Author Archives: Haris Tz.

Τοιχοβρομίες

Τελικά είναι μεγάλη υπόθεση η κληρονομικότητα και το DNA.
Αγόρασα πριν μερικές μέρες το καθιερωμένο «καλοκαιρινό» μου βιβλίο*.
Και αυτό θέμα κληρονομικότητας. Προσωπικής.

Πάντα κάτι ενδιαφέρον αλλά ευκολοδιάβαστο (λόγω εποχής) για να περνάει χαλαρά κάποια ώρα έξω, όταν φυσικά δεν έχει τις αφόρητες τωρινές συνθήκες.

Μια αλίευση (μέσα από τα αρχαία κείμενα) της καθημερινότητας των αρχαίων Ελλήνων που κάνει πιο ανθρώπινη την εικόνα που έχουμε για την εποχή αλλά μας δείχνει και κάποια από τα αρνητικά μας που παραμένουν διαχρονικά παρόντα στην ανθρώπινη φύση μας από τότε μέχρι και σήμερα.

Μια ευκαιρία να κοιτάξουμε πίσω από τη λάμψη της σπουδαίας παγκόσμιας κληρονομιάς ώστε ίσως κάποια στιγμή να αρχίσουμε να διορθώνουμε τις όποιες αδυναμίες επηρεάζουν και τη σύγχρονη ζωή μας.

Κάτι που τα βιβλία προσφέρουν απλόχερα μιας και σε πρώτη φάση μπορούν να γίνουν τα ατομικά μας συμπόσια όπου αράζουμε μέσα στις σελίδες τους με τον εαυτό μας και γεννάμε ατομικές συζητήσεις ενώ τσιμπολογάμε δροσερά φρούτα ή καπνιστά αλλαντικά (ό,τι αρέσει στον καθένα να τρώει ένα καλοκαιρινό πρωινό, μεσημεριανό, απόγευμα ή βραδινό).

Έχοντας φτάσει στο ένα τρίτο (27η από τις 85 μικρές ιστοριούλες) δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσα αρνητικά κουβαλάμε από τότε.
Ακόμη και το να γράφουμε την κάθε μαλακία μας στους τοίχους της πόλης.

Σαν τον Χαρίνο που άκριτα τα πήρε στο κρανίο με την εταίρα Μέλιττα γιατί στο Δίπυλον, στην δυτική είσοδο του τείχους της Αθήνας, στον Κεραμεικό, διάβασε γραμμένο σε έναν τοίχο «Ο πλοιοκτήτης Ερμότιμος αγαπάει την Μέλιττα».

Μετά, μπορεί να πήγε αυτός ο Χαρίνος και να έγραψε από κάτω (σαν το αντίστοιχο «διάσημο» μήνυμα που έγραφε εκείνος ο βλάκας εδώ στη Θεσσαλονίκη που μετά στο δικαστήριο το έπαιζε τρελός με δίπλωμα για να γλιτώσει) «ΜΕΛΙΤΤΑ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΕΛΑΦΟΝ».

Φανταστείτε και τα τότε συνεργεία του δήμου να τρέχουν να αφαιρέσουν από τους τοίχους την παπαριά του κάθε πικραμένου για να μην την συναντήσει η ματιά του επισκέπτη (του τότε) ο οποίος είχε δημιουργήσει –ωραιοποιημένα– στο μυαλό του την εικόνα της Αθήνας μόνο με τους διάσημους που σκόπευε/ήλπιζε να συναντήσει εκεί.

*Βιβλίο: ΜΙΚΡΑ ΑΘΗΝΑΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

Όταν γίνεται επάγγελμα και βάθρο, η σάτιρα γεννά σατύρους.

Φωτογραφία από Prettysleepy από το Pixabay


Edit 21/7/22
Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος σκιτσογράφος (Παπανίκος) αλλά (σαν τον Λαζόπουλο) απόλυτα ατάλαντος ηθικά καλλιτέχνης διαγράφει/κρύβει σχόλια (δικά μου και άλλων, σκληρά μεν αλλά χωρίς ύβρεις) που δεν του αρέσουν στην προσπάθεια του να διατηρήσει ασχολίαστους τους άκυρους παραλληλισμούς και τα συλλογιστικά άλματα που επιχειρεί με τα σκίτσα του ώστε να πάρει τα φώτα από την υπόθεση Λιγνάδη.

(Το ότι διαχειρίζεται σελίδα και το ότι φαίνεται η ανακολουθία στον συνολικό αριθμό σχολίων και αυτών που μπορεί να μετρήσει κάποιος δεν έχει την ικανότητα ο θολωμένος από φανατισμό εγκέφαλος του να το κάνει σκίτσο.)

Φυσικά υπάρχουν και τα screenshots να αποτυπώσουν το επίπεδο του ξεπεσμού στον οποίο έχει οδηγήσει τον εαυτό του στα μάτια όσων δεν κοιτάνε μέσα από κομματικά ή ιδεολογικά γυαλιά όσα σχεδιάζει.

Του άξιζε το πρώτο άρθρο που του αφιέρωσα και βγάζει τόσο κομματικά βαμμένο ιδεολογικό φανατισμό που πλέον προσφέρει απλόχερα υλικό και για μελλοντικό άρθρο.

Και για τον Λαζόπουλο δύο είχα γράψει εξάλλου…

Υ.Γ.
Τόσο κοντόφθαλμα φανατισμένος που ένας -υποτίθεται- σκιτσογράφος επικαιρότητας έπεσε με τα μούτρα πάνω στο θέμα και πόσταρε δυο συνεχόμενα σκίτσα κατά της ένωσης ηθοποιών αντί να έχει το ερέθισμα να σκιτσάρει για τις καταστροφικές πυρκαγιές.


Αρχικό κείμενο: 19/7/22
Μέχρι τώρα όλα σχεδόν τα σκίτσα του ήταν γνήσια σάτιρα.
Με ένα τελευταίο του όμως έβγαλε κόκκινη κάρτα στον εαυτό του.
Το όνομα του, Χρήστος Παπανίκος.

Με δήθεν σατιρική διάθεση και ένα παραλληλισμό που δεν στέκει λογικά ούτε στιγμή στα μάτια ενός ουδέτερου εμφανίζει την ένωση ηθοποιών να χρησιμοποιεί το περί δικαίου αίσθημα για να αποφύγει μια κλήση για υπερβολική ταχύτητα, κατακρίνοντας την με αυτόν τον γελοίο τρόπο για την αντίθεση της απέναντι στην απόφαση του δικαστή να αφήσει ελεύθερο έναν καταδικασμένο βιαστή.

Λες και μόνο η ένωση ηθοποιών αντιδρά σε αυτήν την απόφαση και όχι το σύνολο των πολιτών που βλέπουν κάτι στραβό στο ζύγι της δικαιοσύνης.

Θα μπορούσα να παραθέσω το σκίτσο κάτω από τις εξαιρέσεις (fair use) των περιορισμών πνευματικής ιδιοκτησίας, ειδικά από τη στιγμή που δεν πρόκειται για επαγγελματικό μπλογκ αλλά είναι τόσο εμετικό που προτιμώ το μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Για όποιον θέλει να «καμαρώσει» την ολίσθηση του και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα μπορεί να το κάνει ακουμπώντας και κλικάροντας τον παρακάτω σύνδεσμο, με δική του ευθύνη να βρομίσει την οθόνη του με κάτι τόσο, καλυμμένα κάτω από τον μανδύα της σάτιρας, βρώμικο:
https://www.facebook.com/photo?fbid=197112625985700&set=a.187682260262070

Γιατί όμως συνέβη αυτό;

Προφανώς η υποβόσκουσα πολιτική του πεποίθηση (ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να αποβάλουν τις επιρροές του περιβάλλοντος τους όσο μεγαλώνουν και να μην αποκτήσουν συμπάθεια για μια ταμπέλα) δεν μπορεί να παραμείνει υπό έλεγχο για πάντα και για το καθετί.

Ειδικότερα από τη στιγμή που η σάτιρα όχι απλά αποκτά για εκείνον το βασικό αντικείμενο βιοπορισμού αλλά και η αναγνωρισιμότητα του ξεπερνάει την ικανότητα του να κρατάει κλειστά τα μάτια σε όσα επηρεάζουν την κρίση του.

Με αποτέλεσμα να αδυνατεί να κρατήσει και το ζύγι με την υποκειμενικότητα του πιο ψηλά (να βαρύνει λιγότερο δηλαδή, για όποιον μπερδευτεί με την οπτικοποίηση) από αυτό με την προσπάθεια να παραμένει όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένος από τις προσωπικές του αποκλίσεις και στο κέντρο της σφαίρας στην οποία πρέπει να είναι κάποιος για να διατηρεί ίσες αποστάσεις από όλα.

Γιατί μόνο κομματικά βαμμένα άτομα μπορούν να προσπαθούν να κάνουν αποδεκτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά (από κάποιον/ους δικαστή/δικαστές) στην υπόθεση Λιγνάδη.

Ατάλαντες δημοσιογραφικές λίγδες τύπου Προτοσάλτε, κομματικοί σαλτιμπάγκοι που γλείφουν εκεί που έφτυναν αλλά και -όπως αποδεικνύεται- άνθρωποι που θα μπορούσαν να διατηρήσουν την υστεροφημία τους αποφεύγοντας -έστω- ένα θέμα, μπροστά στα τόσα με τα οποία έχουν να ασχοληθούν.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά που προκύπτουν και από τις πράξεις των δικαστών πριν και μετά την δίκη Λιγνάδη.

Όπως γράφουν οι ίδιοι στις αποφάσεις τους (και όπως γράφει ένας εξαιρετικός νομικός στο άρθρο Ολίγα νομικούλια δι’ υποψηφίους φοιτητάς τής Νομικής ) ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης προφυλακίστηκε γιατί ως ύποπτος θεωρήθηκε πως αν είναι όντως ένοχος μπορεί να διαπράξει και νέα εγκλήματα μέχρι την έκδοση της απόφασης.

Όταν κρίθηκε λοιπόν ένοχος για δύο βιασμούς τι ακριβώς άλλαξε και δεν συντρέχουν οι ίδιοι λόγοι ώστε να παραμείνει στη φυλακή;

Αντί λοιπόν να κάνει κάποιο σατιρικό σκίτσο για αυτήν την ανακολουθία στις αποφάσεις των δικαστών (ακόμη και από την ανάποδη οπτική), ανακολουθία που στηλιτεύει η πλειοψηφία των πολιτών χωρίς να μετράνε σε αυτή τους την στάση (πέρα από τα κομματόσκυλα) την πολιτική τους προτίμηση, σκιτσάρει τη δική του ηθική -πάνω από όλα- ανακολουθία προσπαθώντας να βρει λάθος σε όσους αντιδρούν στο να βρίσκεται ένας βιαστής ελεύθερος χωρίς να έχει εκτίσει την ποινή για την οποία καταδικάστηκε.

Ειδικά όταν ο βιασμός και ο βιαστής παίρνουν κάτι που δεν επιστρέφει ξανά, κάτι που κάνει την πράξη χειρότερη και από φόνο, γιατί αναγκάζει το θύμα του να ζήσει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του με αυτό που του συνέβη, ένας –ταλαντούχος κατά τα άλλα– σκιτσογράφος γκριζάρει την ηθική του εικόνα και στέκεται με έμμεσο τρόπο πίσω από αυτό που πλασάρουν οι μυαλοπώληδες (όλων των κομμάτων, αναλόγως πότε τους βολεύει αυτή η επίκληση) πως δεν επιτρέπεται να κρίνουμε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.

Φυσικά ο καθένας είναι ελεύθερος να υποστηρίζει ό,τι θέλει, αυτή και είναι μια βασική πτυχή εξάλλου της δημοκρατίας αλλά για αυτή του την ελευθερία πρέπει να είναι έτοιμος να δεχθεί και την κριτική των υπολοίπων και να περιμένει αυτή του η στάση να ζυγιστεί.
Από πολιτικό μέχρι και σκιτσογράφο.

Ειδικά όταν αυτές οι τοποθετήσεις είναι δημόσιες και γίνονται για προώθηση του πολιτική ή επαγγελματική, ανάλογα το άτομο και τις επιδιώξεις του.

Είναι ελεύθερος κάποιος ακόμη και να θέλει να κατεβάσει κόμμα παιδεραστών στις εκλογές. Αν ο πολιτισμός ικανού αριθμού πολιτών το αποδέχεται μπορεί ακόμη και να εκλεγεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία πρέπει να το δεχθεί ως κάτι φυσιολογικό και να μην πολεμήσει με κάθε νόμιμο τρόπο να το εκδιώξει.

Όπου νόμιμος τρόπος είναι σε κάθε εμφάνιση τους και κάθε εμφάνιση κάποιου που ανήκει στην πλειοψηφία και είναι εναντίον των βιαστών να σηκώνεται πανό διαδηλώνοντας αντίθεση και αποτροπιασμό.

Αν μπει ένα κόμμα παιδεραστών και βιαστών στη βουλή γιατί θα το επιτρέπει η ερμηνεία των νόμων από ένα σώμα δικαστών (και όχι φυσικά από το σύνολο) κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τους υπόλοιπους βουλευτές να σηκώνουν καθημερινά πανό που να λέει «Είναι παιδεραστές – είναι βιαστές«.
Κανείς!

Ακόμη και αν μπορεί να τους κατηγορήσει πως με την δική τους (ως σύνολο) ανά τις δεκαετίες- ηθική κατάπτωση μπορεί να έκαναν τα στραβά μάτια στα άτομα και τις συνθήκες που οδήγησαν ένα κόμμα παιδεραστών να εκλεγεί.

Όπως κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ένα θύμα βιασμού γιατί δεν μίλησε από την αρχή.

Αυτό λοιπόν που έχει δικαίωμα (για να μη πω υποχρέωση) να κάνει η μικροκοινωνία των βουλευτών των άλλων κομμάτων απέναντι στους παιδεραστές βουλευτές είναι ελεύθερη να το κάνει και κάθε άλλη.

Το ίδιο ακριβώς λοιπόν μπορεί να κάνει και ένας επαγγελματικός κλάδος, αυτός των ηθοποιών και των καλλιτεχνών που δεν επιθυμεί να κουβαλάει τη ρετσινιά ενός καταδικασμένου ως βιαστή και αν αυτό επιχειρηθεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας, κάνει αυτόν που σχεδιάζει να το πετύχει τον πιο ξεδιάντροπο σάτυρο.

Ακόμη και αν αυτή η επαγγελματική ομάδα άργησε να το κάνει, ακόμη και αν παλιότερα συμπεριφερόταν όπως κάθε άλλη επαγγελματική συντεχνία και προσπαθούσε να κρύψει και τα δικά της κακώς κείμενα κάτω από το χαλάκι.

Είναι εξάλλου –μέχρι στιγμής– η μοναδική επαγγελματική ομάδα που αποφάσισε να θέσει στο περιθώριο οτιδήποτε θεωρεί πως την αμαυρώνει.

Οι βουλευτές για παράδειγμα ακόμη και τώρα, λειτουργώντας συντεχνιακά και κομματικά (ξεχωριστά ή και συνδυαστικά, ανά περίπτωση) καλύπτουν βιαστές, συκοφάντες, υβριστές, απατεώνες και οτιδήποτε άλλο σκοτεινό υπάρχει στα έδρανα του κοινοβουλίου.

Εδώ έχουν κάνει –αριστεροί και δεξιοί– το πόθεν έσχες σκέτο έσχες και ανέκδοτο για την κοινή γνώμη αλλά δεν αισχύνονται όταν κοιτάνε τον εαυτό τους στον καθρέπτη και γίνεται η ανάρτηση αυτης της δήλωσης ακραίου φαρισαϊσμού, κάθε έτος.

Τελικά, για να επιστρέψω -και να κλείσω- με το κυριως θέμα του άρθρου καταλήγουμε πως όσο ταλέντο και να υπάρχει σε κάποιους, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, όταν ανεβαίνουν επαγγελματικά και καταλήγουν να κάνουν (ασυναίσθητα ίσως) την ιδεολογία τους επάγγελμα και βάθρο αναγνωρισιμότητας τους καταλήγουν από σατιρικοί να γίνονται σάτυροι.

Καλή ώρα όπως ο Παπανίκος με το σκίτσο του αυτό, όπως και ο Λαζόπουλος με την εμετική του τηλεοπτική παράσταση για την αναπηρία Σόϊμπλε.

Γιατί είναι ξεχωριστό ταλέντο να μην επηρεάζεσαι από τον μικρόκοσμο σου (και να χρησιμοποιείς τον ηθικό σου εγωισμό με τρόπο που θα σε εμποδίσει να σχεδιάσεις λάθος μονοπάτι) και καλώς ή κακώς το πιο σπάνιο και το πιο δύσκολο να καλλιεργήσεις.

Υ.Γ.
(Το παρακάτω άρθρο μου για τον δεύτερο το βάζω μόνο και μόνο για να προλάβω τυχόν κομματικούς παρωπιδοφόρους που θα τρέξουν να με εντάξουν σε κάποια ιδεολογία κάνοντας με σαν τα μούτρα τους):

https://365meres.wordpress.com/2016/02/20/otan-eisai-kathilomenos-sto-payroll-mias-ideologias-ginesai-lazopoulos/

Σκουπίδια με μικρόφωνο και στολή


Ακόμη και αν βρεθεί και είναι ζωντανός ο άνθρωπος που δέχτηκε αυτό το απάνθρωπο μπούλινγκ αλλά και την ανθρωποφαγία όλων των ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν χωρίς διασταύρωση τις ψευτιές των νταήδων δύο πράγματα οφείλουν να λάβουν χώρα.

1ον Απόταξη των αστυνομικών που τον χλεύασαν με το να τον αγνοήσουν όταν ζήτησε βοήθεια.

Γιατί η βοήθεια δεν κρίνεται ούτε στο πρόσωπο ούτε στη φωνή αυτού που την ζητάει και ένας άστυ – φύλακας (ειδικά αυτοί στις μικρές κοινωνίες) δεν μπορεί (το δεν επιτρέπεται είναι πολύ χαλαρό και «ευλίγιστο» από ηθικής άποψης, απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ), ακόμη κι αν έτσι τον ωθούν τα βιώματα του και ο χαρακτήρας του, να διαλέγει στρατόπεδο (με τους «συμβατικούς» και τους ψευτόμαγκες για να περνάει ζάχαρη) ή να συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος υπάλληλος που απλά επιλέγει να περιμένει τον μισθό ή την συνταξιοδότηδη αποφεύγοντας (ή διαλέγοντας με ποιες θα ασχοληθεί) τις όποιες «σκοτούρες» εμφανίζονται μπροστά του λόγω της στολής.

Οι μπαρμπάδες στην Κορώνη έχουν πεθάνει προ πολλού, δεκαετίες τώρα και όσα ανιψιά, ψυχοπαίδια τους και συνεχιστές της κουλτούρας τους φοράνε στολή ενώ μετράμε χρόνια στον 21ο αιώνα είναι καιρός να θαφτούν υπηρεσιακά και με κάθε επισημότητα γιατί αποτελούν ντροπή για κάτι που είναι πάνω από όλα λειτούργημα.

2ον Αφαίρεση δημοσιογραφικής ταυτότητας αλλά και εισαγγελική έρευνα περί κακουργήματος για όλους όσοι εμπλέκονται στην τελική απόφαση (τα παιδάκια των 100 ευρώ/τα 100 κλικαδόρικα άρθα είναι τα τελευταία που ευθύνονται κι ας είναι πρώτα στην ιντερνετική αλυσίδα των ΜΜΕ) για την διάδοση των ψευδών ειδήσεων (όπως πως ο άνθρωπος κυνηγούσε πολίτες με αλυσοπρίονο) σε κάθε ΜΜΕ που για μερικές μονάδες στα μηχανάκια της AGB ή μερικά κλικ παραπάνω συνέβαλε, με τόσο ελαφρά την καρδιά, τα μέγιστα στο να πληγεί η καρδιά και η ψυχή ενός αθώου συνανθρώπου μας και να γίνει παραπάνω από κόλαση η ζωή του.

Επίσης, ακόμη και με πρωθυπουργική παρέμβαση, άμεση ηθική του αποκατάσταση και χρηματική του αποζημίωση από κάθε δημοσιογραφικό χώρο που ενεπλάκη αρνητικά σε αυτή την ιστορία.

Γιατί όταν τα εκατομμύρια έφευγαν προκλητικότατα από τα ταμεία του κράτους για στήριξη αυτών των επιχειρήσεων που ονομάζονται ΜΜΕ, μέσα σε όσα γέννησε η πανδημία, το ποια τραγουδίστρια έκανε επέμβαση για να αφαιρέσει μπουκάλι αναψυκτικού λόγω μη εγκεκριμένης χρήσης αυτού ή σε ποια οδό επαρχιακής πόλης έγινε αναπαράσταση ρωμαικού οργίου θα έπρεπε να παραμείνει σε αυτά τα ροζ επίπεδα και να μην έχει αναβαθιστεί στην ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή αλλά και παραγωγή (και αυτό είναι ακόμη χειρότερο) τοξικών σκουπιδιών που λερώνουν και τους θεατές, ακροατές κλπ αλλά κυρίως αθώους, ανυπεράσπιστους μπροστά στο τέρας της κακής δημοσιότητας, ανθρώπους.*

Αντί όμως για τα παραπάνω, το μόνο που θα συμβεί είναι να γεμίσουμε πάλι πάνελ και άρθρα όπου «γραβάτες» με περισπούδαστο ύφος θα «ανεμίζουν» πολύχρωμες πομφόλυγες σε αυτούς που αντί να τους γλείψουν για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας θα έπρεπε να τους καυτηριάσουν με τη γλώσσα τους.

Γραβάτες δίπλα σε άλλες γραβάτες που θα έχουν αφήσει το καπέλο με το σήμα κάπου παράμερα και που θα βλέπουν συντεχνιακά (ο καρκίνος της ελληνικής κοινωνίας) και ψηφοθηρικά τα κακάσχημα όντα με τη στολή που ενεπλάκησαν στην ιστορία αντί να δουν με πόση δυσμορφία αυτοί καλύπτουν το πρώτο και κυριότερο λειτούργημα οποίας πολιτείας θέλει να δηλώνει πολιτισμένη.

Υ. Γ. 1
Άσε που μπορεί να πεταχτεί και καμιά πορδή από καμιά κάλπη όπως με τον Γιακουμάκη και ποιος θέλει τώρα να ανοίγει παράθυρα να φύγει η βρώμα από τη χώρα.

Ειδικά τώρα που ήρθαν και τα κουνούπια και θα αρχίσουν να μας ρουφάνε στιγμιαία και εποχικά το αίμα καλύτερα να συνεχίσουν να μας πίνουν λίγο λίγο και καθημερινά την ψυχή σαν κοινωνία οι συμπεριφορές όλων αυτών των δίποδων (σαν άτομα και ομάδες).

Υ.Γ. 2
Το όνομα του ανθρώπου δεν το αναφέρω από συνειδητή επιλογή κι ας έχει κρεμαστεί στα μανταλάκια κάθε τηλεοπτικής οθόνης.
Αυτό και τέτοια αρθρογραφήματα δεν είναι για μαζική κατανάλωση αλλά πάντα για τον καθένα έναν.
Μέχρι κάποτε αυτοί οι «ένας» γίνουμε (και γι αυτό το θέμα και για τα πολιτικά και για κάθετι που μας αφορά και μας επηρρεάζει) τόσο ισχυρή μειοψηφία που τα σκουπίδια κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής τάξης θα μειωθούν σε τέτοιο βαθμό που δεν θα μπορούν να δημιουργούν με τέτοια συχνότητα θύματα με τις συμπεριφορές τους και όταν κατ’ εξαίρεση θα συμβαίνει, η τιμωρία τους θα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και σίγουρο.

*(Αυτό για την παραγωγή/αναπαραγωγή τόσο και τόσων τοξικών αποβλήτων- δήθεν ειδήσεων ανοίγει άλλη κουβέντα, για άλλο άρθρο, για το επίπεδο ποιότητας των αποδεκτών και αν αυτό είναι που δίνει «θάρρος» και το ελεύθερο στα ΜΜΕ της χώρας να γεμίζουν με σκουπίδια τα ερτζιανά, τις τηλεοπτικές συχνότητες και το διαδίκτυο.)

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι δεν είναι πάντα χρήσιμοι.

Όταν ξεκίνησε η πανδημία, έψαξα, διασταύρωσα και έγραψα δύο τρία άρθρα που κάλυπταν όλο το φάσμα της πρωτόγνωρης αυτής κατάστασης.

Δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο γιατί η λογική δεν επιβάλλεται ούτε επικρατεί με το ζόρι και κάποια πράγματα είναι νομοτελειακό να συμβούν.

Παρακολουθούσα όμως την αρθρογραφία για το παγκόσμιο αυτό ζήτημα και διάβαζα για χαβαλέ, σχεδόν ως ιδιότυπο χόμπι (τι κάνει η καραντίνα) τα σχόλια στα άπειρα άρθρα μιας και είχε/έχει πολλούς χαζούς από κάθε πλευρά.

Στην τελική, οι κακές υγειονομικές επιλογές μπορούν να είναι ατομική υπόθεση και μια πανδημία μπορεί να είναι και ένα χρήσιμο κεφάλαιο στην εξελικτική (κυρίως την νοητική) πορεία του είδους.

Γιατί σε μια πανδημία δεν έχει καμία διαφορά για παράδειγμα ο ηλίθιος που ζει σαν να μη τρέχει τίποτα γιατί λέει πως τον προστατεύει μια άγνωστη δύναμη και φιλάει ένα αρχαίο σύμβολο από τον ηλίθιο που ζει σαν να μην τρέχει τίποτα γιατί έκανε απλά ένα εμβόλιο και φιλάει άγνωστους χωρίς προστασία.

Αυτά όμως για την εισβολή στην Ουκρανία ούτε για πλάκα γιατί η προστασία σε έναν πόλεμο δεν είναι κάτι ατομικό και οι διάφοροι τύποι ηλιθίων μπορούν δυνητικά να σε σκοτώσουν από μακριά, όσες σωστές επιλογές προστασίας και να υιοθετήσεις.

Επίσης γιατί αυτοί οι ηλίθιοι, ακόμη κι όταν είναι μακριά, ακόμη και χωρίς φυσική επαφή με άλλους, κρατάνε πίσω την ανθρωπότητα.

Είτε βρίσκονται πίσω από ένα πολιτικό γραφείο ως οι αποφασίζοντες λες και οι άνθρωποι είναι απλά μονάδες όπως οι πύραυλοι και οι σφαίρες.

Είτε βρίσκονται πίσω από μια οθόνη τηλεόρασης ή υπολογιστή ως εθελούσιοι θεατές – υποστηρικτές λες και βλέπουν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Είτε βρίσκονται πίσω από ένα δημοσιογραφικό ή καλλιτεχνικό μικρόφωνο ως επιλεκτικά ευαίσθητοι λες και υπάρχει ηθικό πλεονέκτημα ανάλογα τη σημαία, το χρώμα ή την πολιτική ιδεολογία.

Όλοι τους, ο καθένας με τις πράξεις του, είναι αυτοί που πισωγυρίζουν το ανθρώπινο είδος.

Γιατί σε μια πανδημία έχουμε την ευκαιρία να απαλλαγούμε από κάποιους εξ αυτών, αφού στατιστικά θα έχουν ποσοστό που ανήκει στους πρώτους ηλίθιους (αυτούς των άκρων), χωρίς να κάνουμε τίποτα απολύτως εναντίον τους.

Σε έναν πόλεμο όμως έχουν την ευκαιρία όλοι τους, σε απόλυτα ποσοστά, να «εκδικηθούν» με πράξεις ολόκληρο τον πλανήτη απλά γιατί παρέμειναν καθολικά, κλινικά ηλίθιοι.

Υ. Γ.
Το να είναι κάποιοι οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ιικού συστήματος μπορεί να είναι και θετικό για την ανθρωπότητα.

Το να είναι όμως κάποιοι οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ανθρώπινου συστήματος δεν έχει τίποτα θετικό.

Ακολουθώντας τη σκέψη ενός συνωμοσιολόγου

Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

Θα είναι σύντομη η… «παρακολούθηση» του.

Στο μακρινό 1999, ο David De Gruttola, ένας πολυσχιδής άνθρωπος (συγγραφέας και μουσικός μεταξύ άλλων) μέσω της εταιρείας Quantic Dream που ίδρυσε δύο χρόνια νωρίτερα, έγραψε/δημιούργησε ένα video game.
Όλα καλά μέχρι εδώ; Ωραία.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην ουσία μόνο τα Windows της Microsoft σαν λειτουργικό. Οπότε, ένα παιχνίδι για υπολογιστή σχεδιαζόταν να παίζει σε αυτά και μιλάμε τώρα για «προϊστορικές» εποχές, για Windows 98 και 2000.
(Για να καταλάβετε, τα Windows XP κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2001.)
Όλα καλά και μέχρι εδώ; Φυσιολογικά, θα πείτε.

Πάμε τώρα να κάνουμε μια σύντομη «βουτιά» στον εγκέφαλο ενός συνωμοσιολόγου.

Ο οποίος είναι υπαρκτός άνθρωπος με προβληματικό ΛΕΠ (Λειτουργικό Εγκεφαλικό Περιβάλλον) για να δούμε πόσο βαθιά φτάνει η ρηχή, σχεδόν ανύπαρκτη επεξεργασία των δεδομένων, κάτι που οδηγεί σε παλαβούς συσχετισμούς και φτάνουμε να έχουμε ένα εντελώς εξωφρενικό συμπέρασμα να επιπλέει στον ωκεανό του διαδικτύου και να διαδίδεται σαν τσουνάμι ανάμεσα τους παρασύροντας κάθε έννοια λογικής και σοβαρότητας.

Ο δημιουργός αυτός λοιπόν είναι γνωστός με το ψευδώνυμο David Cage.
Βουτάμε τώρα, ΟΚ;

Πρώτα cm βάθος
: Νταβίντ, Ντέιβιντ (μικρή σημασία έχει αυτό) Κέιτζ.
Κ-έ-ι-τ-ζ, Κ-έ-ι-τ-ζ, Γκέιτζ.

1m βάθος: Τι γνωρίζει από υπολογιστές/λειτουργικά ο άνθρωπος αυτός;
Όχι ο Κέιτζ, αυτός με το ΛΕΠ.
Αυτό μόνο που πιθανόν και να έχει.
Η σχέση του με την τεχνολογία των επιτραπέζιων υπολογιστών κατά 99% τελειώνει σε δυο λέξεις, Microsoft Windows.
Στο μυαλό του και το κουτί (99% έχει και το σηματάκι) και ο σκληρός, όλα μα όλα είναι Microsoft.
(Όπως ακριβώς και όλο το διαδίκτυο είναι Google γιατί αντί για τη γραμμή διευθύνσεων γράφει στο search box της τα πάντα.)

1.5m βάθος: Άρα οτιδήποτε παίζει στον υπολογιστή που διαθέτει (ή έχει μια εικόνα σχετικά) και έπαιζε και παλιότερα και θα παίζει στο μέλλον για αυτόν ανήκει στον Γκέιτς.

2m βάθος: Πως λέγεται το παιχνίδι; Άκουσε πως λέγεται, Omikron: The Nomad Soul. To κακογραμμένο (;) κακοσυντηρημένο (;), δυσλειτουργικό πάντως ΛΕΠ του διαγράφει αμέσως το δεύτερο μέρος του ονόματος και κρατάει το πρώτο.

Επίσης, το ότι γράφεται με k και όχι με c (όπως η παραλλαγή omicron) δεν απασχολεί, εξάλλου κατά 99% απλά το άκουσε και ξεκίνησε να το διαδίδει στον κύκλο του για να φτάσει και σε άλλους με ομοίως προβληματικά ΛΕΠ και να κυκλοφορήσει μεταξύ τους πιο γρήγορα και από ιό υπολογιστών.

2.5m βάθος: Τι γίνεται σε αυτό; Πεθαίνουν άνθρωποι (άσχετο γιατί, σίριαλ κίλερ, δαίμονες κλπ)

3m βάθος (ή αλλιώς Τρία πουλάκια κάθονταν): Ο Γκέιτς το 1999 είχε φτιάξει ένα παιχνίδι για τους υπολογιστές του που πέθαιναν άνθρωποι και λεγόταν Όμικρον. Βουαλά!

Ανάδυση!
Εμείς, αυτός/αυτοί είναι καταδικασμένοι να πιάνουν κάθε φορά πάτο.

Υ.Γ.
Το μόνο που δεν ξέρω, γιατί είναι λίγο και σαν το Η κότα έκανε το αβγο ή το αβγό την κότα, είναι αν/ποια από αυτά:
α) τα σκέφτονται από μόνοι τους οι βλαμμένοι και απλά τα μοιράζονται μεταξύ τους ως ανακάλυψη-γνώση;
β) τα σκέφτονται μόνοι τους αλλά μετά τα προωθούν κάποιοι έξυπνοι-γνώστες του διαδικτύου και των δυνατοτήτων του για να αποκομίσουν κέρδος από τη βλακεία των άλλων (κλικς-έσοδα από διαφημίσεις, πωλήσεις, δημιουργία ακολούθων κλπ);
γ) τα σκέφτονται από την αρχή κάποιοι έξυπνοι γιατί ξέρουν πως υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που θα τα «αγοράσουν» όσο εξωφρενικά και αν είναι;

Κανένας δεν μπορεί να… βουτήξει τόσο βαθιά, ακόμη και με εξοπλισμό.
Ούτε η ΔΗΕ…

Νεάντερταλ της εποχής μας


Όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια συνάντηση:

α) Δεν είδε το παραμικρό αλλά σκέφτηκε να πει κάτι για να πάρει λίγη δημοσιότητα και μετά δεν μπορούσε να το μαζέψει με τίποτα;

β) Είδε, τα έκανε πάνω του από τον φόβο του και λούφαξε αλλά μη θέλοντας να πετάξει και τον μανδύα του μάγκα, του «πολλά βαρύ» αρσενικού, μιας vintage ταμπέλας που μπορούσε να κρύψει ακόμη και μικρά (ως προσωπικότητες) ανθρωπάκια πίσω της, τον κάλυψε με το βάρος του ο μανδύας της βλακείας του;

γ) Είδε, δεν φοβήθηκε όμως αυτή είναι η γαλούχηση του από τον μικρόκοσμο του αλλά και την κοινωνία γενικότερα; Γενιές επί γενιών που έχουν μεγαλώσει θεωρώντας ρουφιανιά ακόμη και την καταγγελία μιας παρανομίας-εγκλήματος;

Από όπου και να το δεις, όση κατανόηση και να δείξεις στις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις, τον κοιτάς και βλέπεις ένα δίποδο προϊστορικό όν με σύγχρονα πάνω του μόνο την ομιλία, την εμφάνιση και την αμφίεση, εκπρόσωπο προϊστορικών όντων που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί 40.000 χρόνια πριν όμως συνεχίζουν να ζουν -σε μεγάλους αριθμούς ανά τον κόσμο- μέχρι και σήμερα, στον 21ο αιώνα.

Έλλειψη μετά την βιταμίνη D

Image by Nika Akin from Pixabay

Βγήκε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και χωρίς φρένο στα δάχτυλα άρχισε να πληκτρολογεί τον επικήδειο (σχεδόν) ενός γνωστού τραγουδιστή, με πηγή μια πληροφορία υγείας και απλά το μήνυμα κάποιου τρίτου.

Δεν το έκανε επίτηδες και δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμη και τώρα, να θεωρεί πως έκανε κάτι κακό.

Δεν έχει να κάνει με πρόθεση να πληγώσει αλλά με αυθόρμητη αντίδραση να προσθέσει (πρόθεσις < προτίθημι < πρό=μπροστά + τίθημι=βάζω) το προσωπικό του αποτύπωμα σε μια πληροφορία.

Όπως ακριβώς έκανε ένας δημοσιογράφος σχολιάζοντας στην τηλεόραση την είδηση ενός θανάτου. Μόνο που αυτή η… πρόσθεση σε ένα γεγονός είναι ουσιαστικά αφαίρεση όσων μας ξεχωρίζουν από οργανισμούς χωρίς εγκέφαλο.

Ο Μουρατίδης αυτή τη δημοσίευση, ο Προτοσάλτε (εσκεμμένα δεν το αφήνω αόριστο όπως το ξεκίνησα γιατί αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και είναι κάτι εσωτερικό) εκείνο το άτοπο σχόλιο όταν σκοτώθηκε ο διανομέας φαγητού· τα μικρά, καθημερινά παραδείγματα είναι πολλά και όλα, μα όλα έχουν να κάνουν με μια έλλειψη.
Ενσυναίσθηση.

Το είδαμε το καλοκαίρι στο Euro με τους Δανούς αλλά λίγοι το μετέτρεψαν σε μάθημα γιατί είναι κάτι που πρέπει να «φυτευτεί» όσο είσαι κι εσύ ακόμη σποράκι (όπως λένε τα μικρά παιδιά) και να αναπτύσσεται μαζί σου όσο μεγαλώνεις και στην Ελλάδα που όλα πάσχουν, η παιδεία (σχολική & σπιτική) και το χτίσιμο σωστών χαρακτήρων δεν είναι ζήτημα προσεκτικού σχεδιασμού, είναι καθαρά θέμα επάρκειας και πρωτοβουλίας μεμονωμένων ατόμων.

Ένας καλός και ικανός (μόνο καλός ή μόνο ικανός δεν αρκεί όπως δεν αρκεί το καλός άνθρωπος για να είναι κάποιος καλός πολίτης ή ικανός ψηφοφόρος) γονιός εδώ κι εκεί, ένας αντίστοιχος νηπιαγωγός και δάσκαλος (μετά είναι αργά ακόμη κι αν όλοι οι καθηγητές «το έχουν») κάπου σε κάποιο σχολείο και η προσθήκη ολοκληρωμένων και με ποιότητα χαρακτήρων στην κοινωνία προκύπτει με το σταγονόμετρο.

Αυτό το γράφει κάποιος που αρθρογραφεί και δημοσιεύει ορμώμενος (στη στιγμή) από ένα άρθρο ή σχόλιο που θα διαβάσει και μια είδηση της επικαιρότητας. Όπως συνέβη και σήμερα που το άρθρο αυτό το ξεκίνησα με το που διάβασα την είδηση για τον παραγωγό.

Που όμως σε θέματα πολύ σοβαρά προσπαθεί να τιθασεύει αυτή του την ορμή και να μην πέφτει μέσα στην τρύπα-παγίδα που αυτή η έλλειψη ανοίγει.

Εξάλλου, τα λιγότερα κλικ περιέργειας εγγυώνται πως όποιος παραμείνει εδώ, όλο και κάτι χρήσιμο θα κρατήσει μετά που θα έχει φύγει, μιας και απουσιάζουν στατικές ή κινούμενες πιασιάρικες εικόνες τραγωδιών, σερβιρισμένες με την πρόφαση της επικαιρότητας που όσο χρόνο και χώρο και να καλύπτουν, αμέσως μετά καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου.

Μόνο που παρά την κατάληξη τους εκεί δεν διαγράφονται ποτέ και οδηγούν το πρόσωπο να συνηθίσει να επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία, τρεφόμενο, ακόμη και στην παρακολούθηση της επικαιρότητας είτε με σκουπίδια, είτε αποδεχόμενο τις «βρόμικες», στον βωμό των κλικς, τακτικές στον τρόπο που ένα γεγονός παρουσιάζεται.

Γι αυτό δεν έχουν «κλικαδόρικους» τίτλους όσα γράφω (απαντώ τώρα έμμεσα και στον φίλο Βασίλη που φιλοξενεί αναδημοσιεύοντας άρθρα, αναρτήσεις και tweets μου στο Makpres και μου λέει κατά καιρούς «σου άλλαξα τον τίτλο στην αναδημοσίευση γιατί αλλιώς δεν θα το διαβάσει κανείς» LOL) στο δικό μου μπλογκ.

Γι αυτό και τέτοιου τύπου επικριτικά άρθρα μου, ακόμη κι αν δημοσιευθούν σε «πρώτο χρόνο» δεν «εμπλουτίζονται» με εικόνες-βίντεο του γεγονότος που τα πυροδοτεί. Αυτά δηλαδή που πουλάνε στη μάζα.

Γι αυτό και αν πάρω screenshot την καρτέλα με τα προσχέδια, παραμένει ακόμη εκεί, από το 2018, τρία χρόνια μετά, άρθρο που ξεκίνησε από εικόνες κακής χρήσης της ΛΕΑ γιατί είχε/έχει απόλυτη σύνδεση με ένα τραγικό γεγονός που έχει ανυπολόγιστες συνέπειες (οικονομικές, σωματικές και κυρίως ψυχολογικές) για χιλιάδες ανθρώπους.
Όλους όσους σχετίζονται με τους εκατό (και πλέον) νεκρούς στις πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς στην Αττική.

Και δεν μπορώ να αποφασίσω πότε θα είναι ο χρόνος κατάλληλος να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα, έστω και αν θα ήταν ένα χρήσιμο μάθημα που σε μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον θα μπορούσε να σώσει ζωές.

Θέλει προσπάθεια όμως το να διδαχτούμε και να καλλιεργήσουμε αυτό το προτέρημα ώστε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα και πιο ανώδυνα ατοπήματα πάνω σε αυτό το θέμα.

Ο καθένας μας καθημερινά, μοναδικός δάσκαλος του εαυτού του μέχρι να εκπαιδευτούν μαζικά οι ενήλικες που έρχονται πρώτοι σε επαφή με παιδιά (γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι) ώστε να μπορούν να το διδάξουν/μπολιάσουν.

Για να φτάσουμε σε ένα μέλλον που δεν θα ρίχνουμε το διαδίκτυο προσπαθώντας να βρούμε έστω και μια εικόνα ανάμεσα από κάποιο πόδι να δείχνει έναν Δανό ποδοσφαιριστή τη στιγμή που χαροπαλεύει, απλά και μόνο για να ταΐσουμε ευκαιριακά -και με κακή σε συστατικά περιέργεια– τα μάτια μας, τροφή που είναι μια από τις αιτίες (αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα) της ψυχικής μας λιμοκτονίας.

Υ.Γ.
Όσο για τον τίτλο, όπως δεν ξέρουμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με τη ψυχική βιταμίνη Ε, την ενσυναίσθηση, έτσι, παρά τις απόλυτα ιδανικές συνθήκες, δεν ξέρουμε (επί της ουσίας) να θρέψουμε τον οργανισμό μας με βιταμίνη D.

Περιμένουμε οι περισσότεροι για παράδειγμα το καλοκαίρι μόνο για καμιά ηλιοθεραπεία (κι αυτή όχι της προκοπής) και από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο δεν αφήνουμε ούτε το κεφάλι εκτεθειμένο, μη γνωρίζοντας πως είναι κάτι που «καταναλώνεται» από τον οργανισμό μας αλλά και χωρίς τη γνώση πως αρκεί να βλέπει ο ήλιος τα μπράτσα μας ένα δεκαπεντάλεπτο τη μέρα για να συνεχίσει το σώμα να συνθέτει χημικά αυτήν την τόσο σημαντική για την υγεία μας ορμόνη.
https://www.drtsoukalas.com/min_apofigete_ton_ilio_afto_to_kalokairi-su-55.html

Και καταλήγουμε για παράδειγμα να έχουμε λιγότερη από τους βόρειους Δανούς που όταν βλέπουν ήλιο πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Euro.

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους



Κάποιοι –κακώς– κράζουν το ΚΚΕ για όσα λέει.

Σαν μέρος του συστήματος ο δικός τους σανός πρέπει να είναι αναλλοίωτος, να μιλάει για επαναστάσεις, κατάργηση αστικής τάξης και άλλα τέτοια, πιο γραφικά και από ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη.

Διαφορετικά κινδυνεύει ο θίασος του τσίρκου της σημερινής βουλής να χάσει το ένα του άκρο και στο κάθε παγιωμένο σύστημα δεν αρέσουν τέτοιες αλλαγές γιατί δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο στο τι μπορεί να προκύψει και γιατί η ρουτίνα σημαίνει και ηρεμία.
No news good news που λένε και οι Αμερικάνοι.

Που σε ένα τόσο χάλια πολιτικό τοπίο, με τόσο χαλιά (και σαν πολιτικά όντα) πολίτες, αυτό που μπορεί να προκύψει μόνο χειρότερο μπορεί να είναι.

Είτε μέσω εκλογών είτε μέσω κατάλυσης του πολιτεύματος η αλλαγή δεν σημαίνει πολιτική αναβάθμιση ή φως στο τούνελ γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

Ένας που αναγκάστηκε να το κάνει (συγκέντρωση των εξουσιών) στην αρχή, όχι γιατί γούσταρε να είναι δικτάτορας ή κάτι τέτοιο αλλά επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να μπορέσει να δημιουργήσει πολίτες που να μην χρειάζονται κάτι τέτοιο, κατηγορήθηκε από τους άμυαλους που δεν ήξεραν την τύφλα τους.

Αγράμματοι και πολιτικά αναλφάβητοι πολίτες που πίστευαν πως μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν στο ωμέγα (που ούτε να το γράψουν δεν ήξεραν), παρόλο που δεν υπήρχε η παραμικρή προϋπόθεση (αν δεν ήταν αναλφάβητοι πολιτικά θα το καταλάβαιναν).

Με μπροστάρη έναν –δυστυχώς– γραμματιζούμενο, που ήταν και από τους κύριους συντάκτες του πρώτου Συντάγματος, τον Αναστάσιο Πολυζωίδη.

Έναν φλογερό πατριώτη και ακέραιο στον μέγιστο βαθμό χαρακτήρα (μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, σαν δικαστής, αρνήθηκε να φυλακίσει τον Κολοκοτρώνη και βασανίστηκε για την απόφαση του από τις «εγγυήτριες» δυνάμεις) αλλά στην τελική ανάλυση των γεγονότων, θανάσιμα γραφικό.

Επειδή εξίσου μωρόμυαλα (διαφορετικά θα καταλάβαινε πως αυτοί στους οποίους απευθυνόταν και για τους οποίους ήθελε -όντως- το καλύτερο θα έπρεπε να περάσουν πρώτα από εκεί που ήθελε ο Καπποδίστριας) με τους πολίτες που τους αρκούσε μια ταμπέλα, δημιούργησε μια τόσο αρνητική εικόνα του κυβερνήτη που καλλιέργησε το έδαφος για να δολοφονηθεί η μόνη ελπίδα να χτίσουμε όπως πρέπει ένα σωστό κράτος. Από το ξεκίνημα του, δηλαδή.

Τόσο φανατικά κολλημένο με τον στόχο του (να εφαρμοστεί η «δημοκρατία» ακόμη και χωρίς βάσεις) που αμέσως μετά την δολοφονία ανέστειλε την έκδοση της εφημερίδας του γράφοντας:
«Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδος μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας- ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον

Πιο δραματικά χαρακτηριστική δημόσια τοποθέτηση παραμορφωμένου πολιτικά ατόμου που ενέπνεε αμόρφωτους πολιτικά αναγνώστες ίσως να μην υπάρχει στην ιστορία μας, αρχαία και νεότερη.

Θορυβωδώς ενδεικτική της έλλειψης όλων όσων ο Καποδίστριας γνώριζε πως δεν είχαν (και ήθελε να αποκτήσουν) οι πολίτες προτού μπορέσουν να λειτουργήσουν μια δημοκρατία.

Που αν ζούσε σήμερα και μπορούσε να γυρίσει πίσω στον χρόνο, θα έβρισκε τον εαυτό του και θα του έκοβε τα χέρια για να τον προλάβει να μη γράψει όσα θα έγραφε.
Και αν πίστευε (σίγουρα θα τον ήξερε καλύτερα από τον καθένα μας, τον εαυτό του) πως αυτό δεν θα τον σταματούσε, θα του έκοβε και τη γλώσσα για να μην τα μεταφέρει ούτε προφορικά.

Και ίσως δεν έμενε στην ιστορία ούτε σαν αυτόν που δεν υπέγραψε την καταδίκη του οπλαρχηγού των οπλαρχηγών, γιατί μπορεί να μην χρειαζόταν, αλλά η ιστορία μας να κατέληγε διαφορετικά ως προς τι έχουμε σήμερα και να ήταν ένας ανώνυμος, άγνωστος σε όλους ήρωας που «σταμάτησε» τον κακό του, πολιτικά επικίνδυνο, εαυτό.

Αυτά με την ιστορική (αλλά απόλυτα διδακτική, για όποιον το επιθυμεί φυσικά και μπορεί να αντιληφθεί και τα υπόλοιπα περί απόλυτης συσχέτισης, σε όλα τα επίπεδα, του πολιτικού και του πολίτη) αναδρομή.

Διδακτική επειδή καταδεικνύει πως ακόμη και το να είναι κάποιος ο πιο αγνός, ανιδιοτελής, ηθικός άνθρωπος στον κόσμο, κάποιος δηλαδή σαν τον Πολυζωίδη, δεν τον κάνει αυτομάτως και ικανό πολιτικό ον.

(Αυτό που παλεύω δηλαδή να πείσω φίλους και γνωστούς, να μην μπερδεύονται και θεωρούν πως το να είναι καλοί άνθρωποι, καλοί γονείς κλπ τους κάνει αυτομάτως και ικανά πολιτικά όντα ως πολίτες.)

Ένας καλός άνθρωπος για παράδειγμα που όλοι θα έλεγαν πως είναι «ψυχούλα» αλλά δεν αντιλαμβάνεται πως είναι προς όφελος του να μαζέψει τα φύλλα άλλων, στο αποτέλεσμα των πράξεων του είναι χειρότερος πολίτης από τον ληστή τραπεζών που θα καθαρίσει την σχάρα απορροής υδάτων μπροστά από το κρησφύγετο του για να μην πλημμυρίσει το μέρος και να μπορεί να το σκάσει αν χρειαστεί.
Σε μια νεροποντή λοιπόν, χίλιες φορές δέκα ληστές τραπεζών στον ίδιο δρόμο που σκεπτόμενοι το δικό τους καλό θα βοηθούσαν έμμεσα και τους άλλους παρά ηθικοί και νομοταγείς άνθρωποι που δεν έχουν εκπαιδευτεί όμως να είναι καλοί πολίτες και δεν ξέρουν πως να φροντίσουν ούτε για το δικό τους καλό.
https://365meres.wordpress.com/2017/11/19/kinhsh-psyxra-ypologistikh/

Διδακτική επίσης γιατί αν την «φορέσουμε» στο σήμερα δείχνει πόσο επικίνδυνος είναι ο πολιτικός εαυτός όσων «ψωνίζουν» ελπίδα στα άκρα και πόσο -στην «ανάγκη» τους για ελπίδα- η δεκτικότητα τους ακόμη και να τα ξεπεράσουν, οδηγεί σε πολύ σκοτεινά πολιτικά μονοπάτια.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο παρόν και στο χαμηλής ποιότητας συνολικό σύστημα που η δημοκρατική -αλλά χωρίς τα απαραίτητα θεμέλια- πορεία μας δημιούργησε και παγίωσε, έχουμε πρόσφατο παράδειγμα.

Είδαμε όλοι τι έγινε όταν το δεξί χέρι της δεξιάς πλευράς παρέκκλινε του δικού του αφηγήματος και κρυφοκοίταξε προς την εξουσία και -αναμενόμενα- έχασε την θέση του.
Αντικαταστάθηκε από λάτρεις του Χίτλερ που το έπαιξαν με ευκολία γνήσιοι πατριώτες. Επαγγελματίες Έλληνες.

Ναζιστές που άφηναν στεφάνια και έκαναν δράσεις για να τους βλέπουν τα δικά τους πρόβατα αλλά που στις αυθόρμητες αντιδράσεις τους έδειχναν πόσο κίβδηλο ήταν το αφήγημα τους περί πατριωτισμού.

Γιατί ποιος πατριώτης δεν ξέρει πως δεν τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο και…ποια κοιτάει και ποια κόβει στους στίχους που έγραψε ο ποιητής ή ξεχνάει να κάνει αναφορά για το Δίστομο;
https://365meres.wordpress.com/2018/06/11/nea-sodeia-psifokoutoxortouto-distomo-kai-ta-kleista-faux-xrysa-stomata/

Αφού λοιπόν ο πολιτικός θίασος χρειάζεται στεγανά, (τραγικό για παράδειγμα που σε δημοσκοπήσεις ο κόσμος δείχνει πως υπάρχει έλλειψη δεξιά της ΝΔ, όπως ανέφερε σε μια ανάρτηση του ο φίλος Χρήστος Μάτης) εκατό φορές προτιμότερος ο γραφικός Καρατζαφέρης παλιά, ο γραφικός Βελόπουλος τώρα κοκ παρά υμνητές του Χίτλερ που τυλίγουν με την ελληνική σημαία ευάλωτα (λόγω πολιτικού αναλφαβητισμού) πρόβατα-ψηφοφόρους.

Χίλιες φορές λοιπόν το γραφικό ΚΚΕ παρά κάτι πιο ακραίο και μαύρο, από τα πιο αριστερά της αριστεράς.

Ακόμη κι αν τρομοκρατεί πολλούς με όσα κηρύττει.
Τους φοβίζει γιατί «τρώνε» από αυτά που πουλάει στο ακροατήριο του.
Αν είχαν τα πολιτικά εφόδια θα καταλάβαιναν γιατί το κάνει με τόσο ευλαβικά σταθερό τρόπο που να μοιάζει με πολιτική θρησκεία.
Λειτουργεί έτσι γιατί είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσει τον έλεγχο.
Επειδή είναι ο μοναδικός δρόμος που δεν θα το οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Χίλιες και ένα εκατομμύριο φορές λοιπόν όλοι αυτοί.

Όταν επόμενες γενιές θα αξίζουν και θα μπορούν να παράγουν καλύτερους πολίτες και ανώτερο πολιτικό σύστημα, θα φτάσουν σε ένα σημείο που το παλιό, αυτό το ίδιο με το σημερινό, θα έχει αντικατασταθεί ομαλά και αθόρυβα με ένα άλλο που δεν θα χρειάζεται γραφικά άκρα για να κρατάνε στεγανά και -φυσικό επακόλουθο- δεν θα υπάρχουν σκοτεινοί αντικαταστάτες τους να περιμένουν στις παρυφές του.

Όταν δεν θα χρειάζεται να τετραγωνίσουμε τον κύκλο για να καταλάβουμε πως πρέπει να υπάρχουν ικανοί πολίτες και χάρη σε αυτούς να υπάρχει μια κοινή -και χωρίς αρχή μέση και τέλος- αξιόλογη, αξιόπιστη και σταθερή βάση πάνω στην οποία να προσθέτουμε επίπεδα, αν θέλουμε η εξέλιξη των πραγμάτων να είναι πάντα θετική.

Όταν πέφτοντας διαδικτυακά θα «πονάει» περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.


Με αφορμή την πτώση της πλατφόρμας του Facebook (και μαζί του και των Instagram, Messenger και WhatsApp) και μιας και έχω καιρό να γράψω για τεχνολογικά θέματα, είπα να γράψω ένα μικρούλι άρθρο.
(Για μικρούλι θα ξεκινήσει πάντως.) LOL

Είχαμε λοιπόν μια 6ωρη πτώση του δικτύου αυτού του τεχνολογικού γίγαντα. Που φάνηκε ως 6ήμερη στους απλούς χρήστες, 6μηνη στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα και 6χρονη στον Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Γιατί καλή και θεμιτή και -στην τελική- αναπόφευκτη η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά έχει και τα προβλήματα της.

Και μην αρχίσετε οι τεχνοφοβικοί τα δικά σας.

Και ο τροχός τεχνολογική εξέλιξη ήταν και άλλοι τον χρησιμοποιούν για να πηγαίνουν μπροστά και κάπου καλύτερα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και άλλοι για να πατάνε και να λιώνουν (επίσης κυριολεκτικά και μεταφορικά) αυτούς που θεωρούν εχθρούς και αντιπάλους ή αυτούς που δεν προσέχουν στον δρόμο, οπότε, επειδή η κακή του/λάθος χρήση είναι γενικευμένη να τον καταργήσουμε και να γυρίσουμε στην προ τροχού ζωή μας.

Επειδή λοιπόν η τεχνολογία θα συνεχίσει να έχει εξέλιξη, και επειδή άλλο η φοβία και άλλο ο προβληματισμός, αν δεν το δούμε και λίγο πιο σοβαρά, ένα παρόμοιο πρόβλημα στο μέλλον δεν θα περνάει με λίγη αναμονή, πλακίτσα και τρολάρισμα στα άλλα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν θα περνάει γιατί δεν θα αφορά μόνο το σκότωμα χρόνου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο αλλά στο σύνολο της την καθημερινότητα μας, επειδή η τεχνολογία θα διεισδύσει αναπόφευκτα στα πάντα και επειδή η τελειότητα είναι μια ουτοπία.

Το μόνο κοντά στην τελειότητα που μπορούμε για παράδειγμα να δημιουργήσουμε/σχεδιάσουμε είναι αυτό: .
Μια τελεία.

Και παρόλο που και οι υπολογιστές είναι προγραμματισμένοι να καταλαβαίνουν κάτι πολύ βασικό όπως το δυαδικό σύστημα, μια ακολουθία δηλαδή από ζεύγη που περιέχουν 0 ή/και 1, όλο αυτό το τεχνολογικό δημιούργημα που έχει στηθεί και περιβάλει σήμερα τον κόσμο και την καθημερινότητα απέχει έτη φωτός από το να αποκαλεστεί απλό.

Τι συνέβη λοιπόν, με απλά λόγια (το γιατί δεν θα το μάθουμε ποτέ):
Χάθηκαν οι DNS servers του Facebook (εκλαϊκευμένα, ο τηλεφωνικός κατάλογος που επιτρέπει την επικοινωνία υπολογιστή με υπολογιστή, και επειδή μιλάμε για έναν διαδικτυακό γίγαντα, δεν μπορείς να πας στο περίπτερο να χρησιμοποιήσεις άλλο κατάλογο και τηλέφωνο) άρα τυφλώθηκαν/κουφάθηκαν τα πάντα και οι πάντες.

Χάθηκε δηλαδή η επικοινωνία με τους υπολογιστές.
Ως αποτέλεσμα αυτού χάθηκε και η απομακρυσμένη πρόσβαση των τεχνικών.

Αλλά ακόμη και όταν αυτοί πήγαν να μπουν στα κτήρια δεν αναγνωρίζονταν οι κωδικοί, οι ηλεκτρονικές τους ταυτότητες, όπως και κανένας -πιθανός -βιομετρικού τύπου έλεγχος πρόσβασης ώστε να ξεκλειδώσουν οι πόρτες μιας και τα συστήματα ελέγχου σε αυτές δεν μπορούσαν να διασταυρώσουν τα στοιχεία που παρείχε ο τεχνικός/εργαζόμενος με αυτά που είχαν αποθηκευμένα αφού δεν έβλεπαν πίσω στα κέντρα δεδομένων.

Και δεν είναι η επιχείρηση του κυρ Αλέκου, σπάμε μια πόρτα ή φωνάζουμε τον κλειδαρά με το εύκολο κινητό και μπήκαμε.
Μόνο να φτάσουν με κόλπα Μακγκάιβερ εκεί που ήθελαν θα πρέπει να τους πήρε ώρες.

Όμως ακόμη κι όταν μπήκαν μέσα κατά πάσα πιθανότητα άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά να βρουν από που να ξεκινήσουν να διορθώνουν την βλάβη, αφού με τα πάντα εκτός επικοινωνίας θα είχαν μεν μια ιδέα αλλά δεν θα ήξεραν ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα και πως προέκυψε.

Κι άντε, αυτό είναι απλά το Facebook θα πει κάποιος.
Τίποτα παραπάνω από ένα κοινωνικό δίκτυο για λίγο χαβαλέ.
Αγχώθηκε λίγο ο Μιχάλης που δεν μπορούσε να στείλει στην Μαρία, τρελάθηκε η Κατερίνα που είχε μείνει στο «διαβάστηκε» του Θανάση, ζορίστηκε λίγο ο Κώστας που δεν μπορούσε να κάνει like στον εαυτό του, δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Αυτό, παλιά.

Πλέον είναι πολλά περισσότερα αφού ακόμη και για τους απλούς χρήστες του δυτικού κόσμου ένας λογαριασμός στο Facebook, όπως και ένας λογαριασμός Google π.χ. χρησιμοποιείται συνήθως και ως μέσο επαλήθευσης ταυτότητας για να συνδέεται κανείς εύκολα και γρήγορα σε διάφορες ιστοσελίδες και υπηρεσίες χωρίς να χρειάζεται να θυμάται ένα σωρό ονόματα χρήστη και κωδικούς.

Ή να κάνει το κλασικό και 100% λάθος που εφαρμόζουν πάρα πολλοί, να έχει να πληκτρολογεί το ίδιο όνομα και κωδικό για όλους τους λογαριασμούς του.

(σημ. ακόμη και το login μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας πρέπει να είναι το πρώτο στάδιο και να έχετε ενεργοποιημένη την ταυτοποίηση μέσω τηλεφώνου που πλέον παρέχεται σε κάθε υπηρεσία, ιδιωτική και μη, για έξτρα ασφάλεια και όσοι δεν το έχετε κάνει να το κάνετε για να αποφεύγετε απώλειες λογαριασμών κλπ)

Πολύ περισσότερα για αυτούς της Ασίας (προφανώς εκτός Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας και κάνα δυο ακόμη χωρών) και της πλειοψηφίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής που με τις υποτυπώδεις υποδομές τους το Facebook (και οι λοιπές εταιρείες-εφαρμογές του) είναι κυριολεκτικά το μοναδικό μέσο επικοινωνίας που διαθέτουν.

Πέρα από το γεγονός πως και για τον υπόλοιπο κόσμο πλέον δεν είναι ένα απλό κοινωνικό δίκτυο που όλοι σκοτώνουμε την ώρα μας αλλά μια πλατφόρμα που πάρα πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς σκοπούς.

Από την χι επιχείρηση που στήνει τα πάντα πάνω του ή απλά διαφημίζει μέσω αυτού τις δραστηριότητες της μέχρι την χι ινφλουένσερ που έχει καταφέρει να το κάνει επάγγελμα.

(σημ. Και μην κράξει κανείς/καμιά τους/τις influencers, όλοι θα ήθελαν να μπορούν να κάνουν το χόμπι τους και την πλάκα τους επάγγελμα και πλέον, στην εποχή του διαδικτύου, αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των αθλητών για παράδειγμα.
Αν τώρα, πρέπει σώνει και καλά να κράξει κάποιος ας κράξει τον εαυτό του ή τους γύρω του για το ποιους έχουμε αναγάγει ως κοινωνία σε τέτοιους.)

Αυτό που έγινε λοιπόν ανοίγει ένα παραθυράκι για μια ματιά στο μέλλον.
Παράθυρο για να κοιτάξουμε μπροστά, σε μια μέρα όχι πολύ μακρινή, όπου κυριολεκτικά τα πάντα θα περνάνε μέσω του διαδικτύου και ασύλληπτων διαστάσεων data centers που θα διαχειρίζονται/ελέγχουν μια ασύλληπτη ροή πληροφοριών, εντολών κλπ.

Ακόμη και η μετακίνηση μας στους δρόμους θα βασίζεται σε απόλυτα αυτοματοποιημένα συστήματα όπου τα οχήματα μας θα μας πηγαίνουν μόνα τους στον προορισμό μας. Ήδη υπάρχει αυτό σε ένα βαθμό με τα οχήματα της Tesla αλλά απέχει αρκετά από το να μπορούμε να πούμε πως αφορά σε μια συνολική εικόνα.

Μπορούμε όμως εύκολα να συλλάβουμε με μια μεταφορά στα μέσα μεταφοράς αυτού που συνέβη με το Facebook.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τον εαυτό μας μέσα στο δικό μας αυτοκίνητο ή σε ένα ΜΜΜ, να πηγαίνουμε για δουλειά, ταξίδι, διασκέδαση χωρίς την παραμικρή ανθρώπινη παρέμβαση.

Σε ένα όχημα απόλυτα βασισμένο για τη λειτουργία του σε gps, δορυφόρους, ραντάρ και κάμερες ανίχνευσης κίνησης-απόστασης κοκ όπου ξαφνικά να πέφτει το σύστημα και όλοι (κυριολεκτικά όλοι) να παγιδευτούμε μέσα σε σταματημένα για έξι ώρες οχήματα επειδή για λόγους ασφαλείας και μείωσης των ατυχημάτων δεν θα έχουν την δυνατότητα να οδηγηθούν με τον τρόπο που ξέρουμε σήμερα.

Άλλοι στη μέση του πουθενά σε μια εθνική, άλλοι στη μέση μιας διασταύρωσης στο κέντρο της πόλης, άλλοι έξω από τα οχήματα τους που δεν θα μπορούν να τσεκάρουν τα βιομετρικά τους στοιχεία με τα αποθηκευμένα στο cloud αρχεία και δεν συμμαζεύεται.

Όπου αν κάτι σαν την πτώση του facobook για έξι ώρες κόστισε, στην σημερινή εποχή, στην παγκόσμια οικονομία σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια (όπως υπολόγισαν στον εξειδικευμένο σε αυτά τα θέματα ιστότοπο από όπου είναι και η φωτογραφία του άρθρου) ούτε που μπορεί να φανταστεί κανένας τις επιπτώσεις ενός υποθετικού (αλλά καθόλου απίθανου να συμβεί) γεγονότος σαν το παραπάνω, στο μέλλον.

Που το οικονομικό είναι απλά η ευκολονόητη πτυχή με την οποία μπορεί να ασχοληθεί κάποιος, γι αυτό και μένω σε αυτό. Μιλάμε φυσικά για κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο που ούτε ένα βιβλίο 300 σελίδων δεν θα έφτανε για να καλύψει, πόσο μάλλον ένα άρθρο σε ένα μπλογκ.

Όταν φτάσουμε σε εκείνο το επίπεδο, λίγο πολύ θα ισχύει η ατάκα που χρησιμοποιεί ο αφηγητής στις εκπομπές του National Geographic περί μελλοντικών φυσικών καταστροφών. Δεν είναι θέμα του αν αλλά του πότε και γι αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι.

Και μπορεί να ακούγεται σαν ψιλά γράμματα και πολυτέλεια (μπροστά στα τόσα σημερινά προβλήματα πάσης φύσεως που έχουμε) μια συζήτηση για τέτοιου είδους θέματα αλλά όσοι έχουν έστω και την ελάχιστη δύναμη πρέπει να πιέσουν ώστε να ξεκινήσει σοβαρά προτού τρέχουμε -για μια ακόμη φορά- πίσω από την εξέλιξη που (ειρωνικό) εμείς δημιουργούμε.

Γιατί όταν ανακαλύψαμε τον τροχό δεν ήμασταν παρά πιθηκοειδή που λίγο καιρό πριν είχαν ουρά και δεν διαθέταμε τον εγκέφαλο για να συζητήσουμε και να θέσουμε σαφείς και απαράβατους νόμους και κανόνες ώστε να τον χρησιμοποιούμε μόνο θετικά.

Αυτόν και οποιοδήποτε άλλο εργαλείο θα δημιουργούσαμε στο μέλλον με αποτέλεσμα –εξαιτίας και αυτού– να χάσουμε αιώνες ολόκληρους σε πισωγυρίσματα.

Έτσι, αντί να φτάσουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που να πλησίαζε έστω ελάχιστα στην ουτοπία του τέλειου (που θα ήταν ό,τι τελειότερο μπορούμε να κάνουμε) και να εφαρμόζαμε σωστούς κανόνες όχι από εξαναγκασμό (όπως θα κάναμε αρχικά) αλλά γιατί θα ήταν κάτι απόλυτα αυτονόητο, καταλήξαμε με αυτήν την –σε μεγάλο μέρος της– «ανάπηρη» διανοητικά και ηθικά παγκόσμια κοινότητα του σήμερα.

Σε αυτά τα δύο (ηθική και διανόηση) εμπεριέχονται και οι υπόλοιπες δυσλειτουργίες-αναπηρίες, όπως η οικονομική, η θρησκευτική κλπ.

Τώρα όμως διαθέτουμε πέρα από τη γνώση του παρελθόντος (ως διδακτικό μάθημα) και τις τεχνολογικές ικανότητες να κάνουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας αλλά και να βαδίζουμε δίπλα στην εξέλιξη που δημιουργούμε, αν όχι να την οδηγούμε εκεί που πρέπει και θέλουμε.

Κάτι που σε πρώτη φάση αφορά στην ευκολότερη συζήτηση περί ασφάλειας και ελαχιστοποίησης των κινδύνων, με φυσικό επακόλουθο σε δεύτερη φάση και την πιο δύσκολη, περί ηθικής.





Φάμρπικα «συλλογής» ευκολόπιστων ανθρώπων;




Τον έψαξα λίγο (από περιέργεια) τον γονιό που έγινε διάσημος τις τελευταίες μέρες και στη σελίδα που διαφημίζει δεξιά και αριστερά (http://www.ellinesithagenis.gr/), αν ανοίξει κανείς τις οδηγίες για τη συμπλήρωση της «εξουσιοδότησης», εμφανίζεται ένας δεύτερος άνθρωπος, αυτός που μαζεύει τα χρήματα.

Όποιος ψάξει και τον δεύτερο (μέσω του email που εμφανίζεται δίπλα στο όνομα του) θα οδηγηθεί σε μια σελίδα που ζητάει υπογραφή συμβολαίου (και κατάθεση ποσού φυσικά) με την υπόσχεση για «ξεκούραστο» μηνιαίο εισόδημα από εξόρυξη κρυπτονομίσματος, μέσα από «αρκετές Χιλιάδες Υπολογιστές σε καλά φυλαγμένα μέρη που εργάζονται για εσένα 24ώρες το 24άωρο» (!)

Με λίγο ακόμη ψάξιμο, η αξιολόγηση της σελίδας με τα κρυπτονομίσματα από ειδικούς του χώρου καταλήγει πως πρόκειται για Ponzi Scam:
https://www.gripeo.com/coinspace-review/#coinspace-and-their-crazy-claims

Υ.Γ.
Σηκώνει σάτιρα λοιπόν αλλά πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα, με πολλές προεκτάσεις, που πέρα από πλάκα, σηκώνει διερεύνηση από τις αρχές.

Όπως «σηκώνει» και την έναρξη μιας σοβαρής συζήτησης για τη δημιουργία ειδικού εισαγγελικού σώματος που να εξειδικευτεί σε αυτού του είδους τα θέματα ώστε να μην είναι εύκολο να στήνονται διάφορες «φάμπρικες» παγίδευσης αφελών συμπολιτών μας ή να εμφανίζονται εταιρείες-απάτες που εκμεταλλεύονται την αδυναμία (των δικαστικών λειτουργών) άμεσης κατανόησης διαφόρων ιντερνετικών-τεχνολογικών όρων, με αποτέλεσμα:
α) Οι απατεώνες να βρίσκουν εύκολα, διάφορα παραθυράκια.
β) Οι αδαείς (τέτοιοι μπορεί να είναι και αυτοί οι δυο) να νομίζουν πως βρήκαν τη γη της Επαγγελίας ή την κότα με τα χρυσά αβγά και όχι μόνο να τις διαφημίζουν αλλά να συμμετέχουν και προσωπικά με την ελπίδα για ξεκούραστα κέρδη.
γ) Οι αφελείς συμπολίτες μας που κάποια στιγμή αρχίζουν να υποψιάζονται πως ίσως να έχουν πέσει θύματα τους να σιωπούν και να κλείνουν τα μάτια και αντί να τους καταγγέλλουν να προσπαθούν να εμπλέξουν και άλλους με την ελπίδα να αμβλύνουν τη δική τους κοινωνική απαξίωση ως νοήμονα όντα (αν την πατήσουν και άλλοι δεν θα είναι οι μόνοι χαζοί, κατά τον μύθο με την κολοβή αλεπού) ή την προσωπική τους οικονομική χασούρα ως επενδυτές.


Υ.Γ. 2
Οι παραπάνω σελίδες, για παν ενδεχόμενο (κατέβασμα τους, διαγραφή περιεχομένου κλπ) και για κάθε πιθανή, μελλοντική έρευνα, έχουν καταχωρηθεί στη σελίδα «The Internet Archice», όπως αυτές εμφανίζονται στις 25/9/21:
1. https://web.archive.org/web/20171230035611/http://s-coin.blogspot.gr/2016/01/coinspace.html
2. https://web.archive.org/web/20210925090444/http://www.ellinesithagenis.gr/
3. http://ellinesithagenis.gr/egrafa_pdf/odigies_simplirosis_tis_exoysiodotisis.pdf