Category Archives: Πολιτισμός

Ας σώσουν κάνα δάσος με μουσική υπόκρουση από Μίκη Θεοδωράκη.

Ιδέα!
Να γίνει νόμος του κράτους ΠτΔ και πολιτικοί (από υπουργοί και πάνω) να θάβονται βαθιά στα βουνά. Τυχαίες τοποθεσίες μέσω GPS.

Θα αποκτήσουν τα δάση, έστω με έμμεσο τρόπο, αντιπυρικές ζώνες και οδούς εύκολης πρόσβασης για πυροσβέστες/πυροσβεστικά.

Δεν μπορούν που δεν μπορούν (οι λόγοι έχουν αναλυθεί εκτενώς από αυτό το μπλογκ και αναφέρονται αμέσα ή έμμεσα σχεδόν σε κάθε άρθρο) να «σώσουν» τη χώρα εν ζωή, ας σώζουν κάνα δάσος μετά θάνατον.

Αν ο τέως είχε πεθάνει πριν δύο χρόνια μπορεί και να είχε σώσει το δάσος του Τατοΐου.

Θα πάψουν και οι αντιδικίες και τα προβλήματα με τα ονόματα οδών στις πόλεις που θα μείνουν για άλλες κατηγορίες ανθρώπων. Για αθλητές,  καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές και επιστήμονες.

Έτσι για παράδειγμα δεν θα υπάρχουν και κάποιοι σε κάποια Αποκεντρωμένη Διοίκηση (όπως αυτή της Μακεδονίας – Θράκης) να κρατάνε καβάντζα δρόμους για τους πολιτικούς και να απορρίπτουν ακόμη και αιτήμα που υπερψηφίζεται από τέσσερις δήμους όπως αυτό για μετονομασία της οδού Λαγκαδά σε Λεωφόρο Μίκη Θεοδωράκη.

(Με αστείες δικαιολογίες -το 2023 που όλα σχεδόν γίνονται, ακόμη και στην Ελλάδα, ηλεκτρονικά- πως «συχνές αλλαγές δημιουργούν διοικητικά προβλήματα».)

Όταν όμως είναι να πάρει ένας τεράστιος σε μήκος δρόμος γεμάτος οικοδομές, σπίτια, καταστήματα και δημόσιες δομές όνομα πολιτικού δεν χρησιμοποιούν τέτοιες εγκυκλίους αφού αφορά στα αφεντικά τους.
Τότε οι της κάθε αποκεντρωμένης δεν συγκεντρώνονται και επικεντρώνονται στο πως να πούνε όχι όπως τώρα.

Εκεί λοιπόν που ονοματοδοτούν λεωφόρους και πλατείες να το κάνουν για τους δρόμους που οδηγούν στα μνήματα.

Αντιπυρική τέως βασιλικής οικογένειας, αντιπυρική οικογένειας Παπανδρέου, Αλέξη Τσίπρα (γιατί όχι και αυτή οικογενειακή στο μέλλον), οικογένειας Μητσοτάκη…ατελείωτη η λίστα «σωτήρων των δασών».

Άφήστε που θα πηγαίνουν νοσταλγοί, κομματόσκυλα και κομματοπρόβατα να τις προσέχουν και να τις φροντίζουν, όλοι για τους λόγους τους, εθελοντικά.

Υ.Γ.
Αργότερα ο νόμος θα μπορούσε να συμπεριλάβει και τους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους.

Advertisement

Με ελάχιστη χρήση εγκεφαλικών κυττάρων

Το Facebook έχει σχεδόν τρία (3) δισεκατομμύρια χρήστες.

Αν υποθέσουμε πως μόνο ένα 20% μιλάει/ξέρει αγγλικά (πολύ συντηρητικός υπολογισμός) καταλήγουμε σε 600 εκατομμύρια.
Πόσοι από αυτούς ακολουθούν ενδιαφέρουσες σελίδες σαν αυτές τις δύο στην φωτογραφία;
(Ενδεικτικά επιλεγμένες μιας και όλες σχεδόν οι αντίστοιχες σε αυτό το επίπεδο κινούνται.)

Μετά βίας 1.2 – 1.5 εκατομμύρια!
Το 0.25% αυτού του – επαναλαμβάνω- πολύ μετριοπαθούς υπολογισμού.

Όταν παντελώς ηλίθιες σελίδες με εντελώς γελοίους τύπους που απλά κάνουν χοντροκομμένες φάρσες στις δήθεν χαζές (μπορεί και πραγματικά, ποιος ξέρει) σχέσεις τους/παρέες τους ή κάποιες που ανεβάζουν φαινομενικά δραματικά βιντεάκια που όμως ποτέ δεν καταλήγουν σε αυτό που η περιγραφή προϊδεάζει ή άλλες με – υποτίθεται – χιουμοριστικό περιεχόμενο που προσπαθούν να αποσπάσουν με τη βία το γέλιο του θεατή χρησιμοποιώντας εκείνο το απολύτως αντιαισθητικό (δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει βρεθεί στην -το λιγότερο- άβολη θέση να το ακούσει) κονσέρβα γέλιο που έχει κατακλύσει το διαδίκτυο έχουν μέχρι και δεκάδες εκατομμύρια ακολούθους και -φυσικό επακόλουθο- πολλαπλάσιες θεάσεις.

(Δεν θα μπω στον πειρασμό να αναφέρω κάποιες με τον τίτλο τους, διαφημίζοντας τες.)

Για να μη δαιμονοποιούμε συμπεριφορές και πράξεις, δεν είναι απαραίτητα κακό να μπαίνουμε σε φάση να σκοτώνουμε και λίγη από την ελεύθερη ώρα μας.

Ίσα ίσα που μπορεί να είναι και χρήσιμο, όπως ένα λειτουργικό που μπαίνει σε αδρανοποίηση χαλαρώνοντας τη χρήση πόρων.

Αν και ο εγκέφαλος μας όσο ανεξήγητα -ακόμη- περίπλοκος φαντάζει άλλο τόσο έχω την αίσθηση πως πλησιάζει στο απλό στον σχεδιασμό του και τελειότερο (γιατί όσο πιο απλό κάτι τόσο πιο κοντά στην τελειότητα, όπως μια τελεία π.χ. που μπορεί ο καθένας μας, πολύ ευκολότερα από οποιοδήποτε άλλο σχήμα, να κάνει σχεδόν τέλεια) από τα υπόλοιπα λειτουργικά Linux και όχι στα Windows.

Γι αυτό δεν χρειάζεται τόσο πολύ να μπαίνει σε hibernation mode όπως τα δεύτερα (που μετά θέλουν κανένα δεκάλεπτο να επανέλθουν πλήρως), του αρκεί (όπως και στα πρώτα, ειδικά στο Android) να μπαίνει σε κατάσταση ύπνου και να επανέρχεται με ελάχιστη προσπάθεια σε πλήρη λειτουργία όταν ξυπνάμε (άντε να χρειαστούν μερικοί μια κούπα καφέ γι αυτό).

Αλλά για χάρη της κουβέντας ας πούμε πως έχουμε καταντήσει τον εγκέφαλο μας να τρέχει κατώτερο λειτουργικό από αυτό που μπορεί και του αξίζει και εξαιτίας αυτού πρέπει να έχει και τις στιγμές που πέφτει σε χειμερία νάρκη με τόσο κενό περιεχομένου υλικό που θα δημιουργούσε τις ίδιες διεργασίες αν δοκίμαζαν να το μεταδώσουν σε ένα εγκεφαλικά νεκρό άτομο.

Ας δεχτούμε λοιπόν πως δεν μπορούν να είναι όλα ψυχαγωγία, πως χρειάζεται να υπάρχει χρόνος στον χρόνο μας και για διασκέδαση.
(Κι ας έχουμε καταντήσει αυτές τις έννοιες ταυτόσημες, ενώ δεν είναι.)

Όμως είναι απολύτως εγκληματικό να σκοτώνουμε όλη την ελεύθερη ώρα μας και να αφήνουμε τα εγκεφαλικά μας κύτταρα να φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου χωρίς αυτό που οι εγκεφαλικές μας συνάψεις παράγουν να αφήνει κάποιο έστω και λίγο αξιόλογο έργο που να αξίζει να «μεταδοθεί» παραέξω από μια οθόνη, ένα ηχείο, μια σελίδα (χάρτινη ή διαδικτυακή).

Γιατί οι πραγματικοί μας απόγονοι δεν είναι οι φυσικοί (αυτοί είναι απλά, όπως και εμείς, τα δοχεία) αλλά οι σκέψεις και οι ιδέες που μοιραζόμαστε.

Άυλο (και άρα αθάνατο) «υλικό» που μοιραζόμαστε με τον μικρόκοσμο μας αλλά και όλο τον κόσμο.

Έτσι προχώρησε μέχρι εδώ η ανθρωπότητα και μόνο έτσι μπορεί να βελτιώνεται σε αυτή της την αέναη πορεία.

Αυτά είναι τα μόνα που μπορούν να διασωθούν και αν/όταν πέσουν στα χέρια άλλων ίσως πολιτισμών (στη Γη ή και αλλού) να περιγράψουν το δικό μας στίγμα στον κόσμο, στο σύμπαν.

Ακόμη κι αν στείλουμε μαζί με αυτές (σκέψεις και ιδέες) σε ένα διαστημικό σκάφος και ανθρώπινα σώματα σε κρυογονικούς θαλάμους που θα προγραμματίσουμε να «ξυπνήσουν» όταν αυτό καταλήξει στα χέρια άλλων όντων, αν επανέλθουν χωρίς να μπορούν να τις «ντυθούν» εσωτερικά, οτιδήποτε και αν φορέσουν εξωτερικά, δεν θα έχουν καμία σχέση με τα όντα που τα έβαλαν εκεί.

Επί της ουσίας δεν θα πρόκειται για εμάς τους ανθρώπους αλλά κάτι άλλο, απροσδιόριστο και ασχημάτιστο παρά το σχήμα που θα έχει η μορφή τους.

Καλό είναι λοιπόν όταν έχουμε στα χέρια μας κάτι τόσο χρήσιμο και εύχρηστο όπως το διαδίκτυο να το χρησιμοποιούμε -και- όπως πρέπει.

Δηλαδή κυρίως για να «εκτινάσσεται» χρήσιμο για εγκεφαλικές διεργασίες υλικό όχι μόνο μέσα μας αλλά -κυριότερα- και στους γύρω μας.

Όχι να το στρέφουμε αποκλειστικά σαν όπλο στον εαυτό μας πατώντας τη σκανδάλη και «τινάζοντας εγκεφαλικό ιστό» από άδεια μυαλά στον αέρα και προς κάθε κατεύθυνση.

Ας δίνουμε λοιπόν (αφού/αν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε) που και που μια μικρή άδεια στον εγκέφαλο μας αρκεί να μην παραμένει για πολύ χρόνο μια άδεια συσκευή την ώρα που είναι το μόνο πάνω μας που μας εξελίσσει ατομικά και συλλογικά.

Υ.Γ.
Που καταλήγουμε αν δούμε το παραπάνω σαν ένα ενδεικτικό ποσοστό αυθόρμητης ανθρώπινης δραστηριότητας στο σύνολο μας ως είδος;

Καταλήγουμε να μιλάμε για το έλλειμμα ποιότητας που επιτρέπουμε να φτάνει να μας αντιπροσωπεύει και να μας χαρακτηρίζει σε όλα τα επίπεδα αν μας σκεφτούμε όχι ως άτομα αλλά ως έναν τεράστιο συλλογικό οργανισμό.

Που αν δεν το προσπερνάμε αλλά το συζητάμε αναλύοντας το και φιλοσοφώντας το (ο καθένας, όπως και αυτό το μπλογκ, όσο μπορεί, εξάλλου ποιος μπορεί να μοιράσει βαρύγδουπες ταμπέλες που να έχουν πραγματική αξία) και αναδεικνύοντας το και αυτό ως παράδειγμα – πρόβλημα θα κάνουμε το πρώτο βήμα να δημιουργήσουμε καλύτερους απογόνους (κατά βάση ως δοχεία διανοητικού υλικού, κάτι που φυσικά μπορεί να δώσει και καλύτερα δοχεία-σώματα με την εξέλιξη της επιστήμης) ώστε να αλλάξουμε σιγά σιγά όλα όσα δεν προσφέρουν στην εξέλιξη μας, σε οποιαδήποτε επίπεδο και να αξίζουμε καλύτερα πράγματα και καταστάσεις.

Από το υλικό που κατακλύζει το διαδίκτυο και μας χαρακτηρίζει μέχρι τους πολιτικούς που με κατακλυσμιαία ένταση νομοτελειακά δημιουργούμε και μας αντιπροσωπεύουν ως ποιότητα, ακόμη και αν εξωτερικά μοιάζουν τέλεια δείγματα, καλή ώρα η Καϊλή με αυτόν να είναι ο βασικός λόγος που καταλήγουν να ψηφίζονται.

Αλλά πολιτική ανάλυση του ελλείμματος ποιότητας με αφορμή αυτό το παράδειγμα σε επόμενο άρθρο.

Μέχρι τότε μια επιδερμική αναφορά στο σύστημα που δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε (την πραγματική δημοκρατία) που δεν θα δημιουργούσε ποτέ φαινόμενα τύπου Καϊλή.
Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες

Εμείς είμαστε το λάθος…

Φωτογραφία από www_slon_pics από το Pixabay


Ο Αναξίμανδρος, ο Εμπεδοκλής, ο Λαμάρκ, ο Δαρβίνος (που και με προσωπική του έρευνα συγκέντρωσε ιδέες και στοιχεία και έγραψε την θεωρία της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής) και οι υπόλοιποι αργότερα που ανέπτυξαν την εξελικτική βιολογία μπορεί να είχαν δίκιο σε όσα πίστευαν.

Στην εποχή μας όμως αυτό που θα έπρεπε να εξετάζεται και να μας απασχολεί περισσότερο είναι η διανοητική εξέλιξη του ανθρώπου. Ως άτομο και ως σύνολο.

Επειδή το να καταγόμαστε από κάποιο ιχθυόμορφο είδος είναι αδιάφορο αν διανοητικά έχουμε καταλήξει να συγγενεύουμε περισσότερο με τα πρόβατα και όχι με τα δελφίνια και αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση η φυσική διανοητική εξέλιξη θα είναι να φτάσουμε να ταυτιζόμαστε όχι με ανθρώπους σε ιδανική εγκεφαλική φάση αλλά με αμοιβάδες χωρίς εγκέφαλο που ιδανικά απλά αντιδρούν σε ερεθίσματα.

Αμοιβάδες στο μυαλό που σαν και κάποιες από τις κανονικές (που παρεμπιπτόντως ως είδος δεν διαθέτουν τέτοιο) μπορεί να είμαστε άκρως επικίνδυνες και για το υπόλοιπο σώμα μας και σαν κάποιο υποείδος τους που παρασιτεί στο έντερο μας εμείς να φτάσουμε να παρασιτούμε στον εγκέφαλο μας και να μην μπορούμε να «χωνέψουμε» κάποια πράγματα γιατί τον «ταΐζουμε» με πρόχειρη τροφή (σκέψη) επειδή παράγεται εύκολα, η οποία να μοιάζει νόστιμη όμως η «θρεπτική» της αξία να είναι αμφισβητήσιμη.

Διανοητική εξέλιξη που λαμβάνει χώρα όπως ακριβώς συμβαίνει και αυτή με την οποία η επιστήμη της βιολογίας με τον κλάδο της εξελικτικής βιολογίας πραγματεύεται, την αλλαγή ενός είδους μέσα στον χρόνο.

Όπου παρόλο που οι διάφορες μεταβολές συμβαίνουν σε μικρή, σχεδόν μη παρατηρήσιμη κλίμακα, σε μεμονωμένα άτομα διαφορετικών υποομάδων σε κάθε γενιά, σε βάθος χρόνου έχουν την δυνατότητα να επιφέρουν ουσιαστικές αλλαγές στα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού.

Τόσο δυναμικά αξιόλογες κάποιες φορές που να φτάνουν μέχρι και στη δημιουργία κάτι εντελώς νέου.

Αν λοιπόν η διανοητική μας εξέλιξη μας αναβαθμίζει ως άτομα τότε νομοτελειακά, με το πέρασμα των γενεών, προκύπτει αθόρυβα (και χωρίς δυνατότητα αναχαίτισης) μέσω μιας φυσικής εξέλιξης και ένας ικανός αριθμός μονάδων που ως σύνολο αξίζουν καλύτερα πράγματα και σε κάποια άλλη στιγμή μέσα στον χρόνο θα φτάσουν να επικρατήσουν και σε κάθε «καθρεπτή» που θα κοιτάνε θα το βλέπουν μέσω του συλλογικού εαυτού τους.

Καλύτεροι άνθρωποι – ικανότεροι πολίτες σε πλειοψηφικά νούμερα άρα καλύτερο ποδόσφαιρο, καλύτερη περίθαλψη, καλύτερους πολιτικούς, καλύτερα όλα.

Η διανοητική μας όμως εξέλιξη δεν μπορεί να μας πηγαίνει μπροστά σαν άτομα όταν πέφτουμε χαμηλά ως άνθρωποι ακόμη και με όχημα την πτώση ενός πυραύλου που σκότωσε ανύποπτους, αθώους και άσχετους με ένα πόλεμο ανθρώπους, όπως αυτός που έπεσε στην Πολωνία.

Τόσο χαμηλά που στη σκόνη που σήκωσε χάνουμε την πραγματική εικόνα και απλά κοιτάμε από την πλευρά που έχουμε επιλέξει να στεκόμαστε.

Μπορεί να ήταν ανθρώπινο λάθος και ρωσικός πύραυλος που είχε από παλιά η Ουκρανία στην κατοχή της όπως είναι η επίσημη εκδοχή, μπορεί να ήταν ανθρώπινο λάθος κάποιου Ρώσου χειριστή που αποφασίστηκε να «καλυφθεί» για χι λόγους στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα (με τις ΗΠΑ να πιέζουν για συνομιλίες), μπορεί να ήταν αποτυχημένη προβοκάτσια από τον Ζελένσκι, μπορεί να ήταν εσκεμμένη ενέργεια με εντολή Πούτιν, κανείς δεν μπορεί να ξέρει με απόλυτη σιγουριά.

Αυτό που όμως ξέρω με απόλυτη βεβαιότητα είναι το πόσο δυστοπικό για το ανθρώπινο είδος (και την ποιότητα που λέγαμε παραπάνω) είναι να βλέπω με πόση ένταση «πολεμάνε» τρίτοι παρατηρητές μέσω σχολίων κάτω από τα άρθρα που κατακλύζουν το διαδίκτυο, με μοναδικό στόχο να σηκώσουν στο «αντίπαλο στρατόπεδο» τη σημαία του εγώ τους που τροφοδοτείται απο μολυσμένη δεξαμενή σκέψεων.

Τόσο φανατικά που άτομα και από τις δυο μεριές σχεδόν να χαίρονται που σκοτώθηκαν -ακόμη- δύο αθώοι, άσχετοι μάλιστα με τον πόλεμο άνθρωποι, αρκεί αυτό να συνέβη από πύραυλο της αντίπαλης πλευράς.

Άτομα που έχουν προ πολλού αφήσει κατά μέρους το μόνο πραγματικά αδιαμφισβήτητο γεγονός (επίθεση χώρας στην επικράτεια μιας άλλης) και βλέπουν όλον αυτόν τον ασταμάτητο σκοτωμό αποσπασματικά, σαν αυτοτελή επεισόδια κάποιας τηλεοπτικής σειράς, επιδιδόμενα σε συνεχή εγκλήματα σκέψης.

-Ρώσικος ο πύραυλος. Ρε τους άχρηστους τους Ρώσους που υποστηρίζετε, τι ανίκανοι είναι…
-Τι λέει εδώ; Ουκρανικός τελικά, γατάκια; Τι είναι οι Ρώσοι ρε, τίποτα άχρηστοι σαν τους δυτικούς;


(Θα μπορούσα να βάλω αμέτρητα screenshot όμως δεν θέλω γιατί η αισθητική μου δεν μου επιτρέπει κάτι τέτοιο)

ΡΕ ΗΛΙΘΙΟΙ!
Τι έχει σημασία; Ποιανού ήταν ο πύραυλος ή οι άνθρωποι που πέθαναν;
Που με τα πτώματα τους ανάμεσα σας είναι σαν να εκτοξεύετε ο ένας στον άλλο χαμηλού επιπέδου προσωπικότητες;

Έχει κάποια αξία να αποδείξετε την ικανότητα της πλευράς που υποστηρίζετε ή την ανικανότητα της άλλης μπροστά στην αξία της ανθρωπινης ζωής;

Μετά μου ονειρεύεστε και ποιοτική (και πολιτική) αλλαγή και μπορεί και να ξαφνιάζεστε όταν μας «ακουμπάνε» οι δυσάρεστες ειδήσεις (εσάς όμως σαν αμοιβάδες, χωρίς ανάλυση και στοχασμό, στιγμαία και μηχανικά) που κατακλύζουν την καθημερινότητα μας και να απορείτε που αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί γιατί πολύ απλά δεν κοιτάζετε πραγματικά τον καθρέπτη σας.

Πρόβατα σε μαντριά σκέψης, από επιλογή.
Που φτάνουν στο σημείο να χαίρονται όταν το είδος τους σφαγιάζεται, αρκεί το μαχαίρι να είναι του τσοπάνη που έχουν επιλέξει, ακόμη και αν σκοτώνονται πρόβατα στο δικό τους μαντρί.

Πολύ περισσότερο αν αυτά που πεθαίνουν είναι «ανώνυμα», περνούν τυχαία και δεν ανήκουν πουθενά, αν λείπει η ετικέτα από το αυτί.

Τότε τα γεμάτα φανατισμό μπε που ακούγονται καλύπτουν ακόμη και βόμβες αφού αυτά με την «εσώκλειστη» σκέψη, απαλλαγμένα από οποιοδήποτε συναίσθημα θα μπορούσε να παίξει ένα είδος υποτυπώδους φρένου στην εκδήλωση του πραγματικού τους εαυτού δίνουν πραγματικό ρεσιτάλ μίσους και ας βάφεται πάλι κόκκινο το έδαφος από μονάδες του δικού τους είδους.

Κάποιοι μπορεί να ξύνουν το κεφάλι τους τώρα μη μπορώντας να αντιληφθούν το λάθος τους, τη λάθος οπτική τους η οποία τους οδηγεί να προτεραιοποιούν τις άχρηστες πληροφορίες στην οργάνωση της σκέψης τους.

Αν αυτό τους βοηθήσει (ακόμη και αν ματώσουν εξωτερικά) να πιέσουν τον εαυτό τους να κυκλοφορήσει το αίμα στον εγκέφαλο ενεργοποιώντας τις σωστές συνάψεις που θα τους κάνουν -κάποια στιγμή- να αντιληφθούν την λεπτή διαφορά που θα τους περάσει στην άλλη πλευρά, αυτή που θα τους δώσει τη δυνατότητα να αντιστρέψουν την διανοητική τους/μας εξέλιξη και να τους/μας πάει προς τα δελφίνια και τελικά «νέους» ανθρώπους που να αγγίζουν ως είδος μια ουτοπία από αυτή προς τις αμοιβάδες, καλώς το κάνουν και να συνεχίσουν.

Αν δεν μπορούν, ας συνεχίζουν να κάνουν αυτό που κάνουν.

Υ.Γ.
Στην τελική, ό,τι είναι να γίνει εξελικτικά για το είδος μας (πέρα από σωματικές αλλαγές όπως το να χάσουμε για παράδειγμα ως μη χρήσιμες ούτε ως διακοσμητικό στοιχείο πλέον τις τρίχες από το σώμα μας, ακόμη και το κεφάλι μας) και μας αξίζει, καλύτερο ή χειρότερο, θα γίνει.

Αν και το να μην έχουν (οι απόγονοι) τρίχες στο κεφάλι μπορεί να βοηθούσε και τη διανόηση τους απαλλάσσοντας τους από… επιδερμικές σκέψεις που αλλοιώνουν σε ατομικό (με όλες τις σημασίες) επίπεδο την ικανότητα μας να βλέπουμε τα πράγματα όπως πρέπει.

Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε στιγμή έχουμε ως σύνολο αυτό που μας πρέπει και αυτή τη στιγμή ζούμε ένα πραγματικό δράμα αφού έχουμε χαρούμενους και στενοχωρημένους ανθρώπους που βλέπουν ως θεατές ανύποπτους ανθρώπους να παύουν να υπάρχουν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Χαρούμενους και στενοχωρημένους όχι για το γεγονός πως αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν αλλά ανάλογα το από ποιους σκοτώνονται.

Όπως είχαμε και έχουμε για παράδειγμα θαυμαστές του Ρουπακιά και θαυμαστές των δολοφόνων των δυο παιδιών που ακόμη και τόσα χρόνια μετά σφάζονται διαδικτυακά για δίποδα που σκότωσαν ανύποπτους ανθρώπους στον… προσωπικό τους πόλεμο για ιδέες τρίτων.

Όπως είχαμε και έχουμε -επί της ουσίας- μέχρι και υποστηρικτές βιαστών.

Άτομα που τρώνε τα λυσσακά τους αν ένας τέτοιος υπάνθρωπος τυχαίνει να έχει άμεση/έμμεση σχέση με αντίπαλο κόμμα/άλλη ιδεολογία αλλά μοιάζουν να πίνουν το αμίλητο νερό αν «αγγίζει» τον δικό τους χώρο.

Λες και το έγκλημα δεν είναι το ίδιο και η ζωή του θύματος ως ανθρώπου έχει μικρότερη αξία, ανάλογα τις πολιτικές – ιδεολογικές «αξίες» που υποστηρίζει ένας θύτης που δεν δίνει την παραμικρή αξία για την ανθρώπινη ζωή.

Κάνουν δηλαδή ό,τι και ο βιαστής, ακόμη και αν δεν το καταλαβαίνουν. Υποβιβάζουν το θύμα ως ύπαρξη γιατί μέχρι εκεί φτάνει το επίπεδο τους.

Όπως ακριβώς υποβιβάζουν κάποιοι (πολλοί) θύματα σαν και του πυραύλου που έπεσε στην Πολωνία με την δική τους αδιάκοπη λάθος θεώρηση των πραγματών και προσωπική τους στάση.

Δεν είναι τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας λάθος, εμείς είμαστε το λάθος.

Το σημαντικότερο όχι…


Μαθητής στην Άρτα άφησε παράλυτο συμμαθητή του και μέχρι στιγμής, ένα χρόνο μετά, απλά άλλαξε σχολείο.

Που όμως ξεκινάνε και που τελειώνουν οι ευθύνες (αν αναζητηθούν);
Ξεκινάνε κάπου, τελειώνουν κάπου ή μήπως και αυτό, όπως όλα γύρω μας είναι απλά ένα αταυτοποίητο θραύσμα μιας αόρατης σφαίρας ενός υπαρκτού άλλα αδιόρατου πολέμου;

Ενός πολέμου που έχει να κάνει με έναν εχθρό πολύ πιο επικίνδυνο από έναν ξενόγλωσσο άνθρωπο – λαό που απλά θέλει να κάνει εκείνος κουμάντο στη ζωή μας αντί για ξένους που απλά έχουν την ίδια κοψιά και την ίδια λαλιά με εμάς.

Ενός εχθρού που κυκλοφορεί ανάμεσα μας σαν μεταδοτικός ιός και έχει να κάνει με αυτό που πραγματικά κρύβεται πίσω και κάτω από ένα τυπικό σύστημα νόμων, κανόνων, αξιών το οποίο μας παρουσιάζεται ως ιδανικό για να κρύψει με ιδανικό τρόπο πόσο κακό (έως άχρηστο) αποτέλεσμα παράγει σε όλα τα επίπεδα.

Ενός εχθρού που ακούει στο όνομα χαμηλή ποιότητα.

Αν τα αρχικά και τα πρώτα υλικά μιας μηχανής αλλά και οι πρώτες ύλες είναι κακής ποιότητας δεν γίνεται να σου δώσουν καλό προϊόν.
Ακόμη και αν εγκαταστήσεις ένα πρώτης ποιότητας τελικό εξάρτημα σε αυτή το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.

Το υπόλοιπο σύνολο θα συνεχίσει να στέλνει με κακό τρόπο στο τέλειο τελικό εξάρτημα το ίδιο -σχεδόν τελικό- κακό προϊόν και όσο για το εξάρτημα το ίδιο είτε θα απορριφθεί, είτε θα καταστραφεί, είτε -τελικά- θα αφομοιωθεί.
Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Και αυτός ο εχθρός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί συλλογικά και οργανωμένα γιατί όπως οι μεταδοτικοί ιοί ευνοείται όταν οι άνθρωποι έρχονται κοντά σχηματίζοντας ομάδες πέρα από τον δικό τους μικρόκοσμο.

Γιατί αρκεί ένας χαμηλής ποιότητας άνθρωπος όπως ένας μόνο άρρωστος με γρίπη ή κόβιντ για να μεταδώσει εύκολα τον ιό σε μια ομάδα ανθρώπων που έρχεται με φυσικό τρόπο κοντά.

Όπως ένα κακό γρανάζι – εξάρτημα μπορεί να επηρεάσει την συνολική λειτουργία μιας μηχανής που έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί ως σύνολο.

Όπως ακριβώς έχει σχεδιαστεί και μια κοινωνία ανθρώπων.

Πόσω μάλλον όταν τα κακά γρανάζια ή/και τα κακά υλικά είναι περισσότερα του ενός. Πολλά περισσότερα.

Γι αυτό και είναι πολύ δυσκολότερο να δημιουργήσεις από το να καταστρέψεις.

Γι αυτό και σε έναν οπαδικό όχλο για παράδειγμα αυτός που θα πετάξει σήμερα μια πέτρα δημιουργεί μεγαλύτερο μιμητισμό από αυτόν που θα σταματήσει κάποιον που θα πάει να την πετάξει.

Γι αυτό ο πρώτος έχει ντε φάκτο περισσότερες πιθανότητες ακόμη και να ηρωποιηθεί – γίνει ο ηγέτης του όχλου ενώ ο δεύτερος να αποβληθεί, να θεωρηθεί εχθρός, ακόμη και να χτυπηθεί από τους ίδιους τους συνοπαδούς του γιατί η συμπεριφορά του δεν θα συνάδει με αυτή που το πλήθος θα τείνει να υιοθετήσει ως συλλογικότητα και γι αυτό το δημόσιο παράδειγμα του θα πάει χαμένο για το σύνολο, άγνωστος μέσα σε αγνώστους.

Μόνο αν αυτός ο ένας προκύψει από κάποιον που κάποτε έγινε ο ίδιος στον μικρόκοσμο του αρνητικό παράδειγμα μη αντίδρασης (μέσα από παραδοχή του περί της ανωφελότητας μιας δημόσιας αντίδρασης του) και βρεθεί σε μια στιγμή του χωροχρόνου όπου δίπλα του θα βρεθούν και άλλοι πολλοί που έγιναν το ίδιο καλοί ποιοτικά μέσα από μια παρόμοια ατομική διαδικασία προγενέστερων ατόμων αυτός που θα πετάξει την πέτρα δεν θα μπορέσει να κάνει την διαφορά.

Μόνο –ακόμη καλύτερα– αν κάποιος που έφτασε ακόμη και να πετάξει πέτρα γίνει αυτοβούλως και με προσωπική προσπάθεια αρνητικό παράδειγμα στον μικρόκοσμο του και δεν ντραπεί να του διδάξει να μην γίνουν σαν αυτόν ως προς το κομμάτι εκείνο της ζωής του υπάρχει περίπτωση αυτός ο σπόρος αλλαγής που πρέπει να φυτευτεί να βρει το εύφορο έδαφος.

Κατάλληλο έδαφος που να το σεβαστούν όσο χρειάζεται τα πολύ κοντινά του πρόσωπα ώστε να μη ποδοπατηθεί όπως θα γινόταν αν το έκανε μεταξύ αγνώστων προτού όλο αυτό αναπτυχθεί σε σύνθεση σκέψεων και να φτάσει κάποια στιγμή μέσω της διαλεκτικής για παράδειγμα να ποτίζεται μέχρι τη στιγμή που να αποδώσει καρπούς εξηγώντας όχι μόνο τα βαθύτερα αίτια αλλά και δείχνοντας τον ίδιο μοναδικό δρόμο «μοναχικής» σποράς και στους υπόλοιπους.

Αθόρυβες και ατομικές προσπάθειες στον πυρήνα και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο και εκτός εμβέλειας από τα πολλά και διάφορα ραντάρ του συστήματος που έχουν σχεδιαστεί να ψάχνουν στην επιφάνεια και από μέσα προς τα έξω και όχι το αντίθετο.

Σαν ένας μοναδικός δούρειος ίππος που χτυπάει έναν υπολογιστή.

Αν αυτός ο υπολογιστής δεν είναι συνδεδεμένος σε ένα ευρύτερο δίκτυο δεν μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτός, ούτε να μελετηθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο από κανένα σύστημα και από κανένα πρόγραμμα άμυνας.

Αν ξεκινήσεις να «μολύνεις» ένα σύστημα υπολογιστών δίνεις χρόνο να μελετηθεί η επίθεση σου και το σύστημα να αναπτύξει, κάποια στιγμή, όσο δυνατή και σφοδρή και να είναι αυτή, τις αντίστοιχες άμυνες σε υπολογιστές που δεν έχει φτάσει ακόμη αυτό που έφτιαξες.

Από εκεί και πέρα το σύστημα μπορεί να βάλει σε καραντίνα τον δούρειο ίππο σου ακόμη και αν φτάσει να υπολειτουργήσει για λίγο αφαιρώντας μαζί με αυτόν και χρήσιμα κομμάτια του, μέχρι να φτιάξει κάποιο μπάλωμα ή να τα αντικαταστήσει εξ ολοκλήρου με κάποιο update.

(Σου θυμίζει λίγο αυτό την σχεδόν καρκινική δημιουργία νέων και δήθεν διαφορετικών κομμάτων; Θα έπρεπε…)

Και αν έχουν επηρεαστεί κρίσιμα στοιχεία του μπορεί να δώσει εντολή -ως έσχατη λύση- για φορμάτ και όταν επιστρέψει σε πλήρη λειτουργία ο δούρειος ίππος σου να είναι παρελθόν.

(Αυτό το φορμάτ, σε πολιτικούς όρους, μπορεί να είναι από μια ολική αλλαγή προσώπων, ονόματος και σήματος κάποιων συστημικών κομμάτων που φαινομενικά περνάνε στο περιθώριο ή την είσοδο δήθεν άσπιλων επειδή κινούνται στα όρια – άκρα όπως η Χρυσή Αυγή -ως τώρα- στη βουλή μέχρι ένα πραξικόπημα, όταν και όποτε αυτό απαιτείται.)

Αν όμως το κάνεις ατομικά, με φυσικό τρόπο σε κάθε υπολογιστή ξεχωριστά, κρατώντας τους ασύνδετους μέχρι να το καταφέρεις, όταν κάποια στιγμή θα συνδεθούν, το σύστημα το οποίο τους τρέχει δεν θα έχει την παραμικρή ελπίδα.

Όπως τώρα δεν έχει ελπίδα ο υπολογιστής σου να επικρατήσει μέσα σε ένα μολυσμένο σύστημα με το οποίο έρχεται σε επαφή.

Όπως ακριβώς δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να επικρατήσεις και εσύ ακόμη και αν είσαι υπόδειγμα πολίτη εφόσον αλληλεπιδράς μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο συνδεδεμένων ανθρώπων που ούτε καν γνωρίζεις προσωπικά.
Ο καλύτερος και ικανότερος όλων να είσαι.

Στην ίδια βάση με το παράδειγμα με τους υπολογιστές δεν μπορείς να το κάνεις ξεκινώντας να οργανώνεσαι σε ομάδες, σε κάποιο δίκτυο δηλαδή, γιατί αυτό θα γίνει εύκολα αντιληπτό και να καταπολεμηθεί από το σύστημα.

Πρέπει να «αποσυνδεθείς» και να λειτουργήσεις αποκλειστικά εντός του πυρήνα του απόλυτου μικρόκοσμου σου.

Επειδή λοιπόν ισχύουν τα παραπάνω, το θέμα είναι πως δεν υπάρχει κάποιο κουμπί για άμεσο ριστάρτ της κοινωνίας και όλων όσων προκύπτουν από αυτή.

Δεν είναι παιχνίδι σε κάποιον υπολογιστή (σημ. μπορεί και να είναι, ποιος ξέρει, μπορεί να είμαστε εικονικοί χαρακτήρες σε κάποιο υπερυπολογιστικό σύμπαν αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο και στην τελική δεν έχει και τόση σημασία) να μην σου αρέσει η εξέλιξη και να το σταματήσεις. Ούτε ταινία στην τηλεόραση να κλείσεις την οθόνη.

Που και να κάνεις το παραπάνω αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν για κάποιον άλλον να τα παίξει/δει.

Το μόνο που έχεις την ικανότητα να καταφέρεις ως άτομο είναι να τα αφαιρέσεις από τον δικό σου μικρόκοσμο και να γίνεις παράδειγμα (αρνητικό για όσο τα αποδεχόσουν) ώστε να μην αρέσει αυτό που ήσουν και στους επόμενους «δικούς σου» ανθρώπους και να τους κάνεις να θέλουν να γίνουν έστω λίγο καλύτεροι και να δημιουργήσουν με τη σειρά τους λίγο καλύτερους και ικανότερους, μέχρι να υπάρχουν τόσο και τόσοι καλύτεροι και ικανότεροι που να μπορούν να έχουν αυτά που τους αξιζουν ως άτομα και κατ’ επέκταση ως σύνολο.

Είναι ο ίδιος λόγος που όλοι σχεδόν γκρινιάζουν για την χαμηλή ποιότητα της τηλεόρασης όμως τα ντοκιμαντέρ και οι όποιες εκπομπές υψηλής ποιότητας έχουν μηδενική τηλεθέαση κάνοντας τους τηλεοπτικούς σταθμούς να επενδύουν σε αυτό που πραγματικά ζητάει, άσχετα με το τι λέει, το σχεδόν μηδενικό επίπεδο της πλειοψηφίας.

Επίσης ισχύει και μια άλλη παγίδα.

Είναι τόσο περισσότερο προτιμητέο για κάποιον να παραμείνει μέρος του συνόλου και να μην κοιτάει/τον κοιτάνε σαν εξωγήινο άτομο όταν μιλάνε για το γκολ ενός μέτριου παίκτη σε ένα αστείο ποιοτικά πρωτάθλημα ή για το που τα έπινε ένα πρόσωπο που έγινε διάσημο μέσα από ένα ριάλιτι που η πλειοψηφία δεν έχει διάθεση να κατανείμει τον χρόνο της σε πράγματα που απορρίπτουν οι περισσότεροι.

Άτομο = πλειοψηφία, πλειοψηφία = άτομο… Αρχίζει να ξεθολώνει λίγο η ευρύτερη εικόνα;

Ένα, δύο, τρία…επτακόσιες χιλιάδες, δύο εκατομμύρια. Στα τόσα εκλέγονται και οι κυβερνήσεις…

Και μέσω αυτής της έλλειψης διάθεσης έχασε η πλειοψηφία μέχρι και την ικανότητα να ξεχωρίζει ποιοτικά διαφορετικές έννοιες όπως διασκέδαση και ψυχαγωγία.

Έχοντας κάνει ψυχαγωγία μόνο αυτά που ζητάει με την στάση της να της προσφέρουν. Όπως έχει κάνει αποδεκτό και το συνολικό σύστημα.

Που ακόμη και όταν κάποιοι οσμίζονται πως κάτι βρωμάει σε αυτό δεν έχουν την ικανότητα να αντιδράσουν ώστε αυτό να ξεκινήσει να αλλάζει αλλά και όταν αντιδρούν η συντριπτική πλειοψηφία τους επιλέγει τον λάθος τρόπο, αυτόν που το σύστημα προσφέρει – επιτρέπει.

Ακόμη και αν τα καταστρέψεις, πες πως πας και ανατινάζεις την εταιρεία που έφτιαξε το παιχνίδι, την τηλεοπτική/κινηματογραφική εταιρεία που δημιούργησε το έργο, τον τηλεοπτικό σταθμό που παράγγειλε ή απλά πρόβαλε την ταινία, μαζί με τα άτομα που εμπλέκονται συνειδητά ή κατά τύχη σε αυτό, δεν έχεις ούτε την ικανότητα ούτε την δύναμη να αποτρέψεις την αναδημιουργία τους ή την δημιουργία παρόμοια κακών ταινιών και παιχνιδιών γιατί αυτά αντανακλούν την συνολική ζήτηση μέσα από το συλλογικό επίπεδο ποιότητας.

Πέρα από το γεγονός πως ακόμη και αγνές προθέσεις να έχεις θα παίξεις το παιχνίδι που αγαπάει η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, ένα σύστημα που βασίζεται και στην ρουτίνα αλλά και την εικονική ηρεμία και ασφάλεια που παρέχει και θα χαρακτηριστείς από την πλειοψηφία που θέλει την ησυχία της και τη βολή της ως τρομοκράτης.

Παιχνίδι που το σύστημα επιτρέπει να παίζουν κάποιοι και κάποιες φορές το σχεδιάζει το ίδιο ώστε να μη ξέρει κανένας τελικά τι είναι αληθινό και τι όχι και αυτό να είναι ακόμη μεγαλύτερη παγίδα για όλους.

Ούτε μπορείς να ξεκινήσεις να σκοτώσεις την πλειοψηφία γιατί ακόμη και αν τα καταφέρεις και αυτό που θες να φέρεις είναι το τέλειο η βίαιη επιβολή δεν είναι ούτε καλό παράδειγμα ούτε στέρεα βάση για χτίσιμο ενός διαφορετικού, καλύτερου κόσμου.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα έχουμε άπειρα πεύκα.
Αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία στην κοινωνία των δέντρων.

Έχουν πολλά θετικά όμως δεν κάνουν και την τρελή σκιά, γεμίζουν και πευκοβελόνες τον τόπο, λερώνουν και τα αυτοκίνητα με αυτά τα άσπρα χνούδια που κολλάνε σε οτιδήποτε πέσουν αλλά και -αυτό που το πάτε- καίγονται πανεύκολα και γίνεται κάθε καλοκαίρι κόλαση ο τόπος από τις φωτιές.

Αν ξεκινήσουμε όμως με αγνές προθέσεις να τα «ξεριζώσουμε» και να βάλουμε στη θέση τους αποκλειστικά άλλα δέντρα, καλύτερα, αν πράξουμε δηλαδή με βίαιο – κακό τρόπο για κάτι καλό, στο τέλος, αν έχουμε καθόλου δέντρα, πάλι τα πεύκα θα έχουν επικρατήσει.

Η εσκεμμένη βία είναι κάτι αφύσικο και ως τέτοιο δεν μπορεί να είναι το όχημα επιβολής για κάτι, όσο καλό και αν είναι αυτό.

Ακόμη και αν ο Χίτλερ ήταν ο θεός (με την έννοια του τέλειου) και ήθελε να φέρει την τελειότητα στον κόσμο (εννοείται πως δεν ήταν αλλά η επιβεβλημένη ανάγκη κατηγορηματικής επισήμανσης αυτού από τον συγγραφέα του κειμένου είναι δείγμα της χαμηλής ποιότητας ενός ποσοστού από όσους διάβάσουν το άρθρο αυτό), στην προσπάθεια επιβολή της με τη βία ήταν αναμενόμενο να βρει αντίδραση και να αποτύχει.

Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα σκέψης (και επιστρέφοντας στο παράδειγμα – ερέθισμα αυτού του άρθρου) ακόμη και να «αφαιρέσεις» το παιδί αυτό από τους «κακούς» γονείς και καταφέρεις να το διαπαιδαγωγήσεις με ιδανικό τρόπο δεν έχεις την ικανότητα ή την δύναμη να τους αποτρέψεις από το να δημιουργήσουν άλλα ίδια αλλά ακόμη και να το κάνεις συγκεκριμένα για αυτούς δεν μπορείς να αλλάξεις με μαγικό τρόπο και τους υπόλοιπους που είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτούς.

Τι μένει λοιπόν;
Μόνο ατομική προσπάθεια για τον μικρόκοσμο του καθενός ώστε να μην υπάρχουν στο μέλλον σε τόσο μεγάλο ποσοστό γονείς ανίκανοι να μεγαλώσουν σωστά παιδιά.

Που συνεπάγεται –στην τελική κλίμακωση– να μην υπάρχουν σε τόσο μεγάλο ποσοστό ανίκανοι να αντιληφθούν την μεγάλη εικόνα του συστήματος (συνολικά και όχι αποσπασματικά) και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο αυτό μπορεί να αλλάξει.

Μπορεί να συμβεί σύντομα;
ΟΧΙ.

Θα ζεις για να το δεις;
ΟΧΙ.


(Ακόμη και αν τώρα -28/10/22- που γράφεται το άρθρο ήσουν απλά ένα σπερματοζωάριο που έτρεχε να βρει το ταίρι του για να δημιουργήσει ζωή δεν θα ζεις για να δεις την προσπάθεια να αποδίδει σε τελικό βαθμό).

Αξίζει όμως να κρυφτείς πίσω τον εγωισμό σου (μη παραδοχή καταστάσεων-συλλογικών ευθυνών, ωχαδελφισμό, παραίτηση αφού δεν θα καταφέρεις να απολαύσεις τους καρπούς της δράσης σου κλπ) αφήνοντας στην τύχη τους αυτούς που θα έρθουν μετά από εσένα και να μη γίνεις η μήτρα από όπου θα ξεπηδήσουν καλύτερα άτομα, άνθρωποι, πολίτες;
ΟΧΙ.

Αν αποδεχθείς αυτά τα όχι τότε μπορεί και να ξεκινήσεις την σημαντικότερη μάχη απέναντι στον μεγαλύτερο εχθρό.
Την κακή πλευρά του εαυτού σου.

Και αν μάθουμε να πολεμάμε την κακή μας πλευρά χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά σιωπηλά, χωρίς εγωιστική επιδεικτικότητα προς ξένους αλλά με θετική χρήση εγωισμού, χωρίς να θέλουμε να το κάνουμε γνωστό πέρα από τον δικό μας μικρόκοσμο και του διδάξουμε αυτού του μικρόκοσμου να κάνει το ίδιο τότε θα έχει ξεκινήσει η πραγματική επίθεση στο σύστημα και η ουσιαστική πορεία προς το καλύτερο μέχρις ότου κάποιοι άλλοι στο μέλλον να φτάσουν όχι μόνο να αξίζουν πραγματικά ως ποιότητα αλλά μέσω αυτής να έχουν και την ικανότητα να τρέξουν το λειτουργικό σύστημα που τους αξίζει.

Όλα αυτα μέσα από τη δική μας αρχική προσπάθεια.
Που δεν θα την μνημονεύει κανένα βιβλίο ιστορίας.
Γιατί θα είναι κάτι πρώτα από όλα εσωτερικό ως μάχη και εξέλιξη.
Κάτι που θα έχει φέρει με εντελώς φυσικό τρόπο κάτι θετικό, όσο πιο θετικό γίνεται.

Μέχρι κάποιοι σχεδόν να αγγίξουν το τέλειο.
Που είναι και το υπέρτατο όριο αφού το τέλειο είναι μεν ουτοπικό αλλά δεν πρέπει να παύει ποτέ να είναι ο απώτερος στόχος.
Και να έχουν τελικά την ποιότητα/ικανότητα να διατηρήθουν σε εκείνο το επίπεδο για πάντα.

Μια κατάσταση που δεν θα επιδέχεται ερμηνειών για το πως προέκυψε (θα θεωρείται αυτονόητο να υπάρχει ως καθρέπτης των τότε πολιτών) και κατά συνέπεια δεν θα επιδέχεται και διαστρέβλωσης από κανέναν που να επιθυμεί σκοτεινά πράγματα και να έχει περίεργες προθέσεις.

Υ.Γ.
Αν συμβούν όλα αυτά τότε μπορείς και να ξεκινήσεις να το γιορτάζεις όπως το σημερινό ΟΧΙ.

ΟΧΙ που δεν έχει να κάνει με νίκη αλλά με την έναρξη μιας -σχεδόν υπεράνθρωπης- προσπάθειας.

Όπως και η άλλη μεγάλη εθνική εορτή της χώρας.

Μόνο που κανένας δεν τις έχει διδάξει 100% σωστά γιατί τις βλέπει μέσα από το σύστημα και όπως αυτό «απαιτεί» να τις βλέπουμε.

Δήθεν στοχαστικά όμως εντελώς επιδερμικά.

Είναι όμως εύκολο να το αντιληφθείς αν δεν μπορείς να δεις αυτό και τα υπόλοιπα φαινομενικά σκόρπια κομμάτια του παζλ ενωμένα;
ΟΧΙ.

Από εκεί πρέπει να ξεκινήσεις την προσωπική σου μάχη και το προσωπικό σου ΟΧΙ.

Ίσως ψάχνοντας -και μέσα σε αυτό το μπλογκ- να βρεις τα υλικά να συνθέσεις αυτό που χρειάζεται.

Μια από τις χειρότερες φάρες…

Φωτογραφία από Andy Leung από το Pixabay

Μια από τις χειρότερες φάρες είναι εκείνοι οι ΑΡΔ που το παίζουν δημοσιογράφοι και τα αφεντικά τους που θυμούνται τους αθλητές μόνο όταν πουλάνε εκδούλευση σε πολιτικούς και πολιτειακούς παράγοντες που θέλουν να κλέψουν από τη δόξα τους.

Πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες που ούτε καν ήξεραν για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής (οι Ολυμπιακοί έχουν άλλη κάλυψη και αίγλη) και την επιτυχία της Άννας Κορακάκη ώστε να παρευρεθεί κάποιος και για μια ακόμη φορά ξεμπροστιάστηκαν.

Το ίδιο έπαθαν και οι «ορντινάτσες» τους που πληρώνονται με χρήματα των πολιτών που για να μην είναι ικανοί να ενημερώνονται εκτός των κεντρικών MME έχασαν την ευκαιρία να ενημερώσουν αυτούς που τους πληρώνουν ώστε να τους προσφέρουν λίγη άκοπη δημοσιότητα.

Λογικό, γιατί κακής ποιότητας πολιτικοί/πολιτειακοί παράγοντες δεν γίνεται (για πολλούς λόγους) να επιλέγουν υψηλής ποιότητας υπαλλήλους.

Το θέμα όμως είναι αν πάρει μετάλλιο και στους Ολυμπιακούς να κάνει πράξη την δήλωση της και να προσπεράσει όλη αυτή την γελοία κουστωδία που θα περιμένει τότε για λίγη ετερόφωτη δημοσιότητα.

Αυτή να προσπεράσει τα μικρόφωνα των ΑΡΔ και τους κλόουν της πολιτείας και ο απλός κόσμος να τους πετάξει ληγμένα γιαούρτια και να τους διώξει.

Ούτε οι συστημικοί Ρουβίκωνες ούτε κανένα άλλο μαγαζάκι που λειτουργεί υπό την διεύθυνση της επιχείρησης που στήνει και την κεντρική τέντα με το τσίρκο της Βουλής.

Ο απλός κόσμος.

Ανάρτηση Άννας Κορακάκη:

Τοιχοβρομίες

Τελικά είναι μεγάλη υπόθεση η κληρονομικότητα και το DNA.
Αγόρασα πριν μερικές μέρες το καθιερωμένο «καλοκαιρινό» μου βιβλίο*.
Και αυτό θέμα κληρονομικότητας. Προσωπικής.

Πάντα κάτι ενδιαφέρον αλλά ευκολοδιάβαστο (λόγω εποχής) για να περνάει χαλαρά κάποια ώρα έξω, όταν φυσικά δεν έχει τις αφόρητες τωρινές συνθήκες.

Μια αλίευση (μέσα από τα αρχαία κείμενα) της καθημερινότητας των αρχαίων Ελλήνων που κάνει πιο ανθρώπινη την εικόνα που έχουμε για την εποχή αλλά μας δείχνει και κάποια από τα αρνητικά μας που παραμένουν διαχρονικά παρόντα στην ανθρώπινη φύση μας από τότε μέχρι και σήμερα.

Μια ευκαιρία να κοιτάξουμε πίσω από τη λάμψη της σπουδαίας παγκόσμιας κληρονομιάς ώστε ίσως κάποια στιγμή να αρχίσουμε να διορθώνουμε τις όποιες αδυναμίες επηρεάζουν και τη σύγχρονη ζωή μας.

Κάτι που τα βιβλία προσφέρουν απλόχερα μιας και σε πρώτη φάση μπορούν να γίνουν τα ατομικά μας συμπόσια όπου αράζουμε μέσα στις σελίδες τους με τον εαυτό μας και γεννάμε ατομικές συζητήσεις ενώ τσιμπολογάμε δροσερά φρούτα ή καπνιστά αλλαντικά (ό,τι αρέσει στον καθένα να τρώει ένα καλοκαιρινό πρωινό, μεσημεριανό, απόγευμα ή βραδινό).

Έχοντας φτάσει στο ένα τρίτο (27η από τις 85 μικρές ιστοριούλες) δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσα αρνητικά κουβαλάμε από τότε.
Ακόμη και το να γράφουμε την κάθε μαλακία μας στους τοίχους της πόλης.

Σαν τον Χαρίνο που άκριτα τα πήρε στο κρανίο με την εταίρα Μέλιττα γιατί στο Δίπυλον, στην δυτική είσοδο του τείχους της Αθήνας, στον Κεραμεικό, διάβασε γραμμένο σε έναν τοίχο «Ο πλοιοκτήτης Ερμότιμος αγαπάει την Μέλιττα».

Μετά, μπορεί να πήγε αυτός ο Χαρίνος και να έγραψε από κάτω (σαν το αντίστοιχο «διάσημο» μήνυμα που έγραφε εκείνος ο βλάκας εδώ στη Θεσσαλονίκη που μετά στο δικαστήριο το έπαιζε τρελός με δίπλωμα για να γλιτώσει) «ΜΕΛΙΤΤΑ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΕΛΑΦΟΝ».

Φανταστείτε και τα τότε συνεργεία του δήμου να τρέχουν να αφαιρέσουν από τους τοίχους την παπαριά του κάθε πικραμένου για να μην την συναντήσει η ματιά του επισκέπτη (του τότε) ο οποίος είχε δημιουργήσει –ωραιοποιημένα– στο μυαλό του την εικόνα της Αθήνας μόνο με τους διάσημους που σκόπευε/ήλπιζε να συναντήσει εκεί.

*Βιβλίο: ΜΙΚΡΑ ΑΘΗΝΑΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

Σκουπίδια με μικρόφωνο και στολή


Ακόμη και αν βρεθεί και είναι ζωντανός ο άνθρωπος που δέχτηκε αυτό το απάνθρωπο μπούλινγκ αλλά και την ανθρωποφαγία όλων των ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν χωρίς διασταύρωση τις ψευτιές των νταήδων δύο πράγματα οφείλουν να λάβουν χώρα.

1ον Απόταξη των αστυνομικών που τον χλεύασαν με το να τον αγνοήσουν όταν ζήτησε βοήθεια.

Γιατί η βοήθεια δεν κρίνεται ούτε στο πρόσωπο ούτε στη φωνή αυτού που την ζητάει και ένας άστυ – φύλακας (ειδικά αυτοί στις μικρές κοινωνίες) δεν μπορεί (το δεν επιτρέπεται είναι πολύ χαλαρό και «ευλίγιστο» από ηθικής άποψης, απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ), ακόμη κι αν έτσι τον ωθούν τα βιώματα του και ο χαρακτήρας του, να διαλέγει στρατόπεδο (με τους «συμβατικούς» και τους ψευτόμαγκες για να περνάει ζάχαρη) ή να συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος υπάλληλος που απλά επιλέγει να περιμένει τον μισθό ή την συνταξιοδότηδη αποφεύγοντας (ή διαλέγοντας με ποιες θα ασχοληθεί) τις όποιες «σκοτούρες» εμφανίζονται μπροστά του λόγω της στολής.

Οι μπαρμπάδες στην Κορώνη έχουν πεθάνει προ πολλού, δεκαετίες τώρα και όσα ανιψιά, ψυχοπαίδια τους και συνεχιστές της κουλτούρας τους φοράνε στολή ενώ μετράμε χρόνια στον 21ο αιώνα είναι καιρός να θαφτούν υπηρεσιακά και με κάθε επισημότητα γιατί αποτελούν ντροπή για κάτι που είναι πάνω από όλα λειτούργημα.

2ον Αφαίρεση δημοσιογραφικής ταυτότητας αλλά και εισαγγελική έρευνα περί κακουργήματος για όλους όσοι εμπλέκονται στην τελική απόφαση (τα παιδάκια των 100 ευρώ/τα 100 κλικαδόρικα άρθα είναι τα τελευταία που ευθύνονται κι ας είναι πρώτα στην ιντερνετική αλυσίδα των ΜΜΕ) για την διάδοση των ψευδών ειδήσεων (όπως πως ο άνθρωπος κυνηγούσε πολίτες με αλυσοπρίονο) σε κάθε ΜΜΕ που για μερικές μονάδες στα μηχανάκια της AGB ή μερικά κλικ παραπάνω συνέβαλε, με τόσο ελαφρά την καρδιά, τα μέγιστα στο να πληγεί η καρδιά και η ψυχή ενός αθώου συνανθρώπου μας και να γίνει παραπάνω από κόλαση η ζωή του.

Επίσης, ακόμη και με πρωθυπουργική παρέμβαση, άμεση ηθική του αποκατάσταση και χρηματική του αποζημίωση από κάθε δημοσιογραφικό χώρο που ενεπλάκη αρνητικά σε αυτή την ιστορία.

Γιατί όταν τα εκατομμύρια έφευγαν προκλητικότατα από τα ταμεία του κράτους για στήριξη αυτών των επιχειρήσεων που ονομάζονται ΜΜΕ, μέσα σε όσα γέννησε η πανδημία, το ποια τραγουδίστρια έκανε επέμβαση για να αφαιρέσει μπουκάλι αναψυκτικού λόγω μη εγκεκριμένης χρήσης αυτού ή σε ποια οδό επαρχιακής πόλης έγινε αναπαράσταση ρωμαικού οργίου θα έπρεπε να παραμείνει σε αυτά τα ροζ επίπεδα και να μην έχει αναβαθιστεί στην ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή αλλά και παραγωγή (και αυτό είναι ακόμη χειρότερο) τοξικών σκουπιδιών που λερώνουν και τους θεατές, ακροατές κλπ αλλά κυρίως αθώους, ανυπεράσπιστους μπροστά στο τέρας της κακής δημοσιότητας, ανθρώπους.*

Αντί όμως για τα παραπάνω, το μόνο που θα συμβεί είναι να γεμίσουμε πάλι πάνελ και άρθρα όπου «γραβάτες» με περισπούδαστο ύφος θα «ανεμίζουν» πολύχρωμες πομφόλυγες σε αυτούς που αντί να τους γλείψουν για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας θα έπρεπε να τους καυτηριάσουν με τη γλώσσα τους.

Γραβάτες δίπλα σε άλλες γραβάτες που θα έχουν αφήσει το καπέλο με το σήμα κάπου παράμερα και που θα βλέπουν συντεχνιακά (ο καρκίνος της ελληνικής κοινωνίας) και ψηφοθηρικά τα κακάσχημα όντα με τη στολή που ενεπλάκησαν στην ιστορία αντί να δουν με πόση δυσμορφία αυτοί καλύπτουν το πρώτο και κυριότερο λειτούργημα οποίας πολιτείας θέλει να δηλώνει πολιτισμένη.

Υ. Γ. 1
Άσε που μπορεί να πεταχτεί και καμιά πορδή από καμιά κάλπη όπως με τον Γιακουμάκη και ποιος θέλει τώρα να ανοίγει παράθυρα να φύγει η βρώμα από τη χώρα.

Ειδικά τώρα που ήρθαν και τα κουνούπια και θα αρχίσουν να μας ρουφάνε στιγμιαία και εποχικά το αίμα καλύτερα να συνεχίσουν να μας πίνουν λίγο λίγο και καθημερινά την ψυχή σαν κοινωνία οι συμπεριφορές όλων αυτών των δίποδων (σαν άτομα και ομάδες).

Υ.Γ. 2
Το όνομα του ανθρώπου δεν το αναφέρω από συνειδητή επιλογή κι ας έχει κρεμαστεί στα μανταλάκια κάθε τηλεοπτικής οθόνης.
Αυτό και τέτοια αρθρογραφήματα δεν είναι για μαζική κατανάλωση αλλά πάντα για τον καθένα έναν.
Μέχρι κάποτε αυτοί οι «ένας» γίνουμε (και γι αυτό το θέμα και για τα πολιτικά και για κάθετι που μας αφορά και μας επηρρεάζει) τόσο ισχυρή μειοψηφία που τα σκουπίδια κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής τάξης θα μειωθούν σε τέτοιο βαθμό που δεν θα μπορούν να δημιουργούν με τέτοια συχνότητα θύματα με τις συμπεριφορές τους και όταν κατ’ εξαίρεση θα συμβαίνει, η τιμωρία τους θα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και σίγουρο.

*(Αυτό για την παραγωγή/αναπαραγωγή τόσο και τόσων τοξικών αποβλήτων- δήθεν ειδήσεων ανοίγει άλλη κουβέντα, για άλλο άρθρο, για το επίπεδο ποιότητας των αποδεκτών και αν αυτό είναι που δίνει «θάρρος» και το ελεύθερο στα ΜΜΕ της χώρας να γεμίζουν με σκουπίδια τα ερτζιανά, τις τηλεοπτικές συχνότητες και το διαδίκτυο.)

Νεάντερταλ της εποχής μας


Όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια συνάντηση:

α) Δεν είδε το παραμικρό αλλά σκέφτηκε να πει κάτι για να πάρει λίγη δημοσιότητα και μετά δεν μπορούσε να το μαζέψει με τίποτα;

β) Είδε, τα έκανε πάνω του από τον φόβο του και λούφαξε αλλά μη θέλοντας να πετάξει και τον μανδύα του μάγκα, του «πολλά βαρύ» αρσενικού, μιας vintage ταμπέλας που μπορούσε να κρύψει ακόμη και μικρά (ως προσωπικότητες) ανθρωπάκια πίσω της, τον κάλυψε με το βάρος του ο μανδύας της βλακείας του;

γ) Είδε, δεν φοβήθηκε όμως αυτή είναι η γαλούχηση του από τον μικρόκοσμο του αλλά και την κοινωνία γενικότερα; Γενιές επί γενιών που έχουν μεγαλώσει θεωρώντας ρουφιανιά ακόμη και την καταγγελία μιας παρανομίας-εγκλήματος;

Από όπου και να το δεις, όση κατανόηση και να δείξεις στις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις, τον κοιτάς και βλέπεις ένα δίποδο προϊστορικό όν με σύγχρονα πάνω του μόνο την ομιλία, την εμφάνιση και την αμφίεση, εκπρόσωπο προϊστορικών όντων που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί 40.000 χρόνια πριν όμως συνεχίζουν να ζουν -σε μεγάλους αριθμούς ανά τον κόσμο- μέχρι και σήμερα, στον 21ο αιώνα.

Όταν πέφτοντας διαδικτυακά θα «πονάει» περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.


Με αφορμή την πτώση της πλατφόρμας του Facebook (και μαζί του και των Instagram, Messenger και WhatsApp) και μιας και έχω καιρό να γράψω για τεχνολογικά θέματα, είπα να γράψω ένα μικρούλι άρθρο.
(Για μικρούλι θα ξεκινήσει πάντως.) LOL

Είχαμε λοιπόν μια 6ωρη πτώση του δικτύου αυτού του τεχνολογικού γίγαντα. Που φάνηκε ως 6ήμερη στους απλούς χρήστες, 6μηνη στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα και 6χρονη στον Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Γιατί καλή και θεμιτή και -στην τελική- αναπόφευκτη η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά έχει και τα προβλήματα της.

Και μην αρχίσετε οι τεχνοφοβικοί τα δικά σας.

Και ο τροχός τεχνολογική εξέλιξη ήταν και άλλοι τον χρησιμοποιούν για να πηγαίνουν μπροστά και κάπου καλύτερα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και άλλοι για να πατάνε και να λιώνουν (επίσης κυριολεκτικά και μεταφορικά) αυτούς που θεωρούν εχθρούς και αντιπάλους ή αυτούς που δεν προσέχουν στον δρόμο, οπότε, επειδή η κακή του/λάθος χρήση είναι γενικευμένη να τον καταργήσουμε και να γυρίσουμε στην προ τροχού ζωή μας.

Επειδή λοιπόν η τεχνολογία θα συνεχίσει να έχει εξέλιξη, και επειδή άλλο η φοβία και άλλο ο προβληματισμός, αν δεν το δούμε και λίγο πιο σοβαρά, ένα παρόμοιο πρόβλημα στο μέλλον δεν θα περνάει με λίγη αναμονή, πλακίτσα και τρολάρισμα στα άλλα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν θα περνάει γιατί δεν θα αφορά μόνο το σκότωμα χρόνου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο αλλά στο σύνολο της την καθημερινότητα μας, επειδή η τεχνολογία θα διεισδύσει αναπόφευκτα στα πάντα και επειδή η τελειότητα είναι μια ουτοπία.

Το μόνο κοντά στην τελειότητα που μπορούμε για παράδειγμα να δημιουργήσουμε/σχεδιάσουμε είναι αυτό: .
Μια τελεία.

Και παρόλο που και οι υπολογιστές είναι προγραμματισμένοι να καταλαβαίνουν κάτι πολύ βασικό όπως το δυαδικό σύστημα, μια ακολουθία δηλαδή από ζεύγη που περιέχουν 0 ή/και 1, όλο αυτό το τεχνολογικό δημιούργημα που έχει στηθεί και περιβάλει σήμερα τον κόσμο και την καθημερινότητα απέχει έτη φωτός από το να αποκαλεστεί απλό.

Τι συνέβη λοιπόν, με απλά λόγια (το γιατί δεν θα το μάθουμε ποτέ):
Χάθηκαν οι DNS servers του Facebook (εκλαϊκευμένα, ο τηλεφωνικός κατάλογος που επιτρέπει την επικοινωνία υπολογιστή με υπολογιστή, και επειδή μιλάμε για έναν διαδικτυακό γίγαντα, δεν μπορείς να πας στο περίπτερο να χρησιμοποιήσεις άλλο κατάλογο και τηλέφωνο) άρα τυφλώθηκαν/κουφάθηκαν τα πάντα και οι πάντες.

Χάθηκε δηλαδή η επικοινωνία με τους υπολογιστές.
Ως αποτέλεσμα αυτού χάθηκε και η απομακρυσμένη πρόσβαση των τεχνικών.

Αλλά ακόμη και όταν αυτοί πήγαν να μπουν στα κτήρια δεν αναγνωρίζονταν οι κωδικοί, οι ηλεκτρονικές τους ταυτότητες, όπως και κανένας -πιθανός -βιομετρικού τύπου έλεγχος πρόσβασης ώστε να ξεκλειδώσουν οι πόρτες μιας και τα συστήματα ελέγχου σε αυτές δεν μπορούσαν να διασταυρώσουν τα στοιχεία που παρείχε ο τεχνικός/εργαζόμενος με αυτά που είχαν αποθηκευμένα αφού δεν έβλεπαν πίσω στα κέντρα δεδομένων.

Και δεν είναι η επιχείρηση του κυρ Αλέκου, σπάμε μια πόρτα ή φωνάζουμε τον κλειδαρά με το εύκολο κινητό και μπήκαμε.
Μόνο να φτάσουν με κόλπα Μακγκάιβερ εκεί που ήθελαν θα πρέπει να τους πήρε ώρες.

Όμως ακόμη κι όταν μπήκαν μέσα κατά πάσα πιθανότητα άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά να βρουν από που να ξεκινήσουν να διορθώνουν την βλάβη, αφού με τα πάντα εκτός επικοινωνίας θα είχαν μεν μια ιδέα αλλά δεν θα ήξεραν ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα και πως προέκυψε.

Κι άντε, αυτό είναι απλά το Facebook θα πει κάποιος.
Τίποτα παραπάνω από ένα κοινωνικό δίκτυο για λίγο χαβαλέ.
Αγχώθηκε λίγο ο Μιχάλης που δεν μπορούσε να στείλει στην Μαρία, τρελάθηκε η Κατερίνα που είχε μείνει στο «διαβάστηκε» του Θανάση, ζορίστηκε λίγο ο Κώστας που δεν μπορούσε να κάνει like στον εαυτό του, δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Αυτό, παλιά.

Πλέον είναι πολλά περισσότερα αφού ακόμη και για τους απλούς χρήστες του δυτικού κόσμου ένας λογαριασμός στο Facebook, όπως και ένας λογαριασμός Google π.χ. χρησιμοποιείται συνήθως και ως μέσο επαλήθευσης ταυτότητας για να συνδέεται κανείς εύκολα και γρήγορα σε διάφορες ιστοσελίδες και υπηρεσίες χωρίς να χρειάζεται να θυμάται ένα σωρό ονόματα χρήστη και κωδικούς.

Ή να κάνει το κλασικό και 100% λάθος που εφαρμόζουν πάρα πολλοί, να έχει να πληκτρολογεί το ίδιο όνομα και κωδικό για όλους τους λογαριασμούς του.

(σημ. ακόμη και το login μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας πρέπει να είναι το πρώτο στάδιο και να έχετε ενεργοποιημένη την ταυτοποίηση μέσω τηλεφώνου που πλέον παρέχεται σε κάθε υπηρεσία, ιδιωτική και μη, για έξτρα ασφάλεια και όσοι δεν το έχετε κάνει να το κάνετε για να αποφεύγετε απώλειες λογαριασμών κλπ)

Πολύ περισσότερα για αυτούς της Ασίας (προφανώς εκτός Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας και κάνα δυο ακόμη χωρών) και της πλειοψηφίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής που με τις υποτυπώδεις υποδομές τους το Facebook (και οι λοιπές εταιρείες-εφαρμογές του) είναι κυριολεκτικά το μοναδικό μέσο επικοινωνίας που διαθέτουν.

Πέρα από το γεγονός πως και για τον υπόλοιπο κόσμο πλέον δεν είναι ένα απλό κοινωνικό δίκτυο που όλοι σκοτώνουμε την ώρα μας αλλά μια πλατφόρμα που πάρα πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς σκοπούς.

Από την χι επιχείρηση που στήνει τα πάντα πάνω του ή απλά διαφημίζει μέσω αυτού τις δραστηριότητες της μέχρι την χι ινφλουένσερ που έχει καταφέρει να το κάνει επάγγελμα.

(σημ. Και μην κράξει κανείς/καμιά τους/τις influencers, όλοι θα ήθελαν να μπορούν να κάνουν το χόμπι τους και την πλάκα τους επάγγελμα και πλέον, στην εποχή του διαδικτύου, αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των αθλητών για παράδειγμα.
Αν τώρα, πρέπει σώνει και καλά να κράξει κάποιος ας κράξει τον εαυτό του ή τους γύρω του για το ποιους έχουμε αναγάγει ως κοινωνία σε τέτοιους.)

Αυτό που έγινε λοιπόν ανοίγει ένα παραθυράκι για μια ματιά στο μέλλον.
Παράθυρο για να κοιτάξουμε μπροστά, σε μια μέρα όχι πολύ μακρινή, όπου κυριολεκτικά τα πάντα θα περνάνε μέσω του διαδικτύου και ασύλληπτων διαστάσεων data centers που θα διαχειρίζονται/ελέγχουν μια ασύλληπτη ροή πληροφοριών, εντολών κλπ.

Ακόμη και η μετακίνηση μας στους δρόμους θα βασίζεται σε απόλυτα αυτοματοποιημένα συστήματα όπου τα οχήματα μας θα μας πηγαίνουν μόνα τους στον προορισμό μας. Ήδη υπάρχει αυτό σε ένα βαθμό με τα οχήματα της Tesla αλλά απέχει αρκετά από το να μπορούμε να πούμε πως αφορά σε μια συνολική εικόνα.

Μπορούμε όμως εύκολα να συλλάβουμε με μια μεταφορά στα μέσα μεταφοράς αυτού που συνέβη με το Facebook.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τον εαυτό μας μέσα στο δικό μας αυτοκίνητο ή σε ένα ΜΜΜ, να πηγαίνουμε για δουλειά, ταξίδι, διασκέδαση χωρίς την παραμικρή ανθρώπινη παρέμβαση.

Σε ένα όχημα απόλυτα βασισμένο για τη λειτουργία του σε gps, δορυφόρους, ραντάρ και κάμερες ανίχνευσης κίνησης-απόστασης κοκ όπου ξαφνικά να πέφτει το σύστημα και όλοι (κυριολεκτικά όλοι) να παγιδευτούμε μέσα σε σταματημένα για έξι ώρες οχήματα επειδή για λόγους ασφαλείας και μείωσης των ατυχημάτων δεν θα έχουν την δυνατότητα να οδηγηθούν με τον τρόπο που ξέρουμε σήμερα.

Άλλοι στη μέση του πουθενά σε μια εθνική, άλλοι στη μέση μιας διασταύρωσης στο κέντρο της πόλης, άλλοι έξω από τα οχήματα τους που δεν θα μπορούν να τσεκάρουν τα βιομετρικά τους στοιχεία με τα αποθηκευμένα στο cloud αρχεία και δεν συμμαζεύεται.

Όπου αν κάτι σαν την πτώση του facobook για έξι ώρες κόστισε, στην σημερινή εποχή, στην παγκόσμια οικονομία σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια (όπως υπολόγισαν στον εξειδικευμένο σε αυτά τα θέματα ιστότοπο από όπου είναι και η φωτογραφία του άρθρου) ούτε που μπορεί να φανταστεί κανένας τις επιπτώσεις ενός υποθετικού (αλλά καθόλου απίθανου να συμβεί) γεγονότος σαν το παραπάνω, στο μέλλον.

Που το οικονομικό είναι απλά η ευκολονόητη πτυχή με την οποία μπορεί να ασχοληθεί κάποιος, γι αυτό και μένω σε αυτό. Μιλάμε φυσικά για κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο που ούτε ένα βιβλίο 300 σελίδων δεν θα έφτανε για να καλύψει, πόσο μάλλον ένα άρθρο σε ένα μπλογκ.

Όταν φτάσουμε σε εκείνο το επίπεδο, λίγο πολύ θα ισχύει η ατάκα που χρησιμοποιεί ο αφηγητής στις εκπομπές του National Geographic περί μελλοντικών φυσικών καταστροφών. Δεν είναι θέμα του αν αλλά του πότε και γι αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι.

Και μπορεί να ακούγεται σαν ψιλά γράμματα και πολυτέλεια (μπροστά στα τόσα σημερινά προβλήματα πάσης φύσεως που έχουμε) μια συζήτηση για τέτοιου είδους θέματα αλλά όσοι έχουν έστω και την ελάχιστη δύναμη πρέπει να πιέσουν ώστε να ξεκινήσει σοβαρά προτού τρέχουμε -για μια ακόμη φορά- πίσω από την εξέλιξη που (ειρωνικό) εμείς δημιουργούμε.

Γιατί όταν ανακαλύψαμε τον τροχό δεν ήμασταν παρά πιθηκοειδή που λίγο καιρό πριν είχαν ουρά και δεν διαθέταμε τον εγκέφαλο για να συζητήσουμε και να θέσουμε σαφείς και απαράβατους νόμους και κανόνες ώστε να τον χρησιμοποιούμε μόνο θετικά.

Αυτόν και οποιοδήποτε άλλο εργαλείο θα δημιουργούσαμε στο μέλλον με αποτέλεσμα –εξαιτίας και αυτού– να χάσουμε αιώνες ολόκληρους σε πισωγυρίσματα.

Έτσι, αντί να φτάσουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που να πλησίαζε έστω ελάχιστα στην ουτοπία του τέλειου (που θα ήταν ό,τι τελειότερο μπορούμε να κάνουμε) και να εφαρμόζαμε σωστούς κανόνες όχι από εξαναγκασμό (όπως θα κάναμε αρχικά) αλλά γιατί θα ήταν κάτι απόλυτα αυτονόητο, καταλήξαμε με αυτήν την –σε μεγάλο μέρος της– «ανάπηρη» διανοητικά και ηθικά παγκόσμια κοινότητα του σήμερα.

Σε αυτά τα δύο (ηθική και διανόηση) εμπεριέχονται και οι υπόλοιπες δυσλειτουργίες-αναπηρίες, όπως η οικονομική, η θρησκευτική κλπ.

Τώρα όμως διαθέτουμε πέρα από τη γνώση του παρελθόντος (ως διδακτικό μάθημα) και τις τεχνολογικές ικανότητες να κάνουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας αλλά και να βαδίζουμε δίπλα στην εξέλιξη που δημιουργούμε, αν όχι να την οδηγούμε εκεί που πρέπει και θέλουμε.

Κάτι που σε πρώτη φάση αφορά στην ευκολότερη συζήτηση περί ασφάλειας και ελαχιστοποίησης των κινδύνων, με φυσικό επακόλουθο σε δεύτερη φάση και την πιο δύσκολη, περί ηθικής.





Βαδίζοντας με τα στερεότυπα μας

Ένα φθινοπωρινό, ηλιόλουστο πρωινό.
Ανεβαίνεις με τα πόδια τον λόφο που βρίσκεται η συνοικία σου.

Κοιτάς τον δρόμο μπροστά σου, δεν κατεβαίνει κανένα αυτοκίνητο.
Γυρνάς το κεφάλι να δεις αν είναι άδειος από κάτω προς τα πάνω για να περάσεις απέναντι, στο ωραίο, μεγάλο παρκάκι που δημιουργημένο στην άκρη του λόφου κάνει την διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα και το βλέμμα σου συναντιέται με αυτό ενός μαύρου που λίγο πιο κάτω από εσένα, επίσης ανεβαίνει, αργά αργά, με τα πόδια κι αυτός, από το παρκάκι που σκοπεύεις να πας.

Μπαίνεις στο πάρκο και συνεχίζεις την πορεία σου.
Περνώντας ένα ψηλό θάμνο βλέπεις άνοιγμα με ενδιαφέρον κάδρο στο βάθος για φωτογραφία. Σταματάς και βγάζεις τη φωτογραφική.

Ενώ ρυθμίζεις την κάμερα, με την άκρη του ματιού σου αντιλαμβάνεσαι πως έχει σταματήσει κι αυτός, δύο-τρία μέτρα πριν από τον θάμνο.

Αν είσαι απόλυτα προκατειλημμένος από διάφορα αρνητικά στερεότυπα και δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά, το μόνο που σου βγάζει νόημα είναι η αρχική σκέψη πως σταμάτησε γιατί ετοιμάζεται να σου την πέσει.

Αν μπορείς να σκεφτείς λογικά, σε κλάσματα του δευτερολέπτου εξαφανίζεις την πρώτη-πρώτη σκέψη γιατί είναι εύκολο να βγεις από το κάδρο και να δεις την γενική εικόνα των δυο σας από την δική του στερεοτυπική οπτική γωνία:

(Ωραία μέρα… Αυτός ο λευκός με κοιτάει… Γιατί με κοιτάει… Α χα, περνάει απέναντι και βγαίνει μπροστά μου…. Στο παρκάκι κι αυτός… Ο.Κ. no problem…. Είναι αρκετά μπροστά μου… Ωπ! Που εξαφανίστηκε τώρα; Χμ… Πήγε πίσω από εκείνο τον θάμνο… Γιατί πήγε πίσω από αυτόν τον μεγάλο θάμνο; Ας σταματήσω κι εγώ καλύτερα… Εϊ… Τι είναι αυτό που βγάζει από την τσάντα του… Λες να ετοιμάζεται να μου την πέσει… Σίγουρα ετοιμάζεται να μου την πέσει… Γι αυτό με κοιτούσε και πέρασε απέναντι… Δεν μας χωνεύει εμάς που είμαστε άλλο χρώμα… Σαν να βγαίνει… Ας γυρίσω προς τα κάτω καλύτερα να κάνω τον κύκλο, να είμαστε σίγουροι…)

Έτσι, όταν ξαναβγαίνεις στα σκαλάκια η δική σου λογική ανάλυση των δεδομένων έχει υπερισχύσει των -όποιων- στερεοτυπικών προκαταλήψεων σε αντίθεση με την δική του περίπτωση.

Σε (υποθετική) περίπτωση επικράτησης της στερεοτυπικής φοβίας και στους δυο, αυτός θα κατέβαινε φοβισμένος από τα πιο πίσω σκαλάκια, εσύ θα κατέβαινες φοβισμένος από το μονοπατάκι στο λοφάκι και τα GPS των φοβικών στερεοτύπων που θα έτρεχαν στον εγκέφαλο σας θα οδηγούσαν τα βήματα σας σε νέα και κωμικοτραγικά αδιέξοδη και αμήχανη συνάντηση στον κάτω δρόμο.

Στερεότυπα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανθρώπινες σχέσεις που οδηγούν σε μύθους, φόβους και -στην απόλυτη ανάπτυξη τους- σε απέχθεια, γνήσιο μίσος και ρατσισμό αλλά που καλύπτουν σχεδόν τα πάντα και επειδή καλλιεργούνται πολλές δεκαετίες και πολλά από αυτά που παρακολουθούμε ή έστω βλέπουμε να υπάρχουν γεννήθηκαν πριν ακόμη γεννηθούμε εμείς, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε επανεξετάζοντας τα πράγματα αλλά και όσα τα δημιούργησαν.

Παγιωμένες πεποιθήσεις που δεν μας καθορίζουν-καταδικάζουν μόνο ως ανθρώπους, στην αλληλεπίδραση μας με άλλους, αλλά ακόμη και ως καταναλωτές.
Όπως στα αυτοκίνητα για παράδειγμα.

Όσοι είναι σήμερα κοντά στην ηλικία μου μεγάλωσαν ακούγοντας τις δεκαετίες του 70 και του 80 (από πιτσιρίκια δηλαδή), για τα «αθάνατα» γερμανικά, τα μάπα γαλλικά και τους κλέφτες γιαπωνέζους και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς, όταν έφτασαν σε ηλικία καταναλωτή δεν μπόρεσαν να αποτινάξουν από το μυαλό τους αυτό που ως στερεοτυπική «πληροφορία» λάμβαναν όλα εκείνα τα χρόνια.

Έτσι, δεν μπορούσαν να επανεξετάσουν όλα όσα οδήγησαν, πολλά πολλά χρόνια πριν, δίκαια ή άδικα, στη δημιουργία αυτών των στερεοτύπων, ούτε ακόμη κι όταν τα αντικειμενικά στοιχεία (και όχι τι συζητάμε καφενειακά με την παρέα μας ή τι ακούμε/διαβάζουμε στα σόσιαλ) έδειχναν πως αυτό που πίστευαν, όχι μόνο δεν ίσχυε πλέον, αλλά και είχε αντιστραφεί.

Με την επόμενη γενιά πιτσιρικάδων που μεγάλωσε με τα καινούργια στοιχεία να βιώνει μια νέα δημιουργία στερεοτύπων κοκ και να έχουμε φτάσει στο σήμερα που πολλοί δρουν μόνο μέσα από τις στερεοτυπικές τους σκέψεις ενώ για αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας πρώτα σε βλάβες είναι τα Opel και πιο αναξιόπιστα από τα ακριβά και καινούργια τα Volvo.

Ακόμη θυμάμαι που άκουγα τους «οδηγούς» της οικογένειας να ξεκινάνε συζήτηση για την «εξωτική» μάρκα και το πόσο γερά και τέλεια είναι, όποτε έβλεπαν κανένα Saab.

Αλλά θυμάμαι επίσης και πόση ώρα γελούσε ο πρώτος Σουηδός που γνώρισα μερικά χρόνια αργότερα στις διακοπές, γύρω στα 24, όταν πάρκαρε το Saab του μπροστά στο μέρος που έπινα καφέ περιμένοντας τον ξάδελφο μου.

Που όταν του είπα «Nice, strong car» απάντησε -γελώντας πάντα- επί λέξη «This? This is a big Sweden shit. Big Shit. But is our shit. Sweden«.

Όπως θυμάμαι και που αφού κάθισε με την οικογένεια του στο δίπλα τραπέζι προσπαθούσε να μου εξηγήσει με τα μέτρια αγγλικά του πως το κράτος μέχρι και που επιδοτούσε (άμεσα και έμμεσα) την απόκτηση του, κάτι που έκανε την εταιρεία να μην ενδιαφέρεται να φτιάξει κάτι αξιόπιστο μηχανικά, σε αντίθεση με την αεροναυπηγική Saab που ήταν κορυφή.

Όπως θυμάμαι και εμένα να ψάχνω ελαφρώς μεταχειρισμένο όχημα και πέρα από το κράτος που κάνει -ακόμη- την απόκτηση μεγάλου κυβισμού αυτοκινήτου απαγορευτική για μεγάλο ποσοστό ανθρώπων να ευχαριστώ (από μέσα μου) και τα στερεότυπα που μπολιασμένα στο DNA της κοινωνίας από περιστατικά που ίσχυαν δεκαετίες πίσω έκαναν τα μοντέλα της συγκεκριμένης μάρκας που κοιτούσα να είναι πιο φτηνά από αντίστοιχα μοντέλα άλλων εταιρειών.

Όπως φυσικά θυμάμαι και την αυθόρμητη σκέψη μου όταν μια φορά που το «επεξεργαζόμουν» στις αρχές πάτησα το κουμπί του κεντρικού κλειδώματος στο χειριστήριο, άκουσα το «κλικ-κλικ» και στο καπάκι το άκουσα να ξεκλειδώνει. Μια, δυο, την τρίτη φορά η πρώτη σκέψη ήταν «κοίτα να δεις που έχουν δίκιο».

Όμως μετά από δυο τρία δευτερόλεπτα έκανα στην άκρη το… κλικ που μου έκανε η στερεοτυπική κουρτίνα που κόβει την καθαρή ματιά και περιορίζει τις πράξεις και έτσι μετά από λίγο ανακάλυψα την αιτία που δεν επέτρεπε στο όχημα να κλειδώσει.

Και ευτυχώς που δεν μου κλειδώνουν τη σκέψη μου τα διάφορα στερεότυπα γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έμπαινα μέσα να το πάω στον ηλεκτρολόγο και εκεί θα έβλεπα να μου λέει στην οθόνη, ανάμεσα στα όργανα, «Βλαμμένο, έχεις την πόρτα του συνοδηγού ανοιχτή» (το βλαμμένο λείπει από την ειδοποίηση).

Πόσοι όμως μπορούμε πραγματικά να τιθασεύουμε τα #στερεότυπα που κουβαλάμε ή που κουβαλάνε οι γύρω μας και μας αγγίζουν όπως κινούμαστε δίπλα τους και να επιβάλουμε (πάντα και ανά περίπτωση) το λογικό συνειδητό αντί να αφήνουμε στο υποσυνείδητο να καλλιεργεί/συντηρεί τα διάφορα στερεότυπα με αποτέλεσμα να ενεργούμε με αυτά στη συνειδητή ζωή μας;

Σε τελική ανάλυση, όλοι μπορούμε αλλά θέλει συνεχή προσπάθεια ώστε να εκπαιδεύσεις (αλλά και να κρατάς σε φόρμα) τον εαυτό σου για να μπορείς να καταλήγεις με ψυχρή ματιά σε λογικές αποφάσεις και συμπεράσματα.