Category Archives: Πολιτική

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

head-932772_640

Με αφορμή κάποια σχόλια σχετικά με το τελευταίο άρθρο μου που φιλοξένησε/αναδημοσίευσε το Makpress (http://makpress.blogspot.com/2018/06/blog-post_165.htmlθα σχολιάσω υπό μορφή άρθρου και έχω να πως πως κάποιοι πραγματικά δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν!

Το να δείχνεις λοιπόν την πραγματικότητα, που τονίζει την διαχρονική ανεπάρκεια μας σαν πολίτες και γενικά σαν χώρα, σε κάνει νεοταξίτη και Συριζαίο.

Λες και είδε κανένας να γράφεται πουθενά (ή έστω να υπονοείται, τώρα ή παλιότερα) πως έχουν δίκιο να ζητάνε να λέγονται Μακεδονία και Μακεδόνες.

Το να δείχνεις όμως πως δεν υπάρχει κάποια πλευρά που να είναι ικανή (με ένα βιβλίο που ήταν το ίδιο και για τη δικτατορία και για τους διψασμένους για δημοκρατία πολίτες και πολιτικούς) δεν χαϊδεύει αυτιά, όπως έμαθαν όλοι και ενοχλεί την πλειοψηφία.
Γιατί τα κάναμε (και σε αυτό) μπάχαλο σαν λαός και σαν χώρα κατ επέκταση αλλά παρόλα αυτά, σαν μονάδες είμαστε «οι γαμάω» και δεν μας αναλογεί ποσοστό συμμετοχής.

Γιατί εμείς δεν φταίμε για τίποτα. Γιατί έτσι!

Και για να ξέρουμε τι λέμε και να μην μοιράζονται συγχωροχάρτια στους εαυτούς μας και τους ανίκανους πολιτικούς και όσους κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο.

Τα Σκόπια (με το όνομα Μακεδονία) δεν ήταν απλά ένα τοπωνύμιο μιας χώρας.
Δεν ήταν καν μια απλή επαρχία μιας χώρας.
Ήταν (από το ’44) ξεχωριστή (όπως όλες) Δημοκρατία μιας ομοσπονδίας κρατών με την επωνυμία Γιουγκοσλαβία.

Και σαν τέτοια συναλλασσόταν για δεκαετίες με όλα τα κράτη.
Όποιος θέλει να καταλάβει τη διαφορά και να καταλάβει πόσο λάθος το αντιμετωπίζαμε από την αρχή, καλώς.
Όποιος δεν θέλει, δικαίωμα του.
Όποιος πάλι δεν μπορεί, πρόβλημα του.

Η πραγματικότητα όμως είναι πως ποτέ δεν τους αντιμετωπίσαμε όπως έπρεπε και όχι απλά τους αφήσαμε να κάνουν ανενόχλητοι παιχνίδι εκτός των συνόρων τους για δεκαετίες (γιατί δεν μπορούσαμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας, εμείς και κατ επέκταση οι πολιτικοί που μας εκπροσωπούσαν) αλλά και με δικές μας πράξεις (π.χ τα βιβλία μας) τους δίναμε όπλα να λένε πως αναγνωρίζονται έτσι και από εμάς.

Ακόμη και τότε που πιστεύαμε πως δεν υπάρχει πρόβλημα ή πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα.

Γιατί αυτοί είμαστε.

Σιγά μη βρέξει πολύ, τι να μαζεύω τα φύλλα μπροστά από το σπίτι μου…Τι να καθαρίζουμε τα φρεάτια…
Σιγά μη χιονίσει, τι να ξοδεύομαι για αλυσίδες…Τι να τα κάνουμε τα εκχιονιστικά….
Σιγά μη με τρακάρουν/τρακάρω, τι να την κάνω την ασφάλεια…Τι να ψάξω σαν κράτος τα ανασφάλιστα…
Σιγά μη κάνει ψοφόκρυο στην Ελλάδα, σιγά μη ζητήσω έγκαιρα αλάτι να βρίσκεται…Σιγά μη φροντίσω να μη παγώσουν οι αλατιέρες…

Όπως ξεκινά και το τραγούδι του Αγγελάκα:
Σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό…

Να πέφτω από τα σύννεφα διαρκώς
όταν πέφτουνε και με πλακώνουν σαν βαρίδι
οι συνέπειες των πράξεων μου
και των πράξεων αυτών που στέλνω
να με εκπροσωπήσουν συνεχώς.

Μα να ανεβαίνω ξανά στα ψηλά ολοταχώς
γιατί του τυφλού πουλιού ο θεός του χτίζει φωλιά.
Και να ελπίζω σαν χαζός
κάθε φορά που μου χαϊδεύουνε τα αυτιά.

Γιατί οι άλλοι είναι βελανιδοφάγοι κι εγώ είμαι ο Χουλκ! 

Φυσικά τότε που τα έγραφα (μια φορά, όπως πάντα) και «παρεξηγήθηκε» απαντώντας μου ο Νίκος Μέρτζος πως και καλά δεν ήταν έτσι (γιατί ίσως έδειχνε και την δική του ανεπάρκεια σαν κρατικός σύμβουλος, στο όποιο ποσοστό που του αναλογούσε, όσο ελάχιστο κι αν ήταν αυτό, με μια συνολική, συλλογική ανεπάρκεια που πληρώνουμε τώρα και που εδώ και λίγο καιρό πάει να ωραιοποιήσει με μια μικρή στροφή στον βολικό δήθεν ρεαλισμό) πάλι ήμουν ο κακός.

Τότε όμως δεν ήμουν νεοταξίτης και Συριζαίος, αλλά από την εντελώς άλλη πλευρά.

Λογικό, αφού η ψυχρή αποτύπωση της πραγματικότητας δεν κάνει διακρίσεις, ούτε είναι επιλεκτική, όπως ξεκινά από τη βάση και ανεβαίνει προς τα πάνω και δεν είναι σε καμιά περίπτωση τόσο ωραία όσο η ζεστασιά που νιώθουμε από μια γλώσσα που μας γλείφει το αυτί.

Καλύτερα λοιπόν κακός με όλους (και χουντικούς και δημοκράτες και ναζιστές και κομμουνιστές και με τους φίλους πολλές φορές) όταν πρέπει και να καταλαβαίνουν λίγοι τι γράφω και ακόμη λιγότεροι να τα παραδέχονται, παρά το αντίθετο.

Γιατί απλά μου επιβεβαιώνει (θα έλεγα δυστυχώς αλλά δεν επηρεάζομαι από συναισθηματισμούς όταν αναλύω ένα θέμα) πως έχω δίκιο στα περί ανεκπαίδευτων πολιτών που μας σούρνω και του καθρεπτισμού αυτής μας της ανεπάρκειας στο πολιτικό σύστημα (και όχι μόνο, στα της κοινωνίας γενικότερα) αλλά και στον μόνο τρόπο με τον οποίο μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα.

Υ.Γ.

Αν τώρα, κάποιοι ενοχλήθηκαν γιατί απλά είναι χουντικοί και τους χαλάει από σπόντα την εικόνα, (ακόμη κι αν στόχος του άρθρου, όπως προκύπτει από τα γραφόμενα, ήταν ξεκάθαρα η περίοδος της Δημοκρατίας) ας σταματήσουν να σχολιάζουν σε ένα ανοικτό και δημοκρατικό μπλογκ σαν το makpress γιατί αυτό που υποστηρίζουν και θα επιθυμούσαν να έρθει στα πράγματα δεν υποστηρίζει τέτοιες καταστάσεις.

Advertisements

Ο Homo erectus και οι νεοέλληνες ψηφοφόροι.

politic

Οι άνω των 50 που από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά έπεσαν από τα σύννεφα και φωνάζουν για την Μακεδονία, όταν πήγαιναν σχολείο να υποθέσω πως πήγαιναν απλά για τη βόλτα, έτσι;

Γιατί το να έχει το σχολικό βιβλίο της Γεωγραφίας της Β’ Γυμνασίου, από το 1969 μέχρι και το 1980 (!!!!!) χάρτη με τα Σκόπια ως Μακεδονία και αναφορές για βόρεια Μακεδονία δεν το λες και λεπτομέρεια.

Και μετά από μερικά χρόνια πήγαιναν και ψήφιζαν κι ήταν όλοι, γενιές ολόκληρες, πέρα βρέχει με τους πολιτικούς που επέλεγαν και δημιουργούσαν.

Κάτι που (για το συγκεκριμένο ζήτημα) πάει σίγουρα και πιο πίσω, αρκεί να έχει χρόνο και τρόπο κάποιος να το ψάξει.
(Και που για κάθε άλλο ζήτημα, δεν χρειάζεται καν να το ψάξει, όρεξη να έχει να παραθέτει παραδείγματα)

Κι ύστερα, τη δεκαετία του 90 άρχισαν να πέφτουν και γι αυτό το θέμα -κλασικά- από τα σύννεφα.

Το γελοιότερο δείγμα πολιτών (σαν πολιτικά όντα) στον πλανήτη, κατοικεί στο μέρος που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό.

Ιστορικά απόγονοι εκείνων των ανθρώπων, αλλά ποιοτικά-πολιτικά, ακόμη και ο εξαφανισμένος Homo Erectus είναι πιο πάνω από εμάς.

Υ.Γ.
Όταν ρίξουμε τον εγωισμό μας και αφού καταλάβουμε πως είναι εντελώς ξεχωριστό θέμα το αν είναι κάποιος καλός άνθρωπος και το αν είναι καλός πολίτης, αποδεχτούμε πως δεν είναι θέμα προσώπων το που βρισκόμαστε αλλά θέμα προσώπου συνολικά σαν κοινωνία και πως τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά ή τυχαία αλλά είναι η φυσιολογική συνέχεια των πραγμάτων, μόνο τότε παίζει να ξεκινήσουμε να μην είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε τον κάθε σύγχρονο Homo sapiens Έλληνα πολιτικό που εμφανίζεται για να μας χαϊδεύει τα αυτιά και τη καρδιά (και ενίοτε την τσέπη) για να μας κρατάει μέσα στο πολιτικό τσίρκο σαν πελάτες, ώστε η φυλή του, που εκτός του κλειστού αυτού συστήματος θα είχε εξαφανιστεί, να καταφέρνει να επιβιώνει και να μας κρατάει πίσω εξελικτικά.

Ικανοποίηση-προεισαγωγικό άρθρο άρθρου για τα πολιτικά σκυλιά του Παβλόφ

blood-1813410_640

Αληθινή ικανοποίηση είναι το μόνο που μπορεί να νιώθει κάποιος που ενοχλήθηκαν τόσο πολύ οι υποστηρικτές των δήθεν πατριωτών της ΧΑ (ΧΑ όχι από το γέλιο, από τα αρχικά ενός ακόμη γελοίου συστημικού κόμματος), με την αναδημοσίευση άρθρων και δημόσιων σχολίων του από το φιλόξενο, ανεξάρτητο και αδέσμευτο Makpress.

Γιατί δείχνει ακριβώς τι είναι ο φασισμός των άκρων.

Όσο δεν ασχολείται κανείς μαζί τους αλλά μόνο με τους άλλους, όλα καλά.

Μόλις όμως τους βάζει στο κάδρο και τους πονάει με αλήθειες και πραγματικά γεγονότα που είναι αδύνατο να αντικρούσουν με επιχειρήματα, επιστρατεύεται η πανομοιότυπη (για κάθε άκρο) αστεία τακτική.

(Τους ευχαριστώ πάντως για την -με τα σχόλια τους- αυθόρμητη προσφορά τόσο μεγάλου και εξαιρετικού δείγματος που θα συνοδεύει επόμενο γενικό πολιτικό άρθρο σχετικά με το πείραμα του Παβλόφ και τα εξαρτημένα -πολιτικά- αντανακλαστικά)
Για ακόμη μια φορά η Χ.Α. διευκολύνει τον ΣΥΡΙΖΑ

Κι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τι ακριβώς είναι και -κυρίως- τι μπορεί να γίνει το Τwitter, η χρήση hashtag και το διαδίκτυο γενικά, είπα να προσφέρω μια δωρεάν επίδειξη:

(σημ. αν όλοι όσοι είναι πατριώτες υποστηρικτές της ΧΑ κι όχι γνήσιοι καμουφλαρισμένοι ναζιστές-υποστηρικτές της ΧΑ είχαν ανεπτυγμένη πολιτική αντίληψη, θα έβλεπαν στο πρόσφατο άρθρο τον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα και θα άφηναν το συγκεκριμένο μόρφωμα μόνο με τα κομματόσκυλα του, πράξη που θα δημιουργούσε ρήγμα στο διαμορφωμένο -λόγω των σημερινών συνθηκών- ερμητικά κλειστό κυκλοφορικό σύστημα του ενιαίου πολιτικού οργανισμού που παρασιτεί εις βάρος της πατρίδας μας, όμως και ο ένας που θα το κατανοήσει είναι κέρδος και αυτός ο «ένας» είναι η αόρατη ανταμοιβή ενός μπλόγκερ).

(εισαγωγικό κείμενο επόμενου άρθρου):
Φυσικά, αν –γενικά σαν λαός– είχαμε ανεπτυγμένη πολιτική αντίληψη, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε…
Και δεν θα χρειαζόταν το σύστημα να επιστρατεύσει -σε αντίθεση με το όχι τόσο μακρινό παρελθόν- μπαχαλάκηδες και ναζιστές, ώστε να κουνάει κουδουνάκια σε παρωπιδοφόρους πιστούς και να προσφέρει άρτο και θεάματα κρατώντας το κοινό στις κερκίδες, εντός της πολιτικής αρένας, ενώ αυτό από τα θεωρεία κάνει ανενόχλητο πάρτι για την πάρτη του.

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Τα βόδια που έκλεισαν την ΛΕΑ (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης) σκεπτόμενοι οι μισοί «έλα μωρέ, σιγά μη χρειαστεί τώρα…» και χωρίς να σκέπτονται τίποτα οι άλλοι μισοί, παρά να μόνο να χωθούν μπας και κερδίσουν μερικά μέτρα, θα έπεσαν από τα σύννεφα όταν άκουσαν και είδαν το ασθενοφόρο από πίσω τους.

Κι όταν ένα βόδι πέφτει από τα σύννεφα δεν είναι αστείο.
Μπορεί και να σε σκοτώσει, έτσι και έχεις την ατυχία να βρεθείς στη πορεία του.
Όπως αυτά που πέφτοντας βρέθηκαν πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου να παίζουν τους οδηγούς με το ασθενοφόρο να τα βρίσκει στο δρόμο του.

Βόδια που πέρα από το να παίζουν τους οδηγούς και το να πέφτουν διαρκώς από τα σύννεφα με τις πράξεις τους, όταν έχουν οίστρο αναπαράγονται κιόλας.

Κι επειδή δεν έχουν την παιδεία και την εκπαίδευση ούτε σε δέντρο να σκαρφαλώσουν, ούτε βελανίδια να φάνε, είναι καθαρά θέμα τύχης και συγκυριών το να ξεφύγουν οι απόγονοι τους από το να τους μιμηθούν.

Γιατί συλλογικά αυτοί είμαστε!
Και πράττουμε αυτά που είμαστε!
Και δεν μας φταίει κανείς.
Δεν υπάρχει θεωρία συνωμοσίας εδώ.
Μόνοι μας συνωμοτούμε εναντίον μας.
Μόνοι μας επιλέγουμε να μην παραδεχόμαστε πως πρέπει να αλλάξουμε.

Και αυτό ισχύει και στο θέμα των κυβερνήσεων.
Και ισχύει γιατί ψηφίζουμε αυτό που είμαστε!
Τα υπόλοιπα είναι να είχαμε να λέγαμε!

Κι όσο δεν ξεκινάμε να αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι, ώστε κάποια στιγμή να μην είμαστε βόδια που παραδίδουν στη κοινωνία άλλα βόδια αλλά να δώσουμε σωστούς πολίτες που δεν θα τους περνάει καν από το μυαλό να πατήσουν μέσα στη ΛΕΑ και ο αντικατοπτρισμός του εαυτού τους σε όλα τα επίπεδα (από τον ΚΟΚ μέχρι τα κόμματα) δεν θα μοιάζει με αυτό το άσχημο θέαμα που παράγουμε εμείς σήμερα, ο εαυτός μας θα συνεχίσει να εκπροσωπείται (από τον δρόμο μέχρι τη Βουλή των Ελλήνων) από απογόνους πιστή αντιγραφή δική μας και δεν θα αλλάξει τίποτα, ποτέ!

Οι φασίστες των άκρων…

AKRA

Και μια θετική είδηση!

Καταδικάστηκε και ο δεύτερος (με 18 μήνες) εκ των τριών που είχαν χτυπήσει τον καθηγητή Άγγελο Συρίγο, επειδή τους έκανε την απλή ερώτηση «Γιατί λερώνετε με σπρέι τον τοίχο του πανεπιστημίου;»

Ο οποίος στον δικαστή δεν είπε «και τι σε νοιάζει εσένα ρε, δικός σου είναι;» όπως στον καθηγητή, προτού αρχίσει να τον χτυπάει με την παρέα του, αλλά το έπαιζε εκ Κίνας καταγόμενος.
 
Μπράβο λοιπόν στον καθηγητή που δεν έκανε πίσω!
Κι ας γέμισαν με αφίσες την Αθήνα οι αριστεροί φασίστες που τον έλεγαν φασίστα!
Είναι το εύκολο όπλο αυτό, του κάθε ιδεολογικού αριστερού φασίστα.
Να χαρακτηρίζει φασίστα όποιον του βάζει εμπόδια στην ανεξέλεγκτη δράση.

(Όπως για φασισμό εναντίον των Ελλήνων κατηγορεί το άλλο άκρο όποιον Έλληνα «τολμά» να βλέπει τα πράγματα με νηφαλιότητα, επειδή δεν επιτρέπει στα θολωμένα τους μυαλά να ισοπεδώνουν την λογική, με αφορισμούς και στερεότυπα.
Και κλείνει η παρένθεση γιατί η συγκεκριμένη είδηση-παράδειγμα ανήκει στους αριστερούς φασίστες)


Παράδειγμα προς μίμηση λοιπόν ο καθηγητής που δεν έκανε πίσω.
Επειδή δείχνει στην πλειοψηφία που δεν έχει σχέση με τα άκρα (στο συγκεκριμένο θέμα το αριστερό) πως μπορεί και πρέπει να τα αποβάλλει.

Πως μπορεί και πρέπει να μάθει, χρησιμοποιώντας το απόλυτο όπλο, ένα κοφτερό συλλογικό μυαλό που παράγει ορθή κρίση, να καρφώνει στις γωνίες της τετράγωνης λογικής της όλες τις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις που χρησιμοποιούν για να υπάρχουν οι κάθε λογής φασίστες και να κρίνει σφαιρικά, προστατεύοντας όσα θετικά δημιουργεί και κρατώντας εκτός όσα αρνητικά ανακαλύπτει και εξοστρακίζει.

Πως μπορεί και πρέπει, με το πλέον εύκολο στη χρήση και ανίκητο όπλο, την λογική και μέσω αυτής την ανάδειξη των αυτονόητων, να τους στερήσει οποιοδήποτε ηθικό έρεισμα επιστρατεύουν για να υπάρχουν και να κινούνται στις παρυφές της κοινωνίας.

Από τις οποίες, καταφέρνουν σε πολλές περιπτώσεις να εξαπλώνονται σαν μολυσματική ασθένεια παντού. Οδηγώντας την κοινωνία (σαν ζωντανό οργανισμό) να νοσεί εγκεφαλικά.

Γιατί αυτό που προκύπτει τελικά είναι πως θρασύδειλοι φασίστες (αριστεροί & δεξιοί των άκρων) έχουν παγιδεύσει με ύπουλο τρόπο, μια ολόκληρη κοινωνία, μια ολόκληρη χώρα, στον αρρωστημένο εναγκαλισμό τους.

#φασίστες #ιδεολογίες #κοινωνία #Συρίγος

O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Screenshot_20180425_130246

Όταν με ένα δρόμο διπλής κατεύθυνσης, ο οποίος για ειδικούς λόγους (ύπαρξη κλινικής, κολυμβητηρίου και ακριβώς από κάτω νοσοκομείου) παρουσιάζει από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα τεράστια επιβάρυνση, έχεις ένα δήμο που:
α) Όχι μόνο δεν ακούει τους πολίτες και την ίδια την Δημοτική του αστυνομία να τον κάνει μονόδρομο, αλλά έρχεται και:
β) προτού οτιδήποτε άλλο (αόριστη αναφορά περί μελλοντικής του μονοδρόμησης) βάζει κολονάκια από τη μια άκρη ως την άλλη, καθιστώντας τον -χωρίς να είναι- μονόδρομο, αφού είναι παρατηρημένο πως και η σήμανση περί απαγόρευσης της στάθμευσης είναι ελλιπής αλλά -κυρίως- πως ο επισκέπτης (που αποτελεί το 90% όσων βρεθούν σε αυτό το δρόμο), έρχεται για να πάει σε ένα από τα παραπάνω και θα ρισκάρει να παρκάρει, με αποτέλεσμα:
γ) Όχι απλά να μένει χώρος μόνο για ένα αυτοκίνητο:

KODAK Digital Still Camera
δ) αλλά λόγω του γεγονότος πως δεν υπάρχει ορατότητα (αρχική εικόνα) από τη μια του άκρη μέχρι την άλλη, να μπλοκάρει συνεχώς:

KODAK Digital Still Camera

Όταν τα έχεις όλα αυτά, τότε δυο είναι οι εξηγήσεις.
Είτε πως αυτός που (δεν) το σκέφτηκε είναι ηλίθιος είτε πως τον δήμο τον ενδιαφέρει απλά να μοιράζει κλήσεις και τον έχει βολέψει η κατάσταση.

Γιατί η σωστή, η λογική σειρά είναι πρώτα τον κάνω (σαν δήμος) νόμιμα μονόδρομο και μετά κοιτάω -και σωστά– να μην παρκάρουν πάνω στο πεζοδρόμιο.
Δεν κάνω το αντίθετο όπως τώρα.

Κάνοντας επίδειξη, παρέα με τους πολίτες, του πόσο βολευόμαστε (είτε τους ακολουθούμε είτε τους παραβιάζουμε) να κρυβόμαστε πίσω από «ασπρόμαυρες» και άτεγκτες ερμηνείες/εφαρμογές των νόμων και πόσο υποφέρουμε από την έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής.

Αυτό, η χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής στις αποφάσεις, είναι λες και έχει
μπει σε κάποια εγκεφαλική black list της πλειοψηφίας και δεν μπορεί να προκαλέσει ηλεκτρικές εκκενώσεις και συνάψεις σχέσεων ανάμεσα στους νευρώνες του εγκεφάλου.

Είναι αυτή η έλλειψη που κάνει την πλειοψηφία να έχει συγγενική σχέση με το τρολ-δήμαρχο της.
Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

Υ.Γ.
Για την περίπτωση να παγιδευτεί ένα ασθενοφόρο που θα πρέπει να μεταφέρει έναν ασθενή (είτε στην κλινική, είτε στο νοσοκομείο, είτε από την κλινική στο νοσοκομείο)
ο οποίος θα πεθάνει (και τότε θα παιχτεί σαν θέμα και στα κανάλια και παντού)
θα τους παρέχω έμμεση υπεράσπιση εκεί στο δήμο και κατόπιν ώριμης σκέψης θα πω πως πρόκειται απλά περί ηλιθίων.

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

hierarchy-73338_640

Η εξουσία έχει μια ιδιαίτερη γλύκα για τους περισσότερους ανθρώπους.
Κι όσο πιο σημαντική η θέση, τόσο πιο γλυκιά η αίσθηση που αφήνει.
Κάτι που δημιουργεί την ανάγκη σε αυτόν που την έχει, να κρατηθεί σε αυτή με νύχια και με δόντια και αν είναι δυνατόν να την διατηρήσει για όσο περισσότερο γίνεται.

Ειδικά όταν την αποκτά κάποιος που δεν την είχε γευθεί ποτέ.
Πόσο μάλλον όταν αυτή η θέση είναι η ισχυρότερη στη χώρα μας.
Αυτή του πρωθυπουργού.

Που μαζί του την εξουσία, αναλογικά με την δική τους θέση, γεύονται και οι υπόλοιποι που αποτελούν το κόμμα και την κυβέρνηση του. Όπου όλοι μαζί συντονίζονται στο να την κρατήσουν. Και όλοι μαζί συγχρωτίζονται στο να εξαντλήσουν όσες ελπίδες υπάρχουν να παραμείνουν εκεί. Ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως οι μέρες τους είναι μετρημένες.

Τότε ειδικά πεισμώνουν, κλειδώνουν τα πάντα και κοιτάνε μόνο πως θα μπορέσουν να κάνουν το θαύμα. Χωρίς να τους απασχολεί το κόστος.

Παλιότερα, αυτό αφορούσε κυρίως διορισμούς. Γέμιζε το δημόσιο άτομα χωρίς πραγματικό αντικείμενο ή χωρίς προσόντα. Που η κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε και έβαζε τους δικούς της. Και πήγαιναν οι απολυμένοι και έκλαιγαν στην πλατεία Κλαυθμώνος να τους πάρουν πίσω, προσφέροντας εαυτούς ως ψηφοφόρους.

Αργότερα αυτό έπαψε και για δεκαετίες κάθε κυβέρνηση ξεκίνησε να φορτώνει το δημόσιο με τους δικούς της.
Μέχρι που που έσφιξαν τα πράγματα, κατά πρώτο λόγο λόγω χώρου, γιατί δεν είχαν πλέον που να τους διορίσουν, εξάντλησαν όλη τους τη φαντασία και κατά δεύτερο για να μην νιώθουν απειλή οι προηγούμενοι, όχι γιατί νοιάστηκαν οι κυβερνήσεις για την σπατάλη. Έτσι δημιούργησαν τους συμβασιούχους.
Που ήταν και πιο βολικοί γιατί η εξάρτηση τους από το κόμμα-κράτος ήταν συνεχής.
Σαν μια εξελιγμένη μορφή των πρώτων δημοσίων υπαλλήλων…

Και τώρα τελευταία που ήρθαν και έσφιξαν τελείως τα πράγματα λόγω χρημάτων, οι εποχές των παχιών αγελάδων ανήκουν στο παρελθόν και όχι δεν έχουν να δώσουν αλλά παίρνουν και πίσω. Γι αυτό και ρίχνουν ματιές προς τους έξω.

Κοιτάνε προς τους έξω, τι μπορούν να τους προσφέρουν ώστε να πάρουν την όποια στήριξη φαντάζονται πως μπορεί να τους δοθεί. Ακόμη κι αν δεν θα παίξει τον παραμικρό ρόλο στην παραμονή τους ή όχι.

Γιατί είπαμε. Η εξουσία σε εξουσιάζει και λειτουργεί σαν σκληρό ναρκωτικό.
Τρελαίνεσαι και μόνο στην ιδέα πως θα την χάσεις.

Ιδιαίτερα όταν ξέρεις πως δύσκολα θα την αποκτήσεις ξανά γιατί ήσουν η επί δεκαετίες βολική συστημική αντιπολίτευση που είχε την άνεση να πουλάει τα μεγαλύτερα παραμύθια.

Που αναγκαστικά ήρθες στην εξουσία και λόγω των καιρών που ζούμε έγινες η συστημικότερη κυβέρνηση που ξεπέρασε στην κυνικότητα κάθε κόμμα που βρέθηκε, σε κάποια στιγμή, να κυβερνά αυτή τη χώρα.

Όταν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά και όταν έχεις μεταλλαχθεί τόσο, ελοχεύει ο κίνδυνος να κάνεις πράγματα που κανονικά δεν έχεις το δικαίωμα χωρίς να υπάρξει εθνική συνεννόηση. Κι αυτό αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Όπως το Σκοπιανό.

Φυσικά σε ένα κράτος σαν την Ελλάδα, με τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της περιοχής και τους γείτονες που έχουμε, το ότι ποτέ δεν υπήρξε νομοθετημένο συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, δείχνει απλά το πόσο ασόβαρους πολιτικούς είχαμε και έχουμε.

Που αν υπήρχε, θέματα σαν αυτό θα ήταν λυμένα από την αρχή όσον αφορά και την αντιμετώπιση τους και την στάση μας. Γιατί η ύπαρξη του θα σήμαινε πως είχαμε αποφασίσει να μην λειτουργούμε αποκλειστικά σαν μαριονέτες.

(Για μια περίοδο μόνο είχαμε σοβαρή εξωτερική πολιτική,την δεκαετία του ’80 αλλά αυτό αφορούσε σε πρόσωπο. Πρόσωπο ημιτελές σαν πολιτική προσωπικότητα, όπως όλα άλλωστε, αφού τα έκανε μπάχαλο στο εσωτερικό. Αλλά και τέλειο να ήταν σε όλα, ένα πρόσωπο δεν προσφέρει εγγυήσεις στην πολιτική γιατί σήμερα υπάρχει και αύριο δεν υπάρχει)

Αφού λοιπόν αφήσαμε ανενόχλητο τον Τίτο να οριστικοποιήσει (για τους δικούς του, πάνω από έναν, λόγους) την ύπαρξη μιας Μακεδονικής δημοκρατίας και δεν αντιδράσαμε ποτέ, ακόμη και χρόνια μετά τον εμφύλιο μας, επειδή αυτός έκανε μια μικρή στροφή προς τα δυτικά και οι Αμερικάνοι μας είπαν «σσσσςςς…μην τον ενοχλείτε τώρα που δεν κοιτάει πολύ προς την ΕΣΣΔ…» φτάσαμε, στη διάλυση του οικοδομήματος του, να έχουμε κληρονομήσει μια ξένη Μακεδονία για γείτονα.

Που δεν αφορά μόνο το όνομα της περιοχής αλλά και αυτό που δηλώνουν ως εθνικότητα. Που είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Με το οποίο όμως ποτέ δεν ασχολήθηκαν όσο σοβαρά έπρεπε οι πολιτικοί μας. Ποτέ δεν το έβαλαν σε πρώτο πλάνο.

Γιατί όπως εξηγεί και ο Β. Ραφαηλίδης (που δεν θυμάμαι να έδειχνε αρνητικός να ονομαστούν Μακεδονία) «…οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες…»
http://www.enallaktikos.gr/ar37765el-v-rafailidis-na-giati-oi-eyrwpaioi-tha-ithelan-na-kanoyn-dwro-ena-ixiro-onoma-sta-skopia.html#.WnWwFJZAQkk.facebook

Αν λοιπόν αναγνωρίσεις ένα κράτος που όχι απλά θα έχει τον όρο Μακεδονία στο όνομα του αλλά, θα έχει και κατοίκους που θα έχουν κατοχυρώσει το δικαίωμα να αναγνωρίζονται από όλους ως Μακεδόνες στην εθνικότητα, ξεκλειδώνεις μια πόρτα που δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, οποιαδήποτε στιγμή στο μέλλον.

Φυσικά ακούει «ελληνική πολιτική» το μέλλον και δακρύζει από τα γέλια.
Που να φανταστείτε πως αντιδρά όταν ακούει «ελληνική εξωτερική πολιτική»…

Όσοι λοιπόν λένε πως μόνο το όνομα του κράτους μετράει και πως δεν έχουμε να ανησυχούμε για κάτι, δεν έχουν παρά να δουν το Κόσοβο.

Μια κουτσουλιά στο χάρτη, χωρίς στρατό, χωρίς εθνολογικό όνομα σαν περιοχή-κράτος, όμως με την πλειοψηφία του πληθυσμού σήμερα να δηλώνει Αλβανικής εθνικότητας.
Μια κουτσουλιά χωρίς στρατό, που όμως έχει ισχυρούς πατρόνες να την υποστηρίζουν.

Όπου τι μετράει πιο πολύ;
Πως τη χώρα που θέλουν να αναγνωρισθεί από όλους διεθνώς την λένε Κοτσυφοπεριοχή (ελεύθερη μετάφραση από το αρχαίο ελληνικό κόσσυφος και το πεδίο από το οποίο προέρχεται η ονομασία Κοσσυφοπέδιο) ή τι εθνικότητας δηλώνουν οι κάτοικοι της;

Κι όποιος δεν μπορεί να δει αυτή τη κουτσουλιά, όταν και αν αναγνωρισθεί από όλους, να ενώνεται -ακόμη και με άμεσο τρόπο- με την Αλβανία κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον, είναι πιο κοντόφθαλμος από τους πολιτικούς μας.

Έλα όμως που μετράει σε καθοριστικό βαθμό πως δεν τους αναγνωρίζουν όλοι!
Και θα μετράει όσο δεν τους αναγνωρίζει η Σερβία. Μια Σερβία που δεν είναι καν σε οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ όπως εμείς.

Επιστρέφοντας λοιπόν στα δικά μας και το Σκοπιανό, γίνεται αντιληπτό πιστεύω τι προβλήματα θα δημιουργήσει η αναγνώριση ενός κράτους με κατοίκους που θα δηλώνουν Μακεδονική εθνικότητα.

Γιατί μια περιοχή στη διάρκεια των αιώνων μπορεί να μοιραστεί ανάμεσα σε κράτη, μπορεί να κατοικηθεί από άλλους λαούς.
Όμως όταν αυτή η περιοχή έχει δημιουργήσει τέτοιο ιστορικό -και κυρίως πολιτισμικό- δεσμό με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που πέρα και πάνω από όλα τα άλλα είναι Έλληνες, που να κατέχουν ιστορικά το όνομα της περιοχής, με αυτό το όνομα δεν γίνεται να «βαφτιστεί εθνικά» κάποια υποομάδα ενός άλλου, ξένου φύλου/φυλής.

Μπορεί να κατοικήσει την περιοχή, όπως κατοικούσαν στα αρχαία χρόνια Έλληνες Ίωνες την περιοχή που σήμερα κατοικείται από Τούρκους. Που παλιότερα ήταν Ελλάδα και τώρα είναι Τουρκία. Όμως Ιωνία ονομάστηκε λόγω των Ιώνων και δεν θα μπορούσαν ποτέ οι Τούρκοι να υποστηρίξουν πως είναι Ίωνες την καταγωγή.

(Με τους πολιτικούς που έχουμε ευτυχώς που δεν το σκέφτηκαν…αλλά ας μην το αναλύσω για να μην τους βάζω ιδέες…)

Αυτό όμως ακριβώς είναι που βιώνουμε με το Σκοπιανό.
Κάτοικοι ενός μικρού μέρους μιας περιοχής που κάποτε ήταν όλη ελληνική και εξαιτίας αυτού ονομάστηκε Μακεδονία, να θέλουν να περάσουν με τις ευλογίες της κυβέρνησης, όχι πως κατοικούν σε αυτό το μέρος (μαγκιά τους στην τελική) αλλά πως είναι Μακεδονικής εθνικότητας!

Σε ένα θέμα που μόνοι μας ανακινήσαμε σε αυτό το βαθμό.
Με σπρώξιμο από τρίτους που περισσότερο έμοιαζε με προτροπή και σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις έντονη πίεση.
Που πιο πολύ έμοιαζε με κουβεντούλα του στιλ:
«Βγάλαμε μια πιο μετριοπαθή κυβέρνηση εκεί, δεν κοιτάτε μήπως το λύναμε;»

Κι οι δικοί μας, μόνο που δεν κόλλησαν τους Σκοπιανούς στο τοίχο να τους παρακαλάνε πως θα δεχτούμε ο,τι όνομα διαλέξουν και μετά θα δούμε, ίσως, κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα.

Για να δείξουν πόσο καλά ξέρουν να γλείφουν, μπας και το καλοκαίρι πάρουν κανένα δωράκι μέσω ΗΠΑ, όταν τυπικά βγούμε από τα μνημόνια και παίξουν προεκλογική μπάλα για να γυρίσουν το σκορ παρότι τότε θα βρισκόμαστε στο 75 και θα χάνουν 0-2

Γι αυτό, παρά τη λανθασμένη (λανθασμένη γιατί όλοι μοιάζουν παγιδευμένοι, εξαιτίας των πολιτικών και όλων όσων το κάνουν ταμπέλα, στο όνομα) στόχευση, η ακομμάτιστη και αυθόρμητη φυσική αντίδραση μεγάλου μέρους των πολιτών με τα δυο τεράστια συλλαλητήρια και η έμμεση, μα εξίσου χαρακτηριστική αντίδραση, με το 75% στις δημοσκοπήσεις να δηλώνει αρνητικό στο ενδεχόμενο να συμφωνήσουμε σε όνομα με τον όρο Μακεδονία, δεν μοιάζει να απασχολεί την κυβέρνηση.

Κι είναι η πρώτη φορά που οι πρωταθλητές της κωλοτούμπας δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν μια! Που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα συλλαλητήρια και να πουν «είδατε πόσο προσπαθήσαμε, αλλά πρέπει να κάνουμε λίγο πίσω γιατί δεν μας παίρνει» και δεν θα τους κατηγορούσε κανένας. Αυτό που έκαναν οι άλλοι παλιά…
Όμως δεν το έκαναν κι ούτε θα το κάνουν!

Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα από τις δηλώσεις Κοτζιά, από τις ανακοινώσεις του Μαξίμου, από βίντεο της ΕΛΑΣ που δόθηκαν στη δημοσιότητα με σβησμένη ημερομηνία τραβηγμένα από ελικόπτερο 2 ώρες προτού την ώρα που είχε ορισθεί το συλλαλητήριο της Αθήνας και όλα όσα προσπαθεί η κυβερνητική πλευρά.

Γιατί είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως ο εγκέφαλος τους έχει κάνει lock στο «παίζουμε ο,τι χαρτί έχουμε μήπως και κρατήσουμε την εξουσία με τη βοήθεια αυτών που βρίζαμε για δεκαετίες σαν αντιπολίτευση» και είναι διατεθειμένοι να προωθήσουν οποιαδήποτε λύση δεχθούν οι άλλοι.

Όπου ακόμη και ο «δεξιός» εταίρος του «Περάσαμε ΣΥΡΙΖΑ από την αλήθεια» Τσίπρα, γοητευμένος από την ταμπέλα συγκυβέρνηση, αν φτάσει το θέμα στη βουλή δεν θα ψηφίσει αρνητικά αλλά σκέφτεται να αποχωρήσει βολικά από τη ψηφοφορία.

Ακόμη κι αν αυτό ενέχει τον κίνδυνο να γίνει τόσο ρόμπα που να καταποντιστούν τα ποσοστά του και να χάσει την θέση του στην επόμενη βουλή.

Κίνηση που θα βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να περάσει την συμφωνία (αν υπάρξει) με λιγότερους βουλευτές από όσους θα χρειάζεται αν ο Καμμένος κρατήσει εντός της αίθουσας την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Και το μόνο που περιμένει όποιος δεν βλέπει το πρόβλημα απλά και μόνο στο όνομα είναι οι άλλοι να έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από το πόσο Yes men έχουν γίνει -από μόνες τους- προς τις ΗΠΑ οι αριστερές καρικατούρες, που να θέλουν τα πάντα (όπως πάντα) να μην κάνουν ούτε 1% πίσω και να οδηγήσουν σε ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις.

Και να παραμείνουν τα πάντα ως έχουν. Άλλωστε δεν αδειάζει για μας η κλεψύδρα, αλλά για τα Σκόπια.

Μέχρι τη στιγμή που θα πουν οι ΗΠΑ στο κρατίδιο: «Μεταξύ μας….με τόσο διαφορετική εθνολογική σύσταση που έχεις, παράτησε ονόματα αλλά κυρίως την δήθεν Μακεδονική εθνικότητα που επικαλείσαι για να σε βάλω επιτέλους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ να τελειώνουμε προτού διαλυθείς.
Να κάνω κι εγώ την δουλειά μου, να πάψω να ασχολούμαι μαζί σου, να πάρε και μερικά δις ακόμη για επενδύσεις, στα τόσα που σου έδινα για να μην μπλέξεις με τίποτα Ρώσους όσο βρισκόσουν μετέωρο»…
και να τελειώσει το θέμα σε μια εβδομάδα.

Υ.Γ.
Στο μεταξύ έχουν ανασύρει το «εγχειρίδιο αντιμετώπισης προβλημάτων» που χρησιμοποιούν όσοι κυβερνούν και φροντίζοντας, όπως κάθε ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της (τον εαυτό της, κανέναν άλλο), να έχουν στην αναμονή ένα πιθανό σκάνδαλο, το έφεραν στην προσκήνιο αμέσως μετά την πίεση των συλλαλητηρίων, με προφανή σκοπό να το κρατήσουν στην επικαιρότητα μέχρι το καλοκαίρι, ώστε να απασχολείται η κοινή γνώμη και να φτάσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται στην τυπική έξοδο από τα μνημόνια (τυπική αλλά αυτός ο λαός λατρεύει τις ταμπέλες) αλλά και στο σημείο που θα ξέρουν τι θα γίνει με το Σκοπιανό…