Category Archives: Πολιτισμός

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή…

KODAK Digital Still Camera

Ένα πανέμορφο απόγευμα του Νοεμβρίου…
Απολαμβάνοντας το γλυκό φως του ήλιου που δύει δίνοντας μια πρασινοκίτρινη λάμψη στα δέντρα και ρίχνοντάς μια ανάλαφρη χρυσή λωρίδα φωτός πάνω στην άδεια σαν θάλασσα άσφαλτο, χωρίς τίποτα να ταράζει την ηρεμία της στιγμής.

Ούτε τα περαστικά οχήματα που δεν σταματάνε παρά μόνο για 1-2 λεπτά κι αυτό αν βλέποντας το περίπτερο ή το τυροπιτάδικο, θελήσουν να πάρουν κάτι, όπως τσιγάρα ή μια σπανακόπιτα. Κάτι μικρής αξίας σε μια νέα κατάσταση αξίας ανεκτίμητης.

Και ρωτάς σαν πολίτης…
Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή για να το κάνει αυτό ο δήμος από την αρχή;

Για να είναι έτσι από τον Απρίλιο του ’18 και να μη χρειαζόταν να περάσουν εννιά μήνες με σκηνές απείρου κάλλους όπου οδηγοί έπαιζαν μέχρι και ξύλο, παγιδευμένοι από τον δήμο, σε ένα δρόμο τέρας.
Η Άγρια Δύση σε ένα δρόμο Ευρωπαϊκής πόλης, τον 21ο αιώνα.

(αφού δεν αποφασίζει δεκαετίες, όχι μόνο επί Μπουτάρη, να κάνει το πλέον λογικό, που κάποιοι μέχρι και ερασιτεχνικές μελέτες έχουμε καταθέσει, να περιορίσει δηλαδή ελάχιστα, σε στρατηγικά σημεία, τα μικρής κίνησης πεζοδρόμια -δεν είναι η Τσιμισκή με τις ορδές των πεζών η οδός αυτή – και να δημιουργηθεί χώρος για να μπορούν να παρκάρουν από τη μία πλευρά τις ώρες αιχμής οι επισκέπτες της κλινικής ή του μεγάλου γυμναστηρίου και να παραμένει ο δρόμος και στη πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά διπλής κατευθύνσεως)

KODAK Digital Still Camera

KODAK Digital Still Camera

Όπως παρουσιαζόταν στο παρακάτω άρθρο (μέρος του οποίου είναι η παραπάνω φωτογραφία):
O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Σε μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ύπαρξη κλινικής, νοσοκομείου, γυμναστηρίου, κολυμβητήριου) έπρεπε να περάσουν εννιά μήνες για να γεννηθεί αυτή η λύση και να ολοκληρώσει την αρχική -παντελώς λάθος σαν απομονωμένη πράξη- παρέμβαση…

Έστω κι έτσι, ισχύει στο 100% το κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Έστω και με ελαφρώς στενό πεδίο στην οπτική αυτών που αποφασίζουν, είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη αυτή η εικόνα.
Έστω κι έτσι, γιατί δεν είναι εμμονικός ο αρθρογράφος με τον Μπουτάρη, μπράβο που επί δημαρχίας του έγινε και κάτι σωστό με τα πλαστικά πασαλάκια σε δρόμους της πόλης, όπως αυτός, που είχαν πρόβλημα.
Να γινόμαστε έστω και με το ζόρι –εκεί που πρέπει– λιγάκι βορειοευρωπαίοι…

Υ.Γ.
Και για να προλάβω ορισμένους, αυτό το λέει κάποιος που και σε αυτή την οδό μένει δεκαετίες και οδηγεί και ποτέ δεν είχε την απαίτηση να παρκάρει κάτω από το μπαλκόνι του. Κάποιος που στα 27 χρόνια με δίπλωμα στάθμευσε -με μάρτυρες συγγενείς και γείτονες- σε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο μετρημένες, στα δάχτυλα του ενός χεριού, φορές.
Εξάλλου λίγο περπάτημα (και δη σε ανηφορίτσα) καλό κάνει, κακό δεν κάνει.

Το World Cup στο WC

wc-wc

Γατάκια οι της ΕΠΟ μπροστά στις ιντερνάσιοναλ παράγκες.
Πραγματικά αηδία αυτό που για το χρήμα σπρώχνουν όσο δεν πάει κάποιες ομάδες.
Ενδεικτικά:

1) Η Αργεντινή για παράδειγμα τελείωσε με έντεκα παίκτες αντί για εννιά. Άσχετο αν έπαιζε από μόνη της με δέκα, αφού δεν είχε αρχή, Μέσι και τέλος και δεν κατάφερε τίποτα.
Θα έχει όλους τους παίκτες της για τον επόμενο αγώνα.

2) Στη Βραζιλία έδωσε πέναλτι που ο άλλος με την καρμπονάρα για μαλλί με ένα απλό άγγιγμα έπεφτε και έπεφτε και έπεφτε σαν να τον πυροβόλησαν σε Β’ κατηγορίας σπαγγέτι γουέστερν.

Κι αφού αναγκάστηκε να το πάρει πίσω λόγω #VAR έδωσε καθυστερήσεις που ξεπέρασαν ακόμη και την παράγκα του Ολυμπιακού, την καλύτερη από τις ελληνικές παράγκες.
(δεν τελειώνει όχι απλά μέχρι να σκοράρουμε αλλά και να χτίσουμε και διαφορά στα γκολ σε περίπτωση ισοβάθμιων)…

3) Στη Σερβία δεν έδωσαν το πιο ξεκάθαρο πέναλτι όλων των εποχών. Κι όχι από ένα παίκτη, να πεις σαν τρελή δικαιολογία διεκδίκηση ανάμεσα σε ένα καχεκτικό κι ένα γίγαντα, αλλά από δυο μαζί με τον διαιτητή πρώτη θέση πίστα.

Και με όλα αυτά ακυρώνουν αυτό που κάνει το ποδόσφαιρο μοναδικό. Που δεν είναι όπως στο μπάσκετ που 9 στις 10 θα κερδίσει το μεγαλύτερο μπάτζετ και η καλύτερη ομάδα.

Και το κάνουν για την πλειοψηφία των ουδέτερων που δεν είναι πρόβατα να φανατίζονται με συγκεκριμένες εθνικές.
Ακόμη και για όσους δεν τυφλώνονται από την νίκη με κάθε τρόπο της χώρας τους.

Πως να το κάνουμε…
Δεν γουστάρω (κι ας μου αρέσει η Γερμανία) με το ζόρι ημιτελικά π.χ Γερμανία-Αργεντινή.
Να κερδίσουν οι Σουηδοί και να την αποκλείσουν, ακόμη κι αν έχει η Γερμανία 32 δοκάρια και φάει γκολ από τη μοναδική φάση που θα κάνει η Σουηδία.

Αν έτσι είναι να συμβεί, αφήστε το ρε παγκόσμια λαμόγια να συμβεί!
Αυτή είναι στη τελική η ομορφιά του ποδοσφαίρου!

Θέλω να αφήσουν να πάνε τελικό αν είναι καλοί ή πιο τυχεροί Νιγηρία Κροατία.
Παντού όμως μαντριά και παράγκες.
Ακόμη και στη κορυφαία διοργάνωση.

Καλώς όμως έχει τα αρχικά WC.
Αφού το World Cup το έχουν μετατρέψει σε Water Closets με τις βρομιές τους.
Ξεφτίλα απλά!

Ο Homo erectus και οι νεοέλληνες ψηφοφόροι.

politic

Οι άνω των 50 που από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά έπεσαν από τα σύννεφα και φωνάζουν για την Μακεδονία, όταν πήγαιναν σχολείο να υποθέσω πως πήγαιναν απλά για τη βόλτα, έτσι;

Γιατί το να έχει το σχολικό βιβλίο της Γεωγραφίας της Β’ Γυμνασίου, από το 1969 μέχρι και το 1980 (!!!!!) χάρτη με τα Σκόπια ως Μακεδονία και αναφορές για βόρεια Μακεδονία δεν το λες και λεπτομέρεια.

Και μετά από μερικά χρόνια πήγαιναν και ψήφιζαν κι ήταν όλοι, γενιές ολόκληρες, πέρα βρέχει με τους πολιτικούς που επέλεγαν και δημιουργούσαν.

Κάτι που (για το συγκεκριμένο ζήτημα) πάει σίγουρα και πιο πίσω, αρκεί να έχει χρόνο και τρόπο κάποιος να το ψάξει.
(Και που για κάθε άλλο ζήτημα, δεν χρειάζεται καν να το ψάξει, όρεξη να έχει να παραθέτει παραδείγματα)

Κι ύστερα, τη δεκαετία του 90 άρχισαν να πέφτουν και γι αυτό το θέμα -κλασικά- από τα σύννεφα.

Το γελοιότερο δείγμα πολιτών (σαν πολιτικά όντα) στον πλανήτη, κατοικεί στο μέρος που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό.

Ιστορικά απόγονοι εκείνων των ανθρώπων, αλλά ποιοτικά-πολιτικά, ακόμη και ο εξαφανισμένος Homo Erectus είναι πιο πάνω από εμάς.

Υ.Γ.
Όταν ρίξουμε τον εγωισμό μας και αφού καταλάβουμε πως είναι εντελώς ξεχωριστό θέμα το αν είναι κάποιος καλός άνθρωπος και το αν είναι καλός πολίτης, αποδεχτούμε πως δεν είναι θέμα προσώπων το που βρισκόμαστε αλλά θέμα προσώπου συνολικά σαν κοινωνία και πως τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά ή τυχαία αλλά είναι η φυσιολογική συνέχεια των πραγμάτων, μόνο τότε παίζει να ξεκινήσουμε να μην είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε τον κάθε σύγχρονο Homo sapiens Έλληνα πολιτικό που εμφανίζεται για να μας χαϊδεύει τα αυτιά και τη καρδιά (και ενίοτε την τσέπη) για να μας κρατάει μέσα στο πολιτικό τσίρκο σαν πελάτες, ώστε η φυλή του, που εκτός του κλειστού αυτού συστήματος θα είχε εξαφανιστεί, να καταφέρνει να επιβιώνει και να μας κρατάει πίσω εξελικτικά.

Το Δίστομο και τα κλειστά faux-υπερπατριωτικά στόματα

Distomo-xa

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, όταν μικρές λεπτομέρειες, σε ανύποπτες στιγμές, κάνουν ηλίου φαεινότερο κάτι (για όποιον θέλει φυσικά να το δει) και παρουσιάζουν το πραγματικό πρόσωπο όλων των θιάσων που συμμετέχουν στο τσίρκο της βουλής.

Όπου κάθε θίασος υπάρχει για να καλύπτει όλο το κοινωνικό-πολιτικό φάσμα και να κρατάει αρκετά από τα γατοχρυσόψαρα (τους πολίτες-ψηφοφόρους) εντός του τσίρκου ώστε το όλο σύστημα να μην πάψει να λειτουργεί.
Όπου όλο αυτό εξηγείται στο παρακάτω παλιό άρθρο:
https://365meres.wordpress.com/2015/01/02/ta-gatoxrisopsara-oi-klown-kai-to-tsirko/

Εντός του τσίρκου αλλά χωρισμένους όπως εξηγείται παρακάτω:
https://365meres.wordpress.com/2014/12/08/apo-tis-ippodromies-tou-byzantiou/

Παίζοντας ο καθένας τον δικό του ρόλο.
Με άλλους να εμφανίζονται στη κεντρική σκηνή, άλλους στις μικρότερες πλαϊνές και άλλους σχεδόν όμοιους με τους μεγάλους εκτός, ώστε να πιάνουν και όσους περνάνε από εκεί κοντά:
https://365meres.wordpress.com/2014/03/24/mitosi-kai-politikos-karkinos/

Όλοι όμως δεν μπορούν να αποφύγουν να εκτεθούν από μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν είτε την ανικανότητα τους είτε τις ψεύτικες ταμπέλες που κουβαλάνε.

Με τα οποία έχει ασχοληθεί πάμπολλες φορές το μπλογκ:
1) https://365meres.wordpress.com/2015/11/24/info-solutions-anekdota/
2) https://365meres.wordpress.com/2015/01/20/100_dis_kai_270_euro_kostizoun_to_idio/
3) https://365meres.wordpress.com/2015/11/08/san-na-mh-perase-mia-mera/

Με διαφορά όμως χειρότερο είναι όταν ένας θίασος αποφασίζει να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο και εκμεταλλευόμενο τις οικονομικές και κοινωνικές περιστάσεις να παίξει με τον ευάλωτο ψυχισμό και τα συναισθήματα των πολιτών ώστε να κλείσει ένα από τα άκρα του τσίρκου.

Ειδικά όταν αυτός ο θίασος στη πραγματικότητα πρεσβεύει κάτι που έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τον ρόλο που ανέλαβε να παίζει.

Η ευθύνη γι αυτό δεν είναι απλά των πολιτών όπως συμβαίνει με τους υπόλοιπους θιάσους του τσίρκου αλλά είναι ξεκάθαρα των υπόλοιπων που επέτρεψαν να δημιουργηθούν τόσο έντονες συνθήκες ώστε πέρα από όσους δεν μπορούν να καταλάβουν με τι έχουν να κάνουν, να υπάρχουν και πολλοί πολίτες που ενώ ξέρουν και καταλαβαίνουν να μην ενδιαφέρονται ποιος λέει ο,τι λέει, αρκεί που τους εκφράζει.

Και είναι ο,τι πιο τραγικό έχει να επιδείξει αυτό το βρώμικο σύστημα.

Σαν να επιλέγεις να διοικήσει το Υπουργείο Υγείας κάποιος που ξέρεις πως παίρνει φακελάκι γιατί απλά λέει πως είναι κακό να συμβαίνει και να τον επιλέγεις γιατί δεν έχεις κάποιον καλύτερο ή δεν μπορείς να καταπολεμήσεις το γεγονός.
Οπότε, ας έχεις κάποιον, οποιονδήποτε, που έστω χαϊδεύει τα αυτιά σου.

Και όσο υπάρχει μια ομάδα με τόσο εκ διαμέτρου αντίθετο πρόσωπο από το προσωπείο που έχει φορέσει, που απλά λέει πράγματα για να επηρεάσει το θυμικό πολιτών, τόσο δεν θα μπορεί αυτός ο πολίτης που τους επιλέγει, να βρει κάποιον άλλο να κάνει έστω τις ελάχιστες πράξεις και όλα θα μοιάζουν στάσιμα αν όχι χειρότερα, με μόνο ευνοημένο το ίδιο το σύστημα.

Και όσο υπάρχει μια ομάδα όπως αυτή, τόσο θα βρίσκει πεδίο δράσης μια άλλη ομάδα που ο ρόλος της είναι πάντα εκτός, να κοιτάει αν τα σκοινιά που κρατάνε την τέντα του τσίρκου είναι γερά και να φροντίζει (με ήχο και εικόνα) ο θεατής-πελάτης-πολίτης που βρίσκεται εντός στα αριστερά στο κέντρο και προς τα δεξιά να νιώθει ασφάλεια μόνο μέσα στο τσίρκο και όσοι κάθονται τέρμα δεξιά να εναποθέτουν τις ελπίδες τους μόνο στην πιο ψεύτικη από τις ομάδες.

Γι αυτό και η παραπάνω εικόνα.
Γι αυτό και οι παρακάτω σύνδεσμοι

Λάθος Εθνικός Ύμνος:

Σπορά των ηττημένων του 1945:

Ψάξε-ψάξε (αναφορά στο Δίστομο) δεν θα βρεις:

Τι έγινε στο Δίστομο:
Σφαγή του Διστόμου

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Τα βόδια που έκλεισαν την ΛΕΑ (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης) σκεπτόμενοι οι μισοί «έλα μωρέ, σιγά μη χρειαστεί τώρα…» και χωρίς να σκέπτονται τίποτα οι άλλοι μισοί, παρά να μόνο να χωθούν μπας και κερδίσουν μερικά μέτρα, θα έπεσαν από τα σύννεφα όταν άκουσαν και είδαν το ασθενοφόρο από πίσω τους.

Κι όταν ένα βόδι πέφτει από τα σύννεφα δεν είναι αστείο.
Μπορεί και να σε σκοτώσει, έτσι και έχεις την ατυχία να βρεθείς στη πορεία του.
Όπως αυτά που πέφτοντας βρέθηκαν πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου να παίζουν τους οδηγούς με το ασθενοφόρο να τα βρίσκει στο δρόμο του.

Βόδια που πέρα από το να παίζουν τους οδηγούς και το να πέφτουν διαρκώς από τα σύννεφα με τις πράξεις τους, όταν έχουν οίστρο αναπαράγονται κιόλας.

Κι επειδή δεν έχουν την παιδεία και την εκπαίδευση ούτε σε δέντρο να σκαρφαλώσουν, ούτε βελανίδια να φάνε, είναι καθαρά θέμα τύχης και συγκυριών το να ξεφύγουν οι απόγονοι τους από το να τους μιμηθούν.

Γιατί συλλογικά αυτοί είμαστε!
Και πράττουμε αυτά που είμαστε!
Και δεν μας φταίει κανείς.
Δεν υπάρχει θεωρία συνωμοσίας εδώ.
Μόνοι μας συνωμοτούμε εναντίον μας.
Μόνοι μας επιλέγουμε να μην παραδεχόμαστε πως πρέπει να αλλάξουμε.

Και αυτό ισχύει και στο θέμα των κυβερνήσεων.
Και ισχύει γιατί ψηφίζουμε αυτό που είμαστε!
Τα υπόλοιπα είναι να είχαμε να λέγαμε!

Κι όσο δεν ξεκινάμε να αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι, ώστε κάποια στιγμή να μην είμαστε βόδια που παραδίδουν στη κοινωνία άλλα βόδια αλλά να δώσουμε σωστούς πολίτες που δεν θα τους περνάει καν από το μυαλό να πατήσουν μέσα στη ΛΕΑ και ο αντικατοπτρισμός του εαυτού τους σε όλα τα επίπεδα (από τον ΚΟΚ μέχρι τα κόμματα) δεν θα μοιάζει με αυτό το άσχημο θέαμα που παράγουμε εμείς σήμερα, ο εαυτός μας θα συνεχίσει να εκπροσωπείται (από τον δρόμο μέχρι τη Βουλή των Ελλήνων) από απογόνους πιστή αντιγραφή δική μας και δεν θα αλλάξει τίποτα, ποτέ!

Τα 201 καναρίνια παραπληροφόρησης-Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν

χαρι

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, πως η παραπληροφόρηση παίρνει την θέση της πραγματικότητας, παρασύρει και οδηγεί σε λάθη, μέσα από ένα χαριτωμένο περιστατικό.

Πλημμύρισε το διαδίκτυο ένα δημοσίευμα που γίνεται copy-paste ανάμεσα σε όλα τα μπλογκ και τα site, από σκουπίδια μέχρι τα πλέον σοβαρά, πως και καλά το ψευδώνυμο του ο Χάρρυ Κλυνν το πήρε από τον επιθεωρητή Κάλαχαν.
Πως του άρεσε και γι αυτό έκανε το βρώμικος Χάρι, καθαρός Χάρι!

Ενώ η πραγματικότητα είναι πως το ψευδώνυμο του το «κληρονόμησε» από τους φίλους του που κατά λάθος έκαναν το Φλιν (από τον ηθοποιό Έρολ Φλιν) Κλιν.
Που του άρεσε και για να το ταιριάξουν έβαλαν και το Χάρι.

Το λέει στο παρακάτω βίντεο, σε συνέντευξη που έδωσε το 1993 στον νεαρό τότε Νίκο Χατζηνικολάου:

Και για τους απογόνους του άπιστου Θωμά που δεν πιστεύουν πως την πάτησαν και θέλουν περισσότερα στοιχεία, η πρώτη ταινία της σειράς Επιθεωρητής Κάλαχαν έπαιξε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1971 ενώ ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης παρουσίασε ο ίδιος τον εαυτό του και μας συστήνεται ο ίδιος σαν Χάρρυ Κλυνν στην αρχή της ελληνικής ταινίας Τα 201 καναρίνια, που προβλήθηκετο 1964
<<Θα είμαι πολύ σύντομος και πρώτα πρώτα να συστηθώ. Ονομάζομαι Χάρρυ Κλυνν>>
(στο 00:12):
http://www.veoh.com/watch/v28552862pZ4BtPSm