Tag Archives: σχόλια

Λίστες από εσένα στα σόσιαλ Akismet για σένα στο WordPress



H ευχαρίστηση να τρέχεις πάνω σε WordPress.
Δεν επιτρέπει να περνάνε σκουπίδια που παράγονται από σκουπίδια σαν αυτό που παραθέτω παρακάτω και να σου λερώνουν τα άρθρα.

Παλιά είχαμε τον παράξενο-ηλίθιο του χωριού ή της γειτονιάς.
Άλλα κάθε μέρος τον δικό του,δεν «ταξίδευαν» παντού.
Ηλίθιο που κοιτούσες να τον αποφύγεις ενώ ήξερες πως δεν υπήρχε περίπτωση να κουβαληθούν στο ίδιο μέρος ηλίθιοι από άλλες περιοχές,γνώση που έκανε τις όποιες φορές τον συναντούσες υποφερτές.

Κάτι που με τον παγκόσμιο ιστό σε πλήρη άνθηση άλλαξε και ο κάθε βλάκας,ακόμη και αν για να μπει στο email του είναι τόσο χαζός που πρέπει να χρησιμοποιήσει το Google search,μπορεί να ταξιδέψει απίστευτα γρήγορα παντού και να βρεθεί και εκεί που είσαι.

Στην σημερινή όμως εποχή της τεχνολογίας και του διαδικτύου που τα πράγματα έχουν κάνει άλματα σε σχέση με τα πρώτα χρόνια του ίντερνετ δεν υπάρχει κανένας λόγος να συναντιέσαι με τον κάθε ηλίθιο,εάν μπορείς να τον αποφύγεις και έχεις πολλά εργαλεία να σε βοηθήσουν να το πετύχεις.

Στα σόσιαλ,αν ξοδέψεις λίγο χρόνο με τις επιλογές που αυτά σου παρέχουν δωρεάν αποκτάς τον απόλυτο έλεγχο όσων ανεβάζεις.
Είτε πρόκειται για ένα ανέκδοτο,είτε για μια είδηση,είτε για μια φωτογραφία…

Δεν χρειάζεται να είναι στο ίδιο κοινό που θα δει μια φωτογραφία σου από μια εκδρομή οι συγγενείς,οι κολλητοί και όσοι εκτιμάς μαζί με κάποιον που απλά είστε φίλοι γιατί ακούτε την ίδια μουσική.

Αν ασχοληθείς λοιπόν λιγάκι και καταλάβεις πως οτιδήποτε αναρτάς δεν χρειάζεται να είναι δημόσιο και να το βλέπουν όλοι (εκτός κι αν είσαι άτομο άρρωστο με τα clicks και τα likes) ρυθμίζεις τα σόσιαλ σου με αυτό το σκεπτικό.

Δημιουργείς λίστες φίλων για να επιλέγεις ποιος θα βλέπει τι και ποιος δεν θα βλέπει τίποτα (Facebook)…
Εκμεταλλεύεσαι τις επιλογές που σου δίνονται για το τι θα εμφανίζεται μπροστά σου (Twitter)…
Γενικά,εσύ ορίζεις ποιος θα μπορεί να έχει ρόλο στη ζωή σου.
Είτε σπουδαίο είτε απλή παρουσία χωρίς ούτε μια ατάκα.


Κάτι παρόμοιο για να μην έχεις τον κάθε ηλίθιο να μολύνει με την τοξικότητα του τις δημοσιεύσεις σου μπορείς να ενεργοποιήσεις και στο μπλογκ σου.

Που αν το τρέχεις πάνω στη ανοικτού κώδικα πλατφόρμα WordPress αναλαμβάνει ο ψηφιακός προσωπικός σου φύλακας να κλείσει την πόρτα και να ασχοληθεί μαζί τους και να τους κάνει να χάσουν απλά τον χρόνο τους να γράψουν κάτι που ποτέ δεν θα τους δώσει την ικανοποίηση να εμφανιστεί δημόσια με τον τρόπο που αυτοί θέλουν αν έστω και στο ελάχιστο δεν πληρούν τα κριτήρια.

Σαν τον παρακάτω ηλίθιο που έπεσε πάνω στο Akismet.

Που σε αντίθεση με το κρατημένο σε ένα επίπεδο σχόλιο που και δημοσιεύτηκε και απαντήθηκε,αυτό εδώ δεν είχε την παραμικρή ελπίδα.
Ούτε την παραμικρή σημασία αν είναι ο ίδιος,δεν του άρεσε η απάντηση και δεν μπόρεσε να κρατηθεί.

Γιατί σε ένα απρόσωπο (φαινομενικά και σε πρώτο επίπεδο) διαδίκτυο το μόνο που έχει σημασία είναι το παραγόμενο και όχι ο παραγωγός σαν πρόσωπο.
Αν λοιπόν το παραγόμενο είναι σκουπίδι,στα σκουπίδια πρέπει να καταλήξει ακόμη κι αν το δημιούργησε ο καλύτερος -κατά τα άλλα- άνθρωπος στον κόσμο.

Ο….Άκης (σε 5-10 χρόνια μπορεί να έχει πρόσωπο και να εμφανίζεται τρισδιάστατα μπροστά σου) δεν έχει συναισθήματα σε κάτι τέτοια όπως δεν προκάλεσε και το παραμικρό συναίσθημα ένα απρόσωπο δίποδο που παράγει τόσο ευτελούς ποιότητας σχόλια σαν αυτό σε αυτόν στον οποίο ήθελε να απευθυνθεί.
Γιατί πολύ απλά δεν αξίζει να δίνεις σημασία σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε δεν την αξίζει.

Σχόλια και άτομα λοιπόν σαν το παρακάτω απλά δεν υπάρχουν και στο WordPress τουλάχιστον δεν χρειάζεται να κουνήσεις παρά ελάχιστα το δαχτυλάκι σου γιατί φροντίζει ένας ψηφιακός βοηθός γι αυτό.

Αυτό που έχει πολύ πλάκα είναι που οι περισσότεροι από δαύτους μαθημένοι από πλατφόρμες που ζούνε από τα σχόλια όπως η Disqus (και γι αυτό το ουσιαστικό φιλτράρισμα και η ποιότητα δεν αποτέλεσε ποτέ ζητούμενο για την εταιρεία που την έχει) φαντάζονται πως θα περνάνε παντού ή θα τους δοθεί η παραμικρή σημασία,όταν η μόνη περίπτωση να εμφανιστούν είναι αυτή ή με όλα τα στοιχεία στην ΔΗΕ εάν κάποιος ξεφύγει περισσότερο από το να είναι απλά ένας ακόμη ηλίθιος.

Μεγάλη υπόθεση λοιπόν να γράφεις και να δημοσιεύεις ξέροντας πως τίποτα τέτοιο δεν θα λερώσει τον χώρο σου και την αισθητική όχι μόνο την δική σου αλλά και όσων αξίζουν από αυτούς που σε διαβάζουν.


Υ.Γ.
(Το συγκεκριμένο πήγε κατευθείαν στον κάδο λόγω του email και το screenshot είναι από την ειδοποίηση που ανοίχθηκε κατ εξαίρεση για την συγγραφή του άρθρου)
Υ.Γ. 2
Όποιος θα έβαζε στοίχημα πως ο εν λόγω ανίκανος να κρατήσει τους τύπους (ώστε να πετύχει κάτι πέρα από το να γίνει η προσωποποίηση δίπλα σε διάφορα αρνητικά λήμματα) φοβάται μην τον τσιπάρει ο Μπιλ Γκέιτς αλλά χρησιμοποιεί Windows το πιο πιθανό θα ήταν να το κέρδιζε

No people No war και πως το Disqus γίνεται disgusting…

war--people.jpg

Το άρθρο το γράφω με αφορμή μια δυσάρεστη εξέλιξη που διαπίστωσα πως είχαμε σε ένα από τα καλύτερα ειδησεογραφικά (αλλά και απόψεων) μπλογκ που υπάρχουν στο ελληνικό διαδίκτυο. Το makpress.
(Και να μου συγχωρήσουν αν με οποιοδήποτε τρόπο τους φέρνω σε δύσκολη θέση, αλλά μιας και πάντα ήταν φιλόξενο για τα δικά μου άρθρα, μου βγήκε πολύ αυθόρμητα)

Εξέλιξη που αφορά στην απόφαση να αφαιρεθεί από τους δημιουργούς του και διαχειριστές η πλατφόρμα σχολιασμού Disqus.

Γιατί αυτό το γόνιμο που ήθελαν να παρέχουν στους αναγνώστες και στους απλούς παρατηρητές, δηλαδή discuss (συζήτηση) δεν έμενε έστω σε μπόλιασμα διαφωνιών, που μπορεί μια πλατφόρμα σχολίων να προσφέρει, αλλά κατέληξε να δίνει κάτι άγονο και disgusting (αηδιαστικό) και τους έφτασε τους ανθρώπους στα όρια τους.

Το να μαζεύεις κλικ είναι το μόνο εύκολο.
Το να στήσεις ένα site και να θέλεις να τραβάς την προσοχή με τρολιές αλλά και να γίνεται καθημερινά ο κακός χαμός στα σχόλια σαν το χωριό του Οβελίξ και του Αστερίξ, είναι πιο απλό από το να βράσεις αυγά.Με εσένα να βγάζεις μεροκαματάκι από την επισκεψιμότητα και τις διαφημίσεις και κατ επέκταση να βάλεις μέχρι και «αυτοφωράκια» επίσης γίνεται αλλά σε κάνει ένα με την μάζα… 

Κι όταν δεν το κάνεις αυτό, όταν θες να σπάσεις αυγά, τότε είναι δαπανηρό σε χρόνο αλλά κυρίως σε καλή ψυχική διάθεση να βλέπεις μικρές ιστορίες καθημερινής ελληνικής τρέλας να συσσωρεύονται στον χώρο που έχτισες, να τον γεμίζουν λίγο-λίγο και να μην αφήνουν αυτό το κάτι καλύτερο και ποιοτικότερο που θέλεις να δώσεις, να μεγαλώνει προς τα έξω.

Ιστορίες που δημιουργούνται όχι εσκεμμένα αλλά από λανθασμένη νοοτροπία…
Όμως ακόμη και χωρίς κακή πρόθεση, το θέμα είναι πως δημιουργούνται και καταστρέφουν…

 

Να βλέπεις χρήστες που με τα σχόλια τους σε ένα μπλογκ «οδηγούν σαν να είναι στο χωριό τους» γιατί λόγω της μακροχρόνιας παρουσίας τους εκεί θεωρούν λανθασμένα πως δικαιωματικά τους ανήκει και πως έχουν λόγο στο πως αυτό θα τρέχει και θα «κυκλοφορεί» στο δικό του διαδικτυακό δρόμο, δυσκολεύοντας την είσοδο (πόσο μάλλον την κυκλοφορία) οδηγών με το Ν στο πίσω τζάμι του προφίλ τους και αναγκάζοντας τον διαχειριστή του δρόμου να προτιμήσει να κλείσει την χρήση του σε όλους, από το να μαζεύει καθημερινά πτώματα, προσπαθώντας -με πολύ κόπο- να κινηθεί σε μια επίσης σε χρήση από τους διαδικτυακούς νεοέλληνες οδηγούς, όπως κάνουμε και με την πραγματική, ΛΕΑ.

Να βλέπεις χρήστες που επειδή βρίσκουν ανοιχτό και φιλόξενο μέρος να εκφράσουν θέσεις, φόβους, ανησυχίες που (ανεξαρτήτως πλευράς) εύκολα αποκτούν ταμπέλα, να ξεφεύγουν κατά πολύ από τα όρια στον τρόπο με τον οποίο το κάνουν, δείχνοντας ασέβεια σε αυτόν που τους το παρέχει και φέρνοντας τον σε δύσκολη θέση με το να δημιουργούν καθημερινούς γόρδιους δεσμούς που επειδή δεν έχει την ανοχή να αφήνει αλλά ούτε και την αντοχή να κόβει, να καταφεύγει σε Σολομώντειες λύσεις, όπως το κλείσιμο του χώρου των σχολίων…

Να βλέπεις την έλλειψη μέτρου που μας χαρακτηρίζει σαν λαό και μετατρέπει την δημοκρατική ελευθερία να μπορούμε -με θετική προδιάθεση- να σχολιάζουμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες, απόψεις και σκέψεις έχοντας την δυνατότητα να γίνουμε πλουσιότεροι ακόμη και μέσα από την διαφωνία, σε ασυδοσία που μας καθιστά φτωχότερους (αν κάνω μια σκέψη και ένας άλλος κάνει μια σκέψη έχουμε από μια σκέψη. Αν τις μοιραστούμε έχουμε από δυο…) αφού περιμένουμε στην γωνία με την ίδια μόνιμη αρνητική προδιάθεση το άτομο-σχολιαστή (που στο 99% των περιπτώσεων δεν το γνωρίζουμε κιόλας προσωπικά) και όχι το σχόλιο και μόνο το σχόλιο που θα κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή…

Κι όταν όλα αυτά, για ένα ελεύθερο και αδέσμευτο μπλογκ σαν το makpress.blogspot, μετατρέπουν το disqus σε dis…gusting (σοφή η γλώσσα στο πόσο εύκολα περνάς απέναντι…) και αναγκάζουν τους διαχειριστές του να αφαιρέσουν την πλατφόρμα σχολιασμού, αυτοί που χάνουν είναι όλοι οι παραπάνω και όχι οι μπλόγκερ.

Γιατί οι γνήσιοι μπλόγκερ (και αυτοί του Makpress είναι τέτοιοι) το κάνουν πρωτίστως για την δική τους προσωπική τρέλα-ευχαρίστηση και για…αυτόν τον ένα άγνωστο αναγνώστη που μπορεί του αρέσουν και τον επηρεάσουν θετικά όσα γράφουν…

 

Κι αν ποτέ ανοίξει ξανά -έστω δοκιμαστικά- η οδός του σχολιασμού από αυτό το φιλόξενο και δημοκρατικό μπλογκ, μένει να φανεί κατά πόσο θα έχουν μάθει (όλοι όσοι πιστέψουν πως πρέπει) από τα λάθη τους και ποια η δυνατότητα να βάζουμε ακόμη και τον προσωπικό μας εγωισμό να δουλεύει προς όφελος μας, ώστε να θέλουμε να διορθωνόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι από τους άλλους.

Έστω και στον μικρόκοσμο ενός μπλογκ που συμμετέχουμε ως σχολιαστές…
Για να παραμένει το Disqus discuss και όχι να γίνεται disgusting…

Save