Tag Archives: Τσίπρας

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

lion_pyl

Δεν μπορείτε να πείτε πάντως.
Ο θίασος κάνει –διαχρονικά– το παν για να είναι η παράσταση που δίνει υπερπαραγωγή.

Ο πρώτος χαζός πήγε στο Καστελόριζο για να δώσει μια γλυκιά συναισθηματική νότα και μια ελαφρότητα (σαν διακοπές θα είναι μωρέ) στη παραδοχή της διαχρονικής -πολιτικής πρωτίστως- ανικανότητας.

Ο δεύτερος στο Ζάππειον Μέγαρο για να συνδυάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με το κτίριο που συμβολίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (αλλά και την σύνδεση μας με την ΕΕ μιας και εκεί έπεσαν οι υπογραφές για την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ) και να προσδώσει βαρύτητα στις αερολογίες του.

Και τώρα ο τρίτος, αφού μας έβαλε με παιδική αφέλεια (-Μαλώνεις ρε; -Μαλώνω! -Έλα αν σου βαστάει ρε…Καλά, καλά…μια μαλακία είπαμε…) σε ένα έξτρα μνημόνιο, θέλει να κάνει σύνδεση με το δύσκολο ταξίδι του Οδυσσέα που τελείωσε αισίως και λυτρωτικά για τους ήρωες του και πήγε στην Ιθάκη.

Μόνο που όλοι αυτοί (με τη βοήθεια των προηγούμενων) έχουν ταξιδέψει τη χώρα τόσο πίσω που όχι η Τροία δεν έχει χτιστεί ακόμη, όχι ο Οδυσσέας δεν έχει γεννηθεί, ούτε οι τρεις αρχικοί μεγάλιθοι στη Πύλη των Λεόντων, στις Μυκήνες, δεν έχουν μπει.

Γιατί αντί να περάσουμε αυτή τη νότια -σαν άλλο Καστελόριζο- πύλη και να μας μιλήσουν σοβαρά για την ανηφόρα και το λόφο που βρίσκεται πίσω της και το πως θα μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω, όλοι μαζί, και αυτοί και εμείς, όλα όσα μας έφεραν μπροστά του ώστε να καταφέρουμε να τον ανέβουμε, τον έκρυψαν πίσω από μακέτες μιας ουτοπικής ακρόπολης.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των αυλικών και όσων ζουν υπό τη άμεση και έμμεση προστασία τους εντός των κρατικών «τειχών» (έστω κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση) και αφού τον έκαναν να μοιάζει αξεπέραστο βουνό, κατρακυλήσαμε και καταλήξαμε σε ένα κατά βάση άγονο και χωρίς βασικά για τη ζωή αγαθά (όπως νερό) νησί…

(Γιατί αυτό ακριβώς είναι στη πραγματικότητα η Ιθάκη για την καθημερινότητα των κάτοικων της. Ένα άγονο νησί όπου κυριαρχεί η λειψυδρία)

Δραματική ιστορία επικών διαστάσεων…

Γιατί, τι είναι;
Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

 

 

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

hierarchy-73338_640

Η εξουσία έχει μια ιδιαίτερη γλύκα για τους περισσότερους ανθρώπους.
Κι όσο πιο σημαντική η θέση, τόσο πιο γλυκιά η αίσθηση που αφήνει.
Κάτι που δημιουργεί την ανάγκη σε αυτόν που την έχει, να κρατηθεί σε αυτή με νύχια και με δόντια και αν είναι δυνατόν να την διατηρήσει για όσο περισσότερο γίνεται.

Ειδικά όταν την αποκτά κάποιος που δεν την είχε γευθεί ποτέ.
Πόσο μάλλον όταν αυτή η θέση είναι η ισχυρότερη στη χώρα μας.
Αυτή του πρωθυπουργού.

Που μαζί του την εξουσία, αναλογικά με την δική τους θέση, γεύονται και οι υπόλοιποι που αποτελούν το κόμμα και την κυβέρνηση του. Όπου όλοι μαζί συντονίζονται στο να την κρατήσουν. Και όλοι μαζί συγχρωτίζονται στο να εξαντλήσουν όσες ελπίδες υπάρχουν να παραμείνουν εκεί. Ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως οι μέρες τους είναι μετρημένες.

Τότε ειδικά πεισμώνουν, κλειδώνουν τα πάντα και κοιτάνε μόνο πως θα μπορέσουν να κάνουν το θαύμα. Χωρίς να τους απασχολεί το κόστος.

Παλιότερα, αυτό αφορούσε κυρίως διορισμούς. Γέμιζε το δημόσιο άτομα χωρίς πραγματικό αντικείμενο ή χωρίς προσόντα. Που η κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε και έβαζε τους δικούς της. Και πήγαιναν οι απολυμένοι και έκλαιγαν στην πλατεία Κλαυθμώνος να τους πάρουν πίσω, προσφέροντας εαυτούς ως ψηφοφόρους.

Αργότερα αυτό έπαψε και για δεκαετίες κάθε κυβέρνηση ξεκίνησε να φορτώνει το δημόσιο με τους δικούς της.
Μέχρι που που έσφιξαν τα πράγματα, κατά πρώτο λόγο λόγω χώρου, γιατί δεν είχαν πλέον που να τους διορίσουν, εξάντλησαν όλη τους τη φαντασία και κατά δεύτερο για να μην νιώθουν απειλή οι προηγούμενοι, όχι γιατί νοιάστηκαν οι κυβερνήσεις για την σπατάλη. Έτσι δημιούργησαν τους συμβασιούχους.
Που ήταν και πιο βολικοί γιατί η εξάρτηση τους από το κόμμα-κράτος ήταν συνεχής.
Σαν μια εξελιγμένη μορφή των πρώτων δημοσίων υπαλλήλων…

Και τώρα τελευταία που ήρθαν και έσφιξαν τελείως τα πράγματα λόγω χρημάτων, οι εποχές των παχιών αγελάδων ανήκουν στο παρελθόν και όχι δεν έχουν να δώσουν αλλά παίρνουν και πίσω. Γι αυτό και ρίχνουν ματιές προς τους έξω.

Κοιτάνε προς τους έξω, τι μπορούν να τους προσφέρουν ώστε να πάρουν την όποια στήριξη φαντάζονται πως μπορεί να τους δοθεί. Ακόμη κι αν δεν θα παίξει τον παραμικρό ρόλο στην παραμονή τους ή όχι.

Γιατί είπαμε. Η εξουσία σε εξουσιάζει και λειτουργεί σαν σκληρό ναρκωτικό.
Τρελαίνεσαι και μόνο στην ιδέα πως θα την χάσεις.

Ιδιαίτερα όταν ξέρεις πως δύσκολα θα την αποκτήσεις ξανά γιατί ήσουν η επί δεκαετίες βολική συστημική αντιπολίτευση που είχε την άνεση να πουλάει τα μεγαλύτερα παραμύθια.

Που αναγκαστικά ήρθες στην εξουσία και λόγω των καιρών που ζούμε έγινες η συστημικότερη κυβέρνηση που ξεπέρασε στην κυνικότητα κάθε κόμμα που βρέθηκε, σε κάποια στιγμή, να κυβερνά αυτή τη χώρα.

Όταν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά και όταν έχεις μεταλλαχθεί τόσο, ελοχεύει ο κίνδυνος να κάνεις πράγματα που κανονικά δεν έχεις το δικαίωμα χωρίς να υπάρξει εθνική συνεννόηση. Κι αυτό αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Όπως το Σκοπιανό.

Φυσικά σε ένα κράτος σαν την Ελλάδα, με τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της περιοχής και τους γείτονες που έχουμε, το ότι ποτέ δεν υπήρξε νομοθετημένο συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, δείχνει απλά το πόσο ασόβαρους πολιτικούς είχαμε και έχουμε.

Που αν υπήρχε, θέματα σαν αυτό θα ήταν λυμένα από την αρχή όσον αφορά και την αντιμετώπιση τους και την στάση μας. Γιατί η ύπαρξη του θα σήμαινε πως είχαμε αποφασίσει να μην λειτουργούμε αποκλειστικά σαν μαριονέτες.

(Για μια περίοδο μόνο είχαμε σοβαρή εξωτερική πολιτική,την δεκαετία του ’80 αλλά αυτό αφορούσε σε πρόσωπο. Πρόσωπο ημιτελές σαν πολιτική προσωπικότητα, όπως όλα άλλωστε, αφού τα έκανε μπάχαλο στο εσωτερικό. Αλλά και τέλειο να ήταν σε όλα, ένα πρόσωπο δεν προσφέρει εγγυήσεις στην πολιτική γιατί σήμερα υπάρχει και αύριο δεν υπάρχει)

Αφού λοιπόν αφήσαμε ανενόχλητο τον Τίτο να οριστικοποιήσει (για τους δικούς του, πάνω από έναν, λόγους) την ύπαρξη μιας Μακεδονικής δημοκρατίας και δεν αντιδράσαμε ποτέ, ακόμη και χρόνια μετά τον εμφύλιο μας, επειδή αυτός έκανε μια μικρή στροφή προς τα δυτικά και οι Αμερικάνοι μας είπαν «σσσσςςς…μην τον ενοχλείτε τώρα που δεν κοιτάει πολύ προς την ΕΣΣΔ…» φτάσαμε, στη διάλυση του οικοδομήματος του, να έχουμε κληρονομήσει μια ξένη Μακεδονία για γείτονα.

Που δεν αφορά μόνο το όνομα της περιοχής αλλά και αυτό που δηλώνουν ως εθνικότητα. Που είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Με το οποίο όμως ποτέ δεν ασχολήθηκαν όσο σοβαρά έπρεπε οι πολιτικοί μας. Ποτέ δεν το έβαλαν σε πρώτο πλάνο.

Γιατί όπως εξηγεί και ο Β. Ραφαηλίδης (που δεν θυμάμαι να έδειχνε αρνητικός να ονομαστούν Μακεδονία) «…οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες…»
http://www.enallaktikos.gr/ar37765el-v-rafailidis-na-giati-oi-eyrwpaioi-tha-ithelan-na-kanoyn-dwro-ena-ixiro-onoma-sta-skopia.html#.WnWwFJZAQkk.facebook

Αν λοιπόν αναγνωρίσεις ένα κράτος που όχι απλά θα έχει τον όρο Μακεδονία στο όνομα του αλλά, θα έχει και κατοίκους που θα έχουν κατοχυρώσει το δικαίωμα να αναγνωρίζονται από όλους ως Μακεδόνες στην εθνικότητα, ξεκλειδώνεις μια πόρτα που δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, οποιαδήποτε στιγμή στο μέλλον.

Φυσικά ακούει «ελληνική πολιτική» το μέλλον και δακρύζει από τα γέλια.
Που να φανταστείτε πως αντιδρά όταν ακούει «ελληνική εξωτερική πολιτική»…

Όσοι λοιπόν λένε πως μόνο το όνομα του κράτους μετράει και πως δεν έχουμε να ανησυχούμε για κάτι, δεν έχουν παρά να δουν το Κόσοβο.

Μια κουτσουλιά στο χάρτη, χωρίς στρατό, χωρίς εθνολογικό όνομα σαν περιοχή-κράτος, όμως με την πλειοψηφία του πληθυσμού σήμερα να δηλώνει Αλβανικής εθνικότητας.
Μια κουτσουλιά χωρίς στρατό, που όμως έχει ισχυρούς πατρόνες να την υποστηρίζουν.

Όπου τι μετράει πιο πολύ;
Πως τη χώρα που θέλουν να αναγνωρισθεί από όλους διεθνώς την λένε Κοτσυφοπεριοχή (ελεύθερη μετάφραση από το αρχαίο ελληνικό κόσσυφος και το πεδίο από το οποίο προέρχεται η ονομασία Κοσσυφοπέδιο) ή τι εθνικότητας δηλώνουν οι κάτοικοι της;

Κι όποιος δεν μπορεί να δει αυτή τη κουτσουλιά, όταν και αν αναγνωρισθεί από όλους, να ενώνεται -ακόμη και με άμεσο τρόπο- με την Αλβανία κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον, είναι πιο κοντόφθαλμος από τους πολιτικούς μας.

Έλα όμως που μετράει σε καθοριστικό βαθμό πως δεν τους αναγνωρίζουν όλοι!
Και θα μετράει όσο δεν τους αναγνωρίζει η Σερβία. Μια Σερβία που δεν είναι καν σε οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ όπως εμείς.

Επιστρέφοντας λοιπόν στα δικά μας και το Σκοπιανό, γίνεται αντιληπτό πιστεύω τι προβλήματα θα δημιουργήσει η αναγνώριση ενός κράτους με κατοίκους που θα δηλώνουν Μακεδονική εθνικότητα.

Γιατί μια περιοχή στη διάρκεια των αιώνων μπορεί να μοιραστεί ανάμεσα σε κράτη, μπορεί να κατοικηθεί από άλλους λαούς.
Όμως όταν αυτή η περιοχή έχει δημιουργήσει τέτοιο ιστορικό -και κυρίως πολιτισμικό- δεσμό με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που πέρα και πάνω από όλα τα άλλα είναι Έλληνες, που να κατέχουν ιστορικά το όνομα της περιοχής, με αυτό το όνομα δεν γίνεται να «βαφτιστεί εθνικά» κάποια υποομάδα ενός άλλου, ξένου φύλου/φυλής.

Μπορεί να κατοικήσει την περιοχή, όπως κατοικούσαν στα αρχαία χρόνια Έλληνες Ίωνες την περιοχή που σήμερα κατοικείται από Τούρκους. Που παλιότερα ήταν Ελλάδα και τώρα είναι Τουρκία. Όμως Ιωνία ονομάστηκε λόγω των Ιώνων και δεν θα μπορούσαν ποτέ οι Τούρκοι να υποστηρίξουν πως είναι Ίωνες την καταγωγή.

(Με τους πολιτικούς που έχουμε ευτυχώς που δεν το σκέφτηκαν…αλλά ας μην το αναλύσω για να μην τους βάζω ιδέες…)

Αυτό όμως ακριβώς είναι που βιώνουμε με το Σκοπιανό.
Κάτοικοι ενός μικρού μέρους μιας περιοχής που κάποτε ήταν όλη ελληνική και εξαιτίας αυτού ονομάστηκε Μακεδονία, να θέλουν να περάσουν με τις ευλογίες της κυβέρνησης, όχι πως κατοικούν σε αυτό το μέρος (μαγκιά τους στην τελική) αλλά πως είναι Μακεδονικής εθνικότητας!

Σε ένα θέμα που μόνοι μας ανακινήσαμε σε αυτό το βαθμό.
Με σπρώξιμο από τρίτους που περισσότερο έμοιαζε με προτροπή και σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις έντονη πίεση.
Που πιο πολύ έμοιαζε με κουβεντούλα του στιλ:
«Βγάλαμε μια πιο μετριοπαθή κυβέρνηση εκεί, δεν κοιτάτε μήπως το λύναμε;»

Κι οι δικοί μας, μόνο που δεν κόλλησαν τους Σκοπιανούς στο τοίχο να τους παρακαλάνε πως θα δεχτούμε ο,τι όνομα διαλέξουν και μετά θα δούμε, ίσως, κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα.

Για να δείξουν πόσο καλά ξέρουν να γλείφουν, μπας και το καλοκαίρι πάρουν κανένα δωράκι μέσω ΗΠΑ, όταν τυπικά βγούμε από τα μνημόνια και παίξουν προεκλογική μπάλα για να γυρίσουν το σκορ παρότι τότε θα βρισκόμαστε στο 75 και θα χάνουν 0-2

Γι αυτό, παρά τη λανθασμένη (λανθασμένη γιατί όλοι μοιάζουν παγιδευμένοι, εξαιτίας των πολιτικών και όλων όσων το κάνουν ταμπέλα, στο όνομα) στόχευση, η ακομμάτιστη και αυθόρμητη φυσική αντίδραση μεγάλου μέρους των πολιτών με τα δυο τεράστια συλλαλητήρια και η έμμεση, μα εξίσου χαρακτηριστική αντίδραση, με το 75% στις δημοσκοπήσεις να δηλώνει αρνητικό στο ενδεχόμενο να συμφωνήσουμε σε όνομα με τον όρο Μακεδονία, δεν μοιάζει να απασχολεί την κυβέρνηση.

Κι είναι η πρώτη φορά που οι πρωταθλητές της κωλοτούμπας δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν μια! Που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα συλλαλητήρια και να πουν «είδατε πόσο προσπαθήσαμε, αλλά πρέπει να κάνουμε λίγο πίσω γιατί δεν μας παίρνει» και δεν θα τους κατηγορούσε κανένας. Αυτό που έκαναν οι άλλοι παλιά…
Όμως δεν το έκαναν κι ούτε θα το κάνουν!

Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα από τις δηλώσεις Κοτζιά, από τις ανακοινώσεις του Μαξίμου, από βίντεο της ΕΛΑΣ που δόθηκαν στη δημοσιότητα με σβησμένη ημερομηνία τραβηγμένα από ελικόπτερο 2 ώρες προτού την ώρα που είχε ορισθεί το συλλαλητήριο της Αθήνας και όλα όσα προσπαθεί η κυβερνητική πλευρά.

Γιατί είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως ο εγκέφαλος τους έχει κάνει lock στο «παίζουμε ο,τι χαρτί έχουμε μήπως και κρατήσουμε την εξουσία με τη βοήθεια αυτών που βρίζαμε για δεκαετίες σαν αντιπολίτευση» και είναι διατεθειμένοι να προωθήσουν οποιαδήποτε λύση δεχθούν οι άλλοι.

Όπου ακόμη και ο «δεξιός» εταίρος του «Περάσαμε ΣΥΡΙΖΑ από την αλήθεια» Τσίπρα, γοητευμένος από την ταμπέλα συγκυβέρνηση, αν φτάσει το θέμα στη βουλή δεν θα ψηφίσει αρνητικά αλλά σκέφτεται να αποχωρήσει βολικά από τη ψηφοφορία.

Ακόμη κι αν αυτό ενέχει τον κίνδυνο να γίνει τόσο ρόμπα που να καταποντιστούν τα ποσοστά του και να χάσει την θέση του στην επόμενη βουλή.

Κίνηση που θα βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να περάσει την συμφωνία (αν υπάρξει) με λιγότερους βουλευτές από όσους θα χρειάζεται αν ο Καμμένος κρατήσει εντός της αίθουσας την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Και το μόνο που περιμένει όποιος δεν βλέπει το πρόβλημα απλά και μόνο στο όνομα είναι οι άλλοι να έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από το πόσο Yes men έχουν γίνει -από μόνες τους- προς τις ΗΠΑ οι αριστερές καρικατούρες, που να θέλουν τα πάντα (όπως πάντα) να μην κάνουν ούτε 1% πίσω και να οδηγήσουν σε ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις.

Και να παραμείνουν τα πάντα ως έχουν. Άλλωστε δεν αδειάζει για μας η κλεψύδρα, αλλά για τα Σκόπια.

Μέχρι τη στιγμή που θα πουν οι ΗΠΑ στο κρατίδιο: «Μεταξύ μας….με τόσο διαφορετική εθνολογική σύσταση που έχεις, παράτησε ονόματα αλλά κυρίως την δήθεν Μακεδονική εθνικότητα που επικαλείσαι για να σε βάλω επιτέλους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ να τελειώνουμε προτού διαλυθείς.
Να κάνω κι εγώ την δουλειά μου, να πάψω να ασχολούμαι μαζί σου, να πάρε και μερικά δις ακόμη για επενδύσεις, στα τόσα που σου έδινα για να μην μπλέξεις με τίποτα Ρώσους όσο βρισκόσουν μετέωρο»…
και να τελειώσει το θέμα σε μια εβδομάδα.

Υ.Γ.
Στο μεταξύ έχουν ανασύρει το «εγχειρίδιο αντιμετώπισης προβλημάτων» που χρησιμοποιούν όσοι κυβερνούν και φροντίζοντας, όπως κάθε ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της (τον εαυτό της, κανέναν άλλο), να έχουν στην αναμονή ένα πιθανό σκάνδαλο, το έφεραν στην προσκήνιο αμέσως μετά την πίεση των συλλαλητηρίων, με προφανή σκοπό να το κρατήσουν στην επικαιρότητα μέχρι το καλοκαίρι, ώστε να απασχολείται η κοινή γνώμη και να φτάσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται στην τυπική έξοδο από τα μνημόνια (τυπική αλλά αυτός ο λαός λατρεύει τις ταμπέλες) αλλά και στο σημείο που θα ξέρουν τι θα γίνει με το Σκοπιανό…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

curtain-595006_1280

Ένα κόμμα, λένε, μπορεί να σου χαλάσει όλη την σύνταξη. Ελάχιστοι όμως καταλάβαιναν πως δεν αφορούσε μόνο στον γραπτό λόγο.

Που με το νόμο Κατρούγκαλου (νοσηρή φυσική εξέλιξη όλων των προηγούμενων, υπουργών και πολιτικών καταστάσεων) έγινε και πολύ πιο επίκαιρο…

 

Γιατί είχαμε τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, έχουμε τον Αλέξη και θα έχουμε τον Κούλη και ποιος ξέρει ποιον ακόμη…Κόμματα προσώπων/κληρονομιών και πρωθυπουργούς μικρούς και κατώτερους των περιστάσεων σαν τα μικρά/υποκοριστικά τους ονόματα. Με τα οποία τους αποκαλούν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι που τους ψηφίζουν!

Κάποιοι λένε πως και τα επίθετα παίζουν μεγάλο ρόλο στη ψυχοσύνθεση και τη προσωπικότητα αυτών που τα φέρουν. Αν ναι, και παίζοντας λιγάκι μαζί τους, δεν πρέπει να απορούμε καθόλου που κάποιος σαν άλλος Ανδρέας (συγγενής του αν και κακέκτυπη φιγούρα του γνωστού) πούλησε παπά, ο άλλος μετά και παρά τα αντίθετα που έλεγε στην αρχή μας τον φόρεσε σαμάρι, ο επόμενος με παντελή έλλειψη τσίπας -λόγω ενός παρένθετου ρο- έκανε μια παρένθεση ανάμεσα στα μνημόνια με ένα ανάποδο δημοψήφισμα και αυτός που έρχεται, με δυο μικρά ονόματα για επίθετο, η προσωποποίηση του άχρωμου και άγευστου, κάνει προπόνηση για να ρίξει από τα σύννεφα (όπως συνήθως συμβαίνει μετεκλογικά που οι φανφάρες πάνε περίπατο) χιλιάδες Μήτσους και Τάκηδες που είναι έτοιμοι να πιουν νερό στο όνομα του…ή απλά να ξοδέψουν τις ανακυκλούμενες (σε κάθε εκλογές) ελπίδες τους σε κάτι που θα ξεπερνάει τα όρια του υπερφυσικού…

Όλοι τους, πολιτικοί και πολίτες, σε πολιτικό κώμα που έπεσαν μέσω των κομμάτων και ενός συστήματος που δεν παράγει καινούργια πράγματα αλλά αναπαράγει ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια. Σαν πρόταση χωρίς κόμμα και σαν κόμμα χωρίς πρόταση.

Και τώρα, ακόμη κι όσοι ξύπνησαν από το κώμα και αντιλήφθηκαν τι τους σκάρωνε επί δεκαετίες η με επιθετικό προσδιορισμό δημοκρατία των κόμματων, δεν μπορούν να αλλάξουν για να την αλλάξουν.

Αλλά και όσοι πολίτες καταφέρνουν να αλλάξουν, διαπιστώνουν πως είναι μια μικρή μειοψηφία μέσα σε μια λαοθάλασσα, παγιδευμένη σε κομματικό κώμα…

Με τους περισσότερους να «παραδίδονται» και να μην επιμένουν να πάνε κόντρα στο ρεύμα ώστε να κάνουν κάποιους από αυτούς που θα «πέσουν πάνω τους» (και  σταματήσουν για λίγο ή αλλάξουν κατεύθυνση, σαν τα συγκρουόμενα στα λούνα παρκ), να αλλάξουν οπτική και πορεία και να κινηθούν μαζί τους, αντίθετα από τους υπόλοιπους, προς τη σωστή διεύθυνση.

Αργεί ακόμη η στιγμή που όσοι θα καταλαβαίνουν δεν θα τα παρατάνε, ελπίζοντας γενικώς και αορίστως, αλλά θα σπάνε νεύρα προσπαθώντας να αλλάξουν την πορεία που έχει ο μονόδρομος.

Μέχρι να γίνουν τόσοι που να κοντράρουν με άνεση το πλήθος που βαδίζει προς μια ανύπαρκτη πολιτικοοικονομική «σύνταξη» που του την ορίζουν μικροί σε πολιτικό μέγεθος υπουργοί και πρωθυπουργοί , αντικατοπτρισμοί σε καρέκλα αυτής της σε κώμα κομμάτων πλειοψηφίας.

Μια φωτογραφία για όλους και έντεκα άρθρα για όποιον θέλει…

kokkines grammes-oloi
Το πριν, το τώρα, το μετά και το πιο μετά…
Πολιτικό δείγμα για όλα τα γούστα και 11 άρθρα για όποιον θέλει…

1. Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής
2. Info-solutions ανέκδοτα και Χωρίς-solutions ξεπερασμένα πολιτικά κόμματα
3. Σαν να μην πέρασε μια μέρα…
4. ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΝΩΠΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΕΤ
5. Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…
6. Από τις ιπποδρομίες του Βυζαντίου στην Καλλιδρομίου του μνημονίου…
7. Το μεγάλο θεατρικό…
8. Μίτωση και πολιτικός καρκίνος

9. Ο καθρέπτης που δεν βλέπεις…
10. Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια
11. Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες…

 

Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

parkarisma xoras

O κλασικός Ελληναράς.
Που όταν είναι να κάνει την δουλειά του γράφει ολοκληρωτικά τους πάντες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.
Που ούτε καν του περνάει από το μυαλό να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό στα θέλω του και το εγώ του.
Που δεν τον ενδιαφέρει κανένας άλλος και τίποτα, μόνο ο εαυτούλης του.
Που το βάζει όπου βρει και τον βολεύει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.
Που κάπως έτσι μάλλον βάζει και την ψήφο του…
Σε αντίθεση με τον μπροστινό του που ναι μεν επίσης παρανομεί αλλά με αυτή την παρανομία του ούτε τον μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κλείνει, ούτε τους πεζούς εμποδίζει, αφού αφήνει σε όλους χώρο ικανό να κινηθούν άνετα στο μεγάλο πεζοδρόμιο.
Ακόμη και μια μαμά με καροτσάκι.
Μέχρι να πέσουν πάνω στον άλλον…
Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται αστυνομία ή τροχαία…
Μια υπηρεσία που να τιμωρεί την έλλειψη μέτρου χρειάζεται.

Που να δίνει κλήσεις στην εξόφθαλμη επίδειξη έλλειψης κοινής λογικής και της ολοκληρωτικής ανυπαρξίας σεβασμού στους υπόλοιπους χρειάζεται…

Και που ταυτόχρονα να παραδίδει με παραδειγματικές πράξεις-μαθήματα.

Ποιος να το κάνει όμως και πως;

Και με ποια δική του παιδεία που να διδάσκει/εκπαιδεύει στα απλά και θεμελιώδη, το μέτρο και την κοινή λογική;

Η χι κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κι αυτός ο τύπος;
Που σαν κόμμα δεν το νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από του δική του ευημερία, με την απόκτηση και διατήρηση της θέσης/εξουσίας με κάθε μέσο;

Και που όταν την αποκτά μπορεί να υποστηρίζει το γράμμα του (δικού της) νόμου μόνο όταν εφαρμόζεται στους άλλους, αλλά για τις δικές της πράξεις το παίζει…Κινέζα και εμφανίζει ιδιαίτερη ηθική ευελιξία;Η χι κυβέρνηση που ενώ σαν κόμμα καυτηριάζει τους προηγούμενους για κάθε διαγραφή, γιατί αυτό λέει το εγχειρίδιο για τον εντυπωσιασμό των δικών της προβάτων, στο πρώτο θέμα που προκύπτει διαγράφει τους δικούς της που λένε ΟΧΙ ενώ σαν κόμμα αντιπολίτευσης τους διέγραφε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο;

Και που οδήγησε σε μια άλλη κυβέρνηση που το προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έκανε ΝΑΙ το ΟΧΙ; Κι όχι μόνο το δικό της σαν κόμμα, μα των ίδιων των πολιτών, προτού διαγράψει τους δικούς της…Μα αυτός ο τύπος είναι η χι κυβέρνηση και μόνο το χικ μπορεί να μπει σαν μια κάποια  λεζάντα-αιτιολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των πράξεων της όπως και της δικής του. Στην ίδια γη γεννήθηκαν και με την ίδια νοοτροπία μεγάλωσαν…Κι αν δεν μπορεί η κεντρική εξουσία, ποιος να το κάνει και πως;
Μήπως ο χι τοπικός άρχοντας;

Ο προηγούμενος τοπικός άρχοντας που ήταν επίσης μόνο λόγια ταμπέλας και που (βλέπε Παπαγεωργόπουλος) αδιαφορούσε για οτιδήποτε βαρετό, πέρα από την εικόνα του σαν εικόνα και έκαναν τα ποντίκια πάρτι στα οικονομικά του δήμου και στο τέλος τσαλακώθηκε και αυτό το μόνο που τον ενδιέφερε και που οδήγησε στον επόμενο;
Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ

Στον επόμενο (βλέπε Μπουτάρης) που παρά τα όσα έλεγε και την εικόνα που κατάφερε να περάσει, αυτή την ίδια έλλειψη μέτρου την έχει έμφυτη και την αποδεικνύει μάλιστα και με πανομοιότυπες συμπεριφορές σαν τον τύπο με το αυτοκίνητο της πρώτης φωτογραφίας;

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Μα αυτός ο τύπος είναι ο χι δήμαρχος!
Που τον νοιάζει μόνο το έξω (λαμποκοπάει το αυτοκίνητο, ούτε ίχνος σκόνης) χωρίς να χαλάει την ζαχαρένια του για…«πεζά πράγματα» κι ας στο τέλος γυρνάνε μπούμερανγκ…
Που μπορεί ενώ είναι παρκαρισμένος έτσι να στηλιτεύει ταυτόχρονα κάποιον που κλείνει ράμπα ΑΜΕΑ….

Κι αν δεν μπορεί ο τοπικός άρχοντας μήπως η πρωτοβάθμια μονάδα μιας κοινωνίας;
Μήπως ο χι ανώνυμος πολίτης;
Ο πολίτης με το αυτοκόλλητο ή το χαρτάκι στο χέρι;

Μα ο τύπος αυτός είναι και ο χι πολίτης!
Που επίσης χωρίς διάθεση να κουράσει το μυαλό του (αν όχι ικανότητα να το χρησιμοποιήσει), θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι με τον ξάδελφο του Μπουτάρη με το Ford Mondeo και τον μπροστινό του, που προσπαθεί να μην έχει σχέση μαζί τους.

Γιατί δεν έχει έλλειψη σε διάθεση για ανιδιοτελή δράση και χαρτάκια-αυτοκόλλητα, αλλά έχει έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει διαχωρισμούς εκεί που πρέπει, ώστε να παίρνει αποφάσεις βάση των συγκεκριμένων δεδομένων-συνθηκών που κάνουν κάθε περίπτωση διαφορετική κι έτσι να δίνει/διδάσκει το σωστό παράδειγμα στους τρίτους

Όπως ο συγκεκριμένος οδηγός που μπορεί να είναι καλός-χρυσός σαν άνθρωπος, αλλά σαν πολίτης παίρνει μηδέν για την έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε…

Επειδή ο κάθε νόμος, ανάλογα πόσο καλός ή κακός είναι και πως εφαρμόζεται, το μόνο που μπορεί να καθορίζει είναι τα όρια στο πόσο ανήθικος/πόσο συχνά, επιτρέπει να γίνεται ένας πολίτης.

Αυτό όμως που κάνει την μόνιμη διαφορά και δίνει διάρκεια στην ποιότητα μιας κοινωνίας, ιδιαίτερα στην καθημερινή συμβίωση μας στον ίδιο χώρο και που κάνει την ανάγκη για χρήση νόμων περιορισμένη στα πολύ σοβαρά, είναι η παιδεία και η εκπαίδευση στην χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής.

Ένα τρίπτυχο που νομοτελειακά φέρνει δίκαιους συμβιβασμούς και αλληλοσεβασμό στην αντιμετώπιση των κοινών καθημερινών προβλημάτων-καταστάσεων.

Για να εφαρμοστεί όμως σε μεγάλη κλίμακα πρέπει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής για την πλειοψηφία, ώστε να επιβληθεί από μόνο του…
Φυσικά, νομοτελειακά, χωρίς την ανάγκη χρήσης νόμων…

Και που στο επόμενο επίπεδο δημιουργεί άλλες δυναμικές.
Που με αφετηρία τους πολίτες οδηγεί σε άλλο δρόμο και τους πολιτικούς.

Κάτι που επιστρέφει ποικιλοτρόπως στους πολίτες απελευθερώνοντας για παράδειγμα δυνάμεις και πόρους που τώρα απασχολούνται/ξοδεύονται με άπειρα μικρά, να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία πρέπει να υπάρχουν και να μην έχουν και άλλοθι αν αποτυγχάνουν…

Αλλιώς θα παρκάρουμε την χώρα σαν αυτόν τον τύπο, ψηφίζοντας μονίμως -και σε όλα τα επίπεδα- όμορφες εικόνες και λόγια από τους εκάστοτε απόμακρα ωραίους και εντυπωσιακούς δήθεν σοβαρούς Σαμαράδες και Παπαγεωργόπουλους, που θα μας οδηγούν να καταλήγουμε στα μακρινά ξαδέλφια μας, τους εκάστοτε Τσίπρες και Μπουτάρηδες και τανάπαλιν…

Απόλαυση…Διαδραστική παράσταση με στοιχεία stand-up comedy

clown
Απόλαυση!!!!!!
Ο ΣΥΡΙΖΑ ενσαρκώνει την εκδίκηση των υπόλοιπων απέναντι σε όσους στηρίζουν αυτό το σύστημα. Στους κομματικούς ψηφοφόρους, όσους ψήφιζαν/ψηφίζουν από ατομικό συμφέρον, όσους πιστεύουν ακόμη σε ιδεολογίες και τον Άη Βασίλη, όσους νομίζουν  πως μέσα από αυτό το σύστημα μπορεί να βγει κάποιος σωστός και όσους βολεύονταν όλες αυτές τις δεκαετίες με το παραμύθι πως το δημοκρατικό τους καθήκον αρχίζει και τελειώνει με την ψήφο….
Και τέλος σε όσους είναι απλώς ευκολόπιστοι και αφελείς πολιτικά…

Κάθε 3 μήνες και μια τρολιά!
Πρώτα σε βάζει να ψηφίσεις σε δημοψήφισμα και μετατρέπει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ.
Τώρα σε καλεί σε απεργία ενάντια στα μέτρα που φέρνει/ψηφίζει και η μεγάλη πλάκα είναι πως απεργείς!
Πάντως μην μασάτε!
Η επόμενη τρολιά του θα πέσει με τα καρναβάλια!

Οι προηγούμενοι κλόουν του τσίρκου, έκαναν μονίμως τα ίδια χιλιοπαιγμένα άνοστα αστεία και βαρετά σκετσάκια με κωλοτούμπες.

Λεφτά υπάρχουν οι κλόουν του ΠΑΣΟΚ…..
Χο χο χο τους την φέραμε, τα λεφτά ήταν δανεικά και θα πάρουμε κι άλλα…κι αυτοί θα πληρώσουν για όλα…ο ΓΑΠ
Χα χα χα….καλοοοο έ; και κλωτσιές στους δικούς του που το σενάριο τους ήθελε να κοιτάνε σαν χαζοί και μετά αυτοί τον μπουγέλωναν και άλλαζαν αρχηγό….

Ενάντια στο μνημόνιο οι της ΝΔ, Φααααααααααααπ, άρπα την που το ψήφισες ο αρχι-κλόουν στον κλόουν-κομπάρσο, μια τούμπα, μια άλλη μάσκα και υπέρ του μνημονίου, πάρε την μπούφλα σου που τώρα δεν το ψήφισες ο Σαμαράς στους δικούς του…
Και τώρα θέλουν κουτσά-στραβά να βάλουν άλλον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, για να τυπώσουν νέα διαφημιστικά και να δικαιολογήσουν τυπικά (αλλά άνευ ουσίας) τις λέξεις αλλαγή και νέο που θα γράφουν, αλλά κι αυτό με τα χίλια ζόρια….

CLOWN-BOSS
Θα μου πεις, είναι και οι ίδιοι παλιοί κλόουν, αυτό έμαθαν, αυτό ξέρουν, αυτό έπαιζαν…
Ήταν και το ηλικιακό τους κοινό που τους περιόριζε, επειδή είχε συνηθίσει σε αυτή την παράσταση, δεν είχε μεγάλες απαιτήσεις αλλά και κάτι πιο διαφορετικό ή πολύ πιο έντονο, όπως τώρα με τους τελευταίους, θα τους τρόμαζε…

Εδώ λίγο τα λόγια άλλαξαν και παραλίγο να εγκαταλείψει το τσίρκο μια μερίδα θεατών που δυσανασχέτησε. Οι οποίοι έφτασαν μέχρι την δεξιά έξοδο, αλλά στην μικρή σκηνή έπαιζαν κάποιοι βοηθητικοί και τους κράτησαν εντός…
Κι αντί για το ακριβό εισιτήριο της κεντρικής παράστασης, αφήνουν κάτι λιγότερο…
Μικρό το κακό…
Ισορρόπησαν μάλιστα και με την αριστερή έξοδο που κάθονταν μέσα όσοι έβλεπαν κάτι άλλους να δίνουν παράσταση δήθεν ενάντια στην επιχείρηση και τρίβει τα χέρια της η Τσίρκο Α.Ε…

Ενώ αυτοί τώρα δίνουν τα ρέστα τους και έχουν βάλει τα γυαλιά σε όλους!

Είναι και που περίμεναν τόσα χρόνια να βγουν στην κεντρική σκηνή…
Είναι που είχαν και πολύ χρόνο να εξελίξουν τον ρόλο του κλόουν…
Έτσι έχουν απίστευτες ιδέες, τρελή ενέργεια και κάνουν πλέον την παράσταση στο 100% διαδραστική με το κοινό, έχοντας βάλει και στοιχεία stand up comedy!
Απλά θεοί!!!

Υ.Γ.
Αφού και όσοι ποτέ δεν γουστάραμε το τσίρκο, πλέον διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα τεκταινόμενα!

Μαζί τους και με τους θεατές τους, που στο τέλος κάθε παράστασης τους πετάνε αντί για κομφετί και μπαλόνια, ηρεμιστικά και ψυχοφάρμακα γιατί αλλιώς δεν θα άντεχαν τόση τρέλα, αλλά και με τους κλόουν των προηγούμενων και τους δικούς τους «συντηρητικότερους» θεατές που τους παρακολουθούν με ανοιχτό το στόμα από θαυμασμό, φθόνο, ζήλια οι μεν…απορία, ενόχληση και φόβο οι δε….