Tag Archives: κόμματα

Όταν γίνεσαι το βρόμικο βουβάλι που κράζεις…

Φωτογραφία από <a href="https://pixabay.com/el/users/RyanMcGuire-123690/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=567950">Ryan McGuire</a> από το <a href="https://pixabay.com/el/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=567950">Pixabay</a>Φωτογραφία από Ryan McGuire από το Pixabay

Όταν σκάει πλούσιος θείος από Ρωσία με νοοτροπία ΕΣΣΔ που έκανε περιουσία απλά γιατί ήταν του κόμματος και του χαρίστηκαν επιχειρήσεις δεν έχεις την απαίτηση να καταλαβαίνει πως είναι να κλέβει το ψωμί και τον ιδρώτα κάποιου.
Ούτε καν να περιμένεις πως βλέπει ένα άθλημα ως τέτοιο κι όχι ως ένα παιχνίδι.
Παιχνίδι όπου όλα,όσο ανήθικα και να είναι επιτρέπονται όταν έχεις στόχο τη νίκη.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να καταγράφεις γεγονότα που αποδεικνύουν τις πρακτικές που χρησιμοποιούν όσοι ανήκουν στον περίγυρο του για να δείχνεις πόσο ελαστική είναι η ηθική κάποιων πρώην «προλετάριων» όταν γλυκαίνονται στη θέα του χρήματος και από έναν-δυο τίτλους.

Προλετάριοι που χρησιμοποιώντας την παρουσία του ως «διαβατήριο» κάνουν πραγματικά εγκλήματα εις βάρος όσων θεωρούν πως τους εμποδίζουν να παρουσιάσουν έργο στον «πατερούλη» (ή στον προβληματικής συμπεριφοράς υιό του) για όσα (λίγα ή πολλά) τους προσφέρουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
(π.χ. ρευστό και δώρο κάποιες μεταγραφές σε αθλήματα εκτός ποδοσφαίρου.)

Σαν τους δήθεν αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ που όταν έγιναν εξουσία έκαναν αυτά που δήθεν κατηγορούσαν.Γιατί αποδείχθηκε πως δεν κατηγορούσαν τις πράξεις αλλά αυτούς που τις έκαναν.
Κατηγορούσαν για παράδειγμα τους «θύτες» της κατάρρευσης της οικονομίας και του κρατικού μηχανισμού όχι γιατί ενδιαφερόταν για τον πολίτη αλλά για να κάνουν την κοινωνία να «αγανακτήσει» τόσο ώστε να τους φέρει στην εξουσία ώστε να μπορέσουν να κάνουν κι αυτοί τα ίδια για προσωπικό τους όφελος και μόλις βρέθηκαν σε θέση οδηγού ξέχασαν και ηθικές και τα πάντα.

Μαζί τους το ξέχασαν και οι αριστεροί οπαδοί τους.
Όσοι ήταν κοντά στο κόμμα και έγλειφαν κι αυτοί κάνα κοκαλάκι (Γκρούεζες,ΑΡΔ,διορισμένοι κλπ) έπαθαν επιλεκτική αμνησία πρώτοι και καλύτεροι.
Όμως ακόμη και οι απλοί οπαδοί με μεγάλη ευκολία είτε φόρεσαν παρωπίδες είτε έβγαλαν ζυγαριές γιατί είναι μεθυστική η αίσθηση να είσαι από πάνω.
Κάποιοι ακόμη ακόμη έγιναν θαυμαστές των κυνικών.
Έτσι είναι το σύστημα στην Ελλάδα,εμείς θα το αλλάξουμε…
Γι αυτό και δεν θα αλλάξει σύντομα κάτι σε αυτή τη χώρα.

Γιατί η ποιότητα της πλειοψηφίας των πολιτών δεν δίνει καν ένα μετρήσιμο νούμερο,έστω μικρό,κάτι που να μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να δώσει κάτι καλύτερο σε μέγεθος και ποσοστό.
Αυτό που δίνει είναι ένα ωραιότατο μηδενικό.
Και το μηδέν ο,τι και να το κάνεις μηδέν θα σου δίνει.
Με τη διαφορά πως δεν είναι ανύπαρκτο για να πεις θα αρχίσω από την αρχή πάνω σε λευκή κόλλα.Μια χαρά υπαρκτό είναι και λειτουργεί σαν εμπόδιο.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που είναι τυφλοί οπαδοί ιδεολογιών και κομμάτων λειτουργούν το ίδιο ακριβώς σε κάθε έκφανση της ζωής τους.
Ακόμη και στον αθλητισμό.

Κι αν είσαι του αθλητικού «κόμματος» ή περιφερειακό λαμόγιο σαν κάτι αγράμματους με πτυχίο (ή μη) δημοσιογραφίας από κάποιο πανέρι που τους έδωσαν ένα μικρόφωνο ή ένα βήμα κάνεις εκπτώσεις στην ηθική σου ώστε να αλλοιώνεις την πραγματικότητα για το μαντρί που σου πετάει κανένα κοκαλάκι.
Εκτπώσεις ανάλογως των αντοχών σου κι όσο πιο ανίκανος γενικά να ζήσεις από μόνος σου χωρίς να κάνεις επάγγελμα το γλείψιμο τόσο μικρότερες οι ανοχές και οι ενοχές σου.

Γι αυτό από το πουθενά βλέπεις να γίνονται άνθρωποι (τρόπος του λέγειν) κάτι άξεστοι που ούτε σαν σκουπίδια δεν θα τους μάζευες από το δρόμο.
Που κάνουν σκουπίδι την αλήθεια ώστε να δώσουν εναλλακτικές στους απλούς οπαδούς να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.
Όπως έκαναν οι διάφοροι Βαξεβάνηδες για την προηγούμενη κυβέρνηση και όπως θα κάνουν κάποιοι άλλοι για την τωρινή.

Κι είναι τόση η γλύκα της πρωτιάς που ελάχιστοι αντιστέκονται στο να καταδεικνύουν τα κακώς κείμενα γιατί δεν ταιριάζει στην αισθητική τους να γίνονται όσα δεν ήθελαν να βλέπουν να συμβαίνουν.
Κι είναι τόση η έξαψη που προσφέρει η κορυφή που ελάχιστοι αποδεικνύονται πραγματικά πιστοί σε αξίες και αρχές που αποτελούν τη βάση για κάτι σωστό.

Τόσο εκμηδενισμένα είναι όλα,ακόμη και στον αθλητισμό που μια κατευθυνόμενη κοινή γνώμη θα έκανε πόλεμο αν κάποιοι νότιοι με ερυθρόλευκα έκαναν στην ομάδα τους όσα αυτή έκανε σε μια άλλη ομάδα της πόλης.
Τώρα,τα κλασικά που λένε και οι άλλοι.
Δεν είδα δεν ξέρω,ανθρώπινο λάθος,ε…ο ισχυρός θα πάρει και κανένα σφύριγμα…
Κανένα όμως…
Γιατί να είναι ένα:

Δύο:

Τρία:

Τέσσερα:

Πέντε:

(δεν νομίζω να χρειάζονται κι άλλα…)
και να είναι απλά άλλη μια μέρα για τα ΜΜΕ της πόλης αφού θύτης είναι αυτός που γλείφουν τότε δεν χρειάζεται να λέμε περισσότερα για τη θλιβερή πραγματικότητα αυτής της χώρας που περιγράφεται με δυο λόγια ως εξής:

Εμφανίστηκε ένα νέο βουβάλι στην Ελλάδα και τώρα έχουμε δυο τα οποία με όχημα ένα ερυθρόλευκο και ένα ασπρόμαυρο κάρο αντίστοιχα που τα έχουν γεμάτα ως πάνω με σανό αποφάσισαν να έρθουν σε ολοκληρωτικό πόλεμο σε οτιδήποτε μπορούν και δεν υπολογίζουν τίποτα και κανέναν με ένα στρατό από ΑΡΔ να ελέγχει τις μάζες που τα ακολουθούν.

Υ.Γ.
Όχι απλά έκαναν γαργάρα μια τόσο προκλητική διαιτησία αλλά μιλάνε και για αιτιολογημένη διακοπή αγώνα γιατί οι οπαδοί έβριζαν* (!!!!) λες και η άλλη ομάδα δεν είναι της πόλης ώστε να τηρήσουν έστω τα προσχήματα στο πως μεταφέρουν τα γεγονότα.

*Το μόνο που έκαναν κι όποιος βρει κάτι τόσο επιλήψιμο που να δικαιολογεί διακοπή αγώνα στο παρακάτω βίντεο από την επίσημη σελίδα της ομοσπονδίας που είναι καταγραφή 2 ώρες και 18 λεπτά χωρίς τηλεοπτικές διακοπές κερδίζει ετήσια συνδρομή στις αθλητικές εφημερίδες που εκδίδονται στη Θεσσαλονίκη.

Ακόμη και στις διακοπές ανάμεσα στα σετ η ομάδα του ΠΑΟΚ έκανε χωρίς προβλήματα προθέρμανση μπροστά στο πέταλο των οργανωμένων οπαδών του Ηρακλή και το βίντεο είναι αδιάψευστος μάρτυρας της πραγματικότητας σε αντίθεση με κάποια δίποδα (δυστυχώς πολλά) που ελέγχουν τα ΜΜΕ της πόλης και εξευτελίζουν πλήρως το λειτούργημα της δημοσιογραφίας κάνοντας την τρίχα τριχιά με αξιοθαύμαστη επιλεκτική ευαισθησία.
(Καθόλου ευαίσθητοι όταν αυτοί των οποίων χαϊδεύουν τα αυτιά και υποστηρίζουν την ομάδα που τους ταΐζει έβριζαν με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς παίκτη των αντιπάλων πέρυσι.)

Κι όσο θα έχουμε μια πλειοψηφία πολιτών όπου η ηθικολογία τους σταματά ακριβώς έξω από τη τσέπη τους (είτε αυτό αφορά ζεστό χρήμα,είτε κάποιον τίτλο όπως της κατάκτησης της πολιτικής κορυφής με το να γίνει το κόμμα τους κυβέρνηση ή κάποιον αθλητικό τίτλο) με οποιοδήποτε κόστος για τους υπόλοιπους τόσο θα έχουμε ένα μηδέν που δεν θα μπορεί παρά να μας επιστρέφει μηδέν κι ας ξεγελιούνται οι μάζες με εκατομμύρια κι ας είναι κυβέρνηση 40 χρόνια σερί κι ας έχουν οι ομάδες τους 135 πρωταθλήματα και κύπελλα.

Παρέλαση ιδεών,παρέκκλιση ιδεολογιών,παράκρουση μαζών…


Έχουν γραφτεί/ειπωθεί τόσες μέρες τα άπειρα για τη πράξη μιας ομάδας κοριτσιών (όχι και τόσο μικρών) που προσπάθησαν να αποδώσουν σε ελεύθερη διασκευή το silly walks των ανατρεπτικών και διαχρονικών Monty Python που σατίρισαν τόσο πετυχημένα την γραφειοκρατία και την γιγάντωση του κράτους που θρέφει με κάθε ευφάνταστο τρόπο ορδές άχρηστων για τους πολίτες υπαλλήλους.
Ακόμη και δημιουργώντας υπουργεία για την ανάπτυξη τρόπων βαδίσματος,βάζοντας την πραγματική ανάπτυξη στον πάγο.

Σε ελεύθερη διασκευή γιατί πήραν απλά τη κίνηση ενώ η κίνηση τους δεν είχε καμία σχέση με αυτό που διακωμωδεί ο John Cleese στο σκετς του.
Επειδή ζουν σε μια χώρα που έχουν την ελευθερία να το κάνουν.

Το προσπάθησαν αποτυχημένα από άποψη θεάματος γιατί ακόμη και για να υποδυθεί κάποιος κάτι ηλίθιο θέλει ταλέντο.Για μένα πάντα,άλλος μπορεί να τους έδινε και το όσκαρ υποκριτικής. Η μεγαλύτερη αποτυχία τους όμως ήταν ο χρόνος που το έκαναν και κυρίως ο χρόνος στον τόπο που το έκαναν.

Το έκαναν στην πρώτη παρέλαση της μετά ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εποχής,στη παρέλαση για το ΟΧΙ και την αντίσταση που προηγήθηκε των 4 ετών Γερμανικής-ναζιστικής κατοχής.

Μπορεί τώρα να τους ήρθε αλλά δεν είναι πειστικό που στα 4 χρόνια διακυβέρνησης που προηγήθηκαν,μέσα στα οποία οι παρελάσεις απέκτησαν και γνωρίσματα δικτατορικής/χουντικής αισθητικής,με τσολιάδες να χορεύουν και αρνιά να ψήνονται στο Σύνταγμα από τα κιτς καλλιτεχνικά συντάγματα της συγκυβέρνησης,δεν ένιωσαν την κακογουστιά για παράδειγμα να τις πνίγει.

Μπορεί τώρα να ένιωσαν καλλιτεχνικό οίστρο ενάντια σε κουρδισμένα στρατιωτάκια που υπακούνε τυφλά διαταγές αλλά δεν είναι πειστικό πως δεν «βραχυκύκλωσαν» επί 4 χρόνια που το ΟΧΙ από τα χείλη των ηγετών ταξίδεψε ως ΟΧΙ από τα χείλη των πολιτών αλλά τελικά έγινε ΝΑΙ με τις υπογραφές των πολιτικών,όταν ο αντίλαλος του επέστρεψε τον αντίκτυπο που είχε αυτό στη γερμανοδηγούμενη ΕΕ και πως δεν «ξεκουρδίστηκαν» τότε μπροστά στις φασιστικού τύπου κομματικές διαταγές για κυβερνητική υποταγή που έκαναν το άσπρο μαύρο όσον αφορά την εν ψυχρώ δολοφονία των ιδεολογιών που οδήγησαν αυτά τα δυο κόμματα στην εξουσία.

Δεν είναι πειστικό που 4 χρόνια δεν είδαν την αλληγορία στα κατοχικά στρατεύματα της πολυπόθητης εξουσίας που οδήγησε στην με συνοπτικές διαδικασίες εκτέλεση των αντιφρονούντων (Λαφαζάνης,Κωνσταντοπούλου κ.α) που αρνήθηκαν να δεχτούν να γίνεται το άσπρο μαύρο για ένα καρβέλι ψωμί και μια θεσούλα συμβούλου που θα εξασφάλιζαν αν έμεναν σιωπηλοί,με τις ευλογίες κομματικών Γκεστάπο.

Δεν είναι πειστικό που μια τόσο ευαισθητοποιημένη (όπως η ίδια θέλει να περάσει με την ανακοίνωση της) παρέα τίποτα απολύτως δεν της έκανε εντύπωση,τίποτα δεν την ερέθισε τα περασμένα χρόνια με τους προηγούμενους…

Όπως δεν πείθουν και οι υπόλοιπες αιτιάσεις τους γιατί με μια δεύτερη ανάγνωση,μακριά από συναισθηματισμούς που δημιουργούν λέξεις-ταμπέλες,φαίνεται ξεκάθαρα πως έγραψαν κάτι χωρίς πολύ σκέψη,απλά για να δικαιολογήσουν τη πράξη τους.

Γιατί αν τα σκέφτηκαν καλά όσα έγραψαν τότε είναι απλά δείγμα άκριτης σκέψης να μη μπορούν να αντιληφθούν την απόλυτη σχέση που έχει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό.

Επειδή μόνο σε ένα αμόρφωτο άνθρωπο ο πατριωτισμός συγχέεται με τον εθνικισμό και το να πάρει κάποιος τα όπλα για να αμυνθεί  με μιλιταριστικές προθέσεις.
Και μόνο αμόρφωτοι άνθρωποι μπορούν να γίνουν είτε πιόνια υμνητών του Χίτλερ που το παίζουν πατριώτες για τη βουλευτική αποζημίωση  είτε να ασπάζονται ρητορικές όσων μισούν κάτι τόσο ωραίο και έναν ύμνο στη μοναδικότητα και την διαφορετικότητα όπως την ύπαρξη μιας πατρίδας.

Επειδή μόνο σε ένα μπερδεμένο μυαλό δεν ξεχωρίζει μια παρέλαση που τιμάει τους αγώνες για ελευθεριά σαν τη δική μας της 28ης Οκτωβρίου (και της 25ης Μαρτίου) από παρελάσεις με μιλιταριστικό υπόβαθρο όπως του γείτονα για παράδειγμα που γιορτάζει την άλωση μιας ξένης αυτοκρατορίας.

Επειδή μόνο σε ένα νεκρό νοητικά άτομο το αντικείμενο έχει και το ρόλο του υποκειμένου και δεν είναι θέμα επιλογής και διαφορετικής χρήσης του.
Για τέτοια άτομα είναι το ίδιο ένα όπλο στα χέρια κάποιου που σκοτώνει με αυτό στα χέρια αυτού που προστατεύει από αυτόν που θέλει να σκοτώσει.
(Ίδιο μέχρι να συμβεί στα ίδια,μετά μια χαρά ξεχωρίζει και γίνεται πάλι ένα ουδέτερο αντικείμενο που έχει καλή ή καλή χρήση,ανάλογα ποιος το χρησιμοποιεί).

Τέτοια άτομα δεν ξεχωρίζουν και τους στρατούς και πως κάποιοι υπάρχουν απλά γιατί κάποιοι άλλοι με περίεργες/αδιευκρίνιστες προθέσεις έχουν τέτοιους,ούτε πως η ισορροπία είναι το πρώτο που διδάσκουν οι παγκόσμιοι φυσικοί κανόνες και καταγγέλλουν το φιλειρηνικό λαό που και τα ίδια ανήκουν επειδή δείχνει πως τιμά την ελευθερία του και όσους θυσιάστηκαν γι αυτή και ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της,σε ένα κόσμο που απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί αγγελικά πλασμένος.

Επειδή μόνο σε ένα ακαλλιέργητο ον δεν προκύπτει συνειρμικά πως ένας λαός χωρίς ελεύθερη πατρίδα δεν νιώθει ποτέ ολοκληρωμένος και ελεύθερος και πως αν ένας λαός αγαπάει την πατρίδα του θα επιδείξει πατριωτισμό και θα αγωνιστεί και με τα όπλα αν χρειαστεί για να την υπερασπιστεί απέναντι στον οποιονδήποτε.

Άχαστο στοίχημα πως αύριο μεθαύριο μπορεί να βρεθούν σε πορεία για τους Κούρδους ή τους Παλαιστίνιους χωρίς να καεί ο εγκέφαλος τους.
(Είτε γιατί τον έχουν κάψει ήδη είτε γιατί απλά υποδύθηκαν).

Γιατί δηλαδή να έχουν οι Κούρδοι και οι Παλαιστίνιοι πατρίδα;
Τι τους χαλάει να μην έχουν και να ζουν στη πατρίδα άλλων αν είναι ελεύθεροι να αναπνέουν; Πως κάνουν έτσι για να πατάνε λίγο χώμα που να το λένε δικό τους…

Φυσικά μόνο σε ένα ζόμπι που τριγυρνάει χωρίς σκοπό δεν είναι αυτονόητα όλα τα παραπάνω.Ένα ζόμπι που δεν έχει και την τέλεια ισορροπία λόγω ανύπαρκτης εγκεφαλικής λειτουργίας και πέρα από αργό είναι και επιρρεπές σε silly walks.
Που μοιάζει με το περίφημο περπάτημα του John Cleese αλλά μόνο οπτικά.

Εκτός κι αν δεν είναι πραγματικά ζόμπι αλλά κομματικά…

(Πάντα θέλω να πιστεύω τα καλύτερο για τον οποιονδήποτε.
Επειδή για παράδειγμα είναι πολύ καλύτερο κάποιος διαιτητής να είναι λαμόγιο και τα παίρνει για να δίνει αβαβά πέναλτι παρά να είναι απλά ανίκανος κι αν και συνήθως η πραγματικότητα με διαψεύδει εδώ κάτι μου λέει πως έχουμε την εξαίρεση του κανόνα και μια αβαβά διαμαρτυρία).

Μπορεί λοιπόν να μην έχουν μπερδεμένες τις έννοιες στο μυαλό τους αλλά να έκαναν ο,τι έκαναν ενώ τα αντιλαμβάνονται πολύ καλά όλα αυτά.
Ίσως να βγήκαν από τους τάφους τους μόλις έπεσε το κομματικό παράγγελμα και περπάτησαν όπως ακριβώς τους δόθηκε εντολή να περπατήσουν.

Σαν καλοκουρδισμένα,καλολαδωμένα κομματικά στρατιωτάκια που εμπλέκονται άμεσα στα παιχνίδια πολιτικών στους πολέμους εξουσίας τους.
Μια διμοιρία ενός λόχου μιας κομματικής στρατιάς στις υπηρεσίες στρατηγών που δίνουν αναφορά για την πορεία της μάχης απευθείας στον αρχηγό.

Φυσικά τότε θα πήγαινε περίπατο και το αφήγημα τους οπότε δεν μπορούν να πουν τίποτα παραπάνω από όσα έγραψαν στην ανακοίνωση τους.

Έτσι απλά περιμένουμε τα πιστά στρατιωτικά σκυλιά των άλλων που θα πολεμήσουν για να ανακαλύψουν στοιχεία για το αν ήταν μια αυθόρμητη πράξη ακομμάτιστων θαυμαστριών των Monty Python ή ένα κομματικό muppet show υπό την μπαγκέτα πρώην κατόχων της εξουσίας στη μάχη προπαγάνδας για την εκ νέου απόκτησης της.

Όλο αυτό μάλιστα γίνεται απλά κωμικό όταν κάποιοι πάνε να συγκρίνουν τη πράξη αυτή,με την οργάνωση,τη σκηνοθεσία και το θεατρικό στήσιμο της,με όσα αυθόρμητα έγιναν στη παρέλαση του 2011 που οδήγησε στην αποχώρηση των επισήμων.

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως είναι ίδιες πράξεις αν πριν την παρέλαση ξάπλωναν στο έδαφος μπροστά από την εξέδρα των επισήμων και τους εμπόδιζαν να την παρακολουθήσουν γιατί π.χ. δεν αξίζουν αυτοί οι επίσημοι και αυτοί οι κρατικοί λειτουργοί να ψηλώσουν από κάτι τέτοιο και δεν αρμόζει να είναι αυτοί ο κρατικός καθρέπτης της ελευθερίας για την οποία κάποιοι πέθαναν.

(Γι αυτό και όταν τότε έγινε γνωστό πως αποχώρησαν οι «επίσημοι» και αποχώρησαν και οι σε ρόλο πραιτοριανών τους δυνάμεις των ΜΑΤ κάποια τμήματα που περίμεναν και δεν αποχώρησαν παρέλασαν μπροστά από τον απλό κόσμο και αν έμεναν όλα,τότε όλα θα είχαν παρελάσει.Αλλά οι διοικητές των περισσότερων ενδιαφέρονται απλά να έχουν να δείχνουν πως παρέλασαν μπροστά από έναν ΠτΔ που αμετροεπώς δήλωσε πως στα 10 του έκανε αντάρτικο στον Β’ΠΠ και να δειχτούν στις στρατιωτικές ηγεσίες για να τσιμπήσουν καμιά προαγωγή).

Θα έκαναν πραγματικά δήλωση οι κοπέλες αυτές αν έδειχναν στο ζεύγος Πατούλη για παράδειγμα πως αυτοί που πολέμησαν για την ελευθερία αξίζουν καλύτερους πολιτικούς και επίσημους από αυτούς που αντί σεβασμού στο δρώμενο χαριεντίζονταν ναρκισσιστικά στα smartphone τους με τους followers τους στο διαδίκτυο επενδύοντας στην εικόνα που πουλάνε στη μάζα.

Γιατί καμιά ελληνική παρέλαση-εκδήλωση δεν είναι ωδή στον μιλιταρισμό.
Θεατρικό δρώμενο είναι διατήρησης μνήμης στις θυσίες προγόνων και πίστη σε όσα τους έκαναν να πάρουν τα όπλα για να υπερασπιστούν την ελευθερία του τόπου τους απέναντι σε αυτόν που ήρθε να την πάρει με τα όπλα.

Προγόνων που είχαν μαύρα μεσάνυχτα ποιος ακριβώς ερχόταν να τους πάρει την πατρίδα.Εκτός κι αν πιστεύουν κάποιοι πως η πλειοψηφία του πληθυσμού που τότε ζούσε πρωτόγονα στην επαρχία είχε γνώση και άποψη για τον Χίτλερ ή την ένοιαζε ποιος ερχόταν.
Αρκούσε που κάποιος ερχόταν.

Κι ας τους έβαλαν μετά οι δήθεν μορφωμένοι να σφαχτούν μεταξύ τους για το ποιος θα μας κατσικωθεί και στη σφαίρα επιρροής ποιανού θα γίνουμε παιχνίδι,παραμορφώνοντας για μια ακόμη φορά την ιστορία αυτού του τόπου και στερώντας άλλη μια ευκαιρία να στήσουμε ένα σωστό κράτος από το μηδέν που βρεθήκαμε.

(Γιατί αν είχε προλάβει ο Καποδίστριας να μας κάνει κράτος με ουσιαστικά μορφωμένους και κατ’ επέκταση σωστά εκπαιδευμένους πολίτες δεν θα φτάναμε να έχουμε εμφύλιο.Που και αν κινδυνεύαμε να έχουμε θα φρόντιζαν οι σωστοί-ικανοί πολίτες να μαζέψουν κάθε κομματικής καρυδιάς καρύδι και κάθε δεξιό ή αριστερό σκουπίδι και να το κάνουν λίπασμα 3 μέτρα κάτω από το έδαφος).

Στη τελική,οι έννοιες πατρίδα και ελευθερία είναι πολύ απλές για να μπει κάποιος στο τριπάκι της υπερανάλυσης και του διχασμού-διαχωρισμού.
Πόσω μάλλον να μπερδεύονται με έννοιες όπως εθνικισμός και μιλιταρισμός σε μια γωνιά του πλανήτη που ακόμη και προτού γίνει κράτος,προτού καν αντιληφθεί αυτός που την κατοικούσε την έννοια του έθνους,αντιδρούσε αλλεργικά σε όποιον ερχόταν να του επιβληθεί με το ζόρι.
Σαν τους Γαλάτες στο μικρό γαλατικό χωριό που θέλουν απλά την ησυχία τους και την ελευθερία τους.Το μόνο που τους αρμόζει λοιπόν είναι να σκέφτεσαι πως μπορούν να γίνουν ποιοτικότερες. Γιατί η μια δεν έχει και μεγάλη αξία χωρίς την άλλη.

Όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο.
Δεν τις είδα να διαδηλώνουν με τη πράξη τους για κάτι τέτοιο.
Έχουμε κάτι που όποιο κι αν ήταν το σκεπτικό και το κίνητρο ήταν απλά silly.
Αθώα ή όχι και τόσο αθώα…

Ελλάδα, ένα απέραντο πολιτικό και κοινωνικό freak show

freak show

Όσο πλησιάζουν εκλογές και όλοι, πολιτικοί και πολίτες, εντείνουν τις προσπάθειες τους να αποκομίσουν κάτι, συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Παρουσιάζονται αμέτρητες αφορμές να γράψεις ένα άρθρο αλλά παράλληλα οι ίδιες καταστάσεις λειτουργούν και αποτρεπτικά, γιατί βλέπεις μια βαρετή επανάληψη που δείχνει πως ο λαός αυτής της χώρας, είναι (πολιτικά) εγκεφαλικά νεκρός.

Γιατί ακόμη και ένας ζωντανός οργανισμός που απλά αντιδρά σε ερεθίσματα, μαθαίνει να ξεχωρίζει και να αποφεύγει να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Είτε διαθέτει εγκέφαλο είτε ένα πολύ απλοϊκότερο νευρικό σύστημα, το λάθος δημιουργεί ηλεκτρικές εκκενώσεις που είτε «διδάσκουν» το υποκείμενο, είτε δημιουργούν αντανακλαστική αντίδραση, είτε και τα δυο μαζί, ακόμη κι αν η μετάδοση γίνεται μέσω συνάψεων και δεν συμβαίνει μέσω «χειροπιαστής» επαφής.

Ενώ λοιπόν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί κάποια στιγμή (με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο) μαθαίνουν, αυτοί που κατοικούν σε ετούτη τη χώρα μοιάζουν να φέρουν εγκέφαλο που πολιτικά δεν έχει καμία επαφή με τη πραγματικότητα.

Όμως επειδή η «μοναχική» φιλοσοφία ενός μπλόγκερ είναι να γράφει ακόμη και για τον ένα που θα επηρεάσει με θετικό τρόπο, πάντα υπάρχει το ερέθισμα που σε κάνει να πατάς το «προσθήκη άρθρου» και να τοποθετείς μια ακόμη ψηφίδα σε ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό άρθρων-σκέψεων που ακόμη κι αν αφορούν εκ πρώτης διαφορετικά θέματα (πολιτική, κοινωνία, τεχνολογία) αν τα δει κάποιος από απόσταση, δημιουργούν μια ενιαία εικόνα γιατί βασίζονται στις ίδιες αρχές και ιδεολογία.

Να δείξεις δηλαδή τη πραγματικότητα χωρίς συναισθηματισμούς που θολώνουν την όραση αλλά και χωρίς παρωπίδες που περιορίζουν το οπτικό πεδίο και του δημιουργού και του αναγνώστη-θεατή ώστε η μία σκέψη, η μία ιδέα, να βοηθήσει να δημιουργηθεί μια καινούργια δική του. Ακόμη κι αν είναι απλά η υιοθέτηση της δικιάς σου.
Με απώτερο στόχο να μπορεί να επιλέξει ορθότερα.
Είτε αφορά κινητό/κάμερα, είτε λειτουργικό σύστημα, είτε τη δική του λειτουργία ως πολιτικό όν.

Το νέο άρθρο λοιπόν έρχεται με αφορμή την -υποτιθέμενη- 13η σύνταξη και τον υπολογισμό της.

Παροχή που έκανε λέει πάρα πολλούς συνταξιούχους που περίμεναν από τα ξημερώματα στην ουρά του προεκλογικού συσσιτίου να απογοητευτούν με την μερίδα που τους σερβίρανε, γιατί αλλιώς την υπολόγιζαν όταν ανακοινώθηκε.

Αν θυμάστε, οι προηγούμενοι είχαν βάλει το περιβόητο 5ευρω που πλήρωνες -κάποιες φορές- όποτε έπρεπε να επισκεφτείς νοσοκομείο.
Οι τωρινοί όμως, από τον Οκτώβριο του 2016, έχουν βάλει εισφορά ασθένειας 6% σε όλες τις συντάξεις, οπότε και αυτή η «σύνταξη» έχει τη συγκεκριμένη εισφορά.

Λογικό πάντως να μη το περίμεναν οι συνταξιούχοι.
Τόσες δεκαετίες έτρωγαν σανό κι έθρεψαν ανίκανους πολιτικούς που θέριεψαν ένα βρόμικο πολιτικό σύστημα που οδήγησε σε οικονομική χρεοκοπία.
Τώρα θα άλλαζαν δίαιτα;

Δεν γινόταν λοιπόν να μη πιστέψουν πως μετά από τους προηγούμενους αξίζουν κάτι καλύτερο από ένα τρολ που τους κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα τους και ένα κόμμα που για να επιβιώσει περνάει σύριζα από όλα τα υπόλοιπα και ενισχύει τα θεμέλια του κάνοντας συλλογή πολιτικών αριβιστών από όλο το πολιτικό φάσμα και εκτρέφει με τη βοήθεια τους (πολιτικών και πολιτών) ένα αρρωστημένο κοινωνικό σύστημα.

Συστήματα που ήταν έτοιμα να επικοινωνήσουν για να μολυνθεί το σύνολο όσων απαρτίζουν μια χώρα.
Κράτος και λαός.

Φτάνοντας στο σημείο να υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται στη προοπτική να ζουν με επιδόματα ελεημοσύνης αντί να χαίρονται στη προοπτική να τους προσφέρουν μια σωστά αμειβόμενη εργασία, μέσα από ένα ορθολογικά δομημένο οικονομικό περιβάλλον ενώ στο άλλο άκρο κάποιοι χαίρονται στη προοπτική να κοπούν όλα, ακόμη κι αυτά που ενισχύουν τη διάθεση για παραγωγικότητα, είτε εργασιακή είτε οικογενειακή.

Τέρατα από τη μια, τέρατα κι από την άλλη.
Μόνο που δεν είναι καλά «τέρατα» που προκαλούν θαυμασμό και γίνονται υπόδειγμα προς μίμηση, σαν τον Greek freak για παράδειγμα, αλλά τέρατα που ορίζουν τις τύχες της χώρας, έχοντας βρει εκφραστές μέσα στη πολιτική σκηνή.

Γιατί όταν μολυσμένα οικοσυστήματα είναι ευνοϊκά περιβάλλοντα για τερατογενέσεις, το ίδιο συμβαίνει και με τα δυο παραπάνω, αφού αφορούν ανθρώπους.

Έτσι, πέρα από τους κλασικούς εκπροσώπους αυτού που πρεσβεύουμε/αξίζουμε πλειοψηφικά, βλέπουμε να φλερτάρουν με είσοδο/επανείσοδο στη πολιτική σκηνή διάφορα πολιτικά ζόμπι αλλά και πολιτικά φρικιά.

Κάποια μυρίζονται το χρήμα, κάποια δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο, κάποια όντως πιστεύουν πως έχουν να προσφέρουν, κάποια λειτουργούν συνδυαστικά, από όλα έχει ο μπαξές.

Γιατί μην ακούτε πως έχει μόνο δόξα και δεν έχει λεφτά η ενασχόληση π.χ. με τα αυτοδιοικητικά στους μεγάλους δήμους ή στις περιφέρειες.

Για τις εποχές που ζούμε, μια χαρά χρήμα έχει έτσι και πάρεις τη θέση που πρέπει, αφού ως βάση υπολογισμού είναι ο μισθός Γ.Γ. υπουργείου, ο οποίος ανέρχεται στα 3 χιλιάδες και κάτι ευρώ, καθαρά.
Ένας «ταπεινός» αντιδήμαρχος (από τους πολλούς που έχουν οι μεγάλοι δήμοι) να γίνεις, με τα διάφορα έξτρα, θα αγγίζεις τα 2000 ευρώ.
(πηγή: https://www.aftodioikisi.gr/ota/aytoi-einai-oi-neoi-misthoi-ton-aireton-tis-aytodioikisis-fek/)

Γι αυτό σφάζονται παλικάρια στη ποδιά των εκλογικών παραβάν, πολλές φορές και σε αντάρτικο από την επίσημη γραμμή του κόμματος τους.

Που θα τα έπαιρνε αυτά έξω στην αγορά εργασίας κάποιος, ειδικά αν μιλάμε για επαγγελματία πολιτικό που έτσι και δεν πουλήσει τον πολιτικό εαυτό του, θα πεινάσει γιατί ξέχασε/δεν έμαθε να κάνει τίποτα άλλο, πέρα από το να είναι πολιτικός;

(Μιλάμε δηλαδή για ακόμη μια στρέβλωση του συστήματος, που παράγει άχρηστους για τη παραγωγική διαδικασία ανθρώπους που κάποιες φορές μπορεί να φτάνεις να τους δίνεις τη ψήφο σου όπως θα έδινες ένα κέρμα ως ελεημοσύνη σε κάποιον ανήμπορο να συντηρηθεί συμπολίτη, που κάθεται σε μια γωνία με το χέρι απλωμένο.)
Στρέβλωση που δεν θα υπήρχε σε μια πραγματική δημοκρατία.

Πόσω μάλλον αν μιλάμε για ταξιδάκι στην Ευρωβουλή.
Είναι που την έχουμε και στο DNA μας τη παγαποντιά, κατάλοιπο ίσως από τη τουρκοκρατία να κρύβουμε ο,τι μπορούμε για να έχουμε να τρώμε σε δύσκολες μέρες, τι καλύτερο να κάνουμε διακοπές και ο,τι άλλο κάνουμε μακριά από τα φώτα της εγχώριας δημοσιότητας;
ΠΑΓΩΣΑΝ» όλες οι πληρωμές! ΕΠΙΑΣΑΝ Έλληνες ευρωβουλευτές να κλέβουν…

Και –πάντα μιλώντας πολιτικά– επειδή περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ειδικά όταν δεν υπάρχει ποιοτικός εγκέφαλος, για όλα υπάρχουν καταναλωτές.

Για τα μολυσμένα κλασικά λαχανικά, για τα σάπια φρούτα, ακόμη και για τη κοπριά (το φυσικό οργανικό λίπασμα που δημιουργούν τα περιττώματα αυτών που καταναλώνουν τα δυο πρώτα) υπάρχουν πρόθυμοι καταναλωτές.
Κοπριά σαν το κόμμα του Βελόπουλου για παράδειγμα.

Που ενώ έχτισε το προφίλ του μέσα από τηλεπωλήσεις συγκεκριμένου είδους βιβλίων και στηρίζει την υποψηφιότητα του στο πατριωτικό και θρησκευτικό θυμικό των πολιτών, αν αυτοί είχαν στοιχειωδώς λειτουργικό εγκέφαλο θα έπρεπε να τον εξοστρακίσουν από τη ζωή τους για το πόσο ξεδιάντροπα προσπαθούσε να τους πλασάρει ψέματα, πιστεύοντας πως απευθύνεται σε ηλίθιους, των οποίων μπορεί να ξεφτιλίζει τα πιστεύω τους και να επιβραβεύεται γι αυτό από αυτούς.

Όπως με τις πωλήσεις των υποτιθέμενων επιστολών του Ιησού.
Που διαρρήγνυε τα ιμάτια του πως ποτέ δεν προσπάθησε να πουλήσει, όταν αδιάψευστος μάρτυρας είναι ο ίδιος (!!!!) και τα δεκάδες βίντεο από τις εκπομπές του, όπως το παρακάτω:

Κι όμως!
Αντί να τον φτύσουν και να τον στείλουν από εκεί που ήρθε, ετοιμάζονται να τον ψηφίσουν και να τον στείλουν στην ευρωβουλή!

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

#Βάλε_Linux

Τα νούμερα και τα «νούμερα»…

board-765310_640

Τι εντυπωσιακά (και παραπλανητικά) μπορούν να είναι τα νούμερα για τα διάφορα νούμερα με τις ιδεολογικές παρωπίδες.

Πανηγυρίζουν κάποιοι με την ανακοίνωση της κυβέρνησης του Μαδούρο για την κατά
34 φορές -εντυπωσιακή σαν μεμονωμένο νούμερο-  αύξηση του κατώτατου μισθού στη Βενεζουέλα.

Που όμως σε πραγματικά στοιχεία σημαίνει ότι η αναλογία θα αγγίζει πλέον το εξωπραγματικό ποσό των 25 € μηνιαίο εισόδημα και (δεν είναι λογοπαίγνιο), πέρα από το επίσης παραπλανητικό του φθηνότερου καύσιμου (τα καύσιμα καίγονται, δεν τρώγονται) στον κόσμο θα μπορούν να αγοράζουν λίγο περισσότερα από όσες προμήθειες έπαιρναν στην αρχή οι ομάδες στο Survivor για να βγάλουν την εβδομάδα συν 1 κιλό κρέας.

Πόσο μάλλον όταν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι στη πλειοψηφία των αποθεμάτων βαρύ (heavy crude oil) και η παραγωγή του τελικού προϊόντος κοστίζει 3 και 4 φορές πάνω από ότι σε άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες.

Που με την άλογη κρατικοποίηση των πάντων και την απίστευτη κακοδιαχείριση και διαφθορά όσον αφορά τη διακυβέρνηση και το νούμερο ένα προϊόν της, έχει οδηγήσει τη Βενεζουέλα να είναι η πιο επικίνδυνη χώρα για να ζει κανείς.
Τόσο, που έχουν πάψει να συλλέγουν στοιχεία για τα εγκλήματα που διαπράττονται.

Φυσικά όσοι πανηγυρίζουν (από την ασφάλεια του σπιτιού τους) για Βενεζουελανικούς αριθμούς χωρίς ουσία, δεν διαφέρουν από τα απέναντι «νούμερα» που πανηγύριζαν προεκλογικά για το παρακάτω:
Όταν τα 100 δις και τα 270 ευρώ κοστίζουν το ίδιο.Τίποτα αλλά και τα πάντα…

Γι αυτό κυβερνούσαν, κυβερνούν (και θα κυβερνούν) αυτοί που πραγματικά μας αξίζουν και αυτοί οι πολιτικοί που μπορούμε να παράγουμε.
Παραγωγή Ελλήνων πολιτικών σαν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, με πανάκριβο κόστος για τις ζωές μας.

Γιατί τα…<<νούμερα>> (ανεξαρτήτως πολιτικής-ιδεολογικής δεξαμενής προέλευσης) είναι εντυπωσιακά σε μέγεθος, αλλά αποκομμένα τελείως (λόγω ιδεοληψιών αλλά και του φανατισμού που μια ταμπέλα μπορεί να δημιουργήσει) από την κοινή λογική και την πραγματικότητα.

Το Δίστομο και τα κλειστά faux-υπερπατριωτικά στόματα

distomo-xa

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, όταν μικρές λεπτομέρειες, σε ανύποπτες στιγμές, κάνουν ηλίου φαεινότερο κάτι (για όποιον θέλει φυσικά να το δει) και παρουσιάζουν το πραγματικό πρόσωπο όλων των θιάσων που συμμετέχουν στο τσίρκο της βουλής.

Όπου κάθε θίασος υπάρχει για να καλύπτει όλο το κοινωνικό-πολιτικό φάσμα και να κρατάει αρκετά από τα γατοχρυσόψαρα (τους πολίτες-ψηφοφόρους) εντός του τσίρκου ώστε το όλο σύστημα να μην πάψει να λειτουργεί.

Όπου όλο αυτό εξηγείται στο παρακάτω παλιό άρθρο:

https://365meres.wordpress.com/2015/01/02/ta-gatoxrisopsara-oi-klown-kai-to-tsirko/

Εντός του τσίρκου αλλά χωρισμένους όπως εξηγείται παρακάτω:

https://365meres.wordpress.com/2014/12/08/apo-tis-ippodromies-tou-byzantiou/

Παίζοντας ο καθένας τον δικό του ρόλο.

Με άλλους να εμφανίζονται στη κεντρική σκηνή, άλλους στις μικρότερες πλαϊνές και άλλους σχεδόν όμοιους με τους μεγάλους εκτός, ώστε να πιάνουν και όσους περνάνε από εκεί κοντά:

https://365meres.wordpress.com/2014/03/24/mitosi-kai-politikos-karkinos/

Όλοι όμως δεν μπορούν να αποφύγουν να εκτεθούν από μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν είτε την ανικανότητα τους είτε τις ψεύτικες ταμπέλες που κουβαλάνε.

Με τα οποία έχει ασχοληθεί πάμπολλες φορές το μπλογκ:

1) https://365meres.wordpress.com/2015/11/24/info-solutions-anekdota/

2) https://365meres.wordpress.com/2015/01/20/100_dis_kai_270_euro_kostizoun_to_idio/

3) https://365meres.wordpress.com/2015/11/08/san-na-mh-perase-mia-mera/

Με διαφορά όμως χειρότερο είναι όταν ένας θίασος αποφασίζει να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο και εκμεταλλευόμενο τις οικονομικές και κοινωνικές περιστάσεις να παίξει με τον ευάλωτο ψυχισμό και τα συναισθήματα των πολιτών ώστε να κλείσει ένα από τα άκρα του τσίρκου.

Ειδικά όταν αυτός ο θίασος στη πραγματικότητα πρεσβεύει κάτι που έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τον ρόλο που ανέλαβε να παίζει.

Η ευθύνη γι αυτό δεν είναι απλά των πολιτών όπως συμβαίνει με τους υπόλοιπους θιάσους του τσίρκου αλλά είναι ξεκάθαρα των υπόλοιπων που επέτρεψαν να δημιουργηθούν τόσο έντονες συνθήκες ώστε πέρα από όσους δεν μπορούν να καταλάβουν με τι έχουν να κάνουν, να υπάρχουν και πολλοί πολίτες που ενώ ξέρουν και καταλαβαίνουν να μην ενδιαφέρονται ποιος λέει ο,τι λέει, αρκεί που τους εκφράζει.

Και είναι ο,τι πιο τραγικό έχει να επιδείξει αυτό το βρώμικο σύστημα.

Σαν να επιλέγεις να διοικήσει το Υπουργείο Υγείας κάποιος που ξέρεις πως παίρνει φακελάκι γιατί απλά λέει πως είναι κακό να συμβαίνει και να τον επιλέγεις γιατί δεν έχεις κάποιον καλύτερο ή δεν μπορείς να καταπολεμήσεις το γεγονός.

Οπότε, ας έχεις κάποιον, οποιονδήποτε, που έστω χαϊδεύει τα αυτιά σου.

Και όσο υπάρχει μια ομάδα με τόσο εκ διαμέτρου αντίθετο πρόσωπο από το προσωπείο που έχει φορέσει, που απλά λέει πράγματα για να επηρεάσει το θυμικό πολιτών, τόσο δεν θα μπορεί αυτός ο πολίτης που τους επιλέγει, να βρει κάποιον άλλο να κάνει έστω τις ελάχιστες πράξεις και όλα θα μοιάζουν στάσιμα αν όχι χειρότερα, με μόνο ευνοημένο το ίδιο το σύστημα.

Και όσο υπάρχει μια ομάδα όπως αυτή, τόσο θα βρίσκει πεδίο δράσης μια άλλη ομάδα που ο ρόλος της είναι πάντα εκτός, να κοιτάει αν τα σκοινιά που κρατάνε την τέντα του τσίρκου είναι γερά και να φροντίζει (με ήχο και εικόνα) ο θεατής-πελάτης-πολίτης που βρίσκεται εντός στα αριστερά στο κέντρο και προς τα δεξιά να νιώθει ασφάλεια μόνο μέσα στο τσίρκο και όσοι κάθονται τέρμα δεξιά να εναποθέτουν τις ελπίδες τους μόνο στην πιο ψεύτικη από τις ομάδες.

Γι αυτό και η παραπάνω εικόνα.

Γι αυτό και οι παρακάτω σύνδεσμοι

Λάθος Εθνικός Ύμνος:

Σπορά των ηττημένων του 1945:

Ψάξε-ψάξε (αναφορά στο Δίστομο) δεν θα βρεις:

Τι έγινε στο Δίστομο:

Σφαγή του Διστόμου

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Τα βόδια που έκλεισαν την ΛΕΑ (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης) σκεπτόμενοι οι μισοί «έλα μωρέ, σιγά μη χρειαστεί τώρα…» και χωρίς να σκέπτονται τίποτα οι άλλοι μισοί, παρά να μόνο να χωθούν μπας και κερδίσουν μερικά μέτρα, θα έπεσαν από τα σύννεφα όταν άκουσαν και είδαν το ασθενοφόρο από πίσω τους.

Κι όταν ένα βόδι πέφτει από τα σύννεφα δεν είναι αστείο.
Μπορεί και να σε σκοτώσει, έτσι και έχεις την ατυχία να βρεθείς στη πορεία του.
Όπως αυτά που πέφτοντας βρέθηκαν πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου να παίζουν τους οδηγούς με το ασθενοφόρο να τα βρίσκει στο δρόμο του.

Βόδια που πέρα από το να παίζουν τους οδηγούς και το να πέφτουν διαρκώς από τα σύννεφα με τις πράξεις τους, όταν έχουν οίστρο αναπαράγονται κιόλας.

Κι επειδή δεν έχουν την παιδεία και την εκπαίδευση ούτε σε δέντρο να σκαρφαλώσουν, ούτε βελανίδια να φάνε, είναι καθαρά θέμα τύχης και συγκυριών το να ξεφύγουν οι απόγονοι τους από το να τους μιμηθούν.

Γιατί συλλογικά αυτοί είμαστε!
Και πράττουμε αυτά που είμαστε!
Και δεν μας φταίει κανείς.
Δεν υπάρχει θεωρία συνωμοσίας εδώ.
Μόνοι μας συνωμοτούμε εναντίον μας.
Μόνοι μας επιλέγουμε να μην παραδεχόμαστε πως πρέπει να αλλάξουμε.

Και αυτό ισχύει και στο θέμα των κυβερνήσεων.
Και ισχύει γιατί ψηφίζουμε αυτό που είμαστε!
Τα υπόλοιπα είναι να είχαμε να λέγαμε!

Κι όσο δεν ξεκινάμε να αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι, ώστε κάποια στιγμή να μην είμαστε βόδια που παραδίδουν στη κοινωνία άλλα βόδια αλλά να δώσουμε σωστούς πολίτες που δεν θα τους περνάει καν από το μυαλό να πατήσουν μέσα στη ΛΕΑ και ο αντικατοπτρισμός του εαυτού τους σε όλα τα επίπεδα (από τον ΚΟΚ μέχρι τα κόμματα) δεν θα μοιάζει με αυτό το άσχημο θέαμα που παράγουμε εμείς σήμερα, ο εαυτός μας θα συνεχίσει να εκπροσωπείται (από τον δρόμο μέχρι τη Βουλή των Ελλήνων) από απογόνους πιστή αντιγραφή δική μας και δεν θα αλλάξει τίποτα, ποτέ!