Tag Archives: ειδικοί

Δεν είναι κακό να είσαι ειδικός, κακό είναι να είσαι Βασιλακόπουλος.

Η πανδημία, πέρα από το ότι μας έχει διδάξει πάρα πολλά, έχει εμφανίσει και μια κατηγορία ανθρώπων, σε μια κοινωνική ομάδα που πολύ απλά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.

Μέλη της κοινωνικής ομάδας που πρέπει να βάζουν αυτό που υπηρετούν μακριά από οτιδήποτε άλλο γιατί πέρα και πάνω από επάγγελμα είναι λειτούργημα και επιστήμη.

Σε αυτή λοιπόν την υποομάδα της κοινωνίας η πανδημία εμφάνισε (ή ξεσκέπασε αν θέλετε) διάφορα άτομα που δεν θέλουν (και επειδή δεν θέλουν δεν μπορούν) να υπηρετήσουν την επιστήμη τους και κατ’ επέκταση τον άνθρωπο.

Άτομα που η μόρφωση τους θα έπρεπε να ήταν ανάχωμα στην σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα τους που τα ωθεί να γλείφουν με αηδιαστικό τρόπο κατευθυντήριες γραμμές της οποιασδήποτε κυβέρνησης πιστεύοντας πως λειαίνουν το έδαφος για αυτές ενώ στη πραγματικότητα τις πασαλείβουν με ιατρικώς έωλες θέσεις που στάζουν οτιδήποτε άλλο παρά επιστημονική τεκμηρίωση.

Άτομα σαν τον Θεόδωρο Βασιλακόπουλο που δείχνουν να επιθυμούν το επόμενο πτυχίο τους να είναι στο γλείψιμο της εξουσίας βάζοντας δεύτερες σκέψεις σε κάθε νοήμονα πολίτη για τα πραγματικά τους κίνητρα με ισχυρότερη υπόθεση πως το κάνουν για να γλύψουν ένα προσωπείο που αξίζει επιβράβευσης με μια προεδρική θέση σε μια επιστημονική επιτροπή ή μια θέση στα έδρανα μιας επόμενης βουλής.

Άτομα που ενδημούν στην επιστημονική κοινότητα αλλά όχι με θετικό τρόπο.
Αντιθέτως, παρασιτούν με την ευκαιρία της πανδημίας και εκμεταλλευόμενοι μια πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους (πολίτες, κυβερνήσεις, επιστήμονες) προτιμούν να παραπατούν επιστημονικά για να παραμένουν στο προσκήνιο.

Δίποδα σαν τον παραπάνω γιατρό δεν μεταφέρουν γνώση και θεραπεία αλλά μολυσματικές ασθένειες όπως λύσσα για προβολή μιας εικόνας πιστού τετράποδου υπηρέτη.

Που όσο μεγαλύτερη η προβολή τόσο μεγαλύτερη παθογένεια παρουσιάζουν.
Κι όσο πιο άγρια γαβγίζουν κατά παντός υποθετικού εχθρού και πετάνε τα σάλια τους προς την εξουσία πάνω στην ίδια τους την επιστήμη τόσο περισσότερο μολύνουν την κοινωνία και τόσο περισσότερους συνωμοσιολόγους παράγουν.

Μόνο που η λύσσα, όταν εκδηλωθεί οδηγεί μαθηματικά στον θάνατο και άτομα σαν αυτόν τον ζηλωτή με πτυχίο αντί να βοηθάνε, σκοτώνουν τις όποιες προσπάθειες των υπολοίπων σοβαρών επιστημόνων αλλά και της κυβέρνησης που πιστεύουν πως βοηθούν.

Παραδείγματα της παραπάνω λύσσας πάρα πολλά αλλά ας μείνουμε σε δυο απολύτως χαρακτηριστικά.
(Ένα και μισό παράδειγμα για την ακρίβεια και θα εξηγηθεί από μόνο του στην πορεία.)

Επιστήμονας λοιπόν που για όποιον παρακολουθεί (και δεν βλέπει απλά με μνήμη χρυσόψαρου οτιδήποτε του σερβίρουν, ξεχνώντας τι κατανάλωσε λίγους μήνες πριν) κουρέλιασε την όποια αξιοπιστία του με την αρχική του λύσσα να υποστηρίξει πως οι μάσκες είναι άχρηστες και που μετατράπηκε σε λύσσα να υποστηρίζει πως οι μάσκες είναι η λύση στην πανδημία όπως φαίνεται στα παρακάτω βίντεο:

Βίντεο που ξεκινάει με ένα έμμεσο αλλά εμετικό γλείψιμο του.
Ποιο είναι αυτό; Το σχόλιο για τις μπασκετικές ικανότητες του πρωθυπουργού που όπως λέει συναντά τυχαία χωρίς να τον ξέρει γιατί την ώρα που αυτός φεύγει ο πρωθυπουργός πηγαίνει και έχουν χαιρετηθεί στην πόρτα του γηπέδου.
Παρόλα αυτά ξέρει τις μπασκετικές του ικανότητες και τις εκθειάζει.
Θα τον έχει δει στην τηλεόραση, σε παιχνίδια της Euroleague.

(σημ: αν ο πρωθυπουργός είναι στοιχειωδώς σοβαρός και έχει δει το παρακάτω βίντεο θα πρέπει να αισθάνεται απέχθεια για αυτό το είδος ανθρώπου.)

Στη συνέχεια, αφού μαζεύει τα σάλια του μιλάει για τα «άχρηστα γάντια» (0:25) και μετά για την άχρηστη για τον πολίτη μάσκα (από το 1:35) και όλα αυτά γιατί πολύ απλά εκείνη την περίοδο ακόμη και ο ΠΟΥ, άρα και η ελληνική κυβέρνηση, δεν προωθούσε την χρήση μάσκας από τον γενικό πληθυσμό και αυτή τη θέση αποφάσισε οικειοθελώς να υπηρετήσει.


Το ίδιο άτομο, χωρίς την παραμικρή δυσκολία, από ζηλωτής κατά της χρήσης μάσκας έγινε ζηλωτής υπέρ της χρήσης της.

Πότε; Όταν αποφασίστηκε και από τη δική μας κυβέρνηση να φοράνε οι πολίτες μάσκα σχεδόν παντού και πάντα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μειωθούν τα κρούσματα, σε μια πανδημία που είχε ξεφύγει σε παγκόσμιο επίπεδο. Τόσο μεγάλος που υποστηρίζει να φοράνε και οι εμβολιασμένοι όπως μπορείτε να διαβάσετε και να ακούσετε στο παρακάτω άρθρο (με βίντεο):
Γιατί πρέπει να φοράμε μάσκα μετά το εμβόλιο

Άτομο που λίγες μέρες πριν ζητούσε την παραδειγματική τιμωρία αξιωματούχου του ΕΜΑ (του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων) που έλεγε πως δεν πρέπει να κάνει το AstraZeneca μια ηλικιακή ομάδα (οι άνω των 60):

«…Άσκησε δριμεία κριτική στον Ιταλό αξιωματούχου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΜΑ) που διαφοροποιήθηκε δημοσίως από την Επιτροπή για το εμβόλιο της AstraZeneka στους άνω των 60, λέγοντας ότι πρέπει είτε να ανακαλέσει τις δηλώσεις του ή να παραιτηθεί.Πρόσθεσε ότι είναι η δεύτερη φορά που προχωρά σε τέτοιες τοποθετήσεις ο αξιωματούχους και πως εάν ήταν εκείνος διευθυντής του ΕΜΑ από την πρώτη ημέρα θα τον είχε απομακρύνει από τη θέση του
πηγή: http://makpress.blogspot.com/2021/06/blog-post_14.html

Γιατί; Επειδή η ελληνική κυβέρνηση δεν αποφάσισε να μη το δίνει σε αυτές τις ηλικίες όπως άλλες χώρες. Αν ήταν σε αυτές, άχαστο στοίχημα πως θα αλυχτούσε στα παράθυρα υπέρ του αξιωματούχου.
Που αν αυτές άλλαζαν θέση την επομένη, θα άλλαζε και αυτός τροπάριο.

Γιατί να άλλαζαν θα αναρωτηθεί κάποιος.
Απλούστατα, επειδή κανένας δεν έχει κάποιο μπούσουλα να ακολουθήσει στο θέμα της πανδημίας. Όλα συμβαίνουν στη βάση του βλέποντας και κάνοντας.
Ειδικά στο θέμα των εμβολιασμών.

Γιατί πέρα από τα τεράστια κονδύλια που δαπανήθηκαν για την επίσπευση των ερευνών και σε συνδυασμό με την εξέλιξη της τεχνολογίας οδήγησαν σε μια πολύ ταχύτερη από άλλες φορές παρασκευή εμβολίων (και απόλυτα κατανοητό να συμβεί αυτό αφού επείγει η έξοδος από την πανδημία προτού καταρρεύσουν υγειονομικά συστήματα και πληγεί ανεπανόρθωτα η υγεία της οικονομίας της κάθε χώρας) κανείς σοβαρός επιστήμονας δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το οτιδήποτε.

Κάτι απόλυτα φυσιολογικό και ανθρώπινο να συμβαίνει αυτό αφού δεν υπάρχει πρότερη εμπειρία στην αντιμετώπιση μιας πανδημίας σε παγκόσμια κλίμακα.

Αν δεν είχαμε αποφύγει μια πανδημία δέκα χρόνια πριν τώρα θα υπήρχε και η πρακτική εμπειρία αλλά και η τεχνογνωσία αντιμετώπισης της σημερινής.

Δεν υπάρχει όμως και αυτό πρώτοι από όλους θα έπρεπε να το επικοινωνούν επιστήμονες σαν τον παραπάνω αντί να παίζουν -όπως αυτός- τον ρόλο του μαντρόσκυλου που γλείφει οικειοθελώς τον τσοπάνη του μαντριού στο οποίο έτυχε να βρεθεί μπροστά.

Ρόλος του που πέρα από γελοιοποίηση της επιστήμης μεταφέρει το μικρόβιο της συνωμοσιολογίας ακόμη και σε απλούς σκεπτικιστές που δυσκολεύονται να εξηγήσουν γιατί ένας άνθρωπος με σπουδές και πτυχία κάνει τέτοια άλματα λογικής και τόσο ακραίες αλλαγές θέσης, ανάλογα με τις επιλογές της εξουσίας.

Γιατί αδυνατούν να κατανοήσουν πως γίνεται αντί να μορφώνει τον απλό πολίτη με θέσεις απαλλαγμένες από πολιτικές σκοπιμότητες του να παραμορφώνει την ίδια την επιστήμη του και να διαμορφώνει συνθήκες επώασης αρνητών μιας πραγματικότητας και καθυστέρησης εξόδου από την υγειονομική κρίση.

Γιατί μόνο ως εσκεμμένα παραμορφωτής της πραγματικότητας μπορεί να χαρακτηριστεί όποιος λειτουργεί σαν αυτόν. Δεν έχουμε μάσκες; Ας πω πως είναι άχρηστες οι μάσκες. Έχουμε; Φυλακή όποιος δεν φοράει. Μόνο τέτοια εμβόλια; Μια χαρά για όλους. Έχουμε κι άλλα και θα μας μείνουν; Ας μην το κάνουν οι κάτω των 60. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί γιατί διαφορετικά η άλλη εκδοχή είναι πολύ πιο επικίνδυνη. Πως απλά είναι ένας άσχετος που με κάποιο τρόπο απέκτησε ένα πτυχίο.

(Σαν άσχετους ηλεκτρολόγους για παράδειγμα που στελεχώνουν μια βιομηχανία για να προσφέρουν απλά την επίδειξη του πτυχίου σε κάποιο έλεγχο και να είναι νομότυπη σαν επιχείρηση αλλά για οτιδήποτε πέρα από αλλαγή λάμπας αυτή χρησιμοποιεί εξωτερικά συνεργεία.)

Γιατί δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι η ανίατη ασθένεια που οδηγεί άτομα σαν αυτόν να εξοκείλουν του προορισμού τους και να βάλουν στόχο να γίνουν εκνευριστικά φερέφωνα στο παιχνίδι «Πετάει ο γάιδαρος» κάνοντας προσπάθεια να περάσουν ως σωστό ακόμη και το Ναι στο «πετάει το πρόβατο;» που μπορεί προσωρινά να πει αυτός που αποφασίζουν να υπηρετήσουν.

Για όλα τα παραπάνω, αυτοί που προτρέπουν τα παιδιά τους να γίνουν επιστήμονες πρωτίστως για να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο πρέπει να τον χρησιμοποιήσουν ως παράδειγμα προς αποφυγή και να τα διδάξουν πως όσο καλό είναι να γίνουν επιστήμονες άλλο τόσο κακό είναι να γίνουν Βασιλακόπουλοι.

Για να μην έχουμε σε μια επόμενη πανδημία την ίδια επίδειξη έλλειψης επιστημονικής ηθικής που άτομα σαν αυτόν τόσο ξεδιάντροπα ξεδίπλωσαν και εξακολουθούν να ξεδιπλώνουν σε αυτή.

Για να μπορέσει μια μελλοντική κυβέρνηση (αφού αυτή δείχνει πως τον παντρεύτηκε, αυτόν και μερικούς ακόμη σαν αυτόν) πάρα τα όποια ανθρώπινα λάθη κάνει (μόνο όποιος δεν προσπαθεί δεν κάνει λάθη) να αντιμετωπίσει μια πανδημία χωρίς να έχει να κουβαλάει και να προσπαθεί να διαχειριστεί επικοινωνιακά τεράστια βαρίδια σαν τον συγκεκριμένο που μόνο κακό κάνουν.

Το σχέδιο των λοιμωξιολόγων.




Τελικά το σχέδιο των λοιμωξιολόγων πέτυχε.
Είχαν από την αρχή συλλάβει την παρακάτω ιδέα που την υλοποίησαν με ένα αριστοτεχνικά εκτελεσμένο σχέδιο.

Μην νομίζεις λοιπόν πως τυχαία έκαναν τις αλλοπρόσαλλες και πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες τοποθετήσεις τους.
Δεν ήταν που άρχισε να τους γυαλίζει η εικόνα τους στο γυαλί αλλά που άρχισαν να εξυφαίνουν το σχέδιο τους.
Το οποίο τώρα πλέον είναι απόλυτα ξεκάθαρο.

Με το που κόντεψε να μηδενίσει ο ιός τον περασμένο Μάιο αγχώθηκαν και το σκέφτηκαν κάπως έτσι:

-Θα αρχίσουμε να κάνουμε ηλίθιες προτάσεις, κάποια στιγμή ο κόσμος θα σιχαθεί τις φάτσες μας και όποιες προτάσεις μας πάρουν τη μορφή μέτρου περισσότερο από ότι φοβάται τον κορωνοϊό και θα αρχίσει να τις ακυρώνει στη πράξη από αντίδραση και μπούχτισμα.
Έτσι, όταν θα ανοίξουν οι κλειστές δραστηριότητες θα φτάσουμε να έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες πραγματικά κρούσματα και με αυτά ως εφαλτήριο θα οδηγηθούμε γρηγορότερα στην ανοσία της αγέλης.

-Θα πούμε π.χ. να ανοίξει ο τουρισμός (μην εξαφανιστεί και τελείως ο ιός που έπεσε σε μηδενικά ποσοστά) αλλά μετά θα πούμε στους δικούς μας πως φταίνε γιατί πηγαίναν και εκείνοι στις παραλίες και κόλλησαν από τους ξένους που τον έφεραν μαζί τους.

Μετά, όταν φτιάξουμε ξανά καλή βάση ιικού φορτίου, θα πούμε για παράδειγμα να κλείσει πάλι το λιανεμπόριο γιατί αν μπεις σε ένα κατάστημα 40 τ.μ να δοκιμάσεις και να πάρεις μια μπλούζα κολλάει ενώ αν μπεις στο μίνι μάρκετ να πάρεις κονσέρβες δεν κολλάει.

-Μπορούμε επίσης να πούμε να κλείσει ξανά η εστίαση γιατί κολλάει ακόμη και αν κάθεσαι έξω σε τραπεζάκι.

(Τραπεζάκι είπα; Καρέκλα, κάθονται στα τραπέζια οι άνθρωποι; Δεν κάθονται. Φυσικά αυτό έχει ξεκαθαρίσει εδώ και πολλές δεκαετίες χάρη στον Νίκο Σταυρίδη και στον Γιάννη Γκιωνάκη αλλά καλό είναι να το θυμόμαστε.)



Θα κολλάει λοιπόν αν καθίσεις να πιεις τον καφέ σου έξω στην καρέκλα ενός καφέ ή να φας το μπιφτέκι σου παρέα με τον κολλητό σου που θα κάθεται απέναντι σου σε μια ταβέρνα αλλά δεν θα κολλάει αν καθίσεις να πιεις μια μπύρα έξω στο παγκάκι μια πλατείας, δίπλα δίπλα με την παρέα σου.

Μετά όμως θα πούμε πως θα κολλάει και εκεί και θα διώχνουμε τον κόσμο που θα πηγαίνει να βρίσκεται/κάθεται μέσα στα σπίτια.
Μπορούμε επίσης προτείνουμε και απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας για να σιγουρευτούμε πως όσοι πάνε κάπου θα βρίσκουν αφορμή στο νυχτερινό πρόστιμο για να κάθονται περισσότερες ώρες μαζί.
Ειδικά τα Σ/Κ που θα κάθονται και οι περισσότεροι από τους λίγους που θα εξακολουθούν να δουλεύουν, μπορούμε να τους κλείνουμε και από πιο νωρίς μέσα.

Μετά θα τους πετάξουμε κι ένα η παραμονή μιας οικογένειας μέσα στο σπίτι, την οποία εμείς εξαναγκάσαμε να κλειστεί μέσα, είναι παράγοντας ενδοοικογενειακής μετάδοσης και που θα πάει, θα τους κάνουμε να πάρουν όλοι, αν όχι τα βουνά, τους δρόμους.

Σιγουράκι πως θα αρχίσουν να την πέφτουν και στους αστυνομικούς, θα αρχίσουν οι τελευταίοι να δυσανασχετούν που γίνονται σάκος του μποξ και θα φτάσουμε στην ολοκλήρωση του σχεδίου μας.
Θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να μας αναγκάσει να πούμε πως αναγκαστικά πρέπει να ανοίξει η αγορά γιατί δεν πάει άλλο με τα αναγκαστικά μέτρα.

Μέχρι όμως να γίνει αυτό θα έχουν κολλήσει εκατοντάδες χιλιάδες και έτσι θα αποκτήσουμε πολύ πιο εύκολα την ανοσία της αγέλης.
Γιατί δεν είμαστε χαμένοι στη μετάφραση και στα μονοπάτια της δημοσιότητας αλλά επιστήμονες, κατέληξαν.
Και κατέληξε όλη η φάση σαν το ανέκδοτο που οι μπογιατζήδες κάνουν διάγνωση στον ασθενή γιατί έτυχε να τους ρωτήσει.

Αν το είχαν σκεφτεί κάπως έτσι θα είχε εξήγηση όλο αυτό που έχουμε ζήσει από την άνοιξη και μετά.

Θα ήταν απλά μια παραδοχή πως δεν μπόρεσαν να σκεφτούν το απλό.
Πως όταν έχεις την τύχη να φτάσεις σε μηδενικά κρούσματα κρατάς κλειδωμένη την χώρα με όλες τις εντός συνόρων δραστηριότητες ανοιχτές (εσωτερικό τουρισμό, εσωτερικές μετακινήσεις, εσωτερική αγορά κλπ) και απλά περιμένεις πότε θα μπορείς να ξεκινήσεις το εμβολιαστικό πρόγραμμα.

Εμβολιαστικό πρόγραμμα που ήταν σίγουρο πως θα έρθει γρήγορα γιατί μιλάμε για παγκόσμια πανδημία που έχει γονατίσει την παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα και όσο θέλει να λήξει ο χι Κώστας, ο χι Τζον, η χι Κλαούντια που παίζουν την οικονομική τους επιβίωση σε τριψήφια και τετραψήφια μηνιαία νούμερα άλλο τόσο θέλουν να λήξει και ο Σώρρος, ο Γκέιτς, ο Μπέζος και όλοι όσοι μιλάνε καθημερινά μόνο με δις, οπότε ήταν αναμενόμενο να πέσουν τεράστια ιδιωτικά κονδύλια στην μελέτη του ιού και την εξεύρεση εμβολίων.

Που με τους «ασφαλείς» Έλληνες πολίτες να βλέπουν τι γίνεται στις άλλες χώρες, σε συνέχεια όσων έγιναν και την περασμένη άνοιξη σε αυτές, η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης θα γινόταν ομαλά, σε βάθος χρόνου και χωρίς «θυσίες» και με την έλευση των εμβολίων το ποσοστό που θα ήθελε να εμβολιαστεί θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο είναι τώρα.

Θα ήμασταν επίσης –πρώτη φορά στα χρονικά- ένα κράτος που θα είχε βάλει τα γυαλιά σε όλη την Ευρώπη, σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας και όχι μόνο στην αρχή.
Όχι μόνο κάνοντας αυτό που είμαστε αντικειμενικά πολύ καλοί είτε παίζοντας μπάλα στο Euro είτε με τους γείτονες (άμυνα) όπως συνέβη στη πρώτη φάση αλλά κάνοντας και δημιουργικό παιχνίδι, σε δεύτερο στάδιο, έχοντας κλέψει λόγω της τέλειας άμυνας τις εντυπώσεις και με το γήπεδο μπροστά μας ανοιχτό.

Αντί γι αυτό χάσαμε την μπάλα αφήνοντας (βολικά ίσως) τις αποφάσεις για τις πάσες και την προώθηση του παιχνιδιού να λαμβάνονται από ειδικούς γιατρούς που θα έπρεπε απλά να κοιτάνε τα ιατρικά δεδομένα, αρνούμενοι ακόμη κι αν τους ζητούνταν να μιλήσουν για κάτι εκτός του αντικειμένου τους, αφήνοντας τις προτάσεις και τις αποφάσεις για την συνολική αντιμετώπιση της πανδημίας σε αυτούς που πρέπει να τις παίρνουν.
Είτε αυτούς που εκλέγονται είτε αυτούς που σαν ειδικοί τοποθετούνται (πρέπει να τοποθετούνται) σε τέτοιες θέσεις από τους πρώτους.

Με τίποτα όμως δεν είναι ειδικός για να προτείνει πως να λειτουργήσει η αγορά ένας λοιμωξιολόγος, όπως δεν είναι ειδικός να πει σε έναν λοιμωξιολόγο πως να αντιμετωπίσει τα περιστατικά γρίπης που φτάνουν με τα φορεία στις εντατικές ένας συγκοινωνιολόγος.

Δεν μπορεί ο γιατρός αντί να αντιμετωπίζει θύμα τροχαίου που τραυματίστηκε γιατί πέρασε με κόκκινο να κάνει στατιστικές αναλύσεις κυκλοφοριακής μορφής για τον δρόμο εκείνο προτείνοντας να μπει οπωσδήποτε φανάρι.
(Απλοϊκά παραδείγματα για να γίνουν πιο εύκολα κατανοητά.)

Κι ενώ με κληρονομιά την πρώτη φάση μπορούσαμε να μην κάνουμε όλα αυτά, κάναμε ο,τι ακριβώς και οι άλλες χώρες καταλήγοντας σε ένα αντίστοιχο με αυτές αποτέλεσμα και δεν αναφέρομαι σε νούμερα και αριθμούς αλλά στη γενικότερη εικόνα.

Φτάνοντας στο ηλίθιο σημείο να μην υπάρχει άλλη επιλογή από το να ανοίξουμε την οικονομία γιατί είμαστε ένα βήμα από την οικονομική καταστροφή με το χρώμα στον χάρτη της πανδημίας να μην πρέπει να είναι βαθύ κόκκινο αλλά μαύρο σαν κατράμι.
Ενώ, εμείς από όλες τις χώρες της Ευρώπης (με βάση την εικόνα του Μαΐου), μπορούσαμε να φτάσουμε στο σήμερα με το χρώμα παντού να είναι πράσινο με μια κλειδαριά που να το κλειδώνει ανάλογα με τους εμβολιασμούς κάθε νομού.

Με τους λοιμωξιολόγους να επιμένουν να δέχονται να χωρίς δισταγμό να γελοιοποιούνται/εργαλειοποιούνται (εθίστηκαν πλέον στη δόξα της προβολή
του ειδώλου τους, γι αυτό) συνεχίζοντας τις εμφανίσεις τους και ξεκινώντας να μιλούν για ατομική ευθύνη και άλλα τέτοια τζανκ φουντ σκέψης.

Γιατί η ατομική ευθύνη είναι πλέον ένα μικρής διατροφικής αξίας φαγητό με όλες αυτές τις ηλίθιες, αποτυχημένες συνταγές που προηγήθηκαν ενώ θα μπορούσε να περάσει ως αξιόλογο πιάτο αν είχε σερβιριστεί ως συνοδευτικό της σωστής αντιμετώπισης που μπορούσαμε να ακολουθήσουμε και που αναφέρθηκε παραπάνω.

Αν το κάναμε, οι μόνοι που δεν θα εργάζονταν στο σύνολο τους (πάλι θα εργάζονταν αρκετοί από αυτούς αφού θα υπήρχε ο εσωτερικός τουρισμός) θα ήταν οι απασχολούμενοι στον τουρισμό και τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για επιδόματα (η αγαπημένη λέξη του Έλληνα που έφτασε να την σιχαθεί -προσωρινά φυσικά- μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού) σε όλες τις εργασιακές ομάδες θα είχαν ξοδευτεί με πιο χρήσιμο τρόπο.

Για την αγορά ράπιντ τεστ για παράδειγμα που θα γινόταν δωρεάν και καθημερινά ώστε να ελεγχθεί απόλυτα η όποια εσωτερική εμφάνιση του ιού.