Tag Archives: άνθρωποι

Βαδίζοντας με τα στερεότυπα μας

Ένα φθινοπωρινό, ηλιόλουστο πρωινό.
Ανεβαίνεις με τα πόδια τον λόφο που βρίσκεται η συνοικία σου.

Κοιτάς τον δρόμο μπροστά σου, δεν κατεβαίνει κανένα αυτοκίνητο.
Γυρνάς το κεφάλι να δεις αν είναι άδειος από κάτω προς τα πάνω για να περάσεις απέναντι, στο ωραίο, μεγάλο παρκάκι που δημιουργημένο στην άκρη του λόφου κάνει την διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα και το βλέμμα σου συναντιέται με αυτό ενός μαύρου που λίγο πιο κάτω από εσένα, επίσης ανεβαίνει, αργά αργά, με τα πόδια κι αυτός, από το παρκάκι που σκοπεύεις να πας.

Μπαίνεις στο πάρκο και συνεχίζεις την πορεία σου.
Περνώντας ένα ψηλό θάμνο βλέπεις άνοιγμα με ενδιαφέρον κάδρο στο βάθος για φωτογραφία. Σταματάς και βγάζεις τη φωτογραφική.

Ενώ ρυθμίζεις την κάμερα, με την άκρη του ματιού σου αντιλαμβάνεσαι πως έχει σταματήσει κι αυτός, δύο-τρία μέτρα πριν από τον θάμνο.

Αν είσαι απόλυτα προκατειλημμένος από διάφορα αρνητικά στερεότυπα και δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά, το μόνο που σου βγάζει νόημα είναι η αρχική σκέψη πως σταμάτησε γιατί ετοιμάζεται να σου την πέσει.

Αν μπορείς να σκεφτείς λογικά, σε κλάσματα του δευτερολέπτου εξαφανίζεις την πρώτη-πρώτη σκέψη γιατί είναι εύκολο να βγεις από το κάδρο και να δεις την γενική εικόνα των δυο σας από την δική του στερεοτυπική οπτική γωνία:

(Ωραία μέρα… Αυτός ο λευκός με κοιτάει… Γιατί με κοιτάει… Α χα, περνάει απέναντι και βγαίνει μπροστά μου…. Στο παρκάκι κι αυτός… Ο.Κ. no problem…. Είναι αρκετά μπροστά μου… Ωπ! Που εξαφανίστηκε τώρα; Χμ… Πήγε πίσω από εκείνο τον θάμνο… Γιατί πήγε πίσω από αυτόν τον μεγάλο θάμνο; Ας σταματήσω κι εγώ καλύτερα… Εϊ… Τι είναι αυτό που βγάζει από την τσάντα του… Λες να ετοιμάζεται να μου την πέσει… Σίγουρα ετοιμάζεται να μου την πέσει… Γι αυτό με κοιτούσε και πέρασε απέναντι… Δεν μας χωνεύει εμάς που είμαστε άλλο χρώμα… Σαν να βγαίνει… Ας γυρίσω προς τα κάτω καλύτερα να κάνω τον κύκλο, να είμαστε σίγουροι…)

Έτσι, όταν ξαναβγαίνεις στα σκαλάκια η δική σου λογική ανάλυση των δεδομένων έχει υπερισχύσει των -όποιων- στερεοτυπικών προκαταλήψεων σε αντίθεση με την δική του περίπτωση.

Σε (υποθετική) περίπτωση επικράτησης της στερεοτυπικής φοβίας και στους δυο, αυτός θα κατέβαινε φοβισμένος από τα πιο πίσω σκαλάκια, εσύ θα κατέβαινες φοβισμένος από το μονοπατάκι στο λοφάκι και τα GPS των φοβικών στερεοτύπων που θα έτρεχαν στον εγκέφαλο σας θα οδηγούσαν τα βήματα σας σε νέα και κωμικοτραγικά αδιέξοδη και αμήχανη συνάντηση στον κάτω δρόμο.

Στερεότυπα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανθρώπινες σχέσεις που οδηγούν σε μύθους, φόβους και -στην απόλυτη ανάπτυξη τους- σε απέχθεια, γνήσιο μίσος και ρατσισμό αλλά που καλύπτουν σχεδόν τα πάντα και επειδή καλλιεργούνται πολλές δεκαετίες και πολλά από αυτά που παρακολουθούμε ή έστω βλέπουμε να υπάρχουν γεννήθηκαν πριν ακόμη γεννηθούμε εμείς, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε επανεξετάζοντας τα πράγματα αλλά και όσα τα δημιούργησαν.

Παγιωμένες πεποιθήσεις που δεν μας καθορίζουν-καταδικάζουν μόνο ως ανθρώπους, στην αλληλεπίδραση μας με άλλους, αλλά ακόμη και ως καταναλωτές.
Όπως στα αυτοκίνητα για παράδειγμα.

Όσοι είναι σήμερα κοντά στην ηλικία μου μεγάλωσαν ακούγοντας τις δεκαετίες του 70 και του 80 (από πιτσιρίκια δηλαδή), για τα «αθάνατα» γερμανικά, τα μάπα γαλλικά και τους κλέφτες γιαπωνέζους και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς, όταν έφτασαν σε ηλικία καταναλωτή δεν μπόρεσαν να αποτινάξουν από το μυαλό τους αυτό που ως στερεοτυπική «πληροφορία» λάμβαναν όλα εκείνα τα χρόνια.

Έτσι, δεν μπορούσαν να επανεξετάσουν όλα όσα οδήγησαν, πολλά πολλά χρόνια πριν, δίκαια ή άδικα, στη δημιουργία αυτών των στερεοτύπων, ούτε ακόμη κι όταν τα αντικειμενικά στοιχεία (και όχι τι συζητάμε καφενειακά με την παρέα μας ή τι ακούμε/διαβάζουμε στα σόσιαλ) έδειχναν πως αυτό που πίστευαν, όχι μόνο δεν ίσχυε πλέον, αλλά και είχε αντιστραφεί.

Με την επόμενη γενιά πιτσιρικάδων που μεγάλωσε με τα καινούργια στοιχεία να βιώνει μια νέα δημιουργία στερεοτύπων κοκ και να έχουμε φτάσει στο σήμερα που πολλοί δρουν μόνο μέσα από τις στερεοτυπικές τους σκέψεις ενώ για αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας πρώτα σε βλάβες είναι τα Opel και πιο αναξιόπιστα από τα ακριβά και καινούργια τα Volvo.

Ακόμη θυμάμαι που άκουγα τους «οδηγούς» της οικογένειας να ξεκινάνε συζήτηση για την «εξωτική» μάρκα και το πόσο γερά και τέλεια είναι, όποτε έβλεπαν κανένα Saab.

Αλλά θυμάμαι επίσης και πόση ώρα γελούσε ο πρώτος Σουηδός που γνώρισα μερικά χρόνια αργότερα στις διακοπές, γύρω στα 24, όταν πάρκαρε το Saab του μπροστά στο μέρος που έπινα καφέ περιμένοντας τον ξάδελφο μου.

Που όταν του είπα «Nice, strong car» απάντησε -γελώντας πάντα- επί λέξη «This? This is a big Sweden shit. Big Shit. But is our shit. Sweden«.

Όπως θυμάμαι και που αφού κάθισε με την οικογένεια του στο δίπλα τραπέζι προσπαθούσε να μου εξηγήσει με τα μέτρια αγγλικά του πως το κράτος μέχρι και που επιδοτούσε (άμεσα και έμμεσα) την απόκτηση του, κάτι που έκανε την εταιρεία να μην ενδιαφέρεται να φτιάξει κάτι αξιόπιστο μηχανικά, σε αντίθεση με την αεροναυπηγική Saab που ήταν κορυφή.

Όπως θυμάμαι και εμένα να ψάχνω ελαφρώς μεταχειρισμένο όχημα και πέρα από το κράτος που κάνει -ακόμη- την απόκτηση μεγάλου κυβισμού αυτοκινήτου απαγορευτική για μεγάλο ποσοστό ανθρώπων να ευχαριστώ (από μέσα μου) και τα στερεότυπα που μπολιασμένα στο DNA της κοινωνίας από περιστατικά που ίσχυαν δεκαετίες πίσω έκαναν τα μοντέλα της συγκεκριμένης μάρκας που κοιτούσα να είναι πιο φτηνά από αντίστοιχα μοντέλα άλλων εταιρειών.

Όπως φυσικά θυμάμαι και την αυθόρμητη σκέψη μου όταν μια φορά που το «επεξεργαζόμουν» στις αρχές πάτησα το κουμπί του κεντρικού κλειδώματος στο χειριστήριο, άκουσα το «κλικ-κλικ» και στο καπάκι το άκουσα να ξεκλειδώνει. Μια, δυο, την τρίτη φορά η πρώτη σκέψη ήταν «κοίτα να δεις που έχουν δίκιο».

Όμως μετά από δυο τρία δευτερόλεπτα έκανα στην άκρη το… κλικ που μου έκανε η στερεοτυπική κουρτίνα που κόβει την καθαρή ματιά και περιορίζει τις πράξεις και έτσι μετά από λίγο ανακάλυψα την αιτία που δεν επέτρεπε στο όχημα να κλειδώσει.

Και ευτυχώς που δεν μου κλειδώνουν τη σκέψη μου τα διάφορα στερεότυπα γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έμπαινα μέσα να το πάω στον ηλεκτρολόγο και εκεί θα έβλεπα να μου λέει στην οθόνη, ανάμεσα στα όργανα, «Βλαμμένο, έχεις την πόρτα του συνοδηγού ανοιχτή» (το βλαμμένο λείπει από την ειδοποίηση).

Πόσοι όμως μπορούμε πραγματικά να τιθασεύουμε τα #στερεότυπα που κουβαλάμε ή που κουβαλάνε οι γύρω μας και μας αγγίζουν όπως κινούμαστε δίπλα τους και να επιβάλουμε (πάντα και ανά περίπτωση) το λογικό συνειδητό αντί να αφήνουμε στο υποσυνείδητο να καλλιεργεί/συντηρεί τα διάφορα στερεότυπα με αποτέλεσμα να ενεργούμε με αυτά στη συνειδητή ζωή μας;

Σε τελική ανάλυση, όλοι μπορούμε αλλά θέλει συνεχή προσπάθεια ώστε να εκπαιδεύσεις (αλλά και να κρατάς σε φόρμα) τον εαυτό σου για να μπορείς να καταλήγεις με ψυχρή ματιά σε λογικές αποφάσεις και συμπεράσματα.



Καλή Χρονιά

Στο χέρι των ανθρώπων είναι να δράσουν, ο καθένας για τον εαυτό του και το εγώ του, προσπαθώντας να αφήσουν ένα καλύτερο ατομικό ίχνος το 2018, ώστε να δημιουργήσουν ένα καλύτερο συλλογικό αποτέλεσμα που να πλησιάζει κι όχι να απομακρύνεται σε όσα μετράει στο βίντεο το ρολόι του νέου έτους.

Όταν η πραγματικότητα ξεπερνά τον μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ…

bridge-broken

Πόσο απερίγραπτοι πρέπει να είναι κάποιοι να πάνε πεζοπορία σε μια διαδρομή με πολύ επικίνδυνα σημεία έχοντας μαζί τους μικρά παιδάκια…Παιδιά με μονοψήφια ηλικία που δεν έχουν ούτε κατά διάνοια αναπτύξει πραγματική αίσθηση του κινδύνου και της αυτοσυντήρησης….

Πόσο στον κόσμο τους και χωρίς συναίσθηση του τι ακριβώς κάνουν, να αψηφούν απαγορευτικά σήματα έχοντας μαζί τους αυτά τα παιδιά και να τα αφήνουν να περπατάνε μόνα τους στα σημεία θανάτου, αναπαριστώντας σκηνικά σε τοποθεσίες που μοιάζουν να βγήκαν από την δραματική ταινία Stand by Me;

Που περιγράφει την πεζοπορία μιας παρέας φίλων στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν πρώτοι -και να πάρουν την δόξα- το άψυχο σώμα ενός παιδιού που είχε εξαφανιστεί…

Ταινία που βασίστηκε σε μυθιστόρημα του μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ με τίτλο The body
Κι ενώ η ταινία έμεινε δραματική και πιο κοντά στο ομώνυμο τραγούδι του Ben E. King από το οποίο πήρε τον τίτλο της,  η πραγματική ιστορία του σήμερα έγινε τρόμου και κατέληξε να μην συμβαδίζει με τον τίτλο της ταινίας αλλά να ταιριάζει με φρικτό τρόπο στον τίτλο του βιβλίου…

King και ο ένας King κι ο άλλος….
Πεζοπορία οι ήρωες του βιβλίου-ταινίας, πεζοπορία και οι πραγματικοί ήρωες…
Το στάσου πλάι μου του τραγουδιού τίμησε και ο συγγραφέας αφού η ιστορία πραγματεύεται το δέσιμο τους μέσα από εκείνες τις δυο μέρες της περιπέτειας τους και την επιστροφή όλων τους πίσω στην μικρή τους πόλη και τις ζωές τους….
Ειδικά στην σκηνή της γέφυρας που ο κεντρικός ήρωας δεν άφησε από τα μάτια του τον πιο αδύναμο-φοβισμένο φίλο του….

Δεν το τίμησαν (στην πρακτική του εφαρμογή) οι απερίσκεπτα τραγικοί ήρωες της ιστορίας του σήμερα…
Αφήνοντας μικρά παιδιά να περπατάνε μόνα τους σαν να μην τρέχει τίποτα, σε μια γέφυρα φτιαγμένη για τον οδοντωτό…με τα δόντια του χάους να παραμονεύουν από κάτω σε ένα σημείο που θα ζήλευε και ο ίδιος ο συγγραφέας για μελλοντικές ιστορίες τρόμου που θα γράψει…
Μόνο που τον πρόλαβαν κάποιοι στην πραγματική ζωή..

Θα το σκεφτούν τώρα που θα γυρίσουν με ένα λιγότερο, αλλά είναι αργά για όλους
Ειδικά για το παιδάκι…

Κι όσο κι αν θέλεις να συμμεριστείς τον πόνο κάποιου, και μόνο η εικόνα της γέφυρας που ενήλικες άφησαν να διασχίσουν μόνα τους μικρά παιδάκια δεν μπορεί να προσδώσει τίτλο όπως στιγμιαίο λάθος…
Γιατί θέλει πολλές στιγμές για να περάσει κάποιος μια γέφυρα σαν κι αυτή.

1764817

Πηγή φωτογραφίας:

http://www.aigialeianews.gr/topika/aigialeia/4215-me-megali-symmetoxi-kai-fetos-i-katavasi-tou-vouraikoy-deite-foto

Τόσες που είναι αδιανόητο να μην συνειδητοποιεί πόσο επικίνδυνη είναι ακόμη και για τον ίδιο, πόσο μάλλον για ένα 9χρονο. Ειδικά όταν η διαδρομή έχει κι άλλες παρόμοιες γέφυρες…
Στην τελική, οι ενήλικες θα μπορούν να πονάνε ενώ ένα παιδάκι δεν θα νιώσει τίποτα, ποτέ ξανά, χωρίς να φταίει…

Είχα ξεκινήσει να γράφω με αφορμή ένα άλλο περιστατικό για μια επικίνδυνη μόδα-παιχνίδι που κυκλοφορεί μέσω διαδικτύου. Όπου κάποιος κατέκρινε τα ΜΜΕ γιατί το έκαναν ρεπορτάζ με το λανθασμένο σκεπτικό πως κάνουν διαφήμιση. Προτιμούσε προφανώς να μην ξέρουν οι γονείς τίποτα ώστε να έχουν τον νου τους, ούτε να έχουν την δυνατότητα να αντιληφθούν (όσοι δεν το έχουν καταλάβει) με βάση το ρεπορτάζ πως και το διαδίκτυο κρύβει κινδύνους  ή να στρουθοκαμηλίζουν πως δεν αν δεν κοιτάνε για τίποτα  κακό εκεί έξω για το οποίο πρέπει να προσέχουν δεν θα τους βρει…
Θα μείνει στην άκρη για την ώρα εξαιτίας αυτής της νέας αρχαίας τραγωδίας…

Θα έχει όμως συνδετικό κρίκο το παρακάτω κομμάτι που προοριζόταν για αρχή εκείνου του κειμένου…

Ανθρώπινο είδος…Το μόνο μέλος του ζωικού βασιλείου που μεγάλο ποσοστό του αναπαράγεται ΚΑΙ από μιμητισμό, γιατί έτσι… αφού οι άλλοι κι εμείς….
Ανεξαρτήτως ικανοτήτων ή συνειδητοποίησης του τι ακριβώς πάει να κάνει…
Ανεξαρτήτως προσήλωσης στο έργο που αναλαμβάνει και απόφασης να θυσιάσει δικά του θέλω…
Ανεξαρτήτως διάθεσης του να εκπαιδευτεί και να μάθει να συμβαδίζει με την εποχή ώστε να παρέχει στους απογόνους τους ασφαλές παρόν και να τους οδηγεί με ασφάλεια στο μέλλον…

Κι ας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο…
Δεν «βαραίνει» τόσο όσο το ότι δεν είναι αυτοί που πρέπει…

Και την πληρώνουν τα «δημιουργήματα» του χωρίς να φταίνε σε τίποτα…

 

Save

Save

Save

Save

Save