Category Archives: Uncategorized

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή…

KODAK Digital Still Camera

Ένα πανέμορφο απόγευμα του Νοεμβρίου…
Απολαμβάνοντας το γλυκό φως του ήλιου που δύει δίνοντας μια πρασινοκίτρινη λάμψη στα δέντρα και ρίχνοντάς μια ανάλαφρη χρυσή λωρίδα φωτός πάνω στην άδεια σαν θάλασσα άσφαλτο, χωρίς τίποτα να ταράζει την ηρεμία της στιγμής.

Ούτε τα περαστικά οχήματα που δεν σταματάνε παρά μόνο για 1-2 λεπτά κι αυτό αν βλέποντας το περίπτερο ή το τυροπιτάδικο, θελήσουν να πάρουν κάτι, όπως τσιγάρα ή μια σπανακόπιτα. Κάτι μικρής αξίας σε μια νέα κατάσταση αξίας ανεκτίμητης.

Και ρωτάς σαν πολίτης…
Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή για να το κάνει αυτό ο δήμος από την αρχή;

Για να είναι έτσι από τον Απρίλιο του ’18 και να μη χρειαζόταν να περάσουν εννιά μήνες με σκηνές απείρου κάλλους όπου οδηγοί έπαιζαν μέχρι και ξύλο, παγιδευμένοι από τον δήμο, σε ένα δρόμο τέρας.
Η Άγρια Δύση σε ένα δρόμο Ευρωπαϊκής πόλης, τον 21ο αιώνα.

(αφού δεν αποφασίζει δεκαετίες, όχι μόνο επί Μπουτάρη, να κάνει το πλέον λογικό, που κάποιοι μέχρι και ερασιτεχνικές μελέτες έχουμε καταθέσει, να περιορίσει δηλαδή ελάχιστα, σε στρατηγικά σημεία, τα μικρής κίνησης πεζοδρόμια -δεν είναι η Τσιμισκή με τις ορδές των πεζών η οδός αυτή – και να δημιουργηθεί χώρος για να μπορούν να παρκάρουν από τη μία πλευρά τις ώρες αιχμής οι επισκέπτες της κλινικής ή του μεγάλου γυμναστηρίου και να παραμένει ο δρόμος και στη πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά διπλής κατευθύνσεως)

KODAK Digital Still Camera

KODAK Digital Still Camera

Όπως παρουσιαζόταν στο παρακάτω άρθρο (μέρος του οποίου είναι η παραπάνω φωτογραφία):
O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Σε μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ύπαρξη κλινικής, νοσοκομείου, γυμναστηρίου, κολυμβητήριου) έπρεπε να περάσουν εννιά μήνες για να γεννηθεί αυτή η λύση και να ολοκληρώσει την αρχική -παντελώς λάθος σαν απομονωμένη πράξη- παρέμβαση…

Έστω κι έτσι, ισχύει στο 100% το κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Έστω και με ελαφρώς στενό πεδίο στην οπτική αυτών που αποφασίζουν, είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη αυτή η εικόνα.
Έστω κι έτσι, γιατί δεν είναι εμμονικός ο αρθρογράφος με τον Μπουτάρη, μπράβο που επί δημαρχίας του έγινε και κάτι σωστό με τα πλαστικά πασαλάκια σε δρόμους της πόλης, όπως αυτός, που είχαν πρόβλημα.
Να γινόμαστε έστω και με το ζόρι –εκεί που πρέπει– λιγάκι βορειοευρωπαίοι…

Υ.Γ.
Και για να προλάβω ορισμένους, αυτό το λέει κάποιος που και σε αυτή την οδό μένει δεκαετίες και οδηγεί και ποτέ δεν είχε την απαίτηση να παρκάρει κάτω από το μπαλκόνι του. Κάποιος που στα 27 χρόνια με δίπλωμα στάθμευσε -με μάρτυρες συγγενείς και γείτονες- σε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο μετρημένες, στα δάχτυλα του ενός χεριού, φορές.
Εξάλλου λίγο περπάτημα (και δη σε ανηφορίτσα) καλό κάνει, κακό δεν κάνει.

Όταν ο Ξενοφώντας και ο Ζορμπάς συνάντησαν την Κατρίνα…

Xenofon kai Katrina

Τώρα που έγινε μόδα και εδώ, να δίνουμε ονόματα στα βαρομετρικά χαμηλά της πλάκας (σε σχέση με παρόμοια άλλων περιοχών) που περνάνε από τη περιοχή μας ποιος τα πιάνει τα ΜΜΕ, με τόσο γελοία πρόθυμο κοινό που διαθέτει αυτή η χώρα.

Πάλι καλά που δεν είμαστε π.χ σε καμιά παραθαλάσσια ΝΑ (τυφώνες) ή μεσοδυτική (ανεμοστρόβιλοι-τέρατα) πολιτεία των ΗΠΑ, γιατί με τόσο κλόουν πολίτες, τόσο τσίρκα δημοσιογράφους-ΜΜΕ και με τόσο εύκολη καταστροφολογία, θα είχαμε κάθε φορά και μερικές δεκάδες αυτοκτονίες, γιατί θα έμοιαζε σαν να έρχεται η συντέλεια του κόσμου.

Είμαστε και τυχεροί λοιπόν που μας επισκέπτονται Ξενοφώντες και Ζορμπάδες και όχι Κατρίνες γιατί έτσι περιορίζεται ο αντίκτυπος που έχουν τα ΜΜΕ και οι ηλίθιοι στη καθημερινότητα μας.

Σε μια διαφορετική εκδοχή μιας γνωστής παροιμίας, «Του ηλίθιου πουλιού, ο Θεός του χτίζει φωλιά» γι αυτό και σε εμάς την έχτισε εδώ κι όχι κάπου πολύ (από όλες τις απόψεις) επικίνδυνα.

Υ.Γ.
Που να είχαμε και τη πληθώρα επικίνδυνων ζώων που έχουν αλλού. Να ακούς κάθε λίγο και λιγάκι από τα ΜΜΕ «…ξαφνική επιδρομή από μαύρα μάμπα στη Χαλκίδα, ανεβαίνουν στα κρεβάτια μας και χώνονται κάτω από τα σεντόνια» ή «…επέλαση κίτρινων σκορπιών στο Ηράκλειο, κρύβονται μέσα στα παπούτσια μας«…

Θα είχαμε καταντήσει όλοι μας ψυχωσικοί!

Τσαφ τσουφ και λαμπερά καθρεφτάκια…

woman-69695_640

Στην Ελλάδα, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη πλάκα είναι οι φαντασμαγορικές παραστάσεις που στήνει το κράτος προς τους ιθαγενείς, με τα εγκαίνια και τις παρουσιάσεις.
Που ακόμη και οι Ινδιάνοι ιθαγενείς, μετά από μια-δυο φορές θα καταλάβαιναν τον εμπαιγμό, αν τους ανταλλάσσαμε με κάποιο μαγικό τρόπο με τον εδώ πληθυσμό.

Σου φέρνουν να δεις ένα -αγορασμένο εδώ και χρόνια- βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης στη ΔΕΘ, σου μιλάνε για επεκτάσεις που ολοκληρώνονται στα ανατολικά και την αλλαγή που θα φέρουν σε όλη την πόλη οι επεκτάσεις προς τα δυτικά, αλλά μετά το πάνε σε μια αποθήκη γιατί δεν θα μπεις μέσα προτού περάσουν 2 χρόνια και μάλιστα στη μισή διαδρομή γιατί στην υπόλοιπη, από Συντριβάνι μέχρι σταθμό, θα κατεβαίνεις και θα πηγαίνεις με τα πόδια για να βλέπεις από κοντά και τις εργασίες στα αρχαία στο σταθμό Βενιζέλου.

(που παίζει να σε πιάνουν τόσο κορόιδο ώστε να πληρώνεις έξτρα εισιτήριο για την περιήγηση και συνδρομή γυμναστηρίου για την πεζοπορία)

Σου φέρνουν να δεις ένα ταχύτατο τρένο που σου λένε πως μπορεί να κάνει την απόσταση Θεσσαλονίκη-Αθήνα σε 3,5 ώρες, αλλά μετά το στέλνουν πίσω, όπως ήταν προγραμματισμένο, επειδή θα περάσουν μερικά χρόνια μέχρι να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο που στο μεγαλύτερο του μέρος στήθηκε την εποχή ΤρικούπηΚουμουνδούρουΖαίμη (την εποχή δηλαδή που στις ΗΠΑ ξεκινούσαν ήδη την επέκταση του μετρό της Νέας Υόρκης).

Το μόνο που δεν έχουν φέρει ποτέ, στον πολίτη-ψηφοφόρο που συντηρεί δεκαετίες όλους αυτούς, είναι έναν κανονικό καθρέπτη.
Γιατί δεν θέλουν να ρισκάρουν τη μια στο εκατομμύριο περίπτωση που δει πόσο κορόιδο είσαι, τρομάξει συνειδητοποιώντας το και ξυπνήσει.

Υ.Γ.
Λέω κανονικό καθρέπτη, γιατί και αυτά που κάνουν καθρέπτες είναι απλά δεν μπορεί να το δει αυτός που έχουν ως κοινό τους, επειδή θαμπώνεται (το «νούμερο»…) από τα μεγέθη και τα νούμερα που του παρουσιάζουν τα «νούμερα»…
Και καταλήγεις να σε κυβερνούν πραγματικά νούμερα, χωρίς ουσία και υπόσταση…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

lion_pyl

Δεν μπορείτε να πείτε πάντως.
Ο θίασος κάνει –διαχρονικά– το παν για να είναι η παράσταση που δίνει υπερπαραγωγή.

Ο πρώτος χαζός πήγε στο Καστελόριζο για να δώσει μια γλυκιά συναισθηματική νότα και μια ελαφρότητα (σαν διακοπές θα είναι μωρέ) στη παραδοχή της διαχρονικής -πολιτικής πρωτίστως- ανικανότητας.

Ο δεύτερος στο Ζάππειον Μέγαρο για να συνδυάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με το κτίριο που συμβολίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (αλλά και την σύνδεση μας με την ΕΕ μιας και εκεί έπεσαν οι υπογραφές για την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ) και να προσδώσει βαρύτητα στις αερολογίες του.

Και τώρα ο τρίτος, αφού μας έβαλε με παιδική αφέλεια (-Μαλώνεις ρε; -Μαλώνω! -Έλα αν σου βαστάει ρε…Καλά, καλά…μια μαλακία είπαμε…) σε ένα έξτρα μνημόνιο, θέλει να κάνει σύνδεση με το δύσκολο ταξίδι του Οδυσσέα που τελείωσε αισίως και λυτρωτικά για τους ήρωες του και πήγε στην Ιθάκη.

Μόνο που όλοι αυτοί (με τη βοήθεια των προηγούμενων) έχουν ταξιδέψει τη χώρα τόσο πίσω που όχι η Τροία δεν έχει χτιστεί ακόμη, όχι ο Οδυσσέας δεν έχει γεννηθεί, ούτε οι τρεις αρχικοί μεγάλιθοι στη Πύλη των Λεόντων, στις Μυκήνες, δεν έχουν μπει.

Γιατί αντί να περάσουμε αυτή τη νότια -σαν άλλο Καστελόριζο- πύλη και να μας μιλήσουν σοβαρά για την ανηφόρα και το λόφο που βρίσκεται πίσω της και το πως θα μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω, όλοι μαζί, και αυτοί και εμείς, όλα όσα μας έφεραν μπροστά του ώστε να καταφέρουμε να τον ανέβουμε, τον έκρυψαν πίσω από μακέτες μιας ουτοπικής ακρόπολης.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των αυλικών και όσων ζουν υπό τη άμεση και έμμεση προστασία τους εντός των κρατικών «τειχών» (έστω κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση) και αφού τον έκαναν να μοιάζει αξεπέραστο βουνό, κατρακυλήσαμε και καταλήξαμε σε ένα κατά βάση άγονο και χωρίς βασικά για τη ζωή αγαθά (όπως νερό) νησί…

(Γιατί αυτό ακριβώς είναι στη πραγματικότητα η Ιθάκη για την καθημερινότητα των κάτοικων της. Ένα άγονο νησί όπου κυριαρχεί η λειψυδρία)

Δραματική ιστορία επικών διαστάσεων…

Γιατί, τι είναι;
Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

 

 

Τα νούμερα και τα «νούμερα»…

board-765310_640

Τι εντυπωσιακά (και παραπλανητικά) μπορούν να είναι τα νούμερα για τα διάφορα νούμερα με τις ιδεολογικές παρωπίδες.

Πανηγυρίζουν κάποιοι με την ανακοίνωση της κυβέρνησης του Μαδούρο για την κατά
34 φορές -εντυπωσιακή σαν μεμονωμένο νούμερο-  αύξηση του κατώτατου μισθού στη Βενεζουέλα.

Που όμως σε πραγματικά στοιχεία σημαίνει ότι η αναλογία θα αγγίζει πλέον το εξωπραγματικό ποσό των 25 € μηνιαίο εισόδημα και (δεν είναι λογοπαίγνιο), πέρα από το επίσης παραπλανητικό του φθηνότερου καύσιμου (τα καύσιμα καίγονται, δεν τρώγονται) στον κόσμο θα μπορούν να αγοράζουν λίγο περισσότερα από όσες προμήθειες έπαιρναν στην αρχή οι ομάδες στο Survivor για να βγάλουν την εβδομάδα συν 1 κιλό κρέας.

Πόσο μάλλον όταν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι στη πλειοψηφία των αποθεμάτων βαρύ (heavy crude oil) και η παραγωγή του τελικού προϊόντος κοστίζει 3 και 4 φορές πάνω από ότι σε άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες.

Που με την άλογη κρατικοποίηση των πάντων και την απίστευτη κακοδιαχείριση και διαφθορά όσον αφορά τη διακυβέρνηση και το νούμερο ένα προϊόν της, έχει οδηγήσει τη Βενεζουέλα να είναι η πιο επικίνδυνη χώρα για να ζει κανείς.
Τόσο, που έχουν πάψει να συλλέγουν στοιχεία για τα εγκλήματα που διαπράττονται.

Φυσικά όσοι πανηγυρίζουν (από την ασφάλεια του σπιτιού τους) για Βενεζουελανικούς αριθμούς χωρίς ουσία, δεν διαφέρουν από τα απέναντι «νούμερα» που πανηγύριζαν προεκλογικά για το παρακάτω:
Όταν τα 100 δις και τα 270 ευρώ κοστίζουν το ίδιο.Τίποτα αλλά και τα πάντα…

Γι αυτό κυβερνούσαν, κυβερνούν (και θα κυβερνούν) αυτοί που πραγματικά μας αξίζουν και αυτοί οι πολιτικοί που μπορούμε να παράγουμε.
Παραγωγή Ελλήνων πολιτικών σαν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, με πανάκριβο κόστος για τις ζωές μας.

Γιατί τα…<<νούμερα>> (ανεξαρτήτως πολιτικής-ιδεολογικής δεξαμενής προέλευσης) είναι εντυπωσιακά σε μέγεθος, αλλά αποκομμένα τελείως (λόγω ιδεοληψιών αλλά και του φανατισμού που μια ταμπέλα μπορεί να δημιουργήσει) από την κοινή λογική και την πραγματικότητα.

Saving Daylight Saving Time (Σώζουμε τη θερινή μας ώρα)

sun-47083_640

Σημαντικό!
Αυτές τις μέρες (μέχρι τις 16 Αυγούστου) διεξάγεται μια πανευρωπαϊκή ψηφοφορία πολιτών που ανάλογα με το αποτέλεσμα και τις αποφάσεις που θα παρθούν ενδέχεται να επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις…μέρες μας.

Είναι η ψηφοφορία για το αν θα καταργηθεί η ρύθμιση της θερινής ώρας.

Εμάς, από όλες τις απόψεις μας συμφέρει είτε να παραμείνει ως έχει είτε -απίθανο- να ισχύσει  365 μέρες η θερινή.

Το γιατί γίνεται εύκολα αντιληπτό με μερικά παραδείγματα:

Αν πάψει να ισχύει, θα ξημερώνει από τις 5 και -αν πούμε πως αυτό καταπίνεται- θα νυχτώνει πριν τις 8.
Σαν τουριστική χώρα αν το δει κανείς είναι τρελή καταστροφή.

Και μπορεί τους άλλους νότιους (Πορτογάλους, Ισπανούς) να μην τους ενοχλεί πολύ μιας και είναι σε άλλη ζώνη ώρας, αλλά δεν θα τους χαλούσε καθόλου να στερήσουν από τον βασικό τους ανταγωνιστή στον τουρισμό, εμάς, μια ώρα φωτός.

Μετά, πέρα από το θέμα εξοικονόμησης ενέργειας, είναι και θέμα οδικής ασφαλείας.
Είμαστε που είμαστε ειδική περίπτωση και με ελάχιστη οδηγική παιδεία, σκεφτείτε να πρέπει να οδηγούμε 210 περισσότερες ώρες με σκοτάδι.

Να πας με την οικογένεια σου στη θάλασσα, να φεύγεις π.χ 6 το απόγευμα από τη παραλία κι ενώ γυρνούσες ξεκούραστα με φως, να σε πιάνει η νύχτα στο δρόμο.

Να είσαι νταλικέρης, να σε φορτώνει η απογευματινή βάρδια ενός εργοστασίου στις 5 π.χ στην Θεσσαλονίκη για Αθήνα και ενώ τώρα κάνεις τη μισή και παραπάνω διαδρομή μέρα, να σε πιάνει η νύχτα πριν φτάσεις στη Λάρισα.

Αλλά κυρίως θα έχει τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο.
Τώρα, μπορεί να είμαστε στον πάτο όσον αφορά όλα τα θέματα, αλλά έχουμε τον ήλιο μας.
Που λόγω της θερινής ώρας μπορούμε να χαιρόμαστε περισσότερο.
Φεύγουμε από την εργασίας μας και έχουμε κυριολεκτικά «όλη τη μέρα μπροστά μας» να κάνουμε ο,τι δραστηριότητα θέλουμε με φως.
Να αράξουμε στο μπαλκόνι, να πάμε για καφέ, για μια απλή βόλτα, να περπατήσουμε…
Αυτό και μόνο μας φτιάχνει τη διάθεση.

Αν δεν αλλάζει η ώρα, όλοι θα χάνουμε μια το βράδυ και οι περισσότεροι θα χάνουν και μια το πρωί.

Αν σήμερα που μιλάμε δεν ίσχυε, αυτή την ώρα (20:17) δεν θα είχαμε φως έξω.
Θα είχε νυχτώσει από τις 19:40 !!!

Πηγαίνουμε λοιπόν στη παρακάτω διεύθυνση και ψηφίζουμε!
(Πάνω δεξιά υπάρχει επιλογή για να εμφανιστεί το ερωτηματολόγιο στα ελληνικά):
https://ec.europa.eu/eusurvey/…/2018-summertime-arrangements