Tag Archives: καθαριότητα

Κίνηση ψυχρά υπολογιστική…

KODAK Digital Still Camera

Δεν έχουμε δέντρο. Όλα αυτά τα έφερε ο αέρας που φυσούσε τις προηγούμενες μέρες.

Το εύκολο θα ήταν να κατέβει λάστιχο και να τα «ξεπλυθούν» στο δρόμο να πάνε από …εκεί που ήρθαν. Μόνο που δεν θα πήγαιναν από εκεί που ήρθαν, πάνω από τα δέντρα. Θα πήγαιναν στο δρόμο να προστεθούν, 2 σακούλες φύλλα, στον όγκο που θα είχε ο δήμος να μαζέψει, δυσκολεύοντας την συλλογή και θα κατέληγαν –το πιο πιθανό– να κλείσουν μια σχάρα απορροής υδάτων σε μια επόμενη βροχή.

Πόσοι έκαναν το ίδιο και δεν τα έβγαλαν στο δρόμο ή ακόμη πιο βολικά και ξεκούραστα, δεν περιμένουν έναν αντίθετο αέρα να τα πάρει;

Πόσοι μπορούν πραγματικά να μιλήσουν για γενικόλογες και πιο αόριστες ευθύνες των γνωστών αόρατων «άλλων» αλλά και των δομών του κράτους όταν θα αντικρίσουν ένα βουλωμένο φρεάτιο κι ένα πλημμυρισμένο δρόμο, σπίτι, κατάστημα;

Όσοι δε δουν τον «αστικό» χείμαρρο, σαν σκηνή από ταινία καταστροφής του Hollywood να έρχεται να τους πάρει για παράδειγμα το αυτοκίνητο, δεν θα έχουν χρόνο να σκεφτούν τίποτα από τα παραπάνω, για το αν προσπάθησαν να εξαντλήσουν όσα ατομικά θα μπορούσαν να κάνουν και ποιο είναι το δικό τους πιθανό μερίδιο ευθύνης και ίσως δεν θα έχουν και την ευκαιρία να αναλογιστούν αν έχουν το δικαίωμα να κατηγορήσουν μόνο τους άλλους…

Στα όσα πολύ εύκολα γίνονται…Πέρα από όλες τις άλλες σοβαρές αιτίες που εκτός από πρόβλημα παράγουν και εύκολες δικαιολογίες για να μη κάνουμε ούτε τα απλά…

«…Έλα μωρέ…Μερικά φυλλαράκια….Αυτά θα κάνουν το πρόβλημα…Άσε μας τώρα…Δεν έχω δέντρο…Δικά μας είναι…; Εγώ θα σώσω την πόλη; Γι αυτό πληρώνω δημοτικά τέλη… »

Advertisements

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Βεγγος-συστημα-κοινωνια
Edit 2 (Τέλη Ιουνίου 2017)
Σε χώρες με μηδενική κοινωνική συνοχή και ανύπαρκτη πολιτική παιδεία, κατάσταση που καλλιεργήθηκε για πολλές δεκαετίες, οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους όταν δεν έχουν πολλές εργασίες στα χωράφια, οι λιμενεργάτες δένουν τα καράβια στα 3ήμερα των αργιών, οι εργαζόμενοι στη καθαριότητα απεργούν μέσα στη καρδιά του καλοκαιριού κοκ

Κι αυτό δεν θα ήταν άσχημο, αν δεν συνέβαινε με μια βαρετή προβλέψιμη επανάληψη που δεν παράγει τίποτα, δεν ανοίγει νέους δρόμους και απειλεί με μόλυνση και όσα υγιή άτομα (σαν μονάδες) της κοινωνίας έχουν μείνει.

Καμία ομάδα όμως δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται πως δεν πετυχαίνει τίποτα ουσιαστικό και πως όλο αυτό είναι αδιέξοδο και για την ίδια και κανένα μέλος καμιάς τέτοιας ομάδας δεν φαίνεται να μπορεί να βγει από αυτή τη παγίδα και να αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως θα μπορέσει να προσφέρει -στο μακρινό μέλλον, για τους επόμενους και όχι τώρα- κάτι συνολικά θετικό.
(https://365meres.wordpress.com/2016/05/09/mia-fotografia-gia-olous-kai-11-arthra-gia-opoion-thelei/)

Χρησιμοποιώντας, η κάθε ομάδα, όλους τους άλλους σαν ομήρους. Και όλοι οι άλλοι διαμαρτύρονται μέχρι να έρθει η σειρά τους φυσικά να «απαγάγουν» μια πόλη ή μια ολόκληρη χώρα….

Που κάνει κείμενα σαν το παρακάτω -δυστυχώς- διαχρονικά…

Edit 1 (Τέλη Ιουνίου 2015)
(Το αρχικό κείμενο είναι από τις 9/8/2012, επικαιροποιημένο με μικρές αλλαγές-προσθήκες μετά τα τελευταία γεγονότα του δημοψηφίσματος κλπ)

Βαρέθηκα να βλέπω τις πορείες της κάθε εγχώριας μασονίας-συντεχνίας-κόμματος που θυμάται να κινητοποιήσει τα πρόβατα-μέλη της και να επικαλεστεί και την «κοινωνία» μόνο όταν θίγεται η τσέπη της.

Πριν λίγες μέρες (όταν γράφηκε) οι αστυνομικοί που μεθαύριο θα ψεκάζουν την «κοινωνία» των κουνουπιών…και θα σαπίζουν στο ξύλο την φάρμα των ζώων που αυθαίρετα ονομάζεται «κοινωνία»…

Τώρα (όταν γράφηκε) οι δικαστικοί που έβγαλαν το χαράτσι συνταγματικό λιώνοντας κάτω από την μπότα της «τυφλής» (όποτε θέλουν) δικαιοσύνης, που -κατά επιλογή τους- ερμηνεύει τους νόμους κατά το δοκούν, την «κοινωνία» των σκουληκιών, καταπατώντας κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου…..
Μέχρι και τα κόμματα ξεχωριστές πορείες για το ίδιο θέμα διοργανώνουν….

Μέχρι και σε δημοψηφίσματα (τωρινή προσθήκη) σε παγιδεύουν να συμμετέχεις διαλέγοντας πλευρά, με επικλήσεις στο πορτοφόλι σου, για να τους δίνεις άλλοθι ύπαρξης και να ανανεώνεις την επιρροή τους, όταν είναι ολοφάνερο πως ο,τι κι αν απαντήσεις το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Παρόλα αυτά πιάνεσαι στην φάκα που έχεις επιτρέψει να τοποθετηθεί στην τσέπη σου….

ΕΙΔΑΤΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ-ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΔΕΧΕΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ/ΓΙΝΕΣΤΕ ΜΕΛΗ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΚΟΙΝΗΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΣΑΣ, ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ;

Γι αυτό έπαψε να υπάρχει αυτό που ονομάζεται «κοινωνία»
Που είσαι εσύ; Που είμαι εγώ; Που είναι ο «άλλος»;
Η έννοια κοινωνία είναι στο ψυγείο εδώ και πολλές δεκαετίες.
Η έννοια κοινωνία θα μείνει κλεισμένη μέσα σε εισαγωγικά μέχρι να αποκτήσει ξανά υπόσταση.

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από την ατομικότητα των πολιτών που είτε δεν ανήκουν είτε δεν θα θέλουν πια να ανήκουν σε κάποιο επαγγελματικό ή κομματικό μαντρί, θα αποκτήσει συλλογική συνείδηση που θα την «βγάζει στο πεζοδρόμιο» αυτοματοποιημένα, ψυχρά, λογικά, όποτε θα βλέπει την κάθε τέτοιου είδους ομάδα υποκριτικά να βγαίνει στον δρόμο και θα την αναγκάζει να τρέξει να κρυφτεί, που θυμάται να την επικαλείται μόνο όταν θίγεται ο εαυτούλης της…

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από την ατομικότητα της σκέψης των πολιτών που απεχθάνονται να κατευθύνονται σαν άβουλα όντα αναγεννηθεί και κυνηγήσει από τον δρόμο όλους αυτούς, μέχρι που και τα απλά εναπομείναντα μέλη των συντεχνιών αντιληφθούν πως στην πραγματικότητα άγονται και φέρονται από τα ιερατεία τους ΑΚΡΙΒΩΣ όπως οι κομματικοί στρατοί άγονται και φέρονται από τα κόμματα που υποστηρίζουν, με μοναδική επιδίωξη το προσωπικό βόλεμα και σύνθημα το πορτοφόλι τους και γίνουν και αυτοί ένα με την «κοινωνία» αφήνοντας μόνες και άνευ ηθικού ερείσματος τις κεφαλές κάθε λογής «σωματείου,ομοσπονδίας,ένωσης, κόμματος» και αρχίσουν να λειτουργούν και στην καθημερινότητα τους υπέρ της «κοινωνίας» που άλλοι ψευδώς επικαλούνται γι αυτούς….

Μόνο όταν η «κοινωνία» μέσα από τα παραπάνω αποκτήσει ανανεωμένη συλλογική συνείδηση που θα μειώσει στο ελάχιστο την επιρροή κάθε λογής «ηγέτη» και οδηγήσει -χωρίς προσυνεννόηση- τις μονάδες που την αποτελούν στην ίδια κατεύθυνση, να αγωνιστούν γι αυτήν ως μέλη της και όχι ως αποκομμένα μέρη της δίνοντας της ξανά ηθική υπόσταση, μόνο τότε θα αρχίσουν να αλλάζουν τα πράγματα.

Μόνο όταν η κοινωνία μέσα από τα παραπάνω βγάλει στον δρόμο για πρώτη φορά τον εαυτό της χωρίς «ηγέτες» και πατρόνες, χωρίς ομάδες και υποομάδες, απαιτώντας για πρώτη φορά αυτά που είναι σημαντικά και προηγούνται της όποιας οικονομικής ευμάρειας, μόνο τότε οι πολιτικοί μας που ενδιαφέρονται πρωτίστως για την εξουσία και την καρέκλα, θα ανησυχήσουν πραγματικά !!!!

Μόνο όταν η κοινωνία καταλάβει πως «όλα τα άλλα» που ξέχασε είναι οι βασικές προϋποθέσεις
που θα της εξασφαλίσουν (ως φυσική συνέχεια μιας υγιούς της λειτουργίας ) και υγεία στο οικονομικό πεδίο και πετάξει από μέσα της και πάνω της όλους αυτούς (με τελευταίους χρονικά τους πολιτικούς) που για τα μικρο-συμφέροντα τους, για την ικανοποίηση της προσωπική τους ματαιοδοξίας ή γιατί απλά είναι η εύκολη λύση, την βιάζουν με το να την δελεάζουν με μερικά χαρτονομίσματα που στο τέλος τους τα χρωστάει κι από πάνω, θα ξεκινήσουν να εμφανίζονται δυνάμεις με σκοπό και στόχο να διαγραφούν τα κακώς κείμενα .
‘Όταν αυτές οι δυνάμεις δεν θα κινδυνεύουν να γίνουν βορά κάποιας συντεχνιακής αγέλης, που θα ανταποκριθεί τυφλά στο σφύριγμα του τσοπάνη της για επίθεση…

Μέχρι τότε, εσύ ο απλός δικαστικός, εσύ ο απλός αστυνομικός, εσύ ο απλός ταξιτζής, βενζινοπώλης, δάσκαλος, εργάτης….θα παίζεις το παιχνίδι του συστήματος μέσα από το υποσύστημα που αυτό δημιούργησε και του οποίου είσαι ή γίνεσαι περιστασιακά μέλος.

Μέχρι τότε, εσύ ο απλός πολίτης που επειδή δεν ανήκεις επίσημα σε κάποιο συντεχνιακό, κομματικό, πολιτικό-ιδεολογικό στρατό πιστεύεις λανθασμένα πως δεν είσαι και παγιδευμένος από τις αδιάρρηκτες συνάψεις του εγκεφάλου με την τσέπη σου τις οποίες ύπουλα μπόλιαζαν σιγά σιγά στο «κοινωνικό» σου DNA, θα επιτρέπεις αυτές να  να γίνονται χορδές στα χέρια επιτήδειων με τις οποίες σε παίζουν σαν μαριονέτα, καθιστώντας σε -έστω και προσωρινά- ο καθένας τους πιόνι του. Πιόνι του που το κινεί μέχρι να πετύχει τα σχέδια του…

Κι όταν δεν σε χρειάζεται άλλο και σε αφήνει και «πέφτεις» , αντί φυσιολογικά να διαλύσεις υπό το βάρος που σε φορτώνουν να κουβαλάς αυτόν τον αόρατο ιστό που έχουν υφάνει, όσο κι αν έχεις απογοητευτεί ή θυμώσεις (ή και τα δυο) απλά αναπηδάς και παραμένεις δεκτικός στον επόμενο που θα γίνει κύριος του και πιάσει, ερεθίσει και σε παίξει με τις ίδιες χορδές…

Μέχρι να πάψει να συμβαίνει αυτό…
Μέχρι τότε….η «κοινωνία» θα μένει παγιδευμένη σε εισαγωγικά….
(και η οικονομική κατάσταση είναι απλά μια από τις αντανακλάσεις της)
Ας την ελευθερώσουμε προτού να είναι αργά…..

Save

Save

Save