Tag Archives: αποφαση

No people No war και πως το Disqus γίνεται disgusting…

war--people.jpg

Το άρθρο το γράφω με αφορμή μια δυσάρεστη εξέλιξη που διαπίστωσα πως είχαμε σε ένα από τα καλύτερα ειδησεογραφικά (αλλά και απόψεων) μπλογκ που υπάρχουν στο ελληνικό διαδίκτυο. Το makpress.
(Και να μου συγχωρήσουν αν με οποιοδήποτε τρόπο τους φέρνω σε δύσκολη θέση, αλλά μιας και πάντα ήταν φιλόξενο για τα δικά μου άρθρα, μου βγήκε πολύ αυθόρμητα)

Εξέλιξη που αφορά στην απόφαση να αφαιρεθεί από τους δημιουργούς του και διαχειριστές η πλατφόρμα σχολιασμού Disqus.

Γιατί αυτό το γόνιμο που ήθελαν να παρέχουν στους αναγνώστες και στους απλούς παρατηρητές, δηλαδή discuss (συζήτηση) δεν έμενε έστω σε μπόλιασμα διαφωνιών, που μπορεί μια πλατφόρμα σχολίων να προσφέρει, αλλά κατέληξε να δίνει κάτι άγονο και disgusting (αηδιαστικό) και τους έφτασε τους ανθρώπους στα όρια τους.

Το να μαζεύεις κλικ είναι το μόνο εύκολο.
Το να στήσεις ένα site και να θέλεις να τραβάς την προσοχή με τρολιές αλλά και να γίνεται καθημερινά ο κακός χαμός στα σχόλια σαν το χωριό του Οβελίξ και του Αστερίξ, είναι πιο απλό από το να βράσεις αυγά.Με εσένα να βγάζεις μεροκαματάκι από την επισκεψιμότητα και τις διαφημίσεις και κατ επέκταση να βάλεις μέχρι και «αυτοφωράκια» επίσης γίνεται αλλά σε κάνει ένα με την μάζα… 

Κι όταν δεν το κάνεις αυτό, όταν θες να σπάσεις αυγά, τότε είναι δαπανηρό σε χρόνο αλλά κυρίως σε καλή ψυχική διάθεση να βλέπεις μικρές ιστορίες καθημερινής ελληνικής τρέλας να συσσωρεύονται στον χώρο που έχτισες, να τον γεμίζουν λίγο-λίγο και να μην αφήνουν αυτό το κάτι καλύτερο και ποιοτικότερο που θέλεις να δώσεις, να μεγαλώνει προς τα έξω.

Ιστορίες που δημιουργούνται όχι εσκεμμένα αλλά από λανθασμένη νοοτροπία…
Όμως ακόμη και χωρίς κακή πρόθεση, το θέμα είναι πως δημιουργούνται και καταστρέφουν…

 

Να βλέπεις χρήστες που με τα σχόλια τους σε ένα μπλογκ «οδηγούν σαν να είναι στο χωριό τους» γιατί λόγω της μακροχρόνιας παρουσίας τους εκεί θεωρούν λανθασμένα πως δικαιωματικά τους ανήκει και πως έχουν λόγο στο πως αυτό θα τρέχει και θα «κυκλοφορεί» στο δικό του διαδικτυακό δρόμο, δυσκολεύοντας την είσοδο (πόσο μάλλον την κυκλοφορία) οδηγών με το Ν στο πίσω τζάμι του προφίλ τους και αναγκάζοντας τον διαχειριστή του δρόμου να προτιμήσει να κλείσει την χρήση του σε όλους, από το να μαζεύει καθημερινά πτώματα, προσπαθώντας -με πολύ κόπο- να κινηθεί σε μια επίσης σε χρήση από τους διαδικτυακούς νεοέλληνες οδηγούς, όπως κάνουμε και με την πραγματική, ΛΕΑ.

Να βλέπεις χρήστες που επειδή βρίσκουν ανοιχτό και φιλόξενο μέρος να εκφράσουν θέσεις, φόβους, ανησυχίες που (ανεξαρτήτως πλευράς) εύκολα αποκτούν ταμπέλα, να ξεφεύγουν κατά πολύ από τα όρια στον τρόπο με τον οποίο το κάνουν, δείχνοντας ασέβεια σε αυτόν που τους το παρέχει και φέρνοντας τον σε δύσκολη θέση με το να δημιουργούν καθημερινούς γόρδιους δεσμούς που επειδή δεν έχει την ανοχή να αφήνει αλλά ούτε και την αντοχή να κόβει, να καταφεύγει σε Σολομώντειες λύσεις, όπως το κλείσιμο του χώρου των σχολίων…

Να βλέπεις την έλλειψη μέτρου που μας χαρακτηρίζει σαν λαό και μετατρέπει την δημοκρατική ελευθερία να μπορούμε -με θετική προδιάθεση- να σχολιάζουμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες, απόψεις και σκέψεις έχοντας την δυνατότητα να γίνουμε πλουσιότεροι ακόμη και μέσα από την διαφωνία, σε ασυδοσία που μας καθιστά φτωχότερους (αν κάνω μια σκέψη και ένας άλλος κάνει μια σκέψη έχουμε από μια σκέψη. Αν τις μοιραστούμε έχουμε από δυο…) αφού περιμένουμε στην γωνία με την ίδια μόνιμη αρνητική προδιάθεση το άτομο-σχολιαστή (που στο 99% των περιπτώσεων δεν το γνωρίζουμε κιόλας προσωπικά) και όχι το σχόλιο και μόνο το σχόλιο που θα κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή…

Κι όταν όλα αυτά, για ένα ελεύθερο και αδέσμευτο μπλογκ σαν το makpress.blogspot, μετατρέπουν το disqus σε dis…gusting (σοφή η γλώσσα στο πόσο εύκολα περνάς απέναντι…) και αναγκάζουν τους διαχειριστές του να αφαιρέσουν την πλατφόρμα σχολιασμού, αυτοί που χάνουν είναι όλοι οι παραπάνω και όχι οι μπλόγκερ.

Γιατί οι γνήσιοι μπλόγκερ (και αυτοί του Makpress είναι τέτοιοι) το κάνουν πρωτίστως για την δική τους προσωπική τρέλα-ευχαρίστηση και για…αυτόν τον ένα άγνωστο αναγνώστη που μπορεί του αρέσουν και τον επηρεάσουν θετικά όσα γράφουν…

 

Κι αν ποτέ ανοίξει ξανά -έστω δοκιμαστικά- η οδός του σχολιασμού από αυτό το φιλόξενο και δημοκρατικό μπλογκ, μένει να φανεί κατά πόσο θα έχουν μάθει (όλοι όσοι πιστέψουν πως πρέπει) από τα λάθη τους και ποια η δυνατότητα να βάζουμε ακόμη και τον προσωπικό μας εγωισμό να δουλεύει προς όφελος μας, ώστε να θέλουμε να διορθωνόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι από τους άλλους.

Έστω και στον μικρόκοσμο ενός μπλογκ που συμμετέχουμε ως σχολιαστές…
Για να παραμένει το Disqus discuss και όχι να γίνεται disgusting…

Save