Category Archives: Πολιτική

O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Screenshot_20180425_130246

Όταν με ένα δρόμο διπλής κατεύθυνσης, ο οποίος για ειδικούς λόγους (ύπαρξη κλινικής, κολυμβητηρίου και ακριβώς από κάτω νοσοκομείου) παρουσιάζει από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα τεράστια επιβάρυνση, έχεις ένα δήμο που:
α) Όχι μόνο δεν ακούει τους πολίτες και την ίδια την Δημοτική του αστυνομία να τον κάνει μονόδρομο, αλλά έρχεται και:
β) προτού οτιδήποτε άλλο (αόριστη αναφορά περί μελλοντικής του μονοδρόμησης) βάζει κολονάκια από τη μια άκρη ως την άλλη, καθιστώντας τον -χωρίς να είναι- μονόδρομο, αφού είναι παρατηρημένο πως και η σήμανση περί απαγόρευσης της στάθμευσης είναι ελλιπής αλλά -κυρίως- πως ο επισκέπτης (που αποτελεί το 90% όσων βρεθούν σε αυτό το δρόμο), έρχεται για να πάει σε ένα από τα παραπάνω και θα ρισκάρει να παρκάρει, με αποτέλεσμα:
γ) Όχι απλά να μένει χώρος μόνο για ένα αυτοκίνητο:

KODAK Digital Still Camera
δ) αλλά λόγω του γεγονότος πως δεν υπάρχει ορατότητα (αρχική εικόνα) από τη μια του άκρη μέχρι την άλλη, να μπλοκάρει συνεχώς:

KODAK Digital Still Camera

Όταν τα έχεις όλα αυτά, τότε δυο είναι οι εξηγήσεις.
Είτε πως αυτός που (δεν) το σκέφτηκε είναι ηλίθιος είτε πως τον δήμο τον ενδιαφέρει απλά να μοιράζει κλήσεις και τον έχει βολέψει η κατάσταση.

Γιατί η σωστή, η λογική σειρά είναι πρώτα τον κάνω (σαν δήμος) νόμιμα μονόδρομο και μετά κοιτάω -και σωστά– να μην παρκάρουν πάνω στο πεζοδρόμιο.
Δεν κάνω το αντίθετο όπως τώρα.

Κάνοντας επίδειξη, παρέα με τους πολίτες, του πόσο βολευόμαστε (είτε τους ακολουθούμε είτε τους παραβιάζουμε) να κρυβόμαστε πίσω από «ασπρόμαυρες» και άτεγκτες ερμηνείες/εφαρμογές των νόμων και πόσο υποφέρουμε από την έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής.

Αυτό, η χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής στις αποφάσεις, είναι λες και έχει
μπει σε κάποια εγκεφαλική black list της πλειοψηφίας και δεν μπορεί να προκαλέσει ηλεκτρικές εκκενώσεις και συνάψεις σχέσεων ανάμεσα στους νευρώνες του εγκεφάλου.

Είναι αυτή η έλλειψη που κάνει την πλειοψηφία να έχει συγγενική σχέση με το τρολ-δήμαρχο της.
Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

Υ.Γ.
Για την περίπτωση να παγιδευτεί ένα ασθενοφόρο που θα πρέπει να μεταφέρει έναν ασθενή (είτε στην κλινική, είτε στο νοσοκομείο, είτε από την κλινική στο νοσοκομείο)
ο οποίος θα πεθάνει (και τότε θα παιχτεί σαν θέμα και στα κανάλια και παντού)
θα τους παρέχω έμμεση υπεράσπιση εκεί στο δήμο και κατόπιν ώριμης σκέψης θα πω πως πρόκειται απλά περί ηλιθίων.

Advertisements

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

hierarchy-73338_640

Η εξουσία έχει μια ιδιαίτερη γλύκα για τους περισσότερους ανθρώπους.
Κι όσο πιο σημαντική η θέση, τόσο πιο γλυκιά η αίσθηση που αφήνει.
Κάτι που δημιουργεί την ανάγκη σε αυτόν που την έχει, να κρατηθεί σε αυτή με νύχια και με δόντια και αν είναι δυνατόν να την διατηρήσει για όσο περισσότερο γίνεται.

Ειδικά όταν την αποκτά κάποιος που δεν την είχε γευθεί ποτέ.
Πόσο μάλλον όταν αυτή η θέση είναι η ισχυρότερη στη χώρα μας.
Αυτή του πρωθυπουργού.

Που μαζί του την εξουσία, αναλογικά με την δική τους θέση, γεύονται και οι υπόλοιποι που αποτελούν το κόμμα και την κυβέρνηση του. Όπου όλοι μαζί συντονίζονται στο να την κρατήσουν. Και όλοι μαζί συγχρωτίζονται στο να εξαντλήσουν όσες ελπίδες υπάρχουν να παραμείνουν εκεί. Ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως οι μέρες τους είναι μετρημένες.

Τότε ειδικά πεισμώνουν, κλειδώνουν τα πάντα και κοιτάνε μόνο πως θα μπορέσουν να κάνουν το θαύμα. Χωρίς να τους απασχολεί το κόστος.

Παλιότερα, αυτό αφορούσε κυρίως διορισμούς. Γέμιζε το δημόσιο άτομα χωρίς πραγματικό αντικείμενο ή χωρίς προσόντα. Που η κάθε νέα κυβέρνηση απέλυε και έβαζε τους δικούς της. Και πήγαιναν οι απολυμένοι και έκλαιγαν στην πλατεία Κλαυθμώνος να τους πάρουν πίσω, προσφέροντας εαυτούς ως ψηφοφόρους.

Αργότερα αυτό έπαψε και για δεκαετίες κάθε κυβέρνηση ξεκίνησε να φορτώνει το δημόσιο με τους δικούς της.
Μέχρι που που έσφιξαν τα πράγματα, κατά πρώτο λόγο λόγω χώρου, γιατί δεν είχαν πλέον που να τους διορίσουν, εξάντλησαν όλη τους τη φαντασία και κατά δεύτερο για να μην νιώθουν απειλή οι προηγούμενοι, όχι γιατί νοιάστηκαν οι κυβερνήσεις για την σπατάλη. Έτσι δημιούργησαν τους συμβασιούχους.
Που ήταν και πιο βολικοί γιατί η εξάρτηση τους από το κόμμα-κράτος ήταν συνεχής.
Σαν μια εξελιγμένη μορφή των πρώτων δημοσίων υπαλλήλων…

Και τώρα τελευταία που ήρθαν και έσφιξαν τελείως τα πράγματα λόγω χρημάτων, οι εποχές των παχιών αγελάδων ανήκουν στο παρελθόν και όχι δεν έχουν να δώσουν αλλά παίρνουν και πίσω. Γι αυτό και ρίχνουν ματιές προς τους έξω.

Κοιτάνε προς τους έξω, τι μπορούν να τους προσφέρουν ώστε να πάρουν την όποια στήριξη φαντάζονται πως μπορεί να τους δοθεί. Ακόμη κι αν δεν θα παίξει τον παραμικρό ρόλο στην παραμονή τους ή όχι.

Γιατί είπαμε. Η εξουσία σε εξουσιάζει και λειτουργεί σαν σκληρό ναρκωτικό.
Τρελαίνεσαι και μόνο στην ιδέα πως θα την χάσεις.

Ιδιαίτερα όταν ξέρεις πως δύσκολα θα την αποκτήσεις ξανά γιατί ήσουν η επί δεκαετίες βολική συστημική αντιπολίτευση που είχε την άνεση να πουλάει τα μεγαλύτερα παραμύθια.

Που αναγκαστικά ήρθες στην εξουσία και λόγω των καιρών που ζούμε έγινες η συστημικότερη κυβέρνηση που ξεπέρασε στην κυνικότητα κάθε κόμμα που βρέθηκε, σε κάποια στιγμή, να κυβερνά αυτή τη χώρα.

Όταν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά και όταν έχεις μεταλλαχθεί τόσο, ελοχεύει ο κίνδυνος να κάνεις πράγματα που κανονικά δεν έχεις το δικαίωμα χωρίς να υπάρξει εθνική συνεννόηση. Κι αυτό αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Όπως το Σκοπιανό.

Φυσικά σε ένα κράτος σαν την Ελλάδα, με τις γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της περιοχής και τους γείτονες που έχουμε, το ότι ποτέ δεν υπήρξε νομοθετημένο συμβούλιο εθνικής ασφάλειας, δείχνει απλά το πόσο ασόβαρους πολιτικούς είχαμε και έχουμε.

Που αν υπήρχε, θέματα σαν αυτό θα ήταν λυμένα από την αρχή όσον αφορά και την αντιμετώπιση τους και την στάση μας. Γιατί η ύπαρξη του θα σήμαινε πως είχαμε αποφασίσει να μην λειτουργούμε αποκλειστικά σαν μαριονέτες.

(Για μια περίοδο μόνο είχαμε σοβαρή εξωτερική πολιτική,την δεκαετία του ’80 αλλά αυτό αφορούσε σε πρόσωπο. Πρόσωπο ημιτελές σαν πολιτική προσωπικότητα, όπως όλα άλλωστε, αφού τα έκανε μπάχαλο στο εσωτερικό. Αλλά και τέλειο να ήταν σε όλα, ένα πρόσωπο δεν προσφέρει εγγυήσεις στην πολιτική γιατί σήμερα υπάρχει και αύριο δεν υπάρχει)

Αφού λοιπόν αφήσαμε ανενόχλητο τον Τίτο να οριστικοποιήσει (για τους δικούς του, πάνω από έναν, λόγους) την ύπαρξη μιας Μακεδονικής δημοκρατίας και δεν αντιδράσαμε ποτέ, ακόμη και χρόνια μετά τον εμφύλιο μας, επειδή αυτός έκανε μια μικρή στροφή προς τα δυτικά και οι Αμερικάνοι μας είπαν «σσσσςςς…μην τον ενοχλείτε τώρα που δεν κοιτάει πολύ προς την ΕΣΣΔ…» φτάσαμε, στη διάλυση του οικοδομήματος του, να έχουμε κληρονομήσει μια ξένη Μακεδονία για γείτονα.

Που δεν αφορά μόνο το όνομα της περιοχής αλλά και αυτό που δηλώνουν ως εθνικότητα. Που είναι το ουσιαστικό πρόβλημα. Με το οποίο όμως ποτέ δεν ασχολήθηκαν όσο σοβαρά έπρεπε οι πολιτικοί μας. Ποτέ δεν το έβαλαν σε πρώτο πλάνο.

Γιατί όπως εξηγεί και ο Β. Ραφαηλίδης (που δεν θυμάμαι να έδειχνε αρνητικός να ονομαστούν Μακεδονία) «…οι Μακεδόνες δεν μπορεί παρά να είναι Έλληνες…»
http://www.enallaktikos.gr/ar37765el-v-rafailidis-na-giati-oi-eyrwpaioi-tha-ithelan-na-kanoyn-dwro-ena-ixiro-onoma-sta-skopia.html#.WnWwFJZAQkk.facebook

Αν λοιπόν αναγνωρίσεις ένα κράτος που όχι απλά θα έχει τον όρο Μακεδονία στο όνομα του αλλά, θα έχει και κατοίκους που θα έχουν κατοχυρώσει το δικαίωμα να αναγνωρίζονται από όλους ως Μακεδόνες στην εθνικότητα, ξεκλειδώνεις μια πόρτα που δυνητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, οποιαδήποτε στιγμή στο μέλλον.

Φυσικά ακούει «ελληνική πολιτική» το μέλλον και δακρύζει από τα γέλια.
Που να φανταστείτε πως αντιδρά όταν ακούει «ελληνική εξωτερική πολιτική»…

Όσοι λοιπόν λένε πως μόνο το όνομα του κράτους μετράει και πως δεν έχουμε να ανησυχούμε για κάτι, δεν έχουν παρά να δουν το Κόσοβο.

Μια κουτσουλιά στο χάρτη, χωρίς στρατό, χωρίς εθνολογικό όνομα σαν περιοχή-κράτος, όμως με την πλειοψηφία του πληθυσμού σήμερα να δηλώνει Αλβανικής εθνικότητας.
Μια κουτσουλιά χωρίς στρατό, που όμως έχει ισχυρούς πατρόνες να την υποστηρίζουν.

Όπου τι μετράει πιο πολύ;
Πως τη χώρα που θέλουν να αναγνωρισθεί από όλους διεθνώς την λένε Κοτσυφοπεριοχή (ελεύθερη μετάφραση από το αρχαίο ελληνικό κόσσυφος και το πεδίο από το οποίο προέρχεται η ονομασία Κοσσυφοπέδιο) ή τι εθνικότητας δηλώνουν οι κάτοικοι της;

Κι όποιος δεν μπορεί να δει αυτή τη κουτσουλιά, όταν και αν αναγνωρισθεί από όλους, να ενώνεται -ακόμη και με άμεσο τρόπο- με την Αλβανία κάποια στιγμή στο απώτερο μέλλον, είναι πιο κοντόφθαλμος από τους πολιτικούς μας.

Έλα όμως που μετράει σε καθοριστικό βαθμό πως δεν τους αναγνωρίζουν όλοι!
Και θα μετράει όσο δεν τους αναγνωρίζει η Σερβία. Μια Σερβία που δεν είναι καν σε οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ όπως εμείς.

Επιστρέφοντας λοιπόν στα δικά μας και το Σκοπιανό, γίνεται αντιληπτό πιστεύω τι προβλήματα θα δημιουργήσει η αναγνώριση ενός κράτους με κατοίκους που θα δηλώνουν Μακεδονική εθνικότητα.

Γιατί μια περιοχή στη διάρκεια των αιώνων μπορεί να μοιραστεί ανάμεσα σε κράτη, μπορεί να κατοικηθεί από άλλους λαούς.
Όμως όταν αυτή η περιοχή έχει δημιουργήσει τέτοιο ιστορικό -και κυρίως πολιτισμικό- δεσμό με μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που πέρα και πάνω από όλα τα άλλα είναι Έλληνες, που να κατέχουν ιστορικά το όνομα της περιοχής, με αυτό το όνομα δεν γίνεται να «βαφτιστεί εθνικά» κάποια υποομάδα ενός άλλου, ξένου φύλου/φυλής.

Μπορεί να κατοικήσει την περιοχή, όπως κατοικούσαν στα αρχαία χρόνια Έλληνες Ίωνες την περιοχή που σήμερα κατοικείται από Τούρκους. Που παλιότερα ήταν Ελλάδα και τώρα είναι Τουρκία. Όμως Ιωνία ονομάστηκε λόγω των Ιώνων και δεν θα μπορούσαν ποτέ οι Τούρκοι να υποστηρίξουν πως είναι Ίωνες την καταγωγή.

(Με τους πολιτικούς που έχουμε ευτυχώς που δεν το σκέφτηκαν…αλλά ας μην το αναλύσω για να μην τους βάζω ιδέες…)

Αυτό όμως ακριβώς είναι που βιώνουμε με το Σκοπιανό.
Κάτοικοι ενός μικρού μέρους μιας περιοχής που κάποτε ήταν όλη ελληνική και εξαιτίας αυτού ονομάστηκε Μακεδονία, να θέλουν να περάσουν με τις ευλογίες της κυβέρνησης, όχι πως κατοικούν σε αυτό το μέρος (μαγκιά τους στην τελική) αλλά πως είναι Μακεδονικής εθνικότητας!

Σε ένα θέμα που μόνοι μας ανακινήσαμε σε αυτό το βαθμό.
Με σπρώξιμο από τρίτους που περισσότερο έμοιαζε με προτροπή και σε καμιά περίπτωση δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις έντονη πίεση.
Που πιο πολύ έμοιαζε με κουβεντούλα του στιλ:
«Βγάλαμε μια πιο μετριοπαθή κυβέρνηση εκεί, δεν κοιτάτε μήπως το λύναμε;»

Κι οι δικοί μας, μόνο που δεν κόλλησαν τους Σκοπιανούς στο τοίχο να τους παρακαλάνε πως θα δεχτούμε ο,τι όνομα διαλέξουν και μετά θα δούμε, ίσως, κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα.

Για να δείξουν πόσο καλά ξέρουν να γλείφουν, μπας και το καλοκαίρι πάρουν κανένα δωράκι μέσω ΗΠΑ, όταν τυπικά βγούμε από τα μνημόνια και παίξουν προεκλογική μπάλα για να γυρίσουν το σκορ παρότι τότε θα βρισκόμαστε στο 75 και θα χάνουν 0-2

Γι αυτό, παρά τη λανθασμένη (λανθασμένη γιατί όλοι μοιάζουν παγιδευμένοι, εξαιτίας των πολιτικών και όλων όσων το κάνουν ταμπέλα, στο όνομα) στόχευση, η ακομμάτιστη και αυθόρμητη φυσική αντίδραση μεγάλου μέρους των πολιτών με τα δυο τεράστια συλλαλητήρια και η έμμεση, μα εξίσου χαρακτηριστική αντίδραση, με το 75% στις δημοσκοπήσεις να δηλώνει αρνητικό στο ενδεχόμενο να συμφωνήσουμε σε όνομα με τον όρο Μακεδονία, δεν μοιάζει να απασχολεί την κυβέρνηση.

Κι είναι η πρώτη φορά που οι πρωταθλητές της κωλοτούμπας δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν μια! Που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα συλλαλητήρια και να πουν «είδατε πόσο προσπαθήσαμε, αλλά πρέπει να κάνουμε λίγο πίσω γιατί δεν μας παίρνει» και δεν θα τους κατηγορούσε κανένας. Αυτό που έκαναν οι άλλοι παλιά…
Όμως δεν το έκαναν κι ούτε θα το κάνουν!

Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα από τις δηλώσεις Κοτζιά, από τις ανακοινώσεις του Μαξίμου, από βίντεο της ΕΛΑΣ που δόθηκαν στη δημοσιότητα με σβησμένη ημερομηνία τραβηγμένα από ελικόπτερο 2 ώρες προτού την ώρα που είχε ορισθεί το συλλαλητήριο της Αθήνας και όλα όσα προσπαθεί η κυβερνητική πλευρά.

Γιατί είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως ο εγκέφαλος τους έχει κάνει lock στο «παίζουμε ο,τι χαρτί έχουμε μήπως και κρατήσουμε την εξουσία με τη βοήθεια αυτών που βρίζαμε για δεκαετίες σαν αντιπολίτευση» και είναι διατεθειμένοι να προωθήσουν οποιαδήποτε λύση δεχθούν οι άλλοι.

Όπου ακόμη και ο «δεξιός» εταίρος του «Περάσαμε ΣΥΡΙΖΑ από την αλήθεια» Τσίπρα, γοητευμένος από την ταμπέλα συγκυβέρνηση, αν φτάσει το θέμα στη βουλή δεν θα ψηφίσει αρνητικά αλλά σκέφτεται να αποχωρήσει βολικά από τη ψηφοφορία.

Ακόμη κι αν αυτό ενέχει τον κίνδυνο να γίνει τόσο ρόμπα που να καταποντιστούν τα ποσοστά του και να χάσει την θέση του στην επόμενη βουλή.

Κίνηση που θα βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ να περάσει την συμφωνία (αν υπάρξει) με λιγότερους βουλευτές από όσους θα χρειάζεται αν ο Καμμένος κρατήσει εντός της αίθουσας την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Και το μόνο που περιμένει όποιος δεν βλέπει το πρόβλημα απλά και μόνο στο όνομα είναι οι άλλοι να έχουν παρασυρθεί τόσο πολύ από το πόσο Yes men έχουν γίνει -από μόνες τους- προς τις ΗΠΑ οι αριστερές καρικατούρες, που να θέλουν τα πάντα (όπως πάντα) να μην κάνουν ούτε 1% πίσω και να οδηγήσουν σε ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις.

Και να παραμείνουν τα πάντα ως έχουν. Άλλωστε δεν αδειάζει για μας η κλεψύδρα, αλλά για τα Σκόπια.

Μέχρι τη στιγμή που θα πουν οι ΗΠΑ στο κρατίδιο: «Μεταξύ μας….με τόσο διαφορετική εθνολογική σύσταση που έχεις, παράτησε ονόματα αλλά κυρίως την δήθεν Μακεδονική εθνικότητα που επικαλείσαι για να σε βάλω επιτέλους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ να τελειώνουμε προτού διαλυθείς.
Να κάνω κι εγώ την δουλειά μου, να πάψω να ασχολούμαι μαζί σου, να πάρε και μερικά δις ακόμη για επενδύσεις, στα τόσα που σου έδινα για να μην μπλέξεις με τίποτα Ρώσους όσο βρισκόσουν μετέωρο»…
και να τελειώσει το θέμα σε μια εβδομάδα.

Υ.Γ.
Στο μεταξύ έχουν ανασύρει το «εγχειρίδιο αντιμετώπισης προβλημάτων» που χρησιμοποιούν όσοι κυβερνούν και φροντίζοντας, όπως κάθε ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της (τον εαυτό της, κανέναν άλλο), να έχουν στην αναμονή ένα πιθανό σκάνδαλο, το έφεραν στην προσκήνιο αμέσως μετά την πίεση των συλλαλητηρίων, με προφανή σκοπό να το κρατήσουν στην επικαιρότητα μέχρι το καλοκαίρι, ώστε να απασχολείται η κοινή γνώμη και να φτάσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται στην τυπική έξοδο από τα μνημόνια (τυπική αλλά αυτός ο λαός λατρεύει τις ταμπέλες) αλλά και στο σημείο που θα ξέρουν τι θα γίνει με το Σκοπιανό…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

curtain-595006_1280

Ένα κόμμα, λένε, μπορεί να σου χαλάσει όλη την σύνταξη. Ελάχιστοι όμως καταλάβαιναν πως δεν αφορούσε μόνο στον γραπτό λόγο.

Που με το νόμο Κατρούγκαλου (νοσηρή φυσική εξέλιξη όλων των προηγούμενων, υπουργών και πολιτικών καταστάσεων) έγινε και πολύ πιο επίκαιρο…

 

Γιατί είχαμε τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, έχουμε τον Αλέξη και θα έχουμε τον Κούλη και ποιος ξέρει ποιον ακόμη…Κόμματα προσώπων/κληρονομιών και πρωθυπουργούς μικρούς και κατώτερους των περιστάσεων σαν τα μικρά/υποκοριστικά τους ονόματα. Με τα οποία τους αποκαλούν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι που τους ψηφίζουν!

Κάποιοι λένε πως και τα επίθετα παίζουν μεγάλο ρόλο στη ψυχοσύνθεση και τη προσωπικότητα αυτών που τα φέρουν. Αν ναι, και παίζοντας λιγάκι μαζί τους, δεν πρέπει να απορούμε καθόλου που κάποιος σαν άλλος Ανδρέας (συγγενής του αν και κακέκτυπη φιγούρα του γνωστού) πούλησε παπά, ο άλλος μετά και παρά τα αντίθετα που έλεγε στην αρχή μας τον φόρεσε σαμάρι, ο επόμενος με παντελή έλλειψη τσίπας -λόγω ενός παρένθετου ρο- έκανε μια παρένθεση ανάμεσα στα μνημόνια με ένα ανάποδο δημοψήφισμα και αυτός που έρχεται, με δυο μικρά ονόματα για επίθετο, η προσωποποίηση του άχρωμου και άγευστου, κάνει προπόνηση για να ρίξει από τα σύννεφα (όπως συνήθως συμβαίνει μετεκλογικά που οι φανφάρες πάνε περίπατο) χιλιάδες Μήτσους και Τάκηδες που είναι έτοιμοι να πιουν νερό στο όνομα του…ή απλά να ξοδέψουν τις ανακυκλούμενες (σε κάθε εκλογές) ελπίδες τους σε κάτι που θα ξεπερνάει τα όρια του υπερφυσικού…

Όλοι τους, πολιτικοί και πολίτες, σε πολιτικό κώμα που έπεσαν μέσω των κομμάτων και ενός συστήματος που δεν παράγει καινούργια πράγματα αλλά αναπαράγει ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια. Σαν πρόταση χωρίς κόμμα και σαν κόμμα χωρίς πρόταση.

Και τώρα, ακόμη κι όσοι ξύπνησαν από το κώμα και αντιλήφθηκαν τι τους σκάρωνε επί δεκαετίες η με επιθετικό προσδιορισμό δημοκρατία των κόμματων, δεν μπορούν να αλλάξουν για να την αλλάξουν.

Αλλά και όσοι πολίτες καταφέρνουν να αλλάξουν, διαπιστώνουν πως είναι μια μικρή μειοψηφία μέσα σε μια λαοθάλασσα, παγιδευμένη σε κομματικό κώμα…

Με τους περισσότερους να «παραδίδονται» και να μην επιμένουν να πάνε κόντρα στο ρεύμα ώστε να κάνουν κάποιους από αυτούς που θα «πέσουν πάνω τους» (και  σταματήσουν για λίγο ή αλλάξουν κατεύθυνση, σαν τα συγκρουόμενα στα λούνα παρκ), να αλλάξουν οπτική και πορεία και να κινηθούν μαζί τους, αντίθετα από τους υπόλοιπους, προς τη σωστή διεύθυνση.

Αργεί ακόμη η στιγμή που όσοι θα καταλαβαίνουν δεν θα τα παρατάνε, ελπίζοντας γενικώς και αορίστως, αλλά θα σπάνε νεύρα προσπαθώντας να αλλάξουν την πορεία που έχει ο μονόδρομος.

Μέχρι να γίνουν τόσοι που να κοντράρουν με άνεση το πλήθος που βαδίζει προς μια ανύπαρκτη πολιτικοοικονομική «σύνταξη» που του την ορίζουν μικροί σε πολιτικό μέγεθος υπουργοί και πρωθυπουργοί , αντικατοπτρισμοί σε καρέκλα αυτής της σε κώμα κομμάτων πλειοψηφίας.

Κίνηση ψυχρά υπολογιστική…

KODAK Digital Still Camera

Δεν έχουμε δέντρο. Όλα αυτά τα έφερε ο αέρας που φυσούσε τις προηγούμενες μέρες.

Το εύκολο θα ήταν να κατέβει λάστιχο και να τα «ξεπλυθούν» στο δρόμο να πάνε από …εκεί που ήρθαν. Μόνο που δεν θα πήγαιναν από εκεί που ήρθαν, πάνω από τα δέντρα. Θα πήγαιναν στο δρόμο να προστεθούν, 2 σακούλες φύλλα, στον όγκο που θα είχε ο δήμος να μαζέψει, δυσκολεύοντας την συλλογή και θα κατέληγαν –το πιο πιθανό– να κλείσουν μια σχάρα απορροής υδάτων σε μια επόμενη βροχή.

Πόσοι έκαναν το ίδιο και δεν τα έβγαλαν στο δρόμο ή ακόμη πιο βολικά και ξεκούραστα, δεν περιμένουν έναν αντίθετο αέρα να τα πάρει;

Πόσοι μπορούν πραγματικά να μιλήσουν για γενικόλογες και πιο αόριστες ευθύνες των γνωστών αόρατων «άλλων» αλλά και των δομών του κράτους όταν θα αντικρίσουν ένα βουλωμένο φρεάτιο κι ένα πλημμυρισμένο δρόμο, σπίτι, κατάστημα;

Όσοι δε δουν τον «αστικό» χείμαρρο, σαν σκηνή από ταινία καταστροφής του Hollywood να έρχεται να τους πάρει για παράδειγμα το αυτοκίνητο, δεν θα έχουν χρόνο να σκεφτούν τίποτα από τα παραπάνω, για το αν προσπάθησαν να εξαντλήσουν όσα ατομικά θα μπορούσαν να κάνουν και ποιο είναι το δικό τους πιθανό μερίδιο ευθύνης και ίσως δεν θα έχουν και την ευκαιρία να αναλογιστούν αν έχουν το δικαίωμα να κατηγορήσουν μόνο τους άλλους…

Στα όσα πολύ εύκολα γίνονται…Πέρα από όλες τις άλλες σοβαρές αιτίες που εκτός από πρόβλημα παράγουν και εύκολες δικαιολογίες για να μη κάνουμε ούτε τα απλά…

«…Έλα μωρέ…Μερικά φυλλαράκια….Αυτά θα κάνουν το πρόβλημα…Άσε μας τώρα…Δεν έχω δέντρο…Δικά μας είναι…; Εγώ θα σώσω την πόλη; Γι αυτό πληρώνω δημοτικά τέλη… »

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Αν πεις πως το πιο συνηθισμένο επίθετο στην Ελλάδα είναι Παπαδόπουλος όλοι θα συμφωνήσουν.
Αν όμως πεις πως η πιο συνηθισμένη νοοτροπία είναι του Καρανίκα πάρα πολλοί θα σε μισήσουν.

Του κάθε Καρανίκα που ζει και κινείται παρασιτικά σα σύγχρονος Γκρούεζας.
Δηλαδή, του κάθε πιστού κομματόσκυλου χωρίς κανένα άλλο προσόν πέρα από το να είναι κολλητός κάποιου που έχει ανέβει ψηλά σε κάποιο κόμμα και κατ’ επέκταση και στη κυβέρνηση, αν αυτό το κόμμα πάρει την εξουσία.

Που όλα είναι κακώς καμωμένα όταν τα κάνουν τα άλλα μαντριά, όταν όμως έρχεται η σειρά του δικού τους και οι τσοπάνηδες τους κάνουν ακριβώς τα ίδια με τους προηγούμενους, αναλαμβάνουν (ανάλογα την περίσταση) είτε να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, είτε να κάνουν θόρυβο για να βρει ευκαιρία να ξεφύγει το αφεντικό τους, είτε να βγάλουν δόντια και να επιτεθούν σε όποιον καταστρέφει την εικόνα του προστάτη τους.

Κάτι που βρίσκει υπόσταση και σε τελείως ατομικό επίπεδο.
Όπου για όλα υπάρχει δικαιολογία αρκεί να τα κάνουμε εμείς κι όχι οι άλλοι.
Από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο.
Και που θα υπερασπιστούμε αυτό το αυθαίρετα θεωρούμενο δίκαιο κεκτημένο μας με νύχια και με δόντια.

Κρατώντας σφιχτά στο χέρι την ψήφο ενός κόμματος που δεν μοιάζει να στρέφεται ενάντια σε αυτό το πιστεύω μας και ψηφίζοντας δαγκωτό οποιονδήποτε μας χαϊδέψει τα αυτιά και δεν μας μαλώνει για όσα αρνητικά παρουσιάζουμε σαν χαρακτήρες (πολίτες-πολιτικά όντα)

Γιατί ο κάθε Καρανίκας δεν είναι άτομο αλλά νοοτροπία και είναι γραμμένος βαθιά στο DNA μας και μας κάνει να συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, απλά συνδυάζοντας και τον τσοπάνη και το τσοπανόσκυλο.

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Τόσα που δεν χρειάζεται να παρατεθεί κανένα.
Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα κρυφής αυτοκριτικής για να παρελάσουν από μπροστά μας.

Τι γίνεται λοιπόν όταν έχουμε ένα συνδυασμό αυτών των δυο;

Γίνεται πως έχουμε μια ακόμη συνηθισμένη μέρα και ένα ακόμη επεισόδιο στο σήριαλ «Νεοέλληνες και Ελλάδα» που καταφέρνει να συνδυάζει όλες τις κατηγορίες (κωμωδία, περιπέτεια, θρίλερ, δράμα κλπ ) εκτός από την επιστημονικής φαντασίας γιατί όλα αυτά είναι στο παρόν και πολύ μα πολύ πραγματικά και θα είναι τα ίδια και στο μέλλον.

Έπιασαν λοιπόν 106 φοιτητές στη Πάτρα να έχουν παραδώσει την ίδια εργασία, τους απαγόρευσαν τη συμμετοχή στην εξεταστική Σεπτεμβρίου και όλες οι κομματικές νεολαίες ξεσηκώθηκαν κατά της απόφασης!

Και ειδικά η τοπική ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (εκλογές πλησιάζουν, πρώτο κόμμα η μαμά ΝΔ σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ας κάνουμε μια ανέξοδη απόπειρα συλλογής ψήφων) έβγαλε και επίσημη ανακοίνωση κατά των καθηγητών, ένα αχταρμά ηθικολογίας της πλάκας με αναφορές ακόμη και στον Μαρξ(!!!!!) στα πρότυπα των ΣΥΡΙΖοκομματόσκυλων.

Που όποιος τη διαβάσει χωρίς να ξέρει ποιος την έγραψε και δεν σκεφτεί Καρανίκας να πάει για profiler στο FBI.

Εννοείται πως τα συγκεκριμένα νέα κομματόσκυλα το έκαναν τόσο χοντροκομμένα (ανέκαθεν οι λεγόμενοι δεξιοί ήταν μπουνταλάδες σε τέτοια ζητήματα, ίσως γιατί σαν χωρίς έντονη μετάλλαξη συντηρητικό κόμμα που έχει ρίζες στην κοινωνία που φτάνουν πίσω στη τουρκοκρατία κληρονόμησε περισσότερα κοινωνικά στοιχεία τους, αλλά και γενικά τα περισσότερα αναλώσιμα κομματόσκυλα είναι περιορισμένων δυνατοτήτων) που εκνεύρισαν τα μεγαλύτερα τόσο, που για να δείξουν στον τσοπάνη τι καλές υπηρεσίες που παρέχουν, αναγκάστηκαν να ορμήσουν στα μικρά και για παραδειγματισμό τιμώρησαν ένα.

Μεγαλύτερα τσοπανόσκυλα που κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα αλλά λίγο πιο προσεχτικά. Τόσο που να έχουν και το τσοπάνη ευχαριστημένο αλλά και τα πρόβατα ξέγνοιαστα χωρίς να ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο ρόλο τους.
Ελπίζοντας κάποια στιγμή να γίνουν κυβερνητικοί Καρανίκες. Ανεξαρτήτως προσωπικού στιλ…

Όμως παρά αυτό αλλά και όλα τα προηγούμενα, σχεδόν καθημερινά, επεισόδια του μακροβιότερου σήριαλ που προβάλλεται από την ίδρυση σχεδόν του ελληνικού κράτους, από την δολοφονία Καποδίστρια (που δύο υβρίδια τσοπάνη, τσοπανόσκυλου και Νεοέλληνα παρουσίασαν με μια μόνο πράξη όλα όσα έμελε να κληρονομήσει αυτή η κοινωνία) και μετά, εξακολουθείς να έχεις μια μεγάλη μερίδα πολιτών που έχει υποστεί πολιτική λοβοτομή από το σύστημα, πιστεύοντας πως είναι απλά θέμα να βρεθεί ένας καλός πρωθυπουργός, ώστε αυτό να επιβιώνει ευκολότερα…

Έχοντας μια πλειοψηφία, που ξεπερνάει σε αριθμό κατά πολύ όλους τους Παπαδόπουλους της Ελλάδας, να είναι και αυτή που σαν πρόβατο πετιέται στον αέρα και τρομάζει περισσότερο όταν βλέπει πολλά από τα νέα τσοπανόσκυλα που η ίδια εκτρέφει να παραφέρονται και που μένει με το στόμα ανοιχτό και παγωμένη όταν μερικά καταφέρνουν και γίνονται Καρανίκες.

Που όμως κάθε πρόβατο από αυτά, μαζί με όλους τους άλλους, ακόμη και πάρα πολλούς από όσους τώρα καυτηριάζουν το συγκεκριμένο περιστατικό, σε μια άλλη περίσταση θα κάνει  στα υπόλοιπα μέλη, όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητες του και η προσωπικότητα του, τα ίδια που κάνουν τα τσοπανόσκυλα και ο τσοπάνης.

Και θα μπορεί να τα κάνει όσο δεν ενοχλεί πολύ τα υψηλά κλιμάκια του συστήματος (δομικά, ώστε να τα εκθέτει όσον αφορά την ανυπαρξία βούλησης τους για την τήρηση των νόμων ή την ανυπαρξία αυτών) ή αυτές τις δυο τάξεις…

Και ενίοτε θα επιβραβεύεται και για τις πράξεις του.
Ή έστω θα του παρέχεται μια βολική δικαιολογία και συγχώρεση…
Με κομψό ή άκομψο τρόπο, ανάλογα το τσοπανόσκυλο..
Όταν θα πλησιάζει η ώρα για το μαλλί και οι τσοπάνηδες θα χρειάζονται όσα περισσότερα μπορούν να μαζέψουν.

Ασχέτως αν δεν καταλαβαίνει πως αν δεν ανήκει έστω στα τσοπανόσκυλα, κάθε φορά που ακούει «ελάτε για μαλλί» αυτός θα βγει κουρεμένος και χωρίς…

Είτε το ένδυμα που θα φτιαχτεί είναι ανοιχτό πουκάμισο ή t-shirt είτε πουκάμισο και γραβάτα με ή χωρίς σακάκι….

Save

Save

Save

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

fax-1889056_640
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (που είναι «νέα» εδώ και 43 χρόνια χωρίς όμως να έχει φέρει τίποτα νέο ή καινούργιο στο πολιτικό σκηνικό) την Τετάρτη 28/6 πέρασε μια βόλτα από το Grand Resort Lagonissi που γινόταν ένα συνέδριο του Economist.

Μιας και πέρασε λοιπόν και για να δικαιολογήσει και την παρουσία του (στο συνέδριο αλλά και στην ηγεσία του κόμματος του) μίλησε κιόλας και ανάμεσα σε όλα τα άλλα, τα χιλιοειπωμένα, τα ωραία στα αυτιά που είπε (οι συντάκτες των λόγων που εκφωνούν οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων που πάνε για κυβέρνηση έχουν εύκολη δουλειά καθώς μοιράζονται έναν κοινό για όλους λόγο, όπου απλά αλλάζουν μερικά πραγματάκια, όπως για παράδειγμα αριθμούς, για να τον ταιριάζει κάθε φορά στον τόπο και το χρόνο) ξεστόμισε και το παρακάτω:

<<….Στόχος μας είναι ένα μικρότερο, αλλά καλύτερο Κράτος. Με καλύτερη αξιοποίηση των ανθρώπινων πόρων που διαθέτει…>>

Αντί άλλου σχολίου, έχει ενδιαφέρον να δούμε πως αντέδρασαν ορισμένοι ουδέτεροι διάσημοι παρατηρητές, που μπορούν να έχουν άποψη γιατί καταφέρνουν να μπουν στην ψυχολογία μιας ελληνικής κυβέρνησης.
Κι αυτό γιατί αυτοί έρχονται για τουρισμό στην Ελλάδα, ακριβώς όπως για τουρισμό έρχονται στην εξουσία οι πρωθυπουργοί και τα κόμματα της χώρας μας.
Ιδού λοιπόν η αντίδραση τους:

 

Η συμμορία της ΕΠΟ και της Superleague

old-farm-house-2096646_640

Αφού το διαιτητικό δικαστήριο που αποτελείται από τακτικούς δικαστές έκρινε παράτυπη (sic) τη ψηφοφορία των προέδρων για την αφαίρεση βαθμών για το θέμα Πορτουλίδη και επέστρεψε τους βαθμούς στον Ηρακλή, εκπρόσωποι της λίγκας είπαν off the record στους εκπροσώπους των ΜΜΕ πως ο Ηρακλής «είναι υποβιβασμένος ο,τι και να γίνει» !

(και αφού είναι ήδη υποβιβασμένος,  ποιος ο λόγος και η σπουδή τους να εκτεθούν κάνοντας τη παράτυπη ψηφοφορία για το θέμα Πορτουλίδη);

Και το είπαν αυτό καθιστώντας σαφή τη πρόθεση τους να ισχύσει επιλεκτικά ποινή υποβιβασμού για τη μη αδειοδότηση την ώρα που κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται Π-Ο-Υ-Θ-Ε-Ν-Α στη προκήρυξη του πρωταθλήματος!
Και μάλιστα όχι απευθείας υποβιβασμού στην κατώτερη κατηγορία αλλά, σε ένα άλμα λογικής, με τη βολική κατάληψη της τελευταίας θέσης της βαθμολογίας ώστε να ευνοηθεί και σε αυτή τη περίπτωση -τι σύμπτωση- ο Λεβαδειακός και ο Κομπότης όπως ακριβώς επιθυμούσαν να συμβεί με το θέμα Πορτουλίδη.
Κομπότη που πάρα το γεγονός πως του έχει απαγορευθεί η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο δεν τον ενοχλεί κανένας, απλά και μόνο γιατί έβαλε μπροστά ένα αχυράνθρωπο.
Ίδιες παρατυπίες (sic) και άλματα λογικής που έγιναν και το 2011.
Τότε που μια πράξη που επέφερε 50 χιλ. πρόστιμο εκδικάστηκε αυθαίρετα με άλλο άρθρο που προέβλεπε απευθείας υποβιβασμό.
Που όμως, επειδή ο απευθείας υποβιβασμός δεν συνέφερε – τότε – τον Αστέρα Τρίπολης και τον Μποροβήλο, με μια εξίσου απίθανη επίδειξη κοπτοραπτικής εφάρμοσαν μόνο το μισό του άρθρου και αντί για απευθείας υποβιβασμό τοποθέτησαν πάλι τον Ηρακλή στη τελευταία θέση για να μην ανέβει ομάδα από την δεύτερη κατηγορία.
Παρόμοιες ομορφιές βιώνουμε και φέτος.
Η βρωμιά και η δυσωδία αυτής της συμμορίας που λέγεται «συνεταιρισμός» δεν έχει τέλος…
Υ. Γ.

Το ότι μια ομάδα έχει αδύναμο, ανίκανο, άφραγκο-επικίνδυνο -ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο- πρόεδρο (που όλοι οι υγιείς σκεπτόμενοι στην οικογένεια της ψάχνουν τρόπο να απεμπλακούν από αυτόν όμως τα κενά νόμου και η μέχρι τώρα έλλειψη πολιτικής βούλησης τους δυσκολεύουν) δεν σημαίνει πως αυτή η ποδοσφαιρική ομάδα πρέπει να γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε διαπλεκόμενου και του κάθε περίεργου κυκλώματος και να είναι μονίμως το εύκολο θύμα για τον λόγο πως είναι τεράστια σαν μέγεθος για να μπει σε κάποιο άρμα αλλά ανύπαρκτη διοικητικά ώστε να αμυνθεί.

Και μονίμως αυτή η ομάδα, που ενώ Π-Α-Ν-Τ-Α σώζεται εντός των αγωνιστικών χώρων να πέφτει από αποφάσεις παρμένες σε κάποια σκοτεινά γραφεία που έχουν ως κλειδαριά πρακτικές που συναντώνται στη μαφία με όρους εμπιστευτικότητας και άλλες σκοτεινές συμφωνίες και συναλλαγές, να έχει συγκεκριμένο όνομα. Ηρακλής…

Γι αυτό σε ένα ευνομούμενο κράτος υπάρχουν οι νόμοι. Για να προστατεύουν τον αδύναμο. Και εδώ πρέπει να ισχύσουν επιτέλους οι πραγματικοί νόμοι και όχι ο νόμος της παράγκας του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αρκετά!!!

Save

Save

Save

Save