Tag Archives: παιδεία

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

background-2492010_640
Κάποιος
, κάποτε, σε αυτή τη γωνιά της Γης, είπε μια διάσημη φράση.
Μια μικρούλα φράση δυο μόλις λέξεων, εύκολη να την θυμόμαστε.
Γιατί το τέλειο βρίσκεται στην απλότητα.
Μέτρον άριστον.

Φράση που όσο μικρή και εύκολη κι αν είναι, οι περισσότεροι την ξέρουν λάθος και θεωρούν πως είναι παν μέτρον άριστον. Καθόλου περίεργο λοιπόν η πλειοψηφία να έχει πρόβλημα πάνω σε αυτό και να μην έχει μέτρο σχεδόν σε τίποτα.

Ούτε στα σημαντικά, ούτε στα ασήμαντα.
Τόσο που κάνει τα ασήμαντα σημαντικά και τα σημαντικά ασήμαντα!
Είτε αφορά πράξεις είτε άτομα.

Και είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα που επηρεάζει όχι μόνο όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας και όλες τις υπό-ομάδες, είτε μόνιμες είτε περιστασιακές, αλλά ακόμη και τον πολίτη-πρότυπο.

Όπου όλοι είναι σαν να επιδίδονται σε έναν αγώνα έχοντας απέναντι τους την παραπάνω φράση. Όχι μόνο στην ορθή της χρήση αλλά ακόμη και στη λανθασμένη.

Και διαγωνίζονται χωρίς κανένα μέτρο σε οτιδήποτε συμβαίνει στο reality που ζούμε μαζί τους και λέγεται Ελλάδα και παίρνουν άριστα αφού καταφέρνουν όλοι τους, με κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται, να αποδείξουν πως νικούν με άνεση και….κατά κράτος τον μεγάλο τους αντίπαλο !
Και καταλήγουμε να ζούμε στα πάντα την αριστεία του άμετρου !

Φτάνοντας να ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις με πρωταγωνιστές όχι επαγγελματίες ηθοποιούς και παίκτες αλλά πολίτες από τη βάση μέχρι τη κορυφή !

Κι ας θεωρεί το αγαπητό Makpress πως κάτι πάει πολύ στραβά…
Κάτι πηγαίνει στραβά αν πριν πήγαινε σωστά. Ή όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε όπως πρέπει. Όλα τα παρακάτω όμως συνδέονται και βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους εξαιτίας αυτής της έλλειψης. Έτσι έχουμε:

Πολίτες-κάτοικους τουριστικού νησιού να ξεφεύγουν από τα όρια της διασκέδασης που πρέπει να προσφέρει ένα απλό παιχνίδι – reality, σε μια αστεία πραγματικότητα όπου γκρεμίζουν τείχη για το νικητή, μετατρέποντας τον σε τουριστική ατραξιόν…
(http://www.lifo.gr/viral/tabloid/152714)

Πολίτες-πιστούς από όλη τη χώρα να ξεφεύγουν από τα όρια της ψυχικής αγωγής και αρωγής που πρέπει να προσφέρει μια θρησκεία, σε μια νοσηρή ειδωλολατρική πραγματικότητα όπου φτάνουν να προσκυνούν ένα κάστανο…
(http://www.pontos-news.gr/article/166862/kai-omos-synevi-se-proskynisi-sto-agrinio-kastano-poy-evrase-o-agios-paisios)

Καθόλου περίεργο λοιπόν, ο πρώτος πολίτης της χώρας να ξεφύγει από τα όρια του θεσμικού του ρόλου, προσδίδοντας στην ιδιωτική του ζωή και διασκέδαση θεσμική υπόσταση, με τη δημοσιοποίηση της επίσκεψης που δέχθηκε από ένα ζευγάρι της εγχώριας showbiz, μετά από δική του πρόσκληση, επειδή δεν παρευρέθηκε στο γάμο του!
(http://www.protothema.gr/greece/article/697274/o-sakis-rouvas-kai-i-katia-zugouli-ston-proedro-tis-dimokratias/)

Πρώτος πολίτης και των παραπάνω ατόμων είναι και όλοι μαζί αποτελούν μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού…

Που καθόλου απίθανο να μην παρευρέθηκε για να μην δημιουργήσει θέματα συζήτησης και εξ αντανακλάσεως, από τη δική του παρουσία, προσδώσει μεγαλύτερη αξία σε μια πράξη που είναι ιδιαίτερη μόνο για τα άτομα που την κάνουν.

Κάτι που σε μια εξαιρετική επίδειξη (δικής του ή των συμβούλων του) απώλειας μέτρου γκρέμισε με πάταγο με την αμέσως επόμενη απόφαση του.
Δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο θέμα συζήτησης.

Γιατί δεν είναι κακό για ένα ΠτΔ να καλεί διάσημους στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ίσα ίσα που σε κάποιες περιπτώσεις επιβάλλεται κιόλας.
Όταν για παράδειγμα ο λόγος είναι σοβαρός και αφορά την κοινωνία.
Όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει τους αναγνωρίσιμους σαν διαφήμιση για να τραβήξει την προσοχή και να προωθήσει κάτι. Μια κοινωνική δράση, μια κοινωνική αφύπνιση.

Αντί γι αυτό όμως προώθησε συζητήσεις που υποβαθμίζουν το θεσμό που αντιπροσωπεύει. Δημιουργώντας και την απορία ποιος είναι θαυμαστής ποιου.
Ο ΠτΔ του Ρουβά και της Ζυγούλη, το ζευγάρι του ΠτΔ ή όλοι όλων;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ο χι Ρουβάς να γίνει, σήμερα που μιλάμε και όχι σε 30 χρόνια, απλά γι αυτό που είναι, ΠτΔ σε μια χώρα όπως η σύγχρονη Ελλάδα;

Σίγουρα θα είχε συναγωνισμό από τον οποιοδήποτε νικητή reality παιχνιδιού.
Τουλάχιστον για όσο η εφήμερη διασημότητα από τη νίκη στο παιχνίδι, τον κρατάει στην επικαιρότητα.

Γιατί ακόμη κι αν ο νικητής δεν θα ήθελε να εμπλακεί, θα είχε πάρα πολλούς ανθρώπους που θα τον έσπρωχναν ακόμη και με το ζόρι.

Επειδή λείπει η επαφή με το μέτρο και το που πρέπει να κινείται και να σταματάει
για τον τηλεθεατή ένα παιχνίδι προορισμένο να προσφέρει μερικές ώρες διασκέδασης (όχι ψυχαγωγίας που είναι κάτι τελείως διαφορετικό, διασκέδασης) και χαλάρωσης δίνοντας μια ανάσα στο μυαλό μας από τα θέματα της καθημερινότητας που απασχολούν τον καθένα μας.

Παρακινημένοι όλοι αυτοί, πέρα από τη δική τους έλλειψη μέτρου, και από όλους τους άλλους που, επίσης χωρίς μέτρο αλλά από την αντίθετη πλευρά, προσδίδουν σημασία και αξία πέρα από κάθε όριο σε ένα απλό τηλεοπτικό προϊόν.

Τη στιγμή που όλοι μαζί οδήγησαν στο να είναι σχεδόν το μοναδικό είδος προγράμματος που παίζει στους τηλεοπτικούς δέκτες, με τις δικές τους διαχρονικές τηλεοπτικές επιλογές.

Δίνοντας μονοψήφια ποσοστά στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό όταν παρουσίαζε ένα τελείως διαφορετικό τηλεοπτικό προφίλ.
Τα ίδια, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μονοψήφια ποσοστά που παίρνει  οτιδήποτε πιο κοντά στη ψυχαγωγία από ότι στη διασκέδαση τολμάει να προβάλει ένα τηλεοπτικό μέσο που εκπέμπει ελεύθερο σήμα.
Κυρίως οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί…

Μουντζώνοντας χωρίς τέλος τον ίδιο τους τον εαυτό !
Και μετά. με άμετρη υποκρισία κράζουν αυτό που οι ίδιοι επέβαλαν να προβάλλεται…
Γιατί, πολύ απλά, αν όλοι αυτοί που κατακρίνουν αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα παρακολουθούσαν ντοκιμαντέρ αυτά δεν θα συγκέντρωναν ποσοστά κάτω από το 2%…

Για να μην πούμε πως οι περισσότεροι εξ αυτών που κράζουν το κάνουν μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου ενώ στα κρυφά προσφέρουν μονάδες τηλεθέασης σε όσα κατακρίνουν δημόσια, αφού αν έχεις διάθεση να παίξεις λίγο μαζί τους εύκολα εκμαιεύεις λεπτομέρειες που μόνο όποιος παρακολουθεί με ευλάβεια ένα τηλεοπτικό προϊόν μπορεί να γνωρίζει.

Ευλάβεια που πάρα πολλοί νιώθουν την ανάγκη να εκδηλώσουν δημόσια με καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια της απόλυτης λατρείας. Με δηλώσεις και εκδηλώσεις πίστης σε έναν απλό άνθρωπο. Δημιουργώντας την απορία ποιος λατρεύει τι.
Ο νικητής του reality το να έχει οπαδούς να ασχολούνται μαζί του, οι οπαδοί του να έχουν ένα νικητή να τους απασχολεί ή όλοι όλους;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ένας νικητής reality να διατηρήσει, όχι μόνο στο σήμερα αλλά για πάντα, πιστούς που να εκδηλώνονται με  αντιδράσεις λατρείας στο πρόσωπο του;

Σίγουρα θα είχε ανταγωνισμό από το οποιοδήποτε αντικείμενο, ακόμη και καρπό δέντρου, αφού «φρούτα» υπάρχουν υπεραρκετά να καλύψουν όλες τις εκδηλώσεις έλλειψης μέτρου.

Ακόμη και σε θέματα που θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει στην εύρεση του εσωτερικού μέτρου, όπως η θρησκεία. Που όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά η πλειοψηφία δεν παραμένει ούτε εντός των επίσημων κανόνων αυτού που ασπάζεται.
Εξωτερικεύοντας με δημόσιες συμπεριφορές την έλλειψη μέτρου που την διακρίνει.

Με αποτέλεσμα να φλερτάρει έντονα με την ειδωλολατρία προσκυνώντας αντικείμενα, με μόνο ερέθισμα την αναφορά πως έχουν σχέση με έναν άνθρωπο που η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας αναγόρευσε σε άγιο.

Και όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας να μην αποκτούν συναίσθηση του μέτρου που έχασαν παρόλο που η επίσημη αρχή έχει κατακρίνει στο παρελθόν, με επίσημες ανακοινώσεις,  παρόμοιες εκδηλώσεις.

Κι ενώ για όλα αυτά, στην πραγματικότητα που 24/7 όλοι μαζί βιώνουμε, δεν υπάρχει μέτρο ώστε να μπορούμε να το περιγράψουμε πιο πετυχημένα με μια μόνο λέξη….αστείο, γελοίο, ενοχλητικό, δυσάρεστο ή τραγικό, υπάρχει ένα μετρήσιμο μέγεθος που η σχεδόν απόλυτη έλλειψη του μπορεί και δίνει ποσοστό σε κάθε μια από όλες τις λέξεις που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και λέγεται παιδεία…

Δημιουργώντας μια κοινωνία που έφτασε, από τον τελευταίο μέχρι τον πρώτο πολίτη, να  υποφέρει από την αδυναμία τήρησης μιας φράσης δυο μόνο λέξεων (μέτρον άριστον) έστω και στην λανθασμένη εκδοχή της (παν μέτρον άριστον) με αποτέλεσμα να δίνει υπέρμετρη αξία και να απασχολείται με όσα δεν θα έπρεπε να μετράνε καθόλου…

‘Έλλειμμα παιδείας που δημιούργησε και μια κουλτούρα με βασικό γνώρισμα αυτό.
Την έλλειψη μέτρου…

 

Η παιδεία μας σαν λαός έχει παρκάρει δυστυχώς χιλιάδες χρόνια πίσω…

a.paulos-peripoliko.jpg

Η φωτογραφία είναι φίλου που μου επέτρεψε να την χρησιμοποιήσω.

Τραβηγμένη σήμερα, Κυριακή 7/5/17 στο νοσοκομείο Άγιος Παύλος

Δεν χωράνε σχόλια γιατί τι να πρωτογράψεις…

Ενός λεπτού σιγή για την ανύπαρκτη παιδεία ακόμη και από αυτούς που θα έπρεπε να δίνουν το καλό παράδειγμα, αν όχι να μην προκαλούν λόγω της εργασίας-λειτουργήματος τους, αν όχι να τηρούν έστω στα τυπικά τους νόμους των οποίων είναι υπεύθυνοι για την τήρηση τους από τους πολίτες…

Δυστυχώς, αυτό που έπρεπε να κάνουμε πρώτο όταν γίναμε κράτος, να ξεπαρκάρουμε την παιδεία και με αυτή σαν όχημα να ξεκινήσουμε και να πορευτούμε δεν το κάναμε.
Την αφήσαμε παρκαρισμένη κάπου στην αρχαιότητα…

Όχι πια δάκρυα – Μόνο ξύλο

playmobil-police
Είναι να σε πιάνουν τα κλάματα.
Με την μεγαλοψυχία της κυβέρνησης που μετά το τελευταίο ψέκασμα σκέφτεται να καταργήσει τα χημικά από τις συγκεντρώσεις-διαμαρτυρίες-πορείες συνταξιούχων και εργαζόμενων.

Είναι και να γελάς, όταν θυμάσαι πως κάποιοι πίστευαν πως υπάρχει κυβέρνηση που να καταργήσει τους σύγχρονους πραιτοριανούς που υπάρχουν μόνο για να την προστατεύουν.
Την προηγούμενη, αυτή, την επόμενη…

Άσε τις χαρές που θα κάνουν τα ανθρωπάκια με τα κράνη και τις σιδερόφραχτες στολές.
(Κάθε σύγκριση αυτών με τους απλούς αστυνομικούς είναι από μόνη της αστεία)
Θα χορτάσουν να ρίχνουν ξύλο…
Πως δηλαδή θα σταματάνε τώρα τον κόσμο από ένα ντου για παράδειγμα όταν θα θέλει να μπει σε ένα υπουργείο; Στο τέλος παίζει να ζητήσουν από μόνοι τους οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι την επαναφορά των χημικών….
Αν υπάρχουν…Όχι τα χημικά…Αυτοί…

Είναι να κλαις και να γελάς (κλαυσίγελος λέγεται και μόνο οι μεγάλοι σατιρικοί και οι Έλληνες πολίτες ως πολιτικά όντα είναι ικανοί να στον προσφέρουν) που οι περισσότεροι ξεχνάνε πως κι άλλες φορές στα δύσκολα οι παππούδες φάγανε χημικά και που ξαφνιάζονται και πέφτουν από τα σύννεφα για την συμπεριφορά της -εκάστοτε- κυβέρνησης απέναντι τους όταν υπάρχουν ζόρικα θέματα και οι εκλογές είναι μακριά.

Είναι να δακρύζεις από τα γέλια που, υπάρχουν ακόμη πάρα πολλοί που πιστεύουν πως το κάθε μαντρί, όταν γίνεται κυβέρνηση, τους βλέπει σαν κάτι διαφορετικό από ενοχλητικά ζωύφια και έντομα που θα τα ψεκάσει χωρίς δεύτερη σκέψη όταν το πλησιάζουν πολύ κοντά…

Είναι να γελάς για να μην κλάψεις που ακόμη και τώρα υπάρχει ένα 45% του πληθυσμού που
κάθεται στα σοβαρά και επιλέγει ποιον θεωρεί ως καταλληλότερο πρωθυπουργό.

Που θα προτιμούσες να φας από μόνος σου χημικά για να μην τους λούζεσαι μαζί του να τους βλέπεις να μιλάνε π.χ για την δημόσια παιδεία ενώ έχουν τα παιδιά τους από το δημοτικό στα ιδιωτικά και το μόνο δημόσιο που θα ακουμπήσουν ποτέ θα είναι ο μισθός του πολιτικού, αν ακολουθήσουν την καριέρα του γονιού τους ή η -με κάποιο τρόπο- άμεση ή έμμεση πρόσβαση σε κρατικά/κοινοτικά χρήματα για ο,τι κι αν σκαρώσουν. Εταιρείες, οργανώσεις, ιδρύματα…

Είναι να κλαις τελικά με την τιμή που σου κάνουν, να σε κυβερνούν από τότε που γεννήθηκες
(όποια κι αν είναι η ηλικία σου  κι όσο πιο μεγάλος/η σε ηλικία τόσο μεγαλύτερη η ευθύνη σου) τόσο τεράστιες προσωπικότητες που βλέπουν τόσο πιο μπροστά….
Που φτάσαμε οι πολιτικές τους να κοντεύουν να εξαφανίσουν τους εργαζόμενους και κατ´ επέκταση τους συνταξιούχους.
Όχι για τίποτα άλλο….
Ώστε στο μέλλον να μην υπάρχουν για να τους ψεκάζουν και μετά να αναγκάζονται να βγάζουν τέτοιες εντολές…

 

Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

parkarisma xoras

O κλασικός Ελληναράς.
Που όταν είναι να κάνει την δουλειά του γράφει ολοκληρωτικά τους πάντες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.
Που ούτε καν του περνάει από το μυαλό να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό στα θέλω του και το εγώ του.
Που δεν τον ενδιαφέρει κανένας άλλος και τίποτα, μόνο ο εαυτούλης του.
Που το βάζει όπου βρει και τον βολεύει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.
Που κάπως έτσι μάλλον βάζει και την ψήφο του…
Σε αντίθεση με τον μπροστινό του που ναι μεν επίσης παρανομεί αλλά με αυτή την παρανομία του ούτε τον μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κλείνει, ούτε τους πεζούς εμποδίζει, αφού αφήνει σε όλους χώρο ικανό να κινηθούν άνετα στο μεγάλο πεζοδρόμιο.
Ακόμη και μια μαμά με καροτσάκι.
Μέχρι να πέσουν πάνω στον άλλον…
Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται αστυνομία ή τροχαία…
Μια υπηρεσία που να τιμωρεί την έλλειψη μέτρου χρειάζεται.

Που να δίνει κλήσεις στην εξόφθαλμη επίδειξη έλλειψης κοινής λογικής και της ολοκληρωτικής ανυπαρξίας σεβασμού στους υπόλοιπους χρειάζεται…

Και που ταυτόχρονα να παραδίδει με παραδειγματικές πράξεις-μαθήματα.

Ποιος να το κάνει όμως και πως;

Και με ποια δική του παιδεία που να διδάσκει/εκπαιδεύει στα απλά και θεμελιώδη, το μέτρο και την κοινή λογική;

Η χι κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κι αυτός ο τύπος;
Που σαν κόμμα δεν το νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από του δική του ευημερία, με την απόκτηση και διατήρηση της θέσης/εξουσίας με κάθε μέσο;

Και που όταν την αποκτά μπορεί να υποστηρίζει το γράμμα του (δικού της) νόμου μόνο όταν εφαρμόζεται στους άλλους, αλλά για τις δικές της πράξεις το παίζει…Κινέζα και εμφανίζει ιδιαίτερη ηθική ευελιξία;Η χι κυβέρνηση που ενώ σαν κόμμα καυτηριάζει τους προηγούμενους για κάθε διαγραφή, γιατί αυτό λέει το εγχειρίδιο για τον εντυπωσιασμό των δικών της προβάτων, στο πρώτο θέμα που προκύπτει διαγράφει τους δικούς της που λένε ΟΧΙ ενώ σαν κόμμα αντιπολίτευσης τους διέγραφε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο;

Και που οδήγησε σε μια άλλη κυβέρνηση που το προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έκανε ΝΑΙ το ΟΧΙ; Κι όχι μόνο το δικό της σαν κόμμα, μα των ίδιων των πολιτών, προτού διαγράψει τους δικούς της…Μα αυτός ο τύπος είναι η χι κυβέρνηση και μόνο το χικ μπορεί να μπει σαν μια κάποια  λεζάντα-αιτιολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των πράξεων της όπως και της δικής του. Στην ίδια γη γεννήθηκαν και με την ίδια νοοτροπία μεγάλωσαν…Κι αν δεν μπορεί η κεντρική εξουσία, ποιος να το κάνει και πως;
Μήπως ο χι τοπικός άρχοντας;

Ο προηγούμενος τοπικός άρχοντας που ήταν επίσης μόνο λόγια ταμπέλας και που (βλέπε Παπαγεωργόπουλος) αδιαφορούσε για οτιδήποτε βαρετό, πέρα από την εικόνα του σαν εικόνα και έκαναν τα ποντίκια πάρτι στα οικονομικά του δήμου και στο τέλος τσαλακώθηκε και αυτό το μόνο που τον ενδιέφερε και που οδήγησε στον επόμενο;
Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ

Στον επόμενο (βλέπε Μπουτάρης) που παρά τα όσα έλεγε και την εικόνα που κατάφερε να περάσει, αυτή την ίδια έλλειψη μέτρου την έχει έμφυτη και την αποδεικνύει μάλιστα και με πανομοιότυπες συμπεριφορές σαν τον τύπο με το αυτοκίνητο της πρώτης φωτογραφίας;

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Μα αυτός ο τύπος είναι ο χι δήμαρχος!
Που τον νοιάζει μόνο το έξω (λαμποκοπάει το αυτοκίνητο, ούτε ίχνος σκόνης) χωρίς να χαλάει την ζαχαρένια του για…«πεζά πράγματα» κι ας στο τέλος γυρνάνε μπούμερανγκ…
Που μπορεί ενώ είναι παρκαρισμένος έτσι να στηλιτεύει ταυτόχρονα κάποιον που κλείνει ράμπα ΑΜΕΑ….

Κι αν δεν μπορεί ο τοπικός άρχοντας μήπως η πρωτοβάθμια μονάδα μιας κοινωνίας;
Μήπως ο χι ανώνυμος πολίτης;
Ο πολίτης με το αυτοκόλλητο ή το χαρτάκι στο χέρι;

Μα ο τύπος αυτός είναι και ο χι πολίτης!
Που επίσης χωρίς διάθεση να κουράσει το μυαλό του (αν όχι ικανότητα να το χρησιμοποιήσει), θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι με τον ξάδελφο του Μπουτάρη με το Ford Mondeo και τον μπροστινό του, που προσπαθεί να μην έχει σχέση μαζί τους.

Γιατί δεν έχει έλλειψη σε διάθεση για ανιδιοτελή δράση και χαρτάκια-αυτοκόλλητα, αλλά έχει έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει διαχωρισμούς εκεί που πρέπει, ώστε να παίρνει αποφάσεις βάση των συγκεκριμένων δεδομένων-συνθηκών που κάνουν κάθε περίπτωση διαφορετική κι έτσι να δίνει/διδάσκει το σωστό παράδειγμα στους τρίτους

Όπως ο συγκεκριμένος οδηγός που μπορεί να είναι καλός-χρυσός σαν άνθρωπος, αλλά σαν πολίτης παίρνει μηδέν για την έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε…

Επειδή ο κάθε νόμος, ανάλογα πόσο καλός ή κακός είναι και πως εφαρμόζεται, το μόνο που μπορεί να καθορίζει είναι τα όρια στο πόσο ανήθικος/πόσο συχνά, επιτρέπει να γίνεται ένας πολίτης.

Αυτό όμως που κάνει την μόνιμη διαφορά και δίνει διάρκεια στην ποιότητα μιας κοινωνίας, ιδιαίτερα στην καθημερινή συμβίωση μας στον ίδιο χώρο και που κάνει την ανάγκη για χρήση νόμων περιορισμένη στα πολύ σοβαρά, είναι η παιδεία και η εκπαίδευση στην χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής.

Ένα τρίπτυχο που νομοτελειακά φέρνει δίκαιους συμβιβασμούς και αλληλοσεβασμό στην αντιμετώπιση των κοινών καθημερινών προβλημάτων-καταστάσεων.

Για να εφαρμοστεί όμως σε μεγάλη κλίμακα πρέπει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής για την πλειοψηφία, ώστε να επιβληθεί από μόνο του…
Φυσικά, νομοτελειακά, χωρίς την ανάγκη χρήσης νόμων…

Και που στο επόμενο επίπεδο δημιουργεί άλλες δυναμικές.
Που με αφετηρία τους πολίτες οδηγεί σε άλλο δρόμο και τους πολιτικούς.

Κάτι που επιστρέφει ποικιλοτρόπως στους πολίτες απελευθερώνοντας για παράδειγμα δυνάμεις και πόρους που τώρα απασχολούνται/ξοδεύονται με άπειρα μικρά, να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία πρέπει να υπάρχουν και να μην έχουν και άλλοθι αν αποτυγχάνουν…

Αλλιώς θα παρκάρουμε την χώρα σαν αυτόν τον τύπο, ψηφίζοντας μονίμως -και σε όλα τα επίπεδα- όμορφες εικόνες και λόγια από τους εκάστοτε απόμακρα ωραίους και εντυπωσιακούς δήθεν σοβαρούς Σαμαράδες και Παπαγεωργόπουλους, που θα μας οδηγούν να καταλήγουμε στα μακρινά ξαδέλφια μας, τους εκάστοτε Τσίπρες και Μπουτάρηδες και τανάπαλιν…