Tag Archives: ΝΑΙ

Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος…

lazopoulos-dorian-gray
Δεν είναι κακό να έχεις μια ιδεολογία.
Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιες ιδεολογίες στις οποίες πιστεύουμε.
Η διαφορά έρχεται όταν μπλέξεις την ιδεολογία με μια ιδέα.
Και όταν κάνεις την ιδέα επάγγελμα, με νονά την ιδεολογία.

Ιδέα όχι σαν κάτι ιδεώδες αλλά σαν μετατροπή μιας σκέψης σε κάτι που σου αποφέρει
κέρδος. Υλικό ή ηθικό. Χρήμα ή εξουσία. Ένα από αυτά ή και όλα μαζί…

Τότε η ιδεολογία έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με όσα κάνεις. Όσα πιστεύεις ή λες πως πιστεύεις, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την σκληρή πραγματικότητα. Με το γεγονός πως αν τα πιστεύεις ξεκινάει μια εσωτερική σύγκρουση, να βρεις δικαιολογίες πως δεν τα καταστρατηγείς. Να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να πείσεις και τους άλλους.

Όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους βουλευτές. Που έχοντας (οι περισσότεροι) και κάτι αδιόρατα ιδεατό στο μυαλό τους όταν ξεκινάνε, να τους το αναγνωρίσουμε αυτό, αποφασίζουν να εμπλακούν με τα κοινά υπό την «πνευματική καθοδήγηση» μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

Με το που διαβαίνουν όμως το κατώφλι της εξουσίας, στην μορφή που είναι δομημένο το σύστημα, η ιδεολογία αρχίζει να ξεθωριάζει πολύ γρήγορα, σαν σκιά που χάνεται όταν δεν μπορούμε (ή δεν επιθυμούμε) να φωτίσουμε ένα σώμα όπως πρέπει.

Και με την συνειδητοποίηση πως πρέπει να κάνουν αχνές τις γραμμές για να μην ξεχωρίζει εύκολα το λάθος στην εικόνα που παρουσιάζουν, έρχονται και τα πρώτα κέρδη και καταλήγουν να υπηρετούν όχι την ιδεολογία και το ιδεατό, αλλά την ιδέα-σκέψη πως να έχουν όσο περισσότερο κέρδος μπορούν από αυτό…

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι δραματικές εξελίξεις τους εκθέτουν σε υπερθετικό βαθμό.
Και που οι περισσότεροι μπορεί να προτιμούν/προτίμησαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και να ακολουθούν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των αρχηγών τους, παρά να απεμπολήσουν το «δικαίωμα» στο κέρδος.

Όπως οι βουλευτές της ΝΔ φώναζαν με πάθος ΟΧΙ στα μνημόνια γιατί έτσι έλεγε ο τσομπάνης και την άλλη μέρα που αυτός άλλαξε το σφύριγμα έπρεπε ξαφνικά να πουν ΝΑΙ, οπότε ίσως να έπεισαν τον εαυτό τους ότι το ΝΑΙ ήταν το όχι στα σλάβικα…

Μερικοί δε που δεν πήραν τα χάπια ή δεν τους έπιασαν, διαγράφηκαν. Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Υπάρχουν μάλιστα και αυτοί που ενώ από την αντιπολίτευση συνέχισαν να λένε ΟΧΙ και όταν η Νέα Δημοκρατία έγινε μέρος του κυβερνητικού σχήματος και άρχισε να λέει το σλάβικο ΝΑΙ, κατέληξαν να είναι μελλοντικοί αντιπρόεδροι της επόμενης κυβέρνησης.

Υπάρχουν και αυτοί που κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Την τελευταία από τις μεγάλες ομάδες του τσίρκου που άντεξαν χρονικά…

Που όμως και με τους καινούργιους τους συντρόφους, έφτασαν και πάλι να λένε ένα τεράστιο ΝΑΙ (με το μυαλό τους όχι) και μάλιστα ενώ είχαν πει λίγες μέρες πριν ένα τεράστιο ΟΧΙ μαζί με πάνω από το 60% του πληθυσμού.

Είναι εκείνη η αμήχανη στιγμή απόλυτης σιωπής μετά τον εκκωφαντικό θόρυβο μιας μετωπικής σύγκρουσης. Της μετωπικής σύγκρουσης της ιδεολογίας με την εξουσία.
Που όταν κάθεται η σκόνη, η εξουσία βγαίνει αλώβητη, ενώ το όχημα της ιδεολογίας έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί από την ένταση της πρόσκρουσης…

Γι αυτό, ακόμη κι αν είναι βουλευτής που όντως πιστεύει, παρόλο που είναι πολύ δύσκολο να πείσει τον εαυτό του, παρόλο που νιώθει άβολα να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, παρόλο που αισθάνεται αμήχανα όταν του την πέφτουν όσοι πιστεύουν σαν αυτόν πως πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή σε έναν κόσμο που τα νήματα τα κινεί αυτό που δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε πατρίδα, ούτε ιδεολογία, ούτε πρόσωπο, το χρήμα….Προτιμά να περάσει μια κόλαση, παρά να χάσει αυτά που ξεκίνησε να κερδίζει.

Αν τώρα ανήκει στους άλλους, αυτούς που λένε πως πιστεύουν, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού δεν υπάρχει καμιά εσωτερική σύγκρουση και το μόνο που μετράει είναι να υπάρχουν (στα πολύ δύσκολα) κι άλλα καράβια να βρεθεί και -κυρίως- το πόσο καλός ηθοποιός (χωρίς το ήθος) είναι….

Όπως συμβαίνει και με το πιο τρανταχτό παράδειγμα από τον κόσμο των καλλιτεχνών.
Τρανταχτό γιατί όποιος δέχεται να φέρει τον χαρακτηρισμό σατιρικός πρέπει να μπορεί και να τον υποστηρίζει χωρίς εκπτώσεις. Σε πλήρη αρμονία με τα όσα η κοντά στον άνθρωπο ιδεολογία που χρησιμοποιεί ως όχημα πρεσβεύει.

Που στην ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων μπορούν να γίνουν και λίγο θολά όσα λέει, μπορεί να προβεί σε συλλογιστικούς ακροβατισμούς πολύ πιο εύκολα από έναν βουλευτή γιατί έχει την δυνατότητα ακόμη και να προσποιηθεί πως καυτηριάζει την κυβέρνηση ενώ καυτηριάζει μόνο την αντιπολίτευση.

Κι όσο μη σατιρική κι αν είναι αυτή η συμπεριφορά, το πεδίο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να ελιχθεί και να πείθει αρκετούς για πάντα πως αυτό που κάνει είναι σάτιρα.

Σε θέματα ανθρώπου όμως και χαρακτήρα δεν μπορεί να κρατάει θολωμένα τα νερά για πολύ.

Ειδικά όταν, ανάμεσα στα ανέκδοτα και στις ατάκες-βοτσαλάκια που πετάει για να να ταράξει τα νερά ώστε να πάρει το χειροκρότημα και το γέλιο που το περνάει σαν αντίδραση σε σάτιρα και όχι σε ένα απλό αστείο, πρέπει να ενσωματώσει και βαρύγδουπες σκέψεις για να γεμίσει τον χρόνο της παράστασης του, ώστε να προκαλεί τις εκφράσεις επιδοκιμασίας των θεατών…

Εκεί κινδυνεύει να χάσει το προσωπείο του, όπως έγινε και με την τελευταία του εμφάνιση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο για κάποιον που βολικά αποδέχθηκε την προσωνυμία σατιρικός χωρίς να είναι, στην πρακτική εφαρμογή μιας ιδέας υπό τον μανδύα μιας ιδεολογίας, να αποκαλυφθεί σαν χαρακτήρας, όταν ξεκινάει να πει κάτι με σοβαροφανές ύφος.

Γιατί εκεί χάνει την όποια κάλυψη του παρέχει το γέλιο.
Γιατί εκεί είναι που εκπέμπει τον εσωτερικό του κόσμο.
Γιατί εκεί, αν δεν προσέξει, εμφανίζεται με το αληθινό του πρόσωπο.
Ένα πρόσωπο καθόλου σατιρικό.

Είναι εκείνη η στιγμή που το γιώτα γίνεται ύψιλον και σαν κυπελλάκι κρατάει όσα λέει και δεν αφήνει να τα πάρει ο αέρας.

Είναι εκεί που ακόμη και η απάντηση-συγγνώμη μόνο συγγνώμη δεν είναι, αφού διατήρησε την αρχή της σκέψης του. Που δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς γιατί θα έπρεπε να δικαιολογήσει πως κατέληξε σε μια τέτοια σοβαρή και κατόπιν σκέψης διαπίστωση και θα τα έκανε ακόμη χειρότερα….

Οπότε απλά επιχείρησε να την περιορίσει σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ένας άνθρωπος δηλαδή έγινε εμμονικός και κακός, γιατί είναι καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα, αλλά μόνο αυτός. Όσους άλλους τους χαρακτηρίζει η ίδια κατάσταση είναι εντάξει …
Συλλογιστικό αξίωμα ιδιωτικής ετικέτας, μόνο για τον Σόϊμπλε…
(Σκέψη νοσηρή και απίστευτα προσβλητική στην κεντρική της ιδέα, όσο αντιπαθητικός και αν είναι και σε εμένα ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ…)

Προϊόν με ένδειξη Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π Λαζόπουλος)
και Π.Γ.Ε ( Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης- Αλ Τσαντίρι) γεμάτο δηλητήριο, όχι για ένα πρόσωπο, αλλά για μια ολόκληρη ομάδα του πληθυσμού.

Εκεί είναι που δεν μπόρεσε να κρύψει την αναπηρία της σκέψης του…
Εκεί είναι που έγινε από δήθεν σατιρικός, σάτυρος και υπερβολικά άσχημος…

Εκεί είναι που όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας -οποιασδήποτε- συστημικής ιδεολογίας για το χρήμα και την όποια δόξα και εξουσία αυτή σε οδήγησε να έχεις, σιγά σιγά το μυαλό σου καθηλώνεται σε μια ιδέα. Πως να διατηρήσεις όχι την ιδεολογία αλλά όλα αυτά.

Και ισχύει για όλους. Καλλιτέχνες, βουλευτές, επαγγελματίες, ψηφοφόρους….

Όταν είσαι καθηλωμένος για χρόνια στο payroll της όποιας συστημικής πολιτικής ιδεολογίας για όσα κερδίζεις μέσω αυτής, σιγά σιγά κινδυνεύεις να γίνεις Λαζόπουλος…

Υ.Γ.
Κάποιοι τον είχαν καταλάβει πολύ πριν ξεκινήσει να τον εκθέτει η επιλεκτική στηλίτευση των κακώς κειμένων. Από μικρές ιστοριούλες που δεν βρήκαν ποτέ θέση στην πρώτη σελίδα των μέσων, όπως η παρακάτω…
Τα τετράγωνα καρπούζια και οι ντεμέκ γύφτοι που τα πουλάνε σαν δημιουργίες της φύσης….

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΝΩΠΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΕΤ

supermarket-1
Αυτά παθαίνεις όταν το κράτος είναι ένα τσίρκο όπου κλόουν (ψηφοφόροι) πληρώνουν για να βλέπουν άλλους κλόουν (κυβερνήσεις) να κάνουν διαρκώς τα ίδια πράγματα και δεν τους παίρνουν με τα σάπια ζαρζαβατικά όπως έκαναν παλιά, ούτε σαν αντίδραση της στιγμής.

Σε μια χώρα που αλλάζει κυβερνήσεις πιο γρήγορα από ότι αλλάζει προπονητή μια ομάδα που παλεύει για την σωτηρία της.
Κι αν το ποδόσφαιρο είναι ένας από τους καθρέπτες του επιπέδου μιας χώρας, είναι τόσο πιο γελοία η εικόνα μας πολιτικά, που τα κόμματα που μόλις παραιτούνται από την κυβέρνηση, αμέσως μετά ζητούν ξανά την ψήφο σου!

Σκέψου το λίγο. Σαν να παραιτείται ο προπονητής μιας ομάδας που κινδυνεύει και αμέσως μετά να είναι και πάλι υποψήφιος για να αναπληρώσει την θέση του προπονητή που έχει μείνει ορφανή με την παραίτηση του.

Ενώ οι οπαδοί της ομάδας και οι φίλοι του ποδοσφαίρου γενικά συζητούν τις εξελίξεις και σκέφτονται να στηρίξουν ακόμη κι αυτόν που μόλις παραιτήθηκε. Είτε μόνος του, είτε επειδή μόλις πριν λίγες μέρες τον έκραζαν για την εικόνα της ομάδας, είτε γιατί δεν τον πήγαιναν τα υπόλοιπα μέλη του ποδοσφαιρικού τιμ που αυτός επέλεξε!

Με τις κλασικές ηλιθιότητες για να χαϊδέψουν τα αυτιά σου περί δημοκρατίας που δεν έχει αδιέξοδα…..μπλα μπλα μπλα….μπλα μπλα μπλα…..Την ώρα που κάνουν αυτό ακριβώς.
Σε άγουν και σε φέρουν σε ένα αδιέξοδο όπου πάντα καταλήγεις σε πρόωρες εκλογές που σε ξαναφέρνουν στο ίδιο αδιέξοδο με πριν.

Κι όπως συνωστίζεσαι στο αδιέξοδο, αυτοί πατάνε πάνω στο συγκεντρωμένο, παγιδευμένο πλήθος και δραπετεύουν πολιτικά και είσαι τόσο λίγος σαν πολιτικό ον που σου φορτώνουν και την ευθύνη για το που κατέληξες.

Και το κάνουν όχι γιατί αυτό που έχεις δεν είναι δημοκρατία….
Που δεν είναι γιατί είναι προφανές πως τίποτα γνήσιο δεν παίρνει επιθετικό προσδιορισμό (κοινοβουλευτική δημοκρατία, προεδρευόμενη δημοκρατία κοκ)
Το κάνουν γιατί εδώ δεν φροντίζουν να κρατάνε ούτε τα προσχήματα.
Κάτι που συμβαίνει στο εξωτερικό, όπου έχουν την στοιχειώδη σοβαρότητα να προσπαθούν για την διατήρηση μιας ισορροπίας ανάμεσα στις ευθύνες και τα δικαιώματα, ώστε να καλύπτονται τα μειονεκτήματα του συστήματος.

Γιατί μόνο σε μπανανίες έχουν γίνει τόσες φορές εκλογές.
Από το 1844 μέχρι σήμερα και αφαιρώντας 8 χρόνια (από το 1936 μέχρι το 1944) λόγω του Β’ ΠΠ και άλλα 10 χρόνια (από το ’64 μέχρι το ’74) λόγω της χούντας έχουμε 153 <<ελεύθερα>> χρόνια,
στα οποία έχουν γίνει 66 φορές εκλογές.
Wikipedia.Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές

Από τα παραπάνω νούμερα προκύπτει πως στην Ελλάδα έχεις εκλογές κάθε 2,3 χρόνια.
Πόσο πιο νούμερο να καταντήσει αυτή η χώρα και πόσο πιο νούμερα οι πολίτες της;
Ξεπερνάει και το πιο κιτς νούμερο της πιο κιτς επιθεώρησης…

Ούτε ο Αριστοφάνης -αν ζούσε- δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει αυτά τα κωμικοτραγικά που βιώνουμε, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Θα ξεκινούσε να γράφει το καινούργιο του έργο αλλά κάπου στην πορεία θα πετούσε πάπυρους και γραφίδες, θα σήκωνε τα χέρια ψηλά και θα την έκανε για κάπου μακριά…

Όχι γιατί θα είχε χάσει το ταλέντο του στην κωμωδία, αλλά γιατί θα συνειδητοποιούσε ξαφνικά πως αυτός ο λαός και ειδικά ο σύγχρονος Έλληνας δεν διδάσκεται τίποτα, με κανένα τρόπο. Ούτε μέσα από το γέλιο και την σάτιρα.

Θα συνειδητοποιούσε επίσης πως ακόμη και η ιστορία αντιμετωπίζεται όπως όλα επιφανειακά, σαν απλή καταγραφή γεγονότων και όχι σαν δωρεάν σχολείο και πως αντί να πατάμε στους ώμους της για να δούμε μέσα από το παρελθόν το μέλλον και να το αλλάξουμε αν δεν μας αρέσει, χοροπηδάμε στο ίδιο σημείο σαν νευρόσπαστα.

Πολίτες-μαριονέτες επειδή κάποιοι επαγγελματίες κουκλοπαίχτες κλόουν-πολιτικοί, βασισμένοι στο παραπάνω έμαθαν να μας κουνάνε δεμένους με κλωστές από ξύλινα λόγια, υποσχέσεις που χαϊδεύουν αυτιά, καλλιέργεια αντιπαλότητας για δήθεν πολιτικές ιδεολογίες και ο,τι άλλο της στιγμής μπορούν να σκαρφιστούν για να πετύχουν την επαγγελματική τους επιβίωση  και παραμονή τους στο τσίρκο όπου δίνουν τις παραστάσεις τους.

Τσίρκο που είναι ένα βήμα από το να προχωρήσει σε μια κοινή παράσταση όλων των ομάδων
που παίζουν σε αυτό, αφού χρησιμοποίησε κάθε ομάδα με προοπτική αυτόνομης, ήμι-αυτόνομης παρουσίας στην κεντρική σκηνή που θα μπορούσε να δημιουργηθεί.

Με το αποτέλεσμα της παρουσίας καθεμιάς εξ αυτών να παρουσιάζεται πολύ εύστοχα με την παρακάτω σκηνή των 24αρων δευτερολέπτων.
Δεν χρειάζεται να ξοδέψουμε πολύ χρόνο άλλωστε για να θυμηθούμε την Ν.Δ που διέγραφε όσους ψήφιζαν ΝΑΙ και μετά διέγραφε όσους ψήφιζαν ΟΧΙ ή τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝ.ΕΛ

Σκηνή από μια αγαπημένη ελληνική ταινία που περιγράφει καλύτερα από κάθε άλλη αυτούς -από τους επαγγελματίες πολιτικούς- που ήταν/δήλωναν/το έπαιζαν αντί-μνημονιακοί.
Πριν και μετά την συνάντηση τους ως κυβέρνηση με την Ε.Ε…

Γιατί τώρα, μιας και χρησιμοποιήθηκε και η τελευταία μεγάλη ομάδα κλόουν που περίμενε να εισέλθει στην κεντρική σκηνή του τσίρκου και μιας και έγινε ακριβώς αυτό που περιέγραψα (άλλος που θα έψαχνε να το εξαργυρώσει θα έλεγε πως προφήτεψε) πως θα συμβεί με το που ανακοινώθηκαν οι εκλογές του Ιανουαρίου, στο άρθρο
Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…
είμαστε λίγο πριν το πρώτο βήμα που επίσης αναφέρω στο παραπάνω κείμενο…