Tag Archives: πολίτης

Ψηφοφόρος, ο μπούφος που φροντίζει να εκκολάπτονται μπούφοι…

Το Μακεδονικό πουλάει…
Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο γεγονός
Πουλάει από όλες τις απόψεις και από όλες τις πλευρές.

Είναι λοιπόν το νούμερο ένα όχημα της εποχής για να επενδύσει πάνω της το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, αφού όλοι τους έχουν ακόμη γατοχρυσόψαρα στις πολιτικές τους γυάλες.

Πολιτικό προσωπικό που οι περισσότεροι θέλουν να θεωρούν πως κάνει πράγματα μελετημένα και με σχέδιο γιατί δεν θέλουν να αντανακλά πάνω τους η ανικανότητα και η ανεπάρκεια η δική μας, μιας και δεν προκύπτουν από παρθενογένεση αλλά βγαίνουν μέσα από εμάς.

Είναι κάτι παρόμοιο με το ποδόσφαιρο για παράδειγμα.
Που δεν πάει καλά η ομάδα μας και έχουμε μια περισσή ευκολία να βαφτίσουμε μια ήττα με 2-3 (από 2-0) ως στημένο γιατί μας κάθεται καλύτερα αυτό από το να παραδεχτούμε πως δεν μπορεί παραπάνω.

Που έχεις μια διαιτησία για κλάματα αλλά είναι προτιμότερο να θεωρείς πως ο διαιτητής σε αδικεί πάντοτε επί σκοπού κι όχι από ανικανότητα για να μην παραδεχθείς πως αυτή τη ποιότητα πρωταθλήματος και διαιτησίας σου αξίζει να έχεις.

Γιατί τότε θα πρέπει να παραδεχθείς πως σε κοροϊδεύουν επειδή τους δίνεις εσύ τη δυνατότητα να το κάνουν και θα βρεθείς στο σταυροδρόμι που πρέπει είτε να αποδεχθείς πως έτσι θα συνεχίσουν να είναι τα πράγματα είτε πως πρέπει να τα αλλάξεις.

Κι επειδή να τα αλλάξεις είναι δύσκολο γιατί δεν είσαι εκπαιδευμένος σαν καταναλωτής-πελάτης αλλά ούτε και να παραδεχθείς πως αυτό σου αξίζει θέλεις, προτιμάς να δημιουργείς το σενάριο του καθολικά στημένου σκηνικού.

Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει σε όλα τα θέματα που καταλήγουν να εφάπτονται του πυρήνας της κοινωνίας.

Φανταστείτε τη κοινωνία σαν ένα πρόσωπο σε ένα μεγάλο δωμάτιο και όλα όσα μπορείτε να σκεφτείτε πως την αφορούν, σαν μεμονωμένους καθρέπτες (αφού δεν χρειάζεται να αναλογιστείτε πως συνδέονται) τοποθετημένους διάσπαρτα και προς κάθε πιθανή γωνία, χωρίς την παραμικρή επαφή μεταξύ τους.

Ότι και να συμβεί μέσα σε αυτό το δωμάτιο, όπου και να πάει να σταθεί το άτομο, με όποιο καθρέπτη και να ασχοληθεί, το ίδιο πρόσωπο θα καθρεπτίζεται και στους υπόλοιπους.

Κι ας μη μπορεί να κάνει τη διασύνδεση. Δεν χρειάζεται.
Εξάλλου, όπως λέει η -όχι κινέζικη- έκφραση, μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Αυτό λοιπόν αυτό το άτομο-κοινωνία, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τον εαυτό του/της στα πάντα και εξαίρεση δεν θα μπορούσε να είναι το πολιτικό προσωπικό.

Που αν αφαιρέσεις την εξοικείωση που έχουν με τα ΜΜΕ και το ότι έχουν αποκτήσει χωρίς καν να προσπαθήσουν (η ανεκπαίδευτοι πολίτες που λέγαμε) έναν αέρα ανωτερότητας σε σχέση με τους ψηφοφόρους τους, ώστε να μπορούν να επιστρατεύουν θράσος όταν νιώθουν πως στριμώχνονται και στο σάστισμα που δημιουργούν να ανακτούν το πάνω χέρι και να ξεφεύγουν από τη δύσκολη θέση, δεν έχουν τίποτα παραπάνω από τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

(Κι αυτό με την εξοικείωση και τον αέρα όχι όλοι, ένα μικρό ποσοστό τους που κάνει κουμάντο στις διάφορες ομάδες του πολιτικού τσίρκου.
Οι υπόλοιποι περνάνε και δεν ακουμπάνε, αρκούμενοι να παραμένουν όσο πιο μακριά γίνεται από τα φώτα της δημοσιότητας και να περνάνε απαρατήρητοι για να μη προκαλέσουν τα μεγάλα κεφάλια, γιατί είναι απλά ένα κλικ παραπάνω από τον απλό ψηφοφόρο, όσον αφορά τη προσωπικότητα που διαθέτουν, ως πολιτικά όντα.)

Κι επειδή από άποψη ουσίας δεν έχουν τίποτα παραπάνω όσον αφορά τις ικανότητες, οτιδήποτε συμβαίνει γίνεται είτε γιατί το κράτος έχει μια συνέχεια είτε κατά τύχη.

Γιατί πέρα από όλα τα άλλα, είναι εξαιρετικά σπάνιο να δεις π.χ. να αναλαμβάνουν υπουργοί άτομα που έχουν άμεση σχέση με τον τομέα ευθύνης του κάθε υπουργείου ώστε να πεις πως τουλάχιστον διαθέτει τα τυπικά προσόντα και υπάρχει μια δόση τεχνοκρατισμού που μπορεί να αποδώσει το κάτι τις…

Συνήθως βλέπεις γιατρούς να αναλαμβάνουν το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, δικηγόρους να αναλαμβάνουν το Τουρισμού, καθηγητές φιλολογίας να προΐστανται στο Προστασίας του Πολίτη κοκ…

Όπως βολεύει τον -συνήθως- ανεπάγγελτο (όσον αφορά τα εργασιακά ένσημα) πολιτικό τους προϊστάμενο.

Κάτι που:
α) φαντάζει απόλυτα φυσιολογικό και ωραίο στη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων γιατί τόσο τις κόβει πολιτικά και αυτού του είδους τη δημοκρατία θεωρεί σωστή και επιβραβεύει/διαιωνίζει με τη ψήφο της
β) φαντάζει λάθος και αποκρουστικά άσχημο στη μικρή μειοψηφία, όμως δεν ξέρει πως να απαλλαγεί από αυτό το παγιωμένο σκηνικό και το διατηρεί από φόβο για το άγνωστο.

Πολιτικό σκηνικό που διατηρούν πολίτες που δεν απαίτησαν ποτέ να εκπαιδευτούν αλλά και δεν θέλησαν ποτέ να το κάνουν ατομικά, ψάχνοντας ένα σωρό δικαιολογίες, όπως ακριβώς και με την ομάδα τους και το ποδόσφαιρο, μπάσκετ κοκ.

Ανεκπαίδευτοι πολίτες και μια πραγματική δημοκρατία που όχι απλά δεν γνώρισαν, ούτε σκέφτηκαν ποτέ πως μπορούν να έχουν.
Κι ας είναι πολύ απλή στη σύλληψη και τη δημιουργία της:
Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες….

Πολίτες λοιπόν με τόσο χαμηλές πολιτικές ικανότητες δεν θα μπορούσαν να έχουν ως εκπροσώπους (που αποφασίζουν γι αυτούς ή που θέλουν να τους ψηφίσουν ώστε να αποφασίσουν γι αυτούς) τίποτα αϊτούς.
Μπούφοι πολίτες, μπούφους πολιτικούς θα εκκολάψουν…

Μπούφοι πολιτικοί που είναι αρκετά κουτοπόνηροι όμως ώστε αφού εκκολαφθούν να φορτώσουν τα δικά τους βάρη και στους υπόλοιπους που είτε ξεγελιούνται και τα πιστεύουν ως δικά τους, είτε τους δένει τα χέρια η αίσθηση ηθικής, είτε αναγνωρίζουν πως όσα πολιτικά μπουφό-αβγά και να έσπαγαν, αν δεν πάψουν να είναι τόσοι πολλοί οι μπούφοι-πολίτες που τα παράγουν δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.

Που για να μεταλλαχθούν χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουν πως αξίζει, μετά τον τρόπο και μετά όλο αυτό θα θέλει τον χρόνο του.
Δεν εξελιχθήκαμε άλλωστε μέσα σε μια νύχτα από άνθρωποι των σπηλαίων σε αυτό που είμαστε τώρα.

Μέσα σε όλο αυτό υπάρχουν και κάποιοι πολίτες που είναι -αφελώς- ανυπόμονοι και επειδή θα ήθελαν να μπορούσαμε να βιώσουμε τα οφέλη μιας τέτοιας αλλαγής πιστεύουν αδοκίμαστους «σωτήρες» δίνοντας στην ουσία παράταση στο σύστημα.
Είπαμε, οι μπούφοι γεννάνε μπούφους…

Όπως ανυπόμονοι (επιστρέφοντας στο θέμα μας) να βιώσουν τα οφέλη της εκμετάλλευσης του Μακεδονικού είναι όλοι οι πολιτικοί μας.
Και όπως είναι ανυπόμονοι αλλά ελάχιστα ικανοί, δεν μπορούν να αποφύγουν να γελοιοποιούνται στα μάτια όλων των υπόλοιπων πλην των προσωπιδοφόρων οπαδών τους.

Πρέπει λοιπόν να γίνει καθόλα πιστευτό πως ένας νυν αλλά και ένας υποψήφιος περιφερειάρχης:
α) όχι απλά δεν γνωρίζουν πως οι πινακίδες στους δρόμους που οδηγούν προς το γειτονικό κράτος αναγράφουν τη πόλη-πρωτεύουσα (όπως αντίστοιχα τη πόλη-πρωτεύουσα μας αναγράφουν και όλες σχεδόν οι δικές τους) αλλά πρέπει να γίνει συνείδηση πως
β) δεν διαθέτουν καν την αντιληπτική ικανότητα να έχουν εξάγει ένα τέτοιο συμπέρασμα μέσω απλής παρατήρηση τους.

Εκτός κι αν τη παρακάτω πινακίδα για παράδειγμα που δεν θα αλλάξει ο νυν περιφερειάρχης κερδίσει ο άλλος και την αλλάξει γιατί δεν θα τον παραξενέψει πως γίνεται ο συνοριακός σταθμός να απέχει 10χλμ αλλά για τη γειτονική χώρα να θέλουμε ακόμη 155, μετά από αυτόν…

155 χλμ από μια έκταση που δεν ανήκει σε κανένα κράτος !!!!
Στραβώθηκαν όλοι, από το Στράβων μέχρι τους χάρτες της Google…

Καθόλου απίθανο να μην έχουν συνδυάσει το γεγονός πως και η πρωτεύουσα τους λέγεται Σκόπια και σου λένε, ε μάλλον στη χώρα θα αναφέρονται οι δικές μας, ας μην τις αλλάξουμε/ας τις αλλάξουμε για να χαϊδέψουμε τα αυτιά του ακροατηρίου μας.

Κι αν υπάρχει και καμιά που να μην είναι σίγουρο που αναφέρεται, εκεί να δείτε πάρτι.
Με ένα φτυάρι στο χέρι θα είναι και οι δυο.
Το πρωί θα βάζει ο ένας τη δική του, το απόγευμα θα την αλλάζει ο άλλος…

Ζήσαμε λοιπόν το απίστευτα τραγελαφικό σκηνικό, να έχουμε από τη μια τον
Απόστολο Τζιτζικώστα να πετάει επαναστατικές δεξιές κορώνες «πως όσο αυτός είναι περιφερειάρχης οι πινακίδες θα γράφουν Σκόπια» και τον Χρήστο Γιαννούλη να σηκώνει το γάντι και να εξαπολύει τις δικές του αριστερές από την άλλη, απορώντας πως θα μπορέσει ο πρώτος να μην εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα.

Θα τα διαβάζουν αυτά οι κάτοικοι των Σκοπίων (της πόλης), θα βλέπουν σε αυτούς τους δυο το αντιπροσωπευτικό δείγμα επιπέδου του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας και θα τα βάζουν με τη κυβέρνηση τους, που μας άφησαν τα σώβρακα…

Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

parkarisma xoras

O κλασικός Ελληναράς.
Που όταν είναι να κάνει την δουλειά του γράφει ολοκληρωτικά τους πάντες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.
Που ούτε καν του περνάει από το μυαλό να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό στα θέλω του και το εγώ του.
Που δεν τον ενδιαφέρει κανένας άλλος και τίποτα, μόνο ο εαυτούλης του.
Που το βάζει όπου βρει και τον βολεύει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.
Που κάπως έτσι μάλλον βάζει και την ψήφο του…
Σε αντίθεση με τον μπροστινό του που ναι μεν επίσης παρανομεί αλλά με αυτή την παρανομία του ούτε τον μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κλείνει, ούτε τους πεζούς εμποδίζει, αφού αφήνει σε όλους χώρο ικανό να κινηθούν άνετα στο μεγάλο πεζοδρόμιο.
Ακόμη και μια μαμά με καροτσάκι.
Μέχρι να πέσουν πάνω στον άλλον…
Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται αστυνομία ή τροχαία…
Μια υπηρεσία που να τιμωρεί την έλλειψη μέτρου χρειάζεται.

Που να δίνει κλήσεις στην εξόφθαλμη επίδειξη έλλειψης κοινής λογικής και της ολοκληρωτικής ανυπαρξίας σεβασμού στους υπόλοιπους χρειάζεται…

Και που ταυτόχρονα να παραδίδει με παραδειγματικές πράξεις-μαθήματα.

Ποιος να το κάνει όμως και πως;

Και με ποια δική του παιδεία που να διδάσκει/εκπαιδεύει στα απλά και θεμελιώδη, το μέτρο και την κοινή λογική;

Η χι κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κι αυτός ο τύπος;
Που σαν κόμμα δεν το νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από του δική του ευημερία, με την απόκτηση και διατήρηση της θέσης/εξουσίας με κάθε μέσο;

Και που όταν την αποκτά μπορεί να υποστηρίζει το γράμμα του (δικού της) νόμου μόνο όταν εφαρμόζεται στους άλλους, αλλά για τις δικές της πράξεις το παίζει…Κινέζα και εμφανίζει ιδιαίτερη ηθική ευελιξία;Η χι κυβέρνηση που ενώ σαν κόμμα καυτηριάζει τους προηγούμενους για κάθε διαγραφή, γιατί αυτό λέει το εγχειρίδιο για τον εντυπωσιασμό των δικών της προβάτων, στο πρώτο θέμα που προκύπτει διαγράφει τους δικούς της που λένε ΟΧΙ ενώ σαν κόμμα αντιπολίτευσης τους διέγραφε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο;

Και που οδήγησε σε μια άλλη κυβέρνηση που το προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έκανε ΝΑΙ το ΟΧΙ; Κι όχι μόνο το δικό της σαν κόμμα, μα των ίδιων των πολιτών, προτού διαγράψει τους δικούς της…Μα αυτός ο τύπος είναι η χι κυβέρνηση και μόνο το χικ μπορεί να μπει σαν μια κάποια  λεζάντα-αιτιολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των πράξεων της όπως και της δικής του. Στην ίδια γη γεννήθηκαν και με την ίδια νοοτροπία μεγάλωσαν…Κι αν δεν μπορεί η κεντρική εξουσία, ποιος να το κάνει και πως;
Μήπως ο χι τοπικός άρχοντας;

Ο προηγούμενος τοπικός άρχοντας που ήταν επίσης μόνο λόγια ταμπέλας και που (βλέπε Παπαγεωργόπουλος) αδιαφορούσε για οτιδήποτε βαρετό, πέρα από την εικόνα του σαν εικόνα και έκαναν τα ποντίκια πάρτι στα οικονομικά του δήμου και στο τέλος τσαλακώθηκε και αυτό το μόνο που τον ενδιέφερε και που οδήγησε στον επόμενο;
Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ

Στον επόμενο (βλέπε Μπουτάρης) που παρά τα όσα έλεγε και την εικόνα που κατάφερε να περάσει, αυτή την ίδια έλλειψη μέτρου την έχει έμφυτη και την αποδεικνύει μάλιστα και με πανομοιότυπες συμπεριφορές σαν τον τύπο με το αυτοκίνητο της πρώτης φωτογραφίας;

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Μα αυτός ο τύπος είναι ο χι δήμαρχος!
Που τον νοιάζει μόνο το έξω (λαμποκοπάει το αυτοκίνητο, ούτε ίχνος σκόνης) χωρίς να χαλάει την ζαχαρένια του για…«πεζά πράγματα» κι ας στο τέλος γυρνάνε μπούμερανγκ…
Που μπορεί ενώ είναι παρκαρισμένος έτσι να στηλιτεύει ταυτόχρονα κάποιον που κλείνει ράμπα ΑΜΕΑ….

Κι αν δεν μπορεί ο τοπικός άρχοντας μήπως η πρωτοβάθμια μονάδα μιας κοινωνίας;
Μήπως ο χι ανώνυμος πολίτης;
Ο πολίτης με το αυτοκόλλητο ή το χαρτάκι στο χέρι;

Μα ο τύπος αυτός είναι και ο χι πολίτης!
Που επίσης χωρίς διάθεση να κουράσει το μυαλό του (αν όχι ικανότητα να το χρησιμοποιήσει), θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι με τον ξάδελφο του Μπουτάρη με το Ford Mondeo και τον μπροστινό του, που προσπαθεί να μην έχει σχέση μαζί τους.

Γιατί δεν έχει έλλειψη σε διάθεση για ανιδιοτελή δράση και χαρτάκια-αυτοκόλλητα, αλλά έχει έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει διαχωρισμούς εκεί που πρέπει, ώστε να παίρνει αποφάσεις βάση των συγκεκριμένων δεδομένων-συνθηκών που κάνουν κάθε περίπτωση διαφορετική κι έτσι να δίνει/διδάσκει το σωστό παράδειγμα στους τρίτους

Όπως ο συγκεκριμένος οδηγός που μπορεί να είναι καλός-χρυσός σαν άνθρωπος, αλλά σαν πολίτης παίρνει μηδέν για την έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε…

Επειδή ο κάθε νόμος, ανάλογα πόσο καλός ή κακός είναι και πως εφαρμόζεται, το μόνο που μπορεί να καθορίζει είναι τα όρια στο πόσο ανήθικος/πόσο συχνά, επιτρέπει να γίνεται ένας πολίτης.

Αυτό όμως που κάνει την μόνιμη διαφορά και δίνει διάρκεια στην ποιότητα μιας κοινωνίας, ιδιαίτερα στην καθημερινή συμβίωση μας στον ίδιο χώρο και που κάνει την ανάγκη για χρήση νόμων περιορισμένη στα πολύ σοβαρά, είναι η παιδεία και η εκπαίδευση στην χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής.

Ένα τρίπτυχο που νομοτελειακά φέρνει δίκαιους συμβιβασμούς και αλληλοσεβασμό στην αντιμετώπιση των κοινών καθημερινών προβλημάτων-καταστάσεων.

Για να εφαρμοστεί όμως σε μεγάλη κλίμακα πρέπει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής για την πλειοψηφία, ώστε να επιβληθεί από μόνο του…
Φυσικά, νομοτελειακά, χωρίς την ανάγκη χρήσης νόμων…

Και που στο επόμενο επίπεδο δημιουργεί άλλες δυναμικές.
Που με αφετηρία τους πολίτες οδηγεί σε άλλο δρόμο και τους πολιτικούς.

Κάτι που επιστρέφει ποικιλοτρόπως στους πολίτες απελευθερώνοντας για παράδειγμα δυνάμεις και πόρους που τώρα απασχολούνται/ξοδεύονται με άπειρα μικρά, να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία πρέπει να υπάρχουν και να μην έχουν και άλλοθι αν αποτυγχάνουν…

Αλλιώς θα παρκάρουμε την χώρα σαν αυτόν τον τύπο, ψηφίζοντας μονίμως -και σε όλα τα επίπεδα- όμορφες εικόνες και λόγια από τους εκάστοτε απόμακρα ωραίους και εντυπωσιακούς δήθεν σοβαρούς Σαμαράδες και Παπαγεωργόπουλους, που θα μας οδηγούν να καταλήγουμε στα μακρινά ξαδέλφια μας, τους εκάστοτε Τσίπρες και Μπουτάρηδες και τανάπαλιν…

Όταν τα 100 δις και τα 270 ευρώ κοστίζουν το ίδιο.Τίποτα αλλά και τα πάντα…

ekloges-1(Screenshot Από την επίσημη σελίδα της Νέας Δημοκρατίας στο facebook)

Όταν τα νούμερα δεν έχουν σημασία, απλά χρησιμοποιούνται από τα κόμματα και τους υποψήφιους για να γεμίζουν τον χώρο σε εικόνες ή ομιλίες, γιατί ξέρουν πως αυτοί που τις βλέπουν και τις ακούν ούτε βλέπουν ούτε ακούν πραγματικά…Τότε μπορείς να διαφημίζεσαι και να ζητάς την ψήφο κάποιων πετώντας τους ένα «….θα τυπώσουμε 100 δις….», αποφεύγοντας να εξηγήσεις το απλοϊκό που θα ακύρωνε όλη σου την προσπάθεια να εντυπωσιάσεις, ξέροντας φυσικά πως αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι δεν πρόκειται να αμφισβητήσουν τίποτα, ούτε να σκεφτούν από μόνοι τους. Πως το νόμισμα είναι μορφή χρέους και για να το εκδώσεις χρειάζεται να έχεις να δώσεις κι εσύ κάτι άλλο είτε ως υλικό παραγωγής είτε ως εγγύηση-υποθήκη. Μπορείς μάλιστα να επιμένεις κιόλας στην βλακεία που ξεστόμισες, γιατί ξέρεις πως υπάρχουν αρκετοί πρόθυμοι ηλίθιοι να σε βάλουν στην βουλή.

Όταν τα νούμερα δεν έχουν σημασία, απλά χρησιμοποιούνται από τα κόμματα και τους υποψήφιους για να γεμίσουν τα αυτιά και τα μάτια των πολιτών με εντυπωσιακούς ήχους και εικονικό-στοιχεία, μπορείς να διαφημίζεσαι και να πετάς ένα…135 εκατομμύρια ευρώ και ένα…500 χιλιάδες επιχειρήσεις γιατί ξέρεις πως θα μείνουν στην εντύπωση που αυτά προκαλούν σαν μεμονωμένα νούμερα και πως θα σου εξασφαλίσουν και ψήφους, αποφεύγοντας να προσφέρεις μια πιο απλοϊκή αναφορά που θα κατέστρεφε την πρόθεση σου να ωραιοποιήσεις, ξέροντας πως αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι δεν πρόκειται να κάνουν από μόνοι τους την μια από τις τέσσερις πράξεις των βασικών μαθηματικών που ξεκινάμε να μαθαίνουμε από το νηπιαγωγείο και που θα έπρεπε να προκύπτει σαν φυσική συλλογιστική εξέλιξη, από τα προσφερόμενα στοιχεία. Μπορείς μάλιστα να το χρησιμοποιείς με καμάρι, γιατί ξέρεις πως υπάρχουν αρκετοί πρόθυμοι ηλίθιοι να σε ξανακάνουν πρωθυπουργό.

Την ώρα του screenshot (19/01 23:31) oι πρώτοι 582 (από τις 500.000) μικρομεσαίοι επιχειρηματίες είχαν κάνει like και 67 είχαν ήδη τρέξει να μοιραστούν τα σπουδαία αυτά νέα!
270 ευρώ είναι αυτά, δεν είναι αστεία…

Photo credit: Walter Parenteau / Foter / CC BY-NC-ND

Ίσως πλέον κάποιοι καταλαβαίνουν και πιο ξεκάθαρα γιατί, ακόμη κι αν τα κόμματα και οι υποψήφιοι έχουν καλές προθέσεις και πιστεύουν και κάνουν και νόμο του κράτους κάτι που εξαγγέλλουν, μετά τρέχουν και προσθέτουν 270 μπαλώματα για να καλύψουν 500 χιλιάδες περιπτώσεις που απλά δεν θεωρούσαν σημαντικές ή δεν έβλεπαν πως θα προκύψουν και στην προσπάθεια τους να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και να στρογγυλέψουν-λειάνουν το δικό τους λάθος, το μόνο που καταφέρνουν πέρα από την απίστευτη παραγωγή άχρηστων γραμμένων -προς ανακύκλωση- σελίδων, είναι να δημιουργούν τρύπες 137 εκατομμυρίων, για τις οποίες στο μέλλον δεν θα μας φτάνουν ούτε 100 δισεκατομμύρια…

Με διαφορά οι πιο διασκεδαστικές εκλογές στην ιστορία. Έτσι κι αλλιώς, μέχρι να αποκτήσει αυτή η χώρα άξιους να κυβερνηθούν σωστά πολίτες, μόνο να γελάμε με τα χάλια μας θα μπορούμε…
Δείχνουν μάλιστα πιο ξεκάθαρα από όλες, πόσο χαμηλά έχουμε φτάσει μα και το γιατί…

Το πόσο αστείοι (για να μην πω επικίνδυνοι) είναι αυτοί που κυβερνούσαν όλα αυτά τα χρόνια εναλλάξ, το κατάλαβε σχεδόν το 50% αυτών που τους ψήφιζε γι αυτό και έφυγε. Ένα άλλο 10% από το ποσοστό που έχασαν ανήκει στους Γκρούεζες και τα μικρο-λαμόγια που σαν ποντίκια απλά πήδηξαν σε άλλα καράβια, πιστεύοντας πως μέσα από τα αμπάρια των νέων πλεούμενων θα βρουν τρόπο να συνεχίσουν την παρασιτική τους ζωή.

Τους μένουν αυτοί που εξακολουθούν να πιστεύουν σε νεκρές ιδεολογίες ή πως ένα κόμμα υπηρετεί καλύτερα κάποια βασικά εθνικά ιδανικά (την ώρα που άπειρα παραδείγματα αποδεικνύουν πως μόνο στα λόγια ισχύει αυτό) και όσα λαμόγια Γκρούεζες και ποντίκια δεν μπορούν να φύγουν ή αποφάσισαν να το ρισκάρουν.

Το θέμα είναι πότε θα παρέμβουμε στο έργο -έστω ασυναίσθητα, έστω κατά λάθος- για να απομυθοποιηθεί επίσημα και συνολικά όλο το σύστημα και να μην δημιουργηθεί μια μόνιμη αντιπολίτευση-άλλοθι, ειδικά από την στιγμή που δεν μπορεί και εκ των πραγμάτων να παραγάγει ιδεολογικά καινούργιους κομπάρσους, ώστε το πρώτο ποσοστό να μην έχει πλέον στέγη. Θα έχει αγοράσει μεν για μια τελευταία φορά ακριβά το ρούχο της ελπίδας πληρώνοντας (όπως συνήθως) με αποταμιεύσεις θυμού, όμως το κέρδος θα είναι πως δεν θα υπάρχει άλλος έμπορος με κατάλληλο μαγαζί στον δρόμο να του προσφέρει πρόσκαιρη στέγη και μια νέα ελπίδα για καλά και ανέξοδα ρούχα, ώσπου να αποδειχθεί πως κι αυτός τον άφησε γυμνό…

Ως εκ τούτου κάποια στιγμή, αυτό το πολύ μεγάλο ποσοστό θα πρέπει να αρχίσει σιγά σιγά να σκέφτεται από μόνο του, γιατί θα έχει δοκιμάσει στην πράξη όλους τους πωλητές και τα καταστήματα.

Τότε θα ξεκινήσει να κατανοεί και να αποδέχεται τις βαθύτερες έννοιες. Πως το πολιτικό σκηνικό, είναι τόσο αστείο (για να μην πω επικίνδυνο) όσο αστείοι και επικίνδυνοι είμαστε εμείς σαν πολίτες.

Πως μέσα από όλες τις μεταφορές και παρομοιώσεις, είναι στην ουσία ο δικός μας καθρεφτισμός στην λίμνη. Που την δημιουργήσαμε εμείς αφήνοντας την ακάλυπτη, απροστάτευτη και τροφοδοτώντας την από το δηλητηριασμένο κοινωνικό νερό της χώρας, γιατί και η πηγή δεν είναι καλή και οι μηχανισμοί που χρησιμοποιούμε δεν μπορούν να φιλτράρουν τίποτα.

Τότε ο πολίτης που ανήκει στο παραπάνω ποσοστό θα κατανοήσει και το βασικό για να κάνει το πρώτο βήμα, ώστε στο μακρινό μέλλον να έχουμε κάτι διαφορετικό.

Πως στην σχέση πολίτη-πολιτικού, στην σχέση ψηφοφόρου-κράτους ισχύει μεν το πασίγνωστο «η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα» όσον αφορά τα κακώς κείμενα, αλλά είναι Α-Δ-Ι-Α-Φ-Ο-Ρ-Ο και παγίδα να αναλώνεται στο ποιος ευθύνεται και να περιμένει κάποιος από μηχανής θεός να δώσει λύση, όταν είναι ο ίδιος και παραγωγός και καταναλωτής. Είναι ο ίδιος και η κότα και το αβγό. Μιας λοιπόν και είναι και τα δυο μολυσμένα από το νερό, μολυσμένα αποτελέσματα θα εξακολουθούν να δίνουν επ’ άπειρον.

Οπότε θα καταλήξει στο μοναδικό και απλό συμπέρασμα πως μιας και είναι και ο ίδιος μολυσμένος, όλα τα παραπάνω πρέπει να χαθούν και πως η σημαντική προσφορά του θα είναι να ξεκινήσει να γίνεται το παράδειγμα προς αποφυγή ώστε να εκπαιδεύει τους επόμενους.
Για να βρεθούν κάποιοι στο μέλλον να ανοίξουν την κατάλληλη καθαρή πηγή, όπου και οι μηχανισμοί μεταφοράς, αποθήκευσης, διανομής θα διασφαλίζουν την αυτοματοποιημένη προστασία του νερού.

Υ.Γ.
(Κάθε πολιτικό σχόλιο μέχρι τις εκλογές θα συνοδεύεται από το παρακάτω άρθρο):
https://365meres.wordpress.com/2015/01/02/τα-γάτο-χρυσόψαρα-οι-κλόουν-και-το-τσίρ