Tag Archives: σύστημα

Ικανοποίηση-προεισαγωγικό άρθρο άρθρου για τα πολιτικά σκυλιά του Παβλόφ

blood-1813410_640

Αληθινή ικανοποίηση είναι το μόνο που μπορεί να νιώθει κάποιος που ενοχλήθηκαν τόσο πολύ οι υποστηρικτές των δήθεν πατριωτών της ΧΑ (ΧΑ όχι από το γέλιο, από τα αρχικά ενός ακόμη γελοίου συστημικού κόμματος), με την αναδημοσίευση άρθρων και δημόσιων σχολίων του από το φιλόξενο, ανεξάρτητο και αδέσμευτο Makpress.

Γιατί δείχνει ακριβώς τι είναι ο φασισμός των άκρων.

Όσο δεν ασχολείται κανείς μαζί τους αλλά μόνο με τους άλλους, όλα καλά.

Μόλις όμως τους βάζει στο κάδρο και τους πονάει με αλήθειες και πραγματικά γεγονότα που είναι αδύνατο να αντικρούσουν με επιχειρήματα, επιστρατεύεται η πανομοιότυπη (για κάθε άκρο) αστεία τακτική.

(Τους ευχαριστώ πάντως για την -με τα σχόλια τους- αυθόρμητη προσφορά τόσο μεγάλου και εξαιρετικού δείγματος που θα συνοδεύει επόμενο γενικό πολιτικό άρθρο σχετικά με το πείραμα του Παβλόφ και τα εξαρτημένα -πολιτικά- αντανακλαστικά)
Για ακόμη μια φορά η Χ.Α. διευκολύνει τον ΣΥΡΙΖΑ

Κι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς είναι και -κυρίως- τι μπορεί να γίνει το Τwitter, η χρήση hashtag και το διαδίκτυο γενικά, είπα να προσφέρω μια δωρεάν επίδειξη:

(σημ. αν όλοι όσοι είναι πατριώτες υποστηρικτές της ΧΑ κι όχι γνήσιοι καμουφλαρισμένοι ναζιστές-υποστηρικτές της ΧΑ είχαν ανεπτυγμένη πολιτική αντίληψη, θα έβλεπαν στο πρόσφατο άρθρο τον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα και θα άφηναν το συγκεκριμένο μόρφωμα μόνο με τα κομματόσκυλα του, πράξη που θα δημιουργούσε ρήγμα στο διαμορφωμένο -λόγω των σημερινών συνθηκών- ερμητικά κλειστό κυκλοφορικό σύστημα του ενιαίου πολιτικού οργανισμού που παρασιτεί εις βάρος της πατρίδας μας, όμως και ο ένας που θα το κατανοήσει είναι κέρδος και αυτός ο «ένας» είναι η αόρατη ανταμοιβή ενός μπλόγκερ).

(εισαγωγικό κείμενο επόμενου άρθρου):
Φυσικά, αν –γενικά σαν λαός– είχαμε ανεπτυγμένη πολιτική αντίληψη, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε…
Και δεν θα χρειαζόταν το σύστημα να επιστρατεύσει -σε αντίθεση με το όχι τόσο μακρινό παρελθόν- μπαχαλάκηδες και ναζιστές, ώστε να κουνάει κουδουνάκια σε παρωπιδοφόρους πιστούς και να προσφέρει άρτο και θεάματα κρατώντας το κοινό στις κερκίδες, εντός της πολιτικής αρένας, ενώ αυτό από τα θεωρεία κάνει ανενόχλητο πάρτι για την πάρτη του.

Advertisements

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

paropides
Ένα μεγάλο πολύχρωμο λιβάδι η Ελλάδα.
Πρώτα τα μπλε πρόβατα, μετά τα πράσινα, τώρα τα πορτοκαλί, όλα με καμένους εγκέφαλους από τις κομματικές χρωστικές που βάφουν τα μυαλά τους…

Που εξαιτίας των παρωπίδων που δεν θέλουν να αφαιρέσουν, το μόνο που βλέπουν είναι ο,τι αφορά αυτούς και τον εκάστοτε πολιτικό-ιδεολογικό αντίπαλο τους κι αυτά είναι τα μόνα στα οποία βγάζουν όλη την ενέργεια τους και αντιδρούν.

Τέτοιοι παρωπιδοφόροι, κομματικά πωρωμένοι και προσκολλημένοι σε ανύπαρκτες όταν μπαίνουν κάτω από το πέπλο της εξουσίας ιδεολογίες, ανάγκασαν τους διαχειριστές της επίσημης σελίδας του ΑΡΚΑ να ασχοληθούν για ακόμη μια φορά με σχετική ανάρτηση μαζί τους, αντί να αναρτούν μόνο τις καυστικές δημιουργίες του.

Κι αυτό γιατί ο κάθε παρωπιδοφόρος, όταν το κόμμα που στηρίζει αλλάζει πλευρά, γίνεται εξουσία, κάνει όσα κατηγορούσε την προηγούμενη κυβέρνηση και φυσιολογικά δέχεται την ίδια κριτική από όσους κρίνουν ουδέτερα τα γεγονότα, αυτό το εκλαμβάνει ως επίθεση. Ενώ πριν, την αντίστοιχη κριτική στους προηγούμενους την στήριζε και την ενίσχυε.

Ενώ εκείνος ο παρωπιδοφόρος που το κόμμα του έχασε την θέση εξουσίας, με μεγάλη ευκολία ξεχνάει πως οι ουδέτεροι έκαναν την ίδια κριτική και στο δικό του κόμμα όταν αυτό ήταν κυβέρνηση και προσπαθεί να σταθεί με τρόπο στο πλευρό τους, ώστε να χτυπήσει αυτούς που πήραν την θέση του.

Ακόμη κι αν για χάρη της εκάστοτε (πρώην και νυν) κυβέρνησης, προτιμούν την εύκολη λύση της άρνησης.

Γιατί όλοι οι παρωπιδοφόροι, όταν βλέπουν τα δύσκολα, αφού χωρίσουν τα πολιτικά γεγονότα σαν κομμάτια από παζλ, βγάζουν ζυγαριά και από την μια καταπίνουν αμάσητα όσα κομμάτια δεν τους βολεύουν ενώ από την άλλη ζυγίζουν μόνα όσα τους συμφέρουν.

Κι όλα αυτά ο κάθε παρωπιδοφόρος τα κάνει, στην προσπάθεια του να αποδείξει όχι ποιος είναι ο καλύτερος αλλά πως οι δικοί του είναι οι λιγότερο κακοί. Για να μπορεί να υποστηρίξει/δικαιολογήσει την δική του επιλογή/στήριξη που έδειχνε, δείχνει και θα δείχνει, αντί να παραδεχθεί πως τον κορόιδευαν/κοροϊδεύουν.

Και κάνοντας όλα αυτά δεν αφαιρεί μόνο κομμάτια από το συνολικό παζλ που διηγείται την ιστορία στην πραγματική της διάσταση, αλλά εξακολουθεί να βγάζει τα μάτια του μόνος του και μαζί με τα μάτια του και τα μάτια του κράτους.

Γι αυτό για παράδειγμα οι προηγούμενοι έκαναν σημαία το δημοψήφισμα που δεν έγινε σεβαστό. Λες και στην ουσία διαφέρει σε τίποτα από τις επαναλαμβανόμενες για δεκαετίες προεκλογικές κοροϊδίες και κωλοτούμπες των δικών τους κομμάτων.

Ίσα ίσα που αποτελεί μια φυσιολογική εξέλιξη, όπου το πολιτικό σύστημα σπάει όλο και πιο χοντρή πλάκα με το πόσο αστείος και εύκολα διαχειρίσιμος μπορεί να είναι ένας λαός, στις δημοκρατίες με επιθετικό προσδιορισμό.

Γι αυτό και τα γεγονότα παρουσιάζουν μια κλιμάκωση χωρίς τέλος, όπου κάθε τι που πέρασε μοιάζει αστείο μπροστά σε αυτό που φαίνεται να έρχεται και δεν υπάρχει τίποτα ικανό να σταματήσει αυτή την πορεία.

Ειδικά από την στιγμή που η πλειοψηφία όσων πιστεύουν πως κατάφεραν να αποτινάξουν τις παρωπίδες, δεν έχουν βρει την πόρτα για την έξοδο από το τσίρκο, γιατί έχει φροντίσει το σύστημα να παγιώσει πλέον και τα άκρα που τους κρατάνε να ελπίζουν εντός του τσίρκου.

Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλο αυτό τον διαχρονικό καρκινικό οργασμό δημιουργίας πανομοιότυπων ουσιαστικά κομματιδίων. Που δεν διαφέρουν σε τίποτα παρά μόνο στα τυπικά, τα οπτικά χαρακτηριστικά. Το όνομα και το σήμα.

Μια αυτοματοποιημένη προσπάθεια του συστήματος να εμποδίσει όσα από τα γρανάζια έχουν κυλίσει έξω από το τσίρκο να κατανοήσουν το προφανές.

Πως δεν χρειάζεται να ψάχνουν και να περιμένουν να βρουν κάποιον τα βάλει πάλι πίσω και να τα γυρίσει, από αυτούς που εμφανίζονται και θέλουν να μπουν μέσα και πως μπορούν να γυρίσουν/σωθούν μόνα τους.

Κι όσο δεν μπορούν να το αντιληφθούν, δεν κάθονται να σκεφτούν τον τρόπο που μπορεί να γίνει αυτό και οι παρωπιδοφόροι θα εξακολουθούν να στηρίζουν το σύστημα και να κρατάνε με κατασκευασμένες εντάσεις και τρικ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα γρανάζια, από το να κυλήσουν μαζικά και συνειδητοποιημένα εκτός τσίρκου…

Και πάνω στο πολύχρωμο από τις χρωματισμένες προβιές λιβάδι, θα εξακολουθούν για πολλές δεκαετίες να ζουν και να δρουν παρωπιδοφόρα πρόβατα, με τα θολωμένα κριάρια να συγκρούονται διαρκώς και με ένα πήδημα να αλλάζουν θέση και να επιχειρούν να κουτουλήσουν και όσους πριν μια στιγμή λάτρευαν….

 

Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος…

lazopoulos-dorian-gray
Δεν είναι κακό να έχεις μια ιδεολογία.
Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιες ιδεολογίες στις οποίες πιστεύουμε.
Η διαφορά έρχεται όταν μπλέξεις την ιδεολογία με μια ιδέα.
Και όταν κάνεις την ιδέα επάγγελμα, με νονά την ιδεολογία.

Ιδέα όχι σαν κάτι ιδεώδες αλλά σαν μετατροπή μιας σκέψης σε κάτι που σου αποφέρει
κέρδος. Υλικό ή ηθικό. Χρήμα ή εξουσία. Ένα από αυτά ή και όλα μαζί…

Τότε η ιδεολογία έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με όσα κάνεις. Όσα πιστεύεις ή λες πως πιστεύεις, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την σκληρή πραγματικότητα. Με το γεγονός πως αν τα πιστεύεις ξεκινάει μια εσωτερική σύγκρουση, να βρεις δικαιολογίες πως δεν τα καταστρατηγείς. Να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να πείσεις και τους άλλους.

Όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους βουλευτές. Που έχοντας (οι περισσότεροι) και κάτι αδιόρατα ιδεατό στο μυαλό τους όταν ξεκινάνε, να τους το αναγνωρίσουμε αυτό, αποφασίζουν να εμπλακούν με τα κοινά υπό την «πνευματική καθοδήγηση» μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

Με το που διαβαίνουν όμως το κατώφλι της εξουσίας, στην μορφή που είναι δομημένο το σύστημα, η ιδεολογία αρχίζει να ξεθωριάζει πολύ γρήγορα, σαν σκιά που χάνεται όταν δεν μπορούμε (ή δεν επιθυμούμε) να φωτίσουμε ένα σώμα όπως πρέπει.

Και με την συνειδητοποίηση πως πρέπει να κάνουν αχνές τις γραμμές για να μην ξεχωρίζει εύκολα το λάθος στην εικόνα που παρουσιάζουν, έρχονται και τα πρώτα κέρδη και καταλήγουν να υπηρετούν όχι την ιδεολογία και το ιδεατό, αλλά την ιδέα-σκέψη πως να έχουν όσο περισσότερο κέρδος μπορούν από αυτό…

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι δραματικές εξελίξεις τους εκθέτουν σε υπερθετικό βαθμό.
Και που οι περισσότεροι μπορεί να προτιμούν/προτίμησαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και να ακολουθούν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των αρχηγών τους, παρά να απεμπολήσουν το «δικαίωμα» στο κέρδος.

Όπως οι βουλευτές της ΝΔ φώναζαν με πάθος ΟΧΙ στα μνημόνια γιατί έτσι έλεγε ο τσομπάνης και την άλλη μέρα που αυτός άλλαξε το σφύριγμα έπρεπε ξαφνικά να πουν ΝΑΙ, οπότε ίσως να έπεισαν τον εαυτό τους ότι το ΝΑΙ ήταν το όχι στα σλάβικα…

Μερικοί δε που δεν πήραν τα χάπια ή δεν τους έπιασαν, διαγράφηκαν. Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Υπάρχουν μάλιστα και αυτοί που ενώ από την αντιπολίτευση συνέχισαν να λένε ΟΧΙ και όταν η Νέα Δημοκρατία έγινε μέρος του κυβερνητικού σχήματος και άρχισε να λέει το σλάβικο ΝΑΙ, κατέληξαν να είναι μελλοντικοί αντιπρόεδροι της επόμενης κυβέρνησης.

Υπάρχουν και αυτοί που κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Την τελευταία από τις μεγάλες ομάδες του τσίρκου που άντεξαν χρονικά…

Που όμως και με τους καινούργιους τους συντρόφους, έφτασαν και πάλι να λένε ένα τεράστιο ΝΑΙ (με το μυαλό τους όχι) και μάλιστα ενώ είχαν πει λίγες μέρες πριν ένα τεράστιο ΟΧΙ μαζί με πάνω από το 60% του πληθυσμού.

Είναι εκείνη η αμήχανη στιγμή απόλυτης σιωπής μετά τον εκκωφαντικό θόρυβο μιας μετωπικής σύγκρουσης. Της μετωπικής σύγκρουσης της ιδεολογίας με την εξουσία.
Που όταν κάθεται η σκόνη, η εξουσία βγαίνει αλώβητη, ενώ το όχημα της ιδεολογίας έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί από την ένταση της πρόσκρουσης…

Γι αυτό, ακόμη κι αν είναι βουλευτής που όντως πιστεύει, παρόλο που είναι πολύ δύσκολο να πείσει τον εαυτό του, παρόλο που νιώθει άβολα να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, παρόλο που αισθάνεται αμήχανα όταν του την πέφτουν όσοι πιστεύουν σαν αυτόν πως πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή σε έναν κόσμο που τα νήματα τα κινεί αυτό που δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε πατρίδα, ούτε ιδεολογία, ούτε πρόσωπο, το χρήμα….Προτιμά να περάσει μια κόλαση, παρά να χάσει αυτά που ξεκίνησε να κερδίζει.

Αν τώρα ανήκει στους άλλους, αυτούς που λένε πως πιστεύουν, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού δεν υπάρχει καμιά εσωτερική σύγκρουση και το μόνο που μετράει είναι να υπάρχουν (στα πολύ δύσκολα) κι άλλα καράβια να βρεθεί και -κυρίως- το πόσο καλός ηθοποιός (χωρίς το ήθος) είναι….

Όπως συμβαίνει και με το πιο τρανταχτό παράδειγμα από τον κόσμο των καλλιτεχνών.
Τρανταχτό γιατί όποιος δέχεται να φέρει τον χαρακτηρισμό σατιρικός πρέπει να μπορεί και να τον υποστηρίζει χωρίς εκπτώσεις. Σε πλήρη αρμονία με τα όσα η κοντά στον άνθρωπο ιδεολογία που χρησιμοποιεί ως όχημα πρεσβεύει.

Που στην ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων μπορούν να γίνουν και λίγο θολά όσα λέει, μπορεί να προβεί σε συλλογιστικούς ακροβατισμούς πολύ πιο εύκολα από έναν βουλευτή γιατί έχει την δυνατότητα ακόμη και να προσποιηθεί πως καυτηριάζει την κυβέρνηση ενώ καυτηριάζει μόνο την αντιπολίτευση.

Κι όσο μη σατιρική κι αν είναι αυτή η συμπεριφορά, το πεδίο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να ελιχθεί και να πείθει αρκετούς για πάντα πως αυτό που κάνει είναι σάτιρα.

Σε θέματα ανθρώπου όμως και χαρακτήρα δεν μπορεί να κρατάει θολωμένα τα νερά για πολύ.

Ειδικά όταν, ανάμεσα στα ανέκδοτα και στις ατάκες-βοτσαλάκια που πετάει για να να ταράξει τα νερά ώστε να πάρει το χειροκρότημα και το γέλιο που το περνάει σαν αντίδραση σε σάτιρα και όχι σε ένα απλό αστείο, πρέπει να ενσωματώσει και βαρύγδουπες σκέψεις για να γεμίσει τον χρόνο της παράστασης του, ώστε να προκαλεί τις εκφράσεις επιδοκιμασίας των θεατών…

Εκεί κινδυνεύει να χάσει το προσωπείο του, όπως έγινε και με την τελευταία του εμφάνιση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο για κάποιον που βολικά αποδέχθηκε την προσωνυμία σατιρικός χωρίς να είναι, στην πρακτική εφαρμογή μιας ιδέας υπό τον μανδύα μιας ιδεολογίας, να αποκαλυφθεί σαν χαρακτήρας, όταν ξεκινάει να πει κάτι με σοβαροφανές ύφος.

Γιατί εκεί χάνει την όποια κάλυψη του παρέχει το γέλιο.
Γιατί εκεί είναι που εκπέμπει τον εσωτερικό του κόσμο.
Γιατί εκεί, αν δεν προσέξει, εμφανίζεται με το αληθινό του πρόσωπο.
Ένα πρόσωπο καθόλου σατιρικό.

Είναι εκείνη η στιγμή που το γιώτα γίνεται ύψιλον και σαν κυπελλάκι κρατάει όσα λέει και δεν αφήνει να τα πάρει ο αέρας.

Είναι εκεί που ακόμη και η απάντηση-συγγνώμη μόνο συγγνώμη δεν είναι, αφού διατήρησε την αρχή της σκέψης του. Που δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς γιατί θα έπρεπε να δικαιολογήσει πως κατέληξε σε μια τέτοια σοβαρή και κατόπιν σκέψης διαπίστωση και θα τα έκανε ακόμη χειρότερα….

Οπότε απλά επιχείρησε να την περιορίσει σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ένας άνθρωπος δηλαδή έγινε εμμονικός και κακός, γιατί είναι καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα, αλλά μόνο αυτός. Όσους άλλους τους χαρακτηρίζει η ίδια κατάσταση είναι εντάξει …
Συλλογιστικό αξίωμα ιδιωτικής ετικέτας, μόνο για τον Σόϊμπλε…
(Σκέψη νοσηρή και απίστευτα προσβλητική στην κεντρική της ιδέα, όσο αντιπαθητικός και αν είναι και σε εμένα ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ…)

Προϊόν με ένδειξη Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π Λαζόπουλος)
και Π.Γ.Ε ( Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης- Αλ Τσαντίρι) γεμάτο δηλητήριο, όχι για ένα πρόσωπο, αλλά για μια ολόκληρη ομάδα του πληθυσμού.

Εκεί είναι που δεν μπόρεσε να κρύψει την αναπηρία της σκέψης του…
Εκεί είναι που έγινε από δήθεν σατιρικός, σάτυρος και υπερβολικά άσχημος…

Εκεί είναι που όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας -οποιασδήποτε- συστημικής ιδεολογίας για το χρήμα και την όποια δόξα και εξουσία αυτή σε οδήγησε να έχεις, σιγά σιγά το μυαλό σου καθηλώνεται σε μια ιδέα. Πως να διατηρήσεις όχι την ιδεολογία αλλά όλα αυτά.

Και ισχύει για όλους. Καλλιτέχνες, βουλευτές, επαγγελματίες, ψηφοφόρους….

Όταν είσαι καθηλωμένος για χρόνια στο payroll της όποιας συστημικής πολιτικής ιδεολογίας για όσα κερδίζεις μέσω αυτής, σιγά σιγά κινδυνεύεις να γίνεις Λαζόπουλος…

Υ.Γ.
Κάποιοι τον είχαν καταλάβει πολύ πριν ξεκινήσει να τον εκθέτει η επιλεκτική στηλίτευση των κακώς κειμένων. Από μικρές ιστοριούλες που δεν βρήκαν ποτέ θέση στην πρώτη σελίδα των μέσων, όπως η παρακάτω…
Τα τετράγωνα καρπούζια και οι ντεμέκ γύφτοι που τα πουλάνε σαν δημιουργίες της φύσης….

Η λήθη των λαθών κι η λησμονιά των χρεών


Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και έγινε πολύ δημοφιλές ένα βιντεάκι από μια σατυρική εκπομπή της Γερμανίας. ‘Ενα βιντεάκι που παρουσιάζει ουσιαστικά την αλήθεια για τα δικά τους ευρω-γερμανικά λάθη, όσον αφορά τον ανεδαφικό έως παρανοϊκό τρόπο που η ΕΕ προσπαθεί να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση.  Αλήθεια γλυκιά και πικρή, μέσα από το χιούμορ της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης, της ZDF.

Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια…Στο δεύτερο μέρος του σκετς.
Δεύτερο μέρος που σατυρίζει τις δικαιολογίες και τον στρουθοκαμηλισμό  του Γερμανικού κράτους όσον αφορά τις δικές του υποχρεώσεις. Τα δικά του χρέη.
Που σαν οποιοδήποτε χρέος μεταξύ κρατών (όπως το τωρινό δικό μας) δεν σβήνεται, δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται. Πολύ περισσότερο όταν η περίοδος δημιουργίας του συνδέεται άμεσα με έναν απίστευτο αριθμό θανάτων αθώων ανθρώπων και δεκάδων σφαγών που έσβηναν από τον χάρτη μέσα σε μερικές ώρες ολόκληρα χωριά. Δεύτερο μέρος που με αριστοτεχνικό τρόπο παρουσιάζει και φιλοξενεί έναν άνθρωπο από ένα τέτοιο χωριό. Τον Αργύρη Σφοντούρη από το Δίστομο….


Η λεπτομέρεια όμως δεν είναι γενικά το δεύτερο μέρος. Η λεπτομέρεια δεν είναι ούτε ο Αργύρης Σφοντούρης…Η λεπτομέρεια είναι οι εκφράσεις των θεατών, ειδικά προς το τέλος. (Όπως και τα σχόλια πολλών Γερμανών που συνοδεύουν αυτό το βίντεο σε όσους ιστότοπους έχει αναρτηθεί). Εκφράσεις γνήσιες και αυθόρμητες, λύπης μεν αλλά και έκπληξης, που δείχνουν όμως και ένα -ακόμη, Ω! τι έκπληξη- δικό μας λάθος.

Πως σαν κράτος οσφυοκαμπτών πολιτικών και ανίκανων για έλεγχο τους πολιτών, αφήσαμε ουσιαστικά την Γερμανία στην ησυχία της όλα αυτά τα χρόνια, με το να μην φροντίζουμε όχι να τα απαιτήσουμε αλλά ούτε να της δημιουργούμε έμμεση πίεση (με το βλέμμα στο μέλλον) καθιστώντας γνωστά με πλάγιους τρόπους στους πολίτες της, τις υποχρεώσεις του δικού τους κράτους και τα εγκλήματα των Ναζί που δεν διδάσκονται στο σχολείο και δημιουργώντας στην κοινή της γνώμη κλίμα υπέρ μας.

Φυσικά λέγεσαι Έλληνας ψηφοφόρος (το μεγαλύτερο ανέκδοτο του κόσμου) και επέτρεψες με την διαχρονική σου ανικανότητα στο πολιτικό σύστημα, να ανταλλάξει ουσιαστικά ένα κατοχικό δάνειο που ανήκει στο ελληνικό κράτος και αποζημιώσεις που ανήκουν σε εσένα, με έντοκα δάνεια που χάρισε άτοκα στους οικονομικούς προστάτες του, με πρόφαση την ελληνική οικονομική ανάπτυξη.

Πολιτικό σύστημα που αραιά και που έκανε λίγο θόρυβο για τα μάτια του κόσμου και που φρόντισε τα δάνεια στους νταβατζήδες που βοήθησαν την διατήρηση του, να τα χρεώσει στους πολίτες που έστειλε και μετανάστες να βοηθήσουν την οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας, γιατί αν όντως πήγαιναν στην ελληνική ανάπτυξη δεν θα χρειαζόταν να ξενιτευτούν τόσο μαζικά. Όπως συμβαίνει και σήμερα που πληρώνεις όλα αυτά τα λάθη με τα λάθη των Γερμανό-Ευρωπαίων που σατιρίζει στο πρώτο μέρος το σκετσάκι.

Οπότε τι ακριβώς περιμένεις σαν ψηφοφόρος που διαδέχτηκε αυτούς τους ψηφοφόρους; Α, ναι, ξέχασα…Περιμένεις τον Σύριζα να φορολογήσει -έστω- τους έχοντες λες και οι σημερινοί προέκυψαν από παρθενογένεση !!

Το βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=-r_6hxdm2fg

Από τις ιπποδρομίες του Βυζαντίου στην Καλλιδρομίου του μνημονίου…

κομματα,διαχωρισμος,ελεγχοςΙππόδρομος…Βυζάντιο…Βένετοι…Πράσινοι….Ρούσοι….Λευκοί…..Δήμοι….Ομάδες….
Συμμορίες…Κόμματα….
Αλλά είπαμε…ο μόνος που δεν πρόκειται να διδαχτεί τίποτα από την πλούσια ιστορία του είμαστε εμείς….Πιο τραγικά ηλίθιος λαός δεν πρόκειται να υπάρξει!

«….ένας βένετος και ένας πράσινος συλλαμβάνονται με την κατηγορία της δολοφονίας και καταδικάζονται σε θάνατο….Ο αυτοκράτορας μετατρέπει την ποινή σε φυλάκιση…Οι πράσινοι και οι βένετοι απαιτούν την πλήρη αθώωση τους και εξεγείρονται…..Το πλήθος των εξεγερμένων γίνεται ετερόκλητο, όλοι βγαίνουν στους δρόμους με συνδετικό κρίκο τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα, την άδικη και βαριά φορολογία, την κρατική αυθαιρεσία….Οι συγκλητικοί και οι ευγενείς που έβλεπαν και τα δικά τους δικαιώματα να μειώνονται, επιχειρούν να εκμεταλλευτούν προς όφελος τους την όλη κατάσταση….Μέσα στον κακό χαμό, καταγράφονται τεράστιες καταστροφές, λεηλασίες, εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου….Η μόνη αντίδραση που μένει στον αυτοκράτορα που δεν φεύγει όπως περίμεναν όλοι, είναι να καταπνίξει στο αίμα την εξέγερση….Η σημαντικότερη συνέπεια της εξέγερσης υπήρξε η ενίσχυση της αυτοκρατορικής εξουσίας και ο περιορισμός της δύναμης των δήμων….»

Με δώρο εξευμενισμού και πράξη αντιστάθμισης της σφαγής και τον συσχετισμό του ονόματος του με κάτι μεγάλο και θετικό, το μεγαλύτερο-θεαματικότερο «μπιχλιμπίδι» εκείνης της εποχής. Ένα πανάκριβο και εκθαμβωτικό καθρεφτάκι για τους ιθαγενείς να κοιτάζονται αλλά να μην βλέπουν στην ουσία ούτε τον εαυτό τους ούτε πίσω τους (το παρελθόν) αλλά αυτόν που τους το πρόσφερε.
Δώρο, δήθεν σε αυτούς, γι αυτούς…

Την κατασκευή μέσα σε 5 μόλις χρόνια και ξοδεύοντας απίστευτα κρατικά κονδύλια, τον Ναό της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού (Αγία Σοφία), με την απολογητική (;) πασίγνωστη καρκινική επιγραφή της.
Εγκαίνια που γιορτάστηκαν για πολλές μέρες με έναν ατελείωτο μπουφέ, όπου πρόσφερε τεράστιες ποσότητες ψωμιού και σφάζοντας αμέτρητα ζώα που καταναλώθηκαν από όλους αυτούς που έσφαζε λίγα χρόνια πριν!!!

Το μόνο που χρειάζεται λοιπόν να κάνει κάποιος, είναι να μην φωτογραφίσει το ιστορικό γεγονός με τα μάτια του, αλλά να χρησιμοποιήσει ευρυγώνιο φακό αντίληψης στο μυαλό του όσον αφορά τους τίτλους, τον χώρο και τον χρόνο και απλά να διαβάσει τον όρο «αυτοκράτορας» σαν σύστημα και την λέξη «αίμα» με την μεταφορική της έννοια, για να του γίνει μάθημα και παράδειγμα προς αποφυγή.

Αν τώρα δεν μπορεί να παραλληλίσει τους δυο, τον βένετο και τον πράσινο με μια πιο γενικευμένη, μικροκομματική-μικροπολιτική, μόνιμη και αρρωστημένη σχέση ανάμεσα στην βάση των συστημικών κομμάτων-ομάδων ατόμων και της εκάστοτε κυβέρνησης, που συνοδεύει και την σύγχρονη ιστορία του κράτους και που καταστρέφει την κοινωνική συνοχή δημιουργώντας στρατόπεδα που μέχρι και την τελευταία στιγμή αντιμάχονται μα και συμμαχούν (προσωρινά και για μικροσυμφέροντα) όποτε θεωρούν πως χρειάζεται και που αντιδρούν μόνο όταν θεωρούν πως θίγεται η κακώς αποκτημένη, μέσα από μια άγραφη «συμφωνία κυρίων» ασυλία σε όλα τα επίπεδα….Αν δεν μπορεί να κάνει αυτόν τον απλό παραλληλισμό τι να πω….ας σκεπάσει τους καθρέπτες του και μετά….

Αν δεν μπορεί να το παραλληλίσει με το πως ο σύγχρονος «αυτοκράτορας», βασισμένος στα ταπεινά κίνητρα που αναπτύσσει ένας ανεκπαίδευτος (να γίνει πολίτης) πολίτης χωρίζει τους θεατές του «ιπποδρομίου» σε ομάδες όσον αφορά τα πάντα ώστε, να τους ελέγχει καλύτερα και αν ποτέ ενωθούν, αυτή η ενότητα να είναι 1ον πολύ προσωρινή και τόσο αθεμελίωτη που να μην έχει αξία και 2ον αν κρατήσει λίγο παραπάνω ή δείχνει λίγο σοβαρότερη από τις άλλες να οδηγήσει σε χάος (είτε ακούσια λόγω ασυνδετότητας του πλήθους είτε από προβοκάτσια στημένη από τον αυτοκράτορα , που θα οδηγήσει σε βίαιη καταστολή της και μετά σε χάντρες και μπιχλιμπίδια για να εξευμενίσει το πλήθος ή μια ομάδα του και να το κάνει να περάσει και πάλι στην πρότερη κατάσταση) τότε ας μετρήσει προβατάκια με την μορφή του όπως θα τον παίρνει -και δεν θα τον αφήνει- ο ύπνος…

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι λίγη αυτοκριτική μέσα του και με ανοιχτό μυαλό να ζυγίσει επίσης πόσο υποβόσκουν θυμό και οργή δημιουργεί το παραπάνω σε όσους είτε δεν κατάφεραν να γίνουν μέλη τους γιατί την δεδομένη στιγμή αυτά δεν τους χρειάζονταν, είτε έμεναν μια ζωή σαν εφεδρείες στην αναμονή, είτε έπαιρναν μια τζούρα που και που για να ελπίζουν, είτε όσων ήταν μονίμως οι «εύκολοι στο ρίξιμο», είτε όσων δεν ήθελαν/θέλουν να γίνουν έτσι αλλά να αλλάξουν τα πράγματα, όμως έβλεπαν/βλέπουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξουν αυτόν τον σφιχτό εναγκαλισμό με κανέναν τρόπο, ούτε από μέσα ούτε από έξω…

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να φανταστεί πόσο εύκολα αλλάζει κάποιος μέσα σε έναν «ιππόδρομο» και γίνεται ένα με το πλήθος και πόσο εύκολα αυτό το πλήθος εκτός του «ιπποδρόμου» ακόμη κι αν είχε αρχηγό/αρχηγούς, είναι θέμα χρόνου να χάσει τον «λοχία» του και από λόχος να γίνει όχλος.

Όχλος που δεν μπορεί να ελεγχθεί γιατί εκείνη την στιγμή όλοι θα είναι ένα και αυτό το ένα ο «αυτοκράτορας» θα το θεωρεί απειλή και είτε θα το αφήσει να αυτοκαταστραφεί, αφού είναι θέμα χρόνου να δημιουργηθούν ομάδες που θα αποσπαστούν δια παντός από το ετερόκλητο πλήθος ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο είτε -και- επισπεύδοντας τα πράγματα, υποδαυλίζοντας ο ίδιος την δημιουργία μιας χαοτικής κατάστασης, αφού μέσα στον όχλο όλοι μοιάζουν…

Ομάδες που ακόμη κι αν όλες παραμείνουν αγνά ανεξάρτητες, το σύστημα είναι που θα υπηρετούν και αυτές, αφού το μεγάλο πλήθος εξαιτίας αυτής της ύπαρξης στρατοπέδων που έχει περάσει και σε κοινωνικό επίπεδο διαβρώνοντας κάθε δομή, γρήγορα θα χάσει την συνοχή του και θα επιστρέψει στην ατομική καθημερινότητα του.

Με τον πράσινο να μισεί τους βένετους και τον ρούσο να θέλει να γίνει πράσινος στην θέση των πράσινων και του λευκού να θέλει κάτι άλλο και του χωρίς συστημική λύση να μισεί όλους και όλοι μαζί να μισούν αυτούς που (άδολα ή δόλια) απειλούν την καθημερινότητα τους, με τους τελευταίους του άδολου κομματιού να μισούν τους πάντες και τα πάντα και τους τελευταίους του δόλιου κομματιού να περιμένουν πότε θα ξαναπαίξουν τον ρόλο τους, συμμετέχοντας όλοι έμμεσα ή άμεσα το παιχνίδι του αυτοκράτορα, των συγκλητικών και των ευγενών…

Ακόμη κι αν θεωρούν πως δεν το κάνουν ή απλά βρίσκονται στην…κερκίδα και παρακολουθούν χωρίς να συμμετέχουν/ευθύνονται…

Τόσο απλό κι όμως αυτός ο ιππόδρομος δεν πρόκειται να αδειάσει ποτέ….Κι αυτές οι ομάδες δεν πρόκειται να ξεμείνουν από πρόβατα….Κι αυτοί οι άνευ εκπροσώπησης πάντα θα διαλέγουν τον λάθος δρόμο και την λάθος στιγμή…και τα κάθε λογής μικρό-λαμόγια θα είναι πάντα εκεί, από δίπλα….έτοιμα να εκμεταλλευτούν τα γεγονότα.

Από το πλημμεληματικό, να πουλάνε χωρίς αποδείξεις στα πάρτι των μεν πατώντας στην απέχθεια αυτών για κάθε τι επίσημα συστημικό και στο άσυλο για να αποφύγουν τον έλεγχο μέχρι το κακουργηματικό, να φτιάχνουν κόμματα πατώντας στο ευαίσθητο αγνό θυμικό όσων ψάχνουν μια διέξοδο…
Από το πλημμεληματικό, να επιτρέπουν/δικαιολογούν άδεια από την σημαία μέχρι το κακουργηματικό, να μην τιμωρούν τίποτα και ποτέ για να μην χάνουν τον πελάτη-θύμα…
Από το πλημμεληματικό, να σπρώχνουν μαύρο σε εκδρομές οπαδών μέχρι το κακουργηματικό, να αγοράζουν από ψήφους με πρόσωπα για τα κόμματα μέχρι και δήμους…

Αυτά και τόσα άλλα. Είτε έχουν να κάνουν με μια κάποια ιδεολογία είτε με την κοινωνική κατάρρευση που απειλεί αυτά που χαρακτηρίζουν ένα έθνος-κράτος.

(Ακόμη κι αν οι 10 στους 10 συμφωνήσουν με τα παραπάνω, σε πέντε λεπτά από τώρα οι 7 θα πάνε και θα γράψουν κάτι εναντίον του χι Ρωμανού ή εναντίον των οπαδών της Χ.Α ή εναντίον των αντί-εξουσιαστών που κλείνουν τους δρόμους και παίζουν κλεφτοπόλεμο με την αστυνομία και το κράτος που συντηρεί μεγάλο αριθμό ένστολων που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να προσφέρουν ουσιαστικά στην καθημερινότητα των πολιτών ή εναντίον των συντηρητικών που δεν «ξεσηκώνονται» όπως αυτοί, ή ακόμη και πιο γελοίες διαφωνίες και «σκοτώματα» όπως να βριστούν για τις ποδοσφαιρικές ομάδες ή ακόμη και να γίνουν προσωρινά «ένα» απέναντι σε αυτόν που καταδεικνύει αυτά που δεν θέλουν να βλέπουν. Κάτι, ανάλογα που ανήκουν…)

Χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο εύκολο θα ήταν για τον οποιονδήποτε να καταστρέψει σήμερα ακόμη και μια παρόμοια εξέγερση. Ακόμη κι αν ήταν λανθασμένη στην βάση της όπως εκείνη. Βάζοντας απλά 2-3 να πλακωθούν….ας πούμε για το ποδόσφαιρο. Που θα έδειχνε ακόμη γλαφυρότερα πως αυτά που ατομικά φαίνεται να τους ενώνουν είναι τόσο θεωρητικά και επιφανειακά -και τελικά ψεύτικα– που καταρρέουν ακόμη και από κάτι που δεν θα έπρεπε να επηρεάζει το άτομο-πλήθος ως προς το πως βλέπει το άτομο-πλήθος…

Και ποτέ δεν θα ξεκινήσουμε να σκεφτούμε συλλογικά, σαν ενιαίος οργανισμός. Και πάντα θα είναι η πλειοψηφία που θα συντηρεί αυτό το σύστημα και που θα σύρεται μια ζωή στον ιππόδρομο. Από τον ίδιο της τον εαυτό.

Πράσινοι, βένετοι, λευκοί, ρούσοι, ανεξάρτητοι ή απλά άνευ εκπροσώπησης….Κι όμως στο τέλος, όλοι μαζί στην μηχανή του κιμά να κοιτάζονται σαν χαζοί και να «πλακώνονται» ακόμη την ώρα που το σύστημα που όλοι μαζί συντηρούν, τους αλέθει και γίνεται ισχυρότερο….

Γιατί όλο αυτό το δημιούργημα δεν είναι θέμα προσώπων, είναι κάτι που χτίζονταν για πάρα πολλά χρόνια χρησιμοποιώντας υλικά από παντού. Σε σημείο που έχει αρχίσει να ακουμπά και την έννοια της οικογένειας. Όταν λοιπόν το δικό σου κτίσμα έχει τρύπες και έχει κομμάτια του στον τοίχο που προστατεύει το αυτοκρατορικό παλάτι, είσαι χαμένος από χέρι, όσο καλές προθέσεις και να έχεις.

Λύση υπάρχει, για όλα υπάρχει λύση, αλλά δεν βολεύει τους πάντα βιαστικούς και αιθεροβάμονες κατοίκους αυτής της χώρας, που νομίζουμε πως όλα γίνονται από την μια στιγμή στην άλλη και που μόνο σε όσα μπορούμε να ζήσουμε δίνουμε αξία και ενδιαφερόμαστε. Θέλει πολύ χρόνο και υπομονή κι αυτή η γενιά, αν ξεκινούσαμε σήμερα, ούτε που θα αντιληφθεί την διαφορά…

Αναφέρομαι φυσικά στους 3 που δεν θα ακολουθήσουν τους υπόλοιπους. Για τους 7 θα αργήσει να έρθει η στιγμή να ξεκινήσουν -να διαβάζουν έστω- το επόμενο κεφάλαιο….