωτογραφία με το κινητό, την ανεβάζω στο Google drive, πάω στο pc.
Δεν την κάνεις PDF για πιο σίγουρα, σκέφτομαι. Μπας και σαν εικόνα έχουν κανένα περιορισμό στα πρότυπα και σε πετάξει πάλι στην αρχή.

Όπως π.χ. έχουν στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για τις φωτογραφίες σε δημόσια έγγραφα που ζητάνε στο CD να είναι το αρχείο μόνο jpg2000 και αν είναι απλή jpeg ή png ή TIFF (το κορυφαίο από πλευρά ποιότητας φορμάτ) δεν τη δέχονται.

Την ανοίγω λοιπόν στο GIMP, export as PDF, 27 MB το τελικό αρχείο.
Δεν πτοούμαι, πάω scale file, με την τέταρτη φορά που το φέρνω στα 2.6 το σώζω, το ανεβάζω στη φόρμα, πατάω υποβολή.

Γκριζάρει το κουμπί, περνάει μισό λεπτό, γκρίζο, περνάει ένα λεπτό, γκρίζο ακόμη το κουμπάκι και εκεί αρχίζεις ναι σκέφτεσαι:
Ανεβαίνει; Κόλλησε; Να πατήσω κάτι; Κι αν την πατήσω και αρχίσω από την αρχή; Πάω κάνω ένα καφέ, επιστρέφω και εκεί που δεν ξέρω πως να περάσω αυτή τη πίστα, στα τρία και κάτι λεπτά αλλάζει η σελίδα και εμφανίζεται ένα:
«Η υποβολή ολοκληρώθηκε, ο εργοδότης θα ενημερωθεί στο email του. ταδε@ταδε.gr«

Λίγο ακόμη και θα είχαμε τρελά πανηγύρια όπως όταν έβαλε ο Χαριστέας τη κεφαλιά στον τελικό του Euro 2004.

Γι αυτό ξαναλέω.
Ακόμη κι αυτό έμοιαζε σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας πριν πέντε χρόνια. Ακόμη κι όταν ήρθαν οι -υποτίθεται- προοδευτικοί αριστεροί αντί να κάνουν κάτι χρηστικό τεχνολογικά έφτιαξαν διαστημική υπηρεσία, τα τρολ.
Και θα συνέχιζε να μοιάζει με τέτοια ακόμη και με τους τωρινούς αν δεν αναλάμβανε τα θέματα ψηφιακής διακυβέρνησης ο Πιερρακάκης.

Όμως πολλά που σε σχέση με το παρελθόν μοιάζουν επιστημονική φαντασία ακόμη μοιάζουν σαν ανέκδοτο σε σύγκριση με τα βόρεια κράτη που πρέπει να πλησιάσουμε και δημιουργούν άρθρα σαν και αυτό.


Γι αυτό και μια τετραετία μόνο, πάντα με αυτόν τον άνθρωπο στη συγκεκριμένη θέση, δεν αρκεί για να φτάσουμε σε σημείο τέτοιο που αυτό το άρθρο δεν θα είναι επίκαιρο.
Αν το κάνω αναδημοσίευση και το 2022 αλλάζοντας τις ημερομηνίες θα είναι εξίσου σύγχρονο όπως είναι σήμερα.
Θέλω όμως να πιστεύω πως με αυτόν στο τιμόνι του συγκεκριμένου υπουργείου σε δυο-τρία χρόνια θα γίνει ιστορία που ανήκει στο παρελθόν.

Προσωπικά, για αυτόν και μόνο και εφόσον δεσμευτεί ρητά κάποιος πως και σε μια επόμενη κυβέρνηση δεν θα τον πειράξουν και θα τον αφήσουν να κάνει απρόσκοπτα αυτό που ξεκίνησε και ξέρει καλά θα ψήφιζα το κόμμα που κυβερνά σήμερα.

Για να μπορώ στο άμεσο μέλλον να τελειώνω με τα γραφειοκρατικά σε πέντε λεπτά σε ένα γραφείο και όχι σε δύο ώρες και να μπορώ – γιατί όχι– προτού καν φύγω από το νοσοκομείο ή τον γιατρό να έχω τελειώσει και με όλα όσα θα αφορούν σε μια αναρρωτική άνω των τριών ημερών.

Με αυτό αλλά και με οποιοδήποτε άλλο θέμα αφορά στην εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος από πολίτες και κράτος.