Tag Archives: Έλληνας

Μωρότερος Μορύχου

Φωτογραφία από nir_design από το Pixabay

Δεν μαθαίνει ο Έλληνας.
Δεν μαθαίνει γιατί δεν ξέρει πως.

Δεν μιλάω για τα κομματόσκυλα και τα κομματοπρόβατα.
Αυτά έχουν μάθει σε ένα μαντρί, δεν θέλουν καν να προσπαθήσουν να δουν έξω από αυτό και περιφέρουν την κομματική μιζέρια τους και τα κομματικά τσιμπούρια τους μεταξύ τους και σε όποιον πάει να τα πλησιάσει.

Με τον πράσινο, αρρωστημένα μεταλλαγμένο ήλιο τους, τον ταιριαστό, συμβολικά μαύρο κι άραχνο «μπλε» πυρσό τους, την πονηρά δήθεν πολυσυλλεκτική σημαιούλα τους, τα προϊστορικά, στον 21ο αιώνα σφυροδρέπανα τους, και -όταν χρειάστηκε- τα κεκαλυμμένα ναζιστικά σύμβολα τους.

Αυτοί είναι καμένα χαρτιά.
Λιγνίτης, πετρέλαιο, βιοντίζελ, συσσωρευτές ενέργειας και άνεμος στα πανιά αυτού του αίσχους που λέγεται πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, με τις κρατικές και κοινωνικές προεκτάσεις του.

Μιλάω για τον ακομμάτιστο που ξέρει μεν πως είμαστε μέρος του παζλ αυτής της κατάστασης αλλά για χι λόγους αρνείται να το παραδεχθεί ανοιχτά και κρατάει πίσω τις εξελίξεις.

Μιλάω και για τον ακομμάτιστο αλλά μπερδεμένο από την αδυναμία του να συλλάβει γιατί έχουμε αυτό που έχουμε και δεν μπορεί να βγάλει την πολιτική του σκέψη εκτός του πεδίου που του προσφέρεται.

Για τον παγιδευμένο στο πολιτικό σύστημα που πηγαίνει -από έλλειψη παραδοχής και έλλειψη επιλογών αντίστοιχα- σαν μπαλάκι από τον έναν στον άλλο (πλέον το σύστημα παίζει μπάλα με τρεις στην κεντρική σκηνή, έναν σκούπα από πίσω αλλά όταν χρειάστηκε είχε κάλυψη και στα δυο άκρα και δυο-τρεις στον πάγκο για τους γκρινιάρηδες της κερκίδας), μιλάω.

Που τη μια καίγεται με τον έναν και τον βρίζει, την άλλη πνίγεται με τον άλλον και τον καταριέται και δεν αντιλαμβάνεται πως αυτός τους εναλλάσσει στην εξουσία γιατί ασχολούμενος κάθε φορά με τον έναν, ξεχνάει και αφήνει στην άκρη όσα έκανε ο προηγούμενος.

Και κάθε φορά τρίβει τα χέρια του ο ένας από αυτούς και βάζοντας τα κομματόσκυλα του να γαβγίζουν και τα πρόβατα του να βελάζουν για να αυξήσει την οχλοβοή και την αναταραχή ετοιμάζεται σαν λύκος ανάμεσα σε ελεύθερα αλλά αναποφάσιστα ή μπερδεμένα πρόβατα-ψηφοφόρους να εξαργυρώσει την χρυσοψαρικού τύπου οργή (τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη που δεν ξεπερνάει τους τρεις μήνες, απόλυτα ταιριαστή με την μνήμη των πολιτών όσον αφορά τους πολιτικούς) της κοινωνίας ως η μόνη επιλογή.

Αυτό γιατί ο ακομμάτιστος Έλληνας, παύλα πρόβατο, παύλα ψηφοφόρος, δεν μαθαίνει γιατί δεν έχει την ικανότητα ως πολιτικό ον να μάθει. Τελεία και παύλα.

Αν μπορούσε να μάθει, σε κάθε περιστατικό θα έβριζε τους πάντες και σε κάθε σκηνικό καταστροφής θα κατηγορούσε με τρόπο ξεκάθαρο που να μην αφήνει παρερμηνείες και δυνατότητες οικειοποίησης της οργής του και τους προηγούμενους, νυν υποψήφιους επόμενους.

Αν μπορούσε να μάθει, θα γινόταν για λίγο αδάμαστο πολιτικό θηρίο και πρώτα θα κατασπάραζε (πολιτικά) τα κομματόσκυλα της όποιας αντιπολίτευσης που θα ερχόταν να σιγοντάρουν δίπλα του και μετά θα έπνιγε (πολιτικά πάντα) τα πρόβατα που θα βέλαζαν διαφημίζοντας το δικό τους μαντρί ως σημείο ρίψης της ψήφου αντίδρασης.

Αν μπορούσε να μάθει, πρώτα θα γκρέμιζε το μαντρί που περιμένει πρώτο στην αναμονή και μετά θα πετούσε τα πολιτικά πτώματα μπροστά στο κυβερνών ως προειδοποίηση τι θα πάθει και αυτό αλλά και όποιο άλλο λειτουργεί εκ του ασφαλούς εντός και γύρω του συστήματος.

Αν μπορούσε να μάθει, θα έδειχνε πως διδάχτηκε από τα λάθη του και παρ’ όλη την όποια δική του μικρή πολιτική ποιότητα, θα έδινε ένα μάθημα και μήνυμα σε όλο το πολιτικό σύστημα πως του αξίζει κάτι –έστω λίγο– καλύτερο και εκείνο θα αναγκαζόταν να συμπλεύσει (όσο αυτό είναι δυνατόν) μέχρι να προκύψουν καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες (ως πολίτες και πολιτικοί) γενιές.

Αν μπορούσε αλλά δεν μπορεί.
Η ικανότητα του φτάνει μόνο για να στοχεύει αυτόν που βλέπει μπροστά του και γι αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει έστω και λίγο πιο πέρα από το βαλτωμένο πολιτικό σύστημα.
Ούτε σε οπτική, ούτε σε σκέψη, ούτε σε πράξεις.

Με τη γελοία (πολιτικά) καραμέλα «ε, αφού αυτοί κυβερνάνε τώρα, ποιους να βρίσω;» που δείχνει μωρότερο Μορύχου πολίτη που δεν του αξίζει τίποτα καλύτερο.

Και μένει κάθε φορά στο εύκολα χειραγωγήσιμο «γαμιέσαι» αντί για το πυροκλαστικό για όλους τους ποτάμι του «γαμιέστε»…

Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα που τόσο ειρωνικά κατακαίει απ’ άκρου εις άκρον την χώρα και καταπνίγει την όποια πιθανότητα ουσιαστικής βελτίωσης μας ως κοινωνία και ως (παράγωγο της) κράτος.

Έλληνα δεν σε κάνει το DNA…

-Στη σημαία, στη σημαία, στη σημαία…

-Όχι, όχι, δεν βάζω υπογραφή στην σημαία…

Η απάντηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο στην προτροπή μιας κοπέλας να της δώσει αυτόγραφο πάνω στην Ελληνική σημαία.

Επειδή κάπου γεννιέσαι αλλά κάτι, κάποιος, οτιδήποτε, γίνεσαι!
Γιατί μπορεί να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα, μπορεί να έχεις 100% ελληνικό DNA με γενεαλογικό δέντρο που χάνεται στο βάθος του χρόνου, αυτό όμως το μόνο που σου δίνει είναι την εμφάνιση, και στην πράξη να κάνεις πράγματα τέτοια που να μην αξίζεις να λέγεσαι Έλληνας και να σε «σώζει» το τι ένα νομικό έγγραφο ορίζει πως λέγεσαι.
Να λέγεσαι αλλά να μην είσαι!

Κι αυτό το παιδί, με τα διαφορετικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, αποδεικνύει κάθε φορά πως, σε αυτά που -στην τελική- μόνο μετράνε και αξίζουν, στο μυαλό και την ψυχή, είναι περισσότερο Έλληνας από πολλούς που απλά έτυχε να γεννηθούν εδώ και να μοιάζουν με την πλειοψηφία του πληθυσμού. Από όποια πλευρά κι αν -αυτοί- βρίσκονται.

Είτε από εκείνη την πλευρά που δεν τους νοιάζει και μισούν τον τόπο τους και όλους όσους καμαρώνουν να είναι και να λέγονται Έλληνες είτε από εκείνη που θεωρούν πως αρκεί το DNA για να τους παρέχει την αποκλειστικότητα στο να λογίζονται μόνο αυτοί ως τέτοιοι και μισούν όποιον δεν τους μοιάζει.
Και μαζί τους, στην βάση της συλλογιστικής τους, να υπολογίζουν -υποχρεωτικά- ως Έλληνες και αυτούς της άλλης πλευράς.
Άκρα φασιστικά-ρατσιστικά από όπου και να τα δεις.

Το DNA όμως -ευτυχώς- δεν είναι «διαβατήριο» για κανένα τόπο και μέρος.
Μόνο το τι κάνεις και τι αυτό σε κάνει, είναι!

Nice people do nice things! As simple as that!

Galifianakis - Zellweger

Αν ένας νεαρός ηθοποιός και σκηνοθέτης δεν ενδιαφερόταν να κάνει ντοκιμαντέρ την ζωή μιας -πρώην- άστεγης γυναίκας πιθανώς να μην μαθαίναμε και την παρακάτω ιστορία.

Η 87χρονη σήμερα (2013) Elizabeth “Mimi” Haist προτιμώντας να ζήσει με αξιοπρέπεια εγκατέλειψε τον μοιχό άντρα της πριν 32 χρόνια και η ζωή την έφερε στην Santa Monica όπου για 18 χρόνια ζούσε φτωχικά μα αξιοπρεπώς, ουσιαστικά από τα φιλοδωρήματα των πελατών (τους δίπλωνε τα ρούχα) σε ένα self-service πλυντήριο ρούχων.

Εκεί την γνώρισε το 1994 και ο Ζακ Γαλιφιανάκης, όταν άσημος τότε καλλιτέχνης έπλενε τα ρούχα του στο συγκεκριμένο μαγαζί.
Ίσως λόγω και του χαρακτήρα του έγινε φίλος της, όμως ακόμη κι όταν έγινε διάσημος δεν την ξέχασε. Αντιθέτως, όποτε βρισκόταν εκεί την έπαιρνε μαζί του μέχρι και στις πρεμιέρες των ταινιών και στα πάρτι.
(εκεί την γνώρισε και στην καλή του φίλη Ρενέ Ζελβέγκερ)

Έτσι λοιπόν πριν μερικά χρόνια αποφάσισαν από κοινού (μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας) να την βοηθήσουν να αποκτήσει μια πιο μόνιμη κατοικία και να πάψει να κοιμάται στο κατάστημα που (ο επιστάτης πρώτα και μετά ο ιδιοκτήτης) της επέτρεπαν να μένει για σχεδόν 2 δεκαετίες.

Ο μεν Γαλιφιανάκης της νοίκιασε ένα διαμέρισμα κοντά στο μαγαζί και της πληρώνει τους λογαριασμούς, η δε Ζελβέγκερ της το επίπλωσε και φροντίζει το ψυγείο της γιαγιούλας να είναι πάντα γεμάτο!

Υ.Γ.
Ο Γαλιφιανάκης είναι Ελληνοαμερικανός αλλά η Ζελβέγκερ Αμερικανίδα, σκέτο.
Αυτό γιατί κάποιοι Ελληνοκάπηλοι που αναπαράγουν την ιστορία αναφέρουν μόνο τον Γαλιφιανάκη γιατί αλλιώς τους χαλάει η συνταγή.

Δυστυχώς γι αυτούς και ευτυχώς για τον κόσμο » Έλληνας» δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι.
Γιατί Έλληνας δεν είναι απλά στοιχείο χώρας γέννησης σε ταυτότητα αλλά τίτλος τιμής από τον τρόπο και την στάση ζωής που επιλέγεις, μέσα από όσα δίδαξαν (για όλο τον κόσμο) οι παγκόσμιοι γίγαντες που έζησαν σε αυτή τη μεριά της γης, πριν μερικές χιλιάδες χρόνια.

Και για να το κάνω πιο λιανά, ο Έλληνο-Αμερικάνος Γαλιφιανάκης είναι για παράδειγμα
περισσότερο Έλληνας από τον Κασιδιάρη όπως και η Αμερικανίδα Ζελβέγκερ περισσότερο Ελληνίδα (ακόμη κι αν δεν το ξέρει) από την Ρεπούση.

( To video είναι από την πρεμιέρα του Hangover II )