Tag Archives: κοινωνία

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Οι φασίστες των άκρων…

AKRA

Και μια θετική είδηση!

Καταδικάστηκε και ο δεύτερος (με 18 μήνες) εκ των τριών που είχαν χτυπήσει τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, επειδή τους έκανε την απλή ερώτηση «Γιατί λερώνετε με σπρέι τον τοίχο του πανεπιστημίου;»

Ο οποίος στον δικαστή δεν είπε «και τι σε νοιάζει εσένα ρε, δικός σου είναι;» όπως στον καθηγητή, προτού αρχίσει να τον χτυπάει με την παρέα του, αλλά το έπαιζε εκ Κίνας καταγόμενος.
 
Μπράβο λοιπόν στον καθηγητή που δεν έκανε πίσω!
Κι ας γέμισαν με αφίσες την Αθήνα οι αριστεροί φασίστες που τον έλεγαν φασίστα!
Είναι το εύκολο όπλο αυτό, του κάθε ιδεολογικού αριστερού φασίστα.
Να χαρακτηρίζει φασίστα όποιον του βάζει εμπόδια στην ανεξέλεγκτη δράση.

(Όπως για φασισμό εναντίον των Ελλήνων κατηγορεί το άλλο άκρο όποιον Έλληνα «τολμά» να βλέπει τα πράγματα με νηφαλιότητα, επειδή δεν επιτρέπει στα θολωμένα τους μυαλά να ισοπεδώνουν την λογική, με αφορισμούς και στερεότυπα.
Και κλείνει η παρένθεση γιατί η συγκεκριμένη είδηση-παράδειγμα ανήκει στους αριστερούς φασίστες)


Παράδειγμα προς μίμηση λοιπόν ο καθηγητής που δεν έκανε πίσω.
Επειδή δείχνει στην πλειοψηφία που δεν έχει σχέση με τα άκρα (στο συγκεκριμένο θέμα το αριστερό) πως μπορεί και πρέπει να τα αποβάλλει.

Πως μπορεί και πρέπει να μάθει, χρησιμοποιώντας το απόλυτο όπλο, ένα κοφτερό συλλογικό μυαλό που παράγει ορθή κρίση, να καρφώνει στις γωνίες της τετράγωνης λογικής της όλες τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις που χρησιμοποιούν για να υπάρχουν οι κάθε λογής φασίστες και να κρίνει σφαιρικά, προστατεύοντας όσα θετικά δημιουργεί και κρατώντας εκτός όσα αρνητικά ανακαλύπτει και εξοστρακίζει.

Πως μπορεί και πρέπει, με το πλέον εύκολο στη χρήση και ανίκητο όπλο, την λογική και μέσω αυτής την ανάδειξη των αυτονόητων, να τους στερήσει οποιοδήποτε ηθικό έρεισμα επιστρατεύουν για να υπάρχουν και να κινούνται στις παρυφές της κοινωνίας.

Από τις οποίες, καταφέρνουν σε πολλές περιπτώσεις να εξαπλώνονται σαν μολυσματική ασθένεια παντού. Οδηγώντας την κοινωνία (σαν ζωντανό οργανισμό) να νοσεί εγκεφαλικά.

Γιατί αυτό που προκύπτει τελικά είναι πως θρασύδειλοι φασίστες (αριστεροί & δεξιοί των άκρων) έχουν παγιδεύσει με ύπουλο τρόπο, μια ολόκληρη κοινωνία, μια ολόκληρη χώρα, στον αρρωστημένο εναγκαλισμό τους.

#φασίστες #ιδεολογίες #κοινωνία #Συρίγος

Ένα κόμμα ογδόντα ένα ογδόντα ένα ογδόντα ένα….

100 posts
Φτάσαμε σιγά σιγά στα 100 άρθρα !
Που βγάζουν ένα μέσο όρο 1,818181 ανά μήνα, εξ ου και ο τίτλος…
Αυτή θα είναι η 101η δημοσίευση από την στιγμή που ξεκίνησε το συγκεκριμένο μπλογκ…
Οι λόγοι τώρα που μπορεί να έχει κάποιος για να στήσει ένα μπλογκ είναι άπειροι.
Πόσο μάλλον για να το διατηρήσει….

Κι αν στην απόφαση του δεν παρεισφρέει κανενός είδους κέρδος, οι άπειροι λόγοι φαντάζουν πεπερασμένο νούμερο, σε αντίθεση με όσους για παράδειγμα το κάνουν έχοντας ένα συγκεκριμένο ποσό κατά νου….

Ένας βασικός λόγος (τουλάχιστον προσωπικός) είναι πως η όλη διαδικασία, από το ερέθισμα να ξεκινήσεις να δημιουργείς ένα άρθρο μέχρι την στιγμή που γίνεται το κλικ στο δημοσίευση, αποτελεί μια ανανέωση-επιβεβαίωση της παρακάτω σκέψης, σε μια διαφορετική προσέγγιση του αρχικού Cogito, ergo sum (σκέφτομαι άρα υπάρχω) του Ρενέ Ντεκάρτ.

Σκέφτομαι, άρα υπάρχω. Ή μήπως…σκέφτομαι πως υπάρχω ενώ… (;;;) Όπως και να ‘χει, σκέφτομαι !!

Σκέψη-θεώρημα για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία τελικά να συμβαίνει ως κατάσταση…
Κι αυτό έρχεται σε άμεση συνάρτηση με την επιθυμία να μοιραστείς από μια πληροφορία μέχρι μια ιδέα και να ελευθερώσεις δυνάμεις με θετικό-εξελικτικό πρόσημο…

Για τον έναν που ίσως την δει και είτε θα τον βοηθήσει να λύσει ένα πρόβλημα, είτε να διασταυρώσει κάτι, είτε να πάρει μια νέα σκέψη και μαζί με την δική του ή μια δεύτερη από κάπου αλλού να έχει δυο και να μπορεί να δημιουργήσει μια τρίτη καινούργια…

Γιατί ακόμη κι αν μια δημοσίευση σου την δουν ένας ή ένα εκατομμύριο, κάθε ένας θα είναι μόνος του απέναντι σε αυτό που θα διαβάζει…

Και κάπου εκεί στο πάτημα του κουμπιού για την δημοσίευση, στο πάτημα του κουμπιού για τον έναν που ίσως….είναι που τελειώνει και η δική σου συμμετοχή σαν μπλόγκερ…
Άσχετα με το αν αυτά που μοιράζεσαι αξίζουν πολλά ή τίποτα.
Άλλωστε, ο,τι κι αν νομίζεις  εσύ, ελάχιστη σημασία έχει…

Από εκεί και πέρα είναι θέμα του κάθε χρήστη του διαδικτύου.
Θέμα του κάθε χρήστη ώστε να μπορεί να πετύχει τα παρακάτω, έστω σε κάποιο βαθμό…

Να δει το διαδίκτυο σαν κάτι παραπάνω από ένα μεταμοντέρνο χαζοκούτι…
Να ανακαλύπτει πράγματα που αξίζουν της προσοχής του…
Να αφιερώνει τον χρόνο που πρέπει σε καθετί…
Να μάθει να ξεχωρίζει τι είναι τι…

Με βασική προϋπόθεση φυσικά να ενδιαφέρεται και να θέλει…
Αλλιώς αυτό που νομίζει πως χρησιμοποιεί θα καταλήξει να τον χρησιμοποιεί…

Υ.Γ. 1
Δεν θα μπορούσε να κλείσει αυτό το «επετειακό κειμενάκι» χωρίς μια αναφορά σε ένα μπλογκ μιας άλλης πλατφόρμας, το makpress.blogspot.com που όντας από τα ελάχιστα ανεξάρτητα ειδησεογραφικά μπλογκ συνεχούς ροής, (κι όχι των χαλαρών 1.8 αναρτήσεων τον μήνα όπως το δικό μου LOL) μου κάνει την τιμή να φιλοξενεί τα άρθρα μου, αυξάνοντας τις πιθανότητες για αυτόν τον ένα που ίσως…

Υ.Γ. 2
Τώρα, τι επετειακό 101ο άρθρο θα ήταν αν έλειπαν μερικές παραπομπές σε προηγούμενα, αυτά που δεν διέπονται από χρονικούς περιορισμούς, χωρισμένα σε 4 κατηγορίες. Πολιτική, Κοινωνία, Υπολογιστές και διαδίκτυο, Myth-busting, Τοπικά.

Πολιτική:
1) Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες 2) Μίτωση και πολιτικός καρκίνος
3) Από τις ιπποδρομίες του Βυζαντίου στην Καλλιδρομίου του μνημονίου…
4) Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο
5) ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΝΩΠΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΕΤ
6) Σαν να μην πέρασε μια μέρα 7) Ούτε ορθή σκέψη ούτε ορθή γραφή

Κοινωνία:
1) Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια 2) Ο καθρέπτης που δεν βλέπεις
3) Ο ανήθικος τρόπος της Ryanair να βγάζει περισσότερα χρήματα
4) Το DNA μας η ΕΠΟ κι ο Ρανιέρι 5) Τα μικρόνοα φασιστάκια των ιδεολογιών
6) 4 μέρες καπηλείας 4 δεκαετίες εξουσίας κι ο Παναγούλης
7) Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος

Υπολογιστές και διαδίκτυο:
1) Ανοιχτό vs κλειστό λειτουργικό και υπηρεσίες ασφαλείας
2) Πληροφορία και δεδομένα, το πιο πολύτιμο προϊόν
3) Bad Google! No cookie for you!
4) Τα δωρεάν Windows 10 της Microsoft που κοστίζουν πανάκριβα
5) O Τυραννόσαυρος Ρεξ και η Microsoft
6) Όταν τα τρολ τραγουδάνε Gnarls Barkley.Crazy…
7) Ευχές μέσω του Gimp

Myth-busting:
1) ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΗΚΕ ! ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ !!!
2) ΜΗΝ ΔΕΧΕΣΑΙ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ…
3) Όχι ρε γαμώτο! Δεν ήταν φάντασμα

Τοπικά:
1) Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ 2) O Μπουτάρης, οι γάιδαροι και τα πρόβατα

 

Μίτωση και πολιτικός καρκίνος

edit (11/8/18):
Τάκης Μπαλτακός – Δημήτρης Καμμένος κάνουν λέει κόμμα και θυμήθηκα αυτό το άρθρο που είχα γράψει 4 χρόνια πριν. Που θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν 14 και που θα είναι το ίδιο διαχρονικό, ακόμη και μετά από 64…

(αρχικό άρθρο: 24/3/1014):
Πολλοί βλέπουν με ενδιαφέρον όλη αυτή την κομματική φρενίτιδα με τις τόσες «νέες» προτάσεις που εμφανίζονται και με τα τόσα «νέα» κόμματα και κινήσεις που δημιουργούνται.
Κλασικά, είναι εύκολο και ξεκούραστο να ελπίζουμε ακόμη κι αν αυτό που δημιουργείται, είναι στην ουσία μια πολιτική καρκινική μετάσταση…

Αν όλο αυτό είχε προκύψει στις διπλές εκλογές, επειδή οι πολίτες θα έδιναν συνειδητοποιημένα μονοψήφια ποσοστά, αφήνοντας ακόμη και εκτός βουλής τα κλασικά κόμματα, δημιουργώντας αισθήματα πανικού στα πολιτικά λαμόγια, θα είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε κάτι.  Αλλά οι ψηφοφόροι-πολίτες δεν λειτουργούν ως οφείλουν γιατί δεν έχουν απαιτήσει ποτέ να εκπαιδεύονται. Επιτρέπουν λοιπόν στο σύστημα να διατηρείται ως έχει απλά αλλάζοντας εμφάνιση.

Τώρα, εν μέσω πολιτικής νηνεμίας, απλά παρακολουθούμε μια αυτοματοποιημένη διαδικασία αυτοσυντήρησης,διατήρησης και εξέλιξης του αρρωστημένου συστήματος που λειτουργεί (εκ των πραγμάτων) ως κύτταρο της κοινωνίας και που στην βιολογία ονομάζουν μίτωση.

Στην βιολογία η μίτωση είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης ενός κύτταρου κατά την οποία τα θυγατρικά κύτταρα διατηρούν το ίδιο γενετικό υλικό και τις ίδιες γενετικές πληροφορίες με το κύτταρο από το οποίο προέρχονται και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους χωρίζεται σε 4 στάδια.
Στην σημερινή πολιτική σκηνή, είναι το αποτέλεσμα δημιουργίας μικρών κομμάτων που όμως διατηρούν -λόγω των ατόμων πίσω από αυτά- το ίδιο πολιτικό υλικό και πληροφορίες με αυτά που λένε πως θέλουν να αντικαταστήσουν-υποκαταστήσουν, ώστε στην πραγματικότητα να διατηρήσουν το σύστημα σε αδιάκοπη λειτουργία. Πολιτική μίτωση που για εκπαιδευτικούς λόγους μπορεί επίσης να χωριστεί στις ίδιες 4 φάσεις…
Πρόφαση, μετάφαση, ανάφαση και τελόφαση!

Πρόφαση (βιολογία): Τα χρωματοσώματα συμπυκνώνονται σε μορφή σπείρας (ελατηρίου) και γίνονται ορατά στο μικροσκόπιο. Η πυρηνική μεμβράνη διαλύεται και οι πυρηνίσκοι εξαφανίζονται.
Στην πολιτική σκηνή η πρόφαση εμφανίζεται όταν τα σώματα των πολιτικών κομμάτων χάνουν το αρχικό τους μέγεθος-επιρροή και λόγω της μακροχρόνιας επαφής (άμεσης και έμμεσης) με την εξουσία, ο πυρήνας τους με τα πλέον χρωματισμένα στελέχη, είτε βουλευτές είτε Γκρούεζες, έχει πλέον μετεξελιχθεί σε οικονομική σπείρα, με πράξεις που είναι πλέον ορατές σε όποιους θέλουν να δουν και δεν φορούν κομματικά γυαλιά.

Μετάφαση (βιολογία): Καθώς συνεχίζεται η συμπύκνωση των χρωματοσωμάτων, αυτά εμφανίζονται διαχωρισμένα σε δύο μέρη, τις χρωματίδες.
Στην μικροκομματική πολιτική η μετάφαση είναι το στάδιο κατά το οποίο ενώ η συρρίκνωση του μεγάλου κόμματος συνεχίζεται, σχηματίζονται  2 (συνήθως) πόλοι από κομματικά στελέχη, που ελπίζουν να επιβιώσουν διαλέγοντας να κοιτάξουν και λίγο προς τους διπλανούς χώρους, ώστε να παρουσιαστούν στους πολίτες διαφοροποιούμενοι και ψευδεπίγραφα πιο ανοιχτοί από το παλιό που με την κλασσική του μορφή συρρικνώνεται ή πεθαίνει.

Ανάφαση (βιολογία): Η ανάφαση ξεκινά όταν απελευθερωθούν οι δυνάμεις εκείνες ώστε να ξεκινήσουν οι χρωματίδες να αποχωρίζονται μεταξύ τους και  και τελειώνει όταν έχουν μετακινηθεί στους πόλους
Στην επαγγελματική κομματική σκακιέρα η ανάφαση ξεκινά όταν ένας από τους δυο πόλους πιστεύει πως ήρθε η ώρα να κάνει την πρώτη κίνηση και πως η κίνηση απόσχισης από το μεγάλο κόμμα-κύτταρο θα φέρει περισσότερα θετικά από αρνητικά για τα κομματικά βαμμένα άτομα που τον απαρτίζουν και τελειώνει όταν παύει να υπάρχει η περίπτωση επανένωσης.

Τελόφαση (βιολογία): Στην τελόφαση τις δυο διαχωρισμένες μα ταυτόσημες ομάδες χρωματοσωμάτων τις χαρακτηρίζουν αντίστροφες διαδικασίες από αυτές που συνέβησαν στην πρόφαση. Αρχικά ξεκινούν να χαλαρώνουν στην δομή τους μέχρις ότου αυτή να μην είναι αναγνωρίσιμη. Οι πόλοι και η άτρακτος εξαφανίζονται ενώ νέα κυτταρική μεμβράνη περιβάλλει τις 2 ομάδες. Η κατασκευή της πυρηνικής αυτής μεμβράνης της κάθε ομάδας εξασφαλίζεται σε πολύ μεγάλο μέρος, από ανακύκλωση λιπιδίων κι άλλων συστατικών από την παλιά κοινή πυρηνική μεμβράνη.

Στην μικροπολιτική των επαγγελματιών πολιτικών και κομματόσκυλων κατά την τελόφαση οι 2 ομάδες προσπαθούν να μην θυμίζουν το παλιό, με θεατρινισμούς και πράξεις για το θεαθήναι όπως, κάποιο άτομο-έκπληξη που βάζουν μπροστά, κάποιο άσχετο όνομα που διαλέγουν και κάποιο σήμα εκ διαμέτρου αντίθετο αισθητικά με αυτό που αφήνουν πίσω.
Ενώ όμως επιφανειακά μοιάζουν με κάτι διαφορετικό, οι νέοι πυρήνες δεν παύουν να αποτελούνται από τα χρωματισμένα ανθρωπάκια που στελέχωναν το παλιό μεγάλο μαντρί, ο δε φράχτης του μαντριού τους χτίζεται ανακυκλώνοντας νοοτροπίες και διατηρώντας διασυνδέσεις με την διαπλοκή που διάβρωσε την εικόνα του παλιού σχηματισμού.

Στον οργανισμό μας η μίτωση οδηγεί τελικά στη δημιουργία δύο πανομοιότυπων μεταξύ τους (όσο και με το μητρικό) θυγατρικών κυττάρων. Η φυσιολογική τώρα μίτωση, έχει να κάνει με την ανανέωση των κυττάρων όπου υπάρχει ανάγκη. Μια πληγή στο χέρι για παράδειγμα, που πρέπει να επουλωθεί και καινούργιος ιστός (δέρμα) να παραχθεί. Οπότε το να είναι πανομοιότυπα τα νέα θυγατρικά κύτταρα είναι το σωστό και το ζητούμενο. Γιατί, φανταστείτε, για κάθε πληγή που επουλώνεται το καινούργιο δέρμα μας να είχε διαφορετικό χρώμα, σκληρότητα κοκ…. Σαν μεταλλαγμένοι από ταινία τρόμου Δ διαλογής θα καταντούσαμε!
Καθόλου ωραίο…

Η ανεξέλεγκτη δε μίτωση στον οργανισμό μας, έχει να κάνει με αυτό που ονομάζουμε πολύ γενικά, καρκίνο. Όταν δηλαδή ξεκινά μια ασταμάτητη αναπαραγωγή κυττάρων, χωρίς να υπάρχει ανάγκη, λόγω μετάλλαξης του μηχανισμού αναπαραγωγής τους. Επίσης καθόλου μα καθόλου ωραία εξέλιξη!

Στον πολιτικό θεατρινίστικο κόσμο, στην κομματική μίτωση ο απλός ψηφοφόρος βλέπει να δημιουργούνται, διαφοροποιημένα από το παλιό, διεφθαρμένο (και εξαιτίας αυτών φθαρμένο) κόμμα, μικρότερα κόμματα που υπόσχονται αλλαγή και τον παρασύρουν να πιστέψει πως όντως κάτι αλλάζει.
Αυτό όμως ενώ εκ πρώτης φαντάζει υγιές (κι αυτό παρασύρει την μάζα) στην πραγματικότητα είναι πολύ άρρωστο. Γιατί αυτά τα νέα κύτταρα-κόμματα, ενώ σχηματίστηκαν κατ εικόνα και κατ ομοίωση με το παλιό, χρησιμοποιώντας ως βάση τα παλιά υλικά (είτε σε ανθρώπινο δυναμικό είτε σε ιδέες) προσπαθούν να καμουφλαριστούν σε κάτι καινούργιο,νέο και διαφορετικό, ξεγελώντας τον ζωντανό οργανισμό που αποτελεί η κοινωνία.

Αυτό δηλαδή που συμβαίνει είναι το παλιό στην ουσία να διπλασιάζεται, πολλαπλασιάζεται, αντί να εξαφανισθεί, ενώ δεν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο!
Πολιτικός καρκίνος που συντηρεί το παλιό και σκοτώνει σιγά σιγά (η γρήγορα, ανάλογα τις συνθήκες που το φαινόμενο εξελίσσεται) το σώμα που τον φιλοξενεί.

Κι αυτό το σώμα δεν είναι απλά ένας άτυχος μεμονωμένος άνθρωπος, είναι μια ολόκληρη κοινωνία, ένα ολόκληρο κράτος, μια ολόκληρη χώρα….

Για την δημιουργία κάτι πραγματικά νέου και διαφορετικού, λαμβάνει χώρα μια άλλη διαδικασία. Όχι η μίτωση αλλά η μείωση. Μείωση επίσης εξειδικευμένη, μέσω αμφιγονικής αναπαραγωγής. Όπου 2 γονείς συνεισφέρουν ίδιο αριθμό γενετικές πληροφορίες, όχι όμως όλες όσες διαθέτουν, γιατί τότε θα κατέληγαν να δημιουργήσουν έναν οργανισμό που διαθέτει περισσότερα από όσα χρειάζεται να έχει, μια τερατογένεση.
Επιστρατεύουν λοιπόν εξειδικευμένα αναπαραγωγικά κύτταρα, που φέρουν το μισό αριθμό χρωμοσωμάτων από τον κανονικό. Γιατί υπάρχει και η μονογονική αναπαραγωγή, οπού ο γονέας είναι ένας και αυτό που παράγει πανομοιότυπο. Μονογονική αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα συνήθως στα φυτά…

Στην μέχρι σήμερα πολιτική ζωή δεν έχει δημιουργηθεί αυτό το νέο που χρειάζεται, γιατί γονέας είναι πάντα ένας. Το κόμμα και οι εξειδικευμένοι μηχανισμοί του με τα κομματικά χρωματισμένα κύτταρα τους.
Δεν έχουμε δηλαδή δυο πλευρές να συνεισφέρουν εξίσου, αλλά μόνο το σύστημα μέσω του μεγάλου κόμματος και με τα…κομματάκια που παράγονται, όταν αυτό φθείρεται πολύ και που πλασάρονται ως νέα.
Η δε άλλη πλευρά, επειδή είναι πολιτικά αναλφάβητη, δεν διαθέτει εξειδίκευση και είτε το πιστεύει, είτε το αποδέχεται, είτε ελπίζει πως ίσως κάτι έχει αλλάξει και η μόνη συνεισφορά της στην ιστορία είναι η συντήρηση όλου αυτού, με την άβουλη ψήφο της.
Άβουλοι ψηφοφόροι, πραγματικά φυτά…..

Για να αλλάξει αυτό, μένει να μπορέσει ο καθένας να εκπαιδεύσει την νέα γενιά του μικρόκοσμου του, ώστε αυτή να καταφέρει με ξεκάθαρο τρόπο να απορρίπτει εν τη γενέσει τους τέτοια φαινόμενα κι αν χρειαστεί να «κόβει» το μέλος του σώματος που παράγει τον πολιτικό καρκίνο, ως παραδειγματισμό για τα επόμενα «χρωματοσώματα» των κυττάρων-κομμάτων, για να πεθάνει κάποια στιγμή το παλιό και αυτό που θα γεννηθεί να είναι πραγματικά νέο!
Κι αυτό θα το κάνει μέσω της αυτοκριτικής και με το να χρησιμοποιεί τον πολιτικό αναλφαβητισμό όλων των προηγούμενων γενεών ως το παράδειγμα προς αποφυγή. Σαν τον γιατρό μανιώδη καπνιστή που στα τελευταία στάδια του καρκίνου, γίνεται ζωντανό έκθεμα-παράδειγμα αποτροπής για τους άλλους.

Ταυτόχρονα με την πίεση να αποκτήσουν ανεξάρτητη κρίση και πολιτική κρίση-εξειδίκευση, ώστε να πάψουν να αφήνουν τους άλλους να σκέφτονται γι αυτούς, νομίζοντας πως αυτό που αναπαράγουν είναι δική τους σκέψη και βούληση.

Ανεξάρτητη κρίση μέσω της οποίας να μην επιτρέψουν στις ζυμώσεις για το νέο, να συνεισφέρει ουσιαστικά μόνο το παλιό και όχι και αυτοί ως πολίτες-πολιτικά όντα-ψηφοφόροι. Αυτό δηλαδή που σήμερα κάνει η πολιτικά αμόρφωτη-ανειδίκευτη πλειοψηφία…Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο.

Αν ξεκινούσαμε όλοι τώρα, θα έπαιρνε μεν πολλά χρόνια, αλλά αξίζει τον κόπο…

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για την βιολογική περιγραφή των γεγονότων:
http://users.sch.gr//dgspanos/mitosi1/index.html
http://www.agrobioaua.com/joomla/index.php?Itemid=33&id=14&option=com_content&task=view
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B106/85/686,2586/

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Βεγγος-συστημα-κοινωνια
Edit 2 (Τέλη Ιουνίου 2017)
Σε χώρες με μηδενική κοινωνική συνοχή και ανύπαρκτη πολιτική παιδεία, κατάσταση που καλλιεργήθηκε για πολλές δεκαετίες, οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους όταν δεν έχουν πολλές εργασίες στα χωράφια, οι λιμενεργάτες δένουν τα καράβια στα 3ήμερα των αργιών, οι εργαζόμενοι στη καθαριότητα απεργούν μέσα στη καρδιά του καλοκαιριού κοκ

Κι αυτό δεν θα ήταν άσχημο, αν δεν συνέβαινε με μια βαρετή προβλέψιμη επανάληψη που δεν παράγει τίποτα, δεν ανοίγει νέους δρόμους και απειλεί με μόλυνση και όσα υγιή άτομα (σαν μονάδες) της κοινωνίας έχουν μείνει.

Καμία ομάδα όμως δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται πως δεν πετυχαίνει τίποτα ουσιαστικό και πως όλο αυτό είναι αδιέξοδο και για την ίδια και κανένα μέλος καμιάς τέτοιας ομάδας δεν φαίνεται να μπορεί να βγει από αυτή τη παγίδα και να αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως θα μπορέσει να προσφέρει -στο μακρινό μέλλον, για τους επόμενους και όχι τώρα- κάτι συνολικά θετικό.
(https://365meres.wordpress.com/2016/05/09/mia-fotografia-gia-olous-kai-11-arthra-gia-opoion-thelei/)

Χρησιμοποιώντας, η κάθε ομάδα, όλους τους άλλους σαν ομήρους. Και όλοι οι άλλοι διαμαρτύρονται μέχρι να έρθει η σειρά τους φυσικά να «απαγάγουν» μια πόλη ή μια ολόκληρη χώρα….

Που κάνει κείμενα σαν το παρακάτω -δυστυχώς- διαχρονικά…

Edit 1 (Τέλη Ιουνίου 2015)
(Το αρχικό κείμενο είναι από τις 9/8/2012, επικαιροποιημένο με μικρές αλλαγές-προσθήκες μετά τα τελευταία γεγονότα του δημοψηφίσματος κλπ)

Βαρέθηκα να βλέπω τις πορείες της κάθε εγχώριας μασονίας-συντεχνίας-κόμματος που θυμάται να κινητοποιήσει τα πρόβατα-μέλη της και να επικαλεστεί και την «κοινωνία» μόνο όταν θίγεται η τσέπη της.

Πριν λίγες μέρες (όταν γράφηκε) οι αστυνομικοί που μεθαύριο θα ψεκάζουν την «κοινωνία» των κουνουπιών…και θα σαπίζουν στο ξύλο την φάρμα των ζώων που αυθαίρετα ονομάζεται «κοινωνία»…

Τώρα (όταν γράφηκε) οι δικαστικοί που έβγαλαν το χαράτσι συνταγματικό λιώνοντας κάτω από την μπότα της «τυφλής» (όποτε θέλουν) δικαιοσύνης, που -κατά επιλογή τους- ερμηνεύει τους νόμους κατά το δοκούν, την «κοινωνία» των σκουληκιών, καταπατώντας κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου…..
Μέχρι και τα κόμματα ξεχωριστές πορείες για το ίδιο θέμα διοργανώνουν….

Μέχρι και σε δημοψηφίσματα (τωρινή προσθήκη) σε παγιδεύουν να συμμετέχεις διαλέγοντας πλευρά, με επικλήσεις στο πορτοφόλι σου, για να τους δίνεις άλλοθι ύπαρξης και να ανανεώνεις την επιρροή τους, όταν είναι ολοφάνερο πως ο,τι κι αν απαντήσεις το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Παρόλα αυτά πιάνεσαι στην φάκα που έχεις επιτρέψει να τοποθετηθεί στην τσέπη σου….

ΕΙΔΑΤΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ-ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΔΕΧΕΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ/ΓΙΝΕΣΤΕ ΜΕΛΗ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΚΟΙΝΗΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΣΑΣ, ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ;

Γι αυτό έπαψε να υπάρχει αυτό που ονομάζεται «κοινωνία»
Που είσαι εσύ; Που είμαι εγώ; Που είναι ο «άλλος»;
Η έννοια κοινωνία είναι στο ψυγείο εδώ και πολλές δεκαετίες.
Η έννοια κοινωνία θα μείνει κλεισμένη μέσα σε εισαγωγικά μέχρι να αποκτήσει ξανά υπόσταση.

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από την ατομικότητα των πολιτών που είτε δεν ανήκουν είτε δεν θα θέλουν πια να ανήκουν σε κάποιο επαγγελματικό ή κομματικό μαντρί, θα αποκτήσει συλλογική συνείδηση που θα την «βγάζει στο πεζοδρόμιο» αυτοματοποιημένα, ψυχρά, λογικά, όποτε θα βλέπει την κάθε τέτοιου είδους ομάδα υποκριτικά να βγαίνει στον δρόμο και θα την αναγκάζει να τρέξει να κρυφτεί, που θυμάται να την επικαλείται μόνο όταν θίγεται ο εαυτούλης της…

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από την ατομικότητα της σκέψης των πολιτών που απεχθάνονται να κατευθύνονται σαν άβουλα όντα αναγεννηθεί και κυνηγήσει από τον δρόμο όλους αυτούς, μέχρι που και τα απλά εναπομείναντα μέλη των συντεχνιών αντιληφθούν πως στην πραγματικότητα άγονται και φέρονται από τα ιερατεία τους ΑΚΡΙΒΩΣ όπως οι κομματικοί στρατοί άγονται και φέρονται από τα κόμματα που υποστηρίζουν, με μοναδική επιδίωξη το προσωπικό βόλεμα και σύνθημα το πορτοφόλι τους και γίνουν και αυτοί ένα με την «κοινωνία» αφήνοντας μόνες και άνευ ηθικού ερείσματος τις κεφαλές κάθε λογής «σωματείου,ομοσπονδίας,ένωσης, κόμματος» και αρχίσουν να λειτουργούν και στην καθημερινότητα τους υπέρ της «κοινωνίας» που άλλοι ψευδώς επικαλούνται γι αυτούς….

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από τα παραπάνω αποκτήσει ανανεωμένη συλλογική συνείδηση που θα μειώσει στο ελάχιστο την επιρροή κάθε λογής «ηγέτη» και οδηγήσει -χωρίς προσυνεννόηση- τις μονάδες που την αποτελούν στην ίδια κατεύθυνση, να αγωνιστούν γι αυτήν ως μέλη της και όχι ως αποκομμένα μέρη της δίνοντας της ξανά ηθική υπόσταση, μόνο τότε θα αρχίσουν να αλλάζουν τα πράγματα.

Μόνο όταν η κοινωνία μέσα από τα παραπάνω βγάλει στον δρόμο για πρώτη φορά τον εαυτό της χωρίς «ηγέτες» και πατρόνες, χωρίς ομάδες και υποομάδες, απαιτώντας για πρώτη φορά αυτά που είναι σημαντικά και προηγούνται της όποιας οικονομικής ευμάρειας, μόνο τότε οι πολιτικοί μας που ενδιαφέρονται πρωτίστως για την εξουσία και την καρέκλα, θα ανησυχήσουν πραγματικά !!!!

Μόνο όταν η κοινωνία καταλάβει πως «όλα τα άλλα» που ξέχασε είναι οι βασικές προϋποθέσεις
που θα της εξασφαλίσουν (ως φυσική συνέχεια μιας υγιούς της λειτουργίας ) και υγεία στο οικονομικό πεδίο και πετάξει από μέσα της και πάνω της όλους αυτούς (με τελευταίους χρονικά τους πολιτικούς) που για τα μικρο-συμφέροντα τους, για την ικανοποίηση της προσωπική τους ματαιοδοξίας ή γιατί απλά είναι η εύκολη λύση, την βιάζουν με το να την δελεάζουν με μερικά χαρτονομίσματα που στο τέλος τους τα χρωστάει κι από πάνω, θα ξεκινήσουν να εμφανίζονται δυνάμεις με σκοπό και στόχο να διαγραφούν τα κακώς κείμενα .
‘Όταν αυτές οι δυνάμεις δεν θα κινδυνεύουν να γίνουν βορά κάποιας συντεχνιακής αγέλης, που θα ανταποκριθεί τυφλά στο σφύριγμα του τσοπάνη της για επίθεση…

Μέχρι τότε, εσύ ο απλός δικαστικός, εσύ ο απλός αστυνομικός, εσύ ο απλός ταξιτζής, βενζινοπώλης, δάσκαλος, εργάτης….θα παίζεις το παιχνίδι του συστήματος μέσα από το υποσύστημα που αυτό δημιούργησε και του οποίου είσαι ή γίνεσαι περιστασιακά μέλος.

Μέχρι τότε, εσύ ο απλός πολίτης που επειδή δεν ανήκεις επίσημα σε κάποιο συντεχνιακό, κομματικό, πολιτικό-ιδεολογικό στρατό πιστεύεις λανθασμένα πως δεν είσαι και παγιδευμένος από τις αδιάρρηκτες συνάψεις του εγκεφάλου με την τσέπη σου τις οποίες ύπουλα μπόλιαζαν σιγά σιγά στο «κοινωνικό» σου DNA, θα επιτρέπεις αυτές να  να γίνονται χορδές στα χέρια επιτήδειων με τις οποίες σε παίζουν σαν μαριονέτα, καθιστώντας σε -έστω και προσωρινά- ο καθένας τους πιόνι του. Πιόνι του που το κινεί μέχρι να πετύχει τα σχέδια του…

Κι όταν δεν σε χρειάζεται άλλο και σε αφήνει και «πέφτεις» , αντί φυσιολογικά να διαλύσεις υπό το βάρος που σε φορτώνουν να κουβαλάς αυτόν τον αόρατο ιστό που έχουν υφάνει, όσο κι αν έχεις απογοητευτεί ή θυμώσεις (ή και τα δυο) απλά αναπηδάς και παραμένεις δεκτικός στον επόμενο που θα γίνει κύριος του και πιάσει, ερεθίσει και σε παίξει με τις ίδιες χορδές…

Μέχρι να πάψει να συμβαίνει αυτό…
Μέχρι τότε….η «κοινωνία» θα μένει παγιδευμένη σε εισαγωγικά….
(και η οικονομική κατάσταση είναι απλά μια από τις αντανακλάσεις της)
Ας την ελευθερώσουμε προτού να είναι αργά…..

Save

Save

Save