Category Archives: Πολιτική

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Τσαφ τσουφ και λαμπερά καθρεφτάκια…

woman-69695_640

Στην Ελλάδα, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη πλάκα είναι οι φαντασμαγορικές παραστάσεις που στήνει το κράτος προς τους ιθαγενείς, με τα εγκαίνια και τις παρουσιάσεις.
Που ακόμη και οι Ινδιάνοι ιθαγενείς, μετά από μια-δυο φορές θα καταλάβαιναν τον εμπαιγμό, αν τους ανταλλάσσαμε με κάποιο μαγικό τρόπο με τον εδώ πληθυσμό.

Σου φέρνουν να δεις ένα -αγορασμένο εδώ και χρόνια- βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης στη ΔΕΘ, σου μιλάνε για επεκτάσεις που ολοκληρώνονται στα ανατολικά και την αλλαγή που θα φέρουν σε όλη την πόλη οι επεκτάσεις προς τα δυτικά, αλλά μετά το πάνε σε μια αποθήκη γιατί δεν θα μπεις μέσα προτού περάσουν 2 χρόνια και μάλιστα στη μισή διαδρομή γιατί στην υπόλοιπη, από Συντριβάνι μέχρι σταθμό, θα κατεβαίνεις και θα πηγαίνεις με τα πόδια για να βλέπεις από κοντά και τις εργασίες στα αρχαία στο σταθμό Βενιζέλου.

(που παίζει να σε πιάνουν τόσο κορόιδο ώστε να πληρώνεις έξτρα εισιτήριο για την περιήγηση και συνδρομή γυμναστηρίου για την πεζοπορία)

Σου φέρνουν να δεις ένα ταχύτατο τρένο που σου λένε πως μπορεί να κάνει την απόσταση Θεσσαλονίκη-Αθήνα σε 3,5 ώρες, αλλά μετά το στέλνουν πίσω, όπως ήταν προγραμματισμένο, επειδή θα περάσουν μερικά χρόνια μέχρι να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο που στο μεγαλύτερο του μέρος στήθηκε την εποχή ΤρικούπηΚουμουνδούρουΖαίμη (την εποχή δηλαδή που στις ΗΠΑ ξεκινούσαν ήδη την επέκταση του μετρό της Νέας Υόρκης).

Το μόνο που δεν έχουν φέρει ποτέ, στον πολίτη-ψηφοφόρο που συντηρεί δεκαετίες όλους αυτούς, είναι έναν κανονικό καθρέπτη.
Γιατί δεν θέλουν να ρισκάρουν τη μια στο εκατομμύριο περίπτωση που δει πόσο κορόιδο είσαι, τρομάξει συνειδητοποιώντας το και ξυπνήσει.

Υ.Γ.
Λέω κανονικό καθρέπτη, γιατί και αυτά που κάνουν καθρέπτες είναι απλά δεν μπορεί να το δει αυτός που έχουν ως κοινό τους, επειδή θαμπώνεται (το «νούμερο»…) από τα μεγέθη και τα νούμερα που του παρουσιάζουν τα «νούμερα»…
Και καταλήγεις να σε κυβερνούν πραγματικά νούμερα, χωρίς ουσία και υπόσταση…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

lion_pyl

Δεν μπορείτε να πείτε πάντως.
Ο θίασος κάνει –διαχρονικά– το παν για να είναι η παράσταση που δίνει υπερπαραγωγή.

Ο πρώτος χαζός πήγε στο Καστελόριζο για να δώσει μια γλυκιά συναισθηματική νότα και μια ελαφρότητα (σαν διακοπές θα είναι μωρέ) στη παραδοχή της διαχρονικής -πολιτικής πρωτίστως- ανικανότητας.

Ο δεύτερος στο Ζάππειον Μέγαρο για να συνδυάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με το κτίριο που συμβολίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (αλλά και την σύνδεση μας με την ΕΕ μιας και εκεί έπεσαν οι υπογραφές για την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ) και να προσδώσει βαρύτητα στις αερολογίες του.

Και τώρα ο τρίτος, αφού μας έβαλε με παιδική αφέλεια (-Μαλώνεις ρε; -Μαλώνω! -Έλα αν σου βαστάει ρε…Καλά, καλά…μια μαλακία είπαμε…) σε ένα έξτρα μνημόνιο, θέλει να κάνει σύνδεση με το δύσκολο ταξίδι του Οδυσσέα που τελείωσε αισίως και λυτρωτικά για τους ήρωες του και πήγε στην Ιθάκη.

Μόνο που όλοι αυτοί (με τη βοήθεια των προηγούμενων) έχουν ταξιδέψει τη χώρα τόσο πίσω που όχι η Τροία δεν έχει χτιστεί ακόμη, όχι ο Οδυσσέας δεν έχει γεννηθεί, ούτε οι τρεις αρχικοί μεγάλιθοι στη Πύλη των Λεόντων, στις Μυκήνες, δεν έχουν μπει.

Γιατί αντί να περάσουμε αυτή τη νότια -σαν άλλο Καστελόριζο- πύλη και να μας μιλήσουν σοβαρά για την ανηφόρα και το λόφο που βρίσκεται πίσω της και το πως θα μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω, όλοι μαζί, και αυτοί και εμείς, όλα όσα μας έφεραν μπροστά του ώστε να καταφέρουμε να τον ανέβουμε, τον έκρυψαν πίσω από μακέτες μιας ουτοπικής ακρόπολης.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των αυλικών και όσων ζουν υπό τη άμεση και έμμεση προστασία τους εντός των κρατικών «τειχών» (έστω κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση) και αφού τον έκαναν να μοιάζει αξεπέραστο βουνό, κατρακυλήσαμε και καταλήξαμε σε ένα κατά βάση άγονο και χωρίς βασικά για τη ζωή αγαθά (όπως νερό) νησί…

(Γιατί αυτό ακριβώς είναι στη πραγματικότητα η Ιθάκη για την καθημερινότητα των κάτοικων της. Ένα άγονο νησί όπου κυριαρχεί η λειψυδρία)

Δραματική ιστορία επικών διαστάσεων…

Γιατί, τι είναι;
Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

 

 

Τα νούμερα και τα «νούμερα»…

board-765310_640

Τι εντυπωσιακά (και παραπλανητικά) μπορούν να είναι τα νούμερα για τα διάφορα νούμερα με τις ιδεολογικές παρωπίδες.

Πανηγυρίζουν κάποιοι με την ανακοίνωση της κυβέρνησης του Μαδούρο για την κατά
34 φορές -εντυπωσιακή σαν μεμονωμένο νούμερο-  αύξηση του κατώτατου μισθού στη Βενεζουέλα.

Που όμως σε πραγματικά στοιχεία σημαίνει ότι η αναλογία θα αγγίζει πλέον το εξωπραγματικό ποσό των 25 € μηνιαίο εισόδημα και (δεν είναι λογοπαίγνιο), πέρα από το επίσης παραπλανητικό του φθηνότερου καύσιμου (τα καύσιμα καίγονται, δεν τρώγονται) στον κόσμο θα μπορούν να αγοράζουν λίγο περισσότερα από όσες προμήθειες έπαιρναν στην αρχή οι ομάδες στο Survivor για να βγάλουν την εβδομάδα συν 1 κιλό κρέας.

Πόσο μάλλον όταν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι στη πλειοψηφία των αποθεμάτων βαρύ (heavy crude oil) και η παραγωγή του τελικού προϊόντος κοστίζει 3 και 4 φορές πάνω από ότι σε άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες.

Που με την άλογη κρατικοποίηση των πάντων και την απίστευτη κακοδιαχείριση και διαφθορά όσον αφορά τη διακυβέρνηση και το νούμερο ένα προϊόν της, έχει οδηγήσει τη Βενεζουέλα να είναι η πιο επικίνδυνη χώρα για να ζει κανείς.
Τόσο, που έχουν πάψει να συλλέγουν στοιχεία για τα εγκλήματα που διαπράττονται.

Φυσικά όσοι πανηγυρίζουν (από την ασφάλεια του σπιτιού τους) για Βενεζουελανικούς αριθμούς χωρίς ουσία, δεν διαφέρουν από τα απέναντι «νούμερα» που πανηγύριζαν προεκλογικά για το παρακάτω:
Όταν τα 100 δις και τα 270 ευρώ κοστίζουν το ίδιο.Τίποτα αλλά και τα πάντα…

Γι αυτό κυβερνούσαν, κυβερνούν (και θα κυβερνούν) αυτοί που πραγματικά μας αξίζουν και αυτοί οι πολιτικοί που μπορούμε να παράγουμε.
Παραγωγή Ελλήνων πολιτικών σαν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, με πανάκριβο κόστος για τις ζωές μας.

Γιατί τα…<<νούμερα>> (ανεξαρτήτως πολιτικής-ιδεολογικής δεξαμενής προέλευσης) είναι εντυπωσιακά σε μέγεθος, αλλά αποκομμένα τελείως (λόγω ιδεοληψιών αλλά και του φανατισμού που μια ταμπέλα μπορεί να δημιουργήσει) από την κοινή λογική και την πραγματικότητα.

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

head-932772_640

Με αφορμή κάποια σχόλια σχετικά με το τελευταίο άρθρο μου που φιλοξένησε/αναδημοσίευσε το Makpress (http://makpress.blogspot.com/2018/06/blog-post_165.htmlθα σχολιάσω υπό μορφή άρθρου και έχω να πως πως κάποιοι πραγματικά δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν!

Το να δείχνεις λοιπόν την πραγματικότητα, που τονίζει την διαχρονική ανεπάρκεια μας σαν πολίτες και γενικά σαν χώρα, σε κάνει νεοταξίτη και Συριζαίο.

Λες και είδε κανένας να γράφεται πουθενά (ή έστω να υπονοείται, τώρα ή παλιότερα) πως έχουν δίκιο να ζητάνε να λέγονται Μακεδονία και Μακεδόνες.

Το να δείχνεις όμως πως δεν υπάρχει κάποια πλευρά που να είναι ικανή (με ένα βιβλίο που ήταν το ίδιο και για τη δικτατορία και για τους διψασμένους για δημοκρατία πολίτες και πολιτικούς) δεν χαϊδεύει αυτιά, όπως έμαθαν όλοι και ενοχλεί την πλειοψηφία.
Γιατί τα κάναμε (και σε αυτό) μπάχαλο σαν λαός και σαν χώρα κατ επέκταση αλλά παρόλα αυτά, σαν μονάδες είμαστε «οι γαμάω» και δεν μας αναλογεί ποσοστό συμμετοχής.

Γιατί εμείς δεν φταίμε για τίποτα. Γιατί έτσι!

Και για να ξέρουμε τι λέμε και να μην μοιράζονται συγχωροχάρτια στους εαυτούς μας και τους ανίκανους πολιτικούς και όσους κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.

Τα Σκόπια (με το όνομα Μακεδονία) δεν ήταν απλά ένα τοπωνύμιο μιας χώρας.
Δεν ήταν καν μια απλή επαρχία μιας χώρας.
Ήταν (από το ’44) ξεχωριστή (όπως όλες) Δημοκρατία μιας ομοσπονδίας κρατών με την επωνυμία Γιουγκοσλαβία.

Και σαν τέτοια συναλλασσόταν για δεκαετίες με όλα τα κράτη.
Όποιος θέλει να καταλάβει τη διαφορά και να καταλάβει πόσο λάθος το αντιμετωπίζαμε από την αρχή, καλώς.
Όποιος δεν θέλει, δικαίωμα του.
Όποιος πάλι δεν μπορεί, πρόβλημα του.

Η πραγματικότητα όμως είναι πως ποτέ δεν τους αντιμετωπίσαμε όπως έπρεπε και όχι απλά τους αφήσαμε να κάνουν ανενόχλητοι παιχνίδι εκτός των συνόρων τους για δεκαετίες (γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, εμείς και κατ επέκταση οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούσαν) αλλά και με δικές μας πράξεις (π.χ τα βιβλία μας) τους δίναμε όπλα να λένε πως αναγνωρίζονται έτσι και από εμάς.

Ακόμη και τότε που πιστεύαμε πως δεν υπάρχει πρόβλημα ή πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα.

Γιατί αυτοί είμαστε.

Σιγά μη βρέξει πολύ, τι να μαζεύω τα φύλλα μπροστά από το σπίτι μου…Τι να καθαρίζουμε τα φρεάτια…
Σιγά μη χιονίσει, τι να ξοδεύομαι για αλυσίδες…Τι να τα κάνουμε τα εκχιονιστικά….
Σιγά μη με τρακάρουν/τρακάρω, τι να την κάνω την ασφάλεια…Τι να ψάξω σαν κράτος τα ανασφάλιστα…
Σιγά μη κάνει ψοφόκρυο στην Ελλάδα, σιγά μη ζητήσω έγκαιρα αλάτι να βρίσκεται…Σιγά μη φροντίσω να μη παγώσουν οι αλατιέρες…

Όπως ξεκινά και το τραγούδι του Αγγελάκα:
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό…

Να πέφτω από τα σύννεφα διαρκώς
όταν πέφτουνε και με πλακώνουν σαν βαρίδι
οι συνέπειες των πράξεων μου
και των πράξεων αυτών που στέλνω
να με εκπροσωπήσουν συνεχώς.

Μα να ανεβαίνω ξανά στα ψηλά ολοταχώς
γιατί του τυφλού πουλιού ο θεός του χτίζει φωλιά.
Και να ελπίζω σαν χαζός
κάθε φορά που μου χαϊδεύουνε τα αυτιά.

Γιατί οι άλλοι είναι βελανιδοφάγοι κι εγώ είμαι ο Χουλκ!

Φυσικά τότε που τα έγραφα (μια φορά, όπως πάντα) και «παρεξηγήθηκε» απαντώντας μου ο Νίκος Μέρτζος πως και καλά δεν ήταν έτσι (γιατί ίσως έδειχνε και την δική του ανεπάρκεια σαν κρατικός σύμβουλος, στο όποιο ποσοστό που του αναλογούσε, όσο ελάχιστο κι αν ήταν αυτό, με μια συνολική, συλλογική ανεπάρκεια που πληρώνουμε τώρα και που εδώ και λίγο καιρό πάει να ωραιοποιήσει με μια μικρή στροφή στον βολικό δήθεν ρεαλισμό) πάλι ήμουν ο κακός.

Τότε όμως δεν ήμουν νεοταξίτης και Συριζαίος, αλλά από την εντελώς άλλη πλευρά.

Λογικό, αφού η ψυχρή αποτύπωση της πραγματικότητας δεν κάνει διακρίσεις, ούτε είναι επιλεκτική, όπως ξεκινά από τη βάση και ανεβαίνει προς τα πάνω και δεν είναι σε καμιά περίπτωση τόσο ωραία όσο η ζεστασιά που νιώθουμε από μια γλώσσα που μας γλείφει το αυτί.

Καλύτερα λοιπόν κακός με όλους όταν πρέπει (και χουντικούς και δημοκράτες και ναζιστές και κομμουνιστές και με τους φίλους πολλές φορές)  και να καταλαβαίνουν λίγοι τι γράφω και ακόμη λιγότεροι να τα παραδέχονται, παρά το αντίθετο.

Γιατί απλά μου επιβεβαιώνει (θα έλεγα δυστυχώς αλλά δεν επηρεάζομαι από συναισθηματισμούς όταν αναλύω ένα θέμα) πως έχω δίκιο στα περί ανεκπαίδευτων πολιτών που μας σούρνω και του καθρεπτισμού αυτής μας της ανεπάρκειας στο πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο, στα της κοινωνίας γενικότερα) αλλά και στον μόνο τρόπο με τον οποίο μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

Υ.Γ.

Αν τώρα, κάποιοι ενοχλήθηκαν γιατί απλά είναι χουντικοί και τους χαλάει από σπόντα την εικόνα, (ακόμη κι αν στόχος του άρθρου, όπως προκύπτει από τα γραφόμενα, ήταν ξεκάθαρα η περίοδος της Δημοκρατίας) ας σταματήσουν να σχολιάζουν σε ένα ανοικτό και δημοκρατικό μπλογκ σαν το makpress γιατί αυτό που υποστηρίζουν και θα επιθυμούσαν να έρθει στα πράγματα δεν υποστηρίζει τέτοιες καταστάσεις.

Ο Homo erectus και οι νεοέλληνες ψηφοφόροι.

politic

Οι άνω των 50 που από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά έπεσαν από τα σύννεφα και φωνάζουν για την Μακεδονία, όταν πήγαιναν σχολείο να υποθέσω πως πήγαιναν απλά για τη βόλτα, έτσι;

Γιατί το να έχει το σχολικό βιβλίο της Γεωγραφίας της Β’ Γυμνασίου, από το 1969 μέχρι και το 1980 (!!!!!) χάρτη με τα Σκόπια ως Μακεδονία και αναφορές για βόρεια Μακεδονία δεν το λες και λεπτομέρεια.

Και μετά από μερικά χρόνια πήγαιναν και ψήφιζαν κι ήταν όλοι, γενιές ολόκληρες, πέρα βρέχει με τους πολιτικούς που επέλεγαν και δημιουργούσαν.

Κάτι που (για το συγκεκριμένο ζήτημα) πάει σίγουρα και πιο πίσω, αρκεί να έχει χρόνο και τρόπο κάποιος να το ψάξει.
(Και που για κάθε άλλο ζήτημα, δεν χρειάζεται καν να το ψάξει, όρεξη να έχει να παραθέτει παραδείγματα)

Κι ύστερα, τη δεκαετία του 90 άρχισαν να πέφτουν και γι αυτό το θέμα -κλασικά- από τα σύννεφα.

Το γελοιότερο δείγμα πολιτών (σαν πολιτικά όντα) στον πλανήτη, κατοικεί στο μέρος που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό.

Ιστορικά απόγονοι εκείνων των ανθρώπων, αλλά ποιοτικά-πολιτικά, ακόμη και ο εξαφανισμένος Homo Erectus είναι πιο πάνω από εμάς.

Υ.Γ.
Όταν ρίξουμε τον εγωισμό μας και αφού καταλάβουμε πως είναι εντελώς ξεχωριστό θέμα το αν είναι κάποιος καλός άνθρωπος και το αν είναι καλός πολίτης, αποδεχτούμε πως δεν είναι θέμα προσώπων το που βρισκόμαστε αλλά θέμα προσώπου συνολικά σαν κοινωνία και πως τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά ή τυχαία αλλά είναι η φυσιολογική συνέχεια των πραγμάτων, μόνο τότε παίζει να ξεκινήσουμε να μην είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε τον κάθε σύγχρονο Homo sapiens Έλληνα πολιτικό που εμφανίζεται για να μας χαϊδεύει τα αυτιά και τη καρδιά (και ενίοτε την τσέπη) για να μας κρατάει μέσα στο πολιτικό τσίρκο σαν πελάτες, ώστε η φυλή του, που εκτός του κλειστού αυτού συστήματος θα είχε εξαφανιστεί, να καταφέρνει να επιβιώνει και να μας κρατάει πίσω εξελικτικά.

Ικανοποίηση-προεισαγωγικό άρθρο άρθρου για τα πολιτικά σκυλιά του Παβλόφ

blood-1813410_640

Αληθινή ικανοποίηση είναι το μόνο που μπορεί να νιώθει κάποιος που ενοχλήθηκαν τόσο πολύ οι υποστηρικτές των δήθεν πατριωτών της ΧΑ (ΧΑ όχι από το γέλιο, από τα αρχικά ενός ακόμη γελοίου συστημικού κόμματος), με την αναδημοσίευση άρθρων και δημόσιων σχολίων του από το φιλόξενο, ανεξάρτητο και αδέσμευτο Makpress.

Γιατί δείχνει ακριβώς τι είναι ο φασισμός των άκρων.

Όσο δεν ασχολείται κανείς μαζί τους αλλά μόνο με τους άλλους, όλα καλά.

Μόλις όμως τους βάζει στο κάδρο και τους πονάει με αλήθειες και πραγματικά γεγονότα που είναι αδύνατο να αντικρούσουν με επιχειρήματα, επιστρατεύεται η πανομοιότυπη (για κάθε άκρο) αστεία τακτική.

(Τους ευχαριστώ πάντως για την -με τα σχόλια τους- αυθόρμητη προσφορά τόσο μεγάλου και εξαιρετικού δείγματος που θα συνοδεύει επόμενο γενικό πολιτικό άρθρο σχετικά με το πείραμα του Παβλόφ και τα εξαρτημένα -πολιτικά- αντανακλαστικά)
Για ακόμη μια φορά η Χ.Α. διευκολύνει τον ΣΥΡΙΖΑ

Κι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς είναι και -κυρίως- τι μπορεί να γίνει το Τwitter, η χρήση hashtag και το διαδίκτυο γενικά, είπα να προσφέρω μια δωρεάν επίδειξη:

(σημ. αν όλοι όσοι είναι πατριώτες υποστηρικτές της ΧΑ κι όχι γνήσιοι καμουφλαρισμένοι ναζιστές-υποστηρικτές της ΧΑ είχαν ανεπτυγμένη πολιτική αντίληψη, θα έβλεπαν στο πρόσφατο άρθρο τον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα και θα άφηναν το συγκεκριμένο μόρφωμα μόνο με τα κομματόσκυλα του, πράξη που θα δημιουργούσε ρήγμα στο διαμορφωμένο -λόγω των σημερινών συνθηκών- ερμητικά κλειστό κυκλοφορικό σύστημα του ενιαίου πολιτικού οργανισμού που παρασιτεί εις βάρος της πατρίδας μας, όμως και ο ένας που θα το κατανοήσει είναι κέρδος και αυτός ο «ένας» είναι η αόρατη ανταμοιβή ενός μπλόγκερ).

(εισαγωγικό κείμενο επόμενου άρθρου):
Φυσικά, αν –γενικά σαν λαός– είχαμε ανεπτυγμένη πολιτική αντίληψη, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε…
Και δεν θα χρειαζόταν το σύστημα να επιστρατεύσει -σε αντίθεση με το όχι τόσο μακρινό παρελθόν- μπαχαλάκηδες και ναζιστές, ώστε να κουνάει κουδουνάκια σε παρωπιδοφόρους πιστούς και να προσφέρει άρτο και θεάματα κρατώντας το κοινό στις κερκίδες, εντός της πολιτικής αρένας, ενώ αυτό από τα θεωρεία κάνει ανενόχλητο πάρτι για την πάρτη του.