Tag Archives: ΠΑΣΟΚ

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

paropides
Ένα μεγάλο πολύχρωμο λιβάδι η Ελλάδα.
Πρώτα τα μπλε πρόβατα, μετά τα πράσινα, τώρα τα πορτοκαλί, όλα με καμένους εγκέφαλους από τις κομματικές χρωστικές που βάφουν τα μυαλά τους…

Που εξαιτίας των παρωπίδων που δεν θέλουν να αφαιρέσουν, το μόνο που βλέπουν είναι ο,τι αφορά αυτούς και τον εκάστοτε πολιτικό-ιδεολογικό αντίπαλο τους κι αυτά είναι τα μόνα στα οποία βγάζουν όλη την ενέργεια τους και αντιδρούν.

Τέτοιοι παρωπιδοφόροι, κομματικά πωρωμένοι και προσκολλημένοι σε ανύπαρκτες όταν μπαίνουν κάτω από το πέπλο της εξουσίας ιδεολογίες, ανάγκασαν τους διαχειριστές της επίσημης σελίδας του ΑΡΚΑ να ασχοληθούν για ακόμη μια φορά με σχετική ανάρτηση μαζί τους, αντί να αναρτούν μόνο τις καυστικές δημιουργίες του.

Κι αυτό γιατί ο κάθε παρωπιδοφόρος, όταν το κόμμα που στηρίζει αλλάζει πλευρά, γίνεται εξουσία, κάνει όσα κατηγορούσε την προηγούμενη κυβέρνηση και φυσιολογικά δέχεται την ίδια κριτική από όσους κρίνουν ουδέτερα τα γεγονότα, αυτό το εκλαμβάνει ως επίθεση. Ενώ πριν, την αντίστοιχη κριτική στους προηγούμενους την στήριζε και την ενίσχυε.

Ενώ εκείνος ο παρωπιδοφόρος που το κόμμα του έχασε την θέση εξουσίας, με μεγάλη ευκολία ξεχνάει πως οι ουδέτεροι έκαναν την ίδια κριτική και στο δικό του κόμμα όταν αυτό ήταν κυβέρνηση και προσπαθεί να σταθεί με τρόπο στο πλευρό τους, ώστε να χτυπήσει αυτούς που πήραν την θέση του.

Ακόμη κι αν για χάρη της εκάστοτε (πρώην και νυν) κυβέρνησης, προτιμούν την εύκολη λύση της άρνησης.

Γιατί όλοι οι παρωπιδοφόροι, όταν βλέπουν τα δύσκολα, αφού χωρίσουν τα πολιτικά γεγονότα σαν κομμάτια από παζλ, βγάζουν ζυγαριά και από την μια καταπίνουν αμάσητα όσα κομμάτια δεν τους βολεύουν ενώ από την άλλη ζυγίζουν μόνα όσα τους συμφέρουν.

Κι όλα αυτά ο κάθε παρωπιδοφόρος τα κάνει, στην προσπάθεια του να αποδείξει όχι ποιος είναι ο καλύτερος αλλά πως οι δικοί του είναι οι λιγότερο κακοί. Για να μπορεί να υποστηρίξει/δικαιολογήσει την δική του επιλογή/στήριξη που έδειχνε, δείχνει και θα δείχνει, αντί να παραδεχθεί πως τον κορόιδευαν/κοροϊδεύουν.

Και κάνοντας όλα αυτά δεν αφαιρεί μόνο κομμάτια από το συνολικό παζλ που διηγείται την ιστορία στην πραγματική της διάσταση, αλλά εξακολουθεί να βγάζει τα μάτια του μόνος του και μαζί με τα μάτια του και τα μάτια του κράτους.

Γι αυτό για παράδειγμα οι προηγούμενοι έκαναν σημαία το δημοψήφισμα που δεν έγινε σεβαστό. Λες και στην ουσία διαφέρει σε τίποτα από τις επαναλαμβανόμενες για δεκαετίες προεκλογικές κοροϊδίες και κωλοτούμπες των δικών τους κομμάτων.

Ίσα ίσα που αποτελεί μια φυσιολογική εξέλιξη, όπου το πολιτικό σύστημα σπάει όλο και πιο χοντρή πλάκα με το πόσο αστείος και εύκολα διαχειρίσιμος μπορεί να είναι ένας λαός, στις δημοκρατίες με επιθετικό προσδιορισμό.

Γι αυτό και τα γεγονότα παρουσιάζουν μια κλιμάκωση χωρίς τέλος, όπου κάθε τι που πέρασε μοιάζει αστείο μπροστά σε αυτό που φαίνεται να έρχεται και δεν υπάρχει τίποτα ικανό να σταματήσει αυτή την πορεία.

Ειδικά από την στιγμή που η πλειοψηφία όσων πιστεύουν πως κατάφεραν να αποτινάξουν τις παρωπίδες, δεν έχουν βρει την πόρτα για την έξοδο από το τσίρκο, γιατί έχει φροντίσει το σύστημα να παγιώσει πλέον και τα άκρα που τους κρατάνε να ελπίζουν εντός του τσίρκου.

Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλο αυτό τον διαχρονικό καρκινικό οργασμό δημιουργίας πανομοιότυπων ουσιαστικά κομματιδίων. Που δεν διαφέρουν σε τίποτα παρά μόνο στα τυπικά, τα οπτικά χαρακτηριστικά. Το όνομα και το σήμα.

Μια αυτοματοποιημένη προσπάθεια του συστήματος να εμποδίσει όσα από τα γρανάζια έχουν κυλίσει έξω από το τσίρκο να κατανοήσουν το προφανές.

Πως δεν χρειάζεται να ψάχνουν και να περιμένουν να βρουν κάποιον τα βάλει πάλι πίσω και να τα γυρίσει, από αυτούς που εμφανίζονται και θέλουν να μπουν μέσα και πως μπορούν να γυρίσουν/σωθούν μόνα τους.

Κι όσο δεν μπορούν να το αντιληφθούν, δεν κάθονται να σκεφτούν τον τρόπο που μπορεί να γίνει αυτό και οι παρωπιδοφόροι θα εξακολουθούν να στηρίζουν το σύστημα και να κρατάνε με κατασκευασμένες εντάσεις και τρικ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα γρανάζια, από το να κυλήσουν μαζικά και συνειδητοποιημένα εκτός τσίρκου…

Και πάνω στο πολύχρωμο από τις χρωματισμένες προβιές λιβάδι, θα εξακολουθούν για πολλές δεκαετίες να ζουν και να δρουν παρωπιδοφόρα πρόβατα, με τα θολωμένα κριάρια να συγκρούονται διαρκώς και με ένα πήδημα να αλλάζουν θέση και να επιχειρούν να κουτουλήσουν και όσους πριν μια στιγμή λάτρευαν….

 

Advertisements

Απόλαυση…Διαδραστική παράσταση με στοιχεία stand-up comedy

clown
Απόλαυση!!!!!!
Ο ΣΥΡΙΖΑ ενσαρκώνει την εκδίκηση των υπόλοιπων απέναντι σε όσους στηρίζουν αυτό το σύστημα. Στους κομματικούς ψηφοφόρους, όσους ψήφιζαν/ψηφίζουν από ατομικό συμφέρον, όσους πιστεύουν ακόμη σε ιδεολογίες και τον Άη Βασίλη, όσους νομίζουν  πως μέσα από αυτό το σύστημα μπορεί να βγει κάποιος σωστός και όσους βολεύονταν όλες αυτές τις δεκαετίες με το παραμύθι πως το δημοκρατικό τους καθήκον αρχίζει και τελειώνει με την ψήφο….
Και τέλος σε όσους είναι απλώς ευκολόπιστοι και αφελείς πολιτικά…

Κάθε 3 μήνες και μια τρολιά!
Πρώτα σε βάζει να ψηφίσεις σε δημοψήφισμα και μετατρέπει το ΟΧΙ σε ΝΑΙ.
Τώρα σε καλεί σε απεργία ενάντια στα μέτρα που φέρνει/ψηφίζει και η μεγάλη πλάκα είναι πως απεργείς!
Πάντως μην μασάτε!
Η επόμενη τρολιά του θα πέσει με τα καρναβάλια!

Οι προηγούμενοι κλόουν του τσίρκου, έκαναν μονίμως τα ίδια χιλιοπαιγμένα άνοστα αστεία και βαρετά σκετσάκια με κωλοτούμπες.

Λεφτά υπάρχουν οι κλόουν του ΠΑΣΟΚ…..
Χο χο χο τους την φέραμε, τα λεφτά ήταν δανεικά και θα πάρουμε κι άλλα…κι αυτοί θα πληρώσουν για όλα…ο ΓΑΠ
Χα χα χα….καλοοοο έ; και κλωτσιές στους δικούς του που το σενάριο τους ήθελε να κοιτάνε σαν χαζοί και μετά αυτοί τον μπουγέλωναν και άλλαζαν αρχηγό….

Ενάντια στο μνημόνιο οι της ΝΔ, Φααααααααααααπ, άρπα την που το ψήφισες ο αρχι-κλόουν στον κλόουν-κομπάρσο, μια τούμπα, μια άλλη μάσκα και υπέρ του μνημονίου, πάρε την μπούφλα σου που τώρα δεν το ψήφισες ο Σαμαράς στους δικούς του…
Και τώρα θέλουν κουτσά-στραβά να βάλουν άλλον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, για να τυπώσουν νέα διαφημιστικά και να δικαιολογήσουν τυπικά (αλλά άνευ ουσίας) τις λέξεις αλλαγή και νέο που θα γράφουν, αλλά κι αυτό με τα χίλια ζόρια….

CLOWN-BOSS
Θα μου πεις, είναι και οι ίδιοι παλιοί κλόουν, αυτό έμαθαν, αυτό ξέρουν, αυτό έπαιζαν…
Ήταν και το ηλικιακό τους κοινό που τους περιόριζε, επειδή είχε συνηθίσει σε αυτή την παράσταση, δεν είχε μεγάλες απαιτήσεις αλλά και κάτι πιο διαφορετικό ή πολύ πιο έντονο, όπως τώρα με τους τελευταίους, θα τους τρόμαζε…

Εδώ λίγο τα λόγια άλλαξαν και παραλίγο να εγκαταλείψει το τσίρκο μια μερίδα θεατών που δυσανασχέτησε. Οι οποίοι έφτασαν μέχρι την δεξιά έξοδο, αλλά στην μικρή σκηνή έπαιζαν κάποιοι βοηθητικοί και τους κράτησαν εντός…
Κι αντί για το ακριβό εισιτήριο της κεντρικής παράστασης, αφήνουν κάτι λιγότερο…
Μικρό το κακό…
Ισορρόπησαν μάλιστα και με την αριστερή έξοδο που κάθονταν μέσα όσοι έβλεπαν κάτι άλλους να δίνουν παράσταση δήθεν ενάντια στην επιχείρηση και τρίβει τα χέρια της η Τσίρκο Α.Ε…

Ενώ αυτοί τώρα δίνουν τα ρέστα τους και έχουν βάλει τα γυαλιά σε όλους!

Είναι και που περίμεναν τόσα χρόνια να βγουν στην κεντρική σκηνή…
Είναι που είχαν και πολύ χρόνο να εξελίξουν τον ρόλο του κλόουν…
Έτσι έχουν απίστευτες ιδέες, τρελή ενέργεια και κάνουν πλέον την παράσταση στο 100% διαδραστική με το κοινό, έχοντας βάλει και στοιχεία stand up comedy!
Απλά θεοί!!!

Υ.Γ.
Αφού και όσοι ποτέ δεν γουστάραμε το τσίρκο, πλέον διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα τεκταινόμενα!

Μαζί τους και με τους θεατές τους, που στο τέλος κάθε παράστασης τους πετάνε αντί για κομφετί και μπαλόνια, ηρεμιστικά και ψυχοφάρμακα γιατί αλλιώς δεν θα άντεχαν τόση τρέλα, αλλά και με τους κλόουν των προηγούμενων και τους δικούς τους «συντηρητικότερους» θεατές που τους παρακολουθούν με ανοιχτό το στόμα από θαυμασμό, φθόνο, ζήλια οι μεν…απορία, ενόχληση και φόβο οι δε….

Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

eye
Η παρατήρηση και η ανάγνωση των αποτυπωμάτων της εκάστοτε κυβέρνησης χωρίς παρωπίδες είναι κάτι δύσκολο για την πλειοψηφία, επειδή αν όχι στενά κομματικά οι περισσότερος κόσμος (κι αυτό ενισχύεται από τα δημογραφικά-ηλικιακά στοιχεία) έχει ένα συναισθηματικό δέσιμο από το παρελθόν του ως ψηφοφόρος.

Γιατί ανδρώθηκε-συνδέθηκε ιδεολογικά με τις ταμπέλες που είδε κάποιο κόμμα να χρησιμοποιεί και τις οποίες (ειδικά σε προηγούμενες εποχές) μπορούσε ο κάθε πολιτικός να τον κάνει εύκολα να τις πιστέψει, γιατί δεν ήταν τόσο δραματικά ακόμη τα πράγματα.

Λίγοι μπορούμε να πούμε πως για χι λόγους ( ο γραφών γιατί πάντα ήταν αντιδραστικός και δεν δεχόταν κάτι χωρίς να το ψάξει/αναλύσει/ελέγξει ο,τι κι αν ήταν αυτό, είτε μια ιδέα είτε ένα αυτοκινητάκι που κινούταν μόνο του, που και τα δυο κατέληγαν «λυμένα» και έτοιμα για μελέτη) δεν μπήκαμε ποτέ στο παραπάνω τριπάκι.
Οπότε το παρακάτω είναι απόλυτα αποκομμένο από συναισθηματισμούς που θα θόλωναν έστω και λίγο το όποιο συμπέρασμα.

Με την δεύτερη θητεία λοιπόν της κυβέρνησης σε εξέλιξη και κάποιες συμφωνίες του τρίτου μνημονίου με τους δανειστές να περνάνε σιγά-σιγά, έχει παρέλθει ικανός χρόνος για να μπορούν να εξαχθούν τα βασικά-γενικά συμπεράσματα και για τον τελευταίο μεγάλο θίασο που μπορούσε να ρίξει στην σκηνή το παρόν πολιτικό σύστημα.

Το πρώτο είναι πως δεν πήρε περισσότερο από όσο περίμενα για να ακολουθήσουν την ίδια ακριβώς πολιτική με τους προηγούμενους, σε πλήρη αντίθεση με όσα παρουσίαζαν στο πρόγραμμα που μοίραζαν στους θεατές του τσίρκου πριν την παράσταση.
Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…

Το δεύτερο είναι πως επειδή κι αυτοί κοιτάνε να αποφεύγουν τα αυτονόητα που θα τραυμάτιζαν ανεπανόρθωτα το τσίρκο, εφαρμόζουν το ίδιο ακριβώς πλάνο για τα υπόλοιπα. «Πάμε στην τύχη και βλέπουμε, βλέποντας και κάνοντας κι ο Θεός βοηθός…»

Το τρίτο είναι πως καθώς είναι άμαθοι δεν έχουν την φινέτσα των προηγούμενων κλόουν και τα κάνουν όλα πιο άκομψα σε σχέση με τους προηγούμενους, Αγνοούν βασικούς κανόνες πολιτικής υποκριτικής γι αυτό και οι ίδιες συμπεριφορές-πολιτικές, χτυπάνε πιο άσχημα και δείχνουν μεγαλύτερο θράσος.

Από την άλλη όμως αυτό το θράσος (εξαιτίας της αμάθειας-άγνοιας τους) παρόλο που είναι απλά εικονικό (το πρώτο που μαθαίνει ένας πολιτικός είναι όταν στριμώχνεται να αντιπαραθέτει θράσος για να «τρομάξει» τον άλλο και είτε να ξεφύγει είτε να επιβληθεί, ανάλογα την περίπτωση), τους βοηθάει να περνάνε αυτά που θέλουν.

Σε συνδυασμό με την «ψυχολογική παραίτηση» όσων τους στήριξαν επειδή πραγματικά πίστευαν πως υπήρχε περίπτωση να δουν κάτι διαφορετικό από αυτή την ομάδα του τσίρκου.

Μέτρα που θα έρχονταν όποιος κι αν ήταν κυβέρνηση, αφού το δεύτερο συμπέρασμα είναι διαχρονικό. Όμως τώρα περνάνε ελαχιστοποιώντας ακόμη και τις έμμεσες αντιδράσεις, ενώ οι προηγούμενοι θα είχαν αντίδραση από τους παραπάνω που αφελέστατα πίστευαν πως κάποιος εννοούσε τις ταμπέλες και τις πομπώδεις ατάκες
που χρησιμοποιούσε

Οπότε με αυτά κι αυτά…Σαν να μην πέρασε μια μέρα που λέει και ο Δημητριάδης κι οι μικροί του ήρωες …

Διαπραγματεύσεις στον αέρα, αναζήτηση ισοδύναμων σε αντί-αναπτυξιακούς φόρους που θα αντικαταστήσουν αντί-αναπτυξιακούς φόρους, χοντροί (Πάγκαλος τότε, Φίλης τώρα) να πετάνε άκαιρες χοντράδες επειδή το λίπος μπλοκάρει τα εγκεφαλικά τους κύτταρα κοκ.

Τουλάχιστον αυτός είδε μια φυσιολογική πρώην ερωτική του σχέση, ένιωσε όμορφα και το τραγούδησε.

Ενώ οι πολίτες το τραγουδούσαν προτού καν το γράψει και το τραγουδάνε για τον ΓΑΠ όταν έχουν σχέση με τον Σαμαρά, για τον Σαμαρά όταν έχουν σχέση με τον Τσίπρα, για τον Τσίπρα όταν θα τα έχουν με τον επόμενο κοκ γιατί πάντα θα τους υπενθυμίζουν πως  μπλέκουν διαρκώς σε αρρωστημένες πολιτικές σχέσεις από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν, γιατί μεγάλωσαν σε ένα προβληματικό περιβάλλον….

Υ.Γ.
Για το πόσο «λίγο» είναι γενικά το πολιτικό προσωπικό που αυτός ο τόπος μέσα από αυτό το σύστημα παράγει, υπάρχουν μικρά -άσχετα με την πολιτική- παραδείγματα σαν το παρακάτω να το αποδεικνύουν.
(Θα μπορούσα να παραθέσω άπειρα προηγούμενα από κάθε πολιτικό χώρο απλά αυτό είναι το πιο πρόσφατο)

Πιστεύω όταν η κόρη του μεγαλώσει πως θα γράφει την συγγνώμη σωστά κι όχι όπως ο μπαμπάς της…. Αλλά μικρή σημασία έχει πως την έγραψε, εξάλλου τα λάθη είναι για τους ανθρώπους.  Άλλωστε οι πολιτικοί κάποιες βασικές λέξεις (στα σοβαρά θέματα) είτε σωστά τις χρησιμοποιούν είτε όχι, τις λένε απλά για να τις πούνε.

‘Άλλο είναι το τραγικό του πράγματος. Που ακόμη και σε ένα ξεκαρδιστικό θέμα σαν αυτό (αν τον πιστέψουμε γιατί θα μπορούσε να το κάνει και επίτηδες για να δημιουργήσει κάτι αστείο και να το παίξει μετά άνετος), ο μέσος Έλληνας πολιτικός απαντάει με σοβαροφάνεια!

Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…

κλοουν-τσιρκο
Γιατί το πρώτο βήμα για την δημιουργία (θα πάρει πάρα πολλά χρόνια) πολιτών που να αξίζουν τον όρο Πολιτικό Ον είναι να κυβερνήσει (μαζί με τον πιθανό εύκαιρο βολικό πρόθυμο) ο ΣΥΡΙΖΑ….
(όχι γιατί είναι διαφορετικό κόμμα και θα φέρει την αλλαγή αλλά γιατί θα καταδείξει πως όλα είναι ίδια, μιας και είναι ο τελευταίος μεγάλος σχηματισμός που μπορεί να προκύψει από το πολιτικό σύστημα της χώρας)

Γιατί το να βγει και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει το ξεκίνημα μιας πορείας που στο τέλος θα έχει δημιουργήσει μια γενιά ικανή να καταφέρει το χτίσιμο του μόνου αδιάβλητου συστήματος που για πολύ λίγο, πολύ παλιά, στο ελάχιστο -ακόμη και με τα αστεία μικρά μεγέθη που μετράμε οι άνθρωποι τον χρόνο- διάστημα που φτάσαμε στο ζενίθ της ποιότητας των πολιτών ως πολιτικά όντα, καταγράφηκε η εφαρμογή του. Της δημοκρατίας χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς…

Την αφορμή για το άρθρο την έδωσαν τα «παραλειπόμενα» της επίσκεψης του Γκλέτσου στην περιφέρεια Κέρκυρας.

Άρθρο που εξηγεί γιατί το να βγει και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αφετηρία μιας πολύ μακράς μα αναγκαίας πορείας, που στο τέλος όμως ενδέχεται να δημιουργήσει σοβαρούς πολίτες που δεν θα θέλουν να είναι πλέον απλά ψηφοφόροι.

Άρθρο που εξηγεί πως πρέπει να βγει και ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι για κάποιον ιδεολογικό λόγο αλλά μόνο και μόνο γιατί αυτό το κόμμα έτυχε να είναι το τελευταίο μεγάλο σε μέγεθος κατασκεύασμα που το υπάρχον σύστημα που συγκροτούμε όλοι μας, μπορεί να δημιουργήσει. Ο «τελευταίος των Μοϊκανών»…. μέσα σε μια πολιτική σκηνή που μοιάζει με τσίρκο…
Τσίρκο με πολιτικούς κλόουν στον ρόλο των ζογκλέρ μα και των θηριοδαμαστών, όπου τα ζώα είναι τόσο χαζά που πληρώνουν για να είναι και θεατές.

Ο Γκλέτσος λοιπόν (που σαν δήμαρχος είναι κορυφή) έκανε και κόμμα και πήγε και επισκέφτηκε την αντί-περιφερειάρχη Κέρκυρας. Είπε τον Τσίπρα πρόεδρο του 15μελούς σε αναπαραγωγή ενός βαρετού πλέον και πολυ-χρησιμοποιημένου παραλληλισμού, δείχνοντας κι αυτός τις παθογένειες αυτού που θέλει να εξοστρακίσει, οι άλλοι παριστάμενοι μιας και ήταν του ΣΥΡΙΖΑ θίχτηκαν και αντέδρασαν, αυτός είναι οξύθυμος, τα πήρε κι έγινε ο κακός χαμός. Λίγο και οι κάμερες, λίγο και το κρύο άναψαν τα αίματα. Κλάϊν Μάϊν που λέμε κι οι της εποχής μου.

Το ζουμί όμως της υπόθεσης είναι άλλο. Και δείχνει τι τσίρκο παρακολουθούμε και τι κλόουν ντυμένοι θηριοδαμαστές, γυρνάνε μέσα και γύρω από την πολιτική σκηνή.
Με θεατές στις κερκίδες τα ίδια τα ζώα, να εναλλάσσονται ανά ομάδες και να πληρώνουν και εισιτήριο για να παρακολουθούν ουσιαστικά τους εαυτούς τους, οπότε στο τέλος της ημέρας το ταμείο του τσίρκου να είναι πάντα γεμάτο. Ανεξάρτητα ποιος κλόουν υποδύεται τον θηριοδαμαστή.

Ευτυχώς γι αυτούς, αντί για θηρία (έστω εξημερωμένα) έχουν να διαχειριστούν ένα υβρίδιο ζώου. Με σώμα οικόσιτης γάτας και κεφάλι χρυσόψαρου.

cat-goldfish,γάτα-χρυσόψαρο
Γατάκι που όταν παίζει μοιάζει και συμπεριφέρεται σαν μεγάλο και σπουδαίο αιλουροειδές αλλά στα ζόρικα αποδεικνύει πόσο «λίγο» είναι και πόσο ατομικιστικά λειτουργεί, ενώ σαν χρυσόψαρο μπορεί να μοιάζει τεράστιο αν το δεις πίσω από την γυάλα που το έχουν κλεισμένο, όμως δεν παύει να είναι ένα μικρό ψαράκι που η μνήμη του αλλοιώνεται μετά από 3 μήνες (τα 3 δευτερόλεπτα είναι μύθος) οπότε είναι εύκολο για τους ίδιους να του παρουσιάζονται σαν καινούργιοι και να ξεχνάει ο,τι κι αν έχουν κάνει και πει!

Γάτο-χρυσόψαρο που το βάζουν στην σκηνή να «παίξει» τον εαυτό του για λίγο και μετά πληρώνει για να δει το ίδιο με αυτό που έπαιζε, ενώ όποτε το ξανά-φωνάζουν πηγαίνει και πάλι…(σαν τους συμβασιούχους για παράδειγμα….)

Γι αυτό ακόμη και οι καλοί δήμαρχοι, αφήνουν συνήθως κάποια έργα για το τέλος της θητείας τους. Γιατί το γάτο-χρυσόψαρο εύκολα θα πιστέψει όποιον κι αν θελήσει να οικειοποιηθεί το έργο έτσι κι αυτό έχει γίνει πιο νωρίς, ακόμη κι αν αυτός ο άλλος το πολεμούσε όσο κατασκευαζόταν (όπως έγινε -αφαιρούμε τον όρο καλός δήμαρχος- με την ανάπλαση της παραλίας της Θεσσαλονίκης για παράδειγμα)…

Επίσης τρώει οτιδήποτε τρώγεται (ακόμη και αμάσητα ψέματα) και όπως όλα τα ψάρια τρέφεται οπορτουνιστικά και δεν σταματάει όσο συνεχίζει κάποιος και του δίνει, κάνοντας το γατίσιο σώμα του να μοιάζει με τον Γκάρφιλντ κι έχοντας κρυφό ίνδαλμα του κάποιον από τους ευτραφείς κλόουν της παράστασης του τσίρκου…

Πάμε τώρα να ρουφήξουμε το ζουμί…

Είπε λοιπόν η ανεκδιήγητη αντί-περιφερειάρχης στην προσπάθεια του κομματικού εγκεφάλους της να φουσκώσει το θέμα (σαν κακή αναπαραγωγή του γνωστού ανέκδοτου με τον κυνηγό) πως η ελληνική πλευρά πήρε το σήμα από το πλοίο νωρίς αλλά το έκρυψε και περίμενε το πλοίο να βγει από τα ελληνικά χωρικά ύδατα γιατί δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση.

Εξέπεμψε δηλαδή σήμα ένα πλοίο στα VHF και σε μια ακτίνα περίπου 100 (μπορεί και παραπάνω χιλιομέτρων) σε μια θαλάσσια περιοχή που μοιάζει με την Τσιμισκή σε ώρα αιχμής και κινητοποιήθηκε τόσο γρήγορα το διαλυμένο κατα τα άλλα κράτος που ρίξαμε πάνω ο,τι τεχνικό μέσο διαθέτουμε, προλάβαμε μπλοκάραμε το σήμα για να μην το λάβει κανένας άλλος και περιμέναμε να βγει από την Ελλάδα.
Κάναμε jamming και στα κινητά για να είμαστε σίγουροι και μπορεί να βγήκαν στα παράθυρα οι υπεύθυνοι και να φυσούσαν προς τα πάνω για να ενισχύσουν τον νοτιά και να φύγει το πλοίο μια ώρα αρχύτερα…

Αυτοί οι γελοίοι λοιπόν ετοιμάζονται να διαδεχθούν τους άλλους γελοίους που ακόμη και τώρα που γράφεται το κείμενο, δεν είναι σίγουροι πόσοι άνθρωποι από αυτούς που πλήρωσαν εισιτήριο ήταν πάνω στο πλοίο. Λογικό, αφού σίγουρα ποτέ δεν θα πήγε κάποιος κρατικός φορέας να ελέγξει σε ανύποπτο χρόνο ένα επιβατηγό και αν τηρούν τις προβλεπόμενες διαδικασίες, ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί να ξέρουν.

Τέτοιοι αστείοι ετοιμάζονται να διαδεχθούν άλλους αστείους που ποτέ δεν έκαναν έναν έλεγχο σε ανύποπτο χρόνο στο αν οδηγοί κοιμούνται στο γκαράζ ενός πλοίου με ο,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται και ποτέ δεν επέβαλαν ποινή και μέτρα ώστε αυτό να μην συμβαίνει.

Οι αστείοι θα δώσουν την θέση τους σε άλλους αστείους.
Οι κλόουν θα αντικαταστήσουν τους κλόουν, με μόνη αλλαγή τις χρωματικές επιλογές στο μακιγιάζ. Στο ίδιο τσίρκο….

Με την βοήθεια άλλων αστείων κλόουν που εμφανίζονται διαρκώς στην είσοδο ζητώντας εργασία στο τσίρκο και όταν καταφέρνουν και μπαίνουν στην σκηνή και ανάλογα με το πρόγραμμα του τσίρκου, θα παίξουν για τα ανάλογα γάτο-χρυσόψαρα που θα παρακολουθούν τα άλλα.

Τόσο δεμένοι κι αυτοί με το τσίρκο που όλοι, ανεξάρτητα τι λένε πως πρεσβεύουν, ακόμη κι αν αυτοί που μπαίνουν στην κεφαλή έχουν αγαθές προθέσεις σε θεωρητικό επίπεδο, νιώθουν την ανάγκη να πάρουν κάποιους από τους βοηθούς των πρωτοκλασάτων κλόουν που για διάφορους λόγους έχασαν την θέση τους, πιστεύοντας πως αυτοί ξέρουν πως να τους οδηγήσουν στην σκηνή και στα φώτα της παράστασης και πως δεν θα πάει χαμένη η προσπάθεια τους, την ώρα που με την επιλογή τους αυτή, απλά αυτό-ακυρώνονται !

Γι αυτό και ο κλόουν Δημάρ πήρε βοηθούς από τον Πασόκ, γι αυτό και ο κλόουν Ανέλ πήρε δοκιμασμένους από τον ΝΔ, γι αυτό και ο κλόουν Ποτάμι παίρνει από όπου βρει, αναιρώντας πριν καν το Καλημέρα την βασική ρητορική της ύπαρξης τους. Πως θέλουν δηλαδή να αλλάξουν την παράσταση και γι αυτό δεν θα χρησιμοποιήσουν βοηθούς από τα παλιά.

Φυσικά, μιας και γάτο-χρυσόψαρα που πληρώνουν για να δουν τους εαυτούς τους είναι το κοινό που απευθύνονται, το τι λένε δεν έχει καμιά σημασία και θα κάνουν κι αυτοί την εμφάνιση τους στην σκηνή για ένα σύντομο έστω πέρασμα.

Άσχετα αν οι βοηθοί είναι εν δυνάμει βασικοί υποψήφιοι να επιστρέψουν στην υποτιθέμενη πιο ασφαλή αγκαλιά του κλόουν που τους πρώτο-προσέλαβε κι είναι χρόνια στο κουρμπέτι, με την παραμικρή αφορμή. Είναι και το συναισθηματικό δέσιμο που έχουν τόσα χρόνια σαν βοηθοί του πρώτου, που δεν σβήνεται εύκολα…

Οπότε το πρώτο βήμα για να ξεκινήσουν να αντιλαμβάνονται σιγά σιγά τα γάτο-χρυσόψαρα πως
α) αυτό το τσίρκο είναι έτσι δομημένο που δεν έχουν σημασία οι ικανότητες όσων εργάζονται σε αυτό
β) πως όλοι όταν καταλήγουν στην σκηνή φοράνε το ίδιο κλασικό μακιγιάζ κλόουν στο πρόσωπο και (το πιο σημαντικό)
γ) πως τον ρόλο και του ζώου και του θεατή τον παίζουν αυτά,
είναι να πέσει στην κεντρική σκηνή και η τελευταία μεγάλη ομάδα κλόουν που μπορούσε να δημιουργηθεί, παίρνοντας μαζί της και κάποιον από τους καινούργιους

Τότε τα εθισμένα γάτο-χρυσόψαρα θα αρχίσουν να σχηματίζουν την σκέψη πως η παράσταση μάλλον επαναλαμβάνεται, αφού θα διαπιστώσουν πως η σκηνή του κλασικού τσίρκου είναι κυκλική με μια μικρή και εύκολα ελεγχόμενη είσοδο και πως θα ξαναφέρουν μπροστά τους παλιούς και δοκιμασμένους, απλά γιατί δεν θα έχουν άλλη επιλογή.

‘Όταν αυτό θα έχει εντυπωθεί για τα καλά στον εγκέφαλο τους (όσο δύσκολο κι αν είναι για τα χρυσόψαρα αυτό) και θα αρχίσουν να το κληροδοτούν μέσω του DNA στους απογόνους τους σαν γνώση, κάποια στιγμή θα αρχίσουν να αντιλαμβάνονται και το προφανές. Πως το ξήλωμα του τσίρκου και η αντικατάσταση του από κάτι διαφορετικό, είναι η μόνη λύση.

Και τότε θα ξεκινήσει η μακρά πορεία από την συνειδητοποίηση του παραπάνω, στο να καταλάβουν ποιος είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό. Ποιος είναι ο μόνος μακρύς δρόμος για να εξαφανίσουν το τσίρκο και να φτιάξουν κάτι υγιές, όπου το αστείο και άσχημο και χαζό υβρίδιο ζώου θα έχει πάψει να υπάρχει.

Και πως θα πάρει πολύ χρόνο για τον απλούστατο λόγο πως δεν μπορούν τα ίδια τα γάτο-χρυσόψαρα να γίνουν κάτι άλλο. Η εξέλιξη των ειδών άλλωστε συμβαίνει πολύ αργά και οι αλλαγές δεν είναι καν ορατές σε έναν παρατηρητή που έχει τον χρονικό περιορισμό να παρακολουθήσει μόνο μια νέα γενιά να παίρνει την θέση της παλιάς.

Όταν λύσουν και αυτό το εγωιστικό θέμα με ολίγη από ματαιοδοξία που θα προκύψει και καταλάβουν πως δεν γίνεται να είναι οι ήρωες που θα πάρουν την δόξα, στην ίδια βάση που και όποιοι κλόουν μπουν στο τσίρκο δεν γίνεται να προσφέρουν διαφορετική παράσταση, θα έχουν ανοσοποιηθεί πλήρως σε κάθε νέο κλόουν που θα υπόσχεται να τους οδηγήσει σε κάτι καινούργιο και τότε θα αντιληφθούν και τον τρόπο που μπορεί να συμβεί αυτό…

Στο πολύ μέλλον και δια μέσω μιας προκαθορισμένης πορείας της δικής μας και των επόμενων γενιών, που θα οδηγήσει μπροστά στον ένα και μοναδικού δρόμο, ώσπου να έρθει η εποχή που μια γενιά θα αποφασίσει να τον ακολουθήσει, ώστε μια επόμενη να κάνει τα εγκαίνια του καινούργιου, που δεν θα μοιάζει σε τίποτα και δεν θα έχει τις εγγενείς παθογένειες αυτού του τσίρκου.

Άλλωστε εδώ φτάσαμε μέσα από «προσπάθεια» πολλών γενιών και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε συνειδητοποιημένα είναι να επιταχύνουμε τις εξελίξεις ώστε να έρθει λίγο πιο κοντά η στιγμή εκείνη που στο πολύ απώτερο μέλλον, να έχουν κάποιοι την ικανότητα να πάνε λίγο παραπέρα και κάποιοι επόμενοι τους την δυνατότητα να βλέπουν τις αναφορές σε κόμματα και οπαδούς τους και τσίρκο και κλόουν και γάτο-χρυσόψαρα, μόνο στα βιβλία ιστορίας.

προσθήκη στις 8/1/2015
Το πόσο εύκολα πηδάνε από κόμμα σε κόμμα και από «ιδεολογία» σε «ιδεολογία» (ακόμη κι αν πρέπει να κάνουν άλμα από την μια πλευρά στην άλλη) οι υποψήφιοι «κλόουν» όσον αφορά τις εκλογές που έρχονται, αρκεί να έχουν μια θέση στο τσίρκο, δείχνει πόσο καλά γνωρίζουν πως απευθύνονται σε μια πλειοψηφία απόλυτα ανεπαρκών πολιτών.

Save

4 μέρες καπηλείας 4 δεκαετίες εξουσίας κι ο Παναγούλης…

"Panagoulis Grave" από τον AWI - Έργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

«Panagoulis Grave» από τον AWIΈργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

edit (17/11/16)
Κάποια πράγματα (κείμενα στην προκείμενη περίπτωση) αποκτούν ιδιαίτερη αξία όταν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις διαχρονικά. Μερικά όμως θα προτιμούσε μέχρι και ο συγγραφέας τους να μην είναι και να μην μπορεί να ανατρέχει σε αυτά.
Το παρακάτω -ελαφρώς ανανεωμένο στην απόδοση του, καλλιτεχνικό φρεσκάρισμα- ανήκει στην πρώτη κατηγορία και σίγουρα και στην δεύτερη…

18/11/14
4 μέρες καπηλείας (εκ των υστέρων) του επταετούς αγώνα ενός λαού, εξασφάλισαν 4 δεκαετίες (και συνεχίζουμε) εξουσίας σε κάποιους…με ετήσια ανανέωση-υπενθύμιση κάθε 17 του Νοέμβρη. Πάντα όμως δίναμε δύναμη στην ταμπέλα…είναι από τα μειονεκτήματα μας σαν λαός.

100% άδολη και γενναία η πρώτη αντίδραση των φοιτητών. Όπως συμβαίνει με κάθε αρχική αντίδραση του Έλληνα όταν βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα και απέναντι σε μια αδικία-απειλή. Ούτε το γιουρούσι άλλωστε είναι τυχαίο, ούτε το «Αέραααα» και το ροβολητό στις πεδιάδες και τις πλαγιές, στα πεδία των μαχών.

(Αν και έχει να κάνει πιο πολύ με τον ατομικό εγωισμό του καθενός, για τον οποίο έγραψα χθες με αφορμή την εθνική και που σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται σε θετικό-συλλογικό χαρακτηριστικό).
Αν είχαν για παράδειγμα τέτοια τρέλα οι Γάλλοι- Άγγλοι- Γερμανοί θα είχε τελειώσει ο 1ος ΠΠ σε μερικές βδομάδες…

Όπως συνέβη και στις καταλήψεις της δικής μας γενιάς.
Που η «γενναία» άδολη μάζα, ενώ συμμετείχε αυθόρμητα στις αντιδράσεις ενάντια σε ένα μεσαιωνικό νομοσχέδιο http://el.wikipedia.org/wiki/Μαθητικές_κινητοποιήσεις_στην_Ελλάδα_(1990-1991)
(άσχετα αν οι περισσότεροι μαθητές του γυμνασίου και του Λυκείου δεν είχαν ιδέα τι έλεγε) έδινε -χωρίς να έχει ιδέα- γήπεδο στα λαμόγια του σχολικού μικρόκοσμου να κλέβουν από μπάλες μέχρι ήχο-συστήματα, να στήνουν ερασιτεχνικά μπουρδέλα και χαρτοπαικτικές λέσχες με εξωσχολικούς ή να χρεώνουν τα τηλέφωνα με εκατοντάδες, μέχρι και εκατομμύρια δραχμές (κάπου εκεί στους λογαριασμούς ξεκίναγαν και έληγαν και πολλές καταλήψεις) και η γενναία μάζα δεν έπαιρνε χαμπάρι τι είχε παιχτεί…

Λαμογιάκια που στις ευθύνες κρύβονται πίσω από την μάζα και τους αγώνες της.
Είτε τους συνειδητούς είτε της ορμής της ηλικίας. Τον αγώνα για τον αγώνα.
Πολλοί μάλιστα χρησιμοποίησαν ακόμη και τις καταλήψεις ως παράσημο-όχημα…στην μετέπειτα πορεία τους.

Όμως τυχαίο δεν είναι που όλοι αυτοί οι ίδια τρελά γενναίοι, υποκύπτουν μια ζωή με τρέλα και στην γοητεία της ταμπέλας και αποκτούν πάτρωνες και νταβατζήδες.

Με τους κουρελήδες, προσφάτως απελευθερωμένους Έλληνες το ’21 να ψηφίζουν το Γαλλικό κόμμα ή το Αγγλικό….χωρίς να έχουν ιδέα ούτε πως μοιάζει στον χάρτη η Γαλλία ή η Αγγλία. Απλά γιατί έτσι τους έλεγε αυτός που τους έδινε να κουβαλάνε την ταμπέλα που τους γοήτευε τα μάτια και τα αυτιά. Είναι αυτό που δεν έχουν οι Γάλλοι, Γερμανοί, Γάλλοι. Τουλάχιστον όχι σε τέτοιο τραγικό βαθμό όπως εμείς, γι αυτό και έχουν καλύτερο κράτος…

Με τους κουρελήδες, ακόμη υπό κατοχικό ζυγό Έλληνες το ’44 να ξεκινάνε να σφάζονται μεταξύ τους, δίνοντας δύναμη σε κάτι μη ορατό σε αυτούς και χωρίς να κατανοούν πως το έκαναν για έννοιες και γεωπολιτικούς σχηματισμούς που ούτε να προφέρουν καλά καλά δεν μπορούσαν.
Πόσο μάλλον να κρίνουν πως καμιά πλευρά δεν ήθελε το καλό τους…

Σαν την πονηρή μετέπειτα καπηλεία του αγώνα των απλών Ελλήνων το 40. Που δεν πολέμησαν τους κατακτητές, τον φασισμό πολέμησαν…(αυτά είναι οι ψιλές αναγνώσεις πίσω από τους τίτλους…και δεν μιλάω για τα ονόματα των πρωταγωνιστών…)

Λες και έχει σημασία αν ήταν ναζί ή κομμουνιστές αυτοί που θα ερχόταν να μας κατακτήσουν και θα αντιδρούσαμε διαφορετικά. Παρασέρνονταν με υποχθόνιο τρόπο έναν λαό στην διχόνοια, σε εμφύλιο και σε 2 διαφορετικές κυβερνήσεις.

Φυσικά, αν μαθαίνεις να πολεμάς γενικά τους «κατακτητές» δεν παγιδεύεσαι τόσο εύκολα πίσω από ταμπέλες και έχεις την πιθανότητα να κατανοήσεις πως η κατάκτηση δεν έχει να κάνει μόνο με τα όπλα, κάτι που δεν βολεύει αυτούς που τις φτιάχνουν και τις μοιράζουν….

Με μερικές ταμπέλες λοιπόν που πρόθυμα μεγάλες μερίδες του λαού ασπάστηκαν, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι ακριβώς είναι αυτό που πιστεύουν, έγινε η δουλειά.
Γιατί αν μπορούσε κάποιος να τους το εξηγήσει, θα εισέπρατταν και οι δυο πλευρές ως απάντηση «ρε δεν πάτε να γαμηθείτε…»….

Έτσι «μονολεκτικά» λοιπόν, έστησαν για δεκαετίες δυο διαφορετικής υφής κυβερνήσεις, δήθεν ασύνδετες, δήθεν αντίπαλες μα όπως αποδεικνύεται τελικά ξεκάθαρα σήμερα, σε αγαστή συνεργασία.

Μια τυπική και μια κοινωνική. Μια ορατή και μια αόρατη. Μια κεντροδεξιά κυβέρνηση στην βουλή που για χάρη αληθοφάνειας έπαιζε ανάμεσα σε 2 δήθεν διαφορετικά κόμματα και μια αριστερή κυβέρνηση στην κοινωνία.
Που και οι δυο τους, τρέφονταν κατατρώγοντας αυτό που τις τροφοδοτούσε.
Τους ίδιους τους πολίτες, την ίδια την κοινωνία και τους θεσμούς.
Δυο κυβερνήσεις διαφορετικών πεδίων που έγιναν ένα, με αδιόρατα όρια, ειδικά από το 1980 και μετά, αφού μπολιάζονταν για χρόνια η μια με την άλλη.

edit 17/11/17: Το παραπάνω σύστημα υποχρεώθηκε να φέρει στην διακυβέρνηση την ταμπέλα που για δεκαετίες είχε το ρόλο της σκιώδους κοινωνικής κυβέρνησης και πλέον όλο το οικοδόμημα και το προφίλ που είχε την άνεση να χτίζει γκρεμίζεται με πάταγο σε κάθε κίνηση τους, όμως αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου

Την ώρα δε που οι πολίτες έβλεπαν έναν εναγκαλισμό πάλης, αυτές οι δυο κυβερνήσεις στην ουσία αντάλλασσαν φρέσκα κλωνάρια πάνω στους κορμούς τους.

Με ορισμένα παραδείγματα που λειτουργούσαν στο ασυνείδητο της κοινωνίας, σαν απόδειξη πως όλοι ίδιοι είναι. Κάτι που «φωναχτά» θα δημιουργούσε πρόβλημα, όμως σαν υποβόσκουσα ιδέα, καλλιεργήθηκε μέχρι το σημείο που πλέον έχουν χαθεί όλα τα πολιτικά-ιδεολογικά όρια και ο πολίτης δεν βλέπει διέξοδο, ούτε έχει την κοινωνική και την πολιτική υγεία-εκπαίδευση-ικανότητα να δημιουργήσει νέο δρόμο.

Παράδειγμα πρόχειρο η πολιτική πορεία ενός συμβόλου σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, που από το ένα άκρο (ΚΚΕ) βρέθηκε στο άλλο (ΝΔ) την ώρα που άτομα του βεληνεκούς του πρέπει να μιλάνε μόνο με το έργο τους και να μην καταδέχονται καμία ταμπέλα που τους βάζει σε κάποια ομάδα, δίνοντας το παράδειγμα της ανεξαρτησίας της σκέψης στον απλό λαό.

Δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε η ταυτόχρονη γιγάντωση συγκεκριμένων επιχειρηματιών και συγκεκριμένων συνδικαλιστών φορέων.
Άσχετα αν σε κάποιες υπό-περιπτώσεις έφτασαν να αλληλοσπαράσσονται από απληστία. Όπως δεν είναι τυχαία, ίσα ίσα που επιβεβαιώνουν το πλάνεμα του πολιτικά ανάπηρου πολίτη από την ταμπέλα, όλα τα παραδείγματα με τους «λαϊκούς» αγωνιστές που μπήκαν στην βουλή και η παράλληλη πορεία τους με αυτούς που λίγο πιο πριν έλεγαν πως πολεμάνε…

Με έναρξη της τελικής πράξης του έργου, μέσα από την καπηλεία του αγώνα ενός λαού απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς από μια ομάδα και μια ταμπέλα, με την ανοχή μιας αγαθής μάζας που λειτουργούσε πάντα σαν μαριονέτα.

Αλέκος Παναγούλης…
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα και απόδειξη για όλα αυτά η κόντρα του Αλέκου Παναγούλη μετά την δικτατορία και τα 2 χρόνια μέχρι τον θάνατο του με όλο το πολιτικό τόξο, ακόμη και το ίδιο το κόμμα του, από το οποίο μάλιστα ανεξαρτητοποιήθηκε.

Πολιτικό τόξο που δεν ήθελε με τίποτα να προχωρήσει με τα στοιχεία που είχε για διασύνδεση δήθεν δημοκρατών με την χούντα. Στοιχεία που όλοι βολικά δέχθηκαν να χαθούν μετά την δολοφονία του, την πρωτομαγιά του ’76.

Δολοφονία που καθόλου περιέργως (σε άλλη περίπτωση θα είχε αξία η έκφραση «όλως περιέργως») έχει καλυφθεί ελάχιστα από τα ΜΜΕ στα αφιερώματα για το πρόσωπο του και έχει μείνει να αιωρείται μέχρι και σήμερα ως κάτι που μπορεί τελικά να ήταν και μια άτυχη στιγμή της μοίρας, γιατί έτσι βολεύει τους πάντες.
Από το ένα άκρο του πολιτικού θιάσου μέχρι το άλλο.

Τόσο γελοίο ήταν όλο το «δημοκρατικό» σκηνικό, που αυτός που παρουσιάστηκε ως άθελα του υπεύθυνος για το τροχαίο καταδικάστηκε σε μερικούς μήνες φυλακή, παρά το γεγονός πως όλη του η δήθεν μαρτυρία ήταν ένας τεράστιος σωρός αντιφάσεων. Ε μιας και πήγε, να μην τον στενοχωρούσαν….

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης πως η μόνη εφημερίδα που προκλητικά δεν είχε πρωτοσέλιδο το θέμα, ήταν ο Ριζοσπάστης.

Κανένα λαμόγιο, ούτε τα παλιά ούτε αυτά που έβλεπαν την ευκαιρία ανάδειξης τους στο άμεσο μέλλον δεν βόλευε ένας Παναγούλης που θα έβαζε δυναμίτιδα στα θεμέλια αυτού που τόσα χρόνια έστηναν όλοι μαζί και που σε αντίθεση με την αποτυχία της απόπειρας κατά του δικτάτορα, θα κατάφερνε να ανατινάξει.

Γιατί αρκεί να έδενε η άκρη του νήματος των στοιχείων σε μια άκρη-πρόσωπο και να βρισκόταν κάποιος να το τραβήξει και θα ξηλώνονταν σαν πουλόβερ, όλο αυτό που φόρεσαν στην Ελλάδα όλοι μαζί οι δήθεν αντίπαλοι.

Φυσικά οι μετρημένοι στα δάχτυλα σαν τον Αλέκο Παναγούλη είναι εύκολο να ελεγχθούν από το σύστημα, ακόμη και να δολοφονηθούν.
Δεν τόλμησε να τον δολοφονήσει η δικτατορία και τον δολοφόνησε η «δημοκρατία»…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας πολιτικά αναλφάβητος, πολιτικά αμόρφωτος λαός εντυπωσιάζεται με το παραμικρό, πιστεύει με κλειστά μάτια τον επόμενο που θα διαδεχθεί αυτόν που για παράδειγμα έκλεβε και που θα ξαναφέρει τον πρώτο στο προσκήνιο, παθαίνοντας αμνησία και χάνοντας με μεγάλη ευκολία την καθαρή του σκέψη, όταν εκτεθεί σε ένα-δυο επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και σε μερικά χαϊδολογήματα του αυτιού…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας κοινωνικά λοβοτομημένος λαός, έχει χάσει και την παραμικρή επαφή με όσα πρέπει να αναδεικνύει, χάνοντας πρωτίστως το μέτρο και την αυτόνομη αναρχική του σκέψη, έχοντας γίνει ρατσιστής του εαυτού του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης, ούτε στην σημερινή εποχή, το πόσο εύκολα έχουν υιοθετήσει οι σημερινοί Έλληνες σαν παράδειγμα οικονομικής αντίστασης ένα λαμόγιο από την Αργεντινή που κατάφερε να κάνει περιουσία μέσα από την πολιτική και να την αυγατίσει μέσα στην κρίση και που συνάπτει προσωπικές συμμαχίες ακόμη και με τον Σόρος, επειδή αυτό λέει η ταμπέλα που τους δίνουν να κρατάνε, ενώ την ίδια ώρα δεν ενδιαφέρονται να ψάξουν ή να ρωτήσουν από περιέργεια, έστω για σύγκριση, τι έχει κάνει ο Ραφαέλ Κορέα για παράδειγμα στον Ισημερινό, που όμως δεν παίζει πουθενά.
Ούτε στα «αντιμνημονιακά ΜΜΕ» ούτε στα μνημονιακά. Ούτε αριστερά, ούτε στο κέντρο, ούτε δεξιά…

Φυσικά η ταμπέλα ποτέ δεν θα πεθάνει στην Ελλάδα, οπότε άδολα πρόθυμοι θα βρίσκονται πάντα να της δίνουν δύναμη κι ας μας ρουφάει χωρίς να το αντιλαμβάνονται, για χάρη των εκμεταλλευτών της, την οικονομική και ηθική μας υπόσταση…

Είπαμε…αυτά είναι ψιλά γράμματα….

Κάποιοι δεν έγιναν Γκρούεζες….

μαντισ Μάντης ήτανε; Όχι φυσικά…..Απλά δεν άνηκε στα λαμόγια…. Γι αυτό και τον «εξαφάνισαν»…. Κι ας έμοιαζε η χροιά της φωνής του με του αρχηγού τους που έδωσε την ευκαιρία σε χιλιάδες άχρηστους να γίνουν άνθρωποι….. (αυτό με την φωνή του ήταν που μου είχε κάνει εντύπωση όπως έπαιζε ξεχασμένη ανοιχτή η τηλεόραση και είχα καθίσει, πιτσιρικάς τότε, να ακούσω την ομιλία του).  Δυστυχώς τα πρόβατα και ειδικά τα λαμόγια και οι άχρηστοι -σε καμιά παράταξη- δεν γουστάρουν πολιτικούς σαν τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη…. Προτιμούν τους Γκρούεζες….

Υ.Γ.
Παραθέτω και το video από την ομιλία του, για μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα….Προσέξτε…..Μιλάμε για το 1996…. «…..Γεωοικονομισμός…Μπουργκας-Αλεξανδρουπολη (!!!!!)…η ενδοχώρα που ενσωματώνει τα άκρα….Δικαιώματα ελληνισμού εκεί που καταπατήθηκαν….