Tag Archives: Ελλάδα

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

background-2492010_640
Κάποιος
, κάποτε, σε αυτή τη γωνιά της Γης, είπε μια διάσημη φράση.
Μια μικρούλα φράση δυο μόλις λέξεων, εύκολη να την θυμόμαστε.
Γιατί το τέλειο βρίσκεται στην απλότητα.
Μέτρον άριστον.

Φράση που όσο μικρή και εύκολη κι αν είναι, οι περισσότεροι την ξέρουν λάθος και θεωρούν πως είναι παν μέτρον άριστον. Καθόλου περίεργο λοιπόν η πλειοψηφία να έχει πρόβλημα πάνω σε αυτό και να μην έχει μέτρο σχεδόν σε τίποτα.

Ούτε στα σημαντικά, ούτε στα ασήμαντα.
Τόσο που κάνει τα ασήμαντα σημαντικά και τα σημαντικά ασήμαντα!
Είτε αφορά πράξεις είτε άτομα.

Και είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα που επηρεάζει όχι μόνο όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας και όλες τις υπό-ομάδες, είτε μόνιμες είτε περιστασιακές, αλλά ακόμη και τον πολίτη-πρότυπο.

Όπου όλοι είναι σαν να επιδίδονται σε έναν αγώνα έχοντας απέναντι τους την παραπάνω φράση. Όχι μόνο στην ορθή της χρήση αλλά ακόμη και στη λανθασμένη.

Και διαγωνίζονται χωρίς κανένα μέτρο σε οτιδήποτε συμβαίνει στο reality που ζούμε μαζί τους και λέγεται Ελλάδα και παίρνουν άριστα αφού καταφέρνουν όλοι τους, με κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται, να αποδείξουν πως νικούν με άνεση και….κατά κράτος τον μεγάλο τους αντίπαλο !
Και καταλήγουμε να ζούμε στα πάντα την αριστεία του άμετρου !

Φτάνοντας να ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις με πρωταγωνιστές όχι επαγγελματίες ηθοποιούς και παίκτες αλλά πολίτες από τη βάση μέχρι τη κορυφή !

Κι ας θεωρεί το αγαπητό Makpress πως κάτι πάει πολύ στραβά…
Κάτι πηγαίνει στραβά αν πριν πήγαινε σωστά. Ή όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε όπως πρέπει. Όλα τα παρακάτω όμως συνδέονται και βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους εξαιτίας αυτής της έλλειψης. Έτσι έχουμε:

Πολίτες-κάτοικους τουριστικού νησιού να ξεφεύγουν από τα όρια της διασκέδασης που πρέπει να προσφέρει ένα απλό παιχνίδι – reality, σε μια αστεία πραγματικότητα όπου γκρεμίζουν τείχη για το νικητή, μετατρέποντας τον σε τουριστική ατραξιόν…
(http://www.lifo.gr/viral/tabloid/152714)

Πολίτες-πιστούς από όλη τη χώρα να ξεφεύγουν από τα όρια της ψυχικής αγωγής και αρωγής που πρέπει να προσφέρει μια θρησκεία, σε μια νοσηρή ειδωλολατρική πραγματικότητα όπου φτάνουν να προσκυνούν ένα κάστανο…
(http://www.pontos-news.gr/article/166862/kai-omos-synevi-se-proskynisi-sto-agrinio-kastano-poy-evrase-o-agios-paisios)

Καθόλου περίεργο λοιπόν, ο πρώτος πολίτης της χώρας να ξεφύγει από τα όρια του θεσμικού του ρόλου, προσδίδοντας στην ιδιωτική του ζωή και διασκέδαση θεσμική υπόσταση, με τη δημοσιοποίηση της επίσκεψης που δέχθηκε από ένα ζευγάρι της εγχώριας showbiz, μετά από δική του πρόσκληση, επειδή δεν παρευρέθηκε στο γάμο του!
(http://www.protothema.gr/greece/article/697274/o-sakis-rouvas-kai-i-katia-zugouli-ston-proedro-tis-dimokratias/)

Πρώτος πολίτης και των παραπάνω ατόμων είναι και όλοι μαζί αποτελούν μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού…

Που καθόλου απίθανο να μην παρευρέθηκε για να μην δημιουργήσει θέματα συζήτησης και εξ αντανακλάσεως, από τη δική του παρουσία, προσδώσει μεγαλύτερη αξία σε μια πράξη που είναι ιδιαίτερη μόνο για τα άτομα που την κάνουν.

Κάτι που σε μια εξαιρετική επίδειξη (δικής του ή των συμβούλων του) απώλειας μέτρου γκρέμισε με πάταγο με την αμέσως επόμενη απόφαση του.
Δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο θέμα συζήτησης.

Γιατί δεν είναι κακό για ένα ΠτΔ να καλεί διάσημους στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ίσα ίσα που σε κάποιες περιπτώσεις επιβάλλεται κιόλας.
Όταν για παράδειγμα ο λόγος είναι σοβαρός και αφορά την κοινωνία.
Όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει τους αναγνωρίσιμους σαν διαφήμιση για να τραβήξει την προσοχή και να προωθήσει κάτι. Μια κοινωνική δράση, μια κοινωνική αφύπνιση.

Αντί γι αυτό όμως προώθησε συζητήσεις που υποβαθμίζουν το θεσμό που αντιπροσωπεύει. Δημιουργώντας και την απορία ποιος είναι θαυμαστής ποιου.
Ο ΠτΔ του Ρουβά και της Ζυγούλη, το ζευγάρι του ΠτΔ ή όλοι όλων;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ο χι Ρουβάς να γίνει, σήμερα που μιλάμε και όχι σε 30 χρόνια, απλά γι αυτό που είναι, ΠτΔ σε μια χώρα όπως η σύγχρονη Ελλάδα;

Σίγουρα θα είχε συναγωνισμό από τον οποιοδήποτε νικητή reality παιχνιδιού.
Τουλάχιστον για όσο η εφήμερη διασημότητα από τη νίκη στο παιχνίδι, τον κρατάει στην επικαιρότητα.

Γιατί ακόμη κι αν ο νικητής δεν θα ήθελε να εμπλακεί, θα είχε πάρα πολλούς ανθρώπους που θα τον έσπρωχναν ακόμη και με το ζόρι.

Επειδή λείπει η επαφή με το μέτρο και το που πρέπει να κινείται και να σταματάει
για τον τηλεθεατή ένα παιχνίδι προορισμένο να προσφέρει μερικές ώρες διασκέδασης (όχι ψυχαγωγίας που είναι κάτι τελείως διαφορετικό, διασκέδασης) και χαλάρωσης δίνοντας μια ανάσα στο μυαλό μας από τα θέματα της καθημερινότητας που απασχολούν τον καθένα μας.

Παρακινημένοι όλοι αυτοί, πέρα από τη δική τους έλλειψη μέτρου, και από όλους τους άλλους που, επίσης χωρίς μέτρο αλλά από την αντίθετη πλευρά, προσδίδουν σημασία και αξία πέρα από κάθε όριο σε ένα απλό τηλεοπτικό προϊόν.

Τη στιγμή που όλοι μαζί οδήγησαν στο να είναι σχεδόν το μοναδικό είδος προγράμματος που παίζει στους τηλεοπτικούς δέκτες, με τις δικές τους διαχρονικές τηλεοπτικές επιλογές.

Δίνοντας μονοψήφια ποσοστά στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό όταν παρουσίαζε ένα τελείως διαφορετικό τηλεοπτικό προφίλ.
Τα ίδια, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μονοψήφια ποσοστά που παίρνει  οτιδήποτε πιο κοντά στη ψυχαγωγία από ότι στη διασκέδαση τολμάει να προβάλει ένα τηλεοπτικό μέσο που εκπέμπει ελεύθερο σήμα.
Κυρίως οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί…

Μουντζώνοντας χωρίς τέλος τον ίδιο τους τον εαυτό !
Και μετά. με άμετρη υποκρισία κράζουν αυτό που οι ίδιοι επέβαλαν να προβάλλεται…
Γιατί, πολύ απλά, αν όλοι αυτοί που κατακρίνουν αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα παρακολουθούσαν ντοκιμαντέρ αυτά δεν θα συγκέντρωναν ποσοστά κάτω από το 2%…

Για να μην πούμε πως οι περισσότεροι εξ αυτών που κράζουν το κάνουν μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου ενώ στα κρυφά προσφέρουν μονάδες τηλεθέασης σε όσα κατακρίνουν δημόσια, αφού αν έχεις διάθεση να παίξεις λίγο μαζί τους εύκολα εκμαιεύεις λεπτομέρειες που μόνο όποιος παρακολουθεί με ευλάβεια ένα τηλεοπτικό προϊόν μπορεί να γνωρίζει.

Ευλάβεια που πάρα πολλοί νιώθουν την ανάγκη να εκδηλώσουν δημόσια με καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια της απόλυτης λατρείας. Με δηλώσεις και εκδηλώσεις πίστης σε έναν απλό άνθρωπο. Δημιουργώντας την απορία ποιος λατρεύει τι.
Ο νικητής του reality το να έχει οπαδούς να ασχολούνται μαζί του, οι οπαδοί του να έχουν ένα νικητή να τους απασχολεί ή όλοι όλους;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ένας νικητής reality να διατηρήσει, όχι μόνο στο σήμερα αλλά για πάντα, πιστούς που να εκδηλώνονται με  αντιδράσεις λατρείας στο πρόσωπο του;

Σίγουρα θα είχε ανταγωνισμό από το οποιοδήποτε αντικείμενο, ακόμη και καρπό δέντρου, αφού «φρούτα» υπάρχουν υπεραρκετά να καλύψουν όλες τις εκδηλώσεις έλλειψης μέτρου.

Ακόμη και σε θέματα που θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει στην εύρεση του εσωτερικού μέτρου, όπως η θρησκεία. Που όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά η πλειοψηφία δεν παραμένει ούτε εντός των επίσημων κανόνων αυτού που ασπάζεται.
Εξωτερικεύοντας με δημόσιες συμπεριφορές την έλλειψη μέτρου που την διακρίνει.

Με αποτέλεσμα να φλερτάρει έντονα με την ειδωλολατρία προσκυνώντας αντικείμενα, με μόνο ερέθισμα την αναφορά πως έχουν σχέση με έναν άνθρωπο που η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας αναγόρευσε σε άγιο.

Και όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας να μην αποκτούν συναίσθηση του μέτρου που έχασαν παρόλο που η επίσημη αρχή έχει κατακρίνει στο παρελθόν, με επίσημες ανακοινώσεις,  παρόμοιες εκδηλώσεις.

Κι ενώ για όλα αυτά, στην πραγματικότητα που 24/7 όλοι μαζί βιώνουμε, δεν υπάρχει μέτρο ώστε να μπορούμε να το περιγράψουμε πιο πετυχημένα με μια μόνο λέξη….αστείο, γελοίο, ενοχλητικό, δυσάρεστο ή τραγικό, υπάρχει ένα μετρήσιμο μέγεθος που η σχεδόν απόλυτη έλλειψη του μπορεί και δίνει ποσοστό σε κάθε μια από όλες τις λέξεις που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και λέγεται παιδεία…

Δημιουργώντας μια κοινωνία που έφτασε, από τον τελευταίο μέχρι τον πρώτο πολίτη, να  υποφέρει από την αδυναμία τήρησης μιας φράσης δυο μόνο λέξεων (μέτρον άριστον) έστω και στην λανθασμένη εκδοχή της (παν μέτρον άριστον) με αποτέλεσμα να δίνει υπέρμετρη αξία και να απασχολείται με όσα δεν θα έπρεπε να μετράνε καθόλου…

‘Έλλειμμα παιδείας που δημιούργησε και μια κουλτούρα με βασικό γνώρισμα αυτό.
Την έλλειψη μέτρου…

 

Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος…

Lazopoulos-Dorian-Gray
Δεν είναι κακό να έχεις μια ιδεολογία.
Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιες ιδεολογίες στις οποίες πιστεύουμε.
Η διαφορά έρχεται όταν μπλέξεις την ιδεολογία με μια ιδέα.
Και όταν κάνεις την ιδέα επάγγελμα, με νονά την ιδεολογία.

Ιδέα όχι σαν κάτι ιδεώδες αλλά σαν μετατροπή μιας σκέψης σε κάτι που σου αποφέρει
κέρδος. Υλικό ή ηθικό. Χρήμα ή εξουσία. Ένα από αυτά ή και όλα μαζί…

Τότε η ιδεολογία έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με όσα κάνεις. Όσα πιστεύεις ή λες πως πιστεύεις, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την σκληρή πραγματικότητα. Με το γεγονός πως αν τα πιστεύεις ξεκινάει μια εσωτερική σύγκρουση, να βρεις δικαιολογίες πως δεν τα καταστρατηγείς. Να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να πείσεις και τους άλλους.

Όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους βουλευτές. Που έχοντας (οι περισσότεροι) και κάτι αδιόρατα ιδεατό στο μυαλό τους όταν ξεκινάνε, να τους το αναγνωρίσουμε αυτό, αποφασίζουν να εμπλακούν με τα κοινά υπό την «πνευματική καθοδήγηση» μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

Με το που διαβαίνουν όμως το κατώφλι της εξουσίας, στην μορφή που είναι δομημένο το σύστημα, η ιδεολογία αρχίζει να ξεθωριάζει πολύ γρήγορα, σαν σκιά που χάνεται όταν δεν μπορούμε (ή δεν επιθυμούμε) να φωτίσουμε ένα σώμα όπως πρέπει.

Και με την συνειδητοποίηση πως πρέπει να κάνουν αχνές τις γραμμές για να μην ξεχωρίζει εύκολα το λάθος στην εικόνα που παρουσιάζουν, έρχονται και τα πρώτα κέρδη και καταλήγουν να υπηρετούν όχι την ιδεολογία και το ιδεατό, αλλά την ιδέα-σκέψη πως να έχουν όσο περισσότερο κέρδος μπορούν από αυτό…

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι δραματικές εξελίξεις τους εκθέτουν σε υπερθετικό βαθμό.
Και που οι περισσότεροι μπορεί να προτιμούν/προτίμησαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και να ακολουθούν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των αρχηγών τους, παρά να απεμπολήσουν το «δικαίωμα» στο κέρδος.

Όπως οι βουλευτές της ΝΔ φώναζαν με πάθος ΟΧΙ στα μνημόνια γιατί έτσι έλεγε ο τσομπάνης και την άλλη μέρα που αυτός άλλαξε το σφύριγμα έπρεπε ξαφνικά να πουν ΝΑΙ, οπότε ίσως να έπεισαν τον εαυτό τους ότι το ΝΑΙ ήταν το όχι στα σλάβικα…

Μερικοί δε που δεν πήραν τα χάπια ή δεν τους έπιασαν, διαγράφηκαν. Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Υπάρχουν μάλιστα και αυτοί που ενώ από την αντιπολίτευση συνέχισαν να λένε ΟΧΙ και όταν η Νέα Δημοκρατία έγινε μέρος του κυβερνητικού σχήματος και άρχισε να λέει το σλάβικο ΝΑΙ, κατέληξαν να είναι μελλοντικοί αντιπρόεδροι της επόμενης κυβέρνησης.

Υπάρχουν και αυτοί που κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Την τελευταία από τις μεγάλες ομάδες του τσίρκου που άντεξαν χρονικά…

Που όμως και με τους καινούργιους τους συντρόφους, έφτασαν και πάλι να λένε ένα τεράστιο ΝΑΙ (με το μυαλό τους όχι) και μάλιστα ενώ είχαν πει λίγες μέρες πριν ένα τεράστιο ΟΧΙ μαζί με πάνω από το 60% του πληθυσμού.

Είναι εκείνη η αμήχανη στιγμή απόλυτης σιωπής μετά τον εκκωφαντικό θόρυβο μιας μετωπικής σύγκρουσης. Της μετωπικής σύγκρουσης της ιδεολογίας με την εξουσία.
Που όταν κάθεται η σκόνη, η εξουσία βγαίνει αλώβητη, ενώ το όχημα της ιδεολογίας έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί από την ένταση της πρόσκρουσης…

Γι αυτό, ακόμη κι αν είναι βουλευτής που όντως πιστεύει, παρόλο που είναι πολύ δύσκολο να πείσει τον εαυτό του, παρόλο που νιώθει άβολα να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, παρόλο που αισθάνεται αμήχανα όταν του την πέφτουν όσοι πιστεύουν σαν αυτόν πως πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή σε έναν κόσμο που τα νήματα τα κινεί αυτό που δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε πατρίδα, ούτε ιδεολογία, ούτε πρόσωπο, το χρήμα….Προτιμά να περάσει μια κόλαση, παρά να χάσει αυτά που ξεκίνησε να κερδίζει.

Αν τώρα ανήκει στους άλλους, αυτούς που λένε πως πιστεύουν, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού δεν υπάρχει καμιά εσωτερική σύγκρουση και το μόνο που μετράει είναι να υπάρχουν (στα πολύ δύσκολα) κι άλλα καράβια να βρεθεί και -κυρίως- το πόσο καλός ηθοποιός (χωρίς το ήθος) είναι….

Όπως συμβαίνει και με το πιο τρανταχτό παράδειγμα από τον κόσμο των καλλιτεχνών.
Τρανταχτό γιατί όποιος δέχεται να φέρει τον χαρακτηρισμό σατιρικός πρέπει να μπορεί και να τον υποστηρίζει χωρίς εκπτώσεις. Σε πλήρη αρμονία με τα όσα η κοντά στον άνθρωπο ιδεολογία που χρησιμοποιεί ως όχημα πρεσβεύει.

Που στην ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων μπορούν να γίνουν και λίγο θολά όσα λέει, μπορεί να προβεί σε συλλογιστικούς ακροβατισμούς πολύ πιο εύκολα από έναν βουλευτή γιατί έχει την δυνατότητα ακόμη και να προσποιηθεί πως καυτηριάζει την κυβέρνηση ενώ καυτηριάζει μόνο την αντιπολίτευση.

Κι όσο μη σατιρική κι αν είναι αυτή η συμπεριφορά, το πεδίο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να ελιχθεί και να πείθει αρκετούς για πάντα πως αυτό που κάνει είναι σάτιρα.

Σε θέματα ανθρώπου όμως και χαρακτήρα δεν μπορεί να κρατάει θολωμένα τα νερά για πολύ.

Ειδικά όταν, ανάμεσα στα ανέκδοτα και στις ατάκες-βοτσαλάκια που πετάει για να να ταράξει τα νερά ώστε να πάρει το χειροκρότημα και το γέλιο που το περνάει σαν αντίδραση σε σάτιρα και όχι σε ένα απλό αστείο, πρέπει να ενσωματώσει και βαρύγδουπες σκέψεις για να γεμίσει τον χρόνο της παράστασης του, ώστε να προκαλεί τις εκφράσεις επιδοκιμασίας των θεατών…

Εκεί κινδυνεύει να χάσει το προσωπείο του, όπως έγινε και με την τελευταία του εμφάνιση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο για κάποιον που βολικά αποδέχθηκε την προσωνυμία σατιρικός χωρίς να είναι, στην πρακτική εφαρμογή μιας ιδέας υπό τον μανδύα μιας ιδεολογίας, να αποκαλυφθεί σαν χαρακτήρας, όταν ξεκινάει να πει κάτι με σοβαροφανές ύφος.

Γιατί εκεί χάνει την όποια κάλυψη του παρέχει το γέλιο.
Γιατί εκεί είναι που εκπέμπει τον εσωτερικό του κόσμο.
Γιατί εκεί, αν δεν προσέξει, εμφανίζεται με το αληθινό του πρόσωπο.
Ένα πρόσωπο καθόλου σατιρικό.

Είναι εκείνη η στιγμή που το γιώτα γίνεται ύψιλον και σαν κυπελλάκι κρατάει όσα λέει και δεν αφήνει να τα πάρει ο αέρας.

Είναι εκεί που ακόμη και η απάντηση-συγγνώμη μόνο συγγνώμη δεν είναι, αφού διατήρησε την αρχή της σκέψης του. Που δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς γιατί θα έπρεπε να δικαιολογήσει πως κατέληξε σε μια τέτοια σοβαρή και κατόπιν σκέψης διαπίστωση και θα τα έκανε ακόμη χειρότερα….

Οπότε απλά επιχείρησε να την περιορίσει σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ένας άνθρωπος δηλαδή έγινε εμμονικός και κακός, γιατί είναι καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα, αλλά μόνο αυτός. Όσους άλλους τους χαρακτηρίζει η ίδια κατάσταση είναι εντάξει …
Συλλογιστικό αξίωμα ιδιωτικής ετικέτας, μόνο για τον Σόϊμπλε…
(Σκέψη νοσηρή και απίστευτα προσβλητική στην κεντρική της ιδέα, όσο αντιπαθητικός και αν είναι και σε εμένα ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ…)

Προϊόν με ένδειξη Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π Λαζόπουλος)
και Π.Γ.Ε ( Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης- Αλ Τσαντίρι) γεμάτο δηλητήριο, όχι για ένα πρόσωπο, αλλά για μια ολόκληρη ομάδα του πληθυσμού.

Εκεί είναι που δεν μπόρεσε να κρύψει την αναπηρία της σκέψης του…
Εκεί είναι που έγινε από δήθεν σατιρικός, σάτυρος και υπερβολικά άσχημος…

Εκεί είναι που όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας -οποιασδήποτε- συστημικής ιδεολογίας για το χρήμα και την όποια δόξα και εξουσία αυτή σε οδήγησε να έχεις, σιγά σιγά το μυαλό σου καθηλώνεται σε μια ιδέα. Πως να διατηρήσεις όχι την ιδεολογία αλλά όλα αυτά.

Και ισχύει για όλους. Καλλιτέχνες, βουλευτές, επαγγελματίες, ψηφοφόρους….

Όταν είσαι καθηλωμένος για χρόνια στο payroll της όποιας συστημικής πολιτικής ιδεολογίας για όσα κερδίζεις μέσω αυτής, σιγά σιγά κινδυνεύεις να γίνεις Λαζόπουλος…

Υ.Γ.
Κάποιοι τον είχαν καταλάβει πολύ πριν ξεκινήσει να τον εκθέτει η επιλεκτική στηλίτευση των κακώς κειμένων. Από μικρές ιστοριούλες που δεν βρήκαν ποτέ θέση στην πρώτη σελίδα των μέσων, όπως η παρακάτω…
Τα τετράγωνα καρπούζια και οι ντεμέκ γύφτοι που τα πουλάνε σαν δημιουργίες της φύσης….

Αποκάλυψη! Η πηγή της Χριστοδουλοπούλου για όσα είπε στην Κ.Ε.Δ.Ε σχετικά με τους πρόσφυγες και τους λαθρομετανάστες

καφετζου-κειμενο
(Το αρχικό κείμενο και γελοιογραφία είναι από τις 19/4/2015, οπότε τώρα που έσκασε η βόμβα του προσφυγικού, η «άνετη» δήλωση της τις εποχές πριν την κρίση πως εξαφανίζονται, όταν μιλούσαμε για μερικές δεκάδες κάθε μέρα και η σημερινή εικόνα χιλιάδων ταλαιπωρημένων ανθρώπων να συνωστίζονται στα σύνορα, την κάνει ακόμη πιο γελοία σαν άτομο και την παραπάνω εικόνα ακόμη πιο γλαφυρή…
Η συγκεκριμένη κυρία είναι το ακριβές και χαρακτηριστικότερο δείγμα έλλειψης ποιότητας και ικανοτήτων των πολιτικών που κυβερνούσαν ανέκαθεν αυτή την χώρα….)

σημ: Το πιο σημαντικό είναι πως αν οι παρακάτω δηλώσεις της αντιμετωπιστούν χάριν συζήτησης ως σοβαρές απαντήσεις, δείχνουν και ένα αποκρουστικά υποκριτικό ενδιαφέρον για αυτούς που εισέρχονται στην χώρα. Ειδικά αυτό το «…απλώς εξαφανίζονται…»
Δηλαδή από την μια ζητάει να παρέχουν και οι δήμοι φιλοξενία, από την άλλη όμως έτσι και ένας λαθρομετανάστης ή πρόσφυγας αποφασίσει να δοκιμάσει να φύγει και τον φάνε οι λύκοι ή πνιγεί ή τον χτυπήσει κάνα αυτοκίνητο και τον πετάξει σε κάνα χαντάκι

ή τον καθαρίσουν για εμπόριο οργάνων ή αν είναι έφηβος-παιδί και το αρπάξουν κυκλώματα τράφικινγκ ή παιδεραστές,  χέστηκε η συγκεκριμένη αφού θα έχουν «…απλώς εξαφανιστεί…»

Φυσικά η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή.
Ούτε σοβαρά μπορούν να αντιμετωπιστούν οι δηλώσεις της αλλά ούτε και πράκτορας είναι η συγκεκριμένη, ούτε ανθέλληνας, ούτε όσα της προσάπτουν.
Απλά, επειδή έπρεπε να ικανοποιηθούν όλες οι συνιστώσες με την χαρά της εξουσίας, έτυχε και δόθηκε η συγκεκριμένη θέση στην κυρία αυτή, που δυστυχώς χάνει λάδια.

Όταν λοιπόν φτάνει ο Καμίνης (θα ακολουθήσει κι ο δικός μας) να κάνει αυθόρμητα λογικές/αυτονόητες ερωτήσεις στην «είμαι στην κοσμάρα μου» υφυπουργό μετανάστευσης, αναγκάζοντας την να δώσει απαντήσεις που είναι «ο,τι του λαλεί του Λωλοστεφανή» τότε καταλαβαίνεις πόσο χαμηλά έχει φτάσει η αξία της ψήφου σου…
Ο απίστευτος διάλογος:

Κ: Δεν κατάλαβα με ποιο επιχείρημα μας λέει η κυρία υπουργός ότι παραμένουν για λίγο και φεύγουν. Υπάρχει κάτι που δεν έχω καταλάβει;
Χ: Στατιστικά το βλέπουμε…
Κ: Οι πρόσφυγες;
Χ: Οι πρόσφυγες!
Κ: Που πάνε κυρία υπουργέ;
Χ: Στην Ευρώπη.
Κ: Πως πάνε;
Χ: Δεν το ξέρω αυτό….Απλώς εξαφανίζονται! Οι 600 πρόσφυγες που είχαν έρθει….γιατί γελάτε, σας φαίνεται αστείο;…Να ξέρω εγώ; Εγώ ελέγχω την είσοδο, όχι την έξοδο…

Δεν ελέγχει την έξοδο, όμως στατιστικά ξέρει πως φεύγουν και πάνε στην Ευρώπη ή τέλος πάντων εξαφανίζονται! Πως το ξέρει; Το ψυχανεμίζεται; Μυρίζει τα δάχτυλα της; Είτε είναι μέντιουμ η ίδια είτε…»…Πήγα σε μάγισσες σε χαρτορίχτρες να δω που χάνεσαι όλες τις νύχτες…»

Υπάρχει όμως και σε αυτό απάντηση!
Οι πρόσφυγες και οι λαθρομετανάστες κατά την πολύμηνη οδύσσεια τους και ψάχνοντας τι μπορούν να κάνουν στις χώρες που θέλουν να πάνε, εντρυφούν στην μαγεία και αναπτύσσουν μαγικές ικανότητες τις οποίες τελειοποιούν κατά την είσοδο τους στην Ελλάδα…
Υπάρχει μάλιστα και βίντεο όπου ένας από αυτούς σε μια αυλή του Αιγάλεω δέχτηκε να λύσει το μυστήριο για την κυρία υφυπουργό, ώστε την επόμενη φορά να πάει με αποδεικτικά στοιχεία στην Κ.Ε.Δ.Ε και να τους αποστομώσει όλους!
Ιδού:

Υ.Γ.
Πληροφοριακά ο συγκεκριμένος πήγε στην Γερμανία…
Το μυαλό της υφυπουργού αγνοείται…

 

Η λήθη των λαθών κι η λησμονιά των χρεών


Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και έγινε πολύ δημοφιλές ένα βιντεάκι από μια σατυρική εκπομπή της Γερμανίας. ‘Ενα βιντεάκι που παρουσιάζει ουσιαστικά την αλήθεια για τα δικά τους ευρω-γερμανικά λάθη, όσον αφορά τον ανεδαφικό έως παρανοϊκό τρόπο που η ΕΕ προσπαθεί να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση.  Αλήθεια γλυκιά και πικρή, μέσα από το χιούμορ της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης, της ZDF.

Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια…Στο δεύτερο μέρος του σκετς.
Δεύτερο μέρος που σατυρίζει τις δικαιολογίες και τον στρουθοκαμηλισμό  του Γερμανικού κράτους όσον αφορά τις δικές του υποχρεώσεις. Τα δικά του χρέη.
Που σαν οποιοδήποτε χρέος μεταξύ κρατών (όπως το τωρινό δικό μας) δεν σβήνεται, δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται. Πολύ περισσότερο όταν η περίοδος δημιουργίας του συνδέεται άμεσα με έναν απίστευτο αριθμό θανάτων αθώων ανθρώπων και δεκάδων σφαγών που έσβηναν από τον χάρτη μέσα σε μερικές ώρες ολόκληρα χωριά. Δεύτερο μέρος που με αριστοτεχνικό τρόπο παρουσιάζει και φιλοξενεί έναν άνθρωπο από ένα τέτοιο χωριό. Τον Αργύρη Σφοντούρη από το Δίστομο….


Η λεπτομέρεια όμως δεν είναι γενικά το δεύτερο μέρος. Η λεπτομέρεια δεν είναι ούτε ο Αργύρης Σφοντούρης…Η λεπτομέρεια είναι οι εκφράσεις των θεατών, ειδικά προς το τέλος. (Όπως και τα σχόλια πολλών Γερμανών που συνοδεύουν αυτό το βίντεο σε όσους ιστότοπους έχει αναρτηθεί). Εκφράσεις γνήσιες και αυθόρμητες, λύπης μεν αλλά και έκπληξης, που δείχνουν όμως και ένα -ακόμη, Ω! τι έκπληξη- δικό μας λάθος.

Πως σαν κράτος οσφυοκαμπτών πολιτικών και ανίκανων για έλεγχο τους πολιτών, αφήσαμε ουσιαστικά την Γερμανία στην ησυχία της όλα αυτά τα χρόνια, με το να μην φροντίζουμε όχι να τα απαιτήσουμε αλλά ούτε να της δημιουργούμε έμμεση πίεση (με το βλέμμα στο μέλλον) καθιστώντας γνωστά με πλάγιους τρόπους στους πολίτες της, τις υποχρεώσεις του δικού τους κράτους και τα εγκλήματα των Ναζί που δεν διδάσκονται στο σχολείο και δημιουργώντας στην κοινή της γνώμη κλίμα υπέρ μας.

Φυσικά λέγεσαι Έλληνας ψηφοφόρος (το μεγαλύτερο ανέκδοτο του κόσμου) και επέτρεψες με την διαχρονική σου ανικανότητα στο πολιτικό σύστημα, να ανταλλάξει ουσιαστικά ένα κατοχικό δάνειο που ανήκει στο ελληνικό κράτος και αποζημιώσεις που ανήκουν σε εσένα, με έντοκα δάνεια που χάρισε άτοκα στους οικονομικούς προστάτες του, με πρόφαση την ελληνική οικονομική ανάπτυξη.

Πολιτικό σύστημα που αραιά και που έκανε λίγο θόρυβο για τα μάτια του κόσμου και που φρόντισε τα δάνεια στους νταβατζήδες που βοήθησαν την διατήρηση του, να τα χρεώσει στους πολίτες που έστειλε και μετανάστες να βοηθήσουν την οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας, γιατί αν όντως πήγαιναν στην ελληνική ανάπτυξη δεν θα χρειαζόταν να ξενιτευτούν τόσο μαζικά. Όπως συμβαίνει και σήμερα που πληρώνεις όλα αυτά τα λάθη με τα λάθη των Γερμανό-Ευρωπαίων που σατιρίζει στο πρώτο μέρος το σκετσάκι.

Οπότε τι ακριβώς περιμένεις σαν ψηφοφόρος που διαδέχτηκε αυτούς τους ψηφοφόρους; Α, ναι, ξέχασα…Περιμένεις τον Σύριζα να φορολογήσει -έστω- τους έχοντες λες και οι σημερινοί προέκυψαν από παρθενογένεση !!

Το βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=-r_6hxdm2fg

Μπρος τουρισμός και πίσω ρέμα…

τουρισμός,υποδομες,πολιτικοι

Επειδή από την μια γκρινιάζουν κάποιοι για τα μπαζωμένα ρέματα τώρα που έπιασαν οι βροχές κι επειδή από την άλλη θέλουμε να ανεβάσουμε και τον τουρισμό μας  και να φέρνουμε τουρίστες όλο τον χρόνο…
(άσχετα αν στην καινούργια καμπάνια του υπουργείου για το 2015 έδειχναν εικόνες από την Αυστραλία και ούτε μια από την Μακεδονία)
http://taxalia.blogspot.gr/2014/11/gods-myths-heroes.html

Απλά λίγη έξυπνη διαφήμιση χρειάζεται πως προσφέρουμε οικολογικό-εναλλακτικό τουρισμός εντός οικιστικών περιοχών.

Θα έρχονται για παράδειγμα από παντού εραστές του κανόε καγιάκ και θα περιμένουν με τα νοικιασμένα από τα ξενοδοχεία κανό τους το μπαζωμένο ρέμα να κατεβάσει το νερό της βροχής (σαν τους σέρφερ που περιμένουν το μεγάλο κύμα) για να πραγματοποιήσουν την διαδρομή τους στην τεχνητή πίστα με τα σπίτια, τους μαντρότοιχους, τους στύλους της ΔΕΗ κι αν είναι εντός μεγάλων πόλεων θα αυξάνει και η δυσκολία της πίστας με το να χρειάζεται να αποφεύγουν επιπλέοντες κάδους, παρασυρμένα οχήματα κλπ…

Προστασία περουσιακών στοιχείων ΠΑΕ ΗΡΑΚΛΗΣ

 


Aπό την ΠΑΕ Ηρακλής περιμένουμε απλα το αυτονόητο.
Χωρίς συναισθηματισμούς αν θέλετε. Ψυχρά επιχειρηματικά.
Να φροντίσει σαν Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία ώστε να σιγουρευθεί πως θα τιμωρηθεί ο παίκτης (Ανδρέας Σταμάτης) που με αντιαθλητικό χτύπημα παραλίγο να της στερήσει ένα περουσιακό της στοιχείο, τον ποδοσφαιριστή Νίκο Ζιαμπάρη, από την συνέχεια του πρωταθλήματος.
(αν πάλι δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι να υπερασπισθούν τα συμφέροντα της ομάδας σε αυτό το επίπεδο, πιστεύω πως ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ θα το αντιληφθεί διορθώνοντας το άμεσα)
Γιατί αν δεν είναι εσκεμμένη ενέργεια η παρακάτω που να επισύρει ποινή, ποια είναι;

Ο ίδιος ο διαιτητής δήλωσε πως δεν έδωσε την παράβαση γιατί δεν το είδε:
http://www.iraklis1908.gr/τζήλος-δεν-εία-το-χτύπημα-στον-ζιαμπ

Πειθαρχικός Κανονισμός ΕΠΟ
Άρθρο 10 – Ποινές ποδοσφαιριστών
Παράγραφος 6 – Υπό-παράγραφος στ. (περίπτωση β)

«…Η χρήση οπτικών μέσων (π.χ. βίντεο, φωτογραφίες), ως αποδεικτικού
υλικού, επιτρέπεται, αυτεπαγγέλτως ή κατόπιν καταγγελίας από
οποιαδήποτε Π.Α.Ε. της ίδιας κατηγορίας,αποκλειστικά και μόνο στις εξής
περιπτώσεις: α)διαπίστωση λανθασμένης αναγραφής υπαίτιου
ποδοσφαιριστή (ταυτότητας προσώπου παραβάτη), β) παράβαση η οποία
διεπράχθη και δεν τιμωρήθηκε από τον διαιτητή διότι διέλαθε της προσοχής
του διαιτητή. Στις περιπτώσεις αυτές είναι υποχρεωτική η κλήση σε
απολογία…»

πηγή:
http://www.epo.gr/media/files/KATASTATIKO_KANONISMOI/PEI8ARXIKOS_KODIKAS_EPO_IOYLIOS_2012.pdf

Υ.Γ.
Το λάθος «διέλαθε της προσοχής» αντί για «διέλαθε την προσοχή» είναι του συντάκτη του επίσημου κειμένου της ΕΠΟ. Φυσικά, εδώ με την θρασύτατη δήλωση των υπευθύνων της,  μέσα στην Ελληνική Βουλή μάλιστα, δεν άνοιγαν τους φακέλους των άλλων ομάδων τόσα χρόνια για να μην τις τιμωρήσουν, βιβλίο γραμματικής θα ανοίξουν…

Το μεγάλο θεατρικό….

http://99getsmart.com/wp-content/uploads/2013/11/chomsky_rect.jpg

Η φιλική κουβεντούλα-κουτσομπολιό Κασιδιάρη-Μπαλτάκου απέδειξε πως ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ είναι μια μεγάλη οικογένεια!!!
Που παίζει το μεγαλύτερο θεατρικό υπερθέαμα από καταβολής του θεάτρου σαν ιδέα. Μόνο που παίζουν για να παρασύρουν και να παγιδέψουν κι όχι για να μεταφέρουν γνώσεις ,να διδάξουν, να καθοδηγήσουν και εν τέλει να ψυχαγωγήσουν, σύμφωνα με αυτά που είχαν κατά νου οι αρχαίοι Έλληνες!

Οικογένεια μεγάλη….4 χρωματικές φαμίλιες την αποτελούσαν πάντα…(από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και το Βυζάντιο είχαν αρχίσει να οργανώνονται και να φτιάχνουν οπαδούς…Βένετοι, Ρούσσοι, Πράσινοι και Λευκοί και 2 πάντα οι μεγάλες….)
Δυναστεία σωστή….. Με τις έριδες της, τα μίση της, τα πισώπλατα μαχαιρώματα. Η Λάμψη του Φώσκολου ωχριά μπροστά τους !!!

Απλά που και που υπάρχει ανανέωση στο καστ, για να μην χάνει το ενδιαφέρον του το πρόβατο (συγγνώμη, ο θεατής ήθελα να πω….) που παρακολουθεί την παράσταση, έχοντας διαλέξει κάποιον από τους ήρωες για να ταυτιστεί μαζί του. Παρέα με τις υπό-αποχρώσεις τους, που παίζουν τον ρόλο των γκεστ σταρ…Ακόμη κι αν ο νέος ηθοποιός υποδύεται αυτόν που θέλει να καταστρέψει την οικογένεια…Ένας ρόλος είναι απλά και τίποτα περισσότερο…
Κι αποδείχθηκε από το μικρό αυτό βίντεο!

Για όσους θέλουν να δουν φυσικά….
Για τους άλλους θα είναι απλά άλλη μια πρόφαση να καλό-φορέσουν τα κομματικά γυαλιά τους και να υπερασπιστούν το κόμμα που υποστηρίζουν. Ακόμη κι αν βελάζουν πως δεν μπαίνουν σε μαντριά…
Οι γαλάζιοι το κόμμα ενάντια στον «προδότη» Μπαλτάκο, οι πράσινοι το «πράσινο-κρατούμενο» κράτος απέναντι στους «αγαθούληδες» γαλάζιους, οι ροζ το δικό τους καινούργιο ΠΑΣΟΚ, οι της ΧΑ τον «ήρωα» Κασιδιάρη που …ξεσκέπασε το σύστημα, οι κόκκινοι το δικό τους παραμύθι απέναντι στους νοητούς εχθρούς του και πάει λέγοντας…