Category Archives: Πολιτισμός

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Αν πεις πως το πιο συνηθισμένο επίθετο στην Ελλάδα είναι Παπαδόπουλος όλοι θα συμφωνήσουν.
Αν όμως πεις πως η πιο συνηθισμένη νοοτροπία είναι του Καρανίκα πάρα πολλοί θα σε μισήσουν.

Του κάθε Καρανίκα που ζει και κινείται παρασιτικά σα σύγχρονος Γκρούεζας.
Δηλαδή, του κάθε πιστού κομματόσκυλου χωρίς κανένα άλλο προσόν πέρα από το να είναι κολλητός κάποιου που έχει ανέβει ψηλά σε κάποιο κόμμα και κατ’ επέκταση και στη κυβέρνηση, αν αυτό το κόμμα πάρει την εξουσία.

Που όλα είναι κακώς καμωμένα όταν τα κάνουν τα άλλα μαντριά, όταν όμως έρχεται η σειρά του δικού τους και οι τσοπάνηδες τους κάνουν ακριβώς τα ίδια με τους προηγούμενους, αναλαμβάνουν (ανάλογα την περίσταση) είτε να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, είτε να κάνουν θόρυβο για να βρει ευκαιρία να ξεφύγει το αφεντικό τους, είτε να βγάλουν δόντια και να επιτεθούν σε όποιον καταστρέφει την εικόνα του προστάτη τους.

Κάτι που βρίσκει υπόσταση και σε τελείως ατομικό επίπεδο.
Όπου για όλα υπάρχει δικαιολογία αρκεί να τα κάνουμε εμείς κι όχι οι άλλοι.
Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο.
Και που θα υπερασπιστούμε αυτό το αυθαίρετα θεωρούμενο δίκαιο κεκτημένο μας με νύχια και με δόντια.

Κρατώντας σφιχτά στο χέρι την ψήφο ενός κόμματος που δεν μοιάζει να στρέφεται ενάντια σε αυτό το πιστεύω μας και ψηφίζοντας δαγκωτό οποιονδήποτε μας χαϊδέψει τα αυτιά και δεν μας μαλώνει για όσα αρνητικά παρουσιάζουμε σαν χαρακτήρες (πολίτες-πολιτικά όντα)

Γιατί ο κάθε Καρανίκας δεν είναι άτομο αλλά νοοτροπία και είναι γραμμένος βαθιά στο DNA μας και μας κάνει να συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απλά συνδυάζοντας και τον τσοπάνη και το τσοπανόσκυλο.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Τόσα που δεν χρειάζεται να παρατεθεί κανένα.
Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα κρυφής αυτοκριτικής για να παρελάσουν από μπροστά μας.

Τι γίνεται λοιπόν όταν έχουμε ένα συνδυασμό αυτών των δυο;

Γίνεται πως έχουμε μια ακόμη συνηθισμένη μέρα και ένα ακόμη επεισόδιο στο σήριαλ «Νεοέλληνες και Ελλάδα» που καταφέρνει να συνδυάζει όλες τις κατηγορίες (κωμωδία, περιπέτεια, θρίλερ, δράμα κλπ ) εκτός από την επιστημονικής φαντασίας γιατί όλα αυτά είναι στο παρόν και πολύ μα πολύ πραγματικά και θα είναι τα ίδια και στο μέλλον.

Έπιασαν λοιπόν 106 φοιτητές στη Πάτρα να έχουν παραδώσει την ίδια εργασία, τους απαγόρευσαν τη συμμετοχή στην εξεταστική Σεπτεμβρίου και όλες οι κομματικές νεολαίες ξεσηκώθηκαν κατά της απόφασης!

Και ειδικά η τοπική ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (εκλογές πλησιάζουν, πρώτο κόμμα η μαμά ΝΔ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ας κάνουμε μια ανέξοδη απόπειρα συλλογής ψήφων) έβγαλε και επίσημη ανακοίνωση κατά των καθηγητών, ένα αχταρμά ηθικολογίας της πλάκας με αναφορές ακόμη και στον Μαρξ(!!!!!) στα πρότυπα των ΣΥΡΙΖοκομματόσκυλων.

Που όποιος τη διαβάσει χωρίς να ξέρει ποιος την έγραψε και δεν σκεφτεί Καρανίκας να πάει για profiler στο FBI.

Εννοείται πως τα συγκεκριμένα νέα κομματόσκυλα το έκαναν τόσο χοντροκομμένα (ανέκαθεν οι λεγόμενοι δεξιοί ήταν μπουνταλάδες σε τέτοια ζητήματα, ίσως γιατί σαν χωρίς έντονη μετάλλαξη συντηρητικό κόμμα που έχει ρίζες στην κοινωνία που φτάνουν πίσω στη τουρκοκρατία κληρονόμησε περισσότερα κοινωνικά στοιχεία τους, αλλά και γενικά τα περισσότερα αναλώσιμα κομματόσκυλα είναι περιορισμένων δυνατοτήτων) που εκνεύρισαν τα μεγαλύτερα τόσο, που για να δείξουν στον τσοπάνη τι καλές υπηρεσίες που παρέχουν, αναγκάστηκαν να ορμήσουν στα μικρά και για παραδειγματισμό τιμώρησαν ένα.

Μεγαλύτερα τσοπανόσκυλα που κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα αλλά λίγο πιο προσεχτικά. Τόσο που να έχουν και το τσοπάνη ευχαριστημένο αλλά και τα πρόβατα ξέγνοιαστα χωρίς να ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο ρόλο τους.
Ελπίζοντας κάποια στιγμή να γίνουν κυβερνητικοί Καρανίκες. Ανεξαρτήτως προσωπικού στιλ…

Όμως παρά αυτό αλλά και όλα τα προηγούμενα, σχεδόν καθημερινά, επεισόδια του μακροβιότερου σήριαλ που προβάλλεται από την ίδρυση σχεδόν του ελληνικού κράτους, από την δολοφονία Καποδίστρια (που δύο υβρίδια τσοπάνη, τσοπανόσκυλου και Νεοέλληνα παρουσίασαν με μια μόνο πράξη όλα όσα έμελε να κληρονομήσει αυτή η κοινωνία) και μετά, εξακολουθείς να έχεις μια μεγάλη μερίδα πολιτών που έχει υποστεί πολιτική λοβοτομή από το σύστημα, πιστεύοντας πως είναι απλά θέμα να βρεθεί ένας καλός πρωθυπουργός, ώστε αυτό να επιβιώνει ευκολότερα…

Έχοντας μια πλειοψηφία, που ξεπερνάει σε αριθμό κατά πολύ όλους τους Παπαδόπουλους της Ελλάδας, να είναι και αυτή που σαν πρόβατο πετιέται στον αέρα και τρομάζει περισσότερο όταν βλέπει πολλά από τα νέα τσοπανόσκυλα που η ίδια εκτρέφει να παραφέρονται και που μένει με το στόμα ανοιχτό και παγωμένη όταν μερικά καταφέρνουν και γίνονται Καρανίκες.

Που όμως κάθε πρόβατο από αυτά, μαζί με όλους τους άλλους, ακόμη και πάρα πολλούς από όσους τώρα καυτηριάζουν το συγκεκριμένο περιστατικό, σε μια άλλη περίσταση θα κάνει  στα υπόλοιπα μέλη, όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητες του και η προσωπικότητα του, τα ίδια που κάνουν τα τσοπανόσκυλα και ο τσοπάνης.

Και θα μπορεί να τα κάνει όσο δεν ενοχλεί πολύ τα υψηλά κλιμάκια του συστήματος (δομικά, ώστε να τα εκθέτει όσον αφορά την ανυπαρξία βούλησης τους για την τήρηση των νόμων ή την ανυπαρξία αυτών) ή αυτές τις δυο τάξεις…

Και ενίοτε θα επιβραβεύεται και για τις πράξεις του.
Ή έστω θα του παρέχεται μια βολική δικαιολογία και συγχώρεση…
Με κομψό ή άκομψο τρόπο, ανάλογα το τσοπανόσκυλο..
Όταν θα πλησιάζει η ώρα για το μαλλί και οι τσοπάνηδες θα χρειάζονται όσα περισσότερα μπορούν να μαζέψουν.

Ασχέτως αν δεν καταλαβαίνει πως αν δεν ανήκει έστω στα τσοπανόσκυλα, κάθε φορά που ακούει «ελάτε για μαλλί» αυτός θα βγει κουρεμένος και χωρίς…

Είτε το ένδυμα που θα φτιαχτεί είναι ανοιχτό πουκάμισο ή t-shirt είτε πουκάμισο και γραβάτα με ή χωρίς σακάκι….

Save

Save

Save

Advertisements

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

background-2492010_640
Κάποιος
, κάποτε, σε αυτή τη γωνιά της Γης, είπε μια διάσημη φράση.
Μια μικρούλα φράση δυο μόλις λέξεων, εύκολη να την θυμόμαστε.
Γιατί το τέλειο βρίσκεται στην απλότητα.
Μέτρον άριστον.

Φράση που όσο μικρή και εύκολη κι αν είναι, οι περισσότεροι την ξέρουν λάθος και θεωρούν πως είναι παν μέτρον άριστον. Καθόλου περίεργο λοιπόν η πλειοψηφία να έχει πρόβλημα πάνω σε αυτό και να μην έχει μέτρο σχεδόν σε τίποτα.

Ούτε στα σημαντικά, ούτε στα ασήμαντα.
Τόσο που κάνει τα ασήμαντα σημαντικά και τα σημαντικά ασήμαντα!
Είτε αφορά πράξεις είτε άτομα.

Και είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα που επηρεάζει όχι μόνο όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας και όλες τις υπό-ομάδες, είτε μόνιμες είτε περιστασιακές, αλλά ακόμη και τον πολίτη-πρότυπο.

Όπου όλοι είναι σαν να επιδίδονται σε έναν αγώνα έχοντας απέναντι τους την παραπάνω φράση. Όχι μόνο στην ορθή της χρήση αλλά ακόμη και στη λανθασμένη.

Και διαγωνίζονται χωρίς κανένα μέτρο σε οτιδήποτε συμβαίνει στο reality που ζούμε μαζί τους και λέγεται Ελλάδα και παίρνουν άριστα αφού καταφέρνουν όλοι τους, με κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται, να αποδείξουν πως νικούν με άνεση και….κατά κράτος τον μεγάλο τους αντίπαλο !
Και καταλήγουμε να ζούμε στα πάντα την αριστεία του άμετρου !

Φτάνοντας να ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις με πρωταγωνιστές όχι επαγγελματίες ηθοποιούς και παίκτες αλλά πολίτες από τη βάση μέχρι τη κορυφή !

Κι ας θεωρεί το αγαπητό Makpress πως κάτι πάει πολύ στραβά…
Κάτι πηγαίνει στραβά αν πριν πήγαινε σωστά. Ή όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε όπως πρέπει. Όλα τα παρακάτω όμως συνδέονται και βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους εξαιτίας αυτής της έλλειψης. Έτσι έχουμε:

Πολίτες-κάτοικους τουριστικού νησιού να ξεφεύγουν από τα όρια της διασκέδασης που πρέπει να προσφέρει ένα απλό παιχνίδι – reality, σε μια αστεία πραγματικότητα όπου γκρεμίζουν τείχη για το νικητή, μετατρέποντας τον σε τουριστική ατραξιόν…
(http://www.lifo.gr/viral/tabloid/152714)

Πολίτες-πιστούς από όλη τη χώρα να ξεφεύγουν από τα όρια της ψυχικής αγωγής και αρωγής που πρέπει να προσφέρει μια θρησκεία, σε μια νοσηρή ειδωλολατρική πραγματικότητα όπου φτάνουν να προσκυνούν ένα κάστανο…
(http://www.pontos-news.gr/article/166862/kai-omos-synevi-se-proskynisi-sto-agrinio-kastano-poy-evrase-o-agios-paisios)

Καθόλου περίεργο λοιπόν, ο πρώτος πολίτης της χώρας να ξεφύγει από τα όρια του θεσμικού του ρόλου, προσδίδοντας στην ιδιωτική του ζωή και διασκέδαση θεσμική υπόσταση, με τη δημοσιοποίηση της επίσκεψης που δέχθηκε από ένα ζευγάρι της εγχώριας showbiz, μετά από δική του πρόσκληση, επειδή δεν παρευρέθηκε στο γάμο του!
(http://www.protothema.gr/greece/article/697274/o-sakis-rouvas-kai-i-katia-zugouli-ston-proedro-tis-dimokratias/)

Πρώτος πολίτης και των παραπάνω ατόμων είναι και όλοι μαζί αποτελούν μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού…

Που καθόλου απίθανο να μην παρευρέθηκε για να μην δημιουργήσει θέματα συζήτησης και εξ αντανακλάσεως, από τη δική του παρουσία, προσδώσει μεγαλύτερη αξία σε μια πράξη που είναι ιδιαίτερη μόνο για τα άτομα που την κάνουν.

Κάτι που σε μια εξαιρετική επίδειξη (δικής του ή των συμβούλων του) απώλειας μέτρου γκρέμισε με πάταγο με την αμέσως επόμενη απόφαση του.
Δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο θέμα συζήτησης.

Γιατί δεν είναι κακό για ένα ΠτΔ να καλεί διάσημους στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ίσα ίσα που σε κάποιες περιπτώσεις επιβάλλεται κιόλας.
Όταν για παράδειγμα ο λόγος είναι σοβαρός και αφορά την κοινωνία.
Όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει τους αναγνωρίσιμους σαν διαφήμιση για να τραβήξει την προσοχή και να προωθήσει κάτι. Μια κοινωνική δράση, μια κοινωνική αφύπνιση.

Αντί γι αυτό όμως προώθησε συζητήσεις που υποβαθμίζουν το θεσμό που αντιπροσωπεύει. Δημιουργώντας και την απορία ποιος είναι θαυμαστής ποιου.
Ο ΠτΔ του Ρουβά και της Ζυγούλη, το ζευγάρι του ΠτΔ ή όλοι όλων;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ο χι Ρουβάς να γίνει, σήμερα που μιλάμε και όχι σε 30 χρόνια, απλά γι αυτό που είναι, ΠτΔ σε μια χώρα όπως η σύγχρονη Ελλάδα;

Σίγουρα θα είχε συναγωνισμό από τον οποιοδήποτε νικητή reality παιχνιδιού.
Τουλάχιστον για όσο η εφήμερη διασημότητα από τη νίκη στο παιχνίδι, τον κρατάει στην επικαιρότητα.

Γιατί ακόμη κι αν ο νικητής δεν θα ήθελε να εμπλακεί, θα είχε πάρα πολλούς ανθρώπους που θα τον έσπρωχναν ακόμη και με το ζόρι.

Επειδή λείπει η επαφή με το μέτρο και το που πρέπει να κινείται και να σταματάει
για τον τηλεθεατή ένα παιχνίδι προορισμένο να προσφέρει μερικές ώρες διασκέδασης (όχι ψυχαγωγίας που είναι κάτι τελείως διαφορετικό, διασκέδασης) και χαλάρωσης δίνοντας μια ανάσα στο μυαλό μας από τα θέματα της καθημερινότητας που απασχολούν τον καθένα μας.

Παρακινημένοι όλοι αυτοί, πέρα από τη δική τους έλλειψη μέτρου, και από όλους τους άλλους που, επίσης χωρίς μέτρο αλλά από την αντίθετη πλευρά, προσδίδουν σημασία και αξία πέρα από κάθε όριο σε ένα απλό τηλεοπτικό προϊόν.

Τη στιγμή που όλοι μαζί οδήγησαν στο να είναι σχεδόν το μοναδικό είδος προγράμματος που παίζει στους τηλεοπτικούς δέκτες, με τις δικές τους διαχρονικές τηλεοπτικές επιλογές.

Δίνοντας μονοψήφια ποσοστά στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό όταν παρουσίαζε ένα τελείως διαφορετικό τηλεοπτικό προφίλ.
Τα ίδια, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μονοψήφια ποσοστά που παίρνει  οτιδήποτε πιο κοντά στη ψυχαγωγία από ότι στη διασκέδαση τολμάει να προβάλει ένα τηλεοπτικό μέσο που εκπέμπει ελεύθερο σήμα.
Κυρίως οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί…

Μουντζώνοντας χωρίς τέλος τον ίδιο τους τον εαυτό !
Και μετά. με άμετρη υποκρισία κράζουν αυτό που οι ίδιοι επέβαλαν να προβάλλεται…
Γιατί, πολύ απλά, αν όλοι αυτοί που κατακρίνουν αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα παρακολουθούσαν ντοκιμαντέρ αυτά δεν θα συγκέντρωναν ποσοστά κάτω από το 2%…

Για να μην πούμε πως οι περισσότεροι εξ αυτών που κράζουν το κάνουν μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου ενώ στα κρυφά προσφέρουν μονάδες τηλεθέασης σε όσα κατακρίνουν δημόσια, αφού αν έχεις διάθεση να παίξεις λίγο μαζί τους εύκολα εκμαιεύεις λεπτομέρειες που μόνο όποιος παρακολουθεί με ευλάβεια ένα τηλεοπτικό προϊόν μπορεί να γνωρίζει.

Ευλάβεια που πάρα πολλοί νιώθουν την ανάγκη να εκδηλώσουν δημόσια με καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια της απόλυτης λατρείας. Με δηλώσεις και εκδηλώσεις πίστης σε έναν απλό άνθρωπο. Δημιουργώντας την απορία ποιος λατρεύει τι.
Ο νικητής του reality το να έχει οπαδούς να ασχολούνται μαζί του, οι οπαδοί του να έχουν ένα νικητή να τους απασχολεί ή όλοι όλους;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ένας νικητής reality να διατηρήσει, όχι μόνο στο σήμερα αλλά για πάντα, πιστούς που να εκδηλώνονται με  αντιδράσεις λατρείας στο πρόσωπο του;

Σίγουρα θα είχε ανταγωνισμό από το οποιοδήποτε αντικείμενο, ακόμη και καρπό δέντρου, αφού «φρούτα» υπάρχουν υπεραρκετά να καλύψουν όλες τις εκδηλώσεις έλλειψης μέτρου.

Ακόμη και σε θέματα που θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει στην εύρεση του εσωτερικού μέτρου, όπως η θρησκεία. Που όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά η πλειοψηφία δεν παραμένει ούτε εντός των επίσημων κανόνων αυτού που ασπάζεται.
Εξωτερικεύοντας με δημόσιες συμπεριφορές την έλλειψη μέτρου που την διακρίνει.

Με αποτέλεσμα να φλερτάρει έντονα με την ειδωλολατρία προσκυνώντας αντικείμενα, με μόνο ερέθισμα την αναφορά πως έχουν σχέση με έναν άνθρωπο που η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας αναγόρευσε σε άγιο.

Και όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας να μην αποκτούν συναίσθηση του μέτρου που έχασαν παρόλο που η επίσημη αρχή έχει κατακρίνει στο παρελθόν, με επίσημες ανακοινώσεις,  παρόμοιες εκδηλώσεις.

Κι ενώ για όλα αυτά, στην πραγματικότητα που 24/7 όλοι μαζί βιώνουμε, δεν υπάρχει μέτρο ώστε να μπορούμε να το περιγράψουμε πιο πετυχημένα με μια μόνο λέξη….αστείο, γελοίο, ενοχλητικό, δυσάρεστο ή τραγικό, υπάρχει ένα μετρήσιμο μέγεθος που η σχεδόν απόλυτη έλλειψη του μπορεί και δίνει ποσοστό σε κάθε μια από όλες τις λέξεις που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και λέγεται παιδεία…

Δημιουργώντας μια κοινωνία που έφτασε, από τον τελευταίο μέχρι τον πρώτο πολίτη, να  υποφέρει από την αδυναμία τήρησης μιας φράσης δυο μόνο λέξεων (μέτρον άριστον) έστω και στην λανθασμένη εκδοχή της (παν μέτρον άριστον) με αποτέλεσμα να δίνει υπέρμετρη αξία και να απασχολείται με όσα δεν θα έπρεπε να μετράνε καθόλου…

‘Έλλειμμα παιδείας που δημιούργησε και μια κουλτούρα με βασικό γνώρισμα αυτό.
Την έλλειψη μέτρου…

 

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

fax-1889056_640
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (που είναι «νέα» εδώ και 43 χρόνια χωρίς όμως να έχει φέρει τίποτα νέο ή καινούργιο στο πολιτικό σκηνικό) την Τετάρτη 28/6 πέρασε μια βόλτα από το Grand Resort Lagonissi που γινόταν ένα συνέδριο του Economist.

Μιας και πέρασε λοιπόν και για να δικαιολογήσει και την παρουσία του (στο συνέδριο αλλά και στην ηγεσία του κόμματος του) μίλησε κιόλας και ανάμεσα σε όλα τα άλλα, τα χιλιοειπωμένα, τα ωραία στα αυτιά που είπε (οι συντάκτες των λόγων που εκφωνούν οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων που πάνε για κυβέρνηση έχουν εύκολη δουλειά καθώς μοιράζονται έναν κοινό για όλους λόγο, όπου απλά αλλάζουν μερικά πραγματάκια, όπως για παράδειγμα αριθμούς, για να τον ταιριάζει κάθε φορά στον τόπο και το χρόνο) ξεστόμισε και το παρακάτω:

<<….Στόχος μας είναι ένα μικρότερο, αλλά καλύτερο Κράτος. Με καλύτερη αξιοποίηση των ανθρώπινων πόρων που διαθέτει…>>

Αντί άλλου σχολίου, έχει ενδιαφέρον να δούμε πως αντέδρασαν ορισμένοι ουδέτεροι διάσημοι παρατηρητές, που μπορούν να έχουν άποψη γιατί καταφέρνουν να μπουν στην ψυχολογία μιας ελληνικής κυβέρνησης.
Κι αυτό γιατί αυτοί έρχονται για τουρισμό στην Ελλάδα, ακριβώς όπως για τουρισμό έρχονται στην εξουσία οι πρωθυπουργοί και τα κόμματα της χώρας μας.
Ιδού λοιπόν η αντίδραση τους:

 

Ντυμένοι καρναβάλια 365 μέρες…

kinisi-troxaia

Το καρναβάλι που είναι ντυμένο 365 μέρες τον χρόνο διοικητής της Τροχαίας Θεσσαλονίκης και μόνο στις απόκριες φοράει (ίσως) άλλη στολή, μάλλον ζει σε άλλη πόλη και δεν ήξερε πως ειδικά χθες λόγω της (δικής τους) μέρας, θα γέμιζε ο δρόμος λεωφορεία και θα γινόταν ο κακός χαμός στην περιοχή γύρω από το Τούρκικο προξενείο, ώστε να βάλει έστω ένα τροχονόμο στην διασταύρωση της Ευαγγελίστριας και να μειωθεί λίγο η ταλαιπωρία των πολιτών.

 
Όταν όμως από τύχη (γιατί δεν άλλαξε ως δια μαγείας η κακή οδηγική μας παιδεία) δεν θα έχουμε θύματα σε κάποια έξοδο όπως αυτή του Πάσχα, θα βγει να πάρει την δόξα με δηλώσεις για φυτά όπως η παρακάτω:
<<….τα μέτρα ήταν αυξημένα και έντονη η παρουσία των οχημάτων της τροχαίας σε όλο το οδικό δίκτυο και αυτό φαίνεται πως λειτούργησε αποτρεπτικά…>>

Που δεν το λέει για να γελάσουμε αλλά σαν σοβαρή δήλωση!
Όταν στην πράξη μας έχουν δώσει το δικαίωμα να λέμε πως το μεγαλύτερο καινούργιο  ανέκδοτο 2 λέξεων είναι το «Τροχαία Θεσσαλονίκης».

Που για 365 μέρες (ακόμη και στον κακό χαμό με τα χιόνια) είναι εξαφανισμένη πίσω από το αστείο «έλλειψη προσωπικού»….
Εκτός από τις μέρες της ΔΕΘ, τις Τετάρτες που έρχεται ο πρωθυπουργός και όποτε σκάει μύτη για μίνι διακοπές κανένας Μητσοτάκης. Τότε εμφανίζονται ως δια μαγείας παντού και μετά εξαφανίζονται και πάλι το ίδιο μαγικά…

Α! Και τις μέρες που υπάρχει (με δηλώσεις δικές τους σαν την παραπάνω) «έντονη παρουσία σε όλο το οδικό δίκτυο»…

Που θέλει μεγάλη προσπάθεια να απαριθμήσεις, χωρίς να θυμίζεις τον πρόεδρο του Εδεσσαϊκού, τι και πόσο αυτοδιαψεύδεται -κατά πως τους συμφέρει- από τα παραπάνω, σε ένα σταμάτημα -με χειρόφρενο- της λογικής μπροστά σε τόσο αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις των ίδιων προσώπων…

 
Μέλος ενός τεράστιου κρατικού τσίρκου που με δηλώσεις σαν κι αυτή είναι σαν να παραδέχεται πως όσες φορές είχαμε θύματα, ΔΕΝ φρόντισε (αυτός, οι προηγούμενοι, οι επόμενοι, άλλοι, αλλού, σαν κι αυτόν) να είναι έντονη η παρουσία της υπηρεσίας που ηγείται σε όλο το οδικό δίκτυο…
Ή σαν να προ-αναλαμβάνει την ευθύνη για την επόμενη που θα έχουμε.
Τόσο τραγικά αστεία δήλωση!
 
Και τόσο ταιριαστά ανεπαρκής με το σύνολο του κακής ποιότητας (με λίγες εξαιρέσεις που έχουν να κάνουν με μεμονωμένα άτομα που επιλέγουν να προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις κόντρα στο ρεύμα ή να κρατήσουν την ποιότητα χαρακτήρα σαν άτομα χωρίς εκπτώσεις μπροστά στο χρήμα και την δόξα του τίτλου) κρατικού τσίρκου που για δεκαετίες, σαν βλάκες και χαμηλής ποιότητας (στο σύνολο μας) πολίτες που είμαστε, χρυσοπληρώνουμε για να βλέπουμε…
 
Και τόσο ταιριαστά ανεπαρκής και με το σύνολο μας (μέλος του κι αυτός) σαν πληθυσμός, που η έλλειψη πολιτικής παιδείας ενισχύεται και από την έλλειψη οδηγικής και «απολαμβάνουμε» το θέαμα μποτιλιαρισμένοι ακόμη πιο πολύ από μόνοι μας…
 
Γιατί είμαστε το ίδιο καρναβάλια με αυτόν (απλά εμείς είμαστε ντυμένοι οδηγοί) και π.χ. παρόλο που ο δρόμος μπροστά μας είναι γεμάτος και ακόμη κι αν έχουμε πράσινο είναι σίγουρο πως θα μείνουμε στην μέση της διασταύρωσης την ώρα που θα ξεκινάνε τα άλλα αυτοκίνητα να την διασχίσουν, επιλέγουμε να την μπλοκάρουμε για να κερδίσουμε 2 μέτρα…
 
Τα ίδια 2 μέτρα που κερδίζουμε λόγω αυτής της έλλειψης στην πλειοψηφία των εορταστικών τριήμερων (που δεν προσφέρουν σε άτομα-ταμπέλες σαν κι αυτόν την ευκαιρία να καρπωθούν ένα προϊόν συμπτώσεων και τύχης). Αλλά προς τα κάτω…

Υ.Γ.
Πόσο ανέξοδα θα μπορούσαν για παράδειγμα 3-4 «εμπνευσμένοι» πολιτειακοί παράγοντες (π.χ. ένας διοικητής τροχαίας, ένας δήμαρχος και ένας πρύτανης) σε συνεργασία, να μας παραδίδουν  πρακτικά μαθήματα οδηγικής λογικής (που θα οδηγούσε νομοτελειακά σε βάθος χρόνου σε καλυτέρευση της οδηγικής μας παιδείας) σε καθημερινά περιστατικά σαν το παραπάνω, σε πραγματικό χρόνο…

Η παιδεία μας σαν λαός έχει παρκάρει δυστυχώς χιλιάδες χρόνια πίσω…

a.paulos-peripoliko.jpg

Η φωτογραφία είναι φίλου που μου επέτρεψε να την χρησιμοποιήσω.

Τραβηγμένη σήμερα, Κυριακή 7/5/17 στο νοσοκομείο Άγιος Παύλος

Δεν χωράνε σχόλια γιατί τι να πρωτογράψεις…

Ενός λεπτού σιγή για την ανύπαρκτη παιδεία ακόμη και από αυτούς που θα έπρεπε να δίνουν το καλό παράδειγμα, αν όχι να μην προκαλούν λόγω της εργασίας-λειτουργήματος τους, αν όχι να τηρούν έστω στα τυπικά τους νόμους των οποίων είναι υπεύθυνοι για την τήρηση τους από τους πολίτες…

Δυστυχώς, αυτό που έπρεπε να κάνουμε πρώτο όταν γίναμε κράτος, να ξεπαρκάρουμε την παιδεία και με αυτή σαν όχημα να ξεκινήσουμε και να πορευτούμε δεν το κάναμε.
Την αφήσαμε παρκαρισμένη κάπου στην αρχαιότητα…

Καλά που δεν μιλάμε αγγλικά…

τtelikos kypellou-365meres.jpg

Οι άνθρωποι ζουν σε ένα παράλληλο δικό τους σύμπαν. Δεν εξηγείται αλλιώς!
Το μεγάλο λέει πρόβλημα είναι που δεν έχουν αρίθμηση οι θέσεις και τα εισιτήρια!
Και θέλουν να τυπώσουν λέει αυτοκόλλητα για να τα βάζει από μόνος του ο φίλαθλος- οπαδός όταν θα μπαίνει στο γήπεδο.

Γιατί μετά θα πάει να καθίσει εκεί που λέει το εισιτήριο και θα τον καταγράφουν και οι κάμερες που δεν υπάρχουν ή που δεν λειτουργούν και που όταν υπάρχουν και χρειαστεί πραγματικά να χρησιμοποιηθούν σε οτιδήποτε δεν αφορά τα εσωτερικά θέματα μιας ομάδας, δεν παίρνει κανένας την ευθύνη να αναλάβει την ευθύνη τους και μέχρι που εξαφανίζεται και το όποιο υλικό…

Και γιατί το ζόρισαν τόσο πολύ και αντί για αυτοκόλλητα στα εισιτήρια δεν κάνουν κάτι πιο γρήγορο και βολικό;
Γιατί δεν βάζουν σε κάθε θύρα έναν να μαρκάρει στο μέτωπο όσους εισέρχονται με τον αριθμό του καθίσματος, όπως κάνουν στα μοσχάρια;
Αφού πρέπει να είσαι πολύ βόδι για να θες να συμμετάσχεις σαν φίλαθλος-οπαδός σε αυτή την κωμωδία και να διαιωνίσεις αυτό το χάλι.
Ειδικά όταν έχει να κάνει με ο,τι πιο επίσημο υπάρχει…

Κανονικά, όποτε και να γίνει ο τελικός, τώρα ή πιο μετά, όποια ηλίθια στο πόδι λύση και να βρουν για τα μείζονα (μόνο για την δική τους λογική) ζητήματα όπως αυτό, η μόνη υγιής αντίδραση θα ήταν να μείνουν όλοι οι φίλαθλοι-οπαδοί εκτός γηπέδου, σεβόμενοι πάνω από όλα τους εαυτούς τους και το άθλημα που θέλουν να παρακολουθούν και ξεφτιλίζοντας σε όλο τον κόσμο όλους τους ανίκανους που ζουν από κάτι που ο απλός κόσμος αγαπάει και πληρώνει για να το βλέπει.

Φυσικά αυτό είναι τόσο ουτοπικό όσο το να φαντάζεται κανείς πως το μεγάλο πρόβλημα διεξαγωγής του τελικού είναι αυτό το γελοίο τεχνικό ζήτημα που απλά δείχνει την προχειρότητα και την ανικανότητα μας και για τα πιο απλά.

Και είναι ουτοπικό να το πιστεύεις αυτό και όχι για παράδειγμα ότι ο πραγματικός  κίνδυνος θα ήταν με το παραμικρό, (πόσο αν έμεναν όλοι μαζί εκτός γηπέδου, στο ίδιο σημείο) να γίνει κόλαση ανάμεσα σε ανθρώπους που ενώ ζουν στο ίδιο μέρος έχουν ξεχάσει (γιατί έχουν επιτρέψει οι ίδιοι σε αυτούς που άμεσα και έμμεσα κερδίζουν από αυτά να τους οδηγήσουν και να τους κρατάνε εκεί) εδώ και πάρα πολλά χρόνια να συνυπάρχουν μαζί σε οτιδήποτε.

Ακόμη και σε κάτι που πρέπει να προσφέρει αγνή διασκέδαση για 1.5 ώρα και να τελειώνει εκεί, για κάτι που σαν γεγονός αγαπούν το ίδιο να παρακολουθούν…

Φυσικά το άλλοθι στο πρόβλημα (αν υπάρξει) θα περιοριστεί βολικότατα σε ένα κωμικό ζήτημα όπως στην αρίθμηση ή μη θέσεων και εισιτηρίων και μετά θα μπορεί ο ένας να πετάει αυτό το μπαλάκι στον άλλο…

Όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν και όπως θα συμβαίνει και στο μέλλον…

Πάλι καλά λοιπόν που δεν έχουμε και άλλα προβλήματα όπως πως δεν έχουμε τα αγγλικά σαν μητρική γλώσσα γιατί οι κωμικοί (ειδικά οι stand up comedians) των αγγλόφωνων χωρών που είναι και οι πιο γνωστοί λόγω γλώσσας, θα έκαναν μήνυση στους δικούς μας για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Γιατί με τόσο υλικό που τους χαρίζουν απλόχερα με κάθε ευκαιρία οι γελοίοι δημόσιοι-κρατικοί λειτουργοί (που νομοτελειακά αντικατοπτρίζουν την δική μας ποιότητα σαν πολίτες) οι δικοί μας θα ήταν οι πιο διάσημοι χωρίς κόπο!
Ούτε από τα φώτα της σκηνής δεν θα ίδρωναν…

#ΕΠΟ #ΓΓΑ #Τελικός_κυπέλλου_Ελλάδας

Save

Save

No people No war και πως το Disqus γίνεται disgusting…

war--people.jpg

Το άρθρο το γράφω με αφορμή μια δυσάρεστη εξέλιξη που διαπίστωσα πως είχαμε σε ένα από τα καλύτερα ειδησεογραφικά (αλλά και απόψεων) μπλογκ που υπάρχουν στο ελληνικό διαδίκτυο. Το makpress.
(Και να μου συγχωρήσουν αν με οποιοδήποτε τρόπο τους φέρνω σε δύσκολη θέση, αλλά μιας και πάντα ήταν φιλόξενο για τα δικά μου άρθρα, μου βγήκε πολύ αυθόρμητα)

Εξέλιξη που αφορά στην απόφαση να αφαιρεθεί από τους δημιουργούς του και διαχειριστές η πλατφόρμα σχολιασμού Disqus.

Γιατί αυτό το γόνιμο που ήθελαν να παρέχουν στους αναγνώστες και στους απλούς παρατηρητές, δηλαδή discuss (συζήτηση) δεν έμενε έστω σε μπόλιασμα διαφωνιών, που μπορεί μια πλατφόρμα σχολίων να προσφέρει, αλλά κατέληξε να δίνει κάτι άγονο και disgusting (αηδιαστικό) και τους έφτασε τους ανθρώπους στα όρια τους.

Το να μαζεύεις κλικ είναι το μόνο εύκολο.
Το να στήσεις ένα site και να θέλεις να τραβάς την προσοχή με τρολιές αλλά και να γίνεται καθημερινά ο κακός χαμός στα σχόλια σαν το χωριό του Οβελίξ και του Αστερίξ, είναι πιο απλό από το να βράσεις αυγά.Με εσένα να βγάζεις μεροκαματάκι από την επισκεψιμότητα και τις διαφημίσεις και κατ επέκταση να βάλεις μέχρι και «αυτοφωράκια» επίσης γίνεται αλλά σε κάνει ένα με την μάζα… 

Κι όταν δεν το κάνεις αυτό, όταν θες να σπάσεις αυγά, τότε είναι δαπανηρό σε χρόνο αλλά κυρίως σε καλή ψυχική διάθεση να βλέπεις μικρές ιστορίες καθημερινής ελληνικής τρέλας να συσσωρεύονται στον χώρο που έχτισες, να τον γεμίζουν λίγο-λίγο και να μην αφήνουν αυτό το κάτι καλύτερο και ποιοτικότερο που θέλεις να δώσεις, να μεγαλώνει προς τα έξω.

Ιστορίες που δημιουργούνται όχι εσκεμμένα αλλά από λανθασμένη νοοτροπία…
Όμως ακόμη και χωρίς κακή πρόθεση, το θέμα είναι πως δημιουργούνται και καταστρέφουν…

 

Να βλέπεις χρήστες που με τα σχόλια τους σε ένα μπλογκ «οδηγούν σαν να είναι στο χωριό τους» γιατί λόγω της μακροχρόνιας παρουσίας τους εκεί θεωρούν λανθασμένα πως δικαιωματικά τους ανήκει και πως έχουν λόγο στο πως αυτό θα τρέχει και θα «κυκλοφορεί» στο δικό του διαδικτυακό δρόμο, δυσκολεύοντας την είσοδο (πόσο μάλλον την κυκλοφορία) οδηγών με το Ν στο πίσω τζάμι του προφίλ τους και αναγκάζοντας τον διαχειριστή του δρόμου να προτιμήσει να κλείσει την χρήση του σε όλους, από το να μαζεύει καθημερινά πτώματα, προσπαθώντας -με πολύ κόπο- να κινηθεί σε μια επίσης σε χρήση από τους διαδικτυακούς νεοέλληνες οδηγούς, όπως κάνουμε και με την πραγματική, ΛΕΑ.

Να βλέπεις χρήστες που επειδή βρίσκουν ανοιχτό και φιλόξενο μέρος να εκφράσουν θέσεις, φόβους, ανησυχίες που (ανεξαρτήτως πλευράς) εύκολα αποκτούν ταμπέλα, να ξεφεύγουν κατά πολύ από τα όρια στον τρόπο με τον οποίο το κάνουν, δείχνοντας ασέβεια σε αυτόν που τους το παρέχει και φέρνοντας τον σε δύσκολη θέση με το να δημιουργούν καθημερινούς γόρδιους δεσμούς που επειδή δεν έχει την ανοχή να αφήνει αλλά ούτε και την αντοχή να κόβει, να καταφεύγει σε Σολομώντειες λύσεις, όπως το κλείσιμο του χώρου των σχολίων…

Να βλέπεις την έλλειψη μέτρου που μας χαρακτηρίζει σαν λαό και μετατρέπει την δημοκρατική ελευθερία να μπορούμε -με θετική προδιάθεση- να σχολιάζουμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες, απόψεις και σκέψεις έχοντας την δυνατότητα να γίνουμε πλουσιότεροι ακόμη και μέσα από την διαφωνία, σε ασυδοσία που μας καθιστά φτωχότερους (αν κάνω μια σκέψη και ένας άλλος κάνει μια σκέψη έχουμε από μια σκέψη. Αν τις μοιραστούμε έχουμε από δυο…) αφού περιμένουμε στην γωνία με την ίδια μόνιμη αρνητική προδιάθεση το άτομο-σχολιαστή (που στο 99% των περιπτώσεων δεν το γνωρίζουμε κιόλας προσωπικά) και όχι το σχόλιο και μόνο το σχόλιο που θα κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή…

Κι όταν όλα αυτά, για ένα ελεύθερο και αδέσμευτο μπλογκ σαν το makpress.blogspot, μετατρέπουν το disqus σε dis…gusting (σοφή η γλώσσα στο πόσο εύκολα περνάς απέναντι…) και αναγκάζουν τους διαχειριστές του να αφαιρέσουν την πλατφόρμα σχολιασμού, αυτοί που χάνουν είναι όλοι οι παραπάνω και όχι οι μπλόγκερ.

Γιατί οι γνήσιοι μπλόγκερ (και αυτοί του Makpress είναι τέτοιοι) το κάνουν πρωτίστως για την δική τους προσωπική τρέλα-ευχαρίστηση και για…αυτόν τον ένα άγνωστο αναγνώστη που μπορεί του αρέσουν και τον επηρεάσουν θετικά όσα γράφουν…

 

Κι αν ποτέ ανοίξει ξανά -έστω δοκιμαστικά- η οδός του σχολιασμού από αυτό το φιλόξενο και δημοκρατικό μπλογκ, μένει να φανεί κατά πόσο θα έχουν μάθει (όλοι όσοι πιστέψουν πως πρέπει) από τα λάθη τους και ποια η δυνατότητα να βάζουμε ακόμη και τον προσωπικό μας εγωισμό να δουλεύει προς όφελος μας, ώστε να θέλουμε να διορθωνόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι από τους άλλους.

Έστω και στον μικρόκοσμο ενός μπλογκ που συμμετέχουμε ως σχολιαστές…
Για να παραμένει το Disqus discuss και όχι να γίνεται disgusting…

Save