Category Archives: Κοινωνία

Ελλάδα, ένα απέραντο πολιτικό και κοινωνικό freak show

freak show

Όσο πλησιάζουν εκλογές και όλοι, πολιτικοί και πολίτες, εντείνουν τις προσπάθειες τους να αποκομίσουν κάτι, συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Παρουσιάζονται αμέτρητες αφορμές να γράψεις ένα άρθρο αλλά παράλληλα οι ίδιες καταστάσεις λειτουργούν και αποτρεπτικά, γιατί βλέπεις μια βαρετή επανάληψη που δείχνει πως ο λαός αυτής της χώρας, είναι (πολιτικά) εγκεφαλικά νεκρός.

Γιατί ακόμη και ένας ζωντανός οργανισμός που απλά αντιδρά σε ερεθίσματα, μαθαίνει να ξεχωρίζει και να αποφεύγει να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Είτε διαθέτει εγκέφαλο είτε ένα πολύ απλοϊκότερο νευρικό σύστημα, το λάθος δημιουργεί ηλεκτρικές εκκενώσεις που είτε «διδάσκουν» το υποκείμενο, είτε δημιουργούν αντανακλαστική αντίδραση, είτε και τα δυο μαζί, ακόμη κι αν η μετάδοση γίνεται μέσω συνάψεων και δεν συμβαίνει μέσω «χειροπιαστής» επαφής.

Ενώ λοιπόν όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί κάποια στιγμή (με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο) μαθαίνουν, αυτοί που κατοικούν σε ετούτη τη χώρα μοιάζουν να φέρουν εγκέφαλο που πολιτικά δεν έχει καμία επαφή με τη πραγματικότητα.

Όμως επειδή η «μοναχική» φιλοσοφία ενός μπλόγκερ είναι να γράφει ακόμη και για τον ένα που θα επηρεάσει με θετικό τρόπο, πάντα υπάρχει το ερέθισμα που σε κάνει να πατάς το «προσθήκη άρθρου» και να τοποθετείς μια ακόμη ψηφίδα σε ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό άρθρων-σκέψεων που ακόμη κι αν αφορούν εκ πρώτης διαφορετικά θέματα (πολιτική, κοινωνία, τεχνολογία) αν τα δει κάποιος από απόσταση, δημιουργούν μια ενιαία εικόνα γιατί βασίζονται στις ίδιες αρχές και ιδεολογία.

Να δείξεις δηλαδή τη πραγματικότητα χωρίς συναισθηματισμούς που θολώνουν την όραση αλλά και χωρίς παρωπίδες που περιορίζουν το οπτικό πεδίο και του δημιουργού και του αναγνώστη-θεατή ώστε η μία σκέψη, η μία ιδέα, να βοηθήσει να δημιουργηθεί μια καινούργια δική του. Ακόμη κι αν είναι απλά η υιοθέτηση της δικιάς σου.
Με απώτερο στόχο να μπορεί να επιλέξει ορθότερα.
Είτε αφορά κινητό/κάμερα, είτε λειτουργικό σύστημα, είτε τη δική του λειτουργία ως πολιτικό όν.

Το νέο άρθρο λοιπόν έρχεται με αφορμή την -υποτιθέμενη- 13η σύνταξη και τον υπολογισμό της.

Παροχή που έκανε λέει πάρα πολλούς συνταξιούχους που περίμεναν από τα ξημερώματα στην ουρά του προεκλογικού συσσιτίου να απογοητευτούν με την μερίδα που τους σερβίρανε, γιατί αλλιώς την υπολόγιζαν όταν ανακοινώθηκε.

Αν θυμάστε, οι προηγούμενοι είχαν βάλει το περιβόητο 5ευρω που πλήρωνες -κάποιες φορές- όποτε έπρεπε να επισκεφτείς νοσοκομείο.
Οι τωρινοί όμως, από τον Οκτώβριο του 2016, έχουν βάλει εισφορά ασθένειας 6% σε όλες τις συντάξεις, οπότε και αυτή η «σύνταξη» έχει τη συγκεκριμένη εισφορά.

Λογικό πάντως να μη το περίμεναν οι συνταξιούχοι.
Τόσες δεκαετίες έτρωγαν σανό κι έθρεψαν ανίκανους πολιτικούς που θέριεψαν ένα βρόμικο πολιτικό σύστημα που οδήγησε σε οικονομική χρεοκοπία.
Τώρα θα άλλαζαν δίαιτα;

Δεν γινόταν λοιπόν να μη πιστέψουν πως μετά από τους προηγούμενους αξίζουν κάτι καλύτερο από ένα τρολ που τους κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα τους και ένα κόμμα που για να επιβιώσει περνάει σύριζα από όλα τα υπόλοιπα και ενισχύει τα θεμέλια του κάνοντας συλλογή πολιτικών αριβιστών από όλο το πολιτικό φάσμα και εκτρέφει με τη βοήθεια τους (πολιτικών και πολιτών) ένα αρρωστημένο κοινωνικό σύστημα.

Συστήματα που ήταν έτοιμα να επικοινωνήσουν για να μολυνθεί το σύνολο όσων απαρτίζουν μια χώρα.
Κράτος και λαός.

Φτάνοντας στο σημείο να υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται στη προοπτική να ζουν με επιδόματα ελεημοσύνης αντί να χαίρονται στη προοπτική να τους προσφέρουν μια σωστά αμειβόμενη εργασία, μέσα από ένα ορθολογικά δομημένο οικονομικό περιβάλλον ενώ στο άλλο άκρο κάποιοι χαίρονται στη προοπτική να κοπούν όλα, ακόμη κι αυτά που ενισχύουν τη διάθεση για παραγωγικότητα, είτε εργασιακή είτε οικογενειακή.

Τέρατα από τη μια, τέρατα κι από την άλλη.
Μόνο που δεν είναι καλά «τέρατα» που προκαλούν θαυμασμό και γίνονται υπόδειγμα προς μίμηση, σαν τον Greek freak για παράδειγμα, αλλά τέρατα που ορίζουν τις τύχες της χώρας, έχοντας βρει εκφραστές μέσα στη πολιτική σκηνή.

Γιατί όταν μολυσμένα οικοσυστήματα είναι ευνοϊκά περιβάλλοντα για τερατογενέσεις, το ίδιο συμβαίνει και με τα δυο παραπάνω, αφού αφορούν ανθρώπους.

Έτσι, πέρα από τους κλασικούς εκπροσώπους αυτού που πρεσβεύουμε/αξίζουμε πλειοψηφικά, βλέπουμε να φλερτάρουν με είσοδο/επανείσοδο στη πολιτική σκηνή διάφορα πολιτικά ζόμπι αλλά και πολιτικά φρικιά.

Κάποια μυρίζονται το χρήμα, κάποια δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο, κάποια όντως πιστεύουν πως έχουν να προσφέρουν, κάποια λειτουργούν συνδυαστικά, από όλα έχει ο μπαξές.

Γιατί μην ακούτε πως έχει μόνο δόξα και δεν έχει λεφτά η ενασχόληση π.χ. με τα αυτοδιοικητικά στους μεγάλους δήμους ή στις περιφέρειες.

Για τις εποχές που ζούμε, μια χαρά χρήμα έχει έτσι και πάρεις τη θέση που πρέπει, αφού ως βάση υπολογισμού είναι ο μισθός Γ.Γ. υπουργείου, ο οποίος ανέρχεται στα 3 χιλιάδες και κάτι ευρώ, καθαρά.
Ένας «ταπεινός» αντιδήμαρχος (από τους πολλούς που έχουν οι μεγάλοι δήμοι) να γίνεις, με τα διάφορα έξτρα, θα αγγίζεις τα 2000 ευρώ.
(πηγή: https://www.aftodioikisi.gr/ota/aytoi-einai-oi-neoi-misthoi-ton-aireton-tis-aytodioikisis-fek/)

Γι αυτό σφάζονται παλικάρια στη ποδιά των εκλογικών παραβάν, πολλές φορές και σε αντάρτικο από την επίσημη γραμμή του κόμματος τους.

Που θα τα έπαιρνε αυτά έξω στην αγορά εργασίας κάποιος, ειδικά αν μιλάμε για επαγγελματία πολιτικό που έτσι και δεν πουλήσει τον πολιτικό εαυτό του, θα πεινάσει γιατί ξέχασε/δεν έμαθε να κάνει τίποτα άλλο, πέρα από το να είναι πολιτικός;

(Μιλάμε δηλαδή για ακόμη μια στρέβλωση του συστήματος, που παράγει άχρηστους για τη παραγωγική διαδικασία ανθρώπους που κάποιες φορές μπορεί να φτάνεις να τους δίνεις τη ψήφο σου όπως θα έδινες ένα κέρμα ως ελεημοσύνη σε κάποιον ανήμπορο να συντηρηθεί συμπολίτη, που κάθεται σε μια γωνία με το χέρι απλωμένο.)
Στρέβλωση που δεν θα υπήρχε σε μια πραγματική δημοκρατία.

Πόσω μάλλον αν μιλάμε για ταξιδάκι στην Ευρωβουλή.
Είναι που την έχουμε και στο DNA μας τη παγαποντιά, κατάλοιπο ίσως από τη τουρκοκρατία να κρύβουμε ο,τι μπορούμε για να έχουμε να τρώμε σε δύσκολες μέρες, τι καλύτερο να κάνουμε διακοπές και ο,τι άλλο κάνουμε μακριά από τα φώτα της εγχώριας δημοσιότητας;
ΠΑΓΩΣΑΝ» όλες οι πληρωμές! ΕΠΙΑΣΑΝ Έλληνες ευρωβουλευτές να κλέβουν…

Και –πάντα μιλώντας πολιτικά– επειδή περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, ειδικά όταν δεν υπάρχει ποιοτικός εγκέφαλος, για όλα υπάρχουν καταναλωτές.

Για τα μολυσμένα κλασικά λαχανικά, για τα σάπια φρούτα, ακόμη και για τη κοπριά (το φυσικό οργανικό λίπασμα που δημιουργούν τα περιττώματα αυτών που καταναλώνουν τα δυο πρώτα) υπάρχουν πρόθυμοι καταναλωτές.
Κοπριά σαν το κόμμα του Βελόπουλου για παράδειγμα.

Που ενώ έχτισε το προφίλ του μέσα από τηλεπωλήσεις συγκεκριμένου είδους βιβλίων και στηρίζει την υποψηφιότητα του στο πατριωτικό και θρησκευτικό θυμικό των πολιτών, αν αυτοί είχαν στοιχειωδώς λειτουργικό εγκέφαλο θα έπρεπε να τον εξοστρακίσουν από τη ζωή τους για το πόσο ξεδιάντροπα προσπαθούσε να τους πλασάρει ψέματα, πιστεύοντας πως απευθύνεται σε ηλίθιους, των οποίων μπορεί να ξεφτιλίζει τα πιστεύω τους και να επιβραβεύεται γι αυτό από αυτούς.

Όπως με τις πωλήσεις των υποτιθέμενων επιστολών του Ιησού.
Που διαρρήγνυε τα ιμάτια του πως ποτέ δεν προσπάθησε να πουλήσει, όταν αδιάψευστος μάρτυρας είναι ο ίδιος (!!!!) και τα δεκάδες βίντεο από τις εκπομπές του, όπως το παρακάτω:

Κι όμως!
Αντί να τον φτύσουν και να τον στείλουν από εκεί που ήρθε, ετοιμάζονται να τον ψηφίσουν και να τον στείλουν στην ευρωβουλή!

Advertisements

Διαδραστικές παραστάσεις από την εποχή της Τουρκοκρατίας…

IMG_20190321_102732_415

Αποκεντρωμένη Περιφέρεια, Ελλάδα, 2019.
Λιγότερη κίνηση έχει στο πιο κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης εν μέσω εκπτώσεων.
Για πράγματα που σε όλες τις Ευρωπαϊκές -και γενικά σοβαρές ανά τον πλανήτη- χώρες γίνονται εδώ και πολλά χρόνια ηλεκτρονικά.

Που σε εμάς δεν γίνονται ούτε με φυσική παρουσία γιατί μπορεί να λείπει ο ένας από τους δύο υπαλλήλους, να πέφτει και το σύστημα και χαρτάκι προτεραιότητας γιοκ.

Αλλά στη χώρα που έχει μείνει στο δημόσιο που είχαν συστήσει οι Οθωμανοί, κοπανάμε μια νέα ταμπέλα-τίτλο σε μια υπηρεσία-θεσμό-οργανισμό κλπ κι όλα Ο.Κ.

Α! Όλα κι όλα!
Στα βαφτίσια είμαστε πολύ καλοί και με δημιουργική φαντασία.

Στο να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος που να συντηρεί τη ραχοκοκαλιά του λιποβαρούς σώματος του για να υπηρετεί το άτομο-ιδιώτη-πολίτη, που με τη σειρά του θα το ανταμείβει και θα το προσέχει κι όχι να διατηρούμε ένα απαρχαιωμένης νοοτροπίας κρατικό μηχανισμό που όλοι ιδρώνουν για να σηκώνει η ράχη του όλους όσους είναι γαντζωμένοι πάνω του, είναι που τα χαλάμε

Πως αλλιώς θα εκλέγονται όμως οι περιφερειάρχες (και οι δήμαρχοι και οι βουλευτές που ονειρεύονται να γίνουν υπουργοί κοκ) αν δεν έχουν δημόσιους υπάλληλους να διορίσουν, να χαϊδέψουν, να προωθήσουν;

Να κάνουν (και να κρίνονται γι αυτό) έργο;
Ποιος ανόητος θα διάλεγε το δύσκολο από το εύκολο;
Το YOLO έχουμε σαν σλόγκαν και οι πολίτες και οι πολιτικοί.
Κι αφού ζούμε μόνο μια φορά, τι μας νοιάζει για τους άλλους και το μετά;

Σοβαροί να είμαστε λοιπόν.
Δεν θα πετάξουμε τόση προσπάθεια που έβαλαν εκατομμύρια Έλληνες τόσων γενεών για να χτιστεί/συντηρηθεί το πελατειακό κράτος και να δημιουργεί το σύστημα πολιτικές πυγολαμπίδες που «λατρεύονται» από αδαείς πολίτες, γιατί απλά εκτίθενται στα φώτα των ΜΜΕ και λάμπει η -συνήθως φουσκωμένη από τη καλοπέραση– κοιλιά τους, από τα οφέλη του τριψίματος του πισινού τους στη καρέκλα…

Το μόνο παρήγορο είναι πως μας τελειώνουν σιγά-σιγά οι «έχω μπάρμπα στη Κορώνη» αγράμματοι αγροίκοι που την έβλεπαν εξουσία και όλοι οι υπάλληλοι που συνάντησα (όσες φορές χρειάστηκε να βρεθώ για παράδειγμα στον συγκεκριμένο οργανισμό) διαθέτουν -πλέον- ευγένεια, τρόπους και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ακόμη και σε ένα δημόσιο που μας έμεινε…αμανάτι από την Τουρκοκρατία.

Δεν φταίει αυτό, η νοοτροπία μας σαν πολίτες που έχει μείνει παγιδευμένη στα χρόνια της σκλαβιάς και μας βγάζει τον Καραγκιόζη τα φταίει…

Καραγκιόζη που κρατήσαμε-υιοθετήσαμε από τη Τούρκικη λαϊκή παράδοση, μαζί με όσα κουτοπόνηρα, ψευτό-καταφερτζίδικα μας έχουν φέρει απλά να επιβιώνουμε ως χώρα και λαός (όπως κι εκείνος) και να μην έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός από τότε…

Μόνο που ο Καραγκιόζης, ενώ ήταν/είναι μια γλυκόπικρη σάτιρα όλοι γελούσαν/γελάνε χαζοχαρούμενα σαν να έβλεπαν/βλέπουν κωμωδία, χωρίς να βλέπουν τον εαυτό τους ως τον παραγωγό των σκιών…

Γι αυτό κι έχουμε καταντήσει τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, ένα σκοτεινό, άσχημο θέατρο που δεν βγάζει ούτε τα έξοδα του, με τις κάκιστες παραστάσεις που ανεβάζει καθημερινά

Διαδραστικές παραστάσεις σαν αυτή που παρακολούθησαν συμμετέχοντας σήμερα 21/3/19 εκατοντάδες πολίτες-συναλλασσόμενοι.
Παραστάσεις που εμείς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, βοηθάμε να μπορούν να ανέβουν, όπως και όλες τις προηγούμενες.

Που όταν ακούς κάποιες φορές κάποιους να ωρύονται ψάχνοντας τους υπαίτιους, σου έρχεται να τους αρπάξεις και να τους πας μπροστά σε ένα καθρέπτη.
Αν και άδικος κόπος γιατί θα δουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους…

Υ.Γ.
Απλά για την ιστορία η αναφορά της ημερομηνίας, αφού και το 2029 ίδιες καταστάσεις θα βιώνουμε, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε αλλάξει σαν λαός ώστε να παράγουμε άλλους πολιτικούς που θα κάνουν πράξη την εντολή μας για μια εκ βάθρων αλλαγή.

Μπορείς; Δυστυχώς,όχι!

ekloges-dimos-thessalonikis

Edit: 7/5/19
Μια (ακόμη μία) αστεία που ακούει στο όνομα Μαρία Πασχαλίδου, πρόεδρος του ΚΕΔΗΘ, έκανε αυτό που κοντεύει να γίνει συνήθεια ανάμεσα στους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, να πουλάνε αυτούς που τους εμπιστεύονται μια θέση στα ψηφοδέλτια.

Αφού λοιπόν συμφώνησε με τον Λεκάκη και το διαφήμιζε με αναρτήσεις κλπ έκανε μια τσουπ και ξαφνικά βρέθηκε στη παράταξη της Νοτοπούλου!

Και όταν άρχισαν να τη κράζουν έσβησε τις παλιές αναρτήσεις (ίσως και το λογαριασμό της) στο f/b.
http://makpress.blogspot.com/2019/05/facebook.html
Και τέτοια πολιτικά ανήθικα άτομα μπορεί κάλλιστα να ψηφιστούν αφού σπάνια ψηφοφόρος ενδιαφέρεται να μάθει το ποιόν του καθενός. Οι περισσότεροι εξάλλου ψηφίζουν για το έθιμο.

Έτσι, ακόμη κι αν ο άλλος δεν είναι ευρέως αναγνωρίσιμος (π.χ. αθλητής) κάποιες φορές αρκεί ένα επίθετο που θα τραβήξει το μάτι (κι ας μην αξίζει αυτός που το φέρει από θέμα ικανοτήτων ή ήθους) γι αυτό και κάποιες άλλες φορές άτομα που και αξίζουν και έχουν και επίθετο που χτυπάει στο μάτι (π.χ Μάτης) μπορεί να μη τα προσέξουν καν…
Όταν λοιπόν είναι και θέμα τύχης, γιατί να μη πηδάει ο υποψήφιος από παράταξη σε παράταξη για να δοκιμάσει τη δική, του φερόμενος/η ανήθικα;

θα τον ψάξει ή θα τον κρίνει κανείς;

 

Μπήκε κι αυτή λοιπόν στη λίστα των ακατανόμαστων, μαζί με τον πρώην ποδοσφαιριστή τον Αλέξη Αλεξίου που κλώτσησε τον Κυριζίδη, σε μια πόλη που οι πολίτες-ψηφοφόροι θα επιβεβαιώσουν για μια ακόμη φορά το ότι -δυστυχώς- δεν μπορούν…

 

Αρχική δημοσίευση (8/3/19):

Μετά το πολιτικό πτώμα (Ψωμιάδης) και την δέσμευση του να καταργήσει το μοναδικό σωστό που έκανε η διοίκηση Μπουτάρη (πασαλάκια) αντί να δει πως θα κάνει το επόμενο βήμα ώστε να βελτιώσει περαιτέρω τη κατάσταση, άλλο ένα πολιτικό απολίθωμα (Ταχιάος) έκανε επίδειξη της παλαιοκομματικής νοοτροπίας και της έλλειψης πολιτικού ήθους όταν αφορά εκλογές/θέση/καρέκλα.

Και μάλιστα διπλή.
Πράξη πρώτη, έκλεψε υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο από τον Μάκη Κυριζίδη.

Εννοείται με την αγαστή συνεργασία του υποψηφίου που -προφανώς- μετά το πλεύρισμα του από τον εκλεκτό της ΝΔ, αφού στο πρόσωπο του είδε ένα αναγνωρίσιμο άτομο που θα του έφερνε ψήφους (όπως έγινε με τις ευρωεκλογές και τον Ζαγοράκη) πούλησε τον άσημο και επέλεξε αυτόν που θεωρεί πιο σίγουρη οδό προς την εκλογή του, δείχνοντας πόσο λίγο μετράνε γι αυτόν τα προγράμματα και οι θέσεις του κάθε υποψήφιου δημάρχου.

(Ο λόγος για τον Αλέξη Αλεξίου που σε μια χώρα με σοβαρούς πολίτες, γι αυτή του και μόνο τη πράξη θα έπρεπε να θεωρείται σίγουρο πως θα τιμωρηθεί με τη μη εκλογή του).
Πράξη δεύτερη, σε ραδιοφωνική συνομιλία του με τον Γιάννη Μυλόπουλο, όταν νόμισε πως βρίσκεται εκτός αέρα είπε για τον συνομιλητή του «Άσε τον ρε τώρα, γάμησε τον τον μαλάκα χα χα«
Το ηχητικό (από το 9:25):

https://soundcloud.com/user-152996353/0gdcaryxgyay#t=9:25

Τα πράγματα είναι απλά.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως το σάπιο, μέσα σε καινούργια συσκευασία ή απλά με μια καινούργια ετικέτα, παλαιοκομματικό σύστημα θα είναι ελκυστικό στους πολίτες, ακόμη κι αν αφορά τον μικρόκοσμο τους (δημοτικές εκλογές) αυτά θα συμβαίνουν διαρκώς.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως ο πολίτης βαριέται να ψάξει, να μάθει, να βρει, να ανακαλύψει μόνος του και στέκεται μόνο σε όσα του πλασάρει το σύστημα, μέσα από ΜΜΕ που άμεσα ή έμμεσα, από επιλογή ή από ανάγκη (π.χ. διαφημίσεις-δωράκια), ακολουθούν συστημικές γραμμές, ακόμη κι αν τον αφορά σε απόλυτο βαθμό τη ζωή του (δημοτικό συμβούλιο) αυτά θα συμβαίνουν συνεχώς.

Παλαιοκομματικό σύστημα που εκ των πραγμάτων επιλέγει αυτούς που το εκφράζουν και αυτούς που εμπιστεύεται πως θα το υπηρετήσουν.
Είτε όταν στρέφεται εντός της δεξαμενής του είτε όταν ψωνίζει από το πανέρι.

Ακόμη κι όταν ξεγελάει τους πολίτες με κάτι που μοιάζει «εξωτικό» όπως έγινε με το τρολ-δήμαρχο, τον Μπουτάρη.

Αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να στηριχθεί από την τότε νέα αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια σημερινή κυβέρνηση.

Που –αυτό είναι που πρέπει να γίνει αντιληπτό από ΟΛΟΥΣ και αφορά ΟΛΟΥΣ τους υποψηφίους που στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας– στο πρόσωπο του δεν βρήκε τον καλύτερο για την πόλη αλλά τον ιδανικότερο για να τους δώσει τη νίκη.

Που έφερνε μια νέα εικόνα σε σχέση με τη κλασικό πολιτικό κι ήταν θελκτικός σε όσους -και με το δίκιο τους- αηδίασαν από τους ξύλινους πολιτικούς σαν τον Παπαγεωργόπουλο που άφησε τον δήμο έρμαιο ποντικών και αρουραίων που έφαγαν δεκάδες εκατομμύρια κάτω από τη μύτη του και άμεσα ή έμμεσα τρολάρισαν με τη ψήφο τους.

(Όπως τρολάρισαν για παράδειγμα με τον -ο,τι να ‘ναι- Ψινάκη στο Μαραθώνα.
Κι όταν κάηκε ο κόσμος τον τρολάρισε, όπως τρολάρισε όλους όσους τον ψήφισαν και όταν έκοψε στη μέση τον μαραθώνιο για να περάσει με το αυτοκίνητο του.)

Αλλά πέρα από αυτό το εικονικά καινούργιο και διαφορετικό, μηδέν εις το μηδέν, μηδέν.

Γι αυτό και για όποιον έζησε τη πόλη, ο Μπουτάρης αποδείχθηκε πιο παλιός από τους παλιούς.

Τα παραδείγματα περί της αποδείξεως του παραπάνω, περισσότερα από αρκετά για όποιον δεν φοράει κομματικές παρωπίδες και –σημαντικό– ζει στη πόλη.
(για τους Αθηναίους π.χ. που έβλεπαν την εικόνα που του έφτιαχναν τα ΜΜΕ, ήταν ο καλύτερος όλων)
1) O Μπουτάρης, οι γάιδαροι και τα πρόβατα
2) Ο Τόμας Εντουαρντ Λόρενς και η πλατεία Αριστοτέλους

Όπως πιο παλιά από τους παλιούς αποδεικνύεται και η Νοτοπούλου, που ίσως ξεγελάει κάποιους λόγω ηλικίας. Νεότατη όσον αφορά τη βιολογική της ηλικία, υπερβολικά γριά σαν πολιτικός.

Γιατί κανένα κόμμα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον δήμο.
Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η νίκη σαν πλήγμα στο αντίπαλο κόμμα.

Που όλες (χωρίς εξαίρεση) τις φορές καταλήγει να δημιουργεί μια πληγή στη πόλη.
Που κάνει τη καθημερινότητα διαρκώς χειρότερη και έχει δημιουργήσει μια παγιωμένη κατάσταση που βάζει στον πάγο οποιαδήποτε σκέψη του πολίτη για μια καλύτερη επόμενη μέρα.

Γιατί ακόμη και μια καλή ιδέα που εφαρμόζει κάποιος, αν αυτός είναι δεμένος με το παλιό και το σύστημα, η αντίδραση και η μη αποδοχή της γίνεται σχεδόν αντανακλαστικά.
Ακόμη κι αν του δίνει τα εύσημα κάποιος που τον πολέμησε λυσσαλέα για όλα τα άλλα.
https://www.facebook.com/haris.tz/posts/10218822812825273

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μπαίνει στο κάδρο του πολίτη η πόλη αλλά βλέπει το κόμμα που έχει κρεμάσει το πορτραίτο του δημάρχου στον τοίχο του δημαρχείου.

Έχεις λοιπόν την πολιτική αντίληψη σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος πως είναι προς το συμφέρον σου να αφήσεις εκτός της φωτογραφίας της πόλης όλο το πολιτικό σύστημα εξουσίας;

Έχεις την πολιτική ικανότητα σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος να αφήσεις εκτός όλους αυτούς και να βάλεις μέσα στο δημαρχείο και το δημοτικό συμβούλιο μόνο νέους και ανθρώπους που δεν είναι κάτω από την ομπρέλα κομμάτων εξουσίας;

Δυστυχώς όχι!

Όπως δεν την είχες και στις εκλογές του ’12 (κι ας είχες δύο κολλητές ευκαιρίες) να αφήσεις εκτός τα μεγάλα κόμματα δημιουργώντας ένα πολιτικό σοκ. Αντί αυτού, δημιούργησες ένα νέο ΠΑΣΟΚ που σαν κυβέρνηση άλλαξε σε ένα δεξιό μόρφωμα και πλέον κοντεύει να μεταλλαχθεί σε ένα απολυταρχικού τύπου καθεστώς…
Αν την έχεις, ιδού ο Δήμος ιδού και το πήδημα που μπορείς να ρίξεις ξεπερνώντας το παλαιοκομματικό σύστημα.


Μπορείς
, έστω εκεί που αφορά τον πυρήνα της καθημερινότητας σου, το δήμο, να αφήσεις εκτός Ψωμιάδη, Ταχιάο, Νοτοπουλού, Βούγια, Ορφανό και το υπόλοιπο κακό συναπάντημα και στις 27 Μαΐου να είναι στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου δημοτικοί σύμβουλοι μόνο από Ρακκά, Κυριζίδη, Ζέρβα, Λεκάκη και όλους τους υπόλοιπους (ψάξε και λίγο, μη το περιμένεις από τα ΜΜΕ, δεν πρόκειται ούτε να τους αναφέρουν, αλλά ούτε και στο πιάτο) και να τους οδηγήσεις να συνεργαστούν και να βάλουν τα φρέσκα μυαλά τους να εργαστούν για το καλό της πόλης;

Αν το κάνεις αυτό, τους αναγκάζεις να αφήσουν μικρο-εγωισμούς στην άκρη (και τα όποια δικά τους κατάλοιπα κομματικής/ιδεολογικής οπτικής) και τους ωθείς να δώσουν τα χέρια για την πόλη. Γιατί εσύ, ο πολίτης-ψηφοφόρος, γιατί εσύ, ο πολίτης-εντολέας τους δείχνεις πως μπορείς να αφήνεις στην άκρη την κομματική ψήφο και να ψηφίζεις για την πόλη.

Γιατί η πόλη δεν ακολουθεί πολιτικές ιδεολογίες.
Δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε κεντρώα, ούτε δεξιά.

Το μόνο που μπορεί να είναι μια πόλη είναι όμορφη και ανθρώπινη για τους πολίτες της.

Κάτι που κανένας από τους παλιούς και όσους εναγκαλίζονται με τα κόμματα δεν μπορεί να το προσφέρει, μόνο να το στερεί μπορεί.

Υ.Γ. 1
Για να καταλάβεις τι καθοδηγούμενο φυτό σε θεωρούν, αυτός που έκανε την πιο ουσιαστική αντιπολίτευση στον δήμο ήταν ο Ρακκάς και δεν τον παίζει κανένα ΜΜΕ της πόλης εκτός (και προς τιμήν τους) από το Makpress.
http://makpress.blogspot.com/2016/09/blog-post_676.html
http://makpress.blogspot.com/2019/02/blog-post_0.html

Υ.Γ. 2
Όπως ακριβοδίκαιη και εύστοχη αντιπολίτευση έκανε παλιότερα ο Χρήστος Μάτης κι εσύ απέδειξες τι φυτό είσαι αφήνοντας τον εκτός δημοτικού συμβουλίου.
(Ποιος είναι ο Χρήστος Μάτης, ε;)

Υ.Γ. 3
Τι θα αποδείξεις τώρα;
Στο στοίχημα πάντως το «Μια από τα ίδια» παίζεται στο 1,05 και αν και είναι πολύ μικρό ως ποσοστό, αναμένεται να φορτωθεί τόσο που σε λίγο καιρό θα είναι κλειδωμένο.Στο χέρι σου και στη ψήφο σου είναι να οδηγήσεις τις εταιρείες να χάσουν γιατί θα επιλέξεις αυτούς που δεν υπολογίζουν (ούτε οι εταιρείες ούτε τα κόμματα που και αυτά εταιρείες είναι, που όλες τους στοιχηματίζουν και κερδίζουν στο ότι δεν ξέρεις να διαλέξεις το σωστό)

Μπορείς ρε;

Περιμένοντας τους κατάλληλους πολίτες για επιβίβαση…

Ένα μέσο μαζικής μεταφοράς χρειάζεται πολίτες-επιβάτες για να πεις πως εξυπηρετεί κάποιο σκοπό και δικαιολογεί τον τίτλο του. Αλλιώς είναι απλά ένα παραλληλόγραμμο (συνήθως) άχρηστο κουτί πάνω σε ρόδες.

Το καλό με αυτά τα «κουτιά μεταφοράς ανθρώπων» είναι πως δεν υπάρχει face control στις πόρτες, ούτε κανένας παράξενος κανόνας-προϋπόθεση για το ποιος μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, αρκεί να διαθέτει εισιτήριο ή να πληροί τα κριτήρια δωρεάν μετακίνησης.

Κι αυτό γιατί η δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνηση εντός μιας περιοχής-μιας πόλης- της χώρας, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη (άρθρο 5, παρ.4) για όλους τους πολίτες.

Με αυτό ως δεδομένο, τα ΜΜΜ πάντα θα έχουν λόγο ύπαρξης και πάντα θα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Ειδικά σε πόλεις που ενώ έχουν μεγάλο πληθυσμό και έκταση δεν διαθέτουν πληθώρα διαφορετικών μέσων, όπως η Θεσσαλονίκη, η δημιουργία-κατασκευή ενός δεύτερου μέσου μόνο ως ευχάριστη είδηση μπορεί να κυκλοφορήσει.

Με τους πολίτες να περιμένουν τη στιγμή που θα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ώστε να αποκτήσει και η πόλη έναν άλλο αέρα.

Και ψυχολογικά, αφού άλλη θα είναι η διάθεση του οποιουδήποτε, αν ξέρει πως δεν θα τον τρώει η κίνηση για να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β, ούτε θα είναι εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες, να περιμένει στο πεζοδρόμιο, με ζέστη, κρύο, βροχή, υγρασία αλλά και πρακτικά, αφού όλοι ευελπιστούν να μειωθεί η ανάγκη για τη χρήση Ι.Χ με συνέπεια να βελτιωθεί και η ποιότητα του αέρα που αναπνέει όποιος θα κινείται στο κέντρο.

Το μετρό Θεσσαλονίκης όμως δεν είναι ούτε καν σαν τον αέρα, που δεν τον βλέπεις αλλά υπάρχει και τον αισθάνεσαι και μέρος του είναι υπεύθυνο που ζούμε.

Είναι – στην κυριολεξία του- ο αέρας ο κοπανιστός που πουλάει το εκάστοτε μαντρί εξουσίας στη προσωπική του πελατεία, μέσω του οποίου προσπαθεί να αναπνεύσει πολιτικά και να επιβιώσει στα ψηλά που ανέβηκε.

Γιατί στα πολύ ψηλά είναι γνωστό πως λιγοστεύει το οξυγόνο αλλά και η επαφή με τη πραγματικότητα και τη καθημερινότητα.

Είναι ο….φανταστικός στην αίσθηση αέρας που σηκώνει όταν περνάει ο συρμός ενός μετρό που δεν υπάρχει.

Είναι (για να μη ξεχνιόμαστε) ο ίδιος αέρας στον οποίο ταξιδεύουν και τα αόρατα ραδιοκύματα του ελεύθερου WiFi του Σαμαρά.

Είναι ο ίδιος αέρας που μετατοπίζει, καθώς κινείται προς το Σέιχ Σου, το τελεφερίκ του Μπουτάρη και που διασχίζουν οι πύραυλοι της διαστημικής μας υπηρεσίας.

Είναι ο ίδιος ακριβώς αέρας που βγαίνει όταν ανοίγει το στόμα του οποιοσδήποτε απευθύνεται στη ψήφο των πολιτών.

Και γιατί να μην είναι, αφού πάντα βρίσκονται αρκετοί για να τον αγοράσουν μιας και σαν πολίτες-πολιτικά όντα, απλά δεν υπάρχουμε

Ευτυχώς λοιπόν που τα ΜΜΜ δεν μπορούν να κάνουν διακρίσεις στο αν οι πολίτες τα αξίζουν κι έτσι, όταν κάποια στιγμή ολοκληρωθεί και πάψει -επιτέλους- να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης του κάθε πολιτικού κλόουν, θα εξυπηρετεί τους πάντες, χωρίς διακρίσεις.

Ακόμη και μετά από την εποχή (ίσως στο πολύ απώτερο μέλλον, ίσως ποτέ) που στις αποβάθρες των σταθμών θα περιμένουν άνθρωποι που θα έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα που δεν θα έχει ανάγκη τα ΜΜΜ για να μεταφέρει μαζικά τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες του…

Άνθρωποι που θα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους τα αυτονόητα

Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

#Βάλε_Linux

Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή…

KODAK Digital Still Camera

Ένα πανέμορφο απόγευμα του Νοεμβρίου…
Απολαμβάνοντας το γλυκό φως του ήλιου που δύει δίνοντας μια πρασινοκίτρινη λάμψη στα δέντρα και ρίχνοντάς μια ανάλαφρη χρυσή λωρίδα φωτός πάνω στην άδεια σαν θάλασσα άσφαλτο, χωρίς τίποτα να ταράζει την ηρεμία της στιγμής.

Ούτε τα περαστικά οχήματα που δεν σταματάνε παρά μόνο για 1-2 λεπτά κι αυτό αν βλέποντας το περίπτερο ή το τυροπιτάδικο, θελήσουν να πάρουν κάτι, όπως τσιγάρα ή μια σπανακόπιτα. Κάτι μικρής αξίας σε μια νέα κατάσταση αξίας ανεκτίμητης.

Και ρωτάς σαν πολίτης…
Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή για να το κάνει αυτό ο δήμος από την αρχή;

Για να είναι έτσι από τον Απρίλιο του ’18 και να μη χρειαζόταν να περάσουν εννιά μήνες με σκηνές απείρου κάλλους όπου οδηγοί έπαιζαν μέχρι και ξύλο, παγιδευμένοι από τον δήμο, σε ένα δρόμο τέρας.
Η Άγρια Δύση σε ένα δρόμο Ευρωπαϊκής πόλης, τον 21ο αιώνα.

(αφού δεν αποφασίζει δεκαετίες, όχι μόνο επί Μπουτάρη, να κάνει το πλέον λογικό, που κάποιοι μέχρι και ερασιτεχνικές μελέτες έχουμε καταθέσει, να περιορίσει δηλαδή ελάχιστα, σε στρατηγικά σημεία, τα μικρής κίνησης πεζοδρόμια -δεν είναι η Τσιμισκή με τις ορδές των πεζών η οδός αυτή – και να δημιουργηθεί χώρος για να μπορούν να παρκάρουν από τη μία πλευρά τις ώρες αιχμής οι επισκέπτες της κλινικής ή του μεγάλου γυμναστηρίου και να παραμένει ο δρόμος και στη πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά διπλής κατευθύνσεως)

KODAK Digital Still Camera

KODAK Digital Still Camera

Όπως παρουσιαζόταν στο παρακάτω άρθρο (μέρος του οποίου είναι η παραπάνω φωτογραφία):
O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Σε μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ύπαρξη κλινικής, νοσοκομείου, γυμναστηρίου, κολυμβητήριου) έπρεπε να περάσουν εννιά μήνες για να γεννηθεί αυτή η λύση και να ολοκληρώσει την αρχική -παντελώς λάθος σαν απομονωμένη πράξη- παρέμβαση…

Έστω κι έτσι, ισχύει στο 100% το κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Έστω και με ελαφρώς στενό πεδίο στην οπτική αυτών που αποφασίζουν, είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη αυτή η εικόνα.
Έστω κι έτσι, γιατί δεν είναι εμμονικός ο αρθρογράφος με τον Μπουτάρη, μπράβο που επί δημαρχίας του έγινε και κάτι σωστό με τα πλαστικά πασαλάκια σε δρόμους της πόλης, όπως αυτός, που είχαν πρόβλημα.
Να γινόμαστε έστω και με το ζόρι –εκεί που πρέπει– λιγάκι βορειοευρωπαίοι…

Υ.Γ.
Και για να προλάβω ορισμένους, αυτό το λέει κάποιος που και σε αυτή την οδό μένει δεκαετίες και οδηγεί και ποτέ δεν είχε την απαίτηση να παρκάρει κάτω από το μπαλκόνι του. Κάποιος που στα 27 χρόνια με δίπλωμα στάθμευσε -με μάρτυρες συγγενείς και γείτονες- σε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο μετρημένες, στα δάχτυλα του ενός χεριού, φορές.
Εξάλλου λίγο περπάτημα (και δη σε ανηφορίτσα) καλό κάνει, κακό δεν κάνει.

Όταν ο Ξενοφώντας και ο Ζορμπάς συνάντησαν την Κατρίνα…

Xenofon kai Katrina

Τώρα που έγινε μόδα και εδώ, να δίνουμε ονόματα στα βαρομετρικά χαμηλά της πλάκας (σε σχέση με παρόμοια άλλων περιοχών) που περνάνε από τη περιοχή μας ποιος τα πιάνει τα ΜΜΕ, με τόσο γελοία πρόθυμο κοινό που διαθέτει αυτή η χώρα.

Πάλι καλά που δεν είμαστε π.χ σε καμιά παραθαλάσσια ΝΑ (τυφώνες) ή μεσοδυτική (ανεμοστρόβιλοι-τέρατα) πολιτεία των ΗΠΑ, γιατί με τόσο κλόουν πολίτες, τόσο τσίρκα δημοσιογράφους-ΜΜΕ και με τόσο εύκολη καταστροφολογία, θα είχαμε κάθε φορά και μερικές δεκάδες αυτοκτονίες, γιατί θα έμοιαζε σαν να έρχεται η συντέλεια του κόσμου.

Είμαστε και τυχεροί λοιπόν που μας επισκέπτονται Ξενοφώντες και Ζορμπάδες και όχι Κατρίνες γιατί έτσι περιορίζεται ο αντίκτυπος που έχουν τα ΜΜΕ και οι ηλίθιοι στη καθημερινότητα μας.

Σε μια διαφορετική εκδοχή μιας γνωστής παροιμίας, «Του ηλίθιου πουλιού, ο Θεός του χτίζει φωλιά» γι αυτό και σε εμάς την έχτισε εδώ κι όχι κάπου πολύ (από όλες τις απόψεις) επικίνδυνα.

Υ.Γ.
Που να είχαμε και τη πληθώρα επικίνδυνων ζώων που έχουν αλλού. Να ακούς κάθε λίγο και λιγάκι από τα ΜΜΕ «…ξαφνική επιδρομή από μαύρα μάμπα στη Χαλκίδα, ανεβαίνουν στα κρεβάτια μας και χώνονται κάτω από τα σεντόνια» ή «…επέλαση κίτρινων σκορπιών στο Ηράκλειο, κρύβονται μέσα στα παπούτσια μας«…

Θα είχαμε καταντήσει όλοι μας ψυχωσικοί!