Tag Archives: βουλευτές

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος…

lazopoulos-dorian-gray
Δεν είναι κακό να έχεις μια ιδεολογία.
Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιες ιδεολογίες στις οποίες πιστεύουμε.
Η διαφορά έρχεται όταν μπλέξεις την ιδεολογία με μια ιδέα.
Και όταν κάνεις την ιδέα επάγγελμα, με νονά την ιδεολογία.

Ιδέα όχι σαν κάτι ιδεώδες αλλά σαν μετατροπή μιας σκέψης σε κάτι που σου αποφέρει
κέρδος. Υλικό ή ηθικό. Χρήμα ή εξουσία. Ένα από αυτά ή και όλα μαζί…

Τότε η ιδεολογία έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με όσα κάνεις. Όσα πιστεύεις ή λες πως πιστεύεις, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την σκληρή πραγματικότητα. Με το γεγονός πως αν τα πιστεύεις ξεκινάει μια εσωτερική σύγκρουση, να βρεις δικαιολογίες πως δεν τα καταστρατηγείς. Να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να πείσεις και τους άλλους.

Όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους βουλευτές. Που έχοντας (οι περισσότεροι) και κάτι αδιόρατα ιδεατό στο μυαλό τους όταν ξεκινάνε, να τους το αναγνωρίσουμε αυτό, αποφασίζουν να εμπλακούν με τα κοινά υπό την «πνευματική καθοδήγηση» μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

Με το που διαβαίνουν όμως το κατώφλι της εξουσίας, στην μορφή που είναι δομημένο το σύστημα, η ιδεολογία αρχίζει να ξεθωριάζει πολύ γρήγορα, σαν σκιά που χάνεται όταν δεν μπορούμε (ή δεν επιθυμούμε) να φωτίσουμε ένα σώμα όπως πρέπει.

Και με την συνειδητοποίηση πως πρέπει να κάνουν αχνές τις γραμμές για να μην ξεχωρίζει εύκολα το λάθος στην εικόνα που παρουσιάζουν, έρχονται και τα πρώτα κέρδη και καταλήγουν να υπηρετούν όχι την ιδεολογία και το ιδεατό, αλλά την ιδέα-σκέψη πως να έχουν όσο περισσότερο κέρδος μπορούν από αυτό…

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι δραματικές εξελίξεις τους εκθέτουν σε υπερθετικό βαθμό.
Και που οι περισσότεροι μπορεί να προτιμούν/προτίμησαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και να ακολουθούν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των αρχηγών τους, παρά να απεμπολήσουν το «δικαίωμα» στο κέρδος.

Όπως οι βουλευτές της ΝΔ φώναζαν με πάθος ΟΧΙ στα μνημόνια γιατί έτσι έλεγε ο τσομπάνης και την άλλη μέρα που αυτός άλλαξε το σφύριγμα έπρεπε ξαφνικά να πουν ΝΑΙ, οπότε ίσως να έπεισαν τον εαυτό τους ότι το ΝΑΙ ήταν το όχι στα σλάβικα…

Μερικοί δε που δεν πήραν τα χάπια ή δεν τους έπιασαν, διαγράφηκαν. Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Υπάρχουν μάλιστα και αυτοί που ενώ από την αντιπολίτευση συνέχισαν να λένε ΟΧΙ και όταν η Νέα Δημοκρατία έγινε μέρος του κυβερνητικού σχήματος και άρχισε να λέει το σλάβικο ΝΑΙ, κατέληξαν να είναι μελλοντικοί αντιπρόεδροι της επόμενης κυβέρνησης.

Υπάρχουν και αυτοί που κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Την τελευταία από τις μεγάλες ομάδες του τσίρκου που άντεξαν χρονικά…

Που όμως και με τους καινούργιους τους συντρόφους, έφτασαν και πάλι να λένε ένα τεράστιο ΝΑΙ (με το μυαλό τους όχι) και μάλιστα ενώ είχαν πει λίγες μέρες πριν ένα τεράστιο ΟΧΙ μαζί με πάνω από το 60% του πληθυσμού.

Είναι εκείνη η αμήχανη στιγμή απόλυτης σιωπής μετά τον εκκωφαντικό θόρυβο μιας μετωπικής σύγκρουσης. Της μετωπικής σύγκρουσης της ιδεολογίας με την εξουσία.
Που όταν κάθεται η σκόνη, η εξουσία βγαίνει αλώβητη, ενώ το όχημα της ιδεολογίας έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί από την ένταση της πρόσκρουσης…

Γι αυτό, ακόμη κι αν είναι βουλευτής που όντως πιστεύει, παρόλο που είναι πολύ δύσκολο να πείσει τον εαυτό του, παρόλο που νιώθει άβολα να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, παρόλο που αισθάνεται αμήχανα όταν του την πέφτουν όσοι πιστεύουν σαν αυτόν πως πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή σε έναν κόσμο που τα νήματα τα κινεί αυτό που δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε πατρίδα, ούτε ιδεολογία, ούτε πρόσωπο, το χρήμα….Προτιμά να περάσει μια κόλαση, παρά να χάσει αυτά που ξεκίνησε να κερδίζει.

Αν τώρα ανήκει στους άλλους, αυτούς που λένε πως πιστεύουν, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού δεν υπάρχει καμιά εσωτερική σύγκρουση και το μόνο που μετράει είναι να υπάρχουν (στα πολύ δύσκολα) κι άλλα καράβια να βρεθεί και -κυρίως- το πόσο καλός ηθοποιός (χωρίς το ήθος) είναι….

Όπως συμβαίνει και με το πιο τρανταχτό παράδειγμα από τον κόσμο των καλλιτεχνών.
Τρανταχτό γιατί όποιος δέχεται να φέρει τον χαρακτηρισμό σατιρικός πρέπει να μπορεί και να τον υποστηρίζει χωρίς εκπτώσεις. Σε πλήρη αρμονία με τα όσα η κοντά στον άνθρωπο ιδεολογία που χρησιμοποιεί ως όχημα πρεσβεύει.

Που στην ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων μπορούν να γίνουν και λίγο θολά όσα λέει, μπορεί να προβεί σε συλλογιστικούς ακροβατισμούς πολύ πιο εύκολα από έναν βουλευτή γιατί έχει την δυνατότητα ακόμη και να προσποιηθεί πως καυτηριάζει την κυβέρνηση ενώ καυτηριάζει μόνο την αντιπολίτευση.

Κι όσο μη σατιρική κι αν είναι αυτή η συμπεριφορά, το πεδίο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να ελιχθεί και να πείθει αρκετούς για πάντα πως αυτό που κάνει είναι σάτιρα.

Σε θέματα ανθρώπου όμως και χαρακτήρα δεν μπορεί να κρατάει θολωμένα τα νερά για πολύ.

Ειδικά όταν, ανάμεσα στα ανέκδοτα και στις ατάκες-βοτσαλάκια που πετάει για να να ταράξει τα νερά ώστε να πάρει το χειροκρότημα και το γέλιο που το περνάει σαν αντίδραση σε σάτιρα και όχι σε ένα απλό αστείο, πρέπει να ενσωματώσει και βαρύγδουπες σκέψεις για να γεμίσει τον χρόνο της παράστασης του, ώστε να προκαλεί τις εκφράσεις επιδοκιμασίας των θεατών…

Εκεί κινδυνεύει να χάσει το προσωπείο του, όπως έγινε και με την τελευταία του εμφάνιση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο για κάποιον που βολικά αποδέχθηκε την προσωνυμία σατιρικός χωρίς να είναι, στην πρακτική εφαρμογή μιας ιδέας υπό τον μανδύα μιας ιδεολογίας, να αποκαλυφθεί σαν χαρακτήρας, όταν ξεκινάει να πει κάτι με σοβαροφανές ύφος.

Γιατί εκεί χάνει την όποια κάλυψη του παρέχει το γέλιο.
Γιατί εκεί είναι που εκπέμπει τον εσωτερικό του κόσμο.
Γιατί εκεί, αν δεν προσέξει, εμφανίζεται με το αληθινό του πρόσωπο.
Ένα πρόσωπο καθόλου σατιρικό.

Είναι εκείνη η στιγμή που το γιώτα γίνεται ύψιλον και σαν κυπελλάκι κρατάει όσα λέει και δεν αφήνει να τα πάρει ο αέρας.

Είναι εκεί που ακόμη και η απάντηση-συγγνώμη μόνο συγγνώμη δεν είναι, αφού διατήρησε την αρχή της σκέψης του. Που δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς γιατί θα έπρεπε να δικαιολογήσει πως κατέληξε σε μια τέτοια σοβαρή και κατόπιν σκέψης διαπίστωση και θα τα έκανε ακόμη χειρότερα….

Οπότε απλά επιχείρησε να την περιορίσει σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ένας άνθρωπος δηλαδή έγινε εμμονικός και κακός, γιατί είναι καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα, αλλά μόνο αυτός. Όσους άλλους τους χαρακτηρίζει η ίδια κατάσταση είναι εντάξει …
Συλλογιστικό αξίωμα ιδιωτικής ετικέτας, μόνο για τον Σόϊμπλε…
(Σκέψη νοσηρή και απίστευτα προσβλητική στην κεντρική της ιδέα, όσο αντιπαθητικός και αν είναι και σε εμένα ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ…)

Προϊόν με ένδειξη Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π Λαζόπουλος)
και Π.Γ.Ε ( Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης- Αλ Τσαντίρι) γεμάτο δηλητήριο, όχι για ένα πρόσωπο, αλλά για μια ολόκληρη ομάδα του πληθυσμού.

Εκεί είναι που δεν μπόρεσε να κρύψει την αναπηρία της σκέψης του…
Εκεί είναι που έγινε από δήθεν σατιρικός, σάτυρος και υπερβολικά άσχημος…

Εκεί είναι που όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας -οποιασδήποτε- συστημικής ιδεολογίας για το χρήμα και την όποια δόξα και εξουσία αυτή σε οδήγησε να έχεις, σιγά σιγά το μυαλό σου καθηλώνεται σε μια ιδέα. Πως να διατηρήσεις όχι την ιδεολογία αλλά όλα αυτά.

Και ισχύει για όλους. Καλλιτέχνες, βουλευτές, επαγγελματίες, ψηφοφόρους….

Όταν είσαι καθηλωμένος για χρόνια στο payroll της όποιας συστημικής πολιτικής ιδεολογίας για όσα κερδίζεις μέσω αυτής, σιγά σιγά κινδυνεύεις να γίνεις Λαζόπουλος…

Υ.Γ.
Κάποιοι τον είχαν καταλάβει πολύ πριν ξεκινήσει να τον εκθέτει η επιλεκτική στηλίτευση των κακώς κειμένων. Από μικρές ιστοριούλες που δεν βρήκαν ποτέ θέση στην πρώτη σελίδα των μέσων, όπως η παρακάτω…
Τα τετράγωνα καρπούζια και οι ντεμέκ γύφτοι που τα πουλάνε σαν δημιουργίες της φύσης….

Ο Υφυπουργός Αθλητισμού, κάνει άθλημα το τρολινγκ

kontonis troll
Μας τρολάρει ο Κοντονής!!!
Έβγαλε ανακοίνωση που φωτογραφίζει την ΕΠΟ και που λέει ότι όσοι είναι κατηγορούμενοι πρέπει να αποχωρήσουν από το ποδόσφαιρο και αυτό να καθαρίσει μέχρι και σε ερασιτεχνικό επίπεδο…

Αυτός που στο παιχνίδι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός που αναβλήθηκε, βγήκε και παραδέχτηκε πως μίλησε τηλεφωνικά με τον Μαρινάκη, παρά την δικαστική απόφαση που δεν επιτρέπει στον τελευταίο να έχει ενεργό ρόλο στον Ολυμπιακό!

Αυτός που από την μια συναντιέται με τον Μποροβήλο που έχει παραπεμφθεί για τα στημένα και του ζητάει να προστατεύσει το ποδόσφαιρο, ενώ από την άλλη ζητάει την έκπτωση του από το αξίωμα που κατέχει.
Ζητάει δηλαδή να μην ισχύσει ο νόμος που λέει πως για πλημμεληματικού χαρακτήρα παραπομπή δεν αποπέμπεται από την θέση του κάποιος.

( σωστή ή λάθος μια απόφαση, σωστός ή λάθος ένας νόμος το κρίνει ο καθένας, όμως από την στιγμή που έχει εκδοθεί δεν μπορεί να ακυρωθεί από προσωπικές μας εκτιμήσεις, παρά μόνο από μια άλλη απόφαση/νόμο )

Ο ίδιος ο υπουργός λοιπόν που ακυρώνει με τις πράξεις του αποφάσεις και νόμους, μιλάει για την ανάγκη εφαρμογής τους…

Ο ίδιος υπουργός που είτε ρίχνει κέρμα για το ποια οργανωμένη μετακίνηση οπαδών θα επιτρέψει και ποια όχι είτε αποφασίζει επιλεκτικά.

Αυτός ο άνθρωπος βγάζει γραπτή ανακοίνωση και μιλάει για νομιμότητα!!!

Ο ίδιος υπουργός που μας τρολάρει με το να κλείνει θύρες μόνο για το πρωτάθλημα και όχι και για το κύπελλο, λες και στην κάθε διοργάνωση πηγαίνουν διαφορετικοί οπαδοί-φίλαθλοι, θεατές….

troll-vouli
Αλλά όταν μας τρολάρουν ασύστολα για δεκαετίες οι αρχηγοί κομμάτων με το που γίνονται πρωθυπουργοί και εμείς εξακολουθούμε να ψάχνουμε λύση μέσα από το υπάρχον σύστημα, λογικό να μιμητίζουν πλέον χωρίς δεύτερη σκέψη και οι υπουργοί και οι βουλευτές…
Ε, άνθρωποι είναι κι αυτοί, ζήλεψαν…

Ειδικά μετά τα απίστευτα τρολαρίσματα της εποχής εντός μνημονίων, που χτυπάνε και πιο άσχημα γιατί πλέον και το πιο παραμικρό μας επηρεάζει, ενώ πριν απλά μας διασκέδαζαν και πιστεύαμε πως γελάμε με τα χάλια τους. Τόσο μας έκοβε…

Από τα Ζάππεια που χάθηκαν στο ζάπινγκ των εκδηλώσεων, στα ΟΧΙ που σημαίνουν ΝΑΙ για τους μετρ των διαδηλώσεων…

Αντί να καταλάβουμε πως πρέπει να ψάξουμε μέσα μας, για να πάψει η πλειοψηφία να αναπαραγάγει αντίτυπα της αλλά κάτι βελτιωμένο, μπας και οι επόμενοι αποκτήσουν τα ατομικά στοιχεία που μας λείπουν, τα οποία θα δώσουν την δυνατότητα για να δημιουργηθούν πολιτικές δεξιότητες στο σύνολο, που θα οδηγήσουν σε μια θετική εξέλιξη.

Γι αυτό και το ότι στην ουσία εμείς τρολάρουμε καθημερινά τους εαυτούς μας μέσα από τον κάθε βουλευτή, τον κάθε Κοντονή και τον κάθε πρωθυπουργό, διαφεύγει της αντίληψης των περισσοτέρων….

Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες….

Στην πραγματική Δημοκρατία οι αποφάσεις παίρνονται από τους πολλούς, ενώ οι «ειδικοί» απλά τις εκτελούν.
Εμείς με την πολιτική αμορφωσιά που μας τυραννάει, αφήνουμε κάποιους τυχαίους να αποφασίζουν ενώ εμείς εκτελούμε τις αποφάσεις τους !
Ακόμη κι αν αυτές οι αποφάσεις εκτελούν στην κυριολεξία εμάς τους ίδιους !!!

Στην πραγματική Δημοκρατία το φαινόμενο της διαφθοράς των πολιτικών απλά ΔΕΝ υπάρχει γιατί οι πολιτικοί ΔΕΝ εκλέγονται αλλά κληρώνονται.
Στην πραγματική Δημοκρατία το φαινόμενο της διαφθοράς των πολιτικών δεν μπορεί να αναπτυχθεί γιατί η σύνθεση της βουλής ανανεώνεται με νέα κλήρωση ανά σύντομα χρονικά διαστήματα.
Στην πραγματική Δημοκρατία πολιτικός δεν γίνεται μόνο ο ευνοημένος από την μοίρα,την τύχη ή τις συγκυρίες, αλλά ο καθένας μέσω κλήρωσης.

Στην πραγματική Δημοκρατία πολιτικός δεν γίνεται μόνο όποιος τυχαίνει να έχει χρήματα να ξοδέψει, να είναι περισσότερο αναγνωρίσιμος από τους άλλους, να έχει θάρρος να εκτεθεί στα κοινά, να διαθέτει τις κατάλληλες γνωριμίες ή να εκμεταλλεύεται το γεγονός πως κάποιος πρόγονος του κατείχε πολιτικό αξίωμα (λες και η πολιτική θέση είναι επαγγελματική δραστηριότητα όπου σπουδάζεις για παράδειγμα ιατρική ώστε να συνεχίσεις να λειτουργείς το ιατρείο του πατέρα σου), αλλά και ο φτωχός, ο «ανώνυμος» άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο ντροπαλός και συνεσταλμένος, αυτός που η ισχυρότερη γνωριμία του είναι ο μανάβης της γειτονίας του, αυτός που δεν έχει να κληρονομήσει τίποτα περισσότερο από το επώνυμο του πατέρα του.

Στην πραγματική Δημοκρατία ο κάθε κληρωμένος βουλευτής ελέγχεται από τους προηγούμενους προτού αναλάβει την θέση του και αν κριθεί πως δεν ήταν σωστός πολίτης στον ιδιωτικό του βίο δεν γίνεται βουλευτής, στερείται των πολιτικών του δικαιωμάτων,κατάσχεται η περιουσία του και εξοστρακίζεται για ικανό αριθμό ετών, καθιστώντας την διαφθορά και την όποια σκέψη για αποκόμιση κερδών σε βάρος του κράτους κατάσταση άγνωστη αφού λόγω του τυχαίου της κλήρωσης ο καθένας μπορεί ανά πάσα στιγμή να ελεγχθεί.

Στην πραγματική Δημοκρατία ο κάθε κληρωμένος βουλευτής ελέγχεται το ίδιο αυστηρά και αφού παραδώσει την θέση του και λόγω του συντόμου της θητείας του, ακόμη κι αν κατάφερε να επωφεληθεί για ίδιον όφελος, ούτε να καλύψει τα ίχνη του μπορεί, ούτε να κρυφτεί πίσω από νέα ασυλία που θα του δώσει πιθανή νέα εκλογή του, αφού δεν μπαίνει ξανά σε κλήρωση (κι αν έμπαινε οι πιθανότητες να επανεκλέγει θα ήταν απειροελάχιστες, πέρα από το γεγονός πως θα τον καταλάβαιναν κατά τον νέο έλεγχο)

Στην πραγματική Δημοκρατία, εξαιτίας όλων των παραπάνω η εύρυθμη λειτουργία του κράτους όσον αφορά την παροχή υπηρεσιών (κρατικών οργανισμών ή ιδιωτικών εταιριών) λειτουργεί αυτοματοποιημένα και χωρίς την ανάγκη διαρκούς επιτήρησης, αφού ΟΛΟΙ κρίνουν και ΟΛΟΙ κρίνονται.

Στην πραγματική Δημοκρατία οι βουλευτές δεν ψηφίζουν αυτά που ο αρχηγός του κόμματος υποστηρίζει γιατί απλούστατα δεν επιτρέπει η δομή της να δημιουργηθούν κόμματα.

Στην πραγματική Δημοκρατία οι βουλευτές είναι επιφορτισμένοι (κυρίως) με νομοπαρασκευαστικά και συμβουλευτικά προς τον λαό ζητήματα και ΟΧΙ με την επιβολή τους, ανάλογα με τις ορέξεις του όποιου καταφέρνει να αποκτήσει αρχηγικό ρόλο ανάμεσα στους βουλευτές.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακόμη κι αν όλοι οι βουλευτές δωροδοκηθούν δεν παίζει κανέναν ρόλο γιατί οι νόμοι προς έγκριση περνούν υποχρεωτικά από την κρίση και γνώμη του λαού, λαού που εκπροσωπείται από μεγάλο αριθμό αντιπροσώπων που ΕΠΙΣΗΣ κληρώνονται και επίσης έχουν βραχύβια θητεία.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακριβώς εξαιτίας όλων των παραπάνω, οι βουλευτές ψάχνουν να βρουν την χρυσή τομή που θα ικανοποιεί τους πολίτες, αφού στους πολίτες ανήκει η τελική απόφαση και από τους πολίτες προέρχονται και οι ίδιοι.

Στην πραγματική Δημοκρατία, ακριβώς εξαιτίας όλων των παραπάνω, πλούσιοι και φτωχοί βουλευτές ψάχνουν να βρουν την χρυσή τομή που θα ικανοποιεί όλους, αφού ο λόγος του «ισχυρού» βουλευτή δεν έχει καμία παραπάνω αξία από τον λόγο του «ανίσχυρου» οικονομικά.

Στην πραγματική Δημοκρατία κάθε γνώμη (μέσω της υπερψήφισης ή καταψήφισης των αποφάσεων) έχει την ίδια βαρύτητα και κάθε πολίτης είναι διαρκώς υπεύθυνος και επιφορτισμένος με την ομαλή λειτουργία του κράτους και την μακροημέρευση του.

Στην πραγματική Δημοκρατία εξαιτίας όλων των παραπάνω, κανείς δεν μπορεί να εμφανιστεί σαν σωτήρας που θυσιάζει την προσωπική του ζωή και την όποια επαγγελματική καριέρα, ζητώντας από τους υπόλοιπους να τον εμπιστευθούν ως διαχειριστή της Δημοκρατίας και του κράτους, αφού όλοι είναι συνυπεύθυνοι γι αυτά.

Στην πραγματική Δημοκρατία κανείς «ειδικός» που θα του ανατεθεί να εκτελέσει τις αποφάσεις των πολιτών δεν δοκιμάζει να κερδίσει εις βάρος του κράτους γιατί κρίνεται από όλους και ελέγχεται από όλους και η παραμικρή υποψία μπορεί να τον οδηγήσει ενώπιον της δικαιοσύνης, δικαιοσύνης που αποτελείται επίσης από κληρωμένους πολίτες που ακόμη κι αν τους δωροδοκήσει όλους, ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει βουλευτής και να ελεγχθεί εις βάθος.

Στην πραγματική Δημοκρατία εξαιτίας όλων των παραπάνω (και άλλων) οι ασφαλιστικές δικλείδες θέτονται αυτόματα και λειτουργούν σαν αέναης κίνησης εκκρεμές πάνω από όποιον σκέφτεται το προσωπικό του συμφέρον

Στην πραγματική Δημοκρατία, εξαιτίας όλων των παραπάνω είτε ΟΛΟΙ κερδίζουν αναλογικά, είτε ΟΛΟΙ χάνουν αναλογικά.

Στην πραγματική Δημοκρατία, η βουλή προτείνει, οι πολίτες αποφασίζουν και οι ειδικοί εκτελούν τις αποφάσεις και ΟΛΟΙ και ΟΛΑ κρίνονται σε πραγματικό χρόνο, γι αυτό και ΟΛΟΙ φροντίζουν να κάνουν την υπηρεσία που τους έχει ανατεθεί με υπευθυνότητα και σύνεση, προσπαθώντας οι φορές που το κράτος (και κατ επέκταση ΟΛΟΙ) βγαίνει κερδισμένο να αγγίζουν το απόλυτο ποσοστό.

Στην πραγματική Δημοκρατία ΟΛΑ είναι απλά στην λειτουργία της.Τόσο απλά όσο είναι και η απλή καθημερινή ζωή του απλού καθημερινού ανθρώπου.

Θες να πας στο κράτος που η πραγματική Δημοκρατία ζει και βασιλεύει;
ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙΣ !!!
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ !
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ !