Tag Archives: ΣΥΡΙΖΑ

Παρέλαση ιδεών,παρέκκλιση ιδεολογιών,παράκρουση μαζών…


Έχουν γραφτεί/ειπωθεί τόσες μέρες τα άπειρα για τη πράξη μιας ομάδας κοριτσιών (όχι και τόσο μικρών) που προσπάθησαν να αποδώσουν σε ελεύθερη διασκευή το silly walks των ανατρεπτικών και διαχρονικών Monty Python που σατίρισαν τόσο πετυχημένα την γραφειοκρατία και την γιγάντωση του κράτους που θρέφει με κάθε ευφάνταστο τρόπο ορδές άχρηστων για τους πολίτες υπαλλήλους.
Ακόμη και δημιουργώντας υπουργεία για την ανάπτυξη τρόπων βαδίσματος,βάζοντας την πραγματική ανάπτυξη στον πάγο.

Σε ελεύθερη διασκευή γιατί πήραν απλά τη κίνηση ενώ η κίνηση τους δεν είχε καμία σχέση με αυτό που διακωμωδεί ο John Cleese στο σκετς του.
Επειδή ζουν σε μια χώρα που έχουν την ελευθερία να το κάνουν.

Το προσπάθησαν αποτυχημένα από άποψη θεάματος γιατί ακόμη και για να υποδυθεί κάποιος κάτι ηλίθιο θέλει ταλέντο.Για μένα πάντα,άλλος μπορεί να τους έδινε και το όσκαρ υποκριτικής. Η μεγαλύτερη αποτυχία τους όμως ήταν ο χρόνος που το έκαναν και κυρίως ο χρόνος στον τόπο που το έκαναν.

Το έκαναν στην πρώτη παρέλαση της μετά ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εποχής,στη παρέλαση για το ΟΧΙ και την αντίσταση που προηγήθηκε των 4 ετών Γερμανικής-ναζιστικής κατοχής.

Μπορεί τώρα να τους ήρθε αλλά δεν είναι πειστικό που στα 4 χρόνια διακυβέρνησης που προηγήθηκαν,μέσα στα οποία οι παρελάσεις απέκτησαν και γνωρίσματα δικτατορικής/χουντικής αισθητικής,με τσολιάδες να χορεύουν και αρνιά να ψήνονται στο Σύνταγμα από τα κιτς καλλιτεχνικά συντάγματα της συγκυβέρνησης,δεν ένιωσαν την κακογουστιά για παράδειγμα να τις πνίγει.

Μπορεί τώρα να ένιωσαν καλλιτεχνικό οίστρο ενάντια σε κουρδισμένα στρατιωτάκια που υπακούνε τυφλά διαταγές αλλά δεν είναι πειστικό πως δεν «βραχυκύκλωσαν» επί 4 χρόνια που το ΟΧΙ από τα χείλη των ηγετών ταξίδεψε ως ΟΧΙ από τα χείλη των πολιτών αλλά τελικά έγινε ΝΑΙ με τις υπογραφές των πολιτικών,όταν ο αντίλαλος του επέστρεψε τον αντίκτυπο που είχε αυτό στη γερμανοδηγούμενη ΕΕ και πως δεν «ξεκουρδίστηκαν» τότε μπροστά στις φασιστικού τύπου κομματικές διαταγές για κυβερνητική υποταγή που έκαναν το άσπρο μαύρο όσον αφορά την εν ψυχρώ δολοφονία των ιδεολογιών που οδήγησαν αυτά τα δυο κόμματα στην εξουσία.

Δεν είναι πειστικό που 4 χρόνια δεν είδαν την αλληγορία στα κατοχικά στρατεύματα της πολυπόθητης εξουσίας που οδήγησε στην με συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεση των αντιφρονούντων (Λαφαζάνης,Κωνσταντοπούλου κ.α) που αρνήθηκαν να δεχτούν να γίνεται το άσπρο μαύρο για ένα καρβέλι ψωμί και μια θεσούλα συμβούλου που θα εξασφάλιζαν αν έμεναν σιωπηλοί,με τις ευλογίες κομματικών Γκεστάπο.

Δεν είναι πειστικό που μια τόσο ευαισθητοποιημένη (όπως η ίδια θέλει να περάσει με την ανακοίνωση της) παρέα τίποτα απολύτως δεν της έκανε εντύπωση,τίποτα δεν την ερέθισε τα περασμένα χρόνια με τους προηγούμενους…

Όπως δεν πείθουν και οι υπόλοιπες αιτιάσεις τους γιατί με μια δεύτερη ανάγνωση,μακριά από συναισθηματισμούς που δημιουργούν λέξεις-ταμπέλες,φαίνεται ξεκάθαρα πως έγραψαν κάτι χωρίς πολύ σκέψη,απλά για να δικαιολογήσουν τη πράξη τους.

Γιατί αν τα σκέφτηκαν καλά όσα έγραψαν τότε είναι απλά δείγμα άκριτης σκέψης να μη μπορούν να αντιληφθούν την απόλυτη σχέση που έχει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό.

Επειδή μόνο σε ένα αμόρφωτο άνθρωπο ο πατριωτισμός συγχέεται με τον εθνικισμό και το να πάρει κάποιος τα όπλα για να αμυνθεί  με μιλιταριστικές προθέσεις.
Και μόνο αμόρφωτοι άνθρωποι μπορούν να γίνουν είτε πιόνια υμνητών του Χίτλερ που το παίζουν πατριώτες για τη βουλευτική αποζημίωση  είτε να ασπάζονται ρητορικές όσων μισούν κάτι τόσο ωραίο και έναν ύμνο στη μοναδικότητα και την διαφορετικότητα όπως την ύπαρξη μιας πατρίδας.

Επειδή μόνο σε ένα μπερδεμένο μυαλό δεν ξεχωρίζει μια παρέλαση που τιμάει τους αγώνες για ελευθεριά σαν τη δική μας της 28ης Οκτωβρίου (και της 25ης Μαρτίου) από παρελάσεις με μιλιταριστικό υπόβαθρο όπως του γείτονα για παράδειγμα που γιορτάζει την άλωση μιας ξένης αυτοκρατορίας.

Επειδή μόνο σε ένα νεκρό νοητικά άτομο το αντικείμενο έχει και το ρόλο του υποκειμένου και δεν είναι θέμα επιλογής και διαφορετικής χρήσης του.
Για τέτοια άτομα είναι το ίδιο ένα όπλο στα χέρια κάποιου που σκοτώνει με αυτό στα χέρια αυτού που προστατεύει από αυτόν που θέλει να σκοτώσει.
(Ίδιο μέχρι να συμβεί στα ίδια,μετά μια χαρά ξεχωρίζει και γίνεται πάλι ένα ουδέτερο αντικείμενο που έχει καλή ή καλή χρήση,ανάλογα ποιος το χρησιμοποιεί).

Τέτοια άτομα δεν ξεχωρίζουν και τους στρατούς και πως κάποιοι υπάρχουν απλά γιατί κάποιοι άλλοι με περίεργες/αδιευκρίνιστες προθέσεις έχουν τέτοιους,ούτε πως η ισορροπία είναι το πρώτο που διδάσκουν οι παγκόσμιοι φυσικοί κανόνες και καταγγέλλουν το φιλειρηνικό λαό που και τα ίδια ανήκουν επειδή δείχνει πως τιμά την ελευθερία του και όσους θυσιάστηκαν γι αυτή και ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της,σε ένα κόσμο που απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αγγελικά πλασμένος.

Επειδή μόνο σε ένα ακαλλιέργητο ον δεν προκύπτει συνειρμικά πως ένας λαός χωρίς ελεύθερη πατρίδα δεν νιώθει ποτέ ολοκληρωμένος και ελεύθερος και πως αν ένας λαός αγαπάει την πατρίδα του θα επιδείξει πατριωτισμό και θα αγωνιστεί και με τα όπλα αν χρειαστεί για να την υπερασπιστεί απέναντι στον οποιονδήποτε.

Άχαστο στοίχημα πως αύριο μεθαύριο μπορεί να βρεθούν σε πορεία για τους Κούρδους ή τους Παλαιστίνιους χωρίς να καεί ο εγκέφαλος τους.
(Είτε γιατί τον έχουν κάψει ήδη είτε γιατί απλά υποδύθηκαν).

Γιατί δηλαδή να έχουν οι Κούρδοι και οι Παλαιστίνιοι πατρίδα;
Τι τους χαλάει να μην έχουν και να ζουν στη πατρίδα άλλων αν είναι ελεύθεροι να αναπνέουν; Πως κάνουν έτσι για να πατάνε λίγο χώμα που να το λένε δικό τους…

Φυσικά μόνο σε ένα ζόμπι που τριγυρνάει χωρίς σκοπό δεν είναι αυτονόητα όλα τα παραπάνω.Ένα ζόμπι που δεν έχει και την τέλεια ισορροπία λόγω ανύπαρκτης εγκεφαλικής λειτουργίας και πέρα από αργό είναι και επιρρεπές σε silly walks.
Που μοιάζει με το περίφημο περπάτημα του John Cleese αλλά μόνο οπτικά.

Εκτός κι αν δεν είναι πραγματικά ζόμπι αλλά κομματικά…

(Πάντα θέλω να πιστεύω τα καλύτερο για τον οποιονδήποτε.
Επειδή για παράδειγμα είναι πολύ καλύτερο κάποιος διαιτητής να είναι λαμόγιο και τα παίρνει για να δίνει αβαβά πέναλτι παρά να είναι απλά ανίκανος κι αν και συνήθως η πραγματικότητα με διαψεύδει εδώ κάτι μου λέει πως έχουμε την εξαίρεση του κανόνα και μια αβαβά διαμαρτυρία).

Μπορεί λοιπόν να μην έχουν μπερδεμένες τις έννοιες στο μυαλό τους αλλά να έκαναν ο,τι έκαναν ενώ τα αντιλαμβάνονται πολύ καλά όλα αυτά.
Ίσως να βγήκαν από τους τάφους τους μόλις έπεσε το κομματικό παράγγελμα και περπάτησαν όπως ακριβώς τους δόθηκε εντολή να περπατήσουν.

Σαν καλοκουρδισμένα,καλολαδωμένα κομματικά στρατιωτάκια που εμπλέκονται άμεσα στα παιχνίδια πολιτικών στους πολέμους εξουσίας τους.
Μια διμοιρία ενός λόχου μιας κομματικής στρατιάς στις υπηρεσίες στρατηγών που δίνουν αναφορά για την πορεία της μάχης απευθείας στον αρχηγό.

Φυσικά τότε θα πήγαινε περίπατο και το αφήγημα τους οπότε δεν μπορούν να πουν τίποτα παραπάνω από όσα έγραψαν στην ανακοίνωση τους.

Έτσι απλά περιμένουμε τα πιστά στρατιωτικά σκυλιά των άλλων που θα πολεμήσουν για να ανακαλύψουν στοιχεία για το αν ήταν μια αυθόρμητη πράξη ακομμάτιστων θαυμαστριών των Monty Python ή ένα κομματικό muppet show υπό την μπαγκέτα πρώην κατόχων της εξουσίας στη μάχη προπαγάνδας για την εκ νέου απόκτησης της.

Όλο αυτό μάλιστα γίνεται απλά κωμικό όταν κάποιοι πάνε να συγκρίνουν τη πράξη αυτή,με την οργάνωση,τη σκηνοθεσία και το θεατρικό στήσιμο της,με όσα αυθόρμητα έγιναν στη παρέλαση του 2011 που οδήγησε στην αποχώρηση των επισήμων.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως είναι ίδιες πράξεις αν πριν την παρέλαση ξάπλωναν στο έδαφος μπροστά από την εξέδρα των επισήμων και τους εμπόδιζαν να την παρακολουθήσουν γιατί π.χ. δεν αξίζουν αυτοί οι επίσημοι και αυτοί οι κρατικοί λειτουργοί να ψηλώσουν από κάτι τέτοιο και δεν αρμόζει να είναι αυτοί ο κρατικός καθρέπτης της ελευθερίας για την οποία κάποιοι πέθαναν.

(Γι αυτό και όταν τότε έγινε γνωστό πως αποχώρησαν οι «επίσημοι» και αποχώρησαν και οι σε ρόλο πραιτοριανών τους δυνάμεις των ΜΑΤ κάποια τμήματα που περίμεναν και δεν αποχώρησαν παρέλασαν μπροστά από τον απλό κόσμο και αν έμεναν όλα,τότε όλα θα είχαν παρελάσει.Αλλά οι διοικητές των περισσότερων ενδιαφέρονται απλά να έχουν να δείχνουν πως παρέλασαν μπροστά από έναν ΠτΔ που αμετροεπώς δήλωσε πως στα 10 του έκανε αντάρτικο στον Β’ΠΠ και να δειχτούν στις στρατιωτικές ηγεσίες για να τσιμπήσουν καμιά προαγωγή).

Θα έκαναν πραγματικά δήλωση οι κοπέλες αυτές αν έδειχναν στο ζεύγος Πατούλη για παράδειγμα πως αυτοί που πολέμησαν για την ελευθερία αξίζουν καλύτερους πολιτικούς και επίσημους από αυτούς που αντί σεβασμού στο δρώμενο χαριεντίζονταν ναρκισσιστικά στα smartphone τους με τους followers τους στο διαδίκτυο επενδύοντας στην εικόνα που πουλάνε στη μάζα.

Γιατί καμιά ελληνική παρέλαση-εκδήλωση δεν είναι ωδή στον μιλιταρισμό.
Θεατρικό δρώμενο είναι διατήρησης μνήμης στις θυσίες προγόνων και πίστη σε όσα τους έκαναν να πάρουν τα όπλα για να υπερασπιστούν την ελευθερία του τόπου τους απέναντι σε αυτόν που ήρθε να την πάρει με τα όπλα.

Προγόνων που είχαν μαύρα μεσάνυχτα ποιος ακριβώς ερχόταν να τους πάρει την πατρίδα.Εκτός κι αν πιστεύουν κάποιοι πως η πλειοψηφία του πληθυσμού που τότε ζούσε πρωτόγονα στην επαρχία είχε γνώση και άποψη για τον Χίτλερ ή την ένοιαζε ποιος ερχόταν.
Αρκούσε που κάποιος ερχόταν.

Κι ας τους έβαλαν μετά οι δήθεν μορφωμένοι να σφαχτούν μεταξύ τους για το ποιος θα μας κατσικωθεί και στη σφαίρα επιρροής ποιανού θα γίνουμε παιχνίδι,παραμορφώνοντας για μια ακόμη φορά την ιστορία αυτού του τόπου και στερώντας άλλη μια ευκαιρία να στήσουμε ένα σωστό κράτος από το μηδέν που βρεθήκαμε.

(Γιατί αν είχε προλάβει ο Καποδίστριας να μας κάνει κράτος με ουσιαστικά μορφωμένους και κατ’ επέκταση σωστά εκπαιδευμένους πολίτες δεν θα φτάναμε να έχουμε εμφύλιο.Που και αν κινδυνεύαμε να έχουμε θα φρόντιζαν οι σωστοί-ικανοί πολίτες να μαζέψουν κάθε κομματικής καρυδιάς καρύδι και κάθε δεξιό ή αριστερό σκουπίδι και να το κάνουν λίπασμα 3 μέτρα κάτω από το έδαφος).

Στη τελική,οι έννοιες πατρίδα και ελευθερία είναι πολύ απλές για να μπει κάποιος στο τριπάκι της υπερανάλυσης και του διχασμού-διαχωρισμού.
Πόσω μάλλον να μπερδεύονται με έννοιες όπως εθνικισμός και μιλιταρισμός σε μια γωνιά του πλανήτη που ακόμη και προτού γίνει κράτος,προτού καν αντιληφθεί αυτός που την κατοικούσε την έννοια του έθνους,αντιδρούσε αλλεργικά σε όποιον ερχόταν να του επιβληθεί με το ζόρι.
Σαν τους Γαλάτες στο μικρό γαλατικό χωριό που θέλουν απλά την ησυχία τους και την ελευθερία τους.Το μόνο που τους αρμόζει λοιπόν είναι να σκέφτεσαι πως μπορούν να γίνουν ποιοτικότερες. Γιατί η μια δεν έχει και μεγάλη αξία χωρίς την άλλη.

Όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο.
Δεν τις είδα να διαδηλώνουν με τη πράξη τους για κάτι τέτοιο.
Έχουμε κάτι που όποιο κι αν ήταν το σκεπτικό και το κίνητρο ήταν απλά silly.
Αθώα ή όχι και τόσο αθώα…

Ελλάδα, ένα απέραντο πολιτικό και κοινωνικό freak show

freak show

Όσο πλησιάζουν εκλογές και όλοι, πολιτικοί και πολίτες, εντείνουν τις προσπάθειες τους να αποκομίσουν κάτι, συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Παρουσιάζονται αμέτρητες αφορμές να γράψεις ένα άρθρο αλλά παράλληλα οι ίδιες καταστάσεις λειτουργούν και αποτρεπτικά, γιατί βλέπεις μια βαρετή επανάληψη που δείχνει πως ο λαός αυτής της χώρας, είναι (πολιτικά) εγκεφαλικά νεκρός.

Γιατί ακόμη και ένας ζωντανός οργανισμός που απλά αντιδρά σε ερεθίσματα, μαθαίνει να ξεχωρίζει και να αποφεύγει να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Είτε διαθέτει εγκέφαλο είτε ένα πολύ απλοϊκότερο νευρικό σύστημα, το λάθος δημιουργεί ηλεκτρικές εκκενώσεις που είτε «διδάσκουν» το υποκείμενο, είτε δημιουργούν αντανακλαστική αντίδραση, είτε και τα δυο μαζί, ακόμη κι αν η μετάδοση γίνεται μέσω συνάψεων και δεν συμβαίνει μέσω «χειροπιαστής» επαφής.

Ενώ λοιπόν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί κάποια στιγμή (με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο) μαθαίνουν, αυτοί που κατοικούν σε ετούτη τη χώρα μοιάζουν να φέρουν εγκέφαλο που πολιτικά δεν έχει καμία επαφή με τη πραγματικότητα.

Όμως επειδή η «μοναχική» φιλοσοφία ενός μπλόγκερ είναι να γράφει ακόμη και για τον ένα που θα επηρεάσει με θετικό τρόπο, πάντα υπάρχει το ερέθισμα που σε κάνει να πατάς το «προσθήκη άρθρου» και να τοποθετείς μια ακόμη ψηφίδα σε ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό άρθρων-σκέψεων που ακόμη κι αν αφορούν εκ πρώτης διαφορετικά θέματα (πολιτική, κοινωνία, τεχνολογία) αν τα δει κάποιος από απόσταση, δημιουργούν μια ενιαία εικόνα γιατί βασίζονται στις ίδιες αρχές και ιδεολογία.

Να δείξεις δηλαδή τη πραγματικότητα χωρίς συναισθηματισμούς που θολώνουν την όραση αλλά και χωρίς παρωπίδες που περιορίζουν το οπτικό πεδίο και του δημιουργού και του αναγνώστη-θεατή ώστε η μία σκέψη, η μία ιδέα, να βοηθήσει να δημιουργηθεί μια καινούργια δική του. Ακόμη κι αν είναι απλά η υιοθέτηση της δικιάς σου.
Με απώτερο στόχο να μπορεί να επιλέξει ορθότερα.
Είτε αφορά κινητό/κάμερα, είτε λειτουργικό σύστημα, είτε τη δική του λειτουργία ως πολιτικό όν.

Το νέο άρθρο λοιπόν έρχεται με αφορμή την -υποτιθέμενη- 13η σύνταξη και τον υπολογισμό της.

Παροχή που έκανε λέει πάρα πολλούς συνταξιούχους που περίμεναν από τα ξημερώματα στην ουρά του προεκλογικού συσσιτίου να απογοητευτούν με την μερίδα που τους σερβίρανε, γιατί αλλιώς την υπολόγιζαν όταν ανακοινώθηκε.

Αν θυμάστε, οι προηγούμενοι είχαν βάλει το περιβόητο 5ευρω που πλήρωνες -κάποιες φορές- όποτε έπρεπε να επισκεφτείς νοσοκομείο.
Οι τωρινοί όμως, από τον Οκτώβριο του 2016, έχουν βάλει εισφορά ασθένειας 6% σε όλες τις συντάξεις, οπότε και αυτή η «σύνταξη» έχει τη συγκεκριμένη εισφορά.

Λογικό πάντως να μη το περίμεναν οι συνταξιούχοι.
Τόσες δεκαετίες έτρωγαν σανό κι έθρεψαν ανίκανους πολιτικούς που θέριεψαν ένα βρόμικο πολιτικό σύστημα που οδήγησε σε οικονομική χρεοκοπία.
Τώρα θα άλλαζαν δίαιτα;

Δεν γινόταν λοιπόν να μη πιστέψουν πως μετά από τους προηγούμενους αξίζουν κάτι καλύτερο από ένα τρολ που τους κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα τους και ένα κόμμα που για να επιβιώσει περνάει σύριζα από όλα τα υπόλοιπα και ενισχύει τα θεμέλια του κάνοντας συλλογή πολιτικών αριβιστών από όλο το πολιτικό φάσμα και εκτρέφει με τη βοήθεια τους (πολιτικών και πολιτών) ένα αρρωστημένο κοινωνικό σύστημα.

Συστήματα που ήταν έτοιμα να επικοινωνήσουν για να μολυνθεί το σύνολο όσων απαρτίζουν μια χώρα.
Κράτος και λαός.

Φτάνοντας στο σημείο να υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται στη προοπτική να ζουν με επιδόματα ελεημοσύνης αντί να χαίρονται στη προοπτική να τους προσφέρουν μια σωστά αμειβόμενη εργασία, μέσα από ένα ορθολογικά δομημένο οικονομικό περιβάλλον ενώ στο άλλο άκρο κάποιοι χαίρονται στη προοπτική να κοπούν όλα, ακόμη κι αυτά που ενισχύουν τη διάθεση για παραγωγικότητα, είτε εργασιακή είτε οικογενειακή.

Τέρατα από τη μια, τέρατα κι από την άλλη.
Μόνο που δεν είναι καλά «τέρατα» που προκαλούν θαυμασμό και γίνονται υπόδειγμα προς μίμηση, σαν τον Greek freak για παράδειγμα, αλλά τέρατα που ορίζουν τις τύχες της χώρας, έχοντας βρει εκφραστές μέσα στη πολιτική σκηνή.

Γιατί όταν μολυσμένα οικοσυστήματα είναι ευνοϊκά περιβάλλοντα για τερατογενέσεις, το ίδιο συμβαίνει και με τα δυο παραπάνω, αφού αφορούν ανθρώπους.

Έτσι, πέρα από τους κλασικούς εκπροσώπους αυτού που πρεσβεύουμε/αξίζουμε πλειοψηφικά, βλέπουμε να φλερτάρουν με είσοδο/επανείσοδο στη πολιτική σκηνή διάφορα πολιτικά ζόμπι αλλά και πολιτικά φρικιά.

Κάποια μυρίζονται το χρήμα, κάποια δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο, κάποια όντως πιστεύουν πως έχουν να προσφέρουν, κάποια λειτουργούν συνδυαστικά, από όλα έχει ο μπαξές.

Γιατί μην ακούτε πως έχει μόνο δόξα και δεν έχει λεφτά η ενασχόληση π.χ. με τα αυτοδιοικητικά στους μεγάλους δήμους ή στις περιφέρειες.

Για τις εποχές που ζούμε, μια χαρά χρήμα έχει έτσι και πάρεις τη θέση που πρέπει, αφού ως βάση υπολογισμού είναι ο μισθός Γ.Γ. υπουργείου, ο οποίος ανέρχεται στα 3 χιλιάδες και κάτι ευρώ, καθαρά.
Ένας «ταπεινός» αντιδήμαρχος (από τους πολλούς που έχουν οι μεγάλοι δήμοι) να γίνεις, με τα διάφορα έξτρα, θα αγγίζεις τα 2000 ευρώ.
(πηγή: https://www.aftodioikisi.gr/ota/aytoi-einai-oi-neoi-misthoi-ton-aireton-tis-aytodioikisis-fek/)

Γι αυτό σφάζονται παλικάρια στη ποδιά των εκλογικών παραβάν, πολλές φορές και σε αντάρτικο από την επίσημη γραμμή του κόμματος τους.

Που θα τα έπαιρνε αυτά έξω στην αγορά εργασίας κάποιος, ειδικά αν μιλάμε για επαγγελματία πολιτικό που έτσι και δεν πουλήσει τον πολιτικό εαυτό του, θα πεινάσει γιατί ξέχασε/δεν έμαθε να κάνει τίποτα άλλο, πέρα από το να είναι πολιτικός;

(Μιλάμε δηλαδή για ακόμη μια στρέβλωση του συστήματος, που παράγει άχρηστους για τη παραγωγική διαδικασία ανθρώπους που κάποιες φορές μπορεί να φτάνεις να τους δίνεις τη ψήφο σου όπως θα έδινες ένα κέρμα ως ελεημοσύνη σε κάποιον ανήμπορο να συντηρηθεί συμπολίτη, που κάθεται σε μια γωνία με το χέρι απλωμένο.)
Στρέβλωση που δεν θα υπήρχε σε μια πραγματική δημοκρατία.

Πόσω μάλλον αν μιλάμε για ταξιδάκι στην Ευρωβουλή.
Είναι που την έχουμε και στο DNA μας τη παγαποντιά, κατάλοιπο ίσως από τη τουρκοκρατία να κρύβουμε ο,τι μπορούμε για να έχουμε να τρώμε σε δύσκολες μέρες, τι καλύτερο να κάνουμε διακοπές και ο,τι άλλο κάνουμε μακριά από τα φώτα της εγχώριας δημοσιότητας;
ΠΑΓΩΣΑΝ» όλες οι πληρωμές! ΕΠΙΑΣΑΝ Έλληνες ευρωβουλευτές να κλέβουν…

Και –πάντα μιλώντας πολιτικά– επειδή περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ειδικά όταν δεν υπάρχει ποιοτικός εγκέφαλος, για όλα υπάρχουν καταναλωτές.

Για τα μολυσμένα κλασικά λαχανικά, για τα σάπια φρούτα, ακόμη και για τη κοπριά (το φυσικό οργανικό λίπασμα που δημιουργούν τα περιττώματα αυτών που καταναλώνουν τα δυο πρώτα) υπάρχουν πρόθυμοι καταναλωτές.
Κοπριά σαν το κόμμα του Βελόπουλου για παράδειγμα.

Που ενώ έχτισε το προφίλ του μέσα από τηλεπωλήσεις συγκεκριμένου είδους βιβλίων και στηρίζει την υποψηφιότητα του στο πατριωτικό και θρησκευτικό θυμικό των πολιτών, αν αυτοί είχαν στοιχειωδώς λειτουργικό εγκέφαλο θα έπρεπε να τον εξοστρακίσουν από τη ζωή τους για το πόσο ξεδιάντροπα προσπαθούσε να τους πλασάρει ψέματα, πιστεύοντας πως απευθύνεται σε ηλίθιους, των οποίων μπορεί να ξεφτιλίζει τα πιστεύω τους και να επιβραβεύεται γι αυτό από αυτούς.

Όπως με τις πωλήσεις των υποτιθέμενων επιστολών του Ιησού.
Που διαρρήγνυε τα ιμάτια του πως ποτέ δεν προσπάθησε να πουλήσει, όταν αδιάψευστος μάρτυρας είναι ο ίδιος (!!!!) και τα δεκάδες βίντεο από τις εκπομπές του, όπως το παρακάτω:

Κι όμως!
Αντί να τον φτύσουν και να τον στείλουν από εκεί που ήρθε, ετοιμάζονται να τον ψηφίσουν και να τον στείλουν στην ευρωβουλή!

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

head-932772_640

Με αφορμή κάποια σχόλια σχετικά με το τελευταίο άρθρο μου που φιλοξένησε/αναδημοσίευσε το Makpress (http://makpress.blogspot.com/2018/06/blog-post_165.htmlθα σχολιάσω υπό μορφή άρθρου και έχω να πως πως κάποιοι πραγματικά δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν!

Το να δείχνεις λοιπόν την πραγματικότητα, που τονίζει την διαχρονική ανεπάρκεια μας σαν πολίτες και γενικά σαν χώρα, σε κάνει νεοταξίτη και Συριζαίο.

Λες και είδε κανένας να γράφεται πουθενά (ή έστω να υπονοείται, τώρα ή παλιότερα) πως έχουν δίκιο να ζητάνε να λέγονται Μακεδονία και Μακεδόνες.

Το να δείχνεις όμως πως δεν υπάρχει κάποια πλευρά που να είναι ικανή (με ένα βιβλίο που ήταν το ίδιο και για τη δικτατορία και για τους διψασμένους για δημοκρατία πολίτες και πολιτικούς) δεν χαϊδεύει αυτιά, όπως έμαθαν όλοι και ενοχλεί την πλειοψηφία.
Γιατί τα κάναμε (και σε αυτό) μπάχαλο σαν λαός και σαν χώρα κατ επέκταση αλλά παρόλα αυτά, σαν μονάδες είμαστε «οι γαμάω» και δεν μας αναλογεί ποσοστό συμμετοχής.

Γιατί εμείς δεν φταίμε για τίποτα. Γιατί έτσι!

Και για να ξέρουμε τι λέμε και να μην μοιράζονται συγχωροχάρτια στους εαυτούς μας και τους ανίκανους πολιτικούς και όσους κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.

Τα Σκόπια (με το όνομα Μακεδονία) δεν ήταν απλά ένα τοπωνύμιο μιας χώρας.
Δεν ήταν καν μια απλή επαρχία μιας χώρας.
Ήταν (από το ’44) ξεχωριστή (όπως όλες) Δημοκρατία μιας ομοσπονδίας κρατών με την επωνυμία Γιουγκοσλαβία.

Και σαν τέτοια συναλλασσόταν για δεκαετίες με όλα τα κράτη.
Όποιος θέλει να καταλάβει τη διαφορά και να καταλάβει πόσο λάθος το αντιμετωπίζαμε από την αρχή, καλώς.
Όποιος δεν θέλει, δικαίωμα του.
Όποιος πάλι δεν μπορεί, πρόβλημα του.

Η πραγματικότητα όμως είναι πως ποτέ δεν τους αντιμετωπίσαμε όπως έπρεπε και όχι απλά τους αφήσαμε να κάνουν ανενόχλητοι παιχνίδι εκτός των συνόρων τους για δεκαετίες (γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, εμείς και κατ επέκταση οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούσαν) αλλά και με δικές μας πράξεις (π.χ τα βιβλία μας) τους δίναμε όπλα να λένε πως αναγνωρίζονται έτσι και από εμάς.

Ακόμη και τότε που πιστεύαμε πως δεν υπάρχει πρόβλημα ή πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα.

Γιατί αυτοί είμαστε.

Σιγά μη βρέξει πολύ, τι να μαζεύω τα φύλλα μπροστά από το σπίτι μου…Τι να καθαρίζουμε τα φρεάτια…
Σιγά μη χιονίσει, τι να ξοδεύομαι για αλυσίδες…Τι να τα κάνουμε τα εκχιονιστικά….
Σιγά μη με τρακάρουν/τρακάρω, τι να την κάνω την ασφάλεια…Τι να ψάξω σαν κράτος τα ανασφάλιστα…
Σιγά μη κάνει ψοφόκρυο στην Ελλάδα, σιγά μη ζητήσω έγκαιρα αλάτι να βρίσκεται…Σιγά μη φροντίσω να μη παγώσουν οι αλατιέρες…

Όπως ξεκινά και το τραγούδι του Αγγελάκα:
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό…

Να πέφτω από τα σύννεφα διαρκώς
όταν πέφτουνε και με πλακώνουν σαν βαρίδι
οι συνέπειες των πράξεων μου
και των πράξεων αυτών που στέλνω
να με εκπροσωπήσουν συνεχώς.

Μα να ανεβαίνω ξανά στα ψηλά ολοταχώς
γιατί του τυφλού πουλιού ο θεός του χτίζει φωλιά.
Και να ελπίζω σαν χαζός
κάθε φορά που μου χαϊδεύουνε τα αυτιά.

Γιατί οι άλλοι είναι βελανιδοφάγοι κι εγώ είμαι ο Χουλκ!

Φυσικά τότε που τα έγραφα (μια φορά, όπως πάντα) και «παρεξηγήθηκε» απαντώντας μου ο Νίκος Μέρτζος πως και καλά δεν ήταν έτσι (γιατί ίσως έδειχνε και την δική του ανεπάρκεια σαν κρατικός σύμβουλος, στο όποιο ποσοστό που του αναλογούσε, όσο ελάχιστο κι αν ήταν αυτό, με μια συνολική, συλλογική ανεπάρκεια που πληρώνουμε τώρα και που εδώ και λίγο καιρό πάει να ωραιοποιήσει με μια μικρή στροφή στον βολικό δήθεν ρεαλισμό) πάλι ήμουν ο κακός.

Τότε όμως δεν ήμουν νεοταξίτης και Συριζαίος, αλλά από την εντελώς άλλη πλευρά.

Λογικό, αφού η ψυχρή αποτύπωση της πραγματικότητας δεν κάνει διακρίσεις, ούτε είναι επιλεκτική, όπως ξεκινά από τη βάση και ανεβαίνει προς τα πάνω και δεν είναι σε καμιά περίπτωση τόσο ωραία όσο η ζεστασιά που νιώθουμε από μια γλώσσα που μας γλείφει το αυτί.

Καλύτερα λοιπόν κακός με όλους όταν πρέπει (και χουντικούς και δημοκράτες και ναζιστές και κομμουνιστές και με τους φίλους πολλές φορές)  και να καταλαβαίνουν λίγοι τι γράφω και ακόμη λιγότεροι να τα παραδέχονται, παρά το αντίθετο.

Γιατί απλά μου επιβεβαιώνει (θα έλεγα δυστυχώς αλλά δεν επηρεάζομαι από συναισθηματισμούς όταν αναλύω ένα θέμα) πως έχω δίκιο στα περί ανεκπαίδευτων πολιτών που μας σούρνω και του καθρεπτισμού αυτής μας της ανεπάρκειας στο πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο, στα της κοινωνίας γενικότερα) αλλά και στον μόνο τρόπο με τον οποίο μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

Υ.Γ.

Αν τώρα, κάποιοι ενοχλήθηκαν γιατί απλά είναι χουντικοί και τους χαλάει από σπόντα την εικόνα, (ακόμη κι αν στόχος του άρθρου, όπως προκύπτει από τα γραφόμενα, ήταν ξεκάθαρα η περίοδος της Δημοκρατίας) ας σταματήσουν να σχολιάζουν σε ένα ανοικτό και δημοκρατικό μπλογκ σαν το makpress γιατί αυτό που υποστηρίζουν και θα επιθυμούσαν να έρθει στα πράγματα δεν υποστηρίζει τέτοιες καταστάσεις.

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

hierarchy-73338_640

Η εξουσία έχει μια ιδιαίτερη γλύκα για τους περισσότερους ανθρώπους.
Κι όσο πιο σημαντική η θέση, τόσο πιο γλυκιά η αίσθηση που αφήνει.
Κάτι που δημιουργεί την ανάγκη σε αυτόν που την έχει, να κρατηθεί σε αυτή με νύχια και με δόντια και αν είναι δυνατόν να την διατηρήσει για όσο περισσότερο γίνεται.

Ειδικά όταν την αποκτά κάποιος που δεν την είχε γευθεί ποτέ.
Πόσο μάλλον όταν αυτή η θέση είναι η ισχυρότερη στη χώρα μας.
Αυτή του πρωθυπουργού.

Που μαζί του την εξουσία, αναλογικά με την δική τους θέση, γεύονται και οι υπόλοιποι που αποτελούν το κόμμα και την κυβέρνηση του. Όπου όλοι μαζί συντονίζονται στο να την κρατήσουν. Και όλοι μαζί συγχρωτίζονται στο να εξαντλήσουν όσες ελπίδες υπάρχουν να παραμείνουν εκεί. Ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως οι μέρες τους είναι μετρημένες.

Τότε ειδικά πεισμώνουν, κλειδώνουν τα πάντα και κοιτάνε μόνο πως θα μπορέσουν να κάνουν το θαύμα. Χωρίς να τους απασχολεί το κόστος.

Παλιότερα, αυτό αφορούσε κυρίως διορισμούς. Γέμιζε το δημόσιο άτομα χωρίς πραγματικό αντικείμενο ή χωρίς προσόντα. Που η κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε και έβαζε τους δικούς της. Και πήγαιναν οι απολυμένοι και έκλαιγαν στην πλατεία Κλαυθμώνος να τους πάρουν πίσω, προσφέροντας εαυτούς ως ψηφοφόρους.

Αργότερα αυτό έπαψε και για δεκαετίες κάθε κυβέρνηση ξεκίνησε να φορτώνει το δημόσιο με τους δικούς της.
Μέχρι που που έσφιξαν τα πράγματα, κατά πρώτο λόγο λόγω χώρου, γιατί δεν είχαν πλέον που να τους διορίσουν, εξάντλησαν όλη τους τη φαντασία και κατά δεύτερο για να μην νιώθουν απειλή οι προηγούμενοι, όχι γιατί νοιάστηκαν οι κυβερνήσεις για την σπατάλη. Έτσι δημιούργησαν τους συμβασιούχους.
Που ήταν και πιο βολικοί γιατί η εξάρτηση τους από το κόμμα-κράτος ήταν συνεχής.
Σαν μια εξελιγμένη μορφή των πρώτων δημοσίων υπαλλήλων…

Και τώρα τελευταία που ήρθαν και έσφιξαν τελείως τα πράγματα λόγω χρημάτων, οι εποχές των παχιών αγελάδων ανήκουν στο παρελθόν και όχι δεν έχουν να δώσουν αλλά παίρνουν και πίσω. Γι αυτό και ρίχνουν ματιές προς τους έξω.

Κοιτάνε προς τους έξω, τι μπορούν να τους προσφέρουν ώστε να πάρουν την όποια στήριξη φαντάζονται πως μπορεί να τους δοθεί. Ακόμη κι αν δεν θα παίξει τον παραμικρό ρόλο στην παραμονή τους ή όχι.

Γιατί είπαμε. Η εξουσία σε εξουσιάζει και λειτουργεί σαν σκληρό ναρκωτικό.
Τρελαίνεσαι και μόνο στην ιδέα πως θα την χάσεις.

Ιδιαίτερα όταν ξέρεις πως δύσκολα θα την αποκτήσεις ξανά γιατί ήσουν η επί δεκαετίες βολική συστημική αντιπολίτευση που είχε την άνεση να πουλάει τα μεγαλύτερα παραμύθια.

Που αναγκαστικά ήρθες στην εξουσία και λόγω των καιρών που ζούμε έγινες η συστημικότερη κυβέρνηση που ξεπέρασε στην κυνικότητα κάθε κόμμα που βρέθηκε, σε κάποια στιγμή, να κυβερνά αυτή τη χώρα.

Όταν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά και όταν έχεις μεταλλαχθεί τόσο, ελοχεύει ο κίνδυνος να κάνεις πράγματα που κανονικά δεν έχεις το δικαίωμα χωρίς να υπάρξει εθνική συνεννόηση. Κι αυτό αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Όπως το Σκοπιανό.

Φυσικά σε ένα κράτος σαν την Ελλάδα, με τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της περιοχής και τους γείτονες που έχουμε, το ότι ποτέ δεν υπήρξε νομοθετημένο συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, δείχνει απλά το πόσο ασόβαρους πολιτικούς είχαμε και έχουμε.

Που αν υπήρχε, θέματα σαν αυτό θα ήταν λυμένα από την αρχή όσον αφορά και την αντιμετώπιση τους και την στάση μας. Γιατί η ύπαρξη του θα σήμαινε πως είχαμε αποφασίσει να μην λειτουργούμε αποκλειστικά σαν μαριονέτες.

(Για μια περίοδο μόνο είχαμε σοβαρή εξωτερική πολιτική,την δεκαετία του ’80 αλλά αυτό αφορούσε σε πρόσωπο. Πρόσωπο ημιτελές σαν πολιτική προσωπικότητα, όπως όλα άλλωστε, αφού τα έκανε μπάχαλο στο εσωτερικό. Αλλά και τέλειο να ήταν σε όλα, ένα πρόσωπο δεν προσφέρει εγγυήσεις στην πολιτική γιατί σήμερα υπάρχει και αύριο δεν υπάρχει)

Αφού λοιπόν αφήσαμε ανενόχλητο τον Τίτο να οριστικοποιήσει (για τους δικούς του, πάνω από έναν, λόγους) την ύπαρξη μιας Μακεδονικής δημοκρατίας και δεν αντιδράσαμε ποτέ, ακόμη και χρόνια μετά τον εμφύλιο μας, επειδή αυτός έκανε μια μικρή στροφή προς τα δυτικά και οι Αμερικάνοι μας είπαν «σσσσςςς…μην τον ενοχλείτε τώρα που δεν κοιτάει πολύ προς την ΕΣΣΔ…» φτάσαμε, στη διάλυση του οικοδομήματος του, να έχουμε κληρονομήσει μια ξένη Μακεδονία για γείτονα.

Που δεν αφορά μόνο το όνομα της περιοχής αλλά και αυτό που δηλώνουν ως εθνικότητα. Που είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Με το οποίο όμως ποτέ δεν ασχολήθηκαν όσο σοβαρά έπρεπε οι πολιτικοί μας. Ποτέ δεν το έβαλαν σε πρώτο πλάνο.

Γιατί όπως εξηγεί και ο Β. Ραφαηλίδης (που δεν θυμάμαι να έδειχνε αρνητικός να ονομαστούν Μακεδονία) «…οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες…»
http://www.enallaktikos.gr/ar37765el-v-rafailidis-na-giati-oi-eyrwpaioi-tha-ithelan-na-kanoyn-dwro-ena-ixiro-onoma-sta-skopia.html#.WnWwFJZAQkk.facebook

Αν λοιπόν αναγνωρίσεις ένα κράτος που όχι απλά θα έχει τον όρο Μακεδονία στο όνομα του αλλά, θα έχει και κατοίκους που θα έχουν κατοχυρώσει το δικαίωμα να αναγνωρίζονται από όλους ως Μακεδόνες στην εθνικότητα, ξεκλειδώνεις μια πόρτα που δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, οποιαδήποτε στιγμή στο μέλλον.

Φυσικά ακούει «ελληνική πολιτική» το μέλλον και δακρύζει από τα γέλια.
Που να φανταστείτε πως αντιδρά όταν ακούει «ελληνική εξωτερική πολιτική»…

Όσοι λοιπόν λένε πως μόνο το όνομα του κράτους μετράει και πως δεν έχουμε να ανησυχούμε για κάτι, δεν έχουν παρά να δουν το Κόσοβο.

Μια κουτσουλιά στο χάρτη, χωρίς στρατό, χωρίς εθνολογικό όνομα σαν περιοχή-κράτος, όμως με την πλειοψηφία του πληθυσμού σήμερα να δηλώνει Αλβανικής εθνικότητας.
Μια κουτσουλιά χωρίς στρατό, που όμως έχει ισχυρούς πατρόνες να την υποστηρίζουν.

Όπου τι μετράει πιο πολύ;
Πως τη χώρα που θέλουν να αναγνωρισθεί από όλους διεθνώς την λένε Κοτσυφοπεριοχή (ελεύθερη μετάφραση από το αρχαίο ελληνικό κόσσυφος και το πεδίο από το οποίο προέρχεται η ονομασία Κοσσυφοπέδιο) ή τι εθνικότητας δηλώνουν οι κάτοικοι της;

Κι όποιος δεν μπορεί να δει αυτή τη κουτσουλιά, όταν και αν αναγνωρισθεί από όλους, να ενώνεται -ακόμη και με άμεσο τρόπο- με την Αλβανία κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον, είναι πιο κοντόφθαλμος από τους πολιτικούς μας.

Έλα όμως που μετράει σε καθοριστικό βαθμό πως δεν τους αναγνωρίζουν όλοι!
Και θα μετράει όσο δεν τους αναγνωρίζει η Σερβία. Μια Σερβία που δεν είναι καν σε οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ όπως εμείς.

Επιστρέφοντας λοιπόν στα δικά μας και το Σκοπιανό, γίνεται αντιληπτό πιστεύω τι προβλήματα θα δημιουργήσει η αναγνώριση ενός κράτους με κατοίκους που θα δηλώνουν Μακεδονική εθνικότητα.

Γιατί μια περιοχή στη διάρκεια των αιώνων μπορεί να μοιραστεί ανάμεσα σε κράτη, μπορεί να κατοικηθεί από άλλους λαούς.
Όμως όταν αυτή η περιοχή έχει δημιουργήσει τέτοιο ιστορικό -και κυρίως πολιτισμικό- δεσμό με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που πέρα και πάνω από όλα τα άλλα είναι Έλληνες, που να κατέχουν ιστορικά το όνομα της περιοχής, με αυτό το όνομα δεν γίνεται να «βαφτιστεί εθνικά» κάποια υποομάδα ενός άλλου, ξένου φύλου/φυλής.

Μπορεί να κατοικήσει την περιοχή, όπως κατοικούσαν στα αρχαία χρόνια Έλληνες Ίωνες την περιοχή που σήμερα κατοικείται από Τούρκους. Που παλιότερα ήταν Ελλάδα και τώρα είναι Τουρκία. Όμως Ιωνία ονομάστηκε λόγω των Ιώνων και δεν θα μπορούσαν ποτέ οι Τούρκοι να υποστηρίξουν πως είναι Ίωνες την καταγωγή.

(Με τους πολιτικούς που έχουμε ευτυχώς που δεν το σκέφτηκαν…αλλά ας μην το αναλύσω για να μην τους βάζω ιδέες…)

Αυτό όμως ακριβώς είναι που βιώνουμε με το Σκοπιανό.
Κάτοικοι ενός μικρού μέρους μιας περιοχής που κάποτε ήταν όλη ελληνική και εξαιτίας αυτού ονομάστηκε Μακεδονία, να θέλουν να περάσουν με τις ευλογίες της κυβέρνησης, όχι πως κατοικούν σε αυτό το μέρος (μαγκιά τους στην τελική) αλλά πως είναι Μακεδονικής εθνικότητας!

Σε ένα θέμα που μόνοι μας ανακινήσαμε σε αυτό το βαθμό.
Με σπρώξιμο από τρίτους που περισσότερο έμοιαζε με προτροπή και σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις έντονη πίεση.
Που πιο πολύ έμοιαζε με κουβεντούλα του στιλ:
«Βγάλαμε μια πιο μετριοπαθή κυβέρνηση εκεί, δεν κοιτάτε μήπως το λύναμε;»

Κι οι δικοί μας, μόνο που δεν κόλλησαν τους Σκοπιανούς στο τοίχο να τους παρακαλάνε πως θα δεχτούμε ο,τι όνομα διαλέξουν και μετά θα δούμε, ίσως, κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα.

Για να δείξουν πόσο καλά ξέρουν να γλείφουν, μπας και το καλοκαίρι πάρουν κανένα δωράκι μέσω ΗΠΑ, όταν τυπικά βγούμε από τα μνημόνια και παίξουν προεκλογική μπάλα για να γυρίσουν το σκορ παρότι τότε θα βρισκόμαστε στο 75 και θα χάνουν 0-2

Γι αυτό, παρά τη λανθασμένη (λανθασμένη γιατί όλοι μοιάζουν παγιδευμένοι, εξαιτίας των πολιτικών και όλων όσων το κάνουν ταμπέλα, στο όνομα) στόχευση, η ακομμάτιστη και αυθόρμητη φυσική αντίδραση μεγάλου μέρους των πολιτών με τα δυο τεράστια συλλαλητήρια και η έμμεση, μα εξίσου χαρακτηριστική αντίδραση, με το 75% στις δημοσκοπήσεις να δηλώνει αρνητικό στο ενδεχόμενο να συμφωνήσουμε σε όνομα με τον όρο Μακεδονία, δεν μοιάζει να απασχολεί την κυβέρνηση.

Κι είναι η πρώτη φορά που οι πρωταθλητές της κωλοτούμπας δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν μια! Που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα συλλαλητήρια και να πουν «είδατε πόσο προσπαθήσαμε, αλλά πρέπει να κάνουμε λίγο πίσω γιατί δεν μας παίρνει» και δεν θα τους κατηγορούσε κανένας. Αυτό που έκαναν οι άλλοι παλιά…
Όμως δεν το έκαναν κι ούτε θα το κάνουν!

Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα από τις δηλώσεις Κοτζιά, από τις ανακοινώσεις του Μαξίμου, από βίντεο της ΕΛΑΣ που δόθηκαν στη δημοσιότητα με σβησμένη ημερομηνία τραβηγμένα από ελικόπτερο 2 ώρες προτού την ώρα που είχε ορισθεί το συλλαλητήριο της Αθήνας και όλα όσα προσπαθεί η κυβερνητική πλευρά.

Γιατί είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως ο εγκέφαλος τους έχει κάνει lock στο «παίζουμε ο,τι χαρτί έχουμε μήπως και κρατήσουμε την εξουσία με τη βοήθεια αυτών που βρίζαμε για δεκαετίες σαν αντιπολίτευση» και είναι διατεθειμένοι να προωθήσουν οποιαδήποτε λύση δεχθούν οι άλλοι.

Όπου ακόμη και ο «δεξιός» εταίρος του «Περάσαμε ΣΥΡΙΖΑ από την αλήθεια» Τσίπρα, γοητευμένος από την ταμπέλα συγκυβέρνηση, αν φτάσει το θέμα στη βουλή δεν θα ψηφίσει αρνητικά αλλά σκέφτεται να αποχωρήσει βολικά από τη ψηφοφορία.

Ακόμη κι αν αυτό ενέχει τον κίνδυνο να γίνει τόσο ρόμπα που να καταποντιστούν τα ποσοστά του και να χάσει την θέση του στην επόμενη βουλή.

Κίνηση που θα βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να περάσει την συμφωνία (αν υπάρξει) με λιγότερους βουλευτές από όσους θα χρειάζεται αν ο Καμμένος κρατήσει εντός της αίθουσας την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Και το μόνο που περιμένει όποιος δεν βλέπει το πρόβλημα απλά και μόνο στο όνομα είναι οι άλλοι να έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από το πόσο Yes men έχουν γίνει -από μόνες τους- προς τις ΗΠΑ οι αριστερές καρικατούρες, που να θέλουν τα πάντα (όπως πάντα) να μην κάνουν ούτε 1% πίσω και να οδηγήσουν σε ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις.

Και να παραμείνουν τα πάντα ως έχουν. Άλλωστε δεν αδειάζει για μας η κλεψύδρα, αλλά για τα Σκόπια.

Μέχρι τη στιγμή που θα πουν οι ΗΠΑ στο κρατίδιο: «Μεταξύ μας….με τόσο διαφορετική εθνολογική σύσταση που έχεις, παράτησε ονόματα αλλά κυρίως την δήθεν Μακεδονική εθνικότητα που επικαλείσαι για να σε βάλω επιτέλους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ να τελειώνουμε προτού διαλυθείς.
Να κάνω κι εγώ την δουλειά μου, να πάψω να ασχολούμαι μαζί σου, να πάρε και μερικά δις ακόμη για επενδύσεις, στα τόσα που σου έδινα για να μην μπλέξεις με τίποτα Ρώσους όσο βρισκόσουν μετέωρο»…
και να τελειώσει το θέμα σε μια εβδομάδα.

Υ.Γ.
Στο μεταξύ έχουν ανασύρει το «εγχειρίδιο αντιμετώπισης προβλημάτων» που χρησιμοποιούν όσοι κυβερνούν και φροντίζοντας, όπως κάθε ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της (τον εαυτό της, κανέναν άλλο), να έχουν στην αναμονή ένα πιθανό σκάνδαλο, το έφεραν στην προσκήνιο αμέσως μετά την πίεση των συλλαλητηρίων, με προφανή σκοπό να το κρατήσουν στην επικαιρότητα μέχρι το καλοκαίρι, ώστε να απασχολείται η κοινή γνώμη και να φτάσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται στην τυπική έξοδο από τα μνημόνια (τυπική αλλά αυτός ο λαός λατρεύει τις ταμπέλες) αλλά και στο σημείο που θα ξέρουν τι θα γίνει με το Σκοπιανό…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Αν πεις πως το πιο συνηθισμένο επίθετο στην Ελλάδα είναι Παπαδόπουλος όλοι θα συμφωνήσουν.
Αν όμως πεις πως η πιο συνηθισμένη νοοτροπία είναι του Καρανίκα πάρα πολλοί θα σε μισήσουν.

Του κάθε Καρανίκα που ζει και κινείται παρασιτικά σα σύγχρονος Γκρούεζας.
Δηλαδή, του κάθε πιστού κομματόσκυλου χωρίς κανένα άλλο προσόν πέρα από το να είναι κολλητός κάποιου που έχει ανέβει ψηλά σε κάποιο κόμμα και κατ’ επέκταση και στη κυβέρνηση, αν αυτό το κόμμα πάρει την εξουσία.

Που όλα είναι κακώς καμωμένα όταν τα κάνουν τα άλλα μαντριά, όταν όμως έρχεται η σειρά του δικού τους και οι τσοπάνηδες τους κάνουν ακριβώς τα ίδια με τους προηγούμενους, αναλαμβάνουν (ανάλογα την περίσταση) είτε να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, είτε να κάνουν θόρυβο για να βρει ευκαιρία να ξεφύγει το αφεντικό τους, είτε να βγάλουν δόντια και να επιτεθούν σε όποιον καταστρέφει την εικόνα του προστάτη τους.

Κάτι που βρίσκει υπόσταση και σε τελείως ατομικό επίπεδο.
Όπου για όλα υπάρχει δικαιολογία αρκεί να τα κάνουμε εμείς κι όχι οι άλλοι.
Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο.
Και που θα υπερασπιστούμε αυτό το αυθαίρετα θεωρούμενο δίκαιο κεκτημένο μας με νύχια και με δόντια.

Κρατώντας σφιχτά στο χέρι την ψήφο ενός κόμματος που δεν μοιάζει να στρέφεται ενάντια σε αυτό το πιστεύω μας και ψηφίζοντας δαγκωτό οποιονδήποτε μας χαϊδέψει τα αυτιά και δεν μας μαλώνει για όσα αρνητικά παρουσιάζουμε σαν χαρακτήρες (πολίτες-πολιτικά όντα)

Γιατί ο κάθε Καρανίκας δεν είναι άτομο αλλά νοοτροπία και είναι γραμμένος βαθιά στο DNA μας και μας κάνει να συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απλά συνδυάζοντας και τον τσοπάνη και το τσοπανόσκυλο.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Τόσα που δεν χρειάζεται να παρατεθεί κανένα.
Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα κρυφής αυτοκριτικής για να παρελάσουν από μπροστά μας.

Τι γίνεται λοιπόν όταν έχουμε ένα συνδυασμό αυτών των δυο;

Γίνεται πως έχουμε μια ακόμη συνηθισμένη μέρα και ένα ακόμη επεισόδιο στο σήριαλ «Νεοέλληνες και Ελλάδα» που καταφέρνει να συνδυάζει όλες τις κατηγορίες (κωμωδία, περιπέτεια, θρίλερ, δράμα κλπ ) εκτός από την επιστημονικής φαντασίας γιατί όλα αυτά είναι στο παρόν και πολύ μα πολύ πραγματικά και θα είναι τα ίδια και στο μέλλον.

Έπιασαν λοιπόν 106 φοιτητές στη Πάτρα να έχουν παραδώσει την ίδια εργασία, τους απαγόρευσαν τη συμμετοχή στην εξεταστική Σεπτεμβρίου και όλες οι κομματικές νεολαίες ξεσηκώθηκαν κατά της απόφασης!

Και ειδικά η τοπική ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (εκλογές πλησιάζουν, πρώτο κόμμα η μαμά ΝΔ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ας κάνουμε μια ανέξοδη απόπειρα συλλογής ψήφων) έβγαλε και επίσημη ανακοίνωση κατά των καθηγητών, ένα αχταρμά ηθικολογίας της πλάκας με αναφορές ακόμη και στον Μαρξ(!!!!!) στα πρότυπα των ΣΥΡΙΖοκομματόσκυλων.

Που όποιος τη διαβάσει χωρίς να ξέρει ποιος την έγραψε και δεν σκεφτεί Καρανίκας να πάει για profiler στο FBI.

Εννοείται πως τα συγκεκριμένα νέα κομματόσκυλα το έκαναν τόσο χοντροκομμένα (ανέκαθεν οι λεγόμενοι δεξιοί ήταν μπουνταλάδες σε τέτοια ζητήματα, ίσως γιατί σαν χωρίς έντονη μετάλλαξη συντηρητικό κόμμα που έχει ρίζες στην κοινωνία που φτάνουν πίσω στη τουρκοκρατία κληρονόμησε περισσότερα κοινωνικά στοιχεία τους, αλλά και γενικά τα περισσότερα αναλώσιμα κομματόσκυλα είναι περιορισμένων δυνατοτήτων) που εκνεύρισαν τα μεγαλύτερα τόσο, που για να δείξουν στον τσοπάνη τι καλές υπηρεσίες που παρέχουν, αναγκάστηκαν να ορμήσουν στα μικρά και για παραδειγματισμό τιμώρησαν ένα.

Μεγαλύτερα τσοπανόσκυλα που κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα αλλά λίγο πιο προσεχτικά. Τόσο που να έχουν και το τσοπάνη ευχαριστημένο αλλά και τα πρόβατα ξέγνοιαστα χωρίς να ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο ρόλο τους.
Ελπίζοντας κάποια στιγμή να γίνουν κυβερνητικοί Καρανίκες. Ανεξαρτήτως προσωπικού στιλ…

Όμως παρά αυτό αλλά και όλα τα προηγούμενα, σχεδόν καθημερινά, επεισόδια του μακροβιότερου σήριαλ που προβάλλεται από την ίδρυση σχεδόν του ελληνικού κράτους, από την δολοφονία Καποδίστρια (που δύο υβρίδια τσοπάνη, τσοπανόσκυλου και Νεοέλληνα παρουσίασαν με μια μόνο πράξη όλα όσα έμελε να κληρονομήσει αυτή η κοινωνία) και μετά, εξακολουθείς να έχεις μια μεγάλη μερίδα πολιτών που έχει υποστεί πολιτική λοβοτομή από το σύστημα, πιστεύοντας πως είναι απλά θέμα να βρεθεί ένας καλός πρωθυπουργός, ώστε αυτό να επιβιώνει ευκολότερα…

Έχοντας μια πλειοψηφία, που ξεπερνάει σε αριθμό κατά πολύ όλους τους Παπαδόπουλους της Ελλάδας, να είναι και αυτή που σαν πρόβατο πετιέται στον αέρα και τρομάζει περισσότερο όταν βλέπει πολλά από τα νέα τσοπανόσκυλα που η ίδια εκτρέφει να παραφέρονται και που μένει με το στόμα ανοιχτό και παγωμένη όταν μερικά καταφέρνουν και γίνονται Καρανίκες.

Που όμως κάθε πρόβατο από αυτά, μαζί με όλους τους άλλους, ακόμη και πάρα πολλούς από όσους τώρα καυτηριάζουν το συγκεκριμένο περιστατικό, σε μια άλλη περίσταση θα κάνει  στα υπόλοιπα μέλη, όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητες του και η προσωπικότητα του, τα ίδια που κάνουν τα τσοπανόσκυλα και ο τσοπάνης.

Και θα μπορεί να τα κάνει όσο δεν ενοχλεί πολύ τα υψηλά κλιμάκια του συστήματος (δομικά, ώστε να τα εκθέτει όσον αφορά την ανυπαρξία βούλησης τους για την τήρηση των νόμων ή την ανυπαρξία αυτών) ή αυτές τις δυο τάξεις…

Και ενίοτε θα επιβραβεύεται και για τις πράξεις του.
Ή έστω θα του παρέχεται μια βολική δικαιολογία και συγχώρεση…
Με κομψό ή άκομψο τρόπο, ανάλογα το τσοπανόσκυλο..
Όταν θα πλησιάζει η ώρα για το μαλλί και οι τσοπάνηδες θα χρειάζονται όσα περισσότερα μπορούν να μαζέψουν.

Ασχέτως αν δεν καταλαβαίνει πως αν δεν ανήκει έστω στα τσοπανόσκυλα, κάθε φορά που ακούει «ελάτε για μαλλί» αυτός θα βγει κουρεμένος και χωρίς…

Είτε το ένδυμα που θα φτιαχτεί είναι ανοιχτό πουκάμισο ή t-shirt είτε πουκάμισο και γραβάτα με ή χωρίς σακάκι….

Save

Save

Save

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…


(Ήταν και είναι τόσο σουρεαλιστικά όσα ζούμε με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών που το παραπάνω βιντεάκι μου βγήκε αβίαστα…Πιστεύω να γελάσατε…)

Πριν 2 χρόνια είχαμε τους άλλους ανίκανους που ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν να αλλάξουν το κρατικό-δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Και στο μυαλό τους η μόνη αλλαγή που μπορούσαν να κάνουν ήταν το μαύρο στην ΕΡΤ και στις οθόνες και ένα καινούργιο όνομα!
Και η μείωση στον αριθμό των ΕΡΤ… Έκλεισαν την ΕΡΤ-3 για παράδειγμα…
(Και είχα γράψει και για εκείνο το λάθος μαύρο…)
Το μαύρο είναι χρώμα μόνο για άσχετους ζωγράφους, ανίκανους πολιτικούς και λαμόγια συνδικαλιστές….

Το έκαναν όμως χωρίς να αλλάζουν τίποτα από όσα έκαναν την ΕΡΤ έναν γίγαντα που κόστιζε υπερβολικά πολλά.
Που κόστιζε/κοστίζει υπερβολικά πολλά γιατί η διάρθρωση της ευνοούσε/ευνοεί την ανάπτυξη παρασιτικών συμπεριφορών και την ανεξέλεγκτη δράση όλων αυτών που το μόνο που ήξεραν/ξέρουν να κάνουν καλά ήταν/είναι να είναι Γκρούεζες κάποιου κόμματος.
Που περίμεναν την σειρά τους να επιβραβευτούν για τις «θυσίες» που έκαναν με μια θεσούλα, μια θεσάρα, μια εξωτερική συνεργασία…κοκ
Ένα κοκαλάκι ή και κοκαλάρα…Ανάλογα το πόσο ικανοί Γκρούεζες ήταν/είναι.

Και που εξαιτίας και αυτού, συγκέντρωνε υπερβολικό πλήθος ανθρώπων που αποτελούνταν από δυο βασικές ομάδες:
α) υπερβολικά πολλούς ικανούς αλλά αχρείαστους για τον οργανισμό και
β) υπερβολικά πολλούς ανίκανους αλλά χρειαζούμενους για το εκάστοτε κόμμα.

Την ίδια ΕΡΤ έστησαν λοιπόν με την ΝΕΡΙΤ οι ανίκανοι να την αλλάξουν σαν ΕΡΤ.
Και μέχρι να κλείσει ξανά είχε -φυσιολογικά- φτάσει να έχει 2500 προσωπικό…

Και όταν ήρθαν οι επόμενοι, την ίδια ΝΕΡΙΤ διατήρησαν μόνο που την είπαν ξανά ΕΡΤ…
Η χώρα της ταμπέλας…Που μόνο γι αυτό είναι ικανοί οι ανίκανοι…
Να αλλάζουν ταμπέλες. Στους οργανισμούς, στα υπουργεία, στις ανεξάρτητες αρχές, στις αντιδράσεις του κόσμου, στα μνημόνια….
Σε αυτό, είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλο !!

Και ήρθαν λοιπόν οι επόμενοι, που όσο ήταν αντιπολίτευση διαφωνούσαν με την λογική του μαύρου και είπαν πως θα βάλουν επιτέλους γενική τάξη στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο της χώρας. Τοπίο που παρέμενε θολό από το γεγονός πως η ΜΗ Ανεξάρτητη Αρχή που ήταν επιφορτισμένη με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, το ΕΣΡ, δεν ολοκλήρωσε ποτέ κανέναν διαγωνισμό για τις άδειες και κανένα οδικό χάρτη για τον χώρο των ΜΜΕ.

Την λέω ΜΗ Ανεξάρτητη Αρχή γιατί όποιος πιστεύει πως μια ανεξάρτητη αρχή μπορεί
α) να είναι ανεξάρτητη και το σημαντικότερο
β) να παράγει έργο
την στιγμή που για την σύσταση της πρέπει να συμφωνήσουν στα πρόσωπα τα πολιτικά κόμματα (που υποτίθεται πως γι αυτό τον λόγο συστήνεται, για να αποφεύγεται ο μικροπολιτικός επεμβατισμός στον τρόπο που λειτουργεί κάτι που χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα δημόσιο αγαθό) και πως αυτό δεν συνιστά πολιτική παρέμβαση, τότε την κούνια που τον κούναγε δεν την εγκατέλειψε ποτέ….

Γι αυτό άλλωστε είχε φτάσει το ΕΣΡ να είναι μια τύποις Ανεξάρτητη Αρχή, που δικαιολογούσε την σύσταση της με το να βάζει που και που κανένα πρόστιμο.
Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα με ύψος που δεν αντιστοιχούσε στην παράβαση και δεν λειτουργούσε ποτέ αποτρεπτικά για όσα θα έπρεπε. Τεράστια πρόστιμα για παράδειγμα για κάτι διοικητικής υφής, πρόστιμα χάδια για τα παιχνίδια με τα στημένα τηλεφωνήματα που τα κανάλια κοροϊδεύουν τους αφελείς…

Και που 3 δεκαετίες δεν έπραξε το πλέον σημαντικό. Να μπουν συγκεκριμένοι κανόνες στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.

Και είναι τόσο φαιδρά όλα σε αυτή την χώρα που, ακόμη και το αυτή η ίδια η Αρχή που υποτίθεται είχε δημιουργηθεί για να φροντίσει να τηρείται η νομιμότητα στον τομέα ευθύνης του, έφτασε να κριθεί -ορθώς- παράνομη από το ΣτΕ γιατί τα μέλη της «ξέχασαν» να «αντικατασταθούν»…

Το ίδιο φαιδρή είναι και η άλλη μεγάλη Ανεξάρτητη Αρχή της χώρας. Η ΕΕΤΤ.
Που ενώ για παράδειγμα εδώ και χρόνια μειώνονται σταθερά τα κόστη ανάμεσα στις εταιρείες κινητής, αυτές σε κάθε μείωση κοπανάνε με έμμεσο τρόπο (δεν χάνεις ποτέ αν στοιχηματίσεις πως θα συμβεί) με αυξήσεις τον τελικό χρήστη.
Αλλά δεν είναι η ώρα της…

Και με όλα αυτά λοιπόν καταλήξαμε στους καινούργιους που αφού επανέφεραν την ταμπέλα στην κρατική-δημόσια ραδιοτηλεόραση και εκεί τελείωσε -με το νου τους- το έργο τους (όπως είχε τελειώσει -με το νου τους κι εκεί- το έργο την ΝΔ με την ταμπέλα ΕΡΤ-ΝΕΡΙΤ) ζήλεψαν τους προηγούμενους και είπαν να κάνουν κι αυτοί κάτι πιο μεγάλο, να καταπλήξουν τα πλήθη. Να αλλάξουν το ιδιωτικό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο!

Το ότι δεν υπήρχε ούτε καν αυτό το ΜΗ ανεξάρτητο ΕΣΡ (έστω για τα μάτια του κόσμου) ποσώς τους απασχόλησε. Και ποιο ήταν το πλάνο τους;
Ίδιο με των προηγούμενων! Με αντίστροφη φορά.
Η μείωση του αριθμού των καναλιών και το αναπόφευκτο μαύρο!

Με βασική δικαιολογία του υπεύθυνου υπουργού για τον συγκεκριμένο αριθμό των καναλιών, μια τόσο γελοία που αρκούν απλές απορίες για να την αποδομήσουν.
Πως -και καλά- τα κανάλια γενικού περιεχομένου θα ήταν μόνο 4 γιατί μόνο τόσα μπορούσε να αντέξει η αγορά. Το πως βγήκε αυτό το νούμερο, που δεν έχει και σχέση με τι συμβαίνει στα άλλα κράτη, δεν μας απασχολεί.

Το νούμερο που το χρησιμοποίησε όμως σαν βασικό του επιχείρημα, δεν θα μπορούσε να απαντήσει σε απλές απορίες όπως οι παρακάτω:
-Κι αν το 2018 η αγορά θα μπορούσε να σηκώσει μόνο 3 άδειες τι θα γίνονταν με τις 4 άδειες 10ετούς διάρκειας που θα είχαν δώσει;
Ποιος θα αποφάσιζε ποιο από τα 4 κανάλια θα έκλεινε; Τότε θα μπορούσε η τηλεοπτική αγορά -βολικά- να αυτό-ρυθμιστεί;
Και τότε γιατί έδιναν 4 άδειες και δεν έδιναν 2 για να υπάρχει περιθώριο να μην κλείσει κανένα σε μελλοντική μείωση της διαφημιστικής πίτας;
-Κι αν η αγορά το 2018 σήκωνε περισσότερα, ποιος θα αποφάσιζε αν θα δίνονταν μια ακόμη άδεια ή αν θα ενίσχυαν απλά την πίτα τους τα 4  που θα λειτουργούσαν;-
-Και τα θεματικά που θα άνοιγαν αργότερα από ποια διαφημιστική πίτα θα έτρωγαν;
Και τότε πόσα γενικά-θεματικά θα άντεχε τότε το τηλεοπτικό τοπίο;
Με λίγα λόγια, όρεξη να έχεις να δημιουργείς ερωτήματα…

Φυσικά αυτά ούτε που απασχόλησαν τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα.
Ειδικά όταν τέτοια θέματα τα χρησιμοποιεί με την πρώτη ευκαιρία ο εκάστοτε αυτοκράτορας (σόρι, πρωθυπουργός) για να γεμίζει το πρόγραμμα στην αρένα και να ικανοποιεί τα πλήθη που τον υποστηρίζουν ή θέλει να τον υποστηρίξουν και διψάνε να δούνε να τρέχει αίμα….

Φούσκωναν από ικανοποίηση τα πρόβατα της ΝΔ με τον Σαμαρά και τον Κεδίκογλου που θα έβαζαν ένα τέλος στο έκτρωμα της ΕΡΤ και εκστασιάζονταν στο θέαμα του αίματος από τις απολύσεις των «άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων» που δεν έκαναν τίποτα.
Αντί να ζητάνε το λογικό…
Να αλλάξει ο τρόπος και όχι μόνο τα πρόσωπα.
Και έτσι δεν έβλεπαν πως στήνονταν/στήθηκε το ίδιο ακριβώς έκτρωμα.

Φούσκωναν από ικανοποίηση τα πρόβατα του ΣΥΡΙΖΑ με τους Τσίπρα και Παππά που θα έβαζαν ένα τέλος στην διαπλοκή και στη θέα του αίματος των απλών υπαλλήλων των καναλιών (ως αντίποινα για την ΕΡΤ) και δεν έβλεπαν/καταλάβαιναν πως και οι άλλοι νταβατζήδες θα γίνονταν/γίνουν.

Και δεν κατανοούσαν πως, στην λογική αυτών που υπηρετούν τους νταβατζήδες, για τα μεγάλα ονόματα που αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ενός μέσου με το κοινό, δεν υπάρχουν άλλα ονόματα να τα αντικαταστήσουν.
Και πως μόνο η «μαρίδα» θα έμενε χωρίς εργασία…
Εκτός κι αν υπηρέτης ενός διαπλεκόμενου είναι ο ηχολήπτης και ο μπουφετζής…
Αντί να θέλουν το λογικό…
Να κοπούν οι δεσμοί, οι εξαρτήσεις και οι συναλλαγές ανάμεσα στο κράτος και τους όποιους καναλάρχες, που γεννάνε την όποια διαπλοκή, με απλούς κανόνες που δεν θα μπορούν να παρακαμφθούν και που ο έλεγχος τήρησης του να γίνεται αυτοματοποιημένα.
Φυσικά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους εκάστοτε οπαδούς ενός κόμματος.

Οπαδούς λόγω πίστης σε ιδεολογίες που δεν κυβερνούν, αντίδρασης, ευπιστίας, ελπίδας, τήρησης της παράδοσης, ακόμη και τρολαρίσματος…

Που ψηφίζουν ανίκανους-άσχετους, οι οποίοι ξαφνικά βρίσκονται πρωθυπουργοί και βάζουν κάποιους το ίδιο ανίκανους-άσχετους για υπουργούς, που εξαντλούν την ώρα τους και δικαιολογούν την θέση τους με να πείθουν τον εαυτό τους πως αυτό που δημιουργούν είναι υπέροχο, φανταστικό, εξαίσιο, αριστούργημα, τέλειο και μετά να πείθουν τον επίσης άσχετο με το θέμα πρωθυπουργό που τους έδωσε την θέση πως αυτό που του παρουσιάζουν, είναι η απόλυτη απάντηση-λύση στο θέμα και αυτό που πρέπει να γίνει!

Και που συνήθως πείθεται τόσο βαθιά που, πολλές φορές το υπερασπίζεται σαν δικό του για να πάρει από την δόξα της υπουργάρας! Που στην τελική αυτός τον διάλεξε…

Και που όταν φτάνει να μην περνάει από ένα ΣτΕ που, σαν μέρος της δικαιοσύνης, επίσης δεν είναι ανεξάρτητο ούτε και απαλλαγμένο από πολιτικές-κυβερνητικές παρεμβάσεις-πιέσεις, δεν σκέφτονται πως συνέβη γιατί το έκαναν τελείως λάθος, αλλά βγάζουν τον Χίτλερ και τον φασίστα από μέσα τους.

Που ήταν ο μόνος (με το θολωμένο του μυαλό) που ήξερε το σωστό για όλο τον κόσμο και ήθελε να το εφαρμόσει πάση θυσία και που όλοι οι άλλοι ήταν οι κακοί που ήθελαν το κακό του και έπρεπε να εξοντωθούν και να τους αντικαταστήσει με αυτούς που εκείνος θα διάλεγε.

Και το χαρακτηριστικό μουστακάκι που φορούσε ο Κεδίκογλου και οι υπόλοιποι του κόμματος του με την ΕΡΤ, εμφανίστηκε και στην Γεροβασίλη για παράδειγμα, μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.
Που την έβλεπες και έλεγες πως θα πάθει εγκεφαλικό ή στην καλύτερη θα βάλει τα κλάματα! Από τα νεύρα της!

Για τα παιδάκια που δεν θα φάνε και για τους εχθρούς που τους πολεμάνε. Που τους πάνε κόντρα στο τι είναι σωστό να γίνει και που μόνο αυτοί ξέρουν και πρέπει να εφαρμόσουν ακόμη και με το ζόρι αν χρειαστεί. Που όμως τους σταμάτησαν οι σκοτεινές δυνάμεις. Οι άλλοι….

Κι αντί να σκεφτούν πως απλά έκαναν πατάτα, έχει ξεκινήσει από εκείνη την μέρα μια απίστευτη υπεράσπιση του τέλειου νόμου που, με κάποιο τρόπο, ακόμη και τώρα, πρέπει να εφαρμοστεί γιατί αυτό είναι το σωστό για όλους!
Αλλά και την ανακάλυψη εχθρών παντού.
Συμπεριφορά που βλέπεις ακόμη και από το ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Πιο βλάκας (λόγω μεγαλομανίας, τυφλού φανατισμού και μανίας καταδιώξεως, τα βασικά συστατικά για παραγωγή φασιστών-αντίτυπων του Χίτλερ) δεν σου κόβει να αλλάξεις τις μπαταρίες στο κασετοφωνάκι που σου λέει εισπνοή-εκπνοή και πεθαίνεις από αναπνευστική ανεπάρκεια και έλλειψη οξυγόνωσης του οργανισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραγωγής μπούρδας ο πρόεδρος της τωρινής αντιπολίτευσης, που ζήτησε (για να λέει πως κάνει αντιπολίτευση στα φυτά του) εκλογές, γιατί η κυβέρνηση είχε μια δικαστική ήττα.
Που με την δική του λογική (ευφημισμός-σχήμα λόγου), όταν κυβερνούσε το δικό του κόμμα, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί καμιά 10αριά φορές…

Το ότι αυτοί οι πολιτικοί (οι προηγούμενοι, οι τωρινοί, οι επόμενοι) επιβιώνουν ανεξαρτήτως συνθηκών και που στις υψηλές θέσεις μπορούν να επιζούν και χωρίς εγκέφαλο, δεν πρέπει να μας παραξενεύει.
Οι αμοιβάδες υπάρχουν από την αρχή του κόσμου…
Λογικό είναι, μετά από τόσα δισεκατομμύρια χρόνια, να έχουν καταφέρει να μεταλλαχθούν και να κυβερνούν με ανθρώπινη μορφή!
(άλλες μεταλλαγμένες αμοιβάδες…)

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

paropides
Ένα μεγάλο πολύχρωμο λιβάδι η Ελλάδα.
Πρώτα τα μπλε πρόβατα, μετά τα πράσινα, τώρα τα πορτοκαλί, όλα με καμένους εγκέφαλους από τις κομματικές χρωστικές που βάφουν τα μυαλά τους…

Που εξαιτίας των παρωπίδων που δεν θέλουν να αφαιρέσουν, το μόνο που βλέπουν είναι ο,τι αφορά αυτούς και τον εκάστοτε πολιτικό-ιδεολογικό αντίπαλο τους κι αυτά είναι τα μόνα στα οποία βγάζουν όλη την ενέργεια τους και αντιδρούν.

Τέτοιοι παρωπιδοφόροι, κομματικά πωρωμένοι και προσκολλημένοι σε ανύπαρκτες όταν μπαίνουν κάτω από το πέπλο της εξουσίας ιδεολογίες, ανάγκασαν τους διαχειριστές της επίσημης σελίδας του ΑΡΚΑ να ασχοληθούν για ακόμη μια φορά με σχετική ανάρτηση μαζί τους, αντί να αναρτούν μόνο τις καυστικές δημιουργίες του.

Κι αυτό γιατί ο κάθε παρωπιδοφόρος, όταν το κόμμα που στηρίζει αλλάζει πλευρά, γίνεται εξουσία, κάνει όσα κατηγορούσε την προηγούμενη κυβέρνηση και φυσιολογικά δέχεται την ίδια κριτική από όσους κρίνουν ουδέτερα τα γεγονότα, αυτό το εκλαμβάνει ως επίθεση. Ενώ πριν, την αντίστοιχη κριτική στους προηγούμενους την στήριζε και την ενίσχυε.

Ενώ εκείνος ο παρωπιδοφόρος που το κόμμα του έχασε την θέση εξουσίας, με μεγάλη ευκολία ξεχνάει πως οι ουδέτεροι έκαναν την ίδια κριτική και στο δικό του κόμμα όταν αυτό ήταν κυβέρνηση και προσπαθεί να σταθεί με τρόπο στο πλευρό τους, ώστε να χτυπήσει αυτούς που πήραν την θέση του.

Ακόμη κι αν για χάρη της εκάστοτε (πρώην και νυν) κυβέρνησης, προτιμούν την εύκολη λύση της άρνησης.

Γιατί όλοι οι παρωπιδοφόροι, όταν βλέπουν τα δύσκολα, αφού χωρίσουν τα πολιτικά γεγονότα σαν κομμάτια από παζλ, βγάζουν ζυγαριά και από την μια καταπίνουν αμάσητα όσα κομμάτια δεν τους βολεύουν ενώ από την άλλη ζυγίζουν μόνα όσα τους συμφέρουν.

Κι όλα αυτά ο κάθε παρωπιδοφόρος τα κάνει, στην προσπάθεια του να αποδείξει όχι ποιος είναι ο καλύτερος αλλά πως οι δικοί του είναι οι λιγότερο κακοί. Για να μπορεί να υποστηρίξει/δικαιολογήσει την δική του επιλογή/στήριξη που έδειχνε, δείχνει και θα δείχνει, αντί να παραδεχθεί πως τον κορόιδευαν/κοροϊδεύουν.

Και κάνοντας όλα αυτά δεν αφαιρεί μόνο κομμάτια από το συνολικό παζλ που διηγείται την ιστορία στην πραγματική της διάσταση, αλλά εξακολουθεί να βγάζει τα μάτια του μόνος του και μαζί με τα μάτια του και τα μάτια του κράτους.

Γι αυτό για παράδειγμα οι προηγούμενοι έκαναν σημαία το δημοψήφισμα που δεν έγινε σεβαστό. Λες και στην ουσία διαφέρει σε τίποτα από τις επαναλαμβανόμενες για δεκαετίες προεκλογικές κοροϊδίες και κωλοτούμπες των δικών τους κομμάτων.

Ίσα ίσα που αποτελεί μια φυσιολογική εξέλιξη, όπου το πολιτικό σύστημα σπάει όλο και πιο χοντρή πλάκα με το πόσο αστείος και εύκολα διαχειρίσιμος μπορεί να είναι ένας λαός, στις δημοκρατίες με επιθετικό προσδιορισμό.

Γι αυτό και τα γεγονότα παρουσιάζουν μια κλιμάκωση χωρίς τέλος, όπου κάθε τι που πέρασε μοιάζει αστείο μπροστά σε αυτό που φαίνεται να έρχεται και δεν υπάρχει τίποτα ικανό να σταματήσει αυτή την πορεία.

Ειδικά από την στιγμή που η πλειοψηφία όσων πιστεύουν πως κατάφεραν να αποτινάξουν τις παρωπίδες, δεν έχουν βρει την πόρτα για την έξοδο από το τσίρκο, γιατί έχει φροντίσει το σύστημα να παγιώσει πλέον και τα άκρα που τους κρατάνε να ελπίζουν εντός του τσίρκου.

Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλο αυτό τον διαχρονικό καρκινικό οργασμό δημιουργίας πανομοιότυπων ουσιαστικά κομματιδίων. Που δεν διαφέρουν σε τίποτα παρά μόνο στα τυπικά, τα οπτικά χαρακτηριστικά. Το όνομα και το σήμα.

Μια αυτοματοποιημένη προσπάθεια του συστήματος να εμποδίσει όσα από τα γρανάζια έχουν κυλίσει έξω από το τσίρκο να κατανοήσουν το προφανές.

Πως δεν χρειάζεται να ψάχνουν και να περιμένουν να βρουν κάποιον τα βάλει πάλι πίσω και να τα γυρίσει, από αυτούς που εμφανίζονται και θέλουν να μπουν μέσα και πως μπορούν να γυρίσουν/σωθούν μόνα τους.

Κι όσο δεν μπορούν να το αντιληφθούν, δεν κάθονται να σκεφτούν τον τρόπο που μπορεί να γίνει αυτό και οι παρωπιδοφόροι θα εξακολουθούν να στηρίζουν το σύστημα και να κρατάνε με κατασκευασμένες εντάσεις και τρικ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα γρανάζια, από το να κυλήσουν μαζικά και συνειδητοποιημένα εκτός τσίρκου…

Και πάνω στο πολύχρωμο από τις χρωματισμένες προβιές λιβάδι, θα εξακολουθούν για πολλές δεκαετίες να ζουν και να δρουν παρωπιδοφόρα πρόβατα, με τα θολωμένα κριάρια να συγκρούονται διαρκώς και με ένα πήδημα να αλλάζουν θέση και να επιχειρούν να κουτουλήσουν και όσους πριν μια στιγμή λάτρευαν….