Category Archives: Οικονομία

Ο Homo erectus και οι νεοέλληνες ψηφοφόροι.

politic

Οι άνω των 50 που από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά έπεσαν από τα σύννεφα και φωνάζουν για την Μακεδονία, όταν πήγαιναν σχολείο να υποθέσω πως πήγαιναν απλά για τη βόλτα, έτσι;

Γιατί το να έχει το σχολικό βιβλίο της Γεωγραφίας της Β’ Γυμνασίου, από το 1969 μέχρι και το 1980 (!!!!!) χάρτη με τα Σκόπια ως Μακεδονία και αναφορές για βόρεια Μακεδονία δεν το λες και λεπτομέρεια.

Και μετά από μερικά χρόνια πήγαιναν και ψήφιζαν κι ήταν όλοι, γενιές ολόκληρες, πέρα βρέχει με τους πολιτικούς που επέλεγαν και δημιουργούσαν.

Κάτι που (για το συγκεκριμένο ζήτημα) πάει σίγουρα και πιο πίσω, αρκεί να έχει χρόνο και τρόπο κάποιος να το ψάξει.
(Και που για κάθε άλλο ζήτημα, δεν χρειάζεται καν να το ψάξει, όρεξη να έχει να παραθέτει παραδείγματα)

Κι ύστερα, τη δεκαετία του 90 άρχισαν να πέφτουν και γι αυτό το θέμα -κλασικά- από τα σύννεφα.

Το γελοιότερο δείγμα πολιτών (σαν πολιτικά όντα) στον πλανήτη, κατοικεί στο μέρος που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό.

Ιστορικά απόγονοι εκείνων των ανθρώπων, αλλά ποιοτικά-πολιτικά, ακόμη και ο εξαφανισμένος Homo Erectus είναι πιο πάνω από εμάς.

Υ.Γ.
Όταν ρίξουμε τον εγωισμό μας και αφού καταλάβουμε πως είναι εντελώς ξεχωριστό θέμα το αν είναι κάποιος καλός άνθρωπος και το αν είναι καλός πολίτης, αποδεχτούμε πως δεν είναι θέμα προσώπων το που βρισκόμαστε αλλά θέμα προσώπου συνολικά σαν κοινωνία και πως τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά ή τυχαία αλλά είναι η φυσιολογική συνέχεια των πραγμάτων, μόνο τότε παίζει να ξεκινήσουμε να μην είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε τον κάθε σύγχρονο Homo sapiens Έλληνα πολιτικό που εμφανίζεται για να μας χαϊδεύει τα αυτιά και τη καρδιά (και ενίοτε την τσέπη) για να μας κρατάει μέσα στο πολιτικό τσίρκο σαν πελάτες, ώστε η φυλή του, που εκτός του κλειστού αυτού συστήματος θα είχε εξαφανιστεί, να καταφέρνει να επιβιώνει και να μας κρατάει πίσω εξελικτικά.
Advertisements

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

curtain-595006_1280

Ένα κόμμα, λένε, μπορεί να σου χαλάσει όλη την σύνταξη. Ελάχιστοι όμως καταλάβαιναν πως δεν αφορούσε μόνο στον γραπτό λόγο.

Που με το νόμο Κατρούγκαλου (νοσηρή φυσική εξέλιξη όλων των προηγούμενων, υπουργών και πολιτικών καταστάσεων) έγινε και πολύ πιο επίκαιρο…

 

Γιατί είχαμε τον Κωστάκη, τον Γιωργάκη, έχουμε τον Αλέξη και θα έχουμε τον Κούλη και ποιος ξέρει ποιον ακόμη…Κόμματα προσώπων/κληρονομιών και πρωθυπουργούς μικρούς και κατώτερους των περιστάσεων σαν τα μικρά/υποκοριστικά τους ονόματα. Με τα οποία τους αποκαλούν ακόμη και αυτοί οι ίδιοι που τους ψηφίζουν!

Κάποιοι λένε πως και τα επίθετα παίζουν μεγάλο ρόλο στη ψυχοσύνθεση και τη προσωπικότητα αυτών που τα φέρουν. Αν ναι, και παίζοντας λιγάκι μαζί τους, δεν πρέπει να απορούμε καθόλου που κάποιος σαν άλλος Ανδρέας (συγγενής του αν και κακέκτυπη φιγούρα του γνωστού) πούλησε παπά, ο άλλος μετά και παρά τα αντίθετα που έλεγε στην αρχή μας τον φόρεσε σαμάρι, ο επόμενος με παντελή έλλειψη τσίπας -λόγω ενός παρένθετου ρο- έκανε μια παρένθεση ανάμεσα στα μνημόνια με ένα ανάποδο δημοψήφισμα και αυτός που έρχεται, με δυο μικρά ονόματα για επίθετο, η προσωποποίηση του άχρωμου και άγευστου, κάνει προπόνηση για να ρίξει από τα σύννεφα (όπως συνήθως συμβαίνει μετεκλογικά που οι φανφάρες πάνε περίπατο) χιλιάδες Μήτσους και Τάκηδες που είναι έτοιμοι να πιουν νερό στο όνομα του…ή απλά να ξοδέψουν τις ανακυκλούμενες (σε κάθε εκλογές) ελπίδες τους σε κάτι που θα ξεπερνάει τα όρια του υπερφυσικού…

Όλοι τους, πολιτικοί και πολίτες, σε πολιτικό κώμα που έπεσαν μέσω των κομμάτων και ενός συστήματος που δεν παράγει καινούργια πράγματα αλλά αναπαράγει ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια. Σαν πρόταση χωρίς κόμμα και σαν κόμμα χωρίς πρόταση.

Και τώρα, ακόμη κι όσοι ξύπνησαν από το κώμα και αντιλήφθηκαν τι τους σκάρωνε επί δεκαετίες η με επιθετικό προσδιορισμό δημοκρατία των κόμματων, δεν μπορούν να αλλάξουν για να την αλλάξουν.

Αλλά και όσοι πολίτες καταφέρνουν να αλλάξουν, διαπιστώνουν πως είναι μια μικρή μειοψηφία μέσα σε μια λαοθάλασσα, παγιδευμένη σε κομματικό κώμα…

Με τους περισσότερους να «παραδίδονται» και να μην επιμένουν να πάνε κόντρα στο ρεύμα ώστε να κάνουν κάποιους από αυτούς που θα «πέσουν πάνω τους» (και  σταματήσουν για λίγο ή αλλάξουν κατεύθυνση, σαν τα συγκρουόμενα στα λούνα παρκ), να αλλάξουν οπτική και πορεία και να κινηθούν μαζί τους, αντίθετα από τους υπόλοιπους, προς τη σωστή διεύθυνση.

Αργεί ακόμη η στιγμή που όσοι θα καταλαβαίνουν δεν θα τα παρατάνε, ελπίζοντας γενικώς και αορίστως, αλλά θα σπάνε νεύρα προσπαθώντας να αλλάξουν την πορεία που έχει ο μονόδρομος.

Μέχρι να γίνουν τόσοι που να κοντράρουν με άνεση το πλήθος που βαδίζει προς μια ανύπαρκτη πολιτικοοικονομική «σύνταξη» που του την ορίζουν μικροί σε πολιτικό μέγεθος υπουργοί και πρωθυπουργοί , αντικατοπτρισμοί σε καρέκλα αυτής της σε κώμα κομμάτων πλειοψηφίας.

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

fax-1889056_640
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (που είναι «νέα» εδώ και 43 χρόνια χωρίς όμως να έχει φέρει τίποτα νέο ή καινούργιο στο πολιτικό σκηνικό) την Τετάρτη 28/6 πέρασε μια βόλτα από το Grand Resort Lagonissi που γινόταν ένα συνέδριο του Economist.

Μιας και πέρασε λοιπόν και για να δικαιολογήσει και την παρουσία του (στο συνέδριο αλλά και στην ηγεσία του κόμματος του) μίλησε κιόλας και ανάμεσα σε όλα τα άλλα, τα χιλιοειπωμένα, τα ωραία στα αυτιά που είπε (οι συντάκτες των λόγων που εκφωνούν οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων που πάνε για κυβέρνηση έχουν εύκολη δουλειά καθώς μοιράζονται έναν κοινό για όλους λόγο, όπου απλά αλλάζουν μερικά πραγματάκια, όπως για παράδειγμα αριθμούς, για να τον ταιριάζει κάθε φορά στον τόπο και το χρόνο) ξεστόμισε και το παρακάτω:

<<….Στόχος μας είναι ένα μικρότερο, αλλά καλύτερο Κράτος. Με καλύτερη αξιοποίηση των ανθρώπινων πόρων που διαθέτει…>>

Αντί άλλου σχολίου, έχει ενδιαφέρον να δούμε πως αντέδρασαν ορισμένοι ουδέτεροι διάσημοι παρατηρητές, που μπορούν να έχουν άποψη γιατί καταφέρνουν να μπουν στην ψυχολογία μιας ελληνικής κυβέρνησης.
Κι αυτό γιατί αυτοί έρχονται για τουρισμό στην Ελλάδα, ακριβώς όπως για τουρισμό έρχονται στην εξουσία οι πρωθυπουργοί και τα κόμματα της χώρας μας.
Ιδού λοιπόν η αντίδραση τους:

 

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…


(Ήταν και είναι τόσο σουρεαλιστικά όσα ζούμε με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών που το παραπάνω βιντεάκι μου βγήκε αβίαστα…Πιστεύω να γελάσατε…)

Πριν 2 χρόνια είχαμε τους άλλους ανίκανους που ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν να αλλάξουν το κρατικό-δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Και στο μυαλό τους η μόνη αλλαγή που μπορούσαν να κάνουν ήταν το μαύρο στην ΕΡΤ και στις οθόνες και ένα καινούργιο όνομα!
Και η μείωση στον αριθμό των ΕΡΤ… Έκλεισαν την ΕΡΤ-3 για παράδειγμα…
(Και είχα γράψει και για εκείνο το λάθος μαύρο…)
Το μαύρο είναι χρώμα μόνο για άσχετους ζωγράφους, ανίκανους πολιτικούς και λαμόγια συνδικαλιστές….

Το έκαναν όμως χωρίς να αλλάζουν τίποτα από όσα έκαναν την ΕΡΤ έναν γίγαντα που κόστιζε υπερβολικά πολλά.
Που κόστιζε/κοστίζει υπερβολικά πολλά γιατί η διάρθρωση της ευνοούσε/ευνοεί την ανάπτυξη παρασιτικών συμπεριφορών και την ανεξέλεγκτη δράση όλων αυτών που το μόνο που ήξεραν/ξέρουν να κάνουν καλά ήταν/είναι να είναι Γκρούεζες κάποιου κόμματος.
Που περίμεναν την σειρά τους να επιβραβευτούν για τις «θυσίες» που έκαναν με μια θεσούλα, μια θεσάρα, μια εξωτερική συνεργασία…κοκ
Ένα κοκαλάκι ή και κοκαλάρα…Ανάλογα το πόσο ικανοί Γκρούεζες ήταν/είναι.

Και που εξαιτίας και αυτού, συγκέντρωνε υπερβολικό πλήθος ανθρώπων που αποτελούνταν από δυο βασικές ομάδες:
α) υπερβολικά πολλούς ικανούς αλλά αχρείαστους για τον οργανισμό και
β) υπερβολικά πολλούς ανίκανους αλλά χρειαζούμενους για το εκάστοτε κόμμα.

Την ίδια ΕΡΤ έστησαν λοιπόν με την ΝΕΡΙΤ οι ανίκανοι να την αλλάξουν σαν ΕΡΤ.
Και μέχρι να κλείσει ξανά είχε -φυσιολογικά- φτάσει να έχει 2500 προσωπικό…

Και όταν ήρθαν οι επόμενοι, την ίδια ΝΕΡΙΤ διατήρησαν μόνο που την είπαν ξανά ΕΡΤ…
Η χώρα της ταμπέλας…Που μόνο γι αυτό είναι ικανοί οι ανίκανοι…
Να αλλάζουν ταμπέλες. Στους οργανισμούς, στα υπουργεία, στις ανεξάρτητες αρχές, στις αντιδράσεις του κόσμου, στα μνημόνια….
Σε αυτό, είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλο !!

Και ήρθαν λοιπόν οι επόμενοι, που όσο ήταν αντιπολίτευση διαφωνούσαν με την λογική του μαύρου και είπαν πως θα βάλουν επιτέλους γενική τάξη στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο της χώρας. Τοπίο που παρέμενε θολό από το γεγονός πως η ΜΗ Ανεξάρτητη Αρχή που ήταν επιφορτισμένη με το θέμα των τηλεοπτικών αδειών, το ΕΣΡ, δεν ολοκλήρωσε ποτέ κανέναν διαγωνισμό για τις άδειες και κανένα οδικό χάρτη για τον χώρο των ΜΜΕ.

Την λέω ΜΗ Ανεξάρτητη Αρχή γιατί όποιος πιστεύει πως μια ανεξάρτητη αρχή μπορεί
α) να είναι ανεξάρτητη και το σημαντικότερο
β) να παράγει έργο
την στιγμή που για την σύσταση της πρέπει να συμφωνήσουν στα πρόσωπα τα πολιτικά κόμματα (που υποτίθεται πως γι αυτό τον λόγο συστήνεται, για να αποφεύγεται ο μικροπολιτικός επεμβατισμός στον τρόπο που λειτουργεί κάτι που χαρακτηρίζεται άμεσα ή έμμεσα δημόσιο αγαθό) και πως αυτό δεν συνιστά πολιτική παρέμβαση, τότε την κούνια που τον κούναγε δεν την εγκατέλειψε ποτέ….

Γι αυτό άλλωστε είχε φτάσει το ΕΣΡ να είναι μια τύποις Ανεξάρτητη Αρχή, που δικαιολογούσε την σύσταση της με το να βάζει που και που κανένα πρόστιμο.
Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα με ύψος που δεν αντιστοιχούσε στην παράβαση και δεν λειτουργούσε ποτέ αποτρεπτικά για όσα θα έπρεπε. Τεράστια πρόστιμα για παράδειγμα για κάτι διοικητικής υφής, πρόστιμα χάδια για τα παιχνίδια με τα στημένα τηλεφωνήματα που τα κανάλια κοροϊδεύουν τους αφελείς…

Και που 3 δεκαετίες δεν έπραξε το πλέον σημαντικό. Να μπουν συγκεκριμένοι κανόνες στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.

Και είναι τόσο φαιδρά όλα σε αυτή την χώρα που, ακόμη και το αυτή η ίδια η Αρχή που υποτίθεται είχε δημιουργηθεί για να φροντίσει να τηρείται η νομιμότητα στον τομέα ευθύνης του, έφτασε να κριθεί -ορθώς- παράνομη από το ΣτΕ γιατί τα μέλη της «ξέχασαν» να «αντικατασταθούν»…

Το ίδιο φαιδρή είναι και η άλλη μεγάλη Ανεξάρτητη Αρχή της χώρας. Η ΕΕΤΤ.
Που ενώ για παράδειγμα εδώ και χρόνια μειώνονται σταθερά τα κόστη ανάμεσα στις εταιρείες κινητής, αυτές σε κάθε μείωση κοπανάνε με έμμεσο τρόπο (δεν χάνεις ποτέ αν στοιχηματίσεις πως θα συμβεί) με αυξήσεις τον τελικό χρήστη.
Αλλά δεν είναι η ώρα της…

Και με όλα αυτά λοιπόν καταλήξαμε στους καινούργιους που αφού επανέφεραν την ταμπέλα στην κρατική-δημόσια ραδιοτηλεόραση και εκεί τελείωσε -με το νου τους- το έργο τους (όπως είχε τελειώσει -με το νου τους κι εκεί- το έργο την ΝΔ με την ταμπέλα ΕΡΤ-ΝΕΡΙΤ) ζήλεψαν τους προηγούμενους και είπαν να κάνουν κι αυτοί κάτι πιο μεγάλο, να καταπλήξουν τα πλήθη. Να αλλάξουν το ιδιωτικό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο!

Το ότι δεν υπήρχε ούτε καν αυτό το ΜΗ ανεξάρτητο ΕΣΡ (έστω για τα μάτια του κόσμου) ποσώς τους απασχόλησε. Και ποιο ήταν το πλάνο τους;
Ίδιο με των προηγούμενων! Με αντίστροφη φορά.
Η μείωση του αριθμού των καναλιών και το αναπόφευκτο μαύρο!

Με βασική δικαιολογία του υπεύθυνου υπουργού για τον συγκεκριμένο αριθμό των καναλιών, μια τόσο γελοία που αρκούν απλές απορίες για να την αποδομήσουν.
Πως -και καλά- τα κανάλια γενικού περιεχομένου θα ήταν μόνο 4 γιατί μόνο τόσα μπορούσε να αντέξει η αγορά. Το πως βγήκε αυτό το νούμερο, που δεν έχει και σχέση με τι συμβαίνει στα άλλα κράτη, δεν μας απασχολεί.

Το νούμερο που το χρησιμοποίησε όμως σαν βασικό του επιχείρημα, δεν θα μπορούσε να απαντήσει σε απλές απορίες όπως οι παρακάτω:
-Κι αν το 2018 η αγορά θα μπορούσε να σηκώσει μόνο 3 άδειες τι θα γίνονταν με τις 4 άδειες 10ετούς διάρκειας που θα είχαν δώσει;
Ποιος θα αποφάσιζε ποιο από τα 4 κανάλια θα έκλεινε; Τότε θα μπορούσε η τηλεοπτική αγορά -βολικά- να αυτό-ρυθμιστεί;
Και τότε γιατί έδιναν 4 άδειες και δεν έδιναν 2 για να υπάρχει περιθώριο να μην κλείσει κανένα σε μελλοντική μείωση της διαφημιστικής πίτας;
-Κι αν η αγορά το 2018 σήκωνε περισσότερα, ποιος θα αποφάσιζε αν θα δίνονταν μια ακόμη άδεια ή αν θα ενίσχυαν απλά την πίτα τους τα 4  που θα λειτουργούσαν;-
-Και τα θεματικά που θα άνοιγαν αργότερα από ποια διαφημιστική πίτα θα έτρωγαν;
Και τότε πόσα γενικά-θεματικά θα άντεχε τότε το τηλεοπτικό τοπίο;
Με λίγα λόγια, όρεξη να έχεις να δημιουργείς ερωτήματα…

Φυσικά αυτά ούτε που απασχόλησαν τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα.
Ειδικά όταν τέτοια θέματα τα χρησιμοποιεί με την πρώτη ευκαιρία ο εκάστοτε αυτοκράτορας (σόρι, πρωθυπουργός) για να γεμίζει το πρόγραμμα στην αρένα και να ικανοποιεί τα πλήθη που τον υποστηρίζουν ή θέλει να τον υποστηρίξουν και διψάνε να δούνε να τρέχει αίμα….

Φούσκωναν από ικανοποίηση τα πρόβατα της ΝΔ με τον Σαμαρά και τον Κεδίκογλου που θα έβαζαν ένα τέλος στο έκτρωμα της ΕΡΤ και εκστασιάζονταν στο θέαμα του αίματος από τις απολύσεις των «άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων» που δεν έκαναν τίποτα.
Αντί να ζητάνε το λογικό…
Να αλλάξει ο τρόπος και όχι μόνο τα πρόσωπα.
Και έτσι δεν έβλεπαν πως στήνονταν/στήθηκε το ίδιο ακριβώς έκτρωμα.

Φούσκωναν από ικανοποίηση τα πρόβατα του ΣΥΡΙΖΑ με τους Τσίπρα και Παππά που θα έβαζαν ένα τέλος στην διαπλοκή και στη θέα του αίματος των απλών υπαλλήλων των καναλιών (ως αντίποινα για την ΕΡΤ) και δεν έβλεπαν/καταλάβαιναν πως και οι άλλοι νταβατζήδες θα γίνονταν/γίνουν.

Και δεν κατανοούσαν πως, στην λογική αυτών που υπηρετούν τους νταβατζήδες, για τα μεγάλα ονόματα που αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ενός μέσου με το κοινό, δεν υπάρχουν άλλα ονόματα να τα αντικαταστήσουν.
Και πως μόνο η «μαρίδα» θα έμενε χωρίς εργασία…
Εκτός κι αν υπηρέτης ενός διαπλεκόμενου είναι ο ηχολήπτης και ο μπουφετζής…
Αντί να θέλουν το λογικό…
Να κοπούν οι δεσμοί, οι εξαρτήσεις και οι συναλλαγές ανάμεσα στο κράτος και τους όποιους καναλάρχες, που γεννάνε την όποια διαπλοκή, με απλούς κανόνες που δεν θα μπορούν να παρακαμφθούν και που ο έλεγχος τήρησης του να γίνεται αυτοματοποιημένα.
Φυσικά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους εκάστοτε οπαδούς ενός κόμματος.

Οπαδούς λόγω πίστης σε ιδεολογίες που δεν κυβερνούν, αντίδρασης, ευπιστίας, ελπίδας, τήρησης της παράδοσης, ακόμη και τρολαρίσματος…

Που ψηφίζουν ανίκανους-άσχετους, οι οποίοι ξαφνικά βρίσκονται πρωθυπουργοί και βάζουν κάποιους το ίδιο ανίκανους-άσχετους για υπουργούς, που εξαντλούν την ώρα τους και δικαιολογούν την θέση τους με να πείθουν τον εαυτό τους πως αυτό που δημιουργούν είναι υπέροχο, φανταστικό, εξαίσιο, αριστούργημα, τέλειο και μετά να πείθουν τον επίσης άσχετο με το θέμα πρωθυπουργό που τους έδωσε την θέση πως αυτό που του παρουσιάζουν, είναι η απόλυτη απάντηση-λύση στο θέμα και αυτό που πρέπει να γίνει!

Και που συνήθως πείθεται τόσο βαθιά που, πολλές φορές το υπερασπίζεται σαν δικό του για να πάρει από την δόξα της υπουργάρας! Που στην τελική αυτός τον διάλεξε…

Και που όταν φτάνει να μην περνάει από ένα ΣτΕ που, σαν μέρος της δικαιοσύνης, επίσης δεν είναι ανεξάρτητο ούτε και απαλλαγμένο από πολιτικές-κυβερνητικές παρεμβάσεις-πιέσεις, δεν σκέφτονται πως συνέβη γιατί το έκαναν τελείως λάθος, αλλά βγάζουν τον Χίτλερ και τον φασίστα από μέσα τους.

Που ήταν ο μόνος (με το θολωμένο του μυαλό) που ήξερε το σωστό για όλο τον κόσμο και ήθελε να το εφαρμόσει πάση θυσία και που όλοι οι άλλοι ήταν οι κακοί που ήθελαν το κακό του και έπρεπε να εξοντωθούν και να τους αντικαταστήσει με αυτούς που εκείνος θα διάλεγε.

Και το χαρακτηριστικό μουστακάκι που φορούσε ο Κεδίκογλου και οι υπόλοιποι του κόμματος του με την ΕΡΤ, εμφανίστηκε και στην Γεροβασίλη για παράδειγμα, μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.
Που την έβλεπες και έλεγες πως θα πάθει εγκεφαλικό ή στην καλύτερη θα βάλει τα κλάματα! Από τα νεύρα της!

Για τα παιδάκια που δεν θα φάνε και για τους εχθρούς που τους πολεμάνε. Που τους πάνε κόντρα στο τι είναι σωστό να γίνει και που μόνο αυτοί ξέρουν και πρέπει να εφαρμόσουν ακόμη και με το ζόρι αν χρειαστεί. Που όμως τους σταμάτησαν οι σκοτεινές δυνάμεις. Οι άλλοι….

Κι αντί να σκεφτούν πως απλά έκαναν πατάτα, έχει ξεκινήσει από εκείνη την μέρα μια απίστευτη υπεράσπιση του τέλειου νόμου που, με κάποιο τρόπο, ακόμη και τώρα, πρέπει να εφαρμοστεί γιατί αυτό είναι το σωστό για όλους!
Αλλά και την ανακάλυψη εχθρών παντού.
Συμπεριφορά που βλέπεις ακόμη και από το ανώτερο πολιτικό επίπεδο.

Πιο βλάκας (λόγω μεγαλομανίας, τυφλού φανατισμού και μανίας καταδιώξεως, τα βασικά συστατικά για παραγωγή φασιστών-αντίτυπων του Χίτλερ) δεν σου κόβει να αλλάξεις τις μπαταρίες στο κασετοφωνάκι που σου λέει εισπνοή-εκπνοή και πεθαίνεις από αναπνευστική ανεπάρκεια και έλλειψη οξυγόνωσης του οργανισμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραγωγής μπούρδας ο πρόεδρος της τωρινής αντιπολίτευσης, που ζήτησε (για να λέει πως κάνει αντιπολίτευση στα φυτά του) εκλογές, γιατί η κυβέρνηση είχε μια δικαστική ήττα.
Που με την δική του λογική (ευφημισμός-σχήμα λόγου), όταν κυβερνούσε το δικό του κόμμα, θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί καμιά 10αριά φορές…

Το ότι αυτοί οι πολιτικοί (οι προηγούμενοι, οι τωρινοί, οι επόμενοι) επιβιώνουν ανεξαρτήτως συνθηκών και που στις υψηλές θέσεις μπορούν να επιζούν και χωρίς εγκέφαλο, δεν πρέπει να μας παραξενεύει.
Οι αμοιβάδες υπάρχουν από την αρχή του κόσμου…
Λογικό είναι, μετά από τόσα δισεκατομμύρια χρόνια, να έχουν καταφέρει να μεταλλαχθούν και να κυβερνούν με ανθρώπινη μορφή!
(άλλες μεταλλαγμένες αμοιβάδες…)

Αναπτήρας 800 ευρώ και σφυρίχτρα 1200. Καιρός για ψώνια…

samsung-iphoneEdit (11/10/16) ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ !
Η Samsung, με επίσημη ανακοίνωση, ζητάει σε παγκόσμιο επίπεδο να σταματήσουν  οι χρήστες να αγοράζουν και να χρησιμοποιούν το νέο της smartphone, το Galaxy Note 7, ακόμη και όσα είχαν αποδεδειγμένα το πρόβλημα με την μπαταρία και είχαν αγορασθεί και ανταλλαγεί μέχρι τις 15/09/16 γιατί φαίνεται πως το ζήτημα είναι πολύ σοβαρότερο και καθολικό.
(πρόβλημα σχεδιασμού – design error)

Σε όσους το έχουν αγοράσει, τους ζητάει να το απενεργοποιήσουν, να σταματήσουν να το χρησιμοποιούν και να το επιστρέψουν εκεί που το αγόρασαν.

Θα ζητήσει επίσης από τους εμπόρους να σταματήσουν να το διαθέτουν και -προφανώς- θα επικοινωνήσει μαζί τους (αν δεν το έχει κάνει ήδη) για το τι θα γίνει με όσα έχουν ήδη πουλήσει.
πηγή (επίσημος ενημερωτικός διαδικτυακός χώρος της Samsung):
https://news.samsung.com/global/samsung-will-ask-all-global-partners-to-stop-sales-and-exchanges-of-galaxy-note7-while-further-investigation-takes-place

Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν πως σταματάει επίσης η παραγωγή του! :
http://www.foxbusiness.com/markets/2016/10/11/samsung-to-permanently-discontinue-galaxy-note-7-smartphone.html

Η ελληνική αντιπροσωπεία έβγαλε (12/10) την παρακάτω επίσημη ανακοίνωση:

Η ασφάλεια των πελατών μας είναι η απόλυτη προτεραιότητά μας. Σε συνέχεια των πρόσφατων αναφορών σε περιστατικά σχετικά με το Galaxy Note7, αποφασίσαμε να σταματήσουμε τις πωλήσεις και τις ανταλλαγές τόσο των αρχικών συσκευών όσο και των συσκευών αντικατάστασης Galaxy Note7. Συνεπώς, σταματήσαμε οριστικά την παραγωγή της συσκευής.

Καλούμε όλους τους πελάτες που διαθέτουν ήδη Galaxy Note7, να διακόψουν τη χρήση της συσκευής, να αποθηκεύσουν τα δεδομένα τους και να απενεργοποιήσουν τη συσκευή. Αυτή τη στιγμή εργαζόμαστε για τη δημιουργία ενός προγράμματος αντικατάστασης, σύμφωνα με το οποίο οι πελάτες μας μπορούν να επιλέξουν ένα από τα παρακάτω:

1. Ανταλλαγή του Note7 με ένα Galaxy S7 edge.
2. Επιστροφή χρημάτων .

Για λεπτομέρειες σχετικά με το πρόγραμμα ανταλλαγής μπορείτε να καλείτε το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πελατών Samsung στα τηλέφωνα:

από σταθερό: 801 11 SAMSUNG (801 11 7267864) και από κινητό: 210 6897691 και στην Κύπρο στο τηλέφωνο 800 94000 (από σταθερό)

Ζητάμε συγνώμη από όλους τους πελάτες μας Galaxy Note7, για το ότι δεν ανταποκριθήκαμε στις υψηλές απαιτήσεις που είχατε από τη Samsung. Ευχαριστούμε για την υπομονή σας όλο αυτό το διάστημα και λυπούμαστε για όποια αναστάτωση προκαλέσαμε.

Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε όλους τους πελάτες της Samsung ότι το Galaxy Note7 είναι το μόνο μοντέλο που έχει επηρεαστεί.
http://www.samsung.com/gr/note7exchange/

Αρχικό άρθρο (24/09/16):
«Ντριν….
Καλημέρα…Πειράζει να σας καθυστερήσουμε μερικές μέρες το ενοίκιο; Είμαστε λίγο στριμωγμένα…Όχι; Σας ευχαριστώ πολύ…»  είπε η κοπελίτσα και έκλεισε το τηλέφωνο.

Κατόπιν γύρισε με τον δικό της στο να επεξεργάζονται τα καινούργια τους πανάκριβα smartphones για να είναι έτοιμοι να τα επιδείξουν το απόγευμα στους φίλους τους, όταν θα κατέβουν -με τα πόδια για οικονομία- να κάνουν την βόλτα στην παραλία ψάχνοντας για ανοιχτό-ελεύθερο-ξεκλείδωτο Wi-Fi για να μιλήσουν μέσω WhatsApp ή Viber γιατί δεν θα περισσεύουν λεφτά για κάρτα ανανέωσης…
(παλιότερο σχετικό με το WhatsApp άρθρο)

Δεν πρόλαβε να κοπάσει ο θόρυβος από την ανάκληση όλων των Note 7 που πουλήθηκαν στις ΗΠΑ μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου από την Samsung και την αντικατάσταση τους, μετά από δεκάδες  περιπτώσεις (επίσημα καταγεγραμμένες) όπου το κινητό πήρε φωτιά κατά την φόρτιση και έχουμε νέο θέμα. Αυτή την φορά με την αντίπαλο της στις Hi-end συσκευές, την Apple.

Αρχές Σεπτεμβρίου λοιπόν είχε γίνει μεγάλος ντόρος όταν διαπιστώθηκε πως οι αρχικές αναφορές ότι κάποια από τα Note 7, το τελευταίο κορυφαίο μοντέλο της Samsung πιάνουν φωτιά λόγω ελαττωματικής μπαταρίας, δεν αποτελούσαν ακριβώς μεμονωμένα περιστατικά, αλλά σίγουρα αφορούσαν μια ολόκληρη παρτίδα παραγωγής.

Διαπίστωση που οδήγησε την εταιρεία να ανακαλέσει πάνω από μισό εκατομμύριο (κάποιοι τις υπολογίζουν στο 1 εκ) συσκευές και προκειμένου να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες να συμβεί και σε άλλους, δημιούργησε μια σελίδα στην οποία εξηγεί πως μπορεί κάποιος να ελέγξει αν το Note 7 που κατέχει ανήκει στην δυνητικά επικίνδυνη παρτίδα και αν ναι, δίνει οδηγίες για την διαδικασία επιστροφής του.

(Δεν χάνετε τίποτα να την επισκεφτείτε και να ελέγξετε και το δικό σας, ειδικά αν το αγοράσατε από το εξωτερικό για να είστε σίγουροι):
http://www.samsung.com/us/note7recall/

Κι όλα αυτά για ένα κινητό που κοστίζει πάνω-κάτω 800 ευρώ.

Εννοείται πως έγινε ο κακός χαμός στο διαδίκτυο με ανέκδοτα, γελοιογραφίες κλπ.
http://www.boredpanda.com/samsung-galaxy-note-7-exploding-funny-reactions/

Πάλι καλά θα πει κάποιος που δεν συνέβη σε iPhone αυτό, γιατί παίζει να έβγαζε ανακοίνωση η Apple και να έλεγε:  (troll time) 🙂
«…You’re charging it wrong…»  (το φορτίζετε με λάθος τρόπο)

Εκεί λοιπόν που θα σκέφτονταν κάποιος πως της έκατσε λαχείο της Apple που ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει το δικό της 7αρι, το iPhone 7, τι βλέπουμε;
Μάλλον όχι τι βλέπουμε, τι ακούμε….

Το νέο iPhone7 λοιπόν σφυρίζει και μάλιστα η ένταση του σφυρίγματος αυξάνεται όσο αυξάνεται η χρήση πόρων (επεξεργαστής-μνήμη) Και από ότι φαίνεται από τις αναφορές, ναι μεν δεν μοιάζει καθολικό πρόβλημα, αλλά δεν πρόκειται και για μια μεμονωμένη παρτίδα…

Φυσικά, αν ισχύει κάτι τέτοιο και επειδή δεν γίνεται να γυρίσουν πίσω όλα τα κομμάτια…
Και επειδή, στην τελική λίγο θόρυβο κάνει βρε αδερφέ, δεν πιάνει και φωτιά όπως των αντιπάλων, το πολύ-πολύ να το ονομάσουν feature (χαρακτηριστικό) και να κάνουν τους χρήστες του να καμαρώνουν κι από πάνω, που το κινητό τους των 1200 ευρώ (που κανονικά για τόσα χρήματα περιμένεις κάτι κυριολεκτικά αψεγάδιαστο) στην κυριολεξία….σφυρίζει!

Έτσι κι αλλιώς, η πλειοψηφία των ατόμων στα οποία απευθύνονται με αυτά τα μοντέλα (η Apple, η Samsung και η κάθε εταιρεία με κινητά σε αυτό το επίπεδο τιμών, αλλά ειδικά αυτές οι δυο) είναι όχι όσοι θα τα πληρώσουν γιατί χρειάζονται απαραίτητα κάποιο από τα χαρακτηριστικά τους…

Κάποιος….διευθυντής που θέλει να χρησιμοποιεί το σφαίρα gps ενώ ταξιδεύει και να κάνει βίντεο-σύσκεψη ενώ ταυτόχρονα, επεξεργάζεται ένα κείμενο και το στέλνει στην γραμματέα του.
Κάποιος…. πραγματογνώμονας που τον βολεύει να μην κουβαλάει πολλά και να βασίζεται στην κάμερα του κινητού που παίρνει καλύτερες φωτογραφίες σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού από πολλές φωτογραφικές…

Όχι...
Η πλειοψηφία των χρηστών στους οποίους στοχεύουν-απευθύνονται ανήκει σε αυτούς που παρουσιάζονται στην παραπάνω -όχι και τόσο φανταστική- ιστοριούλα.

Γι αυτό και είναι τόσο ακριβά.
Για να δημιουργούν μια τεχνητή ανάγκη απόκτησης τους ως σύμβολο επιτυχίας.
Γιατί οι εταιρείες αυτές έχουν αντιληφθεί πως ένα smartphone είναι εκείνη η συσκευή που μας ακολουθεί σε κάθε μας βήμα και έτσι είναι ο πιο εύκολος τρόπος για κάποιον να πουλήσει μούρη.

Είναι όπως παλιά που άφηνε ο άλλος επιδεικτικά τα κλειδιά της Mercedes πάνω στο τραπέζι.
Τότε που δεν είχε μικρές Mercedes, δεν είχε χρηματοδοτήσεις, δεν είχε κρίση που φτάσανε -ελαφρώς μεταχειρισμένες- να κοστίζουν όσο ένα καινούργιο  μικρομεσαίο πόλης….

Έχουν αντιληφθεί πως ένα smartphone, με τον τρόπο που έχει εξελιχθεί η τεχνολογία, το διαδίκτυο και μαζί του η ζωή μας, αποτελεί όλο και περισσότερο αναπόσπαστη προέκταση μας, πολύ περισσότερο από τα παλιά κλασικά κινητά.

Ως εκ τούτου, είναι εκείνη η συσκευή που κουβαλάμε πάντα μαζί μας και η μοναδική συσκευή για την οποία προτεραιότητα μας είναι να είμαστε βέβαιοι πως δεν θα ξεμείνει από μπαταρία.
Η επίδειξη λοιπόν μιας τέτοιας συσκευής είναι για πάρα πολλούς η πιο γρήγορη μόστρα που μπορεί να κάνει κάποιος.

Γιατί χωρίς αυτοκίνητο μπορείς να βρεις πολλούς που και δεν έχουν και δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν. Αλλά χωρίς κινητό; Άσε που με το αυτοκίνητο δεν μπορείς να επιδεικνύεσαι όπου κι αν είσαι ενώ με ένα smartphone όχι μόνο μπορείς, έχεις και άπειρες προφάσεις-ευκαιρίες να το εμφανίσεις-χρησιμοποιήσεις…

Κι αυτό πρώτος ο αείμνηστος Steve Jobs το είχε καταλάβει και φρόντισε να βρει τρόπους να χτίσει γύρω από την πολύ υψηλή τιμή και να την χρησιμοποιήσει όχι ως αποτρεπτικό μέσο, αλλά ως καρότο για τους καταναλωτές.
Κι όσο περισσότεροι αγόραζαν τις υπερβολικά ακριβές συσκευές, τόσο περισσότεροι θα ζήλευαν και θα ήθελαν να τις αποκτήσουν και αυτοί.

Και προτού σκεφτεί κάποιος πως ίσως να κοστίζουν όντως ακριβά γι αυτό και τα πουλάνε τόσο πιο ακριβά από τα άλλα, η Teardown, μια Καναδέζικη εταιρεία που δραστηριοποιείται στον τομέα υπηρεσιών σχετικών με την τεχνολογία, έλυσε την προηγούμενη ναυαρχίδα της Apple, το iPhone 6 Plus και έβγαλε το κόστος των εξαρτημάτων από τα οποία αποτελείται στα 245 δολάρια.
Αυτό σε ευρώ μας κάνει 218….
Σαν υπενθύμιση, ακόμη και σήμερα (23/9) κοστίζει πάνω από 650 ευρώ.
http://www.fortunegreece.com/article/poso-pragmatika-kostizi-ena-iphone-6s/
http://www.techinsights.com/teardown.com/apple-iphone-6/

Ούτε το εργοδοτικό κόστος είναι υψηλό αφού οι δεκάδες χιλιάδες (100 χιλιάδες συνολικά) που εργάζονται στα 2 εργοστάσια-πόλεις, στη ΣαγκάηPegatron) και στη ΣεντζένFoxconn) δουλεύουν για τόσα λίγα (αφού οι εταιρείες αυτές αρκούνται σε ένα μικρό κέρδος, αρκεί να κρατήσουν τους πελάτες τους) που παρά τις εξωφρενικές πρακτικές (π.χ περιοριστική πολιτική όσον αφορά το δικαίωμα να κάνουν διάλειμμα για να πάνε στην τουαλέτα) ζητάνε μόνοι τους υπερωρίες, παρότι αυτό οδηγεί πολλούς στην αυτοκτονία.

Και πόσο να κόστισαν τα δίχτυα που έβαλαν στον εργοστάσιο της δεύτερης, για να μπορούν να αποτρέψουν τις αυτοκτονίες από όσους πηδάνε από τα παράθυρα;
http://www.dailytech.com/Foxconn+Installs+AntiSuicide+Nets+at+Its+Facilities/article18877.htm

Κάπως ανάλογα είναι και τα ποσά και για τις ναυαρχίδες της Samsung.
Άντε να είναι κάπως καλύτερα τα πράγματα όσον αφορά τους εργαζόμενους, αφού το 50% των συσκευών κατασκευάζεται στην Κορέα...
Την Νότια, όχι του Κιμ…

Οπότε είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσει κανείς το απίστευτο κέρδος που φέρνει κάθε μια τέτοια συσκευή σε μια εταιρεία, όταν για κάτι που έχει κόστος 200, 250, 300 κάποιος δίνει 800 και 1000 και 1200 ευρώ…

Κάτι τέτοιο έχουν αντιληφθεί άλλωστε και οι Κινέζοι γίγαντες όπως η Huawei (o Νο1 κατασκευαστής κινητών στον κόσμο και η Xiaomi (Νο 4) και αφού έφτιαξαν όνομα στο εξωτερικό, παρουσιάζουν αντίστοιχα πανάκριβες συσκευές, βασισμένες πολλές φορές σε ένα και μόνο στοιχείο-κράχτη.
Όπως για παράδειγμα στην κάμερα για το P9 της πρώτης, το μόνο άξιο αναφοράς χαρακτηριστικό για το συγκεκριμένο μοντέλο.

Γιατί όλοι αυτοί έχουν καταλάβει πως αυτό που πουλάνε είναι για πολλούς λόγους το πιο…καυτό προϊόν που παράγει σήμερα η παγκόσμια βιομηχανία. Γιατί γι αυτόν που το έχει στην κατοχή του μπορεί να…..σφυρίξει στους άλλους πως αφού το έχει, κάτι αξίζει κι αυτός…

Κι επειδή είναι όλα αυτά, ξέρουν πως την πλειοψηφία αυτών που έχουν ή που θα ήθελαν να αποκτήσουν μια τέτοια συσκευή, δεν την απασχολεί και πολύ το γεγονός πως μπορεί να γίνει τόσο καυτή που να πάρει φωτιά, ούτε πως θα σφυρίζει σε όλους.
Είτε το θέλει ο ιδιοκτήτης της είτε όχι…

Ακόμη κι αν το 70% όλων αυτών, αυτά που κάνει στο 99% των περιπτώσεων με τα συγκεκριμένα smartphones θα μπορούσε (εν έτει 2016) να τα κάνει μια χαρά και με κάποιο που θα πλήρωνε μέχρι 80 ευρώ, το 20% θα ήταν καλυμμένο με μια συσκευή μέχρι τα 110 και το υπόλοιπο 10% θα είχε όσα χρειάζεται με ένα ταβάνι 200 ευρώ…Αντε 250….

Και αυτά τα περισσότερα που έχει δώσει μόνο για το όνομα και για αχρείαστα γι αυτήν χαρακτηριστικά να τα αξιοποιούσε κάπου «περισσότερο»….
Περισσότερο εποικοδομητικά, περισσότερο ψυχαγωγικάΠερισσότερο…

Φυσικά αυτό είναι μια ουτοπία, αφού το σύστημα ξοδεύει «μια περιουσία» στο να δημιουργεί καταναλωτές χωρίς καταναλωτική συνείδηση. Και ξεκινάει να τους πλάθει από πολύ μικρή ηλικία, βασιζόμενο πως θα γίνουν γονείς που στην πλειοψηφία τους δεν θα μπορούν ή δεν θα ξέρουν να περάσουν στα παιδιά τους μια σωστή νοοτροπία, μαθαίνοντας τα να…«κλειδώνουν» τα κουμπιά της ανθρώπινης μας φύσης που οι εταιρείες πατάνε ώστε εξηγώντας τους με μια έξυπνη προσέγγιση αυτά που πρέπει, να τα κάνουν ανθεκτικά σε αυτό το παιχνίδι.

Έτσι καταλήγεις λόγου χάρη (το αμέσως επόμενο πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα) να έχεις μια αγορά με compact κάμερες (και κάμερες κινητών) που σου πουλάνε megapixels (που είναι το εύκολο) και είναι το μόνο που κοιτάει ο ανίδεος πελάτης-καταναλωτής.
Που καταλήγει να αποθηκεύει στον υπολογιστή του ή στο κινητό του μια φωτογραφία 15MP (η μέση τιμή που οι για τον μέσο χρήστη compact κάμερες προσφέρουν σήμερα) που θα πιάνει χώρο από 5 μέχρι και 7.5 Mb. Μπορεί και παραπάνω ανάλογα με τα δεδομένα που αποθηκεύονται στο αρχείο. Τον φωτισμό κλπ…

Που όταν του λες να την ανοίξει σε όλο της το μέγεθος, θέλει να κάνει ολόκληρα ταξίδια πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά για να την βλέπει κομμάτι-κομμάτι και αν θα χρησιμοποιούσε νορμάλ ρυθμίσεις (200dpi) και την εκτύπωνε -για να πεις πως εκμεταλλεύτηκε τα 15MP που του δίνει, θα του έβγαινε σε μέγεθος ένα τέρας 62×41 εκατοστά.

Άσε που όταν την βλέπει στο ανώτερο μέγεθος, λόγω των υπόλοιπων χαρακτηριστικών της κάμερας που υστερούν πολύ σε ποιότητα και των αυτόματων ρυθμίσεων που η πλειοψηφία χρησιμοποιεί, το αποτέλεσμα είναι τραγικό.
Που σημαίνει πως δεν θα την χρησιμοποιούσε ποτέ σε τέτοια μεγέθη.
Που σημαίνει πως για μια απλή εκτύπωση για το οικογενειακό άλμπουμ στο συνηθισμένο μέγεθος 10×15 ή για χρήση στα social media, ακόμη και 1 μόλις Megapixel θα ήταν υπεραρκετό.

Κι αν η πλειοψηφία είχε αντοχές απέναντι στους αριθμούς των αχρείαστων γι αυτήν MP που χρησιμοποιούν οι κατασκευαστές και τα εμπορικά καταστήματα για εντυπωσιασμό, θα τους ανάγκαζε να ψαχτούν να προσφέρουν περισσότερη ποιότητα, κοιτώντας να ενσωματώσουν άλλα χαρακτηριστικά κι όχι να χρειάζεται να ψάχνεις να βρεις 1-2 μοντέλα μέσα σε δεκάδες που μπορεί να προσφέρουν το κάτι παραπάνω στα ουσιώδη και τα σημαντικά.
(σχετικό άρθρο: Το mega ψέμα των megapixels... )

Αυτό όμως είναι πιο πολύ σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Αφού ζούμε σε ένα καταναλωτικό σύμπαν όπου το μόνο που μετράει για να κάνει ένα προϊόν ελκυστικό για την πλειοψηφία είναι τα υπερβολικά μεγάλα νούμερα. Είτε στα στοιχεία είτε στην τιμή. Ακόμη κι αν αυτά δεν έχουν καμία αξία γι αυτούς…
Μόνο για τις εταιρείες που θησαυρίζουν από το κοκτέιλ της άγνοιας με μια δόση ματαιοδοξίας των καταναλωτών. Ή από την ματαιοδοξία με μια δόση άγνοιας.
Διαλέγετε και παίρνετε….

Παραλειπόμενο….
(για να μην σκεφτεί κανείς «ωραία τα λες αλλά ποιος ξέρει τι έχεις εσύ»…)
Ο συγγραφέας του άρθρου που δεν χρειάζεται αξιόπιστο GPS για να κυνηγάει Πόκεμον, ούτε 4G αφού τις περισσότερες φορές το δουλεύει σε WI-FI, έχει εδώ και 4 μήνες ένα ταπεινό (στην τιμή) Cubot Note S των 100 ευρώ (τιμή Ελλάδας με εγγύηση αντιπροσωπείας) με εξαιρετική οθόνη 5.5 ιντσών, 2 GB RAM, 16 GB χωρητικότητα, 2καρτο (όπως σχεδόν κάθε κινέζικο), πολύ μεγάλη μπαταρία (4150 mAh) και κάνει αυτά που θέλει (ομιλία, σερφάρισμα, κανένα παιχνίδι να σκοτώνει την ώρα του, φωτογραφίες σε επαρκή φωτισμό για απλή διαδικτυακή χρήση, ακόμη και συγγραφή άρθρων για το μπλογκ λόγω της μεγάλης διαστάσεων οθόνης) άνετα και απροβλημάτιστα…
Τόσο που πήρε ένα δεύτερο και για την γυναίκα του…

Παραλειπόμενο Νο2:
Και έχει (για όσο αντέξει) μια Kodak που πήρε πριν 9 χρόνια σε προσφορά στα 85 ευρώ, γιατί από τότε δεν έχει βρει κάτι το ίδιο αξιόλογο σε αυτό το εύρος τιμής, αφού κουμάντο στις τιμές κάνουν κυρίως τα Megapixels.

Που (troll time) αν δεν διαβάζει το άρθρο ο Μητσοτάκης senior (εξήγηση) και δεν με ακουμπήσει ο Τσίπρας (εξήγηση) θα αντέξει αρκετά χρόνια ακόμη… 🙂

Όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας ιδεολογίας, γίνεσαι Λαζόπουλος…

lazopoulos-dorian-gray
Δεν είναι κακό να έχεις μια ιδεολογία.
Στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάποιες ιδεολογίες στις οποίες πιστεύουμε.
Η διαφορά έρχεται όταν μπλέξεις την ιδεολογία με μια ιδέα.
Και όταν κάνεις την ιδέα επάγγελμα, με νονά την ιδεολογία.

Ιδέα όχι σαν κάτι ιδεώδες αλλά σαν μετατροπή μιας σκέψης σε κάτι που σου αποφέρει
κέρδος. Υλικό ή ηθικό. Χρήμα ή εξουσία. Ένα από αυτά ή και όλα μαζί…

Τότε η ιδεολογία έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με όσα κάνεις. Όσα πιστεύεις ή λες πως πιστεύεις, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την σκληρή πραγματικότητα. Με το γεγονός πως αν τα πιστεύεις ξεκινάει μια εσωτερική σύγκρουση, να βρεις δικαιολογίες πως δεν τα καταστρατηγείς. Να πείσεις πρώτα τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να πείσεις και τους άλλους.

Όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους βουλευτές. Που έχοντας (οι περισσότεροι) και κάτι αδιόρατα ιδεατό στο μυαλό τους όταν ξεκινάνε, να τους το αναγνωρίσουμε αυτό, αποφασίζουν να εμπλακούν με τα κοινά υπό την «πνευματική καθοδήγηση» μιας συγκεκριμένης πολιτικής ιδεολογίας.

Με το που διαβαίνουν όμως το κατώφλι της εξουσίας, στην μορφή που είναι δομημένο το σύστημα, η ιδεολογία αρχίζει να ξεθωριάζει πολύ γρήγορα, σαν σκιά που χάνεται όταν δεν μπορούμε (ή δεν επιθυμούμε) να φωτίσουμε ένα σώμα όπως πρέπει.

Και με την συνειδητοποίηση πως πρέπει να κάνουν αχνές τις γραμμές για να μην ξεχωρίζει εύκολα το λάθος στην εικόνα που παρουσιάζουν, έρχονται και τα πρώτα κέρδη και καταλήγουν να υπηρετούν όχι την ιδεολογία και το ιδεατό, αλλά την ιδέα-σκέψη πως να έχουν όσο περισσότερο κέρδος μπορούν από αυτό…

Ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι δραματικές εξελίξεις τους εκθέτουν σε υπερθετικό βαθμό.
Και που οι περισσότεροι μπορεί να προτιμούν/προτίμησαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και να ακολουθούν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των αρχηγών τους, παρά να απεμπολήσουν το «δικαίωμα» στο κέρδος.

Όπως οι βουλευτές της ΝΔ φώναζαν με πάθος ΟΧΙ στα μνημόνια γιατί έτσι έλεγε ο τσομπάνης και την άλλη μέρα που αυτός άλλαξε το σφύριγμα έπρεπε ξαφνικά να πουν ΝΑΙ, οπότε ίσως να έπεισαν τον εαυτό τους ότι το ΝΑΙ ήταν το όχι στα σλάβικα…

Μερικοί δε που δεν πήραν τα χάπια ή δεν τους έπιασαν, διαγράφηκαν. Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Υπάρχουν μάλιστα και αυτοί που ενώ από την αντιπολίτευση συνέχισαν να λένε ΟΧΙ και όταν η Νέα Δημοκρατία έγινε μέρος του κυβερνητικού σχήματος και άρχισε να λέει το σλάβικο ΝΑΙ, κατέληξαν να είναι μελλοντικοί αντιπρόεδροι της επόμενης κυβέρνησης.

Υπάρχουν και αυτοί που κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Την τελευταία από τις μεγάλες ομάδες του τσίρκου που άντεξαν χρονικά…

Που όμως και με τους καινούργιους τους συντρόφους, έφτασαν και πάλι να λένε ένα τεράστιο ΝΑΙ (με το μυαλό τους όχι) και μάλιστα ενώ είχαν πει λίγες μέρες πριν ένα τεράστιο ΟΧΙ μαζί με πάνω από το 60% του πληθυσμού.

Είναι εκείνη η αμήχανη στιγμή απόλυτης σιωπής μετά τον εκκωφαντικό θόρυβο μιας μετωπικής σύγκρουσης. Της μετωπικής σύγκρουσης της ιδεολογίας με την εξουσία.
Που όταν κάθεται η σκόνη, η εξουσία βγαίνει αλώβητη, ενώ το όχημα της ιδεολογίας έχει κυριολεκτικά εξαϋλωθεί από την ένταση της πρόσκρουσης…

Γι αυτό, ακόμη κι αν είναι βουλευτής που όντως πιστεύει, παρόλο που είναι πολύ δύσκολο να πείσει τον εαυτό του, παρόλο που νιώθει άβολα να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, παρόλο που αισθάνεται αμήχανα όταν του την πέφτουν όσοι πιστεύουν σαν αυτόν πως πολιτικές ιδεολογίες μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή σε έναν κόσμο που τα νήματα τα κινεί αυτό που δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε πατρίδα, ούτε ιδεολογία, ούτε πρόσωπο, το χρήμα….Προτιμά να περάσει μια κόλαση, παρά να χάσει αυτά που ξεκίνησε να κερδίζει.

Αν τώρα ανήκει στους άλλους, αυτούς που λένε πως πιστεύουν, τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αφού δεν υπάρχει καμιά εσωτερική σύγκρουση και το μόνο που μετράει είναι να υπάρχουν (στα πολύ δύσκολα) κι άλλα καράβια να βρεθεί και -κυρίως- το πόσο καλός ηθοποιός (χωρίς το ήθος) είναι….

Όπως συμβαίνει και με το πιο τρανταχτό παράδειγμα από τον κόσμο των καλλιτεχνών.
Τρανταχτό γιατί όποιος δέχεται να φέρει τον χαρακτηρισμό σατιρικός πρέπει να μπορεί και να τον υποστηρίζει χωρίς εκπτώσεις. Σε πλήρη αρμονία με τα όσα η κοντά στον άνθρωπο ιδεολογία που χρησιμοποιεί ως όχημα πρεσβεύει.

Που στην ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων μπορούν να γίνουν και λίγο θολά όσα λέει, μπορεί να προβεί σε συλλογιστικούς ακροβατισμούς πολύ πιο εύκολα από έναν βουλευτή γιατί έχει την δυνατότητα ακόμη και να προσποιηθεί πως καυτηριάζει την κυβέρνηση ενώ καυτηριάζει μόνο την αντιπολίτευση.

Κι όσο μη σατιρική κι αν είναι αυτή η συμπεριφορά, το πεδίο είναι τόσο ευρύ που μπορεί να ελιχθεί και να πείθει αρκετούς για πάντα πως αυτό που κάνει είναι σάτιρα.

Σε θέματα ανθρώπου όμως και χαρακτήρα δεν μπορεί να κρατάει θολωμένα τα νερά για πολύ.

Ειδικά όταν, ανάμεσα στα ανέκδοτα και στις ατάκες-βοτσαλάκια που πετάει για να να ταράξει τα νερά ώστε να πάρει το χειροκρότημα και το γέλιο που το περνάει σαν αντίδραση σε σάτιρα και όχι σε ένα απλό αστείο, πρέπει να ενσωματώσει και βαρύγδουπες σκέψεις για να γεμίσει τον χρόνο της παράστασης του, ώστε να προκαλεί τις εκφράσεις επιδοκιμασίας των θεατών…

Εκεί κινδυνεύει να χάσει το προσωπείο του, όπως έγινε και με την τελευταία του εμφάνιση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο για κάποιον που βολικά αποδέχθηκε την προσωνυμία σατιρικός χωρίς να είναι, στην πρακτική εφαρμογή μιας ιδέας υπό τον μανδύα μιας ιδεολογίας, να αποκαλυφθεί σαν χαρακτήρας, όταν ξεκινάει να πει κάτι με σοβαροφανές ύφος.

Γιατί εκεί χάνει την όποια κάλυψη του παρέχει το γέλιο.
Γιατί εκεί είναι που εκπέμπει τον εσωτερικό του κόσμο.
Γιατί εκεί, αν δεν προσέξει, εμφανίζεται με το αληθινό του πρόσωπο.
Ένα πρόσωπο καθόλου σατιρικό.

Είναι εκείνη η στιγμή που το γιώτα γίνεται ύψιλον και σαν κυπελλάκι κρατάει όσα λέει και δεν αφήνει να τα πάρει ο αέρας.

Είναι εκεί που ακόμη και η απάντηση-συγγνώμη μόνο συγγνώμη δεν είναι, αφού διατήρησε την αρχή της σκέψης του. Που δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς γιατί θα έπρεπε να δικαιολογήσει πως κατέληξε σε μια τέτοια σοβαρή και κατόπιν σκέψης διαπίστωση και θα τα έκανε ακόμη χειρότερα….

Οπότε απλά επιχείρησε να την περιορίσει σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ένας άνθρωπος δηλαδή έγινε εμμονικός και κακός, γιατί είναι καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα, αλλά μόνο αυτός. Όσους άλλους τους χαρακτηρίζει η ίδια κατάσταση είναι εντάξει …
Συλλογιστικό αξίωμα ιδιωτικής ετικέτας, μόνο για τον Σόϊμπλε…
(Σκέψη νοσηρή και απίστευτα προσβλητική στην κεντρική της ιδέα, όσο αντιπαθητικός και αν είναι και σε εμένα ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ…)

Προϊόν με ένδειξη Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π Λαζόπουλος)
και Π.Γ.Ε ( Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης- Αλ Τσαντίρι) γεμάτο δηλητήριο, όχι για ένα πρόσωπο, αλλά για μια ολόκληρη ομάδα του πληθυσμού.

Εκεί είναι που δεν μπόρεσε να κρύψει την αναπηρία της σκέψης του…
Εκεί είναι που έγινε από δήθεν σατιρικός, σάτυρος και υπερβολικά άσχημος…

Εκεί είναι που όταν είσαι καθηλωμένος χρόνια στο payroll μιας -οποιασδήποτε- συστημικής ιδεολογίας για το χρήμα και την όποια δόξα και εξουσία αυτή σε οδήγησε να έχεις, σιγά σιγά το μυαλό σου καθηλώνεται σε μια ιδέα. Πως να διατηρήσεις όχι την ιδεολογία αλλά όλα αυτά.

Και ισχύει για όλους. Καλλιτέχνες, βουλευτές, επαγγελματίες, ψηφοφόρους….

Όταν είσαι καθηλωμένος για χρόνια στο payroll της όποιας συστημικής πολιτικής ιδεολογίας για όσα κερδίζεις μέσω αυτής, σιγά σιγά κινδυνεύεις να γίνεις Λαζόπουλος…

Υ.Γ.
Κάποιοι τον είχαν καταλάβει πολύ πριν ξεκινήσει να τον εκθέτει η επιλεκτική στηλίτευση των κακώς κειμένων. Από μικρές ιστοριούλες που δεν βρήκαν ποτέ θέση στην πρώτη σελίδα των μέσων, όπως η παρακάτω…
Τα τετράγωνα καρπούζια και οι ντεμέκ γύφτοι που τα πουλάνε σαν δημιουργίες της φύσης….

Ο Υφυπουργός Αθλητισμού, κάνει άθλημα το τρολινγκ

kontonis troll
Μας τρολάρει ο Κοντονής!!!
Έβγαλε ανακοίνωση που φωτογραφίζει την ΕΠΟ και που λέει ότι όσοι είναι κατηγορούμενοι πρέπει να αποχωρήσουν από το ποδόσφαιρο και αυτό να καθαρίσει μέχρι και σε ερασιτεχνικό επίπεδο…

Αυτός που στο παιχνίδι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός που αναβλήθηκε, βγήκε και παραδέχτηκε πως μίλησε τηλεφωνικά με τον Μαρινάκη, παρά την δικαστική απόφαση που δεν επιτρέπει στον τελευταίο να έχει ενεργό ρόλο στον Ολυμπιακό!

Αυτός που από την μια συναντιέται με τον Μποροβήλο που έχει παραπεμφθεί για τα στημένα και του ζητάει να προστατεύσει το ποδόσφαιρο, ενώ από την άλλη ζητάει την έκπτωση του από το αξίωμα που κατέχει.
Ζητάει δηλαδή να μην ισχύσει ο νόμος που λέει πως για πλημμεληματικού χαρακτήρα παραπομπή δεν αποπέμπεται από την θέση του κάποιος.

( σωστή ή λάθος μια απόφαση, σωστός ή λάθος ένας νόμος το κρίνει ο καθένας, όμως από την στιγμή που έχει εκδοθεί δεν μπορεί να ακυρωθεί από προσωπικές μας εκτιμήσεις, παρά μόνο από μια άλλη απόφαση/νόμο )

Ο ίδιος ο υπουργός λοιπόν που ακυρώνει με τις πράξεις του αποφάσεις και νόμους, μιλάει για την ανάγκη εφαρμογής τους…

Ο ίδιος υπουργός που είτε ρίχνει κέρμα για το ποια οργανωμένη μετακίνηση οπαδών θα επιτρέψει και ποια όχι είτε αποφασίζει επιλεκτικά.

Αυτός ο άνθρωπος βγάζει γραπτή ανακοίνωση και μιλάει για νομιμότητα!!!

Ο ίδιος υπουργός που μας τρολάρει με το να κλείνει θύρες μόνο για το πρωτάθλημα και όχι και για το κύπελλο, λες και στην κάθε διοργάνωση πηγαίνουν διαφορετικοί οπαδοί-φίλαθλοι, θεατές….

troll-vouli
Αλλά όταν μας τρολάρουν ασύστολα για δεκαετίες οι αρχηγοί κομμάτων με το που γίνονται πρωθυπουργοί και εμείς εξακολουθούμε να ψάχνουμε λύση μέσα από το υπάρχον σύστημα, λογικό να μιμητίζουν πλέον χωρίς δεύτερη σκέψη και οι υπουργοί και οι βουλευτές…
Ε, άνθρωποι είναι κι αυτοί, ζήλεψαν…

Ειδικά μετά τα απίστευτα τρολαρίσματα της εποχής εντός μνημονίων, που χτυπάνε και πιο άσχημα γιατί πλέον και το πιο παραμικρό μας επηρεάζει, ενώ πριν απλά μας διασκέδαζαν και πιστεύαμε πως γελάμε με τα χάλια τους. Τόσο μας έκοβε…

Από τα Ζάππεια που χάθηκαν στο ζάπινγκ των εκδηλώσεων, στα ΟΧΙ που σημαίνουν ΝΑΙ για τους μετρ των διαδηλώσεων…

Αντί να καταλάβουμε πως πρέπει να ψάξουμε μέσα μας, για να πάψει η πλειοψηφία να αναπαραγάγει αντίτυπα της αλλά κάτι βελτιωμένο, μπας και οι επόμενοι αποκτήσουν τα ατομικά στοιχεία που μας λείπουν, τα οποία θα δώσουν την δυνατότητα για να δημιουργηθούν πολιτικές δεξιότητες στο σύνολο, που θα οδηγήσουν σε μια θετική εξέλιξη.

Γι αυτό και το ότι στην ουσία εμείς τρολάρουμε καθημερινά τους εαυτούς μας μέσα από τον κάθε βουλευτή, τον κάθε Κοντονή και τον κάθε πρωθυπουργό, διαφεύγει της αντίληψης των περισσοτέρων….