Tag Archives: Σαμαράς

Περιμένοντας τους κατάλληλους πολίτες για επιβίβαση…

Ένα μέσο μαζικής μεταφοράς χρειάζεται πολίτες-επιβάτες για να πεις πως εξυπηρετεί κάποιο σκοπό και δικαιολογεί τον τίτλο του. Αλλιώς είναι απλά ένα παραλληλόγραμμο (συνήθως) άχρηστο κουτί πάνω σε ρόδες.

Το καλό με αυτά τα «κουτιά μεταφοράς ανθρώπων» είναι πως δεν υπάρχει face control στις πόρτες, ούτε κανένας παράξενος κανόνας-προϋπόθεση για το ποιος μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, αρκεί να διαθέτει εισιτήριο ή να πληροί τα κριτήρια δωρεάν μετακίνησης.

Κι αυτό γιατί η δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνηση εντός μιας περιοχής-μιας πόλης- της χώρας, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη (άρθρο 5, παρ.4) για όλους τους πολίτες.

Με αυτό ως δεδομένο, τα ΜΜΜ πάντα θα έχουν λόγο ύπαρξης και πάντα θα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Ειδικά σε πόλεις που ενώ έχουν μεγάλο πληθυσμό και έκταση δεν διαθέτουν πληθώρα διαφορετικών μέσων, όπως η Θεσσαλονίκη, η δημιουργία-κατασκευή ενός δεύτερου μέσου μόνο ως ευχάριστη είδηση μπορεί να κυκλοφορήσει.

Με τους πολίτες να περιμένουν τη στιγμή που θα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ώστε να αποκτήσει και η πόλη έναν άλλο αέρα.

Και ψυχολογικά, αφού άλλη θα είναι η διάθεση του οποιουδήποτε, αν ξέρει πως δεν θα τον τρώει η κίνηση για να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β, ούτε θα είναι εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες, να περιμένει στο πεζοδρόμιο, με ζέστη, κρύο, βροχή, υγρασία αλλά και πρακτικά, αφού όλοι ευελπιστούν να μειωθεί η ανάγκη για τη χρήση Ι.Χ με συνέπεια να βελτιωθεί και η ποιότητα του αέρα που αναπνέει όποιος θα κινείται στο κέντρο.

Το μετρό Θεσσαλονίκης όμως δεν είναι ούτε καν σαν τον αέρα, που δεν τον βλέπεις αλλά υπάρχει και τον αισθάνεσαι και μέρος του είναι υπεύθυνο που ζούμε.

Είναι – στην κυριολεξία του- ο αέρας ο κοπανιστός που πουλάει το εκάστοτε μαντρί εξουσίας στη προσωπική του πελατεία, μέσω του οποίου προσπαθεί να αναπνεύσει πολιτικά και να επιβιώσει στα ψηλά που ανέβηκε.

Γιατί στα πολύ ψηλά είναι γνωστό πως λιγοστεύει το οξυγόνο αλλά και η επαφή με τη πραγματικότητα και τη καθημερινότητα.

Είναι ο….φανταστικός στην αίσθηση αέρας που σηκώνει όταν περνάει ο συρμός ενός μετρό που δεν υπάρχει.

Είναι (για να μη ξεχνιόμαστε) ο ίδιος αέρας στον οποίο ταξιδεύουν και τα αόρατα ραδιοκύματα του ελεύθερου WiFi του Σαμαρά.

Είναι ο ίδιος αέρας που μετατοπίζει, καθώς κινείται προς το Σέιχ Σου, το τελεφερίκ του Μπουτάρη και που διασχίζουν οι πύραυλοι της διαστημικής μας υπηρεσίας.

Είναι ο ίδιος ακριβώς αέρας που βγαίνει όταν ανοίγει το στόμα του οποιοσδήποτε απευθύνεται στη ψήφο των πολιτών.

Και γιατί να μην είναι, αφού πάντα βρίσκονται αρκετοί για να τον αγοράσουν μιας και σαν πολίτες-πολιτικά όντα, απλά δεν υπάρχουμε

Ευτυχώς λοιπόν που τα ΜΜΜ δεν μπορούν να κάνουν διακρίσεις στο αν οι πολίτες τα αξίζουν κι έτσι, όταν κάποια στιγμή ολοκληρωθεί και πάψει -επιτέλους- να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης του κάθε πολιτικού κλόουν, θα εξυπηρετεί τους πάντες, χωρίς διακρίσεις.

Ακόμη και μετά από την εποχή (ίσως στο πολύ απώτερο μέλλον, ίσως ποτέ) που στις αποβάθρες των σταθμών θα περιμένουν άνθρωποι που θα έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα που δεν θα έχει ανάγκη τα ΜΜΜ για να μεταφέρει μαζικά τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες του…

Άνθρωποι που θα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους τα αυτονόητα

Advertisements

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

lion_pyl

Δεν μπορείτε να πείτε πάντως.

Ο θίασος κάνει –διαχρονικά– το παν για να είναι η παράσταση που δίνει υπερπαραγωγή.

Ο πρώτος χαζός πήγε στο Καστελόριζο για να δώσει μια γλυκιά συναισθηματική νότα και μια ελαφρότητα (σαν διακοπές θα είναι μωρέ) στη παραδοχή της διαχρονικής -πολιτικής πρωτίστως- ανικανότητας.

Ο δεύτερος στο Ζάππειον Μέγαρο για να συνδυάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με το κτίριο που συμβολίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (αλλά και την σύνδεση μας με την ΕΕ μιας και εκεί έπεσαν οι υπογραφές για την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ) και να προσδώσει βαρύτητα στις αερολογίες του.

Και τώρα ο τρίτος, αφού μας έβαλε με παιδική αφέλεια (-Μαλώνεις ρε; -Μαλώνω! -Έλα αν σου βαστάει ρε…Καλά, καλά…μια μαλακία είπαμε…) σε ένα έξτρα μνημόνιο, θέλει να κάνει σύνδεση με το δύσκολο ταξίδι του Οδυσσέα που τελείωσε αισίως και λυτρωτικά για τους ήρωες του και πήγε στην Ιθάκη.

Μόνο που όλοι αυτοί (με τη βοήθεια των προηγούμενων) έχουν ταξιδέψει τη χώρα τόσο πίσω που όχι η Τροία δεν έχει χτιστεί ακόμη, όχι ο Οδυσσέας δεν έχει γεννηθεί, ούτε οι τρεις αρχικοί μεγάλιθοι στη Πύλη των Λεόντων, στις Μυκήνες, δεν έχουν μπει.

Γιατί αντί να περάσουμε αυτή τη νότια -σαν άλλο Καστελόριζο- πύλη και να μας μιλήσουν σοβαρά για την ανηφόρα και το λόφο που βρίσκεται πίσω της και το πως θα μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω, όλοι μαζί, και αυτοί και εμείς, όλα όσα μας έφεραν μπροστά του ώστε να καταφέρουμε να τον ανέβουμε, τον έκρυψαν πίσω από μακέτες μιας ουτοπικής ακρόπολης.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των αυλικών και όσων ζουν υπό την άμεση και έμμεση προστασία τους εντός των κρατικών «τειχών» (έστω κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση) και αφού τον έκαναν να μοιάζει αξεπέραστο βουνό, κατρακυλήσαμε και καταλήξαμε σε ένα κατά βάση άγονο και χωρίς βασικά για τη ζωή αγαθά (όπως νερό) νησί…

(Γιατί αυτό ακριβώς είναι στη πραγματικότητα η Ιθάκη για την καθημερινότητα των κάτοικων της. Ένα άγονο νησί όπου κυριαρχεί η λειψυδρία)

Δραματική ιστορία επικών διαστάσεων…

Γιατί, τι είναι;

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

curtain-595006_1280

Ένα κόμμα, λένε, μπορεί να σου χαλάσει όλη την σύνταξη. Ελάχιστοι όμως καταλάβαιναν πως δεν αφορούσε μόνο στον γραπτό λόγο.

Που με το νόμο Κατρούγκαλου (νοσηρή φυσική εξέλιξη όλων των προηγούμενων, υπουργών και πολιτικών καταστάσεων) έγινε και πολύ πιο επίκαιρο…

 

Γιατί είχαμε τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, έχουμε τον Αλέξη και θα έχουμε τον Κούλη και ποιος ξέρει ποιον ακόμη…Κόμματα προσώπων/κληρονομιών και πρωθυπουργούς μικρούς και κατώτερους των περιστάσεων σαν τα μικρά/υποκοριστικά τους ονόματα. Με τα οποία τους αποκαλούν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι που τους ψηφίζουν!

Κάποιοι λένε πως και τα επίθετα παίζουν μεγάλο ρόλο στη ψυχοσύνθεση και τη προσωπικότητα αυτών που τα φέρουν. Αν ναι, και παίζοντας λιγάκι μαζί τους, δεν πρέπει να απορούμε καθόλου που κάποιος σαν άλλος Ανδρέας (συγγενής του αν και κακέκτυπη φιγούρα του γνωστού) πούλησε παπά, ο άλλος μετά και παρά τα αντίθετα που έλεγε στην αρχή μας τον φόρεσε σαμάρι, ο επόμενος με παντελή έλλειψη τσίπας -λόγω ενός παρένθετου ρο- έκανε μια παρένθεση ανάμεσα στα μνημόνια με ένα ανάποδο δημοψήφισμα και αυτός που έρχεται, με δυο μικρά ονόματα για επίθετο, η προσωποποίηση του άχρωμου και άγευστου, κάνει προπόνηση για να ρίξει από τα σύννεφα (όπως συνήθως συμβαίνει μετεκλογικά που οι φανφάρες πάνε περίπατο) χιλιάδες Μήτσους και Τάκηδες που είναι έτοιμοι να πιουν νερό στο όνομα του…ή απλά να ξοδέψουν τις ανακυκλούμενες (σε κάθε εκλογές) ελπίδες τους σε κάτι που θα ξεπερνάει τα όρια του υπερφυσικού…

Όλοι τους, πολιτικοί και πολίτες, σε πολιτικό κώμα που έπεσαν μέσω των κομμάτων και ενός συστήματος που δεν παράγει καινούργια πράγματα αλλά αναπαράγει ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια. Σαν πρόταση χωρίς κόμμα και σαν κόμμα χωρίς πρόταση.

Και τώρα, ακόμη κι όσοι ξύπνησαν από το κώμα και αντιλήφθηκαν τι τους σκάρωνε επί δεκαετίες η με επιθετικό προσδιορισμό δημοκρατία των κόμματων, δεν μπορούν να αλλάξουν για να την αλλάξουν.

Αλλά και όσοι πολίτες καταφέρνουν να αλλάξουν, διαπιστώνουν πως είναι μια μικρή μειοψηφία μέσα σε μια λαοθάλασσα, παγιδευμένη σε κομματικό κώμα…

Με τους περισσότερους να «παραδίδονται» και να μην επιμένουν να πάνε κόντρα στο ρεύμα ώστε να κάνουν κάποιους από αυτούς που θα «πέσουν πάνω τους» (και  σταματήσουν για λίγο ή αλλάξουν κατεύθυνση, σαν τα συγκρουόμενα στα λούνα παρκ), να αλλάξουν οπτική και πορεία και να κινηθούν μαζί τους, αντίθετα από τους υπόλοιπους, προς τη σωστή διεύθυνση.

Αργεί ακόμη η στιγμή που όσοι θα καταλαβαίνουν δεν θα τα παρατάνε, ελπίζοντας γενικώς και αορίστως, αλλά θα σπάνε νεύρα προσπαθώντας να αλλάξουν την πορεία που έχει ο μονόδρομος.

Μέχρι να γίνουν τόσοι που να κοντράρουν με άνεση το πλήθος που βαδίζει προς μια ανύπαρκτη πολιτικοοικονομική «σύνταξη» που του την ορίζουν μικροί σε πολιτικό μέγεθος υπουργοί και πρωθυπουργοί , αντικατοπτρισμοί σε καρέκλα αυτής της σε κώμα κομμάτων πλειοψηφίας.

Μια φωτογραφία για όλους και έντεκα άρθρα για όποιον θέλει…

kokkines grammes-oloi
Το πριν, το τώρα, το μετά και το πιο μετά…
Πολιτικό δείγμα για όλα τα γούστα και 11 άρθρα για όποιον θέλει…

1. Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής
2. Info-solutions ανέκδοτα και Χωρίς-solutions ξεπερασμένα πολιτικά κόμματα
3. Σαν να μην πέρασε μια μέρα…
4. ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΝΩΠΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΕΤ
5. Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…
6. Από τις ιπποδρομίες του Βυζαντίου στην Καλλιδρομίου του μνημονίου…
7. Το μεγάλο θεατρικό…
8. Μίτωση και πολιτικός καρκίνος

9. Ο καθρέπτης που δεν βλέπεις…
10. Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια
11. Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες…

 

Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

parkarisma xoras

O κλασικός Ελληναράς.
Που όταν είναι να κάνει την δουλειά του γράφει ολοκληρωτικά τους πάντες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.
Που ούτε καν του περνάει από το μυαλό να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό στα θέλω του και το εγώ του.
Που δεν τον ενδιαφέρει κανένας άλλος και τίποτα, μόνο ο εαυτούλης του.
Που το βάζει όπου βρει και τον βολεύει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.
Που κάπως έτσι μάλλον βάζει και την ψήφο του…
Σε αντίθεση με τον μπροστινό του που ναι μεν επίσης παρανομεί αλλά με αυτή την παρανομία του ούτε τον μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κλείνει, ούτε τους πεζούς εμποδίζει, αφού αφήνει σε όλους χώρο ικανό να κινηθούν άνετα στο μεγάλο πεζοδρόμιο.
Ακόμη και μια μαμά με καροτσάκι.
Μέχρι να πέσουν πάνω στον άλλον…
Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται αστυνομία ή τροχαία…
Μια υπηρεσία που να τιμωρεί την έλλειψη μέτρου χρειάζεται.

Που να δίνει κλήσεις στην εξόφθαλμη επίδειξη έλλειψης κοινής λογικής και της ολοκληρωτικής ανυπαρξίας σεβασμού στους υπόλοιπους χρειάζεται…

Και που ταυτόχρονα να παραδίδει με παραδειγματικές πράξεις-μαθήματα.

Ποιος να το κάνει όμως και πως;

Και με ποια δική του παιδεία που να διδάσκει/εκπαιδεύει στα απλά και θεμελιώδη, το μέτρο και την κοινή λογική;

Η χι κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κι αυτός ο τύπος;
Που σαν κόμμα δεν το νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από του δική του ευημερία, με την απόκτηση και διατήρηση της θέσης/εξουσίας με κάθε μέσο;

Και που όταν την αποκτά μπορεί να υποστηρίζει το γράμμα του (δικού της) νόμου μόνο όταν εφαρμόζεται στους άλλους, αλλά για τις δικές της πράξεις το παίζει…Κινέζα και εμφανίζει ιδιαίτερη ηθική ευελιξία;Η χι κυβέρνηση που ενώ σαν κόμμα καυτηριάζει τους προηγούμενους για κάθε διαγραφή, γιατί αυτό λέει το εγχειρίδιο για τον εντυπωσιασμό των δικών της προβάτων, στο πρώτο θέμα που προκύπτει διαγράφει τους δικούς της που λένε ΟΧΙ ενώ σαν κόμμα αντιπολίτευσης τους διέγραφε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο;

Και που οδήγησε σε μια άλλη κυβέρνηση που το προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έκανε ΝΑΙ το ΟΧΙ; Κι όχι μόνο το δικό της σαν κόμμα, μα των ίδιων των πολιτών, προτού διαγράψει τους δικούς της…Μα αυτός ο τύπος είναι η χι κυβέρνηση και μόνο το χικ μπορεί να μπει σαν μια κάποια  λεζάντα-αιτιολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των πράξεων της όπως και της δικής του. Στην ίδια γη γεννήθηκαν και με την ίδια νοοτροπία μεγάλωσαν…Κι αν δεν μπορεί η κεντρική εξουσία, ποιος να το κάνει και πως;
Μήπως ο χι τοπικός άρχοντας;

Ο προηγούμενος τοπικός άρχοντας που ήταν επίσης μόνο λόγια ταμπέλας και που (βλέπε Παπαγεωργόπουλος) αδιαφορούσε για οτιδήποτε βαρετό, πέρα από την εικόνα του σαν εικόνα και έκαναν τα ποντίκια πάρτι στα οικονομικά του δήμου και στο τέλος τσαλακώθηκε και αυτό το μόνο που τον ενδιέφερε και που οδήγησε στον επόμενο;
Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ

Στον επόμενο (βλέπε Μπουτάρης) που παρά τα όσα έλεγε και την εικόνα που κατάφερε να περάσει, αυτή την ίδια έλλειψη μέτρου την έχει έμφυτη και την αποδεικνύει μάλιστα και με πανομοιότυπες συμπεριφορές σαν τον τύπο με το αυτοκίνητο της πρώτης φωτογραφίας;

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Μα αυτός ο τύπος είναι ο χι δήμαρχος!
Που τον νοιάζει μόνο το έξω (λαμποκοπάει το αυτοκίνητο, ούτε ίχνος σκόνης) χωρίς να χαλάει την ζαχαρένια του για…«πεζά πράγματα» κι ας στο τέλος γυρνάνε μπούμερανγκ…
Που μπορεί ενώ είναι παρκαρισμένος έτσι να στηλιτεύει ταυτόχρονα κάποιον που κλείνει ράμπα ΑΜΕΑ….

Κι αν δεν μπορεί ο τοπικός άρχοντας μήπως η πρωτοβάθμια μονάδα μιας κοινωνίας;
Μήπως ο χι ανώνυμος πολίτης;
Ο πολίτης με το αυτοκόλλητο ή το χαρτάκι στο χέρι;

Μα ο τύπος αυτός είναι και ο χι πολίτης!
Που επίσης χωρίς διάθεση να κουράσει το μυαλό του (αν όχι ικανότητα να το χρησιμοποιήσει), θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι με τον ξάδελφο του Μπουτάρη με το Ford Mondeo και τον μπροστινό του, που προσπαθεί να μην έχει σχέση μαζί τους.

Γιατί δεν έχει έλλειψη σε διάθεση για ανιδιοτελή δράση και χαρτάκια-αυτοκόλλητα, αλλά έχει έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει διαχωρισμούς εκεί που πρέπει, ώστε να παίρνει αποφάσεις βάση των συγκεκριμένων δεδομένων-συνθηκών που κάνουν κάθε περίπτωση διαφορετική κι έτσι να δίνει/διδάσκει το σωστό παράδειγμα στους τρίτους

Όπως ο συγκεκριμένος οδηγός που μπορεί να είναι καλός-χρυσός σαν άνθρωπος, αλλά σαν πολίτης παίρνει μηδέν για την έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε…

Επειδή ο κάθε νόμος, ανάλογα πόσο καλός ή κακός είναι και πως εφαρμόζεται, το μόνο που μπορεί να καθορίζει είναι τα όρια στο πόσο ανήθικος/πόσο συχνά, επιτρέπει να γίνεται ένας πολίτης.

Αυτό όμως που κάνει την μόνιμη διαφορά και δίνει διάρκεια στην ποιότητα μιας κοινωνίας, ιδιαίτερα στην καθημερινή συμβίωση μας στον ίδιο χώρο και που κάνει την ανάγκη για χρήση νόμων περιορισμένη στα πολύ σοβαρά, είναι η παιδεία και η εκπαίδευση στην χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής.

Ένα τρίπτυχο που νομοτελειακά φέρνει δίκαιους συμβιβασμούς και αλληλοσεβασμό στην αντιμετώπιση των κοινών καθημερινών προβλημάτων-καταστάσεων.

Για να εφαρμοστεί όμως σε μεγάλη κλίμακα πρέπει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής για την πλειοψηφία, ώστε να επιβληθεί από μόνο του…
Φυσικά, νομοτελειακά, χωρίς την ανάγκη χρήσης νόμων…

Και που στο επόμενο επίπεδο δημιουργεί άλλες δυναμικές.
Που με αφετηρία τους πολίτες οδηγεί σε άλλο δρόμο και τους πολιτικούς.

Κάτι που επιστρέφει ποικιλοτρόπως στους πολίτες απελευθερώνοντας για παράδειγμα δυνάμεις και πόρους που τώρα απασχολούνται/ξοδεύονται με άπειρα μικρά, να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία πρέπει να υπάρχουν και να μην έχουν και άλλοθι αν αποτυγχάνουν…

Αλλιώς θα παρκάρουμε την χώρα σαν αυτόν τον τύπο, ψηφίζοντας μονίμως -και σε όλα τα επίπεδα- όμορφες εικόνες και λόγια από τους εκάστοτε απόμακρα ωραίους και εντυπωσιακούς δήθεν σοβαρούς Σαμαράδες και Παπαγεωργόπουλους, που θα μας οδηγούν να καταλήγουμε στα μακρινά ξαδέλφια μας, τους εκάστοτε Τσίπρες και Μπουτάρηδες και τανάπαλιν…

Απόλαυση…Διαδραστική παράσταση με στοιχεία stand-up comedy

clown
Απόλαυση!!!!!!

edit: 7/6/19
-Γιώργος Τσίπρας: Είμαστε περήφανοι που δεν έχουμε διορίσει ούτε ένα συγγενή.
-Νίκος Δένδιας: Εσείς δεν είστε ξάδελφος του πρωθυπουργού;

Και μετά θα πει κάποιος πως αυτοί εδώ δεν είναι τα κορυφαία τρολ που πέρασαν ποτέ σαν κυβέρνηση….

(Ντροπή του πάντως του Δένδια.
Γιατί αν μη τι άλλο, οι δικοί τους Γκρούεζες έχουν αποτελέσει έμπνευση για κορυφαίες ελληνικές κωμωδίες, τους Συριζαίους δεν θα ενέπνεαν που ζούσαν και ανέπνεαν με αυτό το όνειρο;)

-Δεν μου λες ρε Γκρούεζα, εσύ είσαι του κόμματος;
-Και με ρωτάτε εσείς κύριε υπουργέ;
-Πόσα χρόνια είσαι στο κόμμα;
-Είμαι από 20 χρονών παιδάκι…
-Και τι δουλειά κάνεις ρε Γκρούεζα;
-Ορίστε;
-Λέω, εξωκομματικώς λέω πως τα βολεύεις; Πως έχτισες το σπίτι που έχτισες, πως έκανες τα λεφτά που έκανες;
-Ποιος; Έλα Παναγία μου… Ρωτάει για…Μα είμαι του κόμματος κύριε υπουργέ…Ε βέβαια!
Σκοτώνομαι για το κόμμα!

(αρχικό άρθρο 12/11/15):

Απόλαυση!!!!!!
Ο ΣΥΡΙΖΑ ενσαρκώνει την εκδίκηση των υπόλοιπων απέναντι σε όσους στηρίζουν αυτό το σύστημα. Στους κομματικούς ψηφοφόρους, όσους ψήφιζαν/ψηφίζουν από ατομικό συμφέρον, όσους πιστεύουν ακόμη σε ιδεολογίες και τον Άη Βασίλη, όσους νομίζουν  πως μέσα από αυτό το σύστημα μπορεί να βγει κάποιος σωστός και όσους βολεύονταν όλες αυτές τις δεκαετίες με το παραμύθι πως το δημοκρατικό τους καθήκον αρχίζει και τελειώνει με την ψήφο….
Και τέλος σε όσους είναι απλώς ευκολόπιστοι και αφελείς πολιτικά…

Κάθε 3 μήνες και μια τρολιά!
Πρώτα σε βάζει να ψηφίσεις σε δημοψήφισμα και μετατρέπει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ.
Τώρα σε καλεί σε απεργία ενάντια στα μέτρα που φέρνει/ψηφίζει και η μεγάλη πλάκα είναι πως απεργείς!
Πάντως μην μασάτε!
Η επόμενη τρολιά του θα πέσει με τα καρναβάλια!

Οι προηγούμενοι κλόουν του τσίρκου, έκαναν μονίμως τα ίδια χιλιοπαιγμένα άνοστα αστεία και βαρετά σκετσάκια με κωλοτούμπες.

Λεφτά υπάρχουν οι κλόουν του ΠΑΣΟΚ…..
Χο χο χο τους την φέραμε, τα λεφτά ήταν δανεικά και θα πάρουμε κι άλλα…κι αυτοί θα πληρώσουν για όλα…ο ΓΑΠ
Χα χα χα….καλοοοο έ; και κλωτσιές στους δικούς του που το σενάριο τους ήθελε να κοιτάνε σαν χαζοί και μετά αυτοί τον μπουγέλωναν και άλλαζαν αρχηγό….

Ενάντια στο μνημόνιο οι της ΝΔ, Φααααααααααααπ, άρπα την που το ψήφισες ο αρχι-κλόουν στον κλόουν-κομπάρσο, μια τούμπα, μια άλλη μάσκα και υπέρ του μνημονίου, πάρε την μπούφλα σου που τώρα δεν το ψήφισες ο Σαμαράς στους δικούς του…
Και τώρα θέλουν κουτσά-στραβά να βάλουν άλλον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, για να τυπώσουν νέα διαφημιστικά και να δικαιολογήσουν τυπικά (αλλά άνευ ουσίας) τις λέξεις αλλαγή και νέο που θα γράφουν, αλλά κι αυτό με τα χίλια ζόρια….

CLOWN-BOSS
Θα μου πεις, είναι και οι ίδιοι παλιοί κλόουν, αυτό έμαθαν, αυτό ξέρουν, αυτό έπαιζαν…
Ήταν και το ηλικιακό τους κοινό που τους περιόριζε, επειδή είχε συνηθίσει σε αυτή την παράσταση, δεν είχε μεγάλες απαιτήσεις αλλά και κάτι πιο διαφορετικό ή πολύ πιο έντονο, όπως τώρα με τους τελευταίους, θα τους τρόμαζε…

Εδώ λίγο τα λόγια άλλαξαν και παραλίγο να εγκαταλείψει το τσίρκο μια μερίδα θεατών που δυσανασχέτησε. Οι οποίοι έφτασαν μέχρι την δεξιά έξοδο, αλλά στην μικρή σκηνή έπαιζαν κάποιοι βοηθητικοί και τους κράτησαν εντός…
Κι αντί για το ακριβό εισιτήριο της κεντρικής παράστασης, αφήνουν κάτι λιγότερο…
Μικρό το κακό…
Ισορρόπησαν μάλιστα και με την αριστερή έξοδο που κάθονταν μέσα όσοι έβλεπαν κάτι άλλους να δίνουν παράσταση δήθεν ενάντια στην επιχείρηση και τρίβει τα χέρια της η Τσίρκο Α.Ε…

Ενώ αυτοί τώρα δίνουν τα ρέστα τους και έχουν βάλει τα γυαλιά σε όλους!

Είναι και που περίμεναν τόσα χρόνια να βγουν στην κεντρική σκηνή…
Είναι που είχαν και πολύ χρόνο να εξελίξουν τον ρόλο του κλόουν…
Έτσι έχουν απίστευτες ιδέες, τρελή ενέργεια και κάνουν πλέον την παράσταση στο 100% διαδραστική με το κοινό, έχοντας βάλει και στοιχεία stand up comedy!
Απλά θεοί!!!

Υ.Γ.
Αφού και όσοι ποτέ δεν γουστάραμε το τσίρκο, πλέον διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα τεκταινόμενα!

Μαζί τους και με τους θεατές τους, που στο τέλος κάθε παράστασης τους πετάνε αντί για κομφετί και μπαλόνια, ηρεμιστικά και ψυχοφάρμακα γιατί αλλιώς δεν θα άντεχαν τόση τρέλα, αλλά και με τους κλόουν των προηγούμενων και τους δικούς τους «συντηρητικότερους» θεατές που τους παρακολουθούν με ανοιχτό το στόμα από θαυμασμό, φθόνο, ζήλια οι μεν…απορία, ενόχληση και φόβο οι δε….

Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

eye
Η παρατήρηση και η ανάγνωση των αποτυπωμάτων της εκάστοτε κυβέρνησης χωρίς παρωπίδες είναι κάτι δύσκολο για την πλειοψηφία, επειδή αν όχι στενά κομματικά οι περισσότερος κόσμος (κι αυτό ενισχύεται από τα δημογραφικά-ηλικιακά στοιχεία) έχει ένα συναισθηματικό δέσιμο από το παρελθόν του ως ψηφοφόρος.

Γιατί ανδρώθηκε-συνδέθηκε ιδεολογικά με τις ταμπέλες που είδε κάποιο κόμμα να χρησιμοποιεί και τις οποίες (ειδικά σε προηγούμενες εποχές) μπορούσε ο κάθε πολιτικός να τον κάνει εύκολα να τις πιστέψει, γιατί δεν ήταν τόσο δραματικά ακόμη τα πράγματα.

Λίγοι μπορούμε να πούμε πως για χι λόγους ( ο γραφών γιατί πάντα ήταν αντιδραστικός και δεν δεχόταν κάτι χωρίς να το ψάξει/αναλύσει/ελέγξει ο,τι κι αν ήταν αυτό, είτε μια ιδέα είτε ένα αυτοκινητάκι που κινούταν μόνο του, που και τα δυο κατέληγαν «λυμένα» και έτοιμα για μελέτη) δεν μπήκαμε ποτέ στο παραπάνω τριπάκι.
Οπότε το παρακάτω είναι απόλυτα αποκομμένο από συναισθηματισμούς που θα θόλωναν έστω και λίγο το όποιο συμπέρασμα.

Με την δεύτερη θητεία λοιπόν της κυβέρνησης σε εξέλιξη και κάποιες συμφωνίες του τρίτου μνημονίου με τους δανειστές να περνάνε σιγά-σιγά, έχει παρέλθει ικανός χρόνος για να μπορούν να εξαχθούν τα βασικά-γενικά συμπεράσματα και για τον τελευταίο μεγάλο θίασο που μπορούσε να ρίξει στην σκηνή το παρόν πολιτικό σύστημα.

Το πρώτο είναι πως δεν πήρε περισσότερο από όσο περίμενα για να ακολουθήσουν την ίδια ακριβώς πολιτική με τους προηγούμενους, σε πλήρη αντίθεση με όσα παρουσίαζαν στο πρόγραμμα που μοίραζαν στους θεατές του τσίρκου πριν την παράσταση.
Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…

Το δεύτερο είναι πως επειδή κι αυτοί κοιτάνε να αποφεύγουν τα αυτονόητα που θα τραυμάτιζαν ανεπανόρθωτα το τσίρκο, εφαρμόζουν το ίδιο ακριβώς πλάνο για τα υπόλοιπα. «Πάμε στην τύχη και βλέπουμε, βλέποντας και κάνοντας κι ο Θεός βοηθός…»

Το τρίτο είναι πως καθώς είναι άμαθοι δεν έχουν την φινέτσα των προηγούμενων κλόουν και τα κάνουν όλα πιο άκομψα σε σχέση με τους προηγούμενους, Αγνοούν βασικούς κανόνες πολιτικής υποκριτικής γι αυτό και οι ίδιες συμπεριφορές-πολιτικές, χτυπάνε πιο άσχημα και δείχνουν μεγαλύτερο θράσος.

Από την άλλη όμως αυτό το θράσος (εξαιτίας της αμάθειας-άγνοιας τους) παρόλο που είναι απλά εικονικό (το πρώτο που μαθαίνει ένας πολιτικός είναι όταν στριμώχνεται να αντιπαραθέτει θράσος για να «τρομάξει» τον άλλο και είτε να ξεφύγει είτε να επιβληθεί, ανάλογα την περίπτωση), τους βοηθάει να περνάνε αυτά που θέλουν.

Σε συνδυασμό με την «ψυχολογική παραίτηση» όσων τους στήριξαν επειδή πραγματικά πίστευαν πως υπήρχε περίπτωση να δουν κάτι διαφορετικό από αυτή την ομάδα του τσίρκου.

Μέτρα που θα έρχονταν όποιος κι αν ήταν κυβέρνηση, αφού το δεύτερο συμπέρασμα είναι διαχρονικό. Όμως τώρα περνάνε ελαχιστοποιώντας ακόμη και τις έμμεσες αντιδράσεις, ενώ οι προηγούμενοι θα είχαν αντίδραση από τους παραπάνω που αφελέστατα πίστευαν πως κάποιος εννοούσε τις ταμπέλες και τις πομπώδεις ατάκες
που χρησιμοποιούσε

Οπότε με αυτά κι αυτά…Σαν να μην πέρασε μια μέρα που λέει και ο Δημητριάδης κι οι μικροί του ήρωες …

Διαπραγματεύσεις στον αέρα, αναζήτηση ισοδύναμων σε αντί-αναπτυξιακούς φόρους που θα αντικαταστήσουν αντί-αναπτυξιακούς φόρους, χοντροί (Πάγκαλος τότε, Φίλης τώρα) να πετάνε άκαιρες χοντράδες επειδή το λίπος μπλοκάρει τα εγκεφαλικά τους κύτταρα κοκ.

Τουλάχιστον αυτός είδε μια φυσιολογική πρώην ερωτική του σχέση, ένιωσε όμορφα και το τραγούδησε.

Ενώ οι πολίτες το τραγουδούσαν προτού καν το γράψει και το τραγουδάνε για τον ΓΑΠ όταν έχουν σχέση με τον Σαμαρά, για τον Σαμαρά όταν έχουν σχέση με τον Τσίπρα, για τον Τσίπρα όταν θα τα έχουν με τον επόμενο κοκ γιατί πάντα θα τους υπενθυμίζουν πως  μπλέκουν διαρκώς σε αρρωστημένες πολιτικές σχέσεις από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν, γιατί μεγάλωσαν σε ένα προβληματικό περιβάλλον….

Υ.Γ.
Για το πόσο «λίγο» είναι γενικά το πολιτικό προσωπικό που αυτός ο τόπος μέσα από αυτό το σύστημα παράγει, υπάρχουν μικρά -άσχετα με την πολιτική- παραδείγματα σαν το παρακάτω να το αποδεικνύουν.
(Θα μπορούσα να παραθέσω άπειρα προηγούμενα από κάθε πολιτικό χώρο απλά αυτό είναι το πιο πρόσφατο)

Πιστεύω όταν η κόρη του μεγαλώσει πως θα γράφει την συγγνώμη σωστά κι όχι όπως ο μπαμπάς της…. Αλλά μικρή σημασία έχει πως την έγραψε, εξάλλου τα λάθη είναι για τους ανθρώπους.  Άλλωστε οι πολιτικοί κάποιες βασικές λέξεις (στα σοβαρά θέματα) είτε σωστά τις χρησιμοποιούν είτε όχι, τις λένε απλά για να τις πούνε.

‘Άλλο είναι το τραγικό του πράγματος. Που ακόμη και σε ένα ξεκαρδιστικό θέμα σαν αυτό (αν τον πιστέψουμε γιατί θα μπορούσε να το κάνει και επίτηδες για να δημιουργήσει κάτι αστείο και να το παίξει μετά άνετος), ο μέσος Έλληνας πολιτικός απαντάει με σοβαροφάνεια!