Tag Archives: κοινωνία

Εμείς είμαστε το λάθος…

Φωτογραφία από www_slon_pics από το Pixabay


Ο Αναξίμανδρος, ο Εμπεδοκλής, ο Λαμάρκ, ο Δαρβίνος (που και με προσωπική του έρευνα συγκέντρωσε ιδέες και στοιχεία και έγραψε την θεωρία της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής) και οι υπόλοιποι αργότερα που ανέπτυξαν την εξελικτική βιολογία μπορεί να είχαν δίκιο σε όσα πίστευαν.

Στην εποχή μας όμως αυτό που θα έπρεπε να εξετάζεται και να μας απασχολεί περισσότερο είναι η διανοητική εξέλιξη του ανθρώπου. Ως άτομο και ως σύνολο.

Επειδή το να καταγόμαστε από κάποιο ιχθυόμορφο είδος είναι αδιάφορο αν διανοητικά έχουμε καταλήξει να συγγενεύουμε περισσότερο με τα πρόβατα και όχι με τα δελφίνια και αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση η φυσική διανοητική εξέλιξη θα είναι να φτάσουμε να ταυτιζόμαστε όχι με ανθρώπους σε ιδανική εγκεφαλική φάση αλλά με αμοιβάδες χωρίς εγκέφαλο που ιδανικά απλά αντιδρούν σε ερεθίσματα.

Αμοιβάδες στο μυαλό που σαν και κάποιες από τις κανονικές (που παρεμπιπτόντως ως είδος δεν διαθέτουν τέτοιο) μπορεί να είμαστε άκρως επικίνδυνες και για το υπόλοιπο σώμα μας και σαν κάποιο υποείδος τους που παρασιτεί στο έντερο μας εμείς να φτάσουμε να παρασιτούμε στον εγκέφαλο μας και να μην μπορούμε να «χωνέψουμε» κάποια πράγματα γιατί τον «ταΐζουμε» με πρόχειρη τροφή (σκέψη) επειδή παράγεται εύκολα, η οποία να μοιάζει νόστιμη όμως η «θρεπτική» της αξία να είναι αμφισβητήσιμη.

Διανοητική εξέλιξη που λαμβάνει χώρα όπως ακριβώς συμβαίνει και αυτή με την οποία η επιστήμη της βιολογίας με τον κλάδο της εξελικτικής βιολογίας πραγματεύεται, την αλλαγή ενός είδους μέσα στον χρόνο.

Όπου παρόλο που οι διάφορες μεταβολές συμβαίνουν σε μικρή, σχεδόν μη παρατηρήσιμη κλίμακα, σε μεμονωμένα άτομα διαφορετικών υποομάδων σε κάθε γενιά, σε βάθος χρόνου έχουν την δυνατότητα να επιφέρουν ουσιαστικές αλλαγές στα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού.

Τόσο δυναμικά αξιόλογες κάποιες φορές που να φτάνουν μέχρι και στη δημιουργία κάτι εντελώς νέου.

Αν λοιπόν η διανοητική μας εξέλιξη μας αναβαθμίζει ως άτομα τότε νομοτελειακά, με το πέρασμα των γενεών, προκύπτει αθόρυβα (και χωρίς δυνατότητα αναχαίτισης) μέσω μιας φυσικής εξέλιξης και ένας ικανός αριθμός μονάδων που ως σύνολο αξίζουν καλύτερα πράγματα και σε κάποια άλλη στιγμή μέσα στον χρόνο θα φτάσουν να επικρατήσουν και σε κάθε «καθρεπτή» που θα κοιτάνε θα το βλέπουν μέσω του συλλογικού εαυτού τους.

Καλύτεροι άνθρωποι – ικανότεροι πολίτες σε πλειοψηφικά νούμερα άρα καλύτερο ποδόσφαιρο, καλύτερη περίθαλψη, καλύτερους πολιτικούς, καλύτερα όλα.

Η διανοητική μας όμως εξέλιξη δεν μπορεί να μας πηγαίνει μπροστά σαν άτομα όταν πέφτουμε χαμηλά ως άνθρωποι ακόμη και με όχημα την πτώση ενός πυραύλου που σκότωσε ανύποπτους, αθώους και άσχετους με ένα πόλεμο ανθρώπους, όπως αυτός που έπεσε στην Πολωνία.

Τόσο χαμηλά που στη σκόνη που σήκωσε χάνουμε την πραγματική εικόνα και απλά κοιτάμε από την πλευρά που έχουμε επιλέξει να στεκόμαστε.

Μπορεί να ήταν ανθρώπινο λάθος και ρωσικός πύραυλος που είχε από παλιά η Ουκρανία στην κατοχή της όπως είναι η επίσημη εκδοχή, μπορεί να ήταν ανθρώπινο λάθος κάποιου Ρώσου χειριστή που αποφασίστηκε να «καλυφθεί» για χι λόγους στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα (με τις ΗΠΑ να πιέζουν για συνομιλίες), μπορεί να ήταν αποτυχημένη προβοκάτσια από τον Ζελένσκι, μπορεί να ήταν εσκεμμένη ενέργεια με εντολή Πούτιν, κανείς δεν μπορεί να ξέρει με απόλυτη σιγουριά.

Αυτό που όμως ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα είναι το πόσο δυστοπικό για το ανθρώπινο είδος (και την ποιότητα που λέγαμε παραπάνω) είναι να βλέπω με πόση ένταση «πολεμάνε» τρίτοι παρατηρητές μέσω σχολίων κάτω από τα άρθρα που κατακλύζουν το διαδίκτυο, με μοναδικό στόχο να σηκώσουν στο «αντίπαλο στρατόπεδο» τη σημαία του εγώ τους που τροφοδοτείται απο μολυσμένη δεξαμενή σκέψεων.

Τόσο φανατικά που άτομα και από τις δυο μεριές σχεδόν να χαίρονται που σκοτώθηκαν -ακόμη- δύο αθώοι, άσχετοι μάλιστα με τον πόλεμο άνθρωποι, αρκεί αυτό να συνέβη από πύραυλο της αντίπαλης πλευράς.

Άτομα που έχουν προ πολλού αφήσει κατά μέρους το μόνο πραγματικά αδιαμφισβήτητο γεγονός (επίθεση χώρας στην επικράτεια μιας άλλης) και βλέπουν όλον αυτόν τον ασταμάτητο σκοτωμό αποσπασματικά, σαν αυτοτελή επεισόδια κάποιας τηλεοπτικής σειράς, επιδιδόμενα σε συνεχή εγκλήματα σκέψης.

-Ρώσικος ο πύραυλος. Ρε τους άχρηστους τους Ρώσους που υποστηρίζετε, τι ανίκανοι είναι…
-Τι λέει εδώ; Ουκρανικός τελικά, γατάκια; Τι είναι οι Ρώσοι ρε, τίποτα άχρηστοι σαν τους δυτικούς;


(Θα μπορούσα να βάλω αμέτρητα screenshot όμως δεν θέλω γιατί η αισθητική μου δεν μου επιτρέπει κάτι τέτοιο)

ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ!
Τι έχει σημασία; Ποιανού ήταν ο πύραυλος ή οι άνθρωποι που πέθαναν;
Που με τα πτώματα τους ανάμεσα σας είναι σαν να εκτοξεύετε ο ένας στον άλλο χαμηλού επιπέδου προσωπικότητες;

Έχει κάποια αξία να αποδείξετε την ικανότητα της πλευράς που υποστηρίζετε ή την ανικανότητα της άλλης μπροστά στην αξία της ανθρωπινης ζωής;

Μετά μου ονειρεύεστε και ποιοτική (και πολιτική) αλλαγή και μπορεί και να ξαφνιάζεστε όταν μας «ακουμπάνε» οι δυσάρεστες ειδήσεις (εσάς όμως σαν αμοιβάδες, χωρίς ανάλυση και στοχασμό, στιγμαία και μηχανικά) που κατακλύζουν την καθημερινότητα μας και να απορείτε που αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί γιατί πολύ απλά δεν κοιτάζετε πραγματικά τον καθρέπτη σας.

Πρόβατα σε μαντριά σκέψης, από επιλογή.
Που φτάνουν στο σημείο να χαίρονται όταν το είδος τους σφαγιάζεται, αρκεί το μαχαίρι να είναι του τσοπάνη που έχουν επιλέξει, ακόμη και αν σκοτώνονται πρόβατα στο δικό τους μαντρί.

Πολύ περισσότερο αν αυτά που πεθαίνουν είναι «ανώνυμα», περνούν τυχαία και δεν ανήκουν πουθενά, αν λείπει η ετικέτα από το αυτί.

Τότε τα γεμάτα φανατισμό μπε που ακούγονται καλύπτουν ακόμη και βόμβες αφού αυτά με την «εσώκλειστη» σκέψη, απαλλαγμένα από οποιοδήποτε συναίσθημα θα μπορούσε να παίξει ένα είδος υποτυπώδους φρένου στην εκδήλωση του πραγματικού τους εαυτού δίνουν πραγματικό ρεσιτάλ μίσους και ας βάφεται πάλι κόκκινο το έδαφος από μονάδες του δικού τους είδους.

Κάποιοι μπορεί να ξύνουν το κεφάλι τους τώρα μη μπορώντας να αντιληφθούν το λάθος τους, τη λάθος οπτική τους η οποία τους οδηγεί να προτεραιοποιούν τις άχρηστες πληροφορίες στην οργάνωση της σκέψης τους.

Αν αυτό τους βοηθήσει (ακόμη και αν ματώσουν εξωτερικά) να πιέσουν τον εαυτό τους να κυκλοφορήσει το αίμα στον εγκέφαλο ενεργοποιώντας τις σωστές συνάψεις που θα τους κάνουν -κάποια στιγμή- να αντιληφθούν την λεπτή διαφορά που θα τους περάσει στην άλλη πλευρά, αυτή που θα τους δώσει τη δυνατότητα να αντιστρέψουν την διανοητική τους/μας εξέλιξη και να τους/μας πάει προς τα δελφίνια και τελικά «νέους» ανθρώπους που να αγγίζουν ως είδος μια ουτοπία από αυτή προς τις αμοιβάδες, καλώς το κάνουν και να συνεχίσουν.

Αν δεν μπορούν, ας συνεχίζουν να κάνουν αυτό που κάνουν.

Υ.Γ.
Στην τελική, ό,τι είναι να γίνει εξελικτικά για το είδος μας (πέρα από σωματικές αλλαγές όπως το να χάσουμε για παράδειγμα ως μη χρήσιμες ούτε ως διακοσμητικό στοιχείο πλέον τις τρίχες από το σώμα μας, ακόμη και το κεφάλι μας) και μας αξίζει, καλύτερο ή χειρότερο, θα γίνει.

Αν και το να μην έχουν (οι απόγονοι) τρίχες στο κεφάλι μπορεί να βοηθούσε και τη διανόηση τους απαλλάσσοντας τους από… επιδερμικές σκέψεις που αλλοιώνουν σε ατομικό (με όλες τις σημασίες) επίπεδο την ικανότητα μας να βλέπουμε τα πράγματα όπως πρέπει.

Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε στιγμή έχουμε ως σύνολο αυτό που μας πρέπει και αυτή τη στιγμή ζούμε ένα πραγματικό δράμα αφού έχουμε χαρούμενους και στενοχωρημένους ανθρώπους που βλέπουν ως θεατές ανύποπτους ανθρώπους να παύουν να υπάρχουν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Χαρούμενους και στενοχωρημένους όχι για το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν αλλά ανάλογα το από ποιους σκοτώνονται.

Όπως είχαμε και έχουμε για παράδειγμα θαυμαστές του Ρουπακιά και θαυμαστές των δολοφόνων των δυο παιδιών που ακόμη και τόσα χρόνια μετά σφάζονται διαδικτυακά για δίποδα που σκότωσαν ανύποπτους ανθρώπους στον… προσωπικό τους πόλεμο για ιδέες τρίτων.

Όπως είχαμε και έχουμε -επί της ουσίας- μέχρι και υποστηρικτές βιαστών.

Άτομα που τρώνε τα λυσσακά τους αν ένας τέτοιος υπάνθρωπος τυχαίνει να έχει άμεση/έμμεση σχέση με αντίπαλο κόμμα/άλλη ιδεολογία αλλά μοιάζουν να πίνουν το αμίλητο νερό αν «αγγίζει» τον δικό τους χώρο.

Λες και το έγκλημα δεν είναι το ίδιο και η ζωή του θύματος ως ανθρώπου έχει μικρότερη αξία, ανάλογα τις πολιτικές – ιδεολογικές «αξίες» που υποστηρίζει ένας θύτης που δεν δίνει την παραμικρή αξία για την ανθρώπινη ζωή.

Κάνουν δηλαδή ό,τι και ο βιαστής, ακόμη και αν δεν το καταλαβαίνουν. Υποβιβάζουν το θύμα ως ύπαρξη γιατί μέχρι εκεί φτάνει το επίπεδο τους.

Όπως ακριβώς υποβιβάζουν κάποιοι (πολλοί) θύματα σαν και του πυραύλου που έπεσε στην Πολωνία με την δική τους αδιάκοπη λάθος θεώρηση των πραγματών και προσωπική τους στάση.

Δεν είναι τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας λάθος, εμείς είμαστε το λάθος.

Advertisement

Το σημαντικότερο όχι…


Μαθητής στην Άρτα άφησε παράλυτο συμμαθητή του και μέχρι στιγμής, ένα χρόνο μετά, απλά άλλαξε σχολείο.

Που όμως ξεκινάνε και που τελειώνουν οι ευθύνες (αν αναζητηθούν);
Ξεκινάνε κάπου, τελειώνουν κάπου ή μήπως και αυτό, όπως όλα γύρω μας είναι απλά ένα αταυτοποίητο θραύσμα μιας αόρατης σφαίρας ενός υπαρκτού άλλα αδιόρατου πολέμου;

Ενός πολέμου που έχει να κάνει με έναν εχθρό πολύ πιο επικίνδυνο από έναν ξενόγλωσσο άνθρωπο – λαό που απλά θέλει να κάνει εκείνος κουμάντο στη ζωή μας αντί για ξένους που απλά έχουν την ίδια κοψιά και την ίδια λαλιά με εμάς.

Ενός εχθρού που κυκλοφορεί ανάμεσα μας σαν μεταδοτικός ιός και έχει να κάνει με αυτό που πραγματικά κρύβεται πίσω και κάτω από ένα τυπικό σύστημα νόμων, κανόνων, αξιών το οποίο μας παρουσιάζεται ως ιδανικό για να κρύψει με ιδανικό τρόπο πόσο κακό (έως άχρηστο) αποτέλεσμα παράγει σε όλα τα επίπεδα.

Ενός εχθρού που ακούει στο όνομα χαμηλή ποιότητα.

Αν τα αρχικά και τα πρώτα υλικά μιας μηχανής αλλά και οι πρώτες ύλες είναι κακής ποιότητας δεν γίνεται να σου δώσουν καλό προϊόν.
Ακόμη και αν εγκαταστήσεις ένα πρώτης ποιότητας τελικό εξάρτημα σε αυτή το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Το υπόλοιπο σύνολο θα συνεχίσει να στέλνει με κακό τρόπο στο τέλειο τελικό εξάρτημα το ίδιο -σχεδόν τελικό- κακό προϊόν και όσο για το εξάρτημα το ίδιο είτε θα απορριφθεί, είτε θα καταστραφεί, είτε -τελικά- θα αφομοιωθεί.
Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Και αυτός ο εχθρός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί συλλογικά και οργανωμένα γιατί όπως οι μεταδοτικοί ιοί ευνοείται όταν οι άνθρωποι έρχονται κοντά σχηματίζοντας ομάδες πέρα από τον δικό τους μικρόκοσμο.

Γιατί αρκεί ένας χαμηλής ποιότητας άνθρωπος όπως ένας μόνο άρρωστος με γρίπη ή κόβιντ για να μεταδώσει εύκολα τον ιό σε μια ομάδα ανθρώπων που έρχεται με φυσικό τρόπο κοντά.

Όπως ένα κακό γρανάζι – εξάρτημα μπορεί να επηρεάσει την συνολική λειτουργία μιας μηχανής που έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί ως σύνολο.

Όπως ακριβώς έχει σχεδιαστεί και μια κοινωνία ανθρώπων.

Πόσω μάλλον όταν τα κακά γρανάζια ή/και τα κακά υλικά είναι περισσότερα του ενός. Πολλά περισσότερα.

Γι αυτό και είναι πολύ δυσκολότερο να δημιουργήσεις από το να καταστρέψεις.

Γι αυτό και σε έναν οπαδικό όχλο για παράδειγμα αυτός που θα πετάξει σήμερα μια πέτρα δημιουργεί μεγαλύτερο μιμητισμό από αυτόν που θα σταματήσει κάποιον που θα πάει να την πετάξει.

Γι αυτό ο πρώτος έχει ντε φάκτο περισσότερες πιθανότητες ακόμη και να ηρωποιηθεί – γίνει ο ηγέτης του όχλου ενώ ο δεύτερος να αποβληθεί, να θεωρηθεί εχθρός, ακόμη και να χτυπηθεί από τους ίδιους τους συνοπαδούς του γιατί η συμπεριφορά του δεν θα συνάδει με αυτή που το πλήθος θα τείνει να υιοθετήσει ως συλλογικότητα και γι αυτό το δημόσιο παράδειγμα του θα πάει χαμένο για το σύνολο, άγνωστος μέσα σε αγνώστους.

Μόνο αν αυτός ο ένας προκύψει από κάποιον που κάποτε έγινε ο ίδιος στον μικρόκοσμο του αρνητικό παράδειγμα μη αντίδρασης (μέσα από παραδοχή του περί της ανωφελότητας μιας δημόσιας αντίδρασης του) και βρεθεί σε μια στιγμή του χωροχρόνου όπου δίπλα του θα βρεθούν και άλλοι πολλοί που έγιναν το ίδιο καλοί ποιοτικά μέσα από μια παρόμοια ατομική διαδικασία προγενέστερων ατόμων αυτός που θα πετάξει την πέτρα δεν θα μπορέσει να κάνει την διαφορά.

Μόνο –ακόμη καλύτερα– αν κάποιος που έφτασε ακόμη και να πετάξει πέτρα γίνει αυτοβούλως και με προσωπική προσπάθεια αρνητικό παράδειγμα στον μικρόκοσμο του και δεν ντραπεί να του διδάξει να μην γίνουν σαν αυτόν ως προς το κομμάτι εκείνο της ζωής του υπάρχει περίπτωση αυτός ο σπόρος αλλαγής που πρέπει να φυτευτεί να βρει το εύφορο έδαφος.

Κατάλληλο έδαφος που να το σεβαστούν όσο χρειάζεται τα πολύ κοντινά του πρόσωπα ώστε να μη ποδοπατηθεί όπως θα γινόταν αν το έκανε μεταξύ αγνώστων προτού όλο αυτό αναπτυχθεί σε σύνθεση σκέψεων και να φτάσει κάποια στιγμή μέσω της διαλεκτικής για παράδειγμα να ποτίζεται μέχρι τη στιγμή που να αποδώσει καρπούς εξηγώντας όχι μόνο τα βαθύτερα αίτια αλλά και δείχνοντας τον ίδιο μοναδικό δρόμο «μοναχικής» σποράς και στους υπόλοιπους.

Αθόρυβες και ατομικές προσπάθειες στον πυρήνα και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο και εκτός εμβέλειας από τα πολλά και διάφορα ραντάρ του συστήματος που έχουν σχεδιαστεί να ψάχνουν στην επιφάνεια και από μέσα προς τα έξω και όχι το αντίθετο.

Σαν ένας μοναδικός δούρειος ίππος που χτυπάει έναν υπολογιστή.

Αν αυτός ο υπολογιστής δεν είναι συνδεδεμένος σε ένα ευρύτερο δίκτυο δεν μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτός, ούτε να μελετηθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο από κανένα σύστημα και από κανένα πρόγραμμα άμυνας.

Αν ξεκινήσεις να «μολύνεις» ένα σύστημα υπολογιστών δίνεις χρόνο να μελετηθεί η επίθεση σου και το σύστημα να αναπτύξει, κάποια στιγμή, όσο δυνατή και σφοδρή και να είναι αυτή, τις αντίστοιχες άμυνες σε υπολογιστές που δεν έχει φτάσει ακόμη αυτό που έφτιαξες.

Από εκεί και πέρα το σύστημα μπορεί να βάλει σε καραντίνα τον δούρειο ίππο σου ακόμη και αν φτάσει να υπολειτουργήσει για λίγο αφαιρώντας μαζί με αυτόν και χρήσιμα κομμάτια του, μέχρι να φτιάξει κάποιο μπάλωμα ή να τα αντικαταστήσει εξ ολοκλήρου με κάποιο update.

(Σου θυμίζει λίγο αυτό την σχεδόν καρκινική δημιουργία νέων και δήθεν διαφορετικών κομμάτων; Θα έπρεπε…)

Και αν έχουν επηρεαστεί κρίσιμα στοιχεία του μπορεί να δώσει εντολή -ως έσχατη λύση- για φορμάτ και όταν επιστρέψει σε πλήρη λειτουργία ο δούρειος ίππος σου να είναι παρελθόν.

(Αυτό το φορμάτ, σε πολιτικούς όρους, μπορεί να είναι από μια ολική αλλαγή προσώπων, ονόματος και σήματος κάποιων συστημικών κομμάτων που φαινομενικά περνάνε στο περιθώριο ή την είσοδο δήθεν άσπιλων επειδή κινούνται στα όρια – άκρα όπως η Χρυσή Αυγή -ως τώρα- στη βουλή μέχρι ένα πραξικόπημα, όταν και όποτε αυτό απαιτείται.)

Αν όμως το κάνεις ατομικά, με φυσικό τρόπο σε κάθε υπολογιστή ξεχωριστά, κρατώντας τους ασύνδετους μέχρι να το καταφέρεις, όταν κάποια στιγμή θα συνδεθούν, το σύστημα το οποίο τους τρέχει δεν θα έχει την παραμικρή ελπίδα.

Όπως τώρα δεν έχει ελπίδα ο υπολογιστής σου να επικρατήσει μέσα σε ένα μολυσμένο σύστημα με το οποίο έρχεται σε επαφή.

Όπως ακριβώς δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να επικρατήσεις και εσύ ακόμη και αν είσαι υπόδειγμα πολίτη εφόσον αλληλεπιδράς μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο συνδεδεμένων ανθρώπων που ούτε καν γνωρίζεις προσωπικά.
Ο καλύτερος και ικανότερος όλων να είσαι.

Στην ίδια βάση με το παράδειγμα με τους υπολογιστές δεν μπορείς να το κάνεις ξεκινώντας να οργανώνεσαι σε ομάδες, σε κάποιο δίκτυο δηλαδή, γιατί αυτό θα γίνει εύκολα αντιληπτό και να καταπολεμηθεί από το σύστημα.

Πρέπει να «αποσυνδεθείς» και να λειτουργήσεις αποκλειστικά εντός του πυρήνα του απόλυτου μικρόκοσμου σου.

Επειδή λοιπόν ισχύουν τα παραπάνω, το θέμα είναι πως δεν υπάρχει κάποιο κουμπί για άμεσο ριστάρτ της κοινωνίας και όλων όσων προκύπτουν από αυτή.

Δεν είναι παιχνίδι σε κάποιον υπολογιστή (σημ. μπορεί και να είναι, ποιος ξέρει, μπορεί να είμαστε εικονικοί χαρακτήρες σε κάποιο υπερυπολογιστικό σύμπαν αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο και στην τελική δεν έχει και τόση σημασία) να μην σου αρέσει η εξέλιξη και να το σταματήσεις. Ούτε ταινία στην τηλεόραση να κλείσεις την οθόνη.

Που και να κάνεις το παραπάνω αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν για κάποιον άλλον να τα παίξει/δει.

Το μόνο που έχεις την ικανότητα να καταφέρεις ως άτομο είναι να τα αφαιρέσεις από τον δικό σου μικρόκοσμο και να γίνεις παράδειγμα (αρνητικό για όσο τα αποδεχόσουν) ώστε να μην αρέσει αυτό που ήσουν και στους επόμενους «δικούς σου» ανθρώπους και να τους κάνεις να θέλουν να γίνουν έστω λίγο καλύτεροι και να δημιουργήσουν με τη σειρά τους λίγο καλύτερους και ικανότερους, μέχρι να υπάρχουν τόσο και τόσοι καλύτεροι και ικανότεροι που να μπορούν να έχουν αυτά που τους αξιζουν ως άτομα και κατ’ επέκταση ως σύνολο.

Είναι ο ίδιος λόγος που όλοι σχεδόν γκρινιάζουν για την χαμηλή ποιότητα της τηλεόρασης όμως τα ντοκιμαντέρ και οι όποιες εκπομπές υψηλής ποιότητας έχουν μηδενική τηλεθέαση κάνοντας τους τηλεοπτικούς σταθμούς να επενδύουν σε αυτό που πραγματικά ζητάει, άσχετα με το τι λέει, το σχεδόν μηδενικό επίπεδο της πλειοψηφίας.

Επίσης ισχύει και μια άλλη παγίδα.

Είναι τόσο περισσότερο προτιμητέο για κάποιον να παραμείνει μέρος του συνόλου και να μην κοιτάει/τον κοιτάνε σαν εξωγήινο άτομο όταν μιλάνε για το γκολ ενός μέτριου παίκτη σε ένα αστείο ποιοτικά πρωτάθλημα ή για το που τα έπινε ένα πρόσωπο που έγινε διάσημο μέσα από ένα ριάλιτι που η πλειοψηφία δεν έχει διάθεση να κατανείμει τον χρόνο της σε πράγματα που απορρίπτουν οι περισσότεροι.

Άτομο = πλειοψηφία, πλειοψηφία = άτομο… Αρχίζει να ξεθολώνει λίγο η ευρύτερη εικόνα;

Ένα, δύο, τρία…επτακόσιες χιλιάδες, δύο εκατομμύρια. Στα τόσα εκλέγονται και οι κυβερνήσεις…

Και μέσω αυτής της έλλειψης διάθεσης έχασε η πλειοψηφία μέχρι και την ικανότητα να ξεχωρίζει ποιοτικά διαφορετικές έννοιες όπως διασκέδαση και ψυχαγωγία.

Έχοντας κάνει ψυχαγωγία μόνο αυτά που ζητάει με την στάση της να της προσφέρουν. Όπως έχει κάνει αποδεκτό και το συνολικό σύστημα.

Που ακόμη και όταν κάποιοι οσμίζονται πως κάτι βρωμάει σε αυτό δεν έχουν την ικανότητα να αντιδράσουν ώστε αυτό να ξεκινήσει να αλλάζει αλλά και όταν αντιδρούν η συντριπτική πλειοψηφία τους επιλέγει τον λάθος τρόπο, αυτόν που το σύστημα προσφέρει – επιτρέπει.

Ακόμη και αν τα καταστρέψεις, πες πως πας και ανατινάζεις την εταιρεία που έφτιαξε το παιχνίδι, την τηλεοπτική/κινηματογραφική εταιρεία που δημιούργησε το έργο, τον τηλεοπτικό σταθμό που παράγγειλε ή απλά πρόβαλε την ταινία, μαζί με τα άτομα που εμπλέκονται συνειδητά ή κατά τύχη σε αυτό, δεν έχεις ούτε την ικανότητα ούτε την δύναμη να αποτρέψεις την αναδημιουργία τους ή την δημιουργία παρόμοια κακών ταινιών και παιχνιδιών γιατί αυτά αντανακλούν την συνολική ζήτηση μέσα από το συλλογικό επίπεδο ποιότητας.

Πέρα από το γεγονός πως ακόμη και αγνές προθέσεις να έχεις θα παίξεις το παιχνίδι που αγαπάει η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, ένα σύστημα που βασίζεται και στην ρουτίνα αλλά και την εικονική ηρεμία και ασφάλεια που παρέχει και θα χαρακτηριστείς από την πλειοψηφία που θέλει την ησυχία της και τη βολή της ως τρομοκράτης.

Παιχνίδι που το σύστημα επιτρέπει να παίζουν κάποιοι και κάποιες φορές το σχεδιάζει το ίδιο ώστε να μη ξέρει κανένας τελικά τι είναι αληθινό και τι όχι και αυτό να είναι ακόμη μεγαλύτερη παγίδα για όλους.

Ούτε μπορείς να ξεκινήσεις να σκοτώσεις την πλειοψηφία γιατί ακόμη και αν τα καταφέρεις και αυτό που θες να φέρεις είναι το τέλειο η βίαιη επιβολή δεν είναι ούτε καλό παράδειγμα ούτε στέρεα βάση για χτίσιμο ενός διαφορετικού, καλύτερου κόσμου.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα έχουμε άπειρα πεύκα.
Αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία στην κοινωνία των δέντρων.

Έχουν πολλά θετικά όμως δεν κάνουν και την τρελή σκιά, γεμίζουν και πευκοβελόνες τον τόπο, λερώνουν και τα αυτοκίνητα με αυτά τα άσπρα χνούδια που κολλάνε σε οτιδήποτε πέσουν αλλά και -αυτό που το πάτε- καίγονται πανεύκολα και γίνεται κάθε καλοκαίρι κόλαση ο τόπος από τις φωτιές.

Αν ξεκινήσουμε όμως με αγνές προθέσεις να τα «ξεριζώσουμε» και να βάλουμε στη θέση τους αποκλειστικά άλλα δέντρα, καλύτερα, αν πράξουμε δηλαδή με βίαιο – κακό τρόπο για κάτι καλό, στο τέλος, αν έχουμε καθόλου δέντρα, πάλι τα πεύκα θα έχουν επικρατήσει.

Η εσκεμμένη βία είναι κάτι αφύσικο και ως τέτοιο δεν μπορεί να είναι το όχημα επιβολής για κάτι, όσο καλό και αν είναι αυτό.

Ακόμη και αν ο Χίτλερ ήταν ο θεός (με την έννοια του τέλειου) και ήθελε να φέρει την τελειότητα στον κόσμο (εννοείται πως δεν ήταν αλλά η επιβεβλημένη ανάγκη κατηγορηματικής επισήμανσης αυτού από τον συγγραφέα του κειμένου είναι δείγμα της χαμηλής ποιότητας ενός ποσοστού από όσους διάβάσουν το άρθρο αυτό), στην προσπάθεια επιβολή της με τη βία ήταν αναμενόμενο να βρει αντίδραση και να αποτύχει.

Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα σκέψης (και επιστρέφοντας στο παράδειγμα – ερέθισμα αυτού του άρθρου) ακόμη και να «αφαιρέσεις» το παιδί αυτό από τους «κακούς» γονείς και καταφέρεις να το διαπαιδαγωγήσεις με ιδανικό τρόπο δεν έχεις την ικανότητα ή την δύναμη να τους αποτρέψεις από το να δημιουργήσουν άλλα ίδια αλλά ακόμη και να το κάνεις συγκεκριμένα για αυτούς δεν μπορείς να αλλάξεις με μαγικό τρόπο και τους υπόλοιπους που είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτούς.

Τι μένει λοιπόν;
Μόνο ατομική προσπάθεια για τον μικρόκοσμο του καθενός ώστε να μην υπάρχουν στο μέλλον σε τόσο μεγάλο ποσοστό γονείς ανίκανοι να μεγαλώσουν σωστά παιδιά.

Που συνεπάγεται –στην τελική κλίμακωση– να μην υπάρχουν σε τόσο μεγάλο ποσοστό ανίκανοι να αντιληφθούν την μεγάλη εικόνα του συστήματος (συνολικά και όχι αποσπασματικά) και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο αυτό μπορεί να αλλάξει.

Μπορεί να συμβεί σύντομα;
ΟΧΙ.

Θα ζεις για να το δεις;
ΟΧΙ.


(Ακόμη και αν τώρα -28/10/22- που γράφεται το άρθρο ήσουν απλά ένα σπερματοζωάριο που έτρεχε να βρει το ταίρι του για να δημιουργήσει ζωή δεν θα ζεις για να δεις την προσπάθεια να αποδίδει σε τελικό βαθμό).

Αξίζει όμως να κρυφτείς πίσω τον εγωισμό σου (μη παραδοχή καταστάσεων-συλλογικών ευθυνών, ωχαδελφισμό, παραίτηση αφού δεν θα καταφέρεις να απολαύσεις τους καρπούς της δράσης σου κλπ) αφήνοντας στην τύχη τους αυτούς που θα έρθουν μετά από εσένα και να μη γίνεις η μήτρα από όπου θα ξεπηδήσουν καλύτερα άτομα, άνθρωποι, πολίτες;
ΟΧΙ.

Αν αποδεχθείς αυτά τα όχι τότε μπορεί και να ξεκινήσεις την σημαντικότερη μάχη απέναντι στον μεγαλύτερο εχθρό.
Την κακή πλευρά του εαυτού σου.

Και αν μάθουμε να πολεμάμε την κακή μας πλευρά χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά σιωπηλά, χωρίς εγωιστική επιδεικτικότητα προς ξένους αλλά με θετική χρήση εγωισμού, χωρίς να θέλουμε να το κάνουμε γνωστό πέρα από τον δικό μας μικρόκοσμο και του διδάξουμε αυτού του μικρόκοσμου να κάνει το ίδιο τότε θα έχει ξεκινήσει η πραγματική επίθεση στο σύστημα και η ουσιαστική πορεία προς το καλύτερο μέχρις ότου κάποιοι άλλοι στο μέλλον να φτάσουν όχι μόνο να αξίζουν πραγματικά ως ποιότητα αλλά μέσω αυτής να έχουν και την ικανότητα να τρέξουν το λειτουργικό σύστημα που τους αξίζει.

Όλα αυτα μέσα από τη δική μας αρχική προσπάθεια.
Που δεν θα την μνημονεύει κανένα βιβλίο ιστορίας.
Γιατί θα είναι κάτι πρώτα από όλα εσωτερικό ως μάχη και εξέλιξη.
Κάτι που θα έχει φέρει με εντελώς φυσικό τρόπο κάτι θετικό, όσο πιο θετικό γίνεται.

Μέχρι κάποιοι σχεδόν να αγγίξουν το τέλειο.
Που είναι και το υπέρτατο όριο αφού το τέλειο είναι μεν ουτοπικό αλλά δεν πρέπει να παύει ποτέ να είναι ο απώτερος στόχος.
Και να έχουν τελικά την ποιότητα/ικανότητα να διατηρήθουν σε εκείνο το επίπεδο για πάντα.

Μια κατάσταση που δεν θα επιδέχεται ερμηνειών για το πως προέκυψε (θα θεωρείται αυτονόητο να υπάρχει ως καθρέπτης των τότε πολιτών) και κατά συνέπεια δεν θα επιδέχεται και διαστρέβλωσης από κανέναν που να επιθυμεί σκοτεινά πράγματα και να έχει περίεργες προθέσεις.

Υ.Γ.
Αν συμβούν όλα αυτά τότε μπορείς και να ξεκινήσεις να το γιορτάζεις όπως το σημερινό ΟΧΙ.

ΟΧΙ που δεν έχει να κάνει με νίκη αλλά με την έναρξη μιας -σχεδόν υπεράνθρωπης- προσπάθειας.

Όπως και η άλλη μεγάλη εθνική εορτή της χώρας.

Μόνο που κανένας δεν τις έχει διδάξει 100% σωστά γιατί τις βλέπει μέσα από το σύστημα και όπως αυτό «απαιτεί» να τις βλέπουμε.

Δήθεν στοχαστικά όμως εντελώς επιδερμικά.

Είναι όμως εύκολο να το αντιληφθείς αν δεν μπορείς να δεις αυτό και τα υπόλοιπα φαινομενικά σκόρπια κομμάτια του παζλ ενωμένα;
ΟΧΙ.

Από εκεί πρέπει να ξεκινήσεις την προσωπική σου μάχη και το προσωπικό σου ΟΧΙ.

Ίσως ψάχνοντας -και μέσα σε αυτό το μπλογκ- να βρεις τα υλικά να συνθέσεις αυτό που χρειάζεται.

Έλλειψη μετά την βιταμίνη D

Image by Nika Akin from Pixabay

Βγήκε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και χωρίς φρένο στα δάχτυλα άρχισε να πληκτρολογεί τον επικήδειο (σχεδόν) ενός γνωστού τραγουδιστή, με πηγή μια πληροφορία υγείας και απλά το μήνυμα κάποιου τρίτου.

Δεν το έκανε επίτηδες και δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμη και τώρα, να θεωρεί πως έκανε κάτι κακό.

Δεν έχει να κάνει με πρόθεση να πληγώσει αλλά με αυθόρμητη αντίδραση να προσθέσει (πρόθεσις < προτίθημι < πρό=μπροστά + τίθημι=βάζω) το προσωπικό του αποτύπωμα σε μια πληροφορία.

Όπως ακριβώς έκανε ένας δημοσιογράφος σχολιάζοντας στην τηλεόραση την είδηση ενός θανάτου. Μόνο που αυτή η… πρόσθεση σε ένα γεγονός είναι ουσιαστικά αφαίρεση όσων μας ξεχωρίζουν από οργανισμούς χωρίς εγκέφαλο.

Ο Μουρατίδης αυτή τη δημοσίευση, ο Προτοσάλτε (εσκεμμένα δεν το αφήνω αόριστο όπως το ξεκίνησα γιατί αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και είναι κάτι εσωτερικό) εκείνο το άτοπο σχόλιο όταν σκοτώθηκε ο διανομέας φαγητού· τα μικρά, καθημερινά παραδείγματα είναι πολλά και όλα, μα όλα έχουν να κάνουν με μια έλλειψη.
Ενσυναίσθηση.

Το είδαμε το καλοκαίρι στο Euro με τους Δανούς αλλά λίγοι το μετέτρεψαν σε μάθημα γιατί είναι κάτι που πρέπει να «φυτευτεί» όσο είσαι κι εσύ ακόμη σποράκι (όπως λένε τα μικρά παιδιά) και να αναπτύσσεται μαζί σου όσο μεγαλώνεις και στην Ελλάδα που όλα πάσχουν, η παιδεία (σχολική & σπιτική) και το χτίσιμο σωστών χαρακτήρων δεν είναι ζήτημα προσεκτικού σχεδιασμού, είναι καθαρά θέμα επάρκειας και πρωτοβουλίας μεμονωμένων ατόμων.

Ένας καλός και ικανός (μόνο καλός ή μόνο ικανός δεν αρκεί όπως δεν αρκεί το καλός άνθρωπος για να είναι κάποιος καλός πολίτης ή ικανός ψηφοφόρος) γονιός εδώ κι εκεί, ένας αντίστοιχος νηπιαγωγός και δάσκαλος (μετά είναι αργά ακόμη κι αν όλοι οι καθηγητές «το έχουν») κάπου σε κάποιο σχολείο και η προσθήκη ολοκληρωμένων και με ποιότητα χαρακτήρων στην κοινωνία προκύπτει με το σταγονόμετρο.

Αυτό το γράφει κάποιος που αρθρογραφεί και δημοσιεύει ορμώμενος (στη στιγμή) από ένα άρθρο ή σχόλιο που θα διαβάσει και μια είδηση της επικαιρότητας. Όπως συνέβη και σήμερα που το άρθρο αυτό το ξεκίνησα με το που διάβασα την είδηση για τον παραγωγό.

Που όμως σε θέματα πολύ σοβαρά προσπαθεί να τιθασεύει αυτή του την ορμή και να μην πέφτει μέσα στην τρύπα-παγίδα που αυτή η έλλειψη ανοίγει.

Εξάλλου, τα λιγότερα κλικ περιέργειας εγγυώνται πως όποιος παραμείνει εδώ, όλο και κάτι χρήσιμο θα κρατήσει μετά που θα έχει φύγει, μιας και απουσιάζουν στατικές ή κινούμενες πιασιάρικες εικόνες τραγωδιών, σερβιρισμένες με την πρόφαση της επικαιρότητας που όσο χρόνο και χώρο και να καλύπτουν, αμέσως μετά καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου.

Μόνο που παρά την κατάληξη τους εκεί δεν διαγράφονται ποτέ και οδηγούν το πρόσωπο να συνηθίσει να επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία, τρεφόμενο, ακόμη και στην παρακολούθηση της επικαιρότητας είτε με σκουπίδια, είτε αποδεχόμενο τις «βρόμικες», στον βωμό των κλικς, τακτικές στον τρόπο που ένα γεγονός παρουσιάζεται.

Γι αυτό δεν έχουν «κλικαδόρικους» τίτλους όσα γράφω (απαντώ τώρα έμμεσα και στον φίλο Βασίλη που φιλοξενεί αναδημοσιεύοντας άρθρα, αναρτήσεις και tweets μου στο Makpres και μου λέει κατά καιρούς «σου άλλαξα τον τίτλο στην αναδημοσίευση γιατί αλλιώς δεν θα το διαβάσει κανείς» LOL) στο δικό μου μπλογκ.

Γι αυτό και τέτοιου τύπου επικριτικά άρθρα μου, ακόμη κι αν δημοσιευθούν σε «πρώτο χρόνο» δεν «εμπλουτίζονται» με εικόνες-βίντεο του γεγονότος που τα πυροδοτεί. Αυτά δηλαδή που πουλάνε στη μάζα.

Γι αυτό και αν πάρω screenshot την καρτέλα με τα προσχέδια, παραμένει ακόμη εκεί, από το 2018, τρία χρόνια μετά, άρθρο που ξεκίνησε από εικόνες κακής χρήσης της ΛΕΑ γιατί είχε/έχει απόλυτη σύνδεση με ένα τραγικό γεγονός που έχει ανυπολόγιστες συνέπειες (οικονομικές, σωματικές και κυρίως ψυχολογικές) για χιλιάδες ανθρώπους.
Όλους όσους σχετίζονται με τους εκατό (και πλέον) νεκρούς στις πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς στην Αττική.

Και δεν μπορώ να αποφασίσω πότε θα είναι ο χρόνος κατάλληλος να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα, έστω και αν θα ήταν ένα χρήσιμο μάθημα που σε μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον θα μπορούσε να σώσει ζωές.

Θέλει προσπάθεια όμως το να διδαχτούμε και να καλλιεργήσουμε αυτό το προτέρημα ώστε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα και πιο ανώδυνα ατοπήματα πάνω σε αυτό το θέμα.

Ο καθένας μας καθημερινά, μοναδικός δάσκαλος του εαυτού του μέχρι να εκπαιδευτούν μαζικά οι ενήλικες που έρχονται πρώτοι σε επαφή με παιδιά (γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι) ώστε να μπορούν να το διδάξουν/μπολιάσουν.

Για να φτάσουμε σε ένα μέλλον που δεν θα ρίχνουμε το διαδίκτυο προσπαθώντας να βρούμε έστω και μια εικόνα ανάμεσα από κάποιο πόδι να δείχνει έναν Δανό ποδοσφαιριστή τη στιγμή που χαροπαλεύει, απλά και μόνο για να ταΐσουμε ευκαιριακά -και με κακή σε συστατικά περιέργεια– τα μάτια μας, τροφή που είναι μια από τις αιτίες (αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα) της ψυχικής μας λιμοκτονίας.

Υ.Γ.
Όσο για τον τίτλο, όπως δεν ξέρουμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με τη ψυχική βιταμίνη Ε, την ενσυναίσθηση, έτσι, παρά τις απόλυτα ιδανικές συνθήκες, δεν ξέρουμε (επί της ουσίας) να θρέψουμε τον οργανισμό μας με βιταμίνη D.

Περιμένουμε οι περισσότεροι για παράδειγμα το καλοκαίρι μόνο για καμιά ηλιοθεραπεία (κι αυτή όχι της προκοπής) και από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο δεν αφήνουμε ούτε το κεφάλι εκτεθειμένο, μη γνωρίζοντας πως είναι κάτι που «καταναλώνεται» από τον οργανισμό μας αλλά και χωρίς τη γνώση πως αρκεί να βλέπει ο ήλιος τα μπράτσα μας ένα δεκαπεντάλεπτο τη μέρα για να συνεχίσει το σώμα να συνθέτει χημικά αυτήν την τόσο σημαντική για την υγεία μας ορμόνη.
https://www.drtsoukalas.com/min_apofigete_ton_ilio_afto_to_kalokairi-su-55.html

Και καταλήγουμε για παράδειγμα να έχουμε λιγότερη από τους βόρειους Δανούς που όταν βλέπουν ήλιο πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Euro.

Μωρότερος Μορύχου

Φωτογραφία από nir_design από το Pixabay

Δεν μαθαίνει ο Έλληνας.
Δεν μαθαίνει γιατί δεν ξέρει πως.

Δεν μιλάω για τα κομματόσκυλα και τα κομματοπρόβατα.
Αυτά έχουν μάθει σε ένα μαντρί, δεν θέλουν καν να προσπαθήσουν να δουν έξω από αυτό και περιφέρουν την κομματική μιζέρια τους και τα κομματικά τσιμπούρια τους μεταξύ τους και σε όποιον πάει να τα πλησιάσει.

Με τον πράσινο, αρρωστημένα μεταλλαγμένο ήλιο τους, τον ταιριαστό, συμβολικά μαύρο κι άραχνο «μπλε» πυρσό τους, την πονηρά δήθεν πολυσυλλεκτική σημαιούλα τους, τα προϊστορικά, στον 21ο αιώνα σφυροδρέπανα τους, και -όταν χρειάστηκε- τα κεκαλυμμένα ναζιστικά σύμβολα τους.

Αυτοί είναι καμένα χαρτιά.
Λιγνίτης, πετρέλαιο, βιοντίζελ, συσσωρευτές ενέργειας και άνεμος στα πανιά αυτού του αίσχους που λέγεται πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, με τις κρατικές και κοινωνικές προεκτάσεις του.

Μιλάω για τον ακομμάτιστο που ξέρει μεν πως είμαστε μέρος του παζλ αυτής της κατάστασης αλλά για χι λόγους αρνείται να το παραδεχθεί ανοιχτά και κρατάει πίσω τις εξελίξεις.

Μιλάω και για τον ακομμάτιστο αλλά μπερδεμένο από την αδυναμία του να συλλάβει γιατί έχουμε αυτό που έχουμε και δεν μπορεί να βγάλει την πολιτική του σκέψη εκτός του πεδίου που του προσφέρεται.

Για τον παγιδευμένο στο πολιτικό σύστημα που πηγαίνει -από έλλειψη παραδοχής και έλλειψη επιλογών αντίστοιχα- σαν μπαλάκι από τον έναν στον άλλο (πλέον το σύστημα παίζει μπάλα με τρεις στην κεντρική σκηνή, έναν σκούπα από πίσω αλλά όταν χρειάστηκε είχε κάλυψη και στα δυο άκρα και δυο-τρεις στον πάγκο για τους γκρινιάρηδες της κερκίδας), μιλάω.

Που τη μια καίγεται με τον έναν και τον βρίζει, την άλλη πνίγεται με τον άλλον και τον καταριέται και δεν αντιλαμβάνεται πως αυτός τους εναλλάσσει στην εξουσία γιατί ασχολούμενος κάθε φορά με τον έναν, ξεχνάει και αφήνει στην άκρη όσα έκανε ο προηγούμενος.

Και κάθε φορά τρίβει τα χέρια του ο ένας από αυτούς και βάζοντας τα κομματόσκυλα του να γαβγίζουν και τα πρόβατα του να βελάζουν για να αυξήσει την οχλοβοή και την αναταραχή ετοιμάζεται σαν λύκος ανάμεσα σε ελεύθερα αλλά αναποφάσιστα ή μπερδεμένα πρόβατα-ψηφοφόρους να εξαργυρώσει την χρυσοψαρικού τύπου οργή (τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη που δεν ξεπερνάει τους τρεις μήνες, απόλυτα ταιριαστή με την μνήμη των πολιτών όσον αφορά τους πολιτικούς) της κοινωνίας ως η μόνη επιλογή.

Αυτό γιατί ο ακομμάτιστος Έλληνας, παύλα πρόβατο, παύλα ψηφοφόρος, δεν μαθαίνει γιατί δεν έχει την ικανότητα ως πολιτικό ον να μάθει. Τελεία και παύλα.

Αν μπορούσε να μάθει, σε κάθε περιστατικό θα έβριζε τους πάντες και σε κάθε σκηνικό καταστροφής θα κατηγορούσε με τρόπο ξεκάθαρο που να μην αφήνει παρερμηνείες και δυνατότητες οικειοποίησης της οργής του και τους προηγούμενους, νυν υποψήφιους επόμενους.

Αν μπορούσε να μάθει, θα γινόταν για λίγο αδάμαστο πολιτικό θηρίο και πρώτα θα κατασπάραζε (πολιτικά) τα κομματόσκυλα της όποιας αντιπολίτευσης που θα ερχόταν να σιγοντάρουν δίπλα του και μετά θα έπνιγε (πολιτικά πάντα) τα πρόβατα που θα βέλαζαν διαφημίζοντας το δικό τους μαντρί ως σημείο ρίψης της ψήφου αντίδρασης.

Αν μπορούσε να μάθει, πρώτα θα γκρέμιζε το μαντρί που περιμένει πρώτο στην αναμονή και μετά θα πετούσε τα πολιτικά πτώματα μπροστά στο κυβερνών ως προειδοποίηση τι θα πάθει και αυτό αλλά και όποιο άλλο λειτουργεί εκ του ασφαλούς εντός και γύρω του συστήματος.

Αν μπορούσε να μάθει, θα έδειχνε πως διδάχτηκε από τα λάθη του και παρ’ όλη την όποια δική του μικρή πολιτική ποιότητα, θα έδινε ένα μάθημα και μήνυμα σε όλο το πολιτικό σύστημα πως του αξίζει κάτι –έστω λίγο– καλύτερο και εκείνο θα αναγκαζόταν να συμπλεύσει (όσο αυτό είναι δυνατόν) μέχρι να προκύψουν καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες (ως πολίτες και πολιτικοί) γενιές.

Αν μπορούσε αλλά δεν μπορεί.
Η ικανότητα του φτάνει μόνο για να στοχεύει αυτόν που βλέπει μπροστά του και γι αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει έστω και λίγο πιο πέρα από το βαλτωμένο πολιτικό σύστημα.
Ούτε σε οπτική, ούτε σε σκέψη, ούτε σε πράξεις.

Με τη γελοία (πολιτικά) καραμέλα «ε, αφού αυτοί κυβερνάνε τώρα, ποιους να βρίσω;» που δείχνει μωρότερο Μορύχου πολίτη που δεν του αξίζει τίποτα καλύτερο.

Και μένει κάθε φορά στο εύκολα χειραγωγήσιμο «γαμιέσαι» αντί για το πυροκλαστικό για όλους τους ποτάμι του «γαμιέστε»…

Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα που τόσο ειρωνικά κατακαίει απ’ άκρου εις άκρον την χώρα και καταπνίγει την όποια πιθανότητα ουσιαστικής βελτίωσης μας ως κοινωνία και ως (παράγωγο της) κράτος.

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

#Βάλε_Linux

Οι φασίστες των άκρων…

AKRA

Και μια θετική είδηση!

Καταδικάστηκε και ο δεύτερος (με 18 μήνες) εκ των τριών που είχαν χτυπήσει τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, επειδή τους έκανε την απλή ερώτηση «Γιατί λερώνετε με σπρέι τον τοίχο του πανεπιστημίου;»

Ο οποίος στον δικαστή δεν είπε «και τι σε νοιάζει εσένα ρε, δικός σου είναι;» όπως στον καθηγητή, προτού αρχίσει να τον χτυπάει με την παρέα του, αλλά το έπαιζε εκ Κίνας καταγόμενος.
 
Μπράβο λοιπόν στον καθηγητή που δεν έκανε πίσω!
Κι ας γέμισαν με αφίσες την Αθήνα οι αριστεροί φασίστες που τον έλεγαν φασίστα!
Είναι το εύκολο όπλο αυτό, του κάθε ιδεολογικού αριστερού φασίστα.
Να χαρακτηρίζει φασίστα όποιον του βάζει εμπόδια στην ανεξέλεγκτη δράση.

(Όπως για φασισμό εναντίον των Ελλήνων κατηγορεί το άλλο άκρο όποιον Έλληνα «τολμά» να βλέπει τα πράγματα με νηφαλιότητα, επειδή δεν επιτρέπει στα θολωμένα τους μυαλά να ισοπεδώνουν την λογική, με αφορισμούς και στερεότυπα.
Και κλείνει η παρένθεση γιατί η συγκεκριμένη είδηση-παράδειγμα ανήκει στους αριστερούς φασίστες)


Παράδειγμα προς μίμηση λοιπόν ο καθηγητής που δεν έκανε πίσω.
Επειδή δείχνει στην πλειοψηφία που δεν έχει σχέση με τα άκρα (στο συγκεκριμένο θέμα το αριστερό) πως μπορεί και πρέπει να τα αποβάλλει.

Πως μπορεί και πρέπει να μάθει, χρησιμοποιώντας το απόλυτο όπλο, ένα κοφτερό συλλογικό μυαλό που παράγει ορθή κρίση, να καρφώνει στις γωνίες της τετράγωνης λογικής της όλες τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις που χρησιμοποιούν για να υπάρχουν οι κάθε λογής φασίστες και να κρίνει σφαιρικά, προστατεύοντας όσα θετικά δημιουργεί και κρατώντας εκτός όσα αρνητικά ανακαλύπτει και εξοστρακίζει.

Πως μπορεί και πρέπει, με το πλέον εύκολο στη χρήση και ανίκητο όπλο, την λογική και μέσω αυτής την ανάδειξη των αυτονόητων, να τους στερήσει οποιοδήποτε ηθικό έρεισμα επιστρατεύουν για να υπάρχουν και να κινούνται στις παρυφές της κοινωνίας.

Από τις οποίες, καταφέρνουν σε πολλές περιπτώσεις να εξαπλώνονται σαν μολυσματική ασθένεια παντού. Οδηγώντας την κοινωνία (σαν ζωντανό οργανισμό) να νοσεί εγκεφαλικά.

Γιατί αυτό που προκύπτει τελικά είναι πως θρασύδειλοι φασίστες (αριστεροί & δεξιοί των άκρων) έχουν παγιδεύσει με ύπουλο τρόπο, μια ολόκληρη κοινωνία, μια ολόκληρη χώρα, στον αρρωστημένο εναγκαλισμό τους.

#φασίστες #ιδεολογίες #κοινωνία #Συρίγος

Ένα κόμμα ογδόντα ένα ογδόντα ένα ογδόντα ένα….

100 posts
Φτάσαμε σιγά σιγά στα 100 άρθρα !
Που βγάζουν ένα μέσο όρο 1,818181 ανά μήνα, εξ ου και ο τίτλος…
Αυτή θα είναι η 101η δημοσίευση από την στιγμή που ξεκίνησε το συγκεκριμένο μπλογκ…
Οι λόγοι τώρα που μπορεί να έχει κάποιος για να στήσει ένα μπλογκ είναι άπειροι.
Πόσο μάλλον για να το διατηρήσει….

Κι αν στην απόφαση του δεν παρεισφρέει κανενός είδους κέρδος, οι άπειροι λόγοι φαντάζουν πεπερασμένο νούμερο, σε αντίθεση με όσους για παράδειγμα το κάνουν έχοντας ένα συγκεκριμένο ποσό κατά νου….

Ένας βασικός λόγος (τουλάχιστον προσωπικός) είναι πως η όλη διαδικασία, από το ερέθισμα να ξεκινήσεις να δημιουργείς ένα άρθρο μέχρι την στιγμή που γίνεται το κλικ στο δημοσίευση, αποτελεί μια ανανέωση-επιβεβαίωση της παρακάτω σκέψης, σε μια διαφορετική προσέγγιση του αρχικού Cogito, ergo sum (σκέφτομαι άρα υπάρχω) του Ρενέ Ντεκάρτ.

Σκέφτομαι, άρα υπάρχω. Ή μήπως…σκέφτομαι πως υπάρχω ενώ… (;;;) Όπως και να ‘χει, σκέφτομαι !!

Σκέψη-θεώρημα για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία τελικά να συμβαίνει ως κατάσταση…
Κι αυτό έρχεται σε άμεση συνάρτηση με την επιθυμία να μοιραστείς από μια πληροφορία μέχρι μια ιδέα και να ελευθερώσεις δυνάμεις με θετικό-εξελικτικό πρόσημο…

Για τον έναν που ίσως την δει και είτε θα τον βοηθήσει να λύσει ένα πρόβλημα, είτε να διασταυρώσει κάτι, είτε να πάρει μια νέα σκέψη και μαζί με την δική του ή μια δεύτερη από κάπου αλλού να έχει δυο και να μπορεί να δημιουργήσει μια τρίτη καινούργια…

Γιατί ακόμη κι αν μια δημοσίευση σου την δουν ένας ή ένα εκατομμύριο, κάθε ένας θα είναι μόνος του απέναντι σε αυτό που θα διαβάζει…

Και κάπου εκεί στο πάτημα του κουμπιού για την δημοσίευση, στο πάτημα του κουμπιού για τον έναν που ίσως….είναι που τελειώνει και η δική σου συμμετοχή σαν μπλόγκερ…
Άσχετα με το αν αυτά που μοιράζεσαι αξίζουν πολλά ή τίποτα.
Άλλωστε, ο,τι κι αν νομίζεις  εσύ, ελάχιστη σημασία έχει…

Από εκεί και πέρα είναι θέμα του κάθε χρήστη του διαδικτύου.
Θέμα του κάθε χρήστη ώστε να μπορεί να πετύχει τα παρακάτω, έστω σε κάποιο βαθμό…

Να δει το διαδίκτυο σαν κάτι παραπάνω από ένα μεταμοντέρνο χαζοκούτι…
Να ανακαλύπτει πράγματα που αξίζουν της προσοχής του…
Να αφιερώνει τον χρόνο που πρέπει σε καθετί…
Να μάθει να ξεχωρίζει τι είναι τι…

Με βασική προϋπόθεση φυσικά να ενδιαφέρεται και να θέλει…
Αλλιώς αυτό που νομίζει πως χρησιμοποιεί θα καταλήξει να τον χρησιμοποιεί…

Υ.Γ. 1
Δεν θα μπορούσε να κλείσει αυτό το «επετειακό κειμενάκι» χωρίς μια αναφορά σε ένα μπλογκ μιας άλλης πλατφόρμας, το makpress.blogspot.com που όντας από τα ελάχιστα ανεξάρτητα ειδησεογραφικά μπλογκ συνεχούς ροής, (κι όχι των χαλαρών 1.8 αναρτήσεων τον μήνα όπως το δικό μου LOL) μου κάνει την τιμή να φιλοξενεί τα άρθρα μου, αυξάνοντας τις πιθανότητες για αυτόν τον ένα που ίσως…

Υ.Γ. 2
Τώρα, τι επετειακό 101ο άρθρο θα ήταν αν έλειπαν μερικές παραπομπές σε προηγούμενα, αυτά που δεν διέπονται από χρονικούς περιορισμούς, χωρισμένα σε 4 κατηγορίες. Πολιτική, Κοινωνία, Υπολογιστές και διαδίκτυο, Myth-busting, Τοπικά.

Πολιτική:
1) Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες 2) Μίτωση και πολιτικός καρκίνος
3) Από τις ιπποδρομίες του Βυζαντίου στην Καλλιδρομίου του μνημονίου…
4) Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο
5) ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΝΩΠΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΕΤ
6) Σαν να μην πέρασε μια μέρα 7) Ούτε ορθή σκέψη ούτε ορθή γραφή

Κοινωνία:
1) Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια 2) Ο καθρέπτης που δεν βλέπεις
3) Ο ανήθικος τρόπος της Ryanair να βγάζει περισσότερα χρήματα
4) Το DNA μας η ΕΠΟ κι ο Ρανιέρι 5) Τα μικρόνοα φασιστάκια των ιδεολογιών
6) 4 μέρες καπηλείας 4 δεκαετίες εξουσίας κι ο Παναγούλης
7) Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος

Υπολογιστές και διαδίκτυο:
1) Ανοιχτό vs κλειστό λειτουργικό και υπηρεσίες ασφαλείας
2) Πληροφορία και δεδομένα, το πιο πολύτιμο προϊόν
3) Bad Google! No cookie for you!
4) Τα δωρεάν Windows 10 της Microsoft που κοστίζουν πανάκριβα
5) O Τυραννόσαυρος Ρεξ και η Microsoft
6) Όταν τα τρολ τραγουδάνε Gnarls Barkley.Crazy…
7) Ευχές μέσω του Gimp

Myth-busting:
1) ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΗΚΕ ! ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ !!!
2) ΜΗΝ ΔΕΧΕΣΑΙ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ…
3) Όχι ρε γαμώτο! Δεν ήταν φάντασμα

Τοπικά:
1) Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ 2) O Μπουτάρης, οι γάιδαροι και τα πρόβατα

 

Μίτωση και πολιτικός καρκίνος

Edit τελικό (23/3/21):
Αυτή είναι η τελευταία προσθήκη στο άρθρο γιατί είναι κατανοητό πιστεύω πως ενώ μια πανδημία ιατρικής φύσεως συμβαίνει σπάνια η επιδημία δημιουργίας κομμάτων που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα καινούργιο είναι μια σταθερή κατάσταση που λαμβάνει πάντα χώρα στο μεσοδιάστημα των εκλογικών αναμετρήσεων.

Κόμματα που απλά σταματάνε σε κάποια φάση αρκετά ή λίγο πριν δημιουργηθούν, άλλα που ολοκληρώνονται και μένουν απλά κόμματα-σφραγίδες και κάποια που καταφέρνουν να μπουν μέχρι και στη βουλή, παρά την γραφικότητα, από χαριτωμένη μέχρι και επικίνδυνη των ηγετών τους.
(βλ. Βελόπουλος και Βαρουφάκης αντίστοιχα στο παρακάτω σχετικό άρθρο: https://365meres.wordpress.com/2019/06/29/mono-se-mia-epipedh-gh-mporei-na-exei-thesh-to-mera25/ )

Έτσι και τώρα, ακούγονται διάφορα για νέο δεξιό κόμμα, για νέο κεντρώο κόμμα κοκ και κάποιος θα έλεγε πως αυτό είναι απόλυτα υγιές αν δεν ήταν απόλυτα αρρωστημένο, όπως αναλύω στο αρχικό άρθρο.

Εdit (11/8/18):
Τάκης Μπαλτακός – Δημήτρης Καμμένος κάνουν λέει κόμμα και θυμήθηκα αυτό το άρθρο που είχα γράψει 4 χρόνια πριν. Που θα μπορούσε να έχει γραφτεί πριν 14 και που θα είναι το ίδιο διαχρονικό, ακόμη και μετά από 64…

(αρχικό άρθρο: 24/3/1014):
Πολλοί βλέπουν με ενδιαφέρον όλη αυτή την κομματική φρενίτιδα με τις τόσες «νέες» προτάσεις που εμφανίζονται και με τα τόσα «νέα» κόμματα και κινήσεις που δημιουργούνται.
Κλασικά, είναι εύκολο και ξεκούραστο να ελπίζουμε ακόμη κι αν αυτό που δημιουργείται, είναι στην ουσία μια πολιτική καρκινική μετάσταση…

Αν όλο αυτό είχε προκύψει στις διπλές εκλογές, επειδή οι πολίτες θα έδιναν συνειδητοποιημένα μονοψήφια ποσοστά, αφήνοντας ακόμη και εκτός βουλής τα κλασικά κόμματα, δημιουργώντας αισθήματα πανικού στα πολιτικά λαμόγια, θα είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε κάτι.  Αλλά οι ψηφοφόροι-πολίτες δεν λειτουργούν ως οφείλουν γιατί δεν έχουν απαιτήσει ποτέ να εκπαιδεύονται. Επιτρέπουν λοιπόν στο σύστημα να διατηρείται ως έχει απλά αλλάζοντας εμφάνιση.

Τώρα, εν μέσω πολιτικής νηνεμίας, απλά παρακολουθούμε μια αυτοματοποιημένη διαδικασία αυτοσυντήρησης,διατήρησης και εξέλιξης του αρρωστημένου συστήματος που λειτουργεί (εκ των πραγμάτων) ως κύτταρο της κοινωνίας και που στην βιολογία ονομάζουν μίτωση.

Στην βιολογία η μίτωση είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης ενός κύτταρου κατά την οποία τα θυγατρικά κύτταρα διατηρούν το ίδιο γενετικό υλικό και τις ίδιες γενετικές πληροφορίες με το κύτταρο από το οποίο προέρχονται και για εγκυκλοπαιδικούς λόγους χωρίζεται σε 4 στάδια.
Στην σημερινή πολιτική σκηνή, είναι το αποτέλεσμα δημιουργίας μικρών κομμάτων που όμως διατηρούν -λόγω των ατόμων πίσω από αυτά- το ίδιο πολιτικό υλικό και πληροφορίες με αυτά που λένε πως θέλουν να αντικαταστήσουν-υποκαταστήσουν, ώστε στην πραγματικότητα να διατηρήσουν το σύστημα σε αδιάκοπη λειτουργία. Πολιτική μίτωση που για εκπαιδευτικούς λόγους μπορεί επίσης να χωριστεί στις ίδιες 4 φάσεις…
Πρόφαση, μετάφαση, ανάφαση και τελόφαση!

Πρόφαση (βιολογία): Τα χρωματοσώματα συμπυκνώνονται σε μορφή σπείρας (ελατηρίου) και γίνονται ορατά στο μικροσκόπιο. Η πυρηνική μεμβράνη διαλύεται και οι πυρηνίσκοι εξαφανίζονται.
Στην πολιτική σκηνή η πρόφαση εμφανίζεται όταν τα σώματα των πολιτικών κομμάτων χάνουν το αρχικό τους μέγεθος-επιρροή και λόγω της μακροχρόνιας επαφής (άμεσης και έμμεσης) με την εξουσία, ο πυρήνας τους με τα πλέον χρωματισμένα στελέχη, είτε βουλευτές είτε Γκρούεζες, έχει πλέον μετεξελιχθεί σε οικονομική σπείρα, με πράξεις που είναι πλέον ορατές σε όποιους θέλουν να δουν και δεν φορούν κομματικά γυαλιά.

Μετάφαση (βιολογία): Καθώς συνεχίζεται η συμπύκνωση των χρωματοσωμάτων, αυτά εμφανίζονται διαχωρισμένα σε δύο μέρη, τις χρωματίδες.
Στην μικροκομματική πολιτική η μετάφαση είναι το στάδιο κατά το οποίο ενώ η συρρίκνωση του μεγάλου κόμματος συνεχίζεται, σχηματίζονται  2 (συνήθως) πόλοι από κομματικά στελέχη, που ελπίζουν να επιβιώσουν διαλέγοντας να κοιτάξουν και λίγο προς τους διπλανούς χώρους, ώστε να παρουσιαστούν στους πολίτες διαφοροποιούμενοι και ψευδεπίγραφα πιο ανοιχτοί από το παλιό που με την κλασσική του μορφή συρρικνώνεται ή πεθαίνει.

Ανάφαση (βιολογία): Η ανάφαση ξεκινά όταν απελευθερωθούν οι δυνάμεις εκείνες ώστε να ξεκινήσουν οι χρωματίδες να αποχωρίζονται μεταξύ τους και  και τελειώνει όταν έχουν μετακινηθεί στους πόλους
Στην επαγγελματική κομματική σκακιέρα η ανάφαση ξεκινά όταν ένας από τους δυο πόλους πιστεύει πως ήρθε η ώρα να κάνει την πρώτη κίνηση και πως η κίνηση απόσχισης από το μεγάλο κόμμα-κύτταρο θα φέρει περισσότερα θετικά από αρνητικά για τα κομματικά βαμμένα άτομα που τον απαρτίζουν και τελειώνει όταν παύει να υπάρχει η περίπτωση επανένωσης.

Τελόφαση (βιολογία): Στην τελόφαση τις δυο διαχωρισμένες μα ταυτόσημες ομάδες χρωματοσωμάτων τις χαρακτηρίζουν αντίστροφες διαδικασίες από αυτές που συνέβησαν στην πρόφαση. Αρχικά ξεκινούν να χαλαρώνουν στην δομή τους μέχρις ότου αυτή να μην είναι αναγνωρίσιμη. Οι πόλοι και η άτρακτος εξαφανίζονται ενώ νέα κυτταρική μεμβράνη περιβάλλει τις 2 ομάδες. Η κατασκευή της πυρηνικής αυτής μεμβράνης της κάθε ομάδας εξασφαλίζεται σε πολύ μεγάλο μέρος, από ανακύκλωση λιπιδίων κι άλλων συστατικών από την παλιά κοινή πυρηνική μεμβράνη.

Στην μικροπολιτική των επαγγελματιών πολιτικών και κομματόσκυλων κατά την τελόφαση οι 2 ομάδες προσπαθούν να μην θυμίζουν το παλιό, με θεατρινισμούς και πράξεις για το θεαθήναι όπως, κάποιο άτομο-έκπληξη που βάζουν μπροστά, κάποιο άσχετο όνομα που διαλέγουν και κάποιο σήμα εκ διαμέτρου αντίθετο αισθητικά με αυτό που αφήνουν πίσω.
Ενώ όμως επιφανειακά μοιάζουν με κάτι διαφορετικό, οι νέοι πυρήνες δεν παύουν να αποτελούνται από τα χρωματισμένα ανθρωπάκια που στελέχωναν το παλιό μεγάλο μαντρί, ο δε φράχτης του μαντριού τους χτίζεται ανακυκλώνοντας νοοτροπίες και διατηρώντας διασυνδέσεις με την διαπλοκή που διάβρωσε την εικόνα του παλιού σχηματισμού.

Στον οργανισμό μας η μίτωση οδηγεί τελικά στη δημιουργία δύο πανομοιότυπων μεταξύ τους (όσο και με το μητρικό) θυγατρικών κυττάρων. Η φυσιολογική τώρα μίτωση, έχει να κάνει με την ανανέωση των κυττάρων όπου υπάρχει ανάγκη. Μια πληγή στο χέρι για παράδειγμα, που πρέπει να επουλωθεί και καινούργιος ιστός (δέρμα) να παραχθεί. Οπότε το να είναι πανομοιότυπα τα νέα θυγατρικά κύτταρα είναι το σωστό και το ζητούμενο. Γιατί, φανταστείτε, για κάθε πληγή που επουλώνεται το καινούργιο δέρμα μας να είχε διαφορετικό χρώμα, σκληρότητα κοκ…. Σαν μεταλλαγμένοι από ταινία τρόμου Δ διαλογής θα καταντούσαμε!
Καθόλου ωραίο…

Η ανεξέλεγκτη δε μίτωση στον οργανισμό μας, έχει να κάνει με αυτό που ονομάζουμε πολύ γενικά, καρκίνο. Όταν δηλαδή ξεκινά μια ασταμάτητη αναπαραγωγή κυττάρων, χωρίς να υπάρχει ανάγκη, λόγω μετάλλαξης του μηχανισμού αναπαραγωγής τους. Επίσης καθόλου μα καθόλου ωραία εξέλιξη!

Στον πολιτικό θεατρινίστικο κόσμο, στην κομματική μίτωση ο απλός ψηφοφόρος βλέπει να δημιουργούνται, διαφοροποιημένα από το παλιό, διεφθαρμένο (και εξαιτίας αυτών φθαρμένο) κόμμα, μικρότερα κόμματα που υπόσχονται αλλαγή και τον παρασύρουν να πιστέψει πως όντως κάτι αλλάζει.
Αυτό όμως ενώ εκ πρώτης φαντάζει υγιές (κι αυτό παρασύρει την μάζα) στην πραγματικότητα είναι πολύ άρρωστο. Γιατί αυτά τα νέα κύτταρα-κόμματα, ενώ σχηματίστηκαν κατ εικόνα και κατ ομοίωση με το παλιό, χρησιμοποιώντας ως βάση τα παλιά υλικά (είτε σε ανθρώπινο δυναμικό είτε σε ιδέες) προσπαθούν να καμουφλαριστούν σε κάτι καινούργιο,νέο και διαφορετικό, ξεγελώντας τον ζωντανό οργανισμό που αποτελεί η κοινωνία.

Αυτό δηλαδή που συμβαίνει είναι το παλιό στην ουσία να διπλασιάζεται, πολλαπλασιάζεται, αντί να εξαφανισθεί, ενώ δεν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο!
Πολιτικός καρκίνος που συντηρεί το παλιό και σκοτώνει σιγά σιγά (η γρήγορα, ανάλογα τις συνθήκες που το φαινόμενο εξελίσσεται) το σώμα που τον φιλοξενεί.

Κι αυτό το σώμα δεν είναι απλά ένας άτυχος μεμονωμένος άνθρωπος, είναι μια ολόκληρη κοινωνία, ένα ολόκληρο κράτος, μια ολόκληρη χώρα….

Για την δημιουργία κάτι πραγματικά νέου και διαφορετικού, λαμβάνει χώρα μια άλλη διαδικασία. Όχι η μίτωση αλλά η μείωση. Μείωση επίσης εξειδικευμένη, μέσω αμφιγονικής αναπαραγωγής. Όπου 2 γονείς συνεισφέρουν ίδιο αριθμό γενετικές πληροφορίες, όχι όμως όλες όσες διαθέτουν, γιατί τότε θα κατέληγαν να δημιουργήσουν έναν οργανισμό που διαθέτει περισσότερα από όσα χρειάζεται να έχει, μια τερατογένεση.
Επιστρατεύουν λοιπόν εξειδικευμένα αναπαραγωγικά κύτταρα, που φέρουν το μισό αριθμό χρωμοσωμάτων από τον κανονικό. Γιατί υπάρχει και η μονογονική αναπαραγωγή, οπού ο γονέας είναι ένας και αυτό που παράγει πανομοιότυπο. Μονογονική αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα συνήθως στα φυτά…

Στην μέχρι σήμερα πολιτική ζωή δεν έχει δημιουργηθεί αυτό το νέο που χρειάζεται, γιατί γονέας είναι πάντα ένας. Το κόμμα και οι εξειδικευμένοι μηχανισμοί του με τα κομματικά χρωματισμένα κύτταρα τους.
Δεν έχουμε δηλαδή δυο πλευρές να συνεισφέρουν εξίσου, αλλά μόνο το σύστημα μέσω του μεγάλου κόμματος και με τα…κομματάκια που παράγονται, όταν αυτό φθείρεται πολύ και που πλασάρονται ως νέα.
Η δε άλλη πλευρά, επειδή είναι πολιτικά αναλφάβητη, δεν διαθέτει εξειδίκευση και είτε το πιστεύει, είτε το αποδέχεται, είτε ελπίζει πως ίσως κάτι έχει αλλάξει και η μόνη συνεισφορά της στην ιστορία είναι η συντήρηση όλου αυτού, με την άβουλη ψήφο της.
Άβουλοι ψηφοφόροι, πραγματικά φυτά…..

Για να αλλάξει αυτό, μένει να μπορέσει ο καθένας να εκπαιδεύσει την νέα γενιά του μικρόκοσμου του, ώστε αυτή να καταφέρει με ξεκάθαρο τρόπο να απορρίπτει εν τη γενέσει τους τέτοια φαινόμενα κι αν χρειαστεί να «κόβει» το μέλος του σώματος που παράγει τον πολιτικό καρκίνο, ως παραδειγματισμό για τα επόμενα «χρωματοσώματα» των κυττάρων-κομμάτων, για να πεθάνει κάποια στιγμή το παλιό και αυτό που θα γεννηθεί να είναι πραγματικά νέο!
Κι αυτό θα το κάνει μέσω της αυτοκριτικής και με το να χρησιμοποιεί τον πολιτικό αναλφαβητισμό όλων των προηγούμενων γενεών ως το παράδειγμα προς αποφυγή. Σαν τον γιατρό μανιώδη καπνιστή που στα τελευταία στάδια του καρκίνου, γίνεται ζωντανό έκθεμα-παράδειγμα αποτροπής για τους άλλους.

Ταυτόχρονα με την πίεση να αποκτήσουν ανεξάρτητη κρίση και πολιτική κρίση-εξειδίκευση, ώστε να πάψουν να αφήνουν τους άλλους να σκέφτονται γι αυτούς, νομίζοντας πως αυτό που αναπαράγουν είναι δική τους σκέψη και βούληση.

Ανεξάρτητη κρίση μέσω της οποίας να μην επιτρέψουν στις ζυμώσεις για το νέο, να συνεισφέρει ουσιαστικά μόνο το παλιό και όχι και αυτοί ως πολίτες-πολιτικά όντα-ψηφοφόροι. Αυτό δηλαδή που σήμερα κάνει η πολιτικά αμόρφωτη-ανειδίκευτη πλειοψηφία…Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο.

Αν ξεκινούσαμε όλοι τώρα, θα έπαιρνε μεν πολλά χρόνια, αλλά αξίζει τον κόπο…

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για την βιολογική περιγραφή των γεγονότων:
http://users.sch.gr//dgspanos/mitosi1/index.html
http://www.agrobioaua.com/joomla/index.php?Itemid=33&id=14&option=com_content&task=view
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B106/85/686,2586/

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Βεγγος-συστημα-κοινωνια
Edit 2 (Τέλη Ιουνίου 2017)
Σε χώρες με μηδενική κοινωνική συνοχή και ανύπαρκτη πολιτική παιδεία, κατάσταση που καλλιεργήθηκε για πολλές δεκαετίες, οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους όταν δεν έχουν πολλές εργασίες στα χωράφια, οι λιμενεργάτες δένουν τα καράβια στα 3ήμερα των αργιών, οι εργαζόμενοι στη καθαριότητα απεργούν μέσα στη καρδιά του καλοκαιριού κοκ

Κι αυτό δεν θα ήταν άσχημο, αν δεν συνέβαινε με μια βαρετή προβλέψιμη επανάληψη που δεν παράγει τίποτα, δεν ανοίγει νέους δρόμους και απειλεί με μόλυνση και όσα υγιή άτομα (σαν μονάδες) της κοινωνίας έχουν μείνει.

Καμία ομάδα όμως δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται πως δεν πετυχαίνει τίποτα ουσιαστικό και πως όλο αυτό είναι αδιέξοδο και για την ίδια και κανένα μέλος καμιάς τέτοιας ομάδας δεν φαίνεται να μπορεί να βγει από αυτή τη παγίδα και να αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως θα μπορέσει να προσφέρει -στο μακρινό μέλλον, για τους επόμενους και όχι τώρα- κάτι συνολικά θετικό.
(https://365meres.wordpress.com/2016/05/09/mia-fotografia-gia-olous-kai-11-arthra-gia-opoion-thelei/)

Χρησιμοποιώντας, η κάθε ομάδα, όλους τους άλλους σαν ομήρους. Και όλοι οι άλλοι διαμαρτύρονται μέχρι να έρθει η σειρά τους φυσικά να «απαγάγουν» μια πόλη ή μια ολόκληρη χώρα….

Που κάνει κείμενα σαν το παρακάτω -δυστυχώς- διαχρονικά…

Edit 1 (Τέλη Ιουνίου 2015)
(Το αρχικό κείμενο είναι από τις 9/8/2012, επικαιροποιημένο με μικρές αλλαγές-προσθήκες μετά τα τελευταία γεγονότα του δημοψηφίσματος κλπ)

Βαρέθηκα να βλέπω τις πορείες της κάθε εγχώριας μασονίας-συντεχνίας-κόμματος που θυμάται να κινητοποιήσει τα πρόβατα-μέλη της και να επικαλεστεί και την «κοινωνία» μόνο όταν θίγεται η τσέπη της.

Πριν λίγες μέρες (όταν γράφηκε) οι αστυνομικοί που μεθαύριο θα ψεκάζουν την «κοινωνία» των κουνουπιών…και θα σαπίζουν στο ξύλο την φάρμα των ζώων που αυθαίρετα ονομάζεται «κοινωνία»…

Τώρα (όταν γράφηκε) οι δικαστικοί που έβγαλαν το χαράτσι συνταγματικό λιώνοντας κάτω από την μπότα της «τυφλής» (όποτε θέλουν) δικαιοσύνης, που -κατά επιλογή τους- ερμηνεύει τους νόμους κατά το δοκούν, την «κοινωνία» των σκουληκιών, καταπατώντας κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου…..
Μέχρι και τα κόμματα ξεχωριστές πορείες για το ίδιο θέμα διοργανώνουν….

Μέχρι και σε δημοψηφίσματα (τωρινή προσθήκη) σε παγιδεύουν να συμμετέχεις διαλέγοντας πλευρά, με επικλήσεις στο πορτοφόλι σου, για να τους δίνεις άλλοθι ύπαρξης και να ανανεώνεις την επιρροή τους, όταν είναι ολοφάνερο πως ο,τι κι αν απαντήσεις το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Παρόλα αυτά πιάνεσαι στην φάκα που έχεις επιτρέψει να τοποθετηθεί στην τσέπη σου….

ΕΙΔΑΤΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ-ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΔΕΧΕΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ/ΓΙΝΕΣΤΕ ΜΕΛΗ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΚΟΙΝΗΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΣΑΣ, ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ;

Γι αυτό έπαψε να υπάρχει αυτό που ονομάζεται «κοινωνία»
Που είσαι εσύ; Που είμαι εγώ; Που είναι ο «άλλος»;
Η έννοια κοινωνία είναι στο ψυγείο εδώ και πολλές δεκαετίες.
Η έννοια κοινωνία θα μείνει κλεισμένη μέσα σε εισαγωγικά μέχρι να αποκτήσει ξανά υπόσταση.

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από την ατομικότητα των πολιτών που είτε δεν ανήκουν είτε δεν θα θέλουν πια να ανήκουν σε κάποιο επαγγελματικό ή κομματικό μαντρί, θα αποκτήσει συλλογική συνείδηση που θα την «βγάζει στο πεζοδρόμιο» αυτοματοποιημένα, ψυχρά, λογικά, όποτε θα βλέπει την κάθε τέτοιου είδους ομάδα υποκριτικά να βγαίνει στον δρόμο και θα την αναγκάζει να τρέξει να κρυφτεί, που θυμάται να την επικαλείται μόνο όταν θίγεται ο εαυτούλης της…

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από την ατομικότητα της σκέψης των πολιτών που απεχθάνονται να κατευθύνονται σαν άβουλα όντα αναγεννηθεί και κυνηγήσει από τον δρόμο όλους αυτούς, μέχρι που και τα απλά εναπομείναντα μέλη των συντεχνιών αντιληφθούν πως στην πραγματικότητα άγονται και φέρονται από τα ιερατεία τους ΑΚΡΙΒΩΣ όπως οι κομματικοί στρατοί άγονται και φέρονται από τα κόμματα που υποστηρίζουν, με μοναδική επιδίωξη το προσωπικό βόλεμα και σύνθημα το πορτοφόλι τους και γίνουν και αυτοί ένα με την «κοινωνία» αφήνοντας μόνες και άνευ ηθικού ερείσματος τις κεφαλές κάθε λογής «σωματείου,ομοσπονδίας,ένωσης, κόμματος» και αρχίσουν να λειτουργούν και στην καθημερινότητα τους υπέρ της «κοινωνίας» που άλλοι ψευδώς επικαλούνται γι αυτούς….

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από τα παραπάνω αποκτήσει ανανεωμένη συλλογική συνείδηση που θα μειώσει στο ελάχιστο την επιρροή κάθε λογής «ηγέτη» και οδηγήσει -χωρίς προσυνεννόηση- τις μονάδες που την αποτελούν στην ίδια κατεύθυνση, να αγωνιστούν γι αυτήν ως μέλη της και όχι ως αποκομμένα μέρη της δίνοντας της ξανά ηθική υπόσταση, μόνο τότε θα αρχίσουν να αλλάζουν τα πράγματα.

Μόνο όταν η κοινωνία μέσα από τα παραπάνω βγάλει στον δρόμο για πρώτη φορά τον εαυτό της χωρίς «ηγέτες» και πατρόνες, χωρίς ομάδες και υποομάδες, απαιτώντας για πρώτη φορά αυτά που είναι σημαντικά και προηγούνται της όποιας οικονομικής ευμάρειας, μόνο τότε οι πολιτικοί μας που ενδιαφέρονται πρωτίστως για την εξουσία και την καρέκλα, θα ανησυχήσουν πραγματικά !!!!

Μόνο όταν η κοινωνία καταλάβει πως «όλα τα άλλα» που ξέχασε είναι οι βασικές προϋποθέσεις
που θα της εξασφαλίσουν (ως φυσική συνέχεια μιας υγιούς της λειτουργίας ) και υγεία στο οικονομικό πεδίο και πετάξει από μέσα της και πάνω της όλους αυτούς (με τελευταίους χρονικά τους πολιτικούς) που για τα μικρο-συμφέροντα τους, για την ικανοποίηση της προσωπική τους ματαιοδοξίας ή γιατί απλά είναι η εύκολη λύση, την βιάζουν με το να την δελεάζουν με μερικά χαρτονομίσματα που στο τέλος τους τα χρωστάει κι από πάνω, θα ξεκινήσουν να εμφανίζονται δυνάμεις με σκοπό και στόχο να διαγραφούν τα κακώς κείμενα .
‘Όταν αυτές οι δυνάμεις δεν θα κινδυνεύουν να γίνουν βορά κάποιας συντεχνιακής αγέλης, που θα ανταποκριθεί τυφλά στο σφύριγμα του τσοπάνη της για επίθεση…

Μέχρι τότε, εσύ ο απλός δικαστικός, εσύ ο απλός αστυνομικός, εσύ ο απλός ταξιτζής, βενζινοπώλης, δάσκαλος, εργάτης….θα παίζεις το παιχνίδι του συστήματος μέσα από το υποσύστημα που αυτό δημιούργησε και του οποίου είσαι ή γίνεσαι περιστασιακά μέλος.

Μέχρι τότε, εσύ ο απλός πολίτης που επειδή δεν ανήκεις επίσημα σε κάποιο συντεχνιακό, κομματικό, πολιτικό-ιδεολογικό στρατό πιστεύεις λανθασμένα πως δεν είσαι και παγιδευμένος από τις αδιάρρηκτες συνάψεις του εγκεφάλου με την τσέπη σου τις οποίες ύπουλα μπόλιαζαν σιγά σιγά στο «κοινωνικό» σου DNA, θα επιτρέπεις αυτές να  να γίνονται χορδές στα χέρια επιτήδειων με τις οποίες σε παίζουν σαν μαριονέτα, καθιστώντας σε -έστω και προσωρινά- ο καθένας τους πιόνι του. Πιόνι του που το κινεί μέχρι να πετύχει τα σχέδια του…

Κι όταν δεν σε χρειάζεται άλλο και σε αφήνει και «πέφτεις» , αντί φυσιολογικά να διαλύσεις υπό το βάρος που σε φορτώνουν να κουβαλάς αυτόν τον αόρατο ιστό που έχουν υφάνει, όσο κι αν έχεις απογοητευτεί ή θυμώσεις (ή και τα δυο) απλά αναπηδάς και παραμένεις δεκτικός στον επόμενο που θα γίνει κύριος του και πιάσει, ερεθίσει και σε παίξει με τις ίδιες χορδές…

Μέχρι να πάψει να συμβαίνει αυτό…
Μέχρι τότε….η «κοινωνία» θα μένει παγιδευμένη σε εισαγωγικά….
(και η οικονομική κατάσταση είναι απλά μια από τις αντανακλάσεις της)
Ας την ελευθερώσουμε προτού να είναι αργά…..

Save

Save

Save