Tag Archives: εκπαίδευση

Όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τον μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ…

bridge-broken

Πόσο απερίγραπτοι πρέπει να είναι κάποιοι να πάνε πεζοπορία σε μια διαδρομή με πολύ επικίνδυνα σημεία έχοντας μαζί τους μικρά παιδάκια…Παιδιά με μονοψήφια ηλικία που δεν έχουν ούτε κατά διάνοια αναπτύξει πραγματική αίσθηση του κινδύνου και της αυτοσυντήρησης….

Πόσο στον κόσμο τους και χωρίς συναίσθηση του τι ακριβώς κάνουν, να αψηφούν απαγορευτικά σήματα έχοντας μαζί τους αυτά τα παιδιά και να τα αφήνουν να περπατάνε μόνα τους στα σημεία θανάτου, αναπαριστώντας σκηνικά σε τοποθεσίες που μοιάζουν να βγήκαν από την δραματική ταινία Stand by Me;

Που περιγράφει την πεζοπορία μιας παρέας φίλων στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν πρώτοι -και να πάρουν την δόξα- το άψυχο σώμα ενός παιδιού που είχε εξαφανιστεί…

Ταινία που βασίστηκε σε μυθιστόρημα του μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ με τίτλο The body
Κι ενώ η ταινία έμεινε δραματική και πιο κοντά στο ομώνυμο τραγούδι του Ben E. King από το οποίο πήρε τον τίτλο της,  η πραγματική ιστορία του σήμερα έγινε τρόμου και κατέληξε να μην συμβαδίζει με τον τίτλο της ταινίας αλλά να ταιριάζει με φρικτό τρόπο στον τίτλο του βιβλίου…

King και ο ένας King κι ο άλλος….
Πεζοπορία οι ήρωες του βιβλίου-ταινίας, πεζοπορία και οι πραγματικοί ήρωες…
Το στάσου πλάι μου του τραγουδιού τίμησε και ο συγγραφέας αφού η ιστορία πραγματεύεται το δέσιμο τους μέσα από εκείνες τις δυο μέρες της περιπέτειας τους και την επιστροφή όλων τους πίσω στην μικρή τους πόλη και τις ζωές τους….
Ειδικά στην σκηνή της γέφυρας που ο κεντρικός ήρωας δεν άφησε από τα μάτια του τον πιο αδύναμο-φοβισμένο φίλο του….

Δεν το τίμησαν (στην πρακτική του εφαρμογή) οι απερίσκεπτα τραγικοί ήρωες της ιστορίας του σήμερα…
Αφήνοντας μικρά παιδιά να περπατάνε μόνα τους σαν να μην τρέχει τίποτα, σε μια γέφυρα φτιαγμένη για τον οδοντωτό…με τα δόντια του χάους να παραμονεύουν από κάτω σε ένα σημείο που θα ζήλευε και ο ίδιος ο συγγραφέας για μελλοντικές ιστορίες τρόμου που θα γράψει…
Μόνο που τον πρόλαβαν κάποιοι στην πραγματική ζωή..

Θα το σκεφτούν τώρα που θα γυρίσουν με ένα λιγότερο, αλλά είναι αργά για όλους
Ειδικά για το παιδάκι…

Κι όσο κι αν θέλεις να συμμεριστείς τον πόνο κάποιου, και μόνο η εικόνα της γέφυρας που ενήλικες άφησαν να διασχίσουν μόνα τους μικρά παιδάκια δεν μπορεί να προσδώσει τίτλο όπως στιγμιαίο λάθος…
Γιατί θέλει πολλές στιγμές για να περάσει κάποιος μια γέφυρα σαν κι αυτή.

1764817

Πηγή φωτογραφίας:

http://www.aigialeianews.gr/topika/aigialeia/4215-me-megali-symmetoxi-kai-fetos-i-katavasi-tou-vouraikoy-deite-foto

Τόσες που είναι αδιανόητο να μην συνειδητοποιεί πόσο επικίνδυνη είναι ακόμη και για τον ίδιο, πόσο μάλλον για ένα 9χρονο. Ειδικά όταν η διαδρομή έχει κι άλλες παρόμοιες γέφυρες…
Στην τελική, οι ενήλικες θα μπορούν να πονάνε ενώ ένα παιδάκι δεν θα νιώσει τίποτα, ποτέ ξανά, χωρίς να φταίει…

Είχα ξεκινήσει να γράφω με αφορμή ένα άλλο περιστατικό για μια επικίνδυνη μόδα-παιχνίδι που κυκλοφορεί μέσω διαδικτύου. Όπου κάποιος κατέκρινε τα ΜΜΕ γιατί το έκαναν ρεπορτάζ με το λανθασμένο σκεπτικό πως κάνουν διαφήμιση. Προτιμούσε προφανώς να μην ξέρουν οι γονείς τίποτα ώστε να έχουν τον νου τους, ούτε να έχουν την δυνατότητα να αντιληφθούν (όσοι δεν το έχουν καταλάβει) με βάση το ρεπορτάζ πως και το διαδίκτυο κρύβει κινδύνους  ή να στρουθοκαμηλίζουν πως δεν αν δεν κοιτάνε για τίποτα  κακό εκεί έξω για το οποίο πρέπει να προσέχουν δεν θα τους βρει…
Θα μείνει στην άκρη για την ώρα εξαιτίας αυτής της νέας αρχαίας τραγωδίας…

Θα έχει όμως συνδετικό κρίκο το παρακάτω κομμάτι που προοριζόταν για αρχή εκείνου του κειμένου…

Ανθρώπινο είδος…Το μόνο μέλος του ζωικού βασιλείου που μεγάλο ποσοστό του αναπαράγεται ΚΑΙ από μιμητισμό, γιατί έτσι… αφού οι άλλοι κι εμείς….
Ανεξαρτήτως ικανοτήτων ή συνειδητοποίησης του τι ακριβώς πάει να κάνει…
Ανεξαρτήτως προσήλωσης στο έργο που αναλαμβάνει και απόφασης να θυσιάσει δικά του θέλω…
Ανεξαρτήτως διάθεσης του να εκπαιδευτεί και να μάθει να συμβαδίζει με την εποχή ώστε να παρέχει στους απογόνους τους ασφαλές παρόν και να τους οδηγεί με ασφάλεια στο μέλλον…

Κι ας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο…
Δεν «βαραίνει» τόσο όσο το ότι δεν είναι αυτοί που πρέπει…

Και την πληρώνουν τα «δημιουργήματα» του χωρίς να φταίνε σε τίποτα…

 

Save

Save

Save

Save

Save

Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

parkarisma xoras

O κλασικός Ελληναράς.
Που όταν είναι να κάνει την δουλειά του γράφει ολοκληρωτικά τους πάντες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.
Που ούτε καν του περνάει από το μυαλό να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό στα θέλω του και το εγώ του.
Που δεν τον ενδιαφέρει κανένας άλλος και τίποτα, μόνο ο εαυτούλης του.
Που το βάζει όπου βρει και τον βολεύει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.
Που κάπως έτσι μάλλον βάζει και την ψήφο του…
Σε αντίθεση με τον μπροστινό του που ναι μεν επίσης παρανομεί αλλά με αυτή την παρανομία του ούτε τον μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κλείνει, ούτε τους πεζούς εμποδίζει, αφού αφήνει σε όλους χώρο ικανό να κινηθούν άνετα στο μεγάλο πεζοδρόμιο.
Ακόμη και μια μαμά με καροτσάκι.
Μέχρι να πέσουν πάνω στον άλλον…
Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται αστυνομία ή τροχαία…
Μια υπηρεσία που να τιμωρεί την έλλειψη μέτρου χρειάζεται.

Που να δίνει κλήσεις στην εξόφθαλμη επίδειξη έλλειψης κοινής λογικής και της ολοκληρωτικής ανυπαρξίας σεβασμού στους υπόλοιπους χρειάζεται…

Και που ταυτόχρονα να παραδίδει με παραδειγματικές πράξεις-μαθήματα.

Ποιος να το κάνει όμως και πως;

Και με ποια δική του παιδεία που να διδάσκει/εκπαιδεύει στα απλά και θεμελιώδη, το μέτρο και την κοινή λογική;

Η χι κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κι αυτός ο τύπος;
Που σαν κόμμα δεν το νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από του δική του ευημερία, με την απόκτηση και διατήρηση της θέσης/εξουσίας με κάθε μέσο;

Και που όταν την αποκτά μπορεί να υποστηρίζει το γράμμα του (δικού της) νόμου μόνο όταν εφαρμόζεται στους άλλους, αλλά για τις δικές της πράξεις το παίζει…Κινέζα και εμφανίζει ιδιαίτερη ηθική ευελιξία;Η χι κυβέρνηση που ενώ σαν κόμμα καυτηριάζει τους προηγούμενους για κάθε διαγραφή, γιατί αυτό λέει το εγχειρίδιο για τον εντυπωσιασμό των δικών της προβάτων, στο πρώτο θέμα που προκύπτει διαγράφει τους δικούς της που λένε ΟΧΙ ενώ σαν κόμμα αντιπολίτευσης τους διέγραφε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο;

Και που οδήγησε σε μια άλλη κυβέρνηση που το προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έκανε ΝΑΙ το ΟΧΙ; Κι όχι μόνο το δικό της σαν κόμμα, μα των ίδιων των πολιτών, προτού διαγράψει τους δικούς της…Μα αυτός ο τύπος είναι η χι κυβέρνηση και μόνο το χικ μπορεί να μπει σαν μια κάποια  λεζάντα-αιτιολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των πράξεων της όπως και της δικής του. Στην ίδια γη γεννήθηκαν και με την ίδια νοοτροπία μεγάλωσαν…Κι αν δεν μπορεί η κεντρική εξουσία, ποιος να το κάνει και πως;
Μήπως ο χι τοπικός άρχοντας;

Ο προηγούμενος τοπικός άρχοντας που ήταν επίσης μόνο λόγια ταμπέλας και που (βλέπε Παπαγεωργόπουλος) αδιαφορούσε για οτιδήποτε βαρετό, πέρα από την εικόνα του σαν εικόνα και έκαναν τα ποντίκια πάρτι στα οικονομικά του δήμου και στο τέλος τσαλακώθηκε και αυτό το μόνο που τον ενδιέφερε και που οδήγησε στον επόμενο;
Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ

Στον επόμενο (βλέπε Μπουτάρης) που παρά τα όσα έλεγε και την εικόνα που κατάφερε να περάσει, αυτή την ίδια έλλειψη μέτρου την έχει έμφυτη και την αποδεικνύει μάλιστα και με πανομοιότυπες συμπεριφορές σαν τον τύπο με το αυτοκίνητο της πρώτης φωτογραφίας;

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Μα αυτός ο τύπος είναι ο χι δήμαρχος!
Που τον νοιάζει μόνο το έξω (λαμποκοπάει το αυτοκίνητο, ούτε ίχνος σκόνης) χωρίς να χαλάει την ζαχαρένια του για…«πεζά πράγματα» κι ας στο τέλος γυρνάνε μπούμερανγκ…
Που μπορεί ενώ είναι παρκαρισμένος έτσι να στηλιτεύει ταυτόχρονα κάποιον που κλείνει ράμπα ΑΜΕΑ….

Κι αν δεν μπορεί ο τοπικός άρχοντας μήπως η πρωτοβάθμια μονάδα μιας κοινωνίας;
Μήπως ο χι ανώνυμος πολίτης;
Ο πολίτης με το αυτοκόλλητο ή το χαρτάκι στο χέρι;

Μα ο τύπος αυτός είναι και ο χι πολίτης!
Που επίσης χωρίς διάθεση να κουράσει το μυαλό του (αν όχι ικανότητα να το χρησιμοποιήσει), θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι με τον ξάδελφο του Μπουτάρη με το Ford Mondeo και τον μπροστινό του, που προσπαθεί να μην έχει σχέση μαζί τους.

Γιατί δεν έχει έλλειψη σε διάθεση για ανιδιοτελή δράση και χαρτάκια-αυτοκόλλητα, αλλά έχει έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει διαχωρισμούς εκεί που πρέπει, ώστε να παίρνει αποφάσεις βάση των συγκεκριμένων δεδομένων-συνθηκών που κάνουν κάθε περίπτωση διαφορετική κι έτσι να δίνει/διδάσκει το σωστό παράδειγμα στους τρίτους

Όπως ο συγκεκριμένος οδηγός που μπορεί να είναι καλός-χρυσός σαν άνθρωπος, αλλά σαν πολίτης παίρνει μηδέν για την έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε…

Επειδή ο κάθε νόμος, ανάλογα πόσο καλός ή κακός είναι και πως εφαρμόζεται, το μόνο που μπορεί να καθορίζει είναι τα όρια στο πόσο ανήθικος/πόσο συχνά, επιτρέπει να γίνεται ένας πολίτης.

Αυτό όμως που κάνει την μόνιμη διαφορά και δίνει διάρκεια στην ποιότητα μιας κοινωνίας, ιδιαίτερα στην καθημερινή συμβίωση μας στον ίδιο χώρο και που κάνει την ανάγκη για χρήση νόμων περιορισμένη στα πολύ σοβαρά, είναι η παιδεία και η εκπαίδευση στην χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής.

Ένα τρίπτυχο που νομοτελειακά φέρνει δίκαιους συμβιβασμούς και αλληλοσεβασμό στην αντιμετώπιση των κοινών καθημερινών προβλημάτων-καταστάσεων.

Για να εφαρμοστεί όμως σε μεγάλη κλίμακα πρέπει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής για την πλειοψηφία, ώστε να επιβληθεί από μόνο του…
Φυσικά, νομοτελειακά, χωρίς την ανάγκη χρήσης νόμων…

Και που στο επόμενο επίπεδο δημιουργεί άλλες δυναμικές.
Που με αφετηρία τους πολίτες οδηγεί σε άλλο δρόμο και τους πολιτικούς.

Κάτι που επιστρέφει ποικιλοτρόπως στους πολίτες απελευθερώνοντας για παράδειγμα δυνάμεις και πόρους που τώρα απασχολούνται/ξοδεύονται με άπειρα μικρά, να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία πρέπει να υπάρχουν και να μην έχουν και άλλοθι αν αποτυγχάνουν…

Αλλιώς θα παρκάρουμε την χώρα σαν αυτόν τον τύπο, ψηφίζοντας μονίμως -και σε όλα τα επίπεδα- όμορφες εικόνες και λόγια από τους εκάστοτε απόμακρα ωραίους και εντυπωσιακούς δήθεν σοβαρούς Σαμαράδες και Παπαγεωργόπουλους, που θα μας οδηγούν να καταλήγουμε στα μακρινά ξαδέλφια μας, τους εκάστοτε Τσίπρες και Μπουτάρηδες και τανάπαλιν…