Category Archives: Οικονομία

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

Advertisements

Τσαφ τσουφ και λαμπερά καθρεφτάκια…

woman-69695_640

Στην Ελλάδα, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη πλάκα είναι οι φαντασμαγορικές παραστάσεις που στήνει το κράτος προς τους ιθαγενείς, με τα εγκαίνια και τις παρουσιάσεις.
Που ακόμη και οι Ινδιάνοι ιθαγενείς, μετά από μια-δυο φορές θα καταλάβαιναν τον εμπαιγμό, αν τους ανταλλάσσαμε με κάποιο μαγικό τρόπο με τον εδώ πληθυσμό.

Σου φέρνουν να δεις ένα -αγορασμένο εδώ και χρόνια- βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης στη ΔΕΘ, σου μιλάνε για επεκτάσεις που ολοκληρώνονται στα ανατολικά και την αλλαγή που θα φέρουν σε όλη την πόλη οι επεκτάσεις προς τα δυτικά, αλλά μετά το πάνε σε μια αποθήκη γιατί δεν θα μπεις μέσα προτού περάσουν 2 χρόνια και μάλιστα στη μισή διαδρομή γιατί στην υπόλοιπη, από Συντριβάνι μέχρι σταθμό, θα κατεβαίνεις και θα πηγαίνεις με τα πόδια για να βλέπεις από κοντά και τις εργασίες στα αρχαία στο σταθμό Βενιζέλου.

(που παίζει να σε πιάνουν τόσο κορόιδο ώστε να πληρώνεις έξτρα εισιτήριο για την περιήγηση και συνδρομή γυμναστηρίου για την πεζοπορία)

Σου φέρνουν να δεις ένα ταχύτατο τρένο που σου λένε πως μπορεί να κάνει την απόσταση Θεσσαλονίκη-Αθήνα σε 3,5 ώρες, αλλά μετά το στέλνουν πίσω, όπως ήταν προγραμματισμένο, επειδή θα περάσουν μερικά χρόνια μέχρι να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο που στο μεγαλύτερο του μέρος στήθηκε την εποχή ΤρικούπηΚουμουνδούρουΖαίμη (την εποχή δηλαδή που στις ΗΠΑ ξεκινούσαν ήδη την επέκταση του μετρό της Νέας Υόρκης).

Το μόνο που δεν έχουν φέρει ποτέ, στον πολίτη-ψηφοφόρο που συντηρεί δεκαετίες όλους αυτούς, είναι έναν κανονικό καθρέπτη.
Γιατί δεν θέλουν να ρισκάρουν τη μια στο εκατομμύριο περίπτωση που δει πόσο κορόιδο είσαι, τρομάξει συνειδητοποιώντας το και ξυπνήσει.

Υ.Γ.
Λέω κανονικό καθρέπτη, γιατί και αυτά που κάνουν καθρέπτες είναι απλά δεν μπορεί να το δει αυτός που έχουν ως κοινό τους, επειδή θαμπώνεται (το «νούμερο»…) από τα μεγέθη και τα νούμερα που του παρουσιάζουν τα «νούμερα»…
Και καταλήγεις να σε κυβερνούν πραγματικά νούμερα, χωρίς ουσία και υπόσταση…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

lion_pyl

Δεν μπορείτε να πείτε πάντως.
Ο θίασος κάνει –διαχρονικά– το παν για να είναι η παράσταση που δίνει υπερπαραγωγή.

Ο πρώτος χαζός πήγε στο Καστελόριζο για να δώσει μια γλυκιά συναισθηματική νότα και μια ελαφρότητα (σαν διακοπές θα είναι μωρέ) στη παραδοχή της διαχρονικής -πολιτικής πρωτίστως- ανικανότητας.

Ο δεύτερος στο Ζάππειον Μέγαρο για να συνδυάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με το κτίριο που συμβολίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (αλλά και την σύνδεση μας με την ΕΕ μιας και εκεί έπεσαν οι υπογραφές για την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ) και να προσδώσει βαρύτητα στις αερολογίες του.

Και τώρα ο τρίτος, αφού μας έβαλε με παιδική αφέλεια (-Μαλώνεις ρε; -Μαλώνω! -Έλα αν σου βαστάει ρε…Καλά, καλά…μια μαλακία είπαμε…) σε ένα έξτρα μνημόνιο, θέλει να κάνει σύνδεση με το δύσκολο ταξίδι του Οδυσσέα που τελείωσε αισίως και λυτρωτικά για τους ήρωες του και πήγε στην Ιθάκη.

Μόνο που όλοι αυτοί (με τη βοήθεια των προηγούμενων) έχουν ταξιδέψει τη χώρα τόσο πίσω που όχι η Τροία δεν έχει χτιστεί ακόμη, όχι ο Οδυσσέας δεν έχει γεννηθεί, ούτε οι τρεις αρχικοί μεγάλιθοι στη Πύλη των Λεόντων, στις Μυκήνες, δεν έχουν μπει.

Γιατί αντί να περάσουμε αυτή τη νότια -σαν άλλο Καστελόριζο- πύλη και να μας μιλήσουν σοβαρά για την ανηφόρα και το λόφο που βρίσκεται πίσω της και το πως θα μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω, όλοι μαζί, και αυτοί και εμείς, όλα όσα μας έφεραν μπροστά του ώστε να καταφέρουμε να τον ανέβουμε, τον έκρυψαν πίσω από μακέτες μιας ουτοπικής ακρόπολης.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των αυλικών και όσων ζουν υπό τη άμεση και έμμεση προστασία τους εντός των κρατικών «τειχών» (έστω κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση) και αφού τον έκαναν να μοιάζει αξεπέραστο βουνό, κατρακυλήσαμε και καταλήξαμε σε ένα κατά βάση άγονο και χωρίς βασικά για τη ζωή αγαθά (όπως νερό) νησί…

(Γιατί αυτό ακριβώς είναι στη πραγματικότητα η Ιθάκη για την καθημερινότητα των κάτοικων της. Ένα άγονο νησί όπου κυριαρχεί η λειψυδρία)

Δραματική ιστορία επικών διαστάσεων…

Γιατί, τι είναι;
Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

 

 

Τα νούμερα και τα «νούμερα»…

board-765310_640

Τι εντυπωσιακά (και παραπλανητικά) μπορούν να είναι τα νούμερα για τα διάφορα νούμερα με τις ιδεολογικές παρωπίδες.

Πανηγυρίζουν κάποιοι με την ανακοίνωση της κυβέρνησης του Μαδούρο για την κατά
34 φορές -εντυπωσιακή σαν μεμονωμένο νούμερο-  αύξηση του κατώτατου μισθού στη Βενεζουέλα.

Που όμως σε πραγματικά στοιχεία σημαίνει ότι η αναλογία θα αγγίζει πλέον το εξωπραγματικό ποσό των 25 € μηνιαίο εισόδημα και (δεν είναι λογοπαίγνιο), πέρα από το επίσης παραπλανητικό του φθηνότερου καύσιμου (τα καύσιμα καίγονται, δεν τρώγονται) στον κόσμο θα μπορούν να αγοράζουν λίγο περισσότερα από όσες προμήθειες έπαιρναν στην αρχή οι ομάδες στο Survivor για να βγάλουν την εβδομάδα συν 1 κιλό κρέας.

Πόσο μάλλον όταν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας είναι στη πλειοψηφία των αποθεμάτων βαρύ (heavy crude oil) και η παραγωγή του τελικού προϊόντος κοστίζει 3 και 4 φορές πάνω από ότι σε άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες.

Που με την άλογη κρατικοποίηση των πάντων και την απίστευτη κακοδιαχείριση και διαφθορά όσον αφορά τη διακυβέρνηση και το νούμερο ένα προϊόν της, έχει οδηγήσει τη Βενεζουέλα να είναι η πιο επικίνδυνη χώρα για να ζει κανείς.
Τόσο, που έχουν πάψει να συλλέγουν στοιχεία για τα εγκλήματα που διαπράττονται.

Φυσικά όσοι πανηγυρίζουν (από την ασφάλεια του σπιτιού τους) για Βενεζουελανικούς αριθμούς χωρίς ουσία, δεν διαφέρουν από τα απέναντι «νούμερα» που πανηγύριζαν προεκλογικά για το παρακάτω:
Όταν τα 100 δις και τα 270 ευρώ κοστίζουν το ίδιο.Τίποτα αλλά και τα πάντα…

Γι αυτό κυβερνούσαν, κυβερνούν (και θα κυβερνούν) αυτοί που πραγματικά μας αξίζουν και αυτοί οι πολιτικοί που μπορούμε να παράγουμε.
Παραγωγή Ελλήνων πολιτικών σαν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, με πανάκριβο κόστος για τις ζωές μας.

Γιατί τα…<<νούμερα>> (ανεξαρτήτως πολιτικής-ιδεολογικής δεξαμενής προέλευσης) είναι εντυπωσιακά σε μέγεθος, αλλά αποκομμένα τελείως (λόγω ιδεοληψιών αλλά και του φανατισμού που μια ταμπέλα μπορεί να δημιουργήσει) από την κοινή λογική και την πραγματικότητα.

Saving Daylight Saving Time (Σώζουμε τη θερινή μας ώρα)

sun-47083_640

Σημαντικό!
Αυτές τις μέρες (μέχρι τις 16 Αυγούστου) διεξάγεται μια πανευρωπαϊκή ψηφοφορία πολιτών που ανάλογα με το αποτέλεσμα και τις αποφάσεις που θα παρθούν ενδέχεται να επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις…μέρες μας.

Είναι η ψηφοφορία για το αν θα καταργηθεί η ρύθμιση της θερινής ώρας.

Εμάς, από όλες τις απόψεις μας συμφέρει είτε να παραμείνει ως έχει είτε -απίθανο- να ισχύσει  365 μέρες η θερινή.

Το γιατί γίνεται εύκολα αντιληπτό με μερικά παραδείγματα:

Αν πάψει να ισχύει, θα ξημερώνει από τις 5 και -αν πούμε πως αυτό καταπίνεται- θα νυχτώνει πριν τις 8.
Σαν τουριστική χώρα αν το δει κανείς είναι τρελή καταστροφή.

Και μπορεί τους άλλους νότιους (Πορτογάλους, Ισπανούς) να μην τους ενοχλεί πολύ μιας και είναι σε άλλη ζώνη ώρας, αλλά δεν θα τους χαλούσε καθόλου να στερήσουν από τον βασικό τους ανταγωνιστή στον τουρισμό, εμάς, μια ώρα φωτός.

Μετά, πέρα από το θέμα εξοικονόμησης ενέργειας, είναι και θέμα οδικής ασφαλείας.
Είμαστε που είμαστε ειδική περίπτωση και με ελάχιστη οδηγική παιδεία, σκεφτείτε να πρέπει να οδηγούμε 210 περισσότερες ώρες με σκοτάδι.

Να πας με την οικογένεια σου στη θάλασσα, να φεύγεις π.χ 6 το απόγευμα από τη παραλία κι ενώ γυρνούσες ξεκούραστα με φως, να σε πιάνει η νύχτα στο δρόμο.

Να είσαι νταλικέρης, να σε φορτώνει η απογευματινή βάρδια ενός εργοστασίου στις 5 π.χ στην Θεσσαλονίκη για Αθήνα και ενώ τώρα κάνεις τη μισή και παραπάνω διαδρομή μέρα, να σε πιάνει η νύχτα πριν φτάσεις στη Λάρισα.

Αλλά κυρίως θα έχει τεράστιο ψυχολογικό αντίκτυπο.
Τώρα, μπορεί να είμαστε στον πάτο όσον αφορά όλα τα θέματα, αλλά έχουμε τον ήλιο μας.
Που λόγω της θερινής ώρας μπορούμε να χαιρόμαστε περισσότερο.
Φεύγουμε από την εργασίας μας και έχουμε κυριολεκτικά «όλη τη μέρα μπροστά μας» να κάνουμε ο,τι δραστηριότητα θέλουμε με φως.
Να αράξουμε στο μπαλκόνι, να πάμε για καφέ, για μια απλή βόλτα, να περπατήσουμε…
Αυτό και μόνο μας φτιάχνει τη διάθεση.

Αν δεν αλλάζει η ώρα, όλοι θα χάνουμε μια το βράδυ και οι περισσότεροι θα χάνουν και μια το πρωί.

Αν σήμερα που μιλάμε δεν ίσχυε, αυτή την ώρα (20:17) δεν θα είχαμε φως έξω.
Θα είχε νυχτώσει από τις 19:40 !!!

Πηγαίνουμε λοιπόν στη παρακάτω διεύθυνση και ψηφίζουμε!
(Πάνω δεξιά υπάρχει επιλογή για να εμφανιστεί το ερωτηματολόγιο στα ελληνικά):
https://ec.europa.eu/eusurvey/…/2018-summertime-arrangements

Ο Homo erectus και οι νεοέλληνες ψηφοφόροι.

politic

Οι άνω των 50 που από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά έπεσαν από τα σύννεφα και φωνάζουν για την Μακεδονία, όταν πήγαιναν σχολείο να υποθέσω πως πήγαιναν απλά για τη βόλτα, έτσι;

Γιατί το να έχει το σχολικό βιβλίο της Γεωγραφίας της Β’ Γυμνασίου, από το 1969 μέχρι και το 1980 (!!!!!) χάρτη με τα Σκόπια ως Μακεδονία και αναφορές για βόρεια Μακεδονία δεν το λες και λεπτομέρεια.

Και μετά από μερικά χρόνια πήγαιναν και ψήφιζαν κι ήταν όλοι, γενιές ολόκληρες, πέρα βρέχει με τους πολιτικούς που επέλεγαν και δημιουργούσαν.

Κάτι που (για το συγκεκριμένο ζήτημα) πάει σίγουρα και πιο πίσω, αρκεί να έχει χρόνο και τρόπο κάποιος να το ψάξει.
(Και που για κάθε άλλο ζήτημα, δεν χρειάζεται καν να το ψάξει, όρεξη να έχει να παραθέτει παραδείγματα)

Κι ύστερα, τη δεκαετία του 90 άρχισαν να πέφτουν και γι αυτό το θέμα -κλασικά- από τα σύννεφα.

Το γελοιότερο δείγμα πολιτών (σαν πολιτικά όντα) στον πλανήτη, κατοικεί στο μέρος που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό.

Ιστορικά απόγονοι εκείνων των ανθρώπων, αλλά ποιοτικά-πολιτικά, ακόμη και ο εξαφανισμένος Homo Erectus είναι πιο πάνω από εμάς.

Υ.Γ.
Όταν ρίξουμε τον εγωισμό μας και αφού καταλάβουμε πως είναι εντελώς ξεχωριστό θέμα το αν είναι κάποιος καλός άνθρωπος και το αν είναι καλός πολίτης, αποδεχτούμε πως δεν είναι θέμα προσώπων το που βρισκόμαστε αλλά θέμα προσώπου συνολικά σαν κοινωνία και πως τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά ή τυχαία αλλά είναι η φυσιολογική συνέχεια των πραγμάτων, μόνο τότε παίζει να ξεκινήσουμε να μην είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε τον κάθε σύγχρονο Homo sapiens Έλληνα πολιτικό που εμφανίζεται για να μας χαϊδεύει τα αυτιά και τη καρδιά (και ενίοτε την τσέπη) για να μας κρατάει μέσα στο πολιτικό τσίρκο σαν πελάτες, ώστε η φυλή του, που εκτός του κλειστού αυτού συστήματος θα είχε εξαφανιστεί, να καταφέρνει να επιβιώνει και να μας κρατάει πίσω εξελικτικά.

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

curtain-595006_1280

Ένα κόμμα, λένε, μπορεί να σου χαλάσει όλη την σύνταξη. Ελάχιστοι όμως καταλάβαιναν πως δεν αφορούσε μόνο στον γραπτό λόγο.

Που με το νόμο Κατρούγκαλου (νοσηρή φυσική εξέλιξη όλων των προηγούμενων, υπουργών και πολιτικών καταστάσεων) έγινε και πολύ πιο επίκαιρο…

 

Γιατί είχαμε τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, έχουμε τον Αλέξη και θα έχουμε τον Κούλη και ποιος ξέρει ποιον ακόμη…Κόμματα προσώπων/κληρονομιών και πρωθυπουργούς μικρούς και κατώτερους των περιστάσεων σαν τα μικρά/υποκοριστικά τους ονόματα. Με τα οποία τους αποκαλούν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι που τους ψηφίζουν!

Κάποιοι λένε πως και τα επίθετα παίζουν μεγάλο ρόλο στη ψυχοσύνθεση και τη προσωπικότητα αυτών που τα φέρουν. Αν ναι, και παίζοντας λιγάκι μαζί τους, δεν πρέπει να απορούμε καθόλου που κάποιος σαν άλλος Ανδρέας (συγγενής του αν και κακέκτυπη φιγούρα του γνωστού) πούλησε παπά, ο άλλος μετά και παρά τα αντίθετα που έλεγε στην αρχή μας τον φόρεσε σαμάρι, ο επόμενος με παντελή έλλειψη τσίπας -λόγω ενός παρένθετου ρο- έκανε μια παρένθεση ανάμεσα στα μνημόνια με ένα ανάποδο δημοψήφισμα και αυτός που έρχεται, με δυο μικρά ονόματα για επίθετο, η προσωποποίηση του άχρωμου και άγευστου, κάνει προπόνηση για να ρίξει από τα σύννεφα (όπως συνήθως συμβαίνει μετεκλογικά που οι φανφάρες πάνε περίπατο) χιλιάδες Μήτσους και Τάκηδες που είναι έτοιμοι να πιουν νερό στο όνομα του…ή απλά να ξοδέψουν τις ανακυκλούμενες (σε κάθε εκλογές) ελπίδες τους σε κάτι που θα ξεπερνάει τα όρια του υπερφυσικού…

Όλοι τους, πολιτικοί και πολίτες, σε πολιτικό κώμα που έπεσαν μέσω των κομμάτων και ενός συστήματος που δεν παράγει καινούργια πράγματα αλλά αναπαράγει ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια. Σαν πρόταση χωρίς κόμμα και σαν κόμμα χωρίς πρόταση.

Και τώρα, ακόμη κι όσοι ξύπνησαν από το κώμα και αντιλήφθηκαν τι τους σκάρωνε επί δεκαετίες η με επιθετικό προσδιορισμό δημοκρατία των κόμματων, δεν μπορούν να αλλάξουν για να την αλλάξουν.

Αλλά και όσοι πολίτες καταφέρνουν να αλλάξουν, διαπιστώνουν πως είναι μια μικρή μειοψηφία μέσα σε μια λαοθάλασσα, παγιδευμένη σε κομματικό κώμα…

Με τους περισσότερους να «παραδίδονται» και να μην επιμένουν να πάνε κόντρα στο ρεύμα ώστε να κάνουν κάποιους από αυτούς που θα «πέσουν πάνω τους» (και  σταματήσουν για λίγο ή αλλάξουν κατεύθυνση, σαν τα συγκρουόμενα στα λούνα παρκ), να αλλάξουν οπτική και πορεία και να κινηθούν μαζί τους, αντίθετα από τους υπόλοιπους, προς τη σωστή διεύθυνση.

Αργεί ακόμη η στιγμή που όσοι θα καταλαβαίνουν δεν θα τα παρατάνε, ελπίζοντας γενικώς και αορίστως, αλλά θα σπάνε νεύρα προσπαθώντας να αλλάξουν την πορεία που έχει ο μονόδρομος.

Μέχρι να γίνουν τόσοι που να κοντράρουν με άνεση το πλήθος που βαδίζει προς μια ανύπαρκτη πολιτικοοικονομική «σύνταξη» που του την ορίζουν μικροί σε πολιτικό μέγεθος υπουργοί και πρωθυπουργοί , αντικατοπτρισμοί σε καρέκλα αυτής της σε κώμα κομμάτων πλειοψηφίας.