Tag Archives: ΜΜΕ

Όταν ο Ξενοφώντας και ο Ζορμπάς συνάντησαν την Κατρίνα…

Xenofon kai Katrina

Τώρα που έγινε μόδα και εδώ, να δίνουμε ονόματα στα βαρομετρικά χαμηλά της πλάκας (σε σχέση με παρόμοια άλλων περιοχών) που περνάνε από τη περιοχή μας ποιος τα πιάνει τα ΜΜΕ, με τόσο γελοία πρόθυμο κοινό που διαθέτει αυτή η χώρα.

Πάλι καλά που δεν είμαστε π.χ σε καμιά παραθαλάσσια ΝΑ (τυφώνες) ή μεσοδυτική (ανεμοστρόβιλοι-τέρατα) πολιτεία των ΗΠΑ, γιατί με τόσο κλόουν πολίτες, τόσο τσίρκα δημοσιογράφους-ΜΜΕ και με τόσο εύκολη καταστροφολογία, θα είχαμε κάθε φορά και μερικές δεκάδες αυτοκτονίες, γιατί θα έμοιαζε σαν να έρχεται η συντέλεια του κόσμου.

Είμαστε και τυχεροί λοιπόν που μας επισκέπτονται Ξενοφώντες και Ζορμπάδες και όχι Κατρίνες γιατί έτσι περιορίζεται ο αντίκτυπος που έχουν τα ΜΜΕ και οι ηλίθιοι στη καθημερινότητα μας.

Σε μια διαφορετική εκδοχή μιας γνωστής παροιμίας, «Του ηλίθιου πουλιού, ο Θεός του χτίζει φωλιά» γι αυτό και σε εμάς την έχτισε εδώ κι όχι κάπου πολύ (από όλες τις απόψεις) επικίνδυνα.

Υ.Γ.
Που να είχαμε και τη πληθώρα επικίνδυνων ζώων που έχουν αλλού. Να ακούς κάθε λίγο και λιγάκι από τα ΜΜΕ «…ξαφνική επιδρομή από μαύρα μάμπα στη Χαλκίδα, ανεβαίνουν στα κρεβάτια μας και χώνονται κάτω από τα σεντόνια» ή «…επέλαση κίτρινων σκορπιών στο Ηράκλειο, κρύβονται μέσα στα παπούτσια μας«…

Θα είχαμε καταντήσει όλοι μας ψυχωσικοί!

Advertisements

Χωρίς κόμμα….

 

Photo credit: Chris Smith/Out of Chicago / Foter / CC BY-NC-SA

Photo credit: Chris Smith/Out of Chicago / Foter / CC BY-NC-SA

Δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ απλήρωτα που πληρώνονται με νέα δάνεια από τράπεζες οι οποίες ζουν με δανεικά τα οποία χρεώνονται μέσα στο μνημόνιο που κληρονομούν μερικά εκατομμύρια κλόουν των οποίων η δουλειά ήταν και είναι να πληρώνουν το τσίρκο στο οποίο εργάζονται για να κάνουν τους θεατές….σε άλλους κλόουν που έχουν εξασφαλίσει θέση στις «κλειστές» κυκλικές σκηνές του τσίρκου…
Σε αυτή την χώρα που γέννησε όλες τις τέχνες πως τις ξέφυγε ο σουρεαλισμός….είναι άξιον απορίας…
α) πηγή σχολίου:
Το Mega δεν πληρώνει τα δάνειά του – Πρετεντέρη, ρίξε έναν φιλιππικό!

β) τροφή για σκέψη (γραμμένο προεκλογικά):
Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…

4 μέρες καπηλείας 4 δεκαετίες εξουσίας κι ο Παναγούλης…

"Panagoulis Grave" από τον AWI - Έργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

«Panagoulis Grave» από τον AWIΈργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

edit (17/11/16)
Κάποια πράγματα (κείμενα στην προκείμενη περίπτωση) αποκτούν ιδιαίτερη αξία όταν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις διαχρονικά. Μερικά όμως θα προτιμούσε μέχρι και ο συγγραφέας τους να μην είναι και να μην μπορεί να ανατρέχει σε αυτά.
Το παρακάτω -ελαφρώς ανανεωμένο στην απόδοση του, καλλιτεχνικό φρεσκάρισμα- ανήκει στην πρώτη κατηγορία και σίγουρα και στην δεύτερη…

18/11/14
4 μέρες καπηλείας (εκ των υστέρων) του επταετούς αγώνα ενός λαού, εξασφάλισαν 4 δεκαετίες (και συνεχίζουμε) εξουσίας σε κάποιους…με ετήσια ανανέωση-υπενθύμιση κάθε 17 του Νοέμβρη. Πάντα όμως δίναμε δύναμη στην ταμπέλα…είναι από τα μειονεκτήματα μας σαν λαός.

100% άδολη και γενναία η πρώτη αντίδραση των φοιτητών. Όπως συμβαίνει με κάθε αρχική αντίδραση του Έλληνα όταν βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα και απέναντι σε μια αδικία-απειλή. Ούτε το γιουρούσι άλλωστε είναι τυχαίο, ούτε το «Αέραααα» και το ροβολητό στις πεδιάδες και τις πλαγιές, στα πεδία των μαχών.

(Αν και έχει να κάνει πιο πολύ με τον ατομικό εγωισμό του καθενός, για τον οποίο έγραψα χθες με αφορμή την εθνική και που σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται σε θετικό-συλλογικό χαρακτηριστικό).
Αν είχαν για παράδειγμα τέτοια τρέλα οι Γάλλοι- Άγγλοι- Γερμανοί θα είχε τελειώσει ο 1ος ΠΠ σε μερικές βδομάδες…

Όπως συνέβη και στις καταλήψεις της δικής μας γενιάς.
Που η «γενναία» άδολη μάζα, ενώ συμμετείχε αυθόρμητα στις αντιδράσεις ενάντια σε ένα μεσαιωνικό νομοσχέδιο http://el.wikipedia.org/wiki/Μαθητικές_κινητοποιήσεις_στην_Ελλάδα_(1990-1991)
(άσχετα αν οι περισσότεροι μαθητές του γυμνασίου και του Λυκείου δεν είχαν ιδέα τι έλεγε) έδινε -χωρίς να έχει ιδέα- γήπεδο στα λαμόγια του σχολικού μικρόκοσμου να κλέβουν από μπάλες μέχρι ήχο-συστήματα, να στήνουν ερασιτεχνικά μπουρδέλα και χαρτοπαικτικές λέσχες με εξωσχολικούς ή να χρεώνουν τα τηλέφωνα με εκατοντάδες, μέχρι και εκατομμύρια δραχμές (κάπου εκεί στους λογαριασμούς ξεκίναγαν και έληγαν και πολλές καταλήψεις) και η γενναία μάζα δεν έπαιρνε χαμπάρι τι είχε παιχτεί…

Λαμογιάκια που στις ευθύνες κρύβονται πίσω από την μάζα και τους αγώνες της.
Είτε τους συνειδητούς είτε της ορμής της ηλικίας. Τον αγώνα για τον αγώνα.
Πολλοί μάλιστα χρησιμοποίησαν ακόμη και τις καταλήψεις ως παράσημο-όχημα…στην μετέπειτα πορεία τους.

Όμως τυχαίο δεν είναι που όλοι αυτοί οι ίδια τρελά γενναίοι, υποκύπτουν μια ζωή με τρέλα και στην γοητεία της ταμπέλας και αποκτούν πάτρωνες και νταβατζήδες.

Με τους κουρελήδες, προσφάτως απελευθερωμένους Έλληνες το ’21 να ψηφίζουν το Γαλλικό κόμμα ή το Αγγλικό….χωρίς να έχουν ιδέα ούτε πως μοιάζει στον χάρτη η Γαλλία ή η Αγγλία. Απλά γιατί έτσι τους έλεγε αυτός που τους έδινε να κουβαλάνε την ταμπέλα που τους γοήτευε τα μάτια και τα αυτιά. Είναι αυτό που δεν έχουν οι Γάλλοι, Γερμανοί, Γάλλοι. Τουλάχιστον όχι σε τέτοιο τραγικό βαθμό όπως εμείς, γι αυτό και έχουν καλύτερο κράτος…

Με τους κουρελήδες, ακόμη υπό κατοχικό ζυγό Έλληνες το ’44 να ξεκινάνε να σφάζονται μεταξύ τους, δίνοντας δύναμη σε κάτι μη ορατό σε αυτούς και χωρίς να κατανοούν πως το έκαναν για έννοιες και γεωπολιτικούς σχηματισμούς που ούτε να προφέρουν καλά καλά δεν μπορούσαν.
Πόσο μάλλον να κρίνουν πως καμιά πλευρά δεν ήθελε το καλό τους…

Σαν την πονηρή μετέπειτα καπηλεία του αγώνα των απλών Ελλήνων το 40. Που δεν πολέμησαν τους κατακτητές, τον φασισμό πολέμησαν…(αυτά είναι οι ψιλές αναγνώσεις πίσω από τους τίτλους…και δεν μιλάω για τα ονόματα των πρωταγωνιστών…)

Λες και έχει σημασία αν ήταν ναζί ή κομμουνιστές αυτοί που θα ερχόταν να μας κατακτήσουν και θα αντιδρούσαμε διαφορετικά. Παρασέρνονταν με υποχθόνιο τρόπο έναν λαό στην διχόνοια, σε εμφύλιο και σε 2 διαφορετικές κυβερνήσεις.

Φυσικά, αν μαθαίνεις να πολεμάς γενικά τους «κατακτητές» δεν παγιδεύεσαι τόσο εύκολα πίσω από ταμπέλες και έχεις την πιθανότητα να κατανοήσεις πως η κατάκτηση δεν έχει να κάνει μόνο με τα όπλα, κάτι που δεν βολεύει αυτούς που τις φτιάχνουν και τις μοιράζουν….

Με μερικές ταμπέλες λοιπόν που πρόθυμα μεγάλες μερίδες του λαού ασπάστηκαν, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι ακριβώς είναι αυτό που πιστεύουν, έγινε η δουλειά.
Γιατί αν μπορούσε κάποιος να τους το εξηγήσει, θα εισέπρατταν και οι δυο πλευρές ως απάντηση «ρε δεν πάτε να γαμηθείτε…»….

Έτσι «μονολεκτικά» λοιπόν, έστησαν για δεκαετίες δυο διαφορετικής υφής κυβερνήσεις, δήθεν ασύνδετες, δήθεν αντίπαλες μα όπως αποδεικνύεται τελικά ξεκάθαρα σήμερα, σε αγαστή συνεργασία.

Μια τυπική και μια κοινωνική. Μια ορατή και μια αόρατη. Μια κεντροδεξιά κυβέρνηση στην βουλή που για χάρη αληθοφάνειας έπαιζε ανάμεσα σε 2 δήθεν διαφορετικά κόμματα και μια αριστερή κυβέρνηση στην κοινωνία.
Που και οι δυο τους, τρέφονταν κατατρώγοντας αυτό που τις τροφοδοτούσε.
Τους ίδιους τους πολίτες, την ίδια την κοινωνία και τους θεσμούς.
Δυο κυβερνήσεις διαφορετικών πεδίων που έγιναν ένα, με αδιόρατα όρια, ειδικά από το 1980 και μετά, αφού μπολιάζονταν για χρόνια η μια με την άλλη.

edit 17/11/17: Το παραπάνω σύστημα υποχρεώθηκε να φέρει στην διακυβέρνηση την ταμπέλα που για δεκαετίες είχε το ρόλο της σκιώδους κοινωνικής κυβέρνησης και πλέον όλο το οικοδόμημα και το προφίλ που είχε την άνεση να χτίζει γκρεμίζεται με πάταγο σε κάθε κίνηση τους, όμως αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου

Την ώρα δε που οι πολίτες έβλεπαν έναν εναγκαλισμό πάλης, αυτές οι δυο κυβερνήσεις στην ουσία αντάλλασσαν φρέσκα κλωνάρια πάνω στους κορμούς τους.

Με ορισμένα παραδείγματα που λειτουργούσαν στο ασυνείδητο της κοινωνίας, σαν απόδειξη πως όλοι ίδιοι είναι. Κάτι που «φωναχτά» θα δημιουργούσε πρόβλημα, όμως σαν υποβόσκουσα ιδέα, καλλιεργήθηκε μέχρι το σημείο που πλέον έχουν χαθεί όλα τα πολιτικά-ιδεολογικά όρια και ο πολίτης δεν βλέπει διέξοδο, ούτε έχει την κοινωνική και την πολιτική υγεία-εκπαίδευση-ικανότητα να δημιουργήσει νέο δρόμο.

Παράδειγμα πρόχειρο η πολιτική πορεία ενός συμβόλου σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, που από το ένα άκρο (ΚΚΕ) βρέθηκε στο άλλο (ΝΔ) την ώρα που άτομα του βεληνεκούς του πρέπει να μιλάνε μόνο με το έργο τους και να μην καταδέχονται καμία ταμπέλα που τους βάζει σε κάποια ομάδα, δίνοντας το παράδειγμα της ανεξαρτησίας της σκέψης στον απλό λαό.

Δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε η ταυτόχρονη γιγάντωση συγκεκριμένων επιχειρηματιών και συγκεκριμένων συνδικαλιστών φορέων.
Άσχετα αν σε κάποιες υπό-περιπτώσεις έφτασαν να αλληλοσπαράσσονται από απληστία. Όπως δεν είναι τυχαία, ίσα ίσα που επιβεβαιώνουν το πλάνεμα του πολιτικά ανάπηρου πολίτη από την ταμπέλα, όλα τα παραδείγματα με τους «λαϊκούς» αγωνιστές που μπήκαν στην βουλή και η παράλληλη πορεία τους με αυτούς που λίγο πιο πριν έλεγαν πως πολεμάνε…

Με έναρξη της τελικής πράξης του έργου, μέσα από την καπηλεία του αγώνα ενός λαού απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς από μια ομάδα και μια ταμπέλα, με την ανοχή μιας αγαθής μάζας που λειτουργούσε πάντα σαν μαριονέτα.

Αλέκος Παναγούλης…
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα και απόδειξη για όλα αυτά η κόντρα του Αλέκου Παναγούλη μετά την δικτατορία και τα 2 χρόνια μέχρι τον θάνατο του με όλο το πολιτικό τόξο, ακόμη και το ίδιο το κόμμα του, από το οποίο μάλιστα ανεξαρτητοποιήθηκε.

Πολιτικό τόξο που δεν ήθελε με τίποτα να προχωρήσει με τα στοιχεία που είχε για διασύνδεση δήθεν δημοκρατών με την χούντα. Στοιχεία που όλοι βολικά δέχθηκαν να χαθούν μετά την δολοφονία του, την πρωτομαγιά του ’76.

Δολοφονία που καθόλου περιέργως (σε άλλη περίπτωση θα είχε αξία η έκφραση «όλως περιέργως») έχει καλυφθεί ελάχιστα από τα ΜΜΕ στα αφιερώματα για το πρόσωπο του και έχει μείνει να αιωρείται μέχρι και σήμερα ως κάτι που μπορεί τελικά να ήταν και μια άτυχη στιγμή της μοίρας, γιατί έτσι βολεύει τους πάντες.
Από το ένα άκρο του πολιτικού θιάσου μέχρι το άλλο.

Τόσο γελοίο ήταν όλο το «δημοκρατικό» σκηνικό, που αυτός που παρουσιάστηκε ως άθελα του υπεύθυνος για το τροχαίο καταδικάστηκε σε μερικούς μήνες φυλακή, παρά το γεγονός πως όλη του η δήθεν μαρτυρία ήταν ένας τεράστιος σωρός αντιφάσεων. Ε μιας και πήγε, να μην τον στενοχωρούσαν….

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης πως η μόνη εφημερίδα που προκλητικά δεν είχε πρωτοσέλιδο το θέμα, ήταν ο Ριζοσπάστης.

Κανένα λαμόγιο, ούτε τα παλιά ούτε αυτά που έβλεπαν την ευκαιρία ανάδειξης τους στο άμεσο μέλλον δεν βόλευε ένας Παναγούλης που θα έβαζε δυναμίτιδα στα θεμέλια αυτού που τόσα χρόνια έστηναν όλοι μαζί και που σε αντίθεση με την αποτυχία της απόπειρας κατά του δικτάτορα, θα κατάφερνε να ανατινάξει.

Γιατί αρκεί να έδενε η άκρη του νήματος των στοιχείων σε μια άκρη-πρόσωπο και να βρισκόταν κάποιος να το τραβήξει και θα ξηλώνονταν σαν πουλόβερ, όλο αυτό που φόρεσαν στην Ελλάδα όλοι μαζί οι δήθεν αντίπαλοι.

Φυσικά οι μετρημένοι στα δάχτυλα σαν τον Αλέκο Παναγούλη είναι εύκολο να ελεγχθούν από το σύστημα, ακόμη και να δολοφονηθούν.
Δεν τόλμησε να τον δολοφονήσει η δικτατορία και τον δολοφόνησε η «δημοκρατία»…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας πολιτικά αναλφάβητος, πολιτικά αμόρφωτος λαός εντυπωσιάζεται με το παραμικρό, πιστεύει με κλειστά μάτια τον επόμενο που θα διαδεχθεί αυτόν που για παράδειγμα έκλεβε και που θα ξαναφέρει τον πρώτο στο προσκήνιο, παθαίνοντας αμνησία και χάνοντας με μεγάλη ευκολία την καθαρή του σκέψη, όταν εκτεθεί σε ένα-δυο επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και σε μερικά χαϊδολογήματα του αυτιού…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας κοινωνικά λοβοτομημένος λαός, έχει χάσει και την παραμικρή επαφή με όσα πρέπει να αναδεικνύει, χάνοντας πρωτίστως το μέτρο και την αυτόνομη αναρχική του σκέψη, έχοντας γίνει ρατσιστής του εαυτού του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης, ούτε στην σημερινή εποχή, το πόσο εύκολα έχουν υιοθετήσει οι σημερινοί Έλληνες σαν παράδειγμα οικονομικής αντίστασης ένα λαμόγιο από την Αργεντινή που κατάφερε να κάνει περιουσία μέσα από την πολιτική και να την αυγατίσει μέσα στην κρίση και που συνάπτει προσωπικές συμμαχίες ακόμη και με τον Σόρος, επειδή αυτό λέει η ταμπέλα που τους δίνουν να κρατάνε, ενώ την ίδια ώρα δεν ενδιαφέρονται να ψάξουν ή να ρωτήσουν από περιέργεια, έστω για σύγκριση, τι έχει κάνει ο Ραφαέλ Κορέα για παράδειγμα στον Ισημερινό, που όμως δεν παίζει πουθενά.
Ούτε στα «αντιμνημονιακά ΜΜΕ» ούτε στα μνημονιακά. Ούτε αριστερά, ούτε στο κέντρο, ούτε δεξιά…

Φυσικά η ταμπέλα ποτέ δεν θα πεθάνει στην Ελλάδα, οπότε άδολα πρόθυμοι θα βρίσκονται πάντα να της δίνουν δύναμη κι ας μας ρουφάει χωρίς να το αντιλαμβάνονται, για χάρη των εκμεταλλευτών της, την οικονομική και ηθική μας υπόσταση…

Είπαμε…αυτά είναι ψιλά γράμματα….

Το μαύρο είναι χρώμα μόνο για άσχετους ζωγράφους, ανίκανους πολιτικούς και λαμόγια συνδικαλιστές….

ert_democracy_no_signal
Το ζήτημα της ΕΡΤ είναι η μεγαλύτερη άμεση πολιτική υποκρισία και η μεγαλύτερη έμμεση πολιτική παραδοχή ανικανότητας.
Είναι επίσης η μεγαλύτερη απόδειξη πως ο συνδικαλισμός είναι επάγγελμα.

Γιατί το θέμα δεν είναι το αν πρέπει να αλλάξει η ΕΡΤ όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας και τον αριθμό των υπαλλήλων ή αν θα πρέπει να την πληρώνουμε μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Φυσικά και πρέπει να αλλάξει, φυσικά και πρέπει να σταματήσουμε να τους πληρώνουμε μέσα από τον λογαριασμό της ΔΕΗ και το ποσό να ορίζεται με ξεκάθαρο και διάφανο τρόπο μέσα από τον προϋπολογισμό.

Το θέμα είναι 1ον ο τρόπος και 2ον πως τελικά δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, εκτός ίσως από τον αριθμό του προσωπικού της…

Η ΕΡΤ ήταν για 40 χρόνια κομματικό όπλο της εκάστοτε κυβέρνησης, αυτό είναι γνωστό. Αν θες λοιπόν να την αλλάξεις, την αλλάζεις !
Το να λες όμως πως για να την αλλάξεις πρέπει να την κλείσεις, ειδικά όταν α) οι ίδιες σου οι -πρόσφατες- πράξεις β) ο απαράλλαχτος σε σχέση με τον παλιό κανονισμός λειτουργίας για τον καινούργιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα και γ) όσα έχουν σχέση με τον επερχόμενο διαγωνισμό για την επιλογή παρόχου για τις ψηφιακές συχνότητες από την οποία θα απουσιάζει η καταργημένη ΕΡΤ, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ούτε στον πλέον καλόπιστο πολίτη να σε πιστέψει.

Πως να πιστέψει κάποιος τον κυβερνητικό εκπρόσωπο πως η κυβέρνηση θέλει να καθαρίσει την ΕΡΤ όταν, τον τελευταίο χρόνο έχουν προσληφθεί απευθείας και χωρίς διαγωνισμό καλύπτοντας ειδικές θέσεις, άτομα από τον στενό κομματικό μηχανισμό των κομμάτων που συγκυβερνούν, σαν την Ματίνα Ρέτσα για παράδειγμα και τον Αιμίλιο Λιάτσο, με μισθούς 3 και 4 χιλιάδων ευρώ…
Πως να μην δει κάποιος την υποκρισία, όταν για λόγους ρουσφετολογικούς καθαρά, κάποια κομματόσκυλα θα ανεβάσουν τα έξοδα για την ΕΡΤ 2-2.5 εκατομμύρια ευρώ;
Μήπως γι αυτό τελικά ήθελαν να την κλείσουν;
Για να χαθούν μέσα στο χάος που επικρατεί τα επιβαρυντικά στοιχεία, για όλους αυτούς που εξυπηρετώντας την κομματική πελατεία της εκάστοτε κυβέρνησης, χρησιμοποιούσαν την ΕΡΤ σαν το βάζο με το μέλι;

Το δεύτερο θέμα είναι πως ακόμη κι αν πιστέψει κάποιος πως όντως η κυβέρνηση θέλει να αλλάξει προς το καλύτερο την ΕΡΤ και γενικά τον δημόσιο τομέα, ο τρόπος δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία, πως είναι απλά ανίκανοι.
Γιατί αν παραδέχεσαι σαν πρωθυπουργός πως δεν μπορείς να αλλάξεις εν λειτουργία ένα ραδιοτηλεοπτικό μέσο, τι πρέπει να πιστέψει ο καλοπροαίρετος πολίτης  για άλλους δημόσιους οργανισμούς, πολύ πιο
νευραλγικούς, σαν τα νοσοκομεία για παράδειγμα.
Πως θα πρέπει να κλείσουν για 3-4 μήνες;
Κι αν δεν είναι αυτό παραδοχή ανικανότητας τι είναι;
Φυσικά, δεν πρόκειται για παραδοχή ανικανότητας, αλλά για μια γελοία δικαιολογία.

Ειδικά όταν στην δημόσια διαβούλευση που ξεκίνησε, ο κανονισμός λειτουργίας του νέου φορέα είναι ουσιαστικά αντιγραφή του προηγούμενου.
Τι σόι αλλαγή θα είναι δηλαδή αυτή όταν…
1ον
Πόροι της ΝΕΡΙΤ-Α.Ε. είναι:
α. Έσοδα από ανταποδοτικό τέλος, ως αντιστάθμισμα για την εκπλήρωση του στόχου της δημόσιας υπηρεσίας.
β. Έσοδα από διαφημίσεις, και
γ. Έσοδα από κάθε άλλη πηγή.
2ον (εδώ είναι το ζουμί)
2. Κατ’ εξαίρεση, η ΝΕΡΙΤ-Α.Ε., ύστερα από πρόταση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας, μπορεί να αναθέτει απευθείας την εκτέλεση ορισμένου έργου (……………..)

Αυτό ακριβώς που έκανε δηλαδή η σημερινή κυβέρνηση με τις 40-50 περίεργες φετινές προσλήψεις, θα μπορεί να συμβαίνει και στο μέλλον, αφού θα μπορούν να γίνονται και πάλι απευθείας προσλήψεις !

Κι αν προσθέσουμε ένα ακόμη κομμάτι, που αφορά τον διαγωνισμό για το ποιος θα είναι ο πάροχος των ψηφιακών συχνοτήτων (δηλαδή ποιος θα κάνει ουσιαστικά κουμάντο στο ποιο κανάλι θα εκπέμπει ή όχι)
και στον οποίο διαγωνισμό αυτό η DIGEA θα έχει έναν αντίπαλο λιγότερο, αφού η ΕΡΤ έχει πάψει να υφίσταται νομικά και η νέα εταιρία υπάρχει μόνο στα χαρτιά, τα στοιχεία για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης την μαυρίζουν στα μάτια της πλειοψηφίας.
Ειδικά από την στιγμή που όσο η ΕΡΤ ήταν ανοικτή ο διαγωνισμός αναβλήθηκε….

Κι ένα ακόμη μικρό αλλά χαρακτηριστικό στοιχείο που δείχνει πως όλα έγιναν στο πόδι και όχι φυσικά για τους λόγους της εξυγίανσης που μας λένε, είναι πως ενώ το νομοσχέδιο είναι σχεδόν έτοιμο, ενώ έχουν αποφασίσει για το όνομα, δεν υπάρχει ούτε σήμα όπως και δεν είχαν φροντίσει να κατοχυρώσουν το όνομα διαδικτυακά.
Γιατί είναι το λιγότερο για γέλια να ανακοινώνεις πως το όνομα του νέου φορέα θα είναι ΝΕΡΙΤ και την ίδια μέρα να προλαβαίνει ένας ιδιώτης να κατοχυρώνει το διαδικτυακό όνομα http://www.nerit.gr

Κι αν κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια να πιστέψουμε πως η κυβέρνηση είχε αγαθές προθέσεις, τότε είναι πέραν από κάθε αμφιβολία πως οι επιλογές του πρωθυπουργού, όσον αφορά τα άτομα που τον συμβουλεύουν είναι, το λιγότερο, λανθασμένες.
Διότι αν σκέφτηκαν πως θα είχαν την αποδοχή της πλειοψηφίας στο «αποφασίζομεν και διατάσομεν» κλείσμο της ΕΡΤ  λόγω του αμαρτωλού παρελθόντος της, πρέπει να είναι παντελώς ηλίθιοι να πιστέψουν πως υπάρχει έστω και ένας που να μην γνωρίζει ποιος ευθύνεται για το κακό της όνομα και πως είναι τόσο πρόβατα οι πολίτες να μην ξεχωρίζουν απολυταρχικές συμπεριφορές όταν τις βλέπουν να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια τους.

Και πάμε στους δημοσιογράφους τώρα…
Κρίμα που για τους περισσότερους η ΕΡΤ δείχνει μαύρο και δεν μπορεί να θαυμάσει η πλειοψηφία πόσο μαχητικοί και πόσες αλήθειες λένε επιτέλους από τα μικρόφωνα της ΕΡΤ.

Απ’ την άλλη ευτυχώς γιατί θα είχαν εξοργίσει την πλειοψηφία.
Αν ήταν οι δημοσιογράφοι της (και μέσω των οργάνων τους) τόσο μαχητικοί όπως στο παρακάτω βίντεο προτού έρθει το κατέβασμα του διακόπτη και τα έλεγαν έξω από τα δόντια όπως τώρα, θα είχαν και την πρότερη καλή μαρτυρία των πολιτών και καμιά κυβέρνηση δεν θα είχε ούτε καν την ψευδαίσθηση, πως θα μπορεί να λειτουργήσει επίσημα σαν απολυταρχικό καθεστώς με τις ευλογίες του κόσμου.
Αν έβγαιναν και κατάγγειλαν αυτές τις 40-50 προσλήψεις των ειδικών θέσεων των 4.000 ευρώ τον μήνα της κυβέρνησης Σαμαρά που καταγγέλλουν τώρα στο βίντεο όταν γίνονταν, δεν θα υπήρχε η αρνητική άποψη του κόσμου για την δημόσια τηλεόραση, που έκανε αυτόν που κυβερνά να νομίζει πως έχει την κοινή γνώμη υπέρ του.

Φυσικά όταν η ΠΟΣΠΕΡΤ (το συνδικαλιστικό όργανο της ΕΡΤ) έχει 1600 μέλη και ο πρόερδος της εκλέχθηκε με 50 μόλις ψήφους από τους 100 που πήγαν να ψηφίσουν και πρωτοστατεί στις αντιδράσεις, ενώ την ίδια ώρα είναι (και αυτός και η γυναίκα του) κατηγορούμενος για κακουργήματα σχετικά με χρήματα που -ουσιαστικά- έκλεβαν από την ΕΡΤ και δεν είναι ο πρώτος που οι υπόλοιποι εργαζόμενοι να διώξουν από κοντά τους, δεν μπορείς να ελπίζεις πως θα αλλάξει κάτι…

Όταν επίσης οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι των ιδιωτικών μέσων ανέχονται τους δικούς τους συνδικαλιστές να τους επιβάλουν απεργία, αφήνοντας μια εβδομάδα τον κόσμο χωρίς την παραμικρή πληροφόρηση και όταν δεν τους έχουν βάλει σε μια βάρκα να τους αμολήσουν μεσοπέλαγα να γίνουν τροφή για τα σκυλόψαρα, που τόλμησαν να στείλουν επιλεκτική λίστα σχετικά με το ποιες Κυριακάτικες εφημερίδες μπορούν να κυκλοφορήσουν και ποιες όχι (!!!!!!!!)  δεν πρέπει να περιμένουμε πως θα γίνει -επιτέλους- η δημοσιογραφία λειτούργημα….

Υ.Γ.
Όταν βγάζεις τους επαγγελματίες πολιτικούς από τα νερά τους, ξεμπροστιάζονται τόσο εύκολα που καταντούν γραφικοί…
Μέχρι προχθές τα ξένα μεγάλα ΜΜΕ ήταν υπόδειγμα για την ΝΕΑ ΕΡΤ που βαυκαλίζονται πως θέλουν.
Τώρα που το 99% αυτών πήραν θέση υπέρ της ΕΡΤ, βγήκε η Βούλτεψη και δήλωσε πως ανήκουν σε εμπόρους όπλων !!!!
Κι όταν στριμώχτηκε πολύ θυμήθηκε πως είναι σε επιτροπή και δεν έχει χρόνο….
Καμαρώστε πολιτικό…

Αν ήταν υπέρ του τρόπου που διάλεξε η κυβέρνηση, σε ποιους θα άνηκαν;
Τα ελληνικά ιδιωτικά ΜΜΕ που χρωστάνε 3.2 δις ευρώ (ένα τρισεκατομμύριο και κάτι ψιλά δραχμές) προφανώς θα ανήκουν σε φιλάνθρωπους για την κυρία αυτή εφόσον δεν πάρουν ξεκάθαρη στάση ενάντια στον τρόπο της κυβέρνησης σχετικά με την ΕΡΤ και όχι σε κάποιους (ειδικά οι τηλεοπτικοί σταθμοί) που δεν έχουν άδειες από το κράτος και όμως εκπέμπουν…
Κι ας κοστίζουν έμμεσα στον Έλληνα πολίτη (που πληρώνει 4 ευρώ τον μήνα για την ΕΡΤ) 533 ευρώ…

Ούτε σε κάποιους που δεν έχουν πληρώσει φόρους ή δεν πληρώνουν εργαζομένους τους….
Ούτε σε αυτούς που παίρνουν τα δημόσια έργα και βάζουν 1 διόδιο ανά 30 χιλιόμετρα και στα παίρνουν κι από κει και συνεχίζουν να στα παίρνουν ακόμη κι αν έχουν βγάλει και με το παραπάνω τα έξοδα κατασκευής, βασιζόμενοι σε περίεργες συμβάσεις-συμφωνίες που μιλάνε για κέρδη και όχι για έσοδα…(βλέπε Αττική Οδός)…..

Η ΕΡΤ θα ανοίξει ξανά!
Αν όμως πιστεύεις πως θα αλλάξει κάτι στο πως λειτουργεί γιατί είναι κάτι που θέλει η πολιτική ηγεσία ή αν πιστεύεις πως θα ενδιαφερθούν επιτέλους οι δημοσιογράφοι να κάνουν την 4η εξουσία την οποία αντιπροσωπεύουν πραγματικό λειτούργημα, μάλλον είσαι ονειροπόλος….

(Η φωτογραφία είναι από το m.politisnews.eu)