Tag Archives: καλοκαίρι

Έλλειψη μετά την βιταμίνη D

Image by Nika Akin from Pixabay

Βγήκε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και χωρίς φρένο στα δάχτυλα άρχισε να πληκτρολογεί τον επικήδειο (σχεδόν) ενός γνωστού τραγουδιστή, με πηγή μια πληροφορία υγείας και απλά το μήνυμα κάποιου τρίτου.

Δεν το έκανε επίτηδες και δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμη και τώρα, να θεωρεί πως έκανε κάτι κακό.

Δεν έχει να κάνει με πρόθεση να πληγώσει αλλά με αυθόρμητη αντίδραση να προσθέσει (πρόθεσις < προτίθημι < πρό=μπροστά + τίθημι=βάζω) το προσωπικό του αποτύπωμα σε μια πληροφορία.

Όπως ακριβώς έκανε ένας δημοσιογράφος σχολιάζοντας στην τηλεόραση την είδηση ενός θανάτου. Μόνο που αυτή η… πρόσθεση σε ένα γεγονός είναι ουσιαστικά αφαίρεση όσων μας ξεχωρίζουν από οργανισμούς χωρίς εγκέφαλο.

Ο Μουρατίδης αυτή τη δημοσίευση, ο Προτοσάλτε (εσκεμμένα δεν το αφήνω αόριστο όπως το ξεκίνησα γιατί αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και είναι κάτι εσωτερικό) εκείνο το άτοπο σχόλιο όταν σκοτώθηκε ο διανομέας φαγητού· τα μικρά, καθημερινά παραδείγματα είναι πολλά και όλα, μα όλα έχουν να κάνουν με μια έλλειψη.
Ενσυναίσθηση.

Το είδαμε το καλοκαίρι στο Euro με τους Δανούς αλλά λίγοι το μετέτρεψαν σε μάθημα γιατί είναι κάτι που πρέπει να «φυτευτεί» όσο είσαι κι εσύ ακόμη σποράκι (όπως λένε τα μικρά παιδιά) και να αναπτύσσεται μαζί σου όσο μεγαλώνεις και στην Ελλάδα που όλα πάσχουν, η παιδεία (σχολική & σπιτική) και το χτίσιμο σωστών χαρακτήρων δεν είναι ζήτημα προσεκτικού σχεδιασμού, είναι καθαρά θέμα επάρκειας και πρωτοβουλίας μεμονωμένων ατόμων.

Ένας καλός και ικανός (μόνο καλός ή μόνο ικανός δεν αρκεί όπως δεν αρκεί το καλός άνθρωπος για να είναι κάποιος καλός πολίτης ή ικανός ψηφοφόρος) γονιός εδώ κι εκεί, ένας αντίστοιχος νηπιαγωγός και δάσκαλος (μετά είναι αργά ακόμη κι αν όλοι οι καθηγητές «το έχουν») κάπου σε κάποιο σχολείο και η προσθήκη ολοκληρωμένων και με ποιότητα χαρακτήρων στην κοινωνία προκύπτει με το σταγονόμετρο.

Αυτό το γράφει κάποιος που αρθρογραφεί και δημοσιεύει ορμώμενος (στη στιγμή) από ένα άρθρο ή σχόλιο που θα διαβάσει και μια είδηση της επικαιρότητας. Όπως συνέβη και σήμερα που το άρθρο αυτό το ξεκίνησα με το που διάβασα την είδηση για τον παραγωγό.

Που όμως σε θέματα πολύ σοβαρά προσπαθεί να τιθασεύει αυτή του την ορμή και να μην πέφτει μέσα στην τρύπα-παγίδα που αυτή η έλλειψη ανοίγει.

Εξάλλου, τα λιγότερα κλικ περιέργειας εγγυώνται πως όποιος παραμείνει εδώ, όλο και κάτι χρήσιμο θα κρατήσει μετά που θα έχει φύγει, μιας και απουσιάζουν στατικές ή κινούμενες πιασιάρικες εικόνες τραγωδιών, σερβιρισμένες με την πρόφαση της επικαιρότητας που όσο χρόνο και χώρο και να καλύπτουν, αμέσως μετά καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου.

Μόνο που παρά την κατάληξη τους εκεί δεν διαγράφονται ποτέ και οδηγούν το πρόσωπο να συνηθίσει να επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία, τρεφόμενο, ακόμη και στην παρακολούθηση της επικαιρότητας είτε με σκουπίδια, είτε αποδεχόμενο τις «βρόμικες», στον βωμό των κλικς, τακτικές στον τρόπο που ένα γεγονός παρουσιάζεται.

Γι αυτό δεν έχουν «κλικαδόρικους» τίτλους όσα γράφω (απαντώ τώρα έμμεσα και στον φίλο Βασίλη που φιλοξενεί αναδημοσιεύοντας άρθρα, αναρτήσεις και tweets μου στο Makpres και μου λέει κατά καιρούς «σου άλλαξα τον τίτλο στην αναδημοσίευση γιατί αλλιώς δεν θα το διαβάσει κανείς» LOL) στο δικό μου μπλογκ.

Γι αυτό και τέτοιου τύπου επικριτικά άρθρα μου, ακόμη κι αν δημοσιευθούν σε «πρώτο χρόνο» δεν «εμπλουτίζονται» με εικόνες-βίντεο του γεγονότος που τα πυροδοτεί. Αυτά δηλαδή που πουλάνε στη μάζα.

Γι αυτό και αν πάρω screenshot την καρτέλα με τα προσχέδια, παραμένει ακόμη εκεί, από το 2018, τρία χρόνια μετά, άρθρο που ξεκίνησε από εικόνες κακής χρήσης της ΛΕΑ γιατί είχε/έχει απόλυτη σύνδεση με ένα τραγικό γεγονός που έχει ανυπολόγιστες συνέπειες (οικονομικές, σωματικές και κυρίως ψυχολογικές) για χιλιάδες ανθρώπους.
Όλους όσους σχετίζονται με τους εκατό (και πλέον) νεκρούς στις πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς στην Αττική.

Και δεν μπορώ να αποφασίσω πότε θα είναι ο χρόνος κατάλληλος να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα, έστω και αν θα ήταν ένα χρήσιμο μάθημα που σε μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον θα μπορούσε να σώσει ζωές.

Θέλει προσπάθεια όμως το να διδαχτούμε και να καλλιεργήσουμε αυτό το προτέρημα ώστε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα και πιο ανώδυνα ατοπήματα πάνω σε αυτό το θέμα.

Ο καθένας μας καθημερινά, μοναδικός δάσκαλος του εαυτού του μέχρι να εκπαιδευτούν μαζικά οι ενήλικες που έρχονται πρώτοι σε επαφή με παιδιά (γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι) ώστε να μπορούν να το διδάξουν/μπολιάσουν.

Για να φτάσουμε σε ένα μέλλον που δεν θα ρίχνουμε το διαδίκτυο προσπαθώντας να βρούμε έστω και μια εικόνα ανάμεσα από κάποιο πόδι να δείχνει έναν Δανό ποδοσφαιριστή τη στιγμή που χαροπαλεύει, απλά και μόνο για να ταΐσουμε ευκαιριακά -και με κακή σε συστατικά περιέργεια– τα μάτια μας, τροφή που είναι μια από τις αιτίες (αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα) της ψυχικής μας λιμοκτονίας.

Υ.Γ.
Όσο για τον τίτλο, όπως δεν ξέρουμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με τη ψυχική βιταμίνη Ε, την ενσυναίσθηση, έτσι, παρά τις απόλυτα ιδανικές συνθήκες, δεν ξέρουμε (επί της ουσίας) να θρέψουμε τον οργανισμό μας με βιταμίνη D.

Περιμένουμε οι περισσότεροι για παράδειγμα το καλοκαίρι μόνο για καμιά ηλιοθεραπεία (κι αυτή όχι της προκοπής) και από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο δεν αφήνουμε ούτε το κεφάλι εκτεθειμένο, μη γνωρίζοντας πως είναι κάτι που «καταναλώνεται» από τον οργανισμό μας αλλά και χωρίς τη γνώση πως αρκεί να βλέπει ο ήλιος τα μπράτσα μας ένα δεκαπεντάλεπτο τη μέρα για να συνεχίσει το σώμα να συνθέτει χημικά αυτήν την τόσο σημαντική για την υγεία μας ορμόνη.
https://www.drtsoukalas.com/min_apofigete_ton_ilio_afto_to_kalokairi-su-55.html

Και καταλήγουμε για παράδειγμα να έχουμε λιγότερη από τους βόρειους Δανούς που όταν βλέπουν ήλιο πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Euro.