Tag Archives: Δημοκρατία

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

head-932772_640

Με αφορμή κάποια σχόλια σχετικά με το τελευταίο άρθρο μου που φιλοξένησε/αναδημοσίευσε το Makpress (http://makpress.blogspot.com/2018/06/blog-post_165.htmlθα σχολιάσω υπό μορφή άρθρου και έχω να πως πως κάποιοι πραγματικά δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν!

Το να δείχνεις λοιπόν την πραγματικότητα, που τονίζει την διαχρονική ανεπάρκεια μας σαν πολίτες και γενικά σαν χώρα, σε κάνει νεοταξίτη και Συριζαίο.

Λες και είδε κανένας να γράφεται πουθενά (ή έστω να υπονοείται, τώρα ή παλιότερα) πως έχουν δίκιο να ζητάνε να λέγονται Μακεδονία και Μακεδόνες.

Το να δείχνεις όμως πως δεν υπάρχει κάποια πλευρά που να είναι ικανή (με ένα βιβλίο που ήταν το ίδιο και για τη δικτατορία και για τους διψασμένους για δημοκρατία πολίτες και πολιτικούς) δεν χαϊδεύει αυτιά, όπως έμαθαν όλοι και ενοχλεί την πλειοψηφία.
Γιατί τα κάναμε (και σε αυτό) μπάχαλο σαν λαός και σαν χώρα κατ επέκταση αλλά παρόλα αυτά, σαν μονάδες είμαστε «οι γαμάω» και δεν μας αναλογεί ποσοστό συμμετοχής.

Γιατί εμείς δεν φταίμε για τίποτα. Γιατί έτσι!

Και για να ξέρουμε τι λέμε και να μην μοιράζονται συγχωροχάρτια στους εαυτούς μας και τους ανίκανους πολιτικούς και όσους κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.

Τα Σκόπια (με το όνομα Μακεδονία) δεν ήταν απλά ένα τοπωνύμιο μιας χώρας.
Δεν ήταν καν μια απλή επαρχία μιας χώρας.
Ήταν (από το ’44) ξεχωριστή (όπως όλες) Δημοκρατία μιας ομοσπονδίας κρατών με την επωνυμία Γιουγκοσλαβία.

Και σαν τέτοια συναλλασσόταν για δεκαετίες με όλα τα κράτη.
Όποιος θέλει να καταλάβει τη διαφορά και να καταλάβει πόσο λάθος το αντιμετωπίζαμε από την αρχή, καλώς.
Όποιος δεν θέλει, δικαίωμα του.
Όποιος πάλι δεν μπορεί, πρόβλημα του.

Η πραγματικότητα όμως είναι πως ποτέ δεν τους αντιμετωπίσαμε όπως έπρεπε και όχι απλά τους αφήσαμε να κάνουν ανενόχλητοι παιχνίδι εκτός των συνόρων τους για δεκαετίες (γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, εμείς και κατ επέκταση οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούσαν) αλλά και με δικές μας πράξεις (π.χ τα βιβλία μας) τους δίναμε όπλα να λένε πως αναγνωρίζονται έτσι και από εμάς.

Ακόμη και τότε που πιστεύαμε πως δεν υπάρχει πρόβλημα ή πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα.

Γιατί αυτοί είμαστε.

Σιγά μη βρέξει πολύ, τι να μαζεύω τα φύλλα μπροστά από το σπίτι μου…Τι να καθαρίζουμε τα φρεάτια…
Σιγά μη χιονίσει, τι να ξοδεύομαι για αλυσίδες…Τι να τα κάνουμε τα εκχιονιστικά….
Σιγά μη με τρακάρουν/τρακάρω, τι να την κάνω την ασφάλεια…Τι να ψάξω σαν κράτος τα ανασφάλιστα…
Σιγά μη κάνει ψοφόκρυο στην Ελλάδα, σιγά μη ζητήσω έγκαιρα αλάτι να βρίσκεται…Σιγά μη φροντίσω να μη παγώσουν οι αλατιέρες…

Όπως ξεκινά και το τραγούδι του Αγγελάκα:
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό…

Να πέφτω από τα σύννεφα διαρκώς
όταν πέφτουνε και με πλακώνουν σαν βαρίδι
οι συνέπειες των πράξεων μου
και των πράξεων αυτών που στέλνω
να με εκπροσωπήσουν συνεχώς.

Μα να ανεβαίνω ξανά στα ψηλά ολοταχώς
γιατί του τυφλού πουλιού ο θεός του χτίζει φωλιά.
Και να ελπίζω σαν χαζός
κάθε φορά που μου χαϊδεύουνε τα αυτιά.

Γιατί οι άλλοι είναι βελανιδοφάγοι κι εγώ είμαι ο Χουλκ! 

Φυσικά τότε που τα έγραφα (μια φορά, όπως πάντα) και «παρεξηγήθηκε» απαντώντας μου ο Νίκος Μέρτζος πως και καλά δεν ήταν έτσι (γιατί ίσως έδειχνε και την δική του ανεπάρκεια σαν κρατικός σύμβουλος, στο όποιο ποσοστό που του αναλογούσε, όσο ελάχιστο κι αν ήταν αυτό, με μια συνολική, συλλογική ανεπάρκεια που πληρώνουμε τώρα και που εδώ και λίγο καιρό πάει να ωραιοποιήσει με μια μικρή στροφή στον βολικό δήθεν ρεαλισμό) πάλι ήμουν ο κακός.

Τότε όμως δεν ήμουν νεοταξίτης και Συριζαίος, αλλά από την εντελώς άλλη πλευρά.

Λογικό, αφού η ψυχρή αποτύπωση της πραγματικότητας δεν κάνει διακρίσεις, ούτε είναι επιλεκτική, όπως ξεκινά από τη βάση και ανεβαίνει προς τα πάνω και δεν είναι σε καμιά περίπτωση τόσο ωραία όσο η ζεστασιά που νιώθουμε από μια γλώσσα που μας γλείφει το αυτί.

Καλύτερα λοιπόν κακός με όλους (και χουντικούς και δημοκράτες και ναζιστές και κομμουνιστές και με τους φίλους πολλές φορές) όταν πρέπει και να καταλαβαίνουν λίγοι τι γράφω και ακόμη λιγότεροι να τα παραδέχονται, παρά το αντίθετο.

Γιατί απλά μου επιβεβαιώνει (θα έλεγα δυστυχώς αλλά δεν επηρεάζομαι από συναισθηματισμούς όταν αναλύω ένα θέμα) πως έχω δίκιο στα περί ανεκπαίδευτων πολιτών που μας σούρνω και του καθρεπτισμού αυτής μας της ανεπάρκειας στο πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο, στα της κοινωνίας γενικότερα) αλλά και στον μόνο τρόπο με τον οποίο μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

Υ.Γ.

Αν τώρα, κάποιοι ενοχλήθηκαν γιατί απλά είναι χουντικοί και τους χαλάει από σπόντα την εικόνα, (ακόμη κι αν στόχος του άρθρου, όπως προκύπτει από τα γραφόμενα, ήταν ξεκάθαρα η περίοδος της Δημοκρατίας) ας σταματήσουν να σχολιάζουν σε ένα ανοικτό και δημοκρατικό μπλογκ σαν το makpress γιατί αυτό που υποστηρίζουν και θα επιθυμούσαν να έρθει στα πράγματα δεν υποστηρίζει τέτοιες καταστάσεις.

Advertisements

No people No war και πως το Disqus γίνεται disgusting…

war--people.jpg

Το άρθρο το γράφω με αφορμή μια δυσάρεστη εξέλιξη που διαπίστωσα πως είχαμε σε ένα από τα καλύτερα ειδησεογραφικά (αλλά και απόψεων) μπλογκ που υπάρχουν στο ελληνικό διαδίκτυο. Το makpress.
(Και να μου συγχωρήσουν αν με οποιοδήποτε τρόπο τους φέρνω σε δύσκολη θέση, αλλά μιας και πάντα ήταν φιλόξενο για τα δικά μου άρθρα, μου βγήκε πολύ αυθόρμητα)

Εξέλιξη που αφορά στην απόφαση να αφαιρεθεί από τους δημιουργούς του και διαχειριστές η πλατφόρμα σχολιασμού Disqus.

Γιατί αυτό το γόνιμο που ήθελαν να παρέχουν στους αναγνώστες και στους απλούς παρατηρητές, δηλαδή discuss (συζήτηση) δεν έμενε έστω σε μπόλιασμα διαφωνιών, που μπορεί μια πλατφόρμα σχολίων να προσφέρει, αλλά κατέληξε να δίνει κάτι άγονο και disgusting (αηδιαστικό) και τους έφτασε τους ανθρώπους στα όρια τους.

Το να μαζεύεις κλικ είναι το μόνο εύκολο.
Το να στήσεις ένα site και να θέλεις να τραβάς την προσοχή με τρολιές αλλά και να γίνεται καθημερινά ο κακός χαμός στα σχόλια σαν το χωριό του Οβελίξ και του Αστερίξ, είναι πιο απλό από το να βράσεις αυγά.Με εσένα να βγάζεις μεροκαματάκι από την επισκεψιμότητα και τις διαφημίσεις και κατ επέκταση να βάλεις μέχρι και «αυτοφωράκια» επίσης γίνεται αλλά σε κάνει ένα με την μάζα… 

Κι όταν δεν το κάνεις αυτό, όταν θες να σπάσεις αυγά, τότε είναι δαπανηρό σε χρόνο αλλά κυρίως σε καλή ψυχική διάθεση να βλέπεις μικρές ιστορίες καθημερινής ελληνικής τρέλας να συσσωρεύονται στον χώρο που έχτισες, να τον γεμίζουν λίγο-λίγο και να μην αφήνουν αυτό το κάτι καλύτερο και ποιοτικότερο που θέλεις να δώσεις, να μεγαλώνει προς τα έξω.

Ιστορίες που δημιουργούνται όχι εσκεμμένα αλλά από λανθασμένη νοοτροπία…
Όμως ακόμη και χωρίς κακή πρόθεση, το θέμα είναι πως δημιουργούνται και καταστρέφουν…

 

Να βλέπεις χρήστες που με τα σχόλια τους σε ένα μπλογκ «οδηγούν σαν να είναι στο χωριό τους» γιατί λόγω της μακροχρόνιας παρουσίας τους εκεί θεωρούν λανθασμένα πως δικαιωματικά τους ανήκει και πως έχουν λόγο στο πως αυτό θα τρέχει και θα «κυκλοφορεί» στο δικό του διαδικτυακό δρόμο, δυσκολεύοντας την είσοδο (πόσο μάλλον την κυκλοφορία) οδηγών με το Ν στο πίσω τζάμι του προφίλ τους και αναγκάζοντας τον διαχειριστή του δρόμου να προτιμήσει να κλείσει την χρήση του σε όλους, από το να μαζεύει καθημερινά πτώματα, προσπαθώντας -με πολύ κόπο- να κινηθεί σε μια επίσης σε χρήση από τους διαδικτυακούς νεοέλληνες οδηγούς, όπως κάνουμε και με την πραγματική, ΛΕΑ.

Να βλέπεις χρήστες που επειδή βρίσκουν ανοιχτό και φιλόξενο μέρος να εκφράσουν θέσεις, φόβους, ανησυχίες που (ανεξαρτήτως πλευράς) εύκολα αποκτούν ταμπέλα, να ξεφεύγουν κατά πολύ από τα όρια στον τρόπο με τον οποίο το κάνουν, δείχνοντας ασέβεια σε αυτόν που τους το παρέχει και φέρνοντας τον σε δύσκολη θέση με το να δημιουργούν καθημερινούς γόρδιους δεσμούς που επειδή δεν έχει την ανοχή να αφήνει αλλά ούτε και την αντοχή να κόβει, να καταφεύγει σε Σολομώντειες λύσεις, όπως το κλείσιμο του χώρου των σχολίων…

Να βλέπεις την έλλειψη μέτρου που μας χαρακτηρίζει σαν λαό και μετατρέπει την δημοκρατική ελευθερία να μπορούμε -με θετική προδιάθεση- να σχολιάζουμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες, απόψεις και σκέψεις έχοντας την δυνατότητα να γίνουμε πλουσιότεροι ακόμη και μέσα από την διαφωνία, σε ασυδοσία που μας καθιστά φτωχότερους (αν κάνω μια σκέψη και ένας άλλος κάνει μια σκέψη έχουμε από μια σκέψη. Αν τις μοιραστούμε έχουμε από δυο…) αφού περιμένουμε στην γωνία με την ίδια μόνιμη αρνητική προδιάθεση το άτομο-σχολιαστή (που στο 99% των περιπτώσεων δεν το γνωρίζουμε κιόλας προσωπικά) και όχι το σχόλιο και μόνο το σχόλιο που θα κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή…

Κι όταν όλα αυτά, για ένα ελεύθερο και αδέσμευτο μπλογκ σαν το makpress.blogspot, μετατρέπουν το disqus σε dis…gusting (σοφή η γλώσσα στο πόσο εύκολα περνάς απέναντι…) και αναγκάζουν τους διαχειριστές του να αφαιρέσουν την πλατφόρμα σχολιασμού, αυτοί που χάνουν είναι όλοι οι παραπάνω και όχι οι μπλόγκερ.

Γιατί οι γνήσιοι μπλόγκερ (και αυτοί του Makpress είναι τέτοιοι) το κάνουν πρωτίστως για την δική τους προσωπική τρέλα-ευχαρίστηση και για…αυτόν τον ένα άγνωστο αναγνώστη που μπορεί του αρέσουν και τον επηρεάσουν θετικά όσα γράφουν…

 

Κι αν ποτέ ανοίξει ξανά -έστω δοκιμαστικά- η οδός του σχολιασμού από αυτό το φιλόξενο και δημοκρατικό μπλογκ, μένει να φανεί κατά πόσο θα έχουν μάθει (όλοι όσοι πιστέψουν πως πρέπει) από τα λάθη τους και ποια η δυνατότητα να βάζουμε ακόμη και τον προσωπικό μας εγωισμό να δουλεύει προς όφελος μας, ώστε να θέλουμε να διορθωνόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι από τους άλλους.

Έστω και στον μικρόκοσμο ενός μπλογκ που συμμετέχουμε ως σχολιαστές…
Για να παραμένει το Disqus discuss και όχι να γίνεται disgusting…

Save

Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…

κλοουν-τσιρκο
Γιατί το πρώτο βήμα για την δημιουργία (θα πάρει πάρα πολλά χρόνια) πολιτών που να αξίζουν τον όρο Πολιτικό Ον είναι να κυβερνήσει (μαζί με τον πιθανό εύκαιρο βολικό πρόθυμο) ο ΣΥΡΙΖΑ….
(όχι γιατί είναι διαφορετικό κόμμα και θα φέρει την αλλαγή αλλά γιατί θα καταδείξει πως όλα είναι ίδια, μιας και είναι ο τελευταίος μεγάλος σχηματισμός που μπορεί να προκύψει από το πολιτικό σύστημα της χώρας)

Γιατί το να βγει και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποτελέσει το ξεκίνημα μιας πορείας που στο τέλος θα έχει δημιουργήσει μια γενιά ικανή να καταφέρει το χτίσιμο του μόνου αδιάβλητου συστήματος που για πολύ λίγο, πολύ παλιά, στο ελάχιστο -ακόμη και με τα αστεία μικρά μεγέθη που μετράμε οι άνθρωποι τον χρόνο- διάστημα που φτάσαμε στο ζενίθ της ποιότητας των πολιτών ως πολιτικά όντα, καταγράφηκε η εφαρμογή του. Της δημοκρατίας χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς…

Την αφορμή για το άρθρο την έδωσαν τα «παραλειπόμενα» της επίσκεψης του Γκλέτσου στην περιφέρεια Κέρκυρας.

Άρθρο που εξηγεί γιατί το να βγει και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αφετηρία μιας πολύ μακράς μα αναγκαίας πορείας, που στο τέλος όμως ενδέχεται να δημιουργήσει σοβαρούς πολίτες που δεν θα θέλουν να είναι πλέον απλά ψηφοφόροι.

Άρθρο που εξηγεί πως πρέπει να βγει και ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι για κάποιον ιδεολογικό λόγο αλλά μόνο και μόνο γιατί αυτό το κόμμα έτυχε να είναι το τελευταίο μεγάλο σε μέγεθος κατασκεύασμα που το υπάρχον σύστημα που συγκροτούμε όλοι μας, μπορεί να δημιουργήσει. Ο «τελευταίος των Μοϊκανών»…. μέσα σε μια πολιτική σκηνή που μοιάζει με τσίρκο…
Τσίρκο με πολιτικούς κλόουν στον ρόλο των ζογκλέρ μα και των θηριοδαμαστών, όπου τα ζώα είναι τόσο χαζά που πληρώνουν για να είναι και θεατές.

Ο Γκλέτσος λοιπόν (που σαν δήμαρχος είναι κορυφή) έκανε και κόμμα και πήγε και επισκέφτηκε την αντί-περιφερειάρχη Κέρκυρας. Είπε τον Τσίπρα πρόεδρο του 15μελούς σε αναπαραγωγή ενός βαρετού πλέον και πολυ-χρησιμοποιημένου παραλληλισμού, δείχνοντας κι αυτός τις παθογένειες αυτού που θέλει να εξοστρακίσει, οι άλλοι παριστάμενοι μιας και ήταν του ΣΥΡΙΖΑ θίχτηκαν και αντέδρασαν, αυτός είναι οξύθυμος, τα πήρε κι έγινε ο κακός χαμός. Λίγο και οι κάμερες, λίγο και το κρύο άναψαν τα αίματα. Κλάϊν Μάϊν που λέμε κι οι της εποχής μου.

Το ζουμί όμως της υπόθεσης είναι άλλο. Και δείχνει τι τσίρκο παρακολουθούμε και τι κλόουν ντυμένοι θηριοδαμαστές, γυρνάνε μέσα και γύρω από την πολιτική σκηνή.
Με θεατές στις κερκίδες τα ίδια τα ζώα, να εναλλάσσονται ανά ομάδες και να πληρώνουν και εισιτήριο για να παρακολουθούν ουσιαστικά τους εαυτούς τους, οπότε στο τέλος της ημέρας το ταμείο του τσίρκου να είναι πάντα γεμάτο. Ανεξάρτητα ποιος κλόουν υποδύεται τον θηριοδαμαστή.

Ευτυχώς γι αυτούς, αντί για θηρία (έστω εξημερωμένα) έχουν να διαχειριστούν ένα υβρίδιο ζώου. Με σώμα οικόσιτης γάτας και κεφάλι χρυσόψαρου.

cat-goldfish,γάτα-χρυσόψαρο
Γατάκι που όταν παίζει μοιάζει και συμπεριφέρεται σαν μεγάλο και σπουδαίο αιλουροειδές αλλά στα ζόρικα αποδεικνύει πόσο «λίγο» είναι και πόσο ατομικιστικά λειτουργεί, ενώ σαν χρυσόψαρο μπορεί να μοιάζει τεράστιο αν το δεις πίσω από την γυάλα που το έχουν κλεισμένο, όμως δεν παύει να είναι ένα μικρό ψαράκι που η μνήμη του αλλοιώνεται μετά από 3 μήνες (τα 3 δευτερόλεπτα είναι μύθος) οπότε είναι εύκολο για τους ίδιους να του παρουσιάζονται σαν καινούργιοι και να ξεχνάει ο,τι κι αν έχουν κάνει και πει!

Γάτο-χρυσόψαρο που το βάζουν στην σκηνή να «παίξει» τον εαυτό του για λίγο και μετά πληρώνει για να δει το ίδιο με αυτό που έπαιζε, ενώ όποτε το ξανά-φωνάζουν πηγαίνει και πάλι…(σαν τους συμβασιούχους για παράδειγμα….)

Γι αυτό ακόμη και οι καλοί δήμαρχοι, αφήνουν συνήθως κάποια έργα για το τέλος της θητείας τους. Γιατί το γάτο-χρυσόψαρο εύκολα θα πιστέψει όποιον κι αν θελήσει να οικειοποιηθεί το έργο έτσι κι αυτό έχει γίνει πιο νωρίς, ακόμη κι αν αυτός ο άλλος το πολεμούσε όσο κατασκευαζόταν (όπως έγινε -αφαιρούμε τον όρο καλός δήμαρχος- με την ανάπλαση της παραλίας της Θεσσαλονίκης για παράδειγμα)…

Επίσης τρώει οτιδήποτε τρώγεται (ακόμη και αμάσητα ψέματα) και όπως όλα τα ψάρια τρέφεται οπορτουνιστικά και δεν σταματάει όσο συνεχίζει κάποιος και του δίνει, κάνοντας το γατίσιο σώμα του να μοιάζει με τον Γκάρφιλντ κι έχοντας κρυφό ίνδαλμα του κάποιον από τους ευτραφείς κλόουν της παράστασης του τσίρκου…

Πάμε τώρα να ρουφήξουμε το ζουμί…

Είπε λοιπόν η ανεκδιήγητη αντί-περιφερειάρχης στην προσπάθεια του κομματικού εγκεφάλους της να φουσκώσει το θέμα (σαν κακή αναπαραγωγή του γνωστού ανέκδοτου με τον κυνηγό) πως η ελληνική πλευρά πήρε το σήμα από το πλοίο νωρίς αλλά το έκρυψε και περίμενε το πλοίο να βγει από τα ελληνικά χωρικά ύδατα γιατί δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση.

Εξέπεμψε δηλαδή σήμα ένα πλοίο στα VHF και σε μια ακτίνα περίπου 100 (μπορεί και παραπάνω χιλιομέτρων) σε μια θαλάσσια περιοχή που μοιάζει με την Τσιμισκή σε ώρα αιχμής και κινητοποιήθηκε τόσο γρήγορα το διαλυμένο κατα τα άλλα κράτος που ρίξαμε πάνω ο,τι τεχνικό μέσο διαθέτουμε, προλάβαμε μπλοκάραμε το σήμα για να μην το λάβει κανένας άλλος και περιμέναμε να βγει από την Ελλάδα.
Κάναμε jamming και στα κινητά για να είμαστε σίγουροι και μπορεί να βγήκαν στα παράθυρα οι υπεύθυνοι και να φυσούσαν προς τα πάνω για να ενισχύσουν τον νοτιά και να φύγει το πλοίο μια ώρα αρχύτερα…

Αυτοί οι γελοίοι λοιπόν ετοιμάζονται να διαδεχθούν τους άλλους γελοίους που ακόμη και τώρα που γράφεται το κείμενο, δεν είναι σίγουροι πόσοι άνθρωποι από αυτούς που πλήρωσαν εισιτήριο ήταν πάνω στο πλοίο. Λογικό, αφού σίγουρα ποτέ δεν θα πήγε κάποιος κρατικός φορέας να ελέγξει σε ανύποπτο χρόνο ένα επιβατηγό και αν τηρούν τις προβλεπόμενες διαδικασίες, ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί να ξέρουν.

Τέτοιοι αστείοι ετοιμάζονται να διαδεχθούν άλλους αστείους που ποτέ δεν έκαναν έναν έλεγχο σε ανύποπτο χρόνο στο αν οδηγοί κοιμούνται στο γκαράζ ενός πλοίου με ο,τι κινδύνους αυτό συνεπάγεται και ποτέ δεν επέβαλαν ποινή και μέτρα ώστε αυτό να μην συμβαίνει.

Οι αστείοι θα δώσουν την θέση τους σε άλλους αστείους.
Οι κλόουν θα αντικαταστήσουν τους κλόουν, με μόνη αλλαγή τις χρωματικές επιλογές στο μακιγιάζ. Στο ίδιο τσίρκο….

Με την βοήθεια άλλων αστείων κλόουν που εμφανίζονται διαρκώς στην είσοδο ζητώντας εργασία στο τσίρκο και όταν καταφέρνουν και μπαίνουν στην σκηνή και ανάλογα με το πρόγραμμα του τσίρκου, θα παίξουν για τα ανάλογα γάτο-χρυσόψαρα που θα παρακολουθούν τα άλλα.

Τόσο δεμένοι κι αυτοί με το τσίρκο που όλοι, ανεξάρτητα τι λένε πως πρεσβεύουν, ακόμη κι αν αυτοί που μπαίνουν στην κεφαλή έχουν αγαθές προθέσεις σε θεωρητικό επίπεδο, νιώθουν την ανάγκη να πάρουν κάποιους από τους βοηθούς των πρωτοκλασάτων κλόουν που για διάφορους λόγους έχασαν την θέση τους, πιστεύοντας πως αυτοί ξέρουν πως να τους οδηγήσουν στην σκηνή και στα φώτα της παράστασης και πως δεν θα πάει χαμένη η προσπάθεια τους, την ώρα που με την επιλογή τους αυτή, απλά αυτό-ακυρώνονται !

Γι αυτό και ο κλόουν Δημάρ πήρε βοηθούς από τον Πασόκ, γι αυτό και ο κλόουν Ανέλ πήρε δοκιμασμένους από τον ΝΔ, γι αυτό και ο κλόουν Ποτάμι παίρνει από όπου βρει, αναιρώντας πριν καν το Καλημέρα την βασική ρητορική της ύπαρξης τους. Πως θέλουν δηλαδή να αλλάξουν την παράσταση και γι αυτό δεν θα χρησιμοποιήσουν βοηθούς από τα παλιά.

Φυσικά, μιας και γάτο-χρυσόψαρα που πληρώνουν για να δουν τους εαυτούς τους είναι το κοινό που απευθύνονται, το τι λένε δεν έχει καμιά σημασία και θα κάνουν κι αυτοί την εμφάνιση τους στην σκηνή για ένα σύντομο έστω πέρασμα.

Άσχετα αν οι βοηθοί είναι εν δυνάμει βασικοί υποψήφιοι να επιστρέψουν στην υποτιθέμενη πιο ασφαλή αγκαλιά του κλόουν που τους πρώτο-προσέλαβε κι είναι χρόνια στο κουρμπέτι, με την παραμικρή αφορμή. Είναι και το συναισθηματικό δέσιμο που έχουν τόσα χρόνια σαν βοηθοί του πρώτου, που δεν σβήνεται εύκολα…

Οπότε το πρώτο βήμα για να ξεκινήσουν να αντιλαμβάνονται σιγά σιγά τα γάτο-χρυσόψαρα πως
α) αυτό το τσίρκο είναι έτσι δομημένο που δεν έχουν σημασία οι ικανότητες όσων εργάζονται σε αυτό
β) πως όλοι όταν καταλήγουν στην σκηνή φοράνε το ίδιο κλασικό μακιγιάζ κλόουν στο πρόσωπο και (το πιο σημαντικό)
γ) πως τον ρόλο και του ζώου και του θεατή τον παίζουν αυτά,
είναι να πέσει στην κεντρική σκηνή και η τελευταία μεγάλη ομάδα κλόουν που μπορούσε να δημιουργηθεί, παίρνοντας μαζί της και κάποιον από τους καινούργιους

Τότε τα εθισμένα γάτο-χρυσόψαρα θα αρχίσουν να σχηματίζουν την σκέψη πως η παράσταση μάλλον επαναλαμβάνεται, αφού θα διαπιστώσουν πως η σκηνή του κλασικού τσίρκου είναι κυκλική με μια μικρή και εύκολα ελεγχόμενη είσοδο και πως θα ξαναφέρουν μπροστά τους παλιούς και δοκιμασμένους, απλά γιατί δεν θα έχουν άλλη επιλογή.

‘Όταν αυτό θα έχει εντυπωθεί για τα καλά στον εγκέφαλο τους (όσο δύσκολο κι αν είναι για τα χρυσόψαρα αυτό) και θα αρχίσουν να το κληροδοτούν μέσω του DNA στους απογόνους τους σαν γνώση, κάποια στιγμή θα αρχίσουν να αντιλαμβάνονται και το προφανές. Πως το ξήλωμα του τσίρκου και η αντικατάσταση του από κάτι διαφορετικό, είναι η μόνη λύση.

Και τότε θα ξεκινήσει η μακρά πορεία από την συνειδητοποίηση του παραπάνω, στο να καταλάβουν ποιος είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να συμβεί αυτό. Ποιος είναι ο μόνος μακρύς δρόμος για να εξαφανίσουν το τσίρκο και να φτιάξουν κάτι υγιές, όπου το αστείο και άσχημο και χαζό υβρίδιο ζώου θα έχει πάψει να υπάρχει.

Και πως θα πάρει πολύ χρόνο για τον απλούστατο λόγο πως δεν μπορούν τα ίδια τα γάτο-χρυσόψαρα να γίνουν κάτι άλλο. Η εξέλιξη των ειδών άλλωστε συμβαίνει πολύ αργά και οι αλλαγές δεν είναι καν ορατές σε έναν παρατηρητή που έχει τον χρονικό περιορισμό να παρακολουθήσει μόνο μια νέα γενιά να παίρνει την θέση της παλιάς.

Όταν λύσουν και αυτό το εγωιστικό θέμα με ολίγη από ματαιοδοξία που θα προκύψει και καταλάβουν πως δεν γίνεται να είναι οι ήρωες που θα πάρουν την δόξα, στην ίδια βάση που και όποιοι κλόουν μπουν στο τσίρκο δεν γίνεται να προσφέρουν διαφορετική παράσταση, θα έχουν ανοσοποιηθεί πλήρως σε κάθε νέο κλόουν που θα υπόσχεται να τους οδηγήσει σε κάτι καινούργιο και τότε θα αντιληφθούν και τον τρόπο που μπορεί να συμβεί αυτό…

Στο πολύ μέλλον και δια μέσω μιας προκαθορισμένης πορείας της δικής μας και των επόμενων γενιών, που θα οδηγήσει μπροστά στον ένα και μοναδικού δρόμο, ώσπου να έρθει η εποχή που μια γενιά θα αποφασίσει να τον ακολουθήσει, ώστε μια επόμενη να κάνει τα εγκαίνια του καινούργιου, που δεν θα μοιάζει σε τίποτα και δεν θα έχει τις εγγενείς παθογένειες αυτού του τσίρκου.

Άλλωστε εδώ φτάσαμε μέσα από «προσπάθεια» πολλών γενιών και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε συνειδητοποιημένα είναι να επιταχύνουμε τις εξελίξεις ώστε να έρθει λίγο πιο κοντά η στιγμή εκείνη που στο πολύ απώτερο μέλλον, να έχουν κάποιοι την ικανότητα να πάνε λίγο παραπέρα και κάποιοι επόμενοι τους την δυνατότητα να βλέπουν τις αναφορές σε κόμματα και οπαδούς τους και τσίρκο και κλόουν και γάτο-χρυσόψαρα, μόνο στα βιβλία ιστορίας.

προσθήκη στις 8/1/2015
Το πόσο εύκολα πηδάνε από κόμμα σε κόμμα και από «ιδεολογία» σε «ιδεολογία» (ακόμη κι αν πρέπει να κάνουν άλμα από την μια πλευρά στην άλλη) οι υποψήφιοι «κλόουν» όσον αφορά τις εκλογές που έρχονται, αρκεί να έχουν μια θέση στο τσίρκο, δείχνει πόσο καλά γνωρίζουν πως απευθύνονται σε μια πλειοψηφία απόλυτα ανεπαρκών πολιτών.

Save

Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες….

Στην πραγματική Δημοκρατία οι αποφάσεις παίρνονται από τους πολλούς, ενώ οι «ειδικοί» απλά τις εκτελούν.
Εμείς με την πολιτική αμορφωσιά που μας τυραννάει, αφήνουμε κάποιους τυχαίους να αποφασίζουν ενώ εμείς εκτελούμε τις αποφάσεις τους !
Ακόμη κι αν αυτές οι αποφάσεις εκτελούν στην κυριολεξία εμάς τους ίδιους !!!

Στην πραγματική Δημοκρατία το φαινόμενο της διαφθοράς των πολιτικών απλά ΔΕΝ υπάρχει γιατί οι πολιτικοί ΔΕΝ εκλέγονται αλλά κληρώνονται.
Στην πραγματική Δημοκρατία το φαινόμενο της διαφθοράς των πολιτικών δεν μπορεί να αναπτυχθεί γιατί η σύνθεση της βουλής ανανεώνεται με νέα κλήρωση ανά σύντομα χρονικά διαστήματα.
Στην πραγματική Δημοκρατία πολιτικός δεν γίνεται μόνο ο ευνοημένος από την μοίρα,την τύχη ή τις συγκυρίες, αλλά ο καθένας μέσω κλήρωσης.

Στην πραγματική Δημοκρατία πολιτικός δεν γίνεται μόνο όποιος τυχαίνει να έχει χρήματα να ξοδέψει, να είναι περισσότερο αναγνωρίσιμος από τους άλλους, να έχει θάρρος να εκτεθεί στα κοινά, να διαθέτει τις κατάλληλες γνωριμίες ή να εκμεταλλεύεται το γεγονός πως κάποιος πρόγονος του κατείχε πολιτικό αξίωμα (λες και η πολιτική θέση είναι επαγγελματική δραστηριότητα όπου σπουδάζεις για παράδειγμα ιατρική ώστε να συνεχίσεις να λειτουργείς το ιατρείο του πατέρα σου), αλλά και ο φτωχός, ο «ανώνυμος» άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο ντροπαλός και συνεσταλμένος, αυτός που η ισχυρότερη γνωριμία του είναι ο μανάβης της γειτονίας του, αυτός που δεν έχει να κληρονομήσει τίποτα περισσότερο από το επώνυμο του πατέρα του.

Στην πραγματική Δημοκρατία ο κάθε κληρωμένος βουλευτής ελέγχεται από τους προηγούμενους προτού αναλάβει την θέση του και αν κριθεί πως δεν ήταν σωστός πολίτης στον ιδιωτικό του βίο δεν γίνεται βουλευτής, στερείται των πολιτικών του δικαιωμάτων,κατάσχεται η περιουσία του και εξοστρακίζεται για ικανό αριθμό ετών, καθιστώντας την διαφθορά και την όποια σκέψη για αποκόμιση κερδών σε βάρος του κράτους κατάσταση άγνωστη αφού λόγω του τυχαίου της κλήρωσης ο καθένας μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελεγχθεί.

Στην πραγματική Δημοκρατία ο κάθε κληρωμένος βουλευτής ελέγχεται το ίδιο αυστηρά και αφού παραδώσει την θέση του και λόγω του συντόμου της θητείας του, ακόμη κι αν κατάφερε να επωφεληθεί για ίδιον όφελος, ούτε να καλύψει τα ίχνη του μπορεί, ούτε να κρυφτεί πίσω από νέα ασυλία που θα του δώσει πιθανή νέα εκλογή του, αφού δεν μπαίνει ξανά σε κλήρωση (κι αν έμπαινε οι πιθανότητες να επανεκλέγει θα ήταν απειροελάχιστες, πέρα από το γεγονός πως θα τον καταλάβαιναν κατά τον νέο έλεγχο)

Στην πραγματική Δημοκρατία, εξαιτίας όλων των παραπάνω η εύρυθμη λειτουργία του κράτους όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών (κρατικών οργανισμών ή ιδιωτικών εταιριών) λειτουργεί αυτοματοποιημένα και χωρίς την ανάγκη διαρκούς επιτήρησης, αφού ΟΛΟΙ κρίνουν και ΟΛΟΙ κρίνονται.

Στην πραγματική Δημοκρατία οι βουλευτές δεν ψηφίζουν αυτά που ο αρχηγός του κόμματος υποστηρίζει γιατί απλούστατα δεν επιτρέπει η δομή της να δημιουργηθούν κόμματα.

Στην πραγματική Δημοκρατία οι βουλευτές είναι επιφορτισμένοι (κυρίως) με νομοπαρασκευαστικά και συμβουλευτικά προς τον λαό ζητήματα και ΟΧΙ με την επιβολή τους, ανάλογα με τις ορέξεις του όποιου καταφέρνει να αποκτήσει αρχηγικό ρόλο ανάμεσα στους βουλευτές.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακόμη κι αν όλοι οι βουλευτές δωροδοκηθούν δεν παίζει κανέναν ρόλο γιατί οι νόμοι προς έγκριση περνούν υποχρεωτικά από την κρίση και γνώμη του λαού, λαού που εκπροσωπείται από μεγάλο αριθμό αντιπροσώπων που ΕΠΙΣΗΣ κληρώνονται και επίσης έχουν βραχύβια θητεία.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακριβώς εξαιτίας όλων των παραπάνω, οι βουλευτές ψάχνουν να βρουν την χρυσή τομή που θα ικανοποιεί τους πολίτες, αφού στους πολίτες ανήκει η τελική απόφαση και από τους πολίτες προέρχονται και οι ίδιοι.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακριβώς εξαιτίας όλων των παραπάνω, πλούσιοι και φτωχοί βουλευτές ψάχνουν να βρουν την χρυσή τομή που θα ικανοποιεί όλους, αφού ο λόγος του «ισχυρού» βουλευτή δεν έχει καμία παραπάνω αξία από τον λόγο του «ανίσχυρου» οικονομικά.

Στην πραγματική Δημοκρατία κάθε γνώμη (μέσω της υπερψήφισης ή καταψήφισης των αποφάσεων) έχει την ίδια βαρύτητα και κάθε πολίτης είναι διαρκώς υπεύθυνος και επιφορτισμένος με την ομαλή λειτουργία του κράτους και την μακροημέρευση του.

Στην πραγματική Δημοκρατία εξαιτίας όλων των παραπάνω, κανείς δεν μπορεί να εμφανιστεί σαν σωτήρας που θυσιάζει την προσωπική του ζωή και την όποια επαγγελματική καριέρα, ζητώντας από τους υπόλοιπους να τον εμπιστευθούν ως διαχειριστή της Δημοκρατίας και του κράτους, αφού όλοι είναι συνυπεύθυνοι γι αυτά.

Στην πραγματική Δημοκρατία κανείς «ειδικός» που θα του ανατεθεί να εκτελέσει τις αποφάσεις των πολιτών δεν δοκιμάζει να κερδίσει εις βάρος του κράτους γιατί κρίνεται από όλους και ελέγχεται από όλους και η παραμικρή υποψία μπορεί να τον οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης, δικαιοσύνης που αποτελείται επίσης από κληρωμένους πολίτες που ακόμη κι αν τους δωροδοκήσει όλους, ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει βουλευτής και να ελεγχθεί εις βάθος.

Στην πραγματική Δημοκρατία εξαιτίας όλων των παραπάνω (και άλλων) οι ασφαλιστικές δικλείδες θέτονται αυτόματα και λειτουργούν σαν αέναης κίνησης εκκρεμές πάνω από όποιον σκέφτεται το προσωπικό του συμφέρον

Στην πραγματική Δημοκρατία, εξαιτίας όλων των παραπάνω είτε ΟΛΟΙ κερδίζουν αναλογικά, είτε ΟΛΟΙ χάνουν αναλογικά.

Στην πραγματική Δημοκρατία, η βουλή προτείνει, οι πολίτες αποφασίζουν και οι ειδικοί εκτελούν τις αποφάσεις και ΟΛΟΙ και ΟΛΑ κρίνονται σε πραγματικό χρόνο, γι αυτό και ΟΛΟΙ φροντίζουν να κάνουν την υπηρεσία που τους έχει ανατεθεί με υπευθυνότητα και σύνεση, προσπαθώντας οι φορές που το κράτος (και κατ επέκταση ΟΛΟΙ) βγαίνει κερδισμένο να αγγίζουν το απόλυτο ποσοστό.

Στην πραγματική Δημοκρατία ΟΛΑ είναι απλά στην λειτουργία της.Τόσο απλά όσο είναι και η απλή καθημερινή ζωή του απλού καθημερινού ανθρώπου.

Θες να πας στο κράτος που η πραγματική Δημοκρατία ζει και βασιλεύει;
ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ !!!
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ !
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ !