Category Archives: Πολιτική

Διαδραστικές παραστάσεις από την εποχή της Τουρκοκρατίας…

IMG_20190321_102732_415

Αποκεντρωμένη Περιφέρεια, Ελλάδα, 2019.
Λιγότερη κίνηση έχει στο πιο κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης εν μέσω εκπτώσεων.
Για πράγματα που σε όλες τις Ευρωπαϊκές -και γενικά σοβαρές ανά τον πλανήτη- χώρες γίνονται εδώ και πολλά χρόνια ηλεκτρονικά.

Που σε εμάς δεν γίνονται ούτε με φυσική παρουσία γιατί μπορεί να λείπει ο ένας από τους δύο υπαλλήλους, να πέφτει και το σύστημα και χαρτάκι προτεραιότητας γιοκ.

Αλλά στη χώρα που έχει μείνει στο δημόσιο που είχαν συστήσει οι Οθωμανοί, κοπανάμε μια νέα ταμπέλα-τίτλο σε μια υπηρεσία-θεσμό-οργανισμό κλπ κι όλα Ο.Κ.

Α! Όλα κι όλα!
Στα βαφτίσια είμαστε πολύ καλοί και με δημιουργική φαντασία.

Στο να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος που να συντηρεί τη ραχοκοκαλιά του λιποβαρούς σώματος του για να υπηρετεί το άτομο-ιδιώτη-πολίτη, που με τη σειρά του θα το ανταμείβει και θα το προσέχει κι όχι να διατηρούμε ένα απαρχαιωμένης νοοτροπίας κρατικό μηχανισμό που όλοι ιδρώνουν για να σηκώνει η ράχη του όλους όσους είναι γαντζωμένοι πάνω του, είναι που τα χαλάμε

Πως αλλιώς θα εκλέγονται όμως οι περιφερειάρχες (και οι δήμαρχοι και οι βουλευτές που ονειρεύονται να γίνουν υπουργοί κοκ) αν δεν έχουν δημόσιους υπάλληλους να διορίσουν, να χαϊδέψουν, να προωθήσουν;

Να κάνουν (και να κρίνονται γι αυτό) έργο;
Ποιος ανόητος θα διάλεγε το δύσκολο από το εύκολο;
Το YOLO έχουμε σαν σλόγκαν και οι πολίτες και οι πολιτικοί.
Κι αφού ζούμε μόνο μια φορά, τι μας νοιάζει για τους άλλους και το μετά;

Σοβαροί να είμαστε λοιπόν.
Δεν θα πετάξουμε τόση προσπάθεια που έβαλαν εκατομμύρια Έλληνες τόσων γενεών για να χτιστεί/συντηρηθεί το πελατειακό κράτος και να δημιουργεί το σύστημα πολιτικές πυγολαμπίδες που «λατρεύονται» από αδαείς πολίτες, γιατί απλά εκτίθενται στα φώτα των ΜΜΕ και λάμπει η -συνήθως φουσκωμένη από τη καλοπέραση– κοιλιά τους, από τα οφέλη του τριψίματος του πισινού τους στη καρέκλα…

Το μόνο παρήγορο είναι πως μας τελειώνουν σιγά-σιγά οι «έχω μπάρμπα στη Κορώνη» αγράμματοι αγροίκοι που την έβλεπαν εξουσία και όλοι οι υπάλληλοι που συνάντησα (όσες φορές χρειάστηκε να βρεθώ για παράδειγμα στον συγκεκριμένο οργανισμό) διαθέτουν -πλέον- ευγένεια, τρόπους και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ακόμη και σε ένα δημόσιο που μας έμεινε…αμανάτι από την Τουρκοκρατία.

Δεν φταίει αυτό, η νοοτροπία μας σαν πολίτες που έχει μείνει παγιδευμένη στα χρόνια της σκλαβιάς και μας βγάζει τον Καραγκιόζη τα φταίει…

Καραγκιόζη που κρατήσαμε-υιοθετήσαμε από τη Τούρκικη λαϊκή παράδοση, μαζί με όσα κουτοπόνηρα, ψευτό-καταφερτζίδικα μας έχουν φέρει απλά να επιβιώνουμε ως χώρα και λαός (όπως κι εκείνος) και να μην έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός από τότε…

Μόνο που ο Καραγκιόζης, ενώ ήταν/είναι μια γλυκόπικρη σάτιρα όλοι γελούσαν/γελάνε χαζοχαρούμενα σαν να έβλεπαν/βλέπουν κωμωδία, χωρίς να βλέπουν τον εαυτό τους ως τον παραγωγό των σκιών…

Γι αυτό κι έχουμε καταντήσει τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, ένα σκοτεινό, άσχημο θέατρο που δεν βγάζει ούτε τα έξοδα του, με τις κάκιστες παραστάσεις που ανεβάζει καθημερινά

Διαδραστικές παραστάσεις σαν αυτή που παρακολούθησαν συμμετέχοντας σήμερα 21/3/19 εκατοντάδες πολίτες-συναλλασσόμενοι.
Παραστάσεις που εμείς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, βοηθάμε να μπορούν να ανέβουν, όπως και όλες τις προηγούμενες.

Που όταν ακούς κάποιες φορές κάποιους να ωρύονται ψάχνοντας τους υπαίτιους, σου έρχεται να τους αρπάξεις και να τους πας μπροστά σε ένα καθρέπτη.
Αν και άδικος κόπος γιατί θα δουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους…

Υ.Γ.
Απλά για την ιστορία η αναφορά της ημερομηνίας, αφού και το 2029 ίδιες καταστάσεις θα βιώνουμε, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε αλλάξει σαν λαός ώστε να παράγουμε άλλους πολιτικούς που θα κάνουν πράξη την εντολή μας για μια εκ βάθρων αλλαγή.

Advertisements

Μπορείς; Δυστυχώς,όχι!

ekloges-dimos-thessalonikis

Μετά το πολιτικό πτώμα (Ψωμιάδης) και την δέσμευση του να καταργήσει το μοναδικό σωστό που έκανε η διοίκηση Μπουτάρη (πασαλάκια) αντί να δει πως θα κάνει το επόμενο βήμα ώστε να βελτιώσει περαιτέρω τη κατάσταση, άλλο ένα πολιτικό απολίθωμα (Ταχιάος) έκανε επίδειξη της παλαιοκομματικής νοοτροπίας και της έλλειψης πολιτικού ήθους όταν αφορά εκλογές/θέση/καρέκλα.

Και μάλιστα διπλή.
Πράξη πρώτη, έκλεψε υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο από τον Μάκη Κυριζίδη.

Εννοείται με την αγαστή συνεργασία του υποψηφίου που -προφανώς- μετά το πλεύρισμα του από τον εκλεκτό της ΝΔ, αφού στο πρόσωπο του είδε ένα αναγνωρίσιμο άτομο που θα του έφερνε ψήφους (όπως έγινε με τις ευρωεκλογές και τον Ζαγοράκη) πούλησε τον άσημο και επέλεξε αυτόν που θεωρεί πιο σίγουρη οδό προς την εκλογή του, δείχνοντας πόσο λίγο μετράνε γι αυτόν τα προγράμματα και οι θέσεις του κάθε υποψήφιου δημάρχου.

(Ο λόγος για τον Αλέξη Αλεξίου που σε μια χώρα με σοβαρούς πολίτες, γι αυτή του και μόνο τη πράξη θα έπρεπε να θεωρείται σίγουρο πως θα τιμωρηθεί με τη μη εκλογή του).
Πράξη δεύτερη, σε ραδιοφωνική συνομιλία του με τον Γιάννη Μυλόπουλο, όταν νόμισε πως βρίσκεται εκτός αέρα είπε για τον συνομιλητή του «Άσε τον ρε τώρα, γάμησε τον τον μαλάκα χα χα«
Το ηχητικό (από το 9:25):

https://soundcloud.com/user-152996353/0gdcaryxgyay#t=9:25

Τα πράγματα είναι απλά.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως το σάπιο, μέσα σε καινούργια συσκευασία ή απλά με μια καινούργια ετικέτα, παλαιοκομματικό σύστημα θα είναι ελκυστικό στους πολίτες, ακόμη κι αν αφορά τον μικρόκοσμο τους (δημοτικές εκλογές) αυτά θα συμβαίνουν διαρκώς.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως ο πολίτης βαριέται να ψάξει, να μάθει, να βρει, να ανακαλύψει μόνος του και στέκεται μόνο σε όσα του πλασάρει το σύστημα, μέσα από ΜΜΕ που άμεσα ή έμμεσα, από επιλογή ή από ανάγκη (π.χ. διαφημίσεις-δωράκια), ακολουθούν συστημικές γραμμές, ακόμη κι αν τον αφορά σε απόλυτο βαθμό τη ζωή του (δημοτικό συμβούλιο) αυτά θα συμβαίνουν συνεχώς.

Παλαιοκομματικό σύστημα που εκ των πραγμάτων επιλέγει αυτούς που το εκφράζουν και αυτούς που εμπιστεύεται πως θα το υπηρετήσουν.
Είτε όταν στρέφεται εντός της δεξαμενής του είτε όταν ψωνίζει από το πανέρι.

Ακόμη κι όταν ξεγελάει τους πολίτες με κάτι που μοιάζει «εξωτικό» όπως έγινε με το τρολ-δήμαρχο, τον Μπουτάρη.

Αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να στηριχθεί από την τότε νέα αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια σημερινή κυβέρνηση.

Που –αυτό είναι που πρέπει να γίνει αντιληπτό από ΟΛΟΥΣ και αφορά ΟΛΟΥΣ τους υποψηφίους που στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας– στο πρόσωπο του δεν βρήκε τον καλύτερο για την πόλη αλλά τον ιδανικότερο για να τους δώσει τη νίκη.

Που έφερνε μια νέα εικόνα σε σχέση με τη κλασικό πολιτικό κι ήταν θελκτικός σε όσους -και με το δίκιο τους- αηδίασαν από τους ξύλινους πολιτικούς σαν τον Παπαγεωργόπουλο που άφησε τον δήμο έρμαιο ποντικών και αρουραίων που έφαγαν δεκάδες εκατομμύρια κάτω από τη μύτη του και άμεσα ή έμμεσα τρολάρισαν με τη ψήφο τους.

(Όπως τρολάρισαν για παράδειγμα με τον -ο,τι να ‘ναι- Ψινάκη στο Μαραθώνα.
Κι όταν κάηκε ο κόσμος τον τρολάρισε, όπως τρολάρισε όλους όσους τον ψήφισαν και όταν έκοψε στη μέση τον μαραθώνιο για να περάσει με το αυτοκίνητο του.)

Αλλά πέρα από αυτό το εικονικά καινούργιο και διαφορετικό, μηδέν εις το μηδέν, μηδέν.

Γι αυτό και για όποιον έζησε τη πόλη, ο Μπουτάρης αποδείχθηκε πιο παλιός από τους παλιούς.
Τα παραδείγματα περί της αποδείξεως του παραπάνω, περισσότερα από αρκετά για όποιον δεν φοράει κομματικές παρωπίδες και –σημαντικό– ζει στη πόλη.
(για τους Αθηναίους π.χ. που έβλεπαν την εικόνα που του έφτιαχναν τα ΜΜΕ, ήταν ο καλύτερος όλων)
1) O Μπουτάρης, οι γάιδαροι και τα πρόβατα
2) Ο Τόμας Εντουαρντ Λόρενς και η πλατεία Αριστοτέλους

Όπως πιο παλιά από τους παλιούς αποδεικνύεται και η Νοτοπούλου, που ίσως ξεγελάει κάποιους λόγω ηλικίας. Νεότατη όσον αφορά τη βιολογική της ηλικία, υπερβολικά γριά σαν πολιτικός.

Γιατί κανένα κόμμα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον δήμο.
Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η νίκη σαν πλήγμα στο αντίπαλο κόμμα.
Που όλες (χωρίς εξαίρεση) τις φορές καταλήγει να δημιουργεί μια πληγή στη πόλη.
Που κάνει τη καθημερινότητα διαρκώς χειρότερη και έχει δημιουργήσει μια παγιωμένη κατάσταση που βάζει στον πάγο οποιαδήποτε σκέψη του πολίτη για μια καλύτερη επόμενη μέρα.

Γιατί ακόμη και μια καλή ιδέα που εφαρμόζει κάποιος, αν αυτός είναι δεμένος με το παλιό και το σύστημα, η αντίδραση και η μη αποδοχή της γίνεται σχεδόν αντανακλαστικά.
Ακόμη κι αν του δίνει τα εύσημα κάποιος που τον πολέμησε λυσσαλέα για όλα τα άλλα.
https://www.facebook.com/haris.tz/posts/10218822812825273

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μπαίνει στο κάδρο του πολίτη η πόλη αλλά βλέπει το κόμμα που έχει κρεμάσει το πορτραίτο του δημάρχου στον τοίχο του δημαρχείου.

Έχεις λοιπόν την πολιτική αντίληψη σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος πως είναι προς το συμφέρον σου να αφήσεις εκτός της φωτογραφίας της πόλης όλο το πολιτικό σύστημα εξουσίας;

Έχεις την πολιτική ικανότητα σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος να αφήσεις εκτός όλους αυτούς και να βάλεις μέσα στο δημαρχείο και το δημοτικό συμβούλιο μόνο νέους και ανθρώπους που δεν είναι κάτω από την ομπρέλα κομμάτων εξουσίας;

Δυστυχώς όχι!
Όπως δεν την είχες και στις εκλογές του ’12 (κι ας είχες δύο κολλητές ευκαιρίες) να αφήσεις εκτός τα μεγάλα κόμματα δημιουργώντας ένα πολιτικό σοκ. Αντί αυτού, δημιούργησες ένα νέο ΠΑΣΟΚ που σαν κυβέρνηση άλλαξε σε ένα δεξιό μόρφωμα και πλέον κοντεύει να μεταλλαχθεί σε ένα απολυταρχικού τύπου καθεστώς…
Αν την έχεις, ιδού ο Δήμος ιδού και το πήδημα που μπορείς να ρίξεις ξεπερνώντας το παλαιοκομματικό σύστημα.

Μπορείς, έστω εκεί που αφορά τον πυρήνα της καθημερινότητας σου, το δήμο, να αφήσεις εκτός Ψωμιάδη, Ταχιάο, Νοτοπουλού, Βούγια, Ορφανό και το υπόλοιπο κακό συναπάντημα και στις 27 Μαΐου να είναι στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου δημοτικοί σύμβουλοι μόνο από Ρακκά, Κυριζίδη, Ζέρβα, Λεκάκη και όλους τους υπόλοιπους (ψάξε και λίγο, μη το περιμένεις από τα ΜΜΕ, δεν πρόκειται ούτε να τους αναφέρουν, αλλά ούτε και στο πιάτο) και να τους οδηγήσεις να συνεργαστούν και να βάλουν τα φρέσκα μυαλά τους να εργαστούν για το καλό της πόλης;

Αν το κάνεις αυτό, τους αναγκάζεις να αφήσουν μικρο-εγωισμούς στην άκρη (και τα όποια δικά τους κατάλοιπα κομματικής/ιδεολογικής οπτικής) και τους ωθείς να δώσουν τα χέρια για την πόλη. Γιατί εσύ, ο πολίτης-ψηφοφόρος, γιατί εσύ, ο πολίτης-εντολέας τους δείχνεις πως μπορείς να αφήνεις στην άκρη την κομματική ψήφο και να ψηφίζεις για την πόλη.

Γιατί η πόλη δεν ακολουθεί πολιτικές ιδεολογίες.
Δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε κεντρώα, ούτε δεξιά.
Το μόνο που μπορεί να είναι μια πόλη είναι όμορφη και ανθρώπινη για τους πολίτες της.

Κάτι που κανένας από τους παλιούς και όσους εναγκαλίζονται με τα κόμματα δεν μπορεί να το προσφέρει, μόνο να το στερεί μπορεί.

Υ.Γ. 1
Για να καταλάβεις τι καθοδηγούμενο φυτό σε θεωρούν, αυτός που έκανε την πιο ουσιαστική αντιπολίτευση στον δήμο ήταν ο Ρακκάς και δεν τον παίζει κανένα ΜΜΕ της πόλης εκτός (και προς τιμήν τους) από το Makpress.
http://makpress.blogspot.com/2016/09/blog-post_676.html
http://makpress.blogspot.com/2019/02/blog-post_0.html

Υ.Γ. 2
Όπως ακριβοδίκαιη και εύστοχη αντιπολίτευση έκανε παλιότερα ο Χρήστος Μάτης κι εσύ απέδειξες τι φυτό είσαι αφήνοντας τον εκτός δημοτικού συμβουλίου.
(Ποιος είναι ο Χρήστος Μάτης, ε;)

Υ.Γ. 3
Τι θα αποδείξεις τώρα;
Στο στοίχημα πάντως το «Μια από τα ίδια» παίζεται στο 1,05 και αν και είναι πολύ μικρό ως ποσοστό, αναμένεται να φορτωθεί τόσο που σε λίγο καιρό θα είναι κλειδωμένο.Στο χέρι σου και στη ψήφο σου είναι να οδηγήσεις τις εταιρείες να χάσουν γιατί θα επιλέξεις αυτούς που δεν υπολογίζουν (ούτε οι εταιρείες ούτε τα κόμματα που και αυτά εταιρείες είναι, που όλες τους στοιχηματίζουν και κερδίζουν στο ότι δεν ξέρεις να διαλέξεις το σωστό)

Μπορείς ρε;

Ψηφοφόρος, ο μπούφος που φροντίζει να εκκολάπτονται μπούφοι…

Το Μακεδονικό πουλάει…
Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο γεγονός
Πουλάει από όλες τις απόψεις και από όλες τις πλευρές.

Είναι λοιπόν το νούμερο ένα όχημα της εποχής για να επενδύσει πάνω της το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, αφού όλοι τους έχουν ακόμη γατοχρυσόψαρα στις πολιτικές τους γυάλες.

Πολιτικό προσωπικό που οι περισσότεροι θέλουν να θεωρούν πως κάνει πράγματα μελετημένα και με σχέδιο γιατί δεν θέλουν να αντανακλά πάνω τους η ανικανότητα και η ανεπάρκεια η δική μας, μιας και δεν προκύπτουν από παρθενογένεση αλλά βγαίνουν μέσα από εμάς.

Είναι κάτι παρόμοιο με το ποδόσφαιρο για παράδειγμα.
Που δεν πάει καλά η ομάδα μας και έχουμε μια περισσή ευκολία να βαφτίσουμε μια ήττα με 2-3 (από 2-0) ως στημένο γιατί μας κάθεται καλύτερα αυτό από το να παραδεχτούμε πως δεν μπορεί παραπάνω.

Που έχεις μια διαιτησία για κλάματα αλλά είναι προτιμότερο να θεωρείς πως ο διαιτητής σε αδικεί πάντοτε επί σκοπού κι όχι από ανικανότητα για να μην παραδεχθείς πως αυτή τη ποιότητα πρωταθλήματος και διαιτησίας σου αξίζει να έχεις.

Γιατί τότε θα πρέπει να παραδεχθείς πως σε κοροϊδεύουν επειδή τους δίνεις εσύ τη δυνατότητα να το κάνουν και θα βρεθείς στο σταυροδρόμι που πρέπει είτε να αποδεχθείς πως έτσι θα συνεχίσουν να είναι τα πράγματα είτε πως πρέπει να τα αλλάξεις.

Κι επειδή να τα αλλάξεις είναι δύσκολο γιατί δεν είσαι εκπαιδευμένος σαν καταναλωτής-πελάτης αλλά ούτε και να παραδεχθείς πως αυτό σου αξίζει θέλεις, προτιμάς να δημιουργείς το σενάριο του καθολικά στημένου σκηνικού.

Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει σε όλα τα θέματα που καταλήγουν να εφάπτονται του πυρήνας της κοινωνίας.

Φανταστείτε τη κοινωνία σαν ένα πρόσωπο σε ένα μεγάλο δωμάτιο και όλα όσα μπορείτε να σκεφτείτε πως την αφορούν, σαν μεμονωμένους καθρέπτες (αφού δεν χρειάζεται να αναλογιστείτε πως συνδέονται) τοποθετημένους διάσπαρτα και προς κάθε πιθανή γωνία, χωρίς την παραμικρή επαφή μεταξύ τους.

Ότι και να συμβεί μέσα σε αυτό το δωμάτιο, όπου και να πάει να σταθεί το άτομο, με όποιο καθρέπτη και να ασχοληθεί, το ίδιο πρόσωπο θα καθρεπτίζεται και στους υπόλοιπους.

Κι ας μη μπορεί να κάνει τη διασύνδεση. Δεν χρειάζεται.
Εξάλλου, όπως λέει η -όχι κινέζικη- έκφραση, μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Αυτό λοιπόν αυτό το άτομο-κοινωνία, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τον εαυτό του/της στα πάντα και εξαίρεση δεν θα μπορούσε να είναι το πολιτικό προσωπικό.

Που αν αφαιρέσεις την εξοικείωση που έχουν με τα ΜΜΕ και το ότι έχουν αποκτήσει χωρίς καν να προσπαθήσουν (η ανεκπαίδευτοι πολίτες που λέγαμε) έναν αέρα ανωτερότητας σε σχέση με τους ψηφοφόρους τους, ώστε να μπορούν να επιστρατεύουν θράσος όταν νιώθουν πως στριμώχνονται και στο σάστισμα που δημιουργούν να ανακτούν το πάνω χέρι και να ξεφεύγουν από τη δύσκολη θέση, δεν έχουν τίποτα παραπάνω από τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

(Κι αυτό με την εξοικείωση και τον αέρα όχι όλοι, ένα μικρό ποσοστό τους που κάνει κουμάντο στις διάφορες ομάδες του πολιτικού τσίρκου.
Οι υπόλοιποι περνάνε και δεν ακουμπάνε, αρκούμενοι να παραμένουν όσο πιο μακριά γίνεται από τα φώτα της δημοσιότητας και να περνάνε απαρατήρητοι για να μη προκαλέσουν τα μεγάλα κεφάλια, γιατί είναι απλά ένα κλικ παραπάνω από τον απλό ψηφοφόρο, όσον αφορά τη προσωπικότητα που διαθέτουν, ως πολιτικά όντα.)

Κι επειδή από άποψη ουσίας δεν έχουν τίποτα παραπάνω όσον αφορά τις ικανότητες, οτιδήποτε συμβαίνει γίνεται είτε γιατί το κράτος έχει μια συνέχεια είτε κατά τύχη.

Γιατί πέρα από όλα τα άλλα, είναι εξαιρετικά σπάνιο να δεις π.χ. να αναλαμβάνουν υπουργοί άτομα που έχουν άμεση σχέση με τον τομέα ευθύνης του κάθε υπουργείου ώστε να πεις πως τουλάχιστον διαθέτει τα τυπικά προσόντα και υπάρχει μια δόση τεχνοκρατισμού που μπορεί να αποδώσει το κάτι τις…

Συνήθως βλέπεις γιατρούς να αναλαμβάνουν το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, δικηγόρους να αναλαμβάνουν το Τουρισμού, καθηγητές φιλολογίας να προΐστανται στο Προστασίας του Πολίτη κοκ…

Όπως βολεύει τον -συνήθως- ανεπάγγελτο (όσον αφορά τα εργασιακά ένσημα) πολιτικό τους προϊστάμενο.

Κάτι που:
α) φαντάζει απόλυτα φυσιολογικό και ωραίο στη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων γιατί τόσο τις κόβει πολιτικά και αυτού του είδους τη δημοκρατία θεωρεί σωστή και επιβραβεύει/διαιωνίζει με τη ψήφο της
β) φαντάζει λάθος και αποκρουστικά άσχημο στη μικρή μειοψηφία, όμως δεν ξέρει πως να απαλλαγεί από αυτό το παγιωμένο σκηνικό και το διατηρεί από φόβο για το άγνωστο.

Πολιτικό σκηνικό που διατηρούν πολίτες που δεν απαίτησαν ποτέ να εκπαιδευτούν αλλά και δεν θέλησαν ποτέ να το κάνουν ατομικά, ψάχνοντας ένα σωρό δικαιολογίες, όπως ακριβώς και με την ομάδα τους και το ποδόσφαιρο, μπάσκετ κοκ.

Ανεκπαίδευτοι πολίτες και μια πραγματική δημοκρατία που όχι απλά δεν γνώρισαν, ούτε σκέφτηκαν ποτέ πως μπορούν να έχουν.
Κι ας είναι πολύ απλή στη σύλληψη και τη δημιουργία της:
Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες….

Πολίτες λοιπόν με τόσο χαμηλές πολιτικές ικανότητες δεν θα μπορούσαν να έχουν ως εκπροσώπους (που αποφασίζουν γι αυτούς ή που θέλουν να τους ψηφίσουν ώστε να αποφασίσουν γι αυτούς) τίποτα αϊτούς.
Μπούφοι πολίτες, μπούφους πολιτικούς θα εκκολάψουν…

Μπούφοι πολιτικοί που είναι αρκετά κουτοπόνηροι όμως ώστε αφού εκκολαφθούν να φορτώσουν τα δικά τους βάρη και στους υπόλοιπους που είτε ξεγελιούνται και τα πιστεύουν ως δικά τους, είτε τους δένει τα χέρια η αίσθηση ηθικής, είτε αναγνωρίζουν πως όσα πολιτικά μπουφό-αβγά και να έσπαγαν, αν δεν πάψουν να είναι τόσοι πολλοί οι μπούφοι-πολίτες που τα παράγουν δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.

Που για να μεταλλαχθούν χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουν πως αξίζει, μετά τον τρόπο και μετά όλο αυτό θα θέλει τον χρόνο του.
Δεν εξελιχθήκαμε άλλωστε μέσα σε μια νύχτα από άνθρωποι των σπηλαίων σε αυτό που είμαστε τώρα.

Μέσα σε όλο αυτό υπάρχουν και κάποιοι πολίτες που είναι -αφελώς- ανυπόμονοι και επειδή θα ήθελαν να μπορούσαμε να βιώσουμε τα οφέλη μιας τέτοιας αλλαγής πιστεύουν αδοκίμαστους «σωτήρες» δίνοντας στην ουσία παράταση στο σύστημα.
Είπαμε, οι μπούφοι γεννάνε μπούφους…

Όπως ανυπόμονοι (επιστρέφοντας στο θέμα μας) να βιώσουν τα οφέλη της εκμετάλλευσης του Μακεδονικού είναι όλοι οι πολιτικοί μας.
Και όπως είναι ανυπόμονοι αλλά ελάχιστα ικανοί, δεν μπορούν να αποφύγουν να γελοιοποιούνται στα μάτια όλων των υπόλοιπων πλην των προσωπιδοφόρων οπαδών τους.

Πρέπει λοιπόν να γίνει καθόλα πιστευτό πως ένας νυν αλλά και ένας υποψήφιος περιφερειάρχης:
α) όχι απλά δεν γνωρίζουν πως οι πινακίδες στους δρόμους που οδηγούν προς το γειτονικό κράτος αναγράφουν τη πόλη-πρωτεύουσα (όπως αντίστοιχα τη πόλη-πρωτεύουσα μας αναγράφουν και όλες σχεδόν οι δικές τους) αλλά πρέπει να γίνει συνείδηση πως
β) δεν διαθέτουν καν την αντιληπτική ικανότητα να έχουν εξάγει ένα τέτοιο συμπέρασμα μέσω απλής παρατήρηση τους.

Εκτός κι αν τη παρακάτω πινακίδα για παράδειγμα που δεν θα αλλάξει ο νυν περιφερειάρχης κερδίσει ο άλλος και την αλλάξει γιατί δεν θα τον παραξενέψει πως γίνεται ο συνοριακός σταθμός να απέχει 10χλμ αλλά για τη γειτονική χώρα να θέλουμε ακόμη 155, μετά από αυτόν…

155 χλμ από μια έκταση που δεν ανήκει σε κανένα κράτος !!!!
Στραβώθηκαν όλοι, από το Στράβων μέχρι τους χάρτες της Google…

Καθόλου απίθανο να μην έχουν συνδυάσει το γεγονός πως και η πρωτεύουσα τους λέγεται Σκόπια και σου λένε, ε μάλλον στη χώρα θα αναφέρονται οι δικές μας, ας μην τις αλλάξουμε/ας τις αλλάξουμε για να χαϊδέψουμε τα αυτιά του ακροατηρίου μας.

Κι αν υπάρχει και καμιά που να μην είναι σίγουρο που αναφέρεται, εκεί να δείτε πάρτι.
Με ένα φτυάρι στο χέρι θα είναι και οι δυο.
Το πρωί θα βάζει ο ένας τη δική του, το απόγευμα θα την αλλάζει ο άλλος…

Ζήσαμε λοιπόν το απίστευτα τραγελαφικό σκηνικό, να έχουμε από τη μια τον
Απόστολο Τζιτζικώστα να πετάει επαναστατικές δεξιές κορώνες «πως όσο αυτός είναι περιφερειάρχης οι πινακίδες θα γράφουν Σκόπια» και τον Χρήστο Γιαννούλη να σηκώνει το γάντι και να εξαπολύει τις δικές του αριστερές από την άλλη, απορώντας πως θα μπορέσει ο πρώτος να μην εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα.

Θα τα διαβάζουν αυτά οι κάτοικοι των Σκοπίων (της πόλης), θα βλέπουν σε αυτούς τους δυο το αντιπροσωπευτικό δείγμα επιπέδου του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας και θα τα βάζουν με τη κυβέρνηση τους, που μας άφησαν τα σώβρακα…

Περιμένοντας τους κατάλληλους πολίτες για επιβίβαση…

Ένα μέσο μαζικής μεταφοράς χρειάζεται πολίτες-επιβάτες για να πεις πως εξυπηρετεί κάποιο σκοπό και δικαιολογεί τον τίτλο του. Αλλιώς είναι απλά ένα παραλληλόγραμμο (συνήθως) άχρηστο κουτί πάνω σε ρόδες.

Το καλό με αυτά τα «κουτιά μεταφοράς ανθρώπων» είναι πως δεν υπάρχει face control στις πόρτες, ούτε κανένας παράξενος κανόνας-προϋπόθεση για το ποιος μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, αρκεί να διαθέτει εισιτήριο ή να πληροί τα κριτήρια δωρεάν μετακίνησης.

Κι αυτό γιατί η δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνηση εντός μιας περιοχής-μιας πόλης- της χώρας, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη (άρθρο 5, παρ.4) για όλους τους πολίτες.

Με αυτό ως δεδομένο, τα ΜΜΜ πάντα θα έχουν λόγο ύπαρξης και πάντα θα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Ειδικά σε πόλεις που ενώ έχουν μεγάλο πληθυσμό και έκταση δεν διαθέτουν πληθώρα διαφορετικών μέσων, όπως η Θεσσαλονίκη, η δημιουργία-κατασκευή ενός δεύτερου μέσου μόνο ως ευχάριστη είδηση μπορεί να κυκλοφορήσει.

Με τους πολίτες να περιμένουν τη στιγμή που θα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ώστε να αποκτήσει και η πόλη έναν άλλο αέρα.

Και ψυχολογικά, αφού άλλη θα είναι η διάθεση του οποιουδήποτε, αν ξέρει πως δεν θα τον τρώει η κίνηση για να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β, ούτε θα είναι εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες, να περιμένει στο πεζοδρόμιο, με ζέστη, κρύο, βροχή, υγρασία αλλά και πρακτικά, αφού όλοι ευελπιστούν να μειωθεί η ανάγκη για τη χρήση Ι.Χ με συνέπεια να βελτιωθεί και η ποιότητα του αέρα που αναπνέει όποιος θα κινείται στο κέντρο.

Το μετρό Θεσσαλονίκης όμως δεν είναι ούτε καν σαν τον αέρα, που δεν τον βλέπεις αλλά υπάρχει και τον αισθάνεσαι και μέρος του είναι υπεύθυνο που ζούμε.

Είναι – στην κυριολεξία του- ο αέρας ο κοπανιστός που πουλάει το εκάστοτε μαντρί εξουσίας στη προσωπική του πελατεία, μέσω του οποίου προσπαθεί να αναπνεύσει πολιτικά και να επιβιώσει στα ψηλά που ανέβηκε.

Γιατί στα πολύ ψηλά είναι γνωστό πως λιγοστεύει το οξυγόνο αλλά και η επαφή με τη πραγματικότητα και τη καθημερινότητα.

Είναι ο….φανταστικός στην αίσθηση αέρας που σηκώνει όταν περνάει ο συρμός ενός μετρό που δεν υπάρχει.

Είναι (για να μη ξεχνιόμαστε) ο ίδιος αέρας στον οποίο ταξιδεύουν και τα αόρατα ραδιοκύματα του ελεύθερου WiFi του Σαμαρά.

Είναι ο ίδιος αέρας που μετατοπίζει, καθώς κινείται προς το Σέιχ Σου, το τελεφερίκ του Μπουτάρη και που διασχίζουν οι πύραυλοι της διαστημικής μας υπηρεσίας.

Είναι ο ίδιος ακριβώς αέρας που βγαίνει όταν ανοίγει το στόμα του οποιοσδήποτε απευθύνεται στη ψήφο των πολιτών.

Και γιατί να μην είναι, αφού πάντα βρίσκονται αρκετοί για να τον αγοράσουν μιας και σαν πολίτες-πολιτικά όντα, απλά δεν υπάρχουμε

Ευτυχώς λοιπόν που τα ΜΜΜ δεν μπορούν να κάνουν διακρίσεις στο αν οι πολίτες τα αξίζουν κι έτσι, όταν κάποια στιγμή ολοκληρωθεί και πάψει -επιτέλους- να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης του κάθε πολιτικού κλόουν, θα εξυπηρετεί τους πάντες, χωρίς διακρίσεις.

Ακόμη και μετά από την εποχή (ίσως στο πολύ απώτερο μέλλον, ίσως ποτέ) που στις αποβάθρες των σταθμών θα περιμένουν άνθρωποι που θα έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα που δεν θα έχει ανάγκη τα ΜΜΜ για να μεταφέρει μαζικά τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες του…

Άνθρωποι που θα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους τα αυτονόητα

Εκεί που θάβουν τους θησαυρούς στα 40 εκατοστά βάθος…

15/12/18 Οδός Κεσανλή, 40 Εκκλησιές, Θεσσαλονίκη (ενδεικτικά, μια από τις πολλές παρόμοιες περιπτώσεις)…

Όλοι ξέρουμε πως το νερό είναι το βασικό συστατικό της ζωής.
Είναι κοινό μυστικό πως χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε ζωή, στις μορφές που τη γνωρίζουμε.

Ακόμη και οι κατσαρίδες που είναι από τα ελάχιστα πλάσματα που μπορούν να επιβιώσουν μιας πυρηνικής καταστροφής, γιατί αντέχουν 100 φορές μεγαλύτερη έκθεση σε ραδιενέργεια από εμάς (ενώ έκθεση σε 1000 μονάδες Ραδονίου σκοτώνει έναν ενήλικα άνθρωπο σε μόλις 10 λεπτά και η βόμβα στη Χιροσίμα απελευθέρωσε 10.000 μονάδες Ραδονίου, μια κατσαρίδα στις 100.000 μονάδες ραδονίου βγαίνει για απογευματινό περίπατο και πικ νικ στο πάρκο) χωρίς πόσιμο νερό σε καμιά βδομάδα με δέκα μέρες θα είχαν εξαφανιστεί.

(χαριτωμένο εκπαιδευτικό βιντεάκι)

Είναι επίσης γνωστό πως ενώ το νερό είναι η πλέον διαδεδομένη ανόργανη χημική ένωση που υπάρχει στον πλανήτη Γη (αφού καλύπτει το 70% της επιφάνειας της) είναι εξαιρετικά σπάνιο στη πόσιμη μορφή του, αφού από αυτή τη τεράστια ποσότητα νερού που υπάρχει γύρω μας, μπορούμε να πιούμε (για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μαζί με τις κατσαρίδες, έστω μέχρι μια πυρηνική καταστροφή) μόλις το 2,5% και μάλιστα χρειάζεται να παιδευτούμε πάρα πολύ για να έχουμε πρόσβαση σε αυτό, αφού μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτού του μικρού ποσοστού βρίσκεται σε ποτάμια (υπέργεια και υπόγεια) και λίμνες, με σχεδόν το 90% αυτού του 2,5% να βρίσκεται στους ανά τη Γη παγετώνες.

Παρόλο λοιπόν που όλα αυτά είναι γνωστά στους περισσότερους, είναι χωρίς υπερβολή εγκληματικό να φερόμαστε σαν να μη το έχουμε ανάγκη και να μην υπάρχει καμία ποινή σε όσους δεν φροντίζουν να επιδεικνύουν τον ανάλογο σεβασμό που του πρέπει.

Ειδικά όταν αυτός που το κάνει είναι μια κρατική-δημόσια υπηρεσία που υποτίθεται υπάρχει και αντλεί χρήματα από τον προϋπολογισμό του κράτους ώστε να πληρώνει με τη σειρά της ανθρώπους που το πιο σημαντικό μέρος της εργασίας τους είναι να φροντίζουν και να διασφαλίζουν την χωρίς προβλήματα και με τις λιγότερες απώλειες άντληση και μεταφορά του στους πολίτες.

Γι αυτό άλλωστε το πλέον πολύτιμο για τη ζωή αγαθό είναι ουσιώδες να το διαχειρίζεται το ίδιο το κράτος και όχι κάποιος ιδιώτης. Για να υπάρχει άμεσος έλεγχος, από υπηρεσίες που λειτουργούν κάτω από την εποπτία-προστασία μιας κυβέρνησης που εκλέγεται από τους πολίτες για τους πολίτες, που να διασφαλίζει τουλάχιστον το πλέον βασικό για την ύπαρξη μας, όπως το νερό.

Γιατί ακόμη και με μισθούς 5000 ευρώ έκαστος, χωρίς νερό δεν θα είχαμε όχι μόνο τι να πιούμε αλλά και τι να αγοράσουμε για να φάμε, αφού τα πάντα (φυτική-ζωική παραγωγή) βασίζονται σε αυτό.
Καταδικασμένοι σε εξαφάνιση από χέρι δηλαδή.

Γιατί αν σε όλα τα άλλα οι αποτυχίες μιας κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού είναι μεν τρομακτικές (π.χ οικονομία) αλλά αναστρέψιμες, είναι ανεπίτρεπτο να συμβαίνουν μη αναστρέψιμες απώλειες με το βασικό συστατικό της ζωής.

Ειδικά όταν αυτές οι απώλειες δεν οφείλονται σε απρόβλεπτες και αναπόφευκτες φυσικές καταστροφές, αλλά σε κάποιο χέρι. Που είτε αφορά σε αμέλεια είτε σε χρηματισμό δημοσίων λειτουργών.

Γιατί μόνο κάποιο από τα δυο αυτά μπορεί να συμβαίνει, όταν έρχεται μια ιδιωτική εταιρεία να σκάψει στα 30-40 εκατοστά για οπτικές ίνες και χτυπάει σωλήνες νερού που θα έπρεπε, σύμφωνα με τα σχέδια, να βρίσκονται θαμμένοι στο ένα μέτρο.

Ή να πετυχαίνει σωλήνες της ύδρευσης σε σημεία που στα σχέδια παρουσιάζονται ελεύθερα. Που είναι επίσης (όπως και αυτοί που υπάρχουν στα σχέδια) σε βάθος πολύ μικρότερο από αυτό που η λογική -πάνω από όλα- λέει πως πρέπει να βρίσκονται.
(όπως στη περίπτωση της φωτογραφίας)

Γιατί τρεις μόνο μπορεί να είναι οι λόγοι.
Είτε πρόκειται για αμέλεια από πλευράς της δημόσιας υπηρεσίας (της ΕΥΑΘ στη περίπτωση μας) να ελέγξει τον εκάστοτε εργολάβο που αναλαμβάνει να κάνει ένα έργο για λογαριασμό της αν τήρησε τις ελάχιστες προδιαγραφές, είτε για αμέλεια ύπαρξης προδιαγραφών που πρέπει να ακολουθηθούν, είτε για χρηματισμό του εκάστοτε μηχανικού ή οποιουδήποτε είναι επιφορτισμένος με τον έλεγχο.

Που όταν έχουμε μια περίπτωση σαν αυτή της φωτογραφίας (σημ: και τις προηγούμενες μέρες η εταιρεία που ανέλαβε την εκσκαφή για την τοποθέτηση των οπτικών ινών στη περιοχή έπεσε πάνω σε σωλήνες της ύδρευσης τοποθετημένες σε μικρό βάθος) μάλλον τον τρίτο λόγο τείνουμε να υιοθετήσουμε.

Που προφανώς καταλήγει κάπως έτσι:
(Όχι και τόσο υποθετικός διάλογος):
-Τελείωσες, 100 εκατοστά έπρεπε, πόσο έσκαψες;
-100…40 εκατοστά σκάψιμο συν 60 ευρώ εσύ για την υπογραφή…100 δεν μας κάνει;
-Είσαι ωραίος…


Καθόλου απίθανο και τα συνεχή προβλήματα με σπασμένους αγωγούς να οφείλονται στο ότι βρίσκονται σε μικρότερο από το προβλεπόμενο βάθος (όπου το βάρος από τα οχήματα και οι κραδασμοί του εδάφους δεν απορροφούνται επαρκώς)…

Το θέμα είναι, θα ασχοληθεί κανένας εισαγγελέας με ένα τόσο συχνά επαναλαμβανόμενο σκηνικό; Για να εκλείψει στο μέλλον ο λόγος (αμέλεια ελέγχου ,έλλειψη συγκεκριμένου κανονισμού, χρηματισμός) που οδηγεί στο να θάβουμε τον πολυτιμότερο για τη ζωή μας θησαυρό σε βάθη που δεν διασφαλίζουν την ασφάλεια του και κατ επέκταση την δική μας ευζωία;

Επειδή η κοινή λογική και τα πραγματικά περιστατικά λένε πως το παραμύθι αυτό έχει και κακιά μάγισσα και κακό δράκο και μέχρι στιγμής το κλείσιμο του μένει στο <<….και έζησαν αυτοί καλά…>>

Γιατί εμείς δεν ζούμε καλά όταν βιώνουμε τέτοια επεισόδια, όπου το βλέπουμε να χάνετε σε κάθε σκάψιμο 30-40 εκατοστών που κανονικά θα έπρεπε να περνάει «αναίμακτα» για το σώμα νερού που κυλάει μέσα στις σωληνώσεις και προορίζεται για το σώμα μας.
Να το πιούμε, να πλύνουμε και να πλυθούμε…
(αίμα και σώμα που αποτελούνται εξάλλου κατά 90% και 70% αντίστοιχα από νερό)

Κι αν μια δημόσια υπηρεσία, το κράτος ή κάποιος δημόσιος υπάλληλος δεν διασφαλίζουν το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο, τότε η ανεξάρτητη δημόσια αρχή που ακούει στο όνομα Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει αυτό για το οποίο υπάρχει, να διερευνήσει και είτε να επιβάλει ποινές (περιπτώσεις 1 και 3) είτε να καταδείξει την έλλειψη νόμου-κανονισμού (περίπτωση 2) ώστε εικόνες σαν τη παραπάνω να μην αποτελούν μέρος της καθημερινότητα μας.

Υ.Γ.
Τουλάχιστον είναι καθησυχαστικό πως (όπως μου είπε ο άνθρωπος που έσκαβε με το μηχάνημα) όσες φορές χρειάστηκε να σκάψει κάπου, οι αγωγοί του φυσικού αερίου βρίσκονται τοποθετημένοι-θαμμένοι σε βάθος +80cm.

Οπότε -μάλλον- δεν κινδυνεύουμε να δούμε κάποιο οικοδομικό τετράγωνο να τινάζεται στον αέρα, μέσα από ήχο και εικόνα που θα μεταφέρουν οι οπτικές ίνες, μετά την αποκατάσταση της ζημιάς και τη συνέχιση των αρχικών εργασιών.

‘Όταν θα σκάβουν κάπου αλλού για την τοποθέτηση τους και χτυπήσουν κάποιο σωλήνα, αυτός δεν θα είναι του φυσικού αερίου αλλά της εταιρείας ύδρευσης που δεν σέβεται τον θησαυρό που διαχειρίζεται.











Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Τσαφ τσουφ και λαμπερά καθρεφτάκια…

woman-69695_640

Στην Ελλάδα, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη πλάκα είναι οι φαντασμαγορικές παραστάσεις που στήνει το κράτος προς τους ιθαγενείς, με τα εγκαίνια και τις παρουσιάσεις.
Που ακόμη και οι Ινδιάνοι ιθαγενείς, μετά από μια-δυο φορές θα καταλάβαιναν τον εμπαιγμό, αν τους ανταλλάσσαμε με κάποιο μαγικό τρόπο με τον εδώ πληθυσμό.

Σου φέρνουν να δεις ένα -αγορασμένο εδώ και χρόνια- βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης στη ΔΕΘ, σου μιλάνε για επεκτάσεις που ολοκληρώνονται στα ανατολικά και την αλλαγή που θα φέρουν σε όλη την πόλη οι επεκτάσεις προς τα δυτικά, αλλά μετά το πάνε σε μια αποθήκη γιατί δεν θα μπεις μέσα προτού περάσουν 2 χρόνια και μάλιστα στη μισή διαδρομή γιατί στην υπόλοιπη, από Συντριβάνι μέχρι σταθμό, θα κατεβαίνεις και θα πηγαίνεις με τα πόδια για να βλέπεις από κοντά και τις εργασίες στα αρχαία στο σταθμό Βενιζέλου.

(που παίζει να σε πιάνουν τόσο κορόιδο ώστε να πληρώνεις έξτρα εισιτήριο για την περιήγηση και συνδρομή γυμναστηρίου για την πεζοπορία)

Σου φέρνουν να δεις ένα ταχύτατο τρένο που σου λένε πως μπορεί να κάνει την απόσταση Θεσσαλονίκη-Αθήνα σε 3,5 ώρες, αλλά μετά το στέλνουν πίσω, όπως ήταν προγραμματισμένο, επειδή θα περάσουν μερικά χρόνια μέχρι να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο που στο μεγαλύτερο του μέρος στήθηκε την εποχή ΤρικούπηΚουμουνδούρουΖαίμη (την εποχή δηλαδή που στις ΗΠΑ ξεκινούσαν ήδη την επέκταση του μετρό της Νέας Υόρκης).

Το μόνο που δεν έχουν φέρει ποτέ, στον πολίτη-ψηφοφόρο που συντηρεί δεκαετίες όλους αυτούς, είναι έναν κανονικό καθρέπτη.
Γιατί δεν θέλουν να ρισκάρουν τη μια στο εκατομμύριο περίπτωση που δει πόσο κορόιδο είσαι, τρομάξει συνειδητοποιώντας το και ξυπνήσει.

Υ.Γ.
Λέω κανονικό καθρέπτη, γιατί και αυτά που κάνουν καθρέπτες είναι απλά δεν μπορεί να το δει αυτός που έχουν ως κοινό τους, επειδή θαμπώνεται (το «νούμερο»…) από τα μεγέθη και τα νούμερα που του παρουσιάζουν τα «νούμερα»…
Και καταλήγεις να σε κυβερνούν πραγματικά νούμερα, χωρίς ουσία και υπόσταση…