Category Archives: Κοινωνία

Σκουπίδια με μικρόφωνο και στολή


Ακόμη και αν βρεθεί και είναι ζωντανός ο άνθρωπος που δέχτηκε αυτό το απάνθρωπο μπούλινγκ αλλά και την ανθρωποφαγία όλων των ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν χωρίς διασταύρωση τις ψευτιές των νταήδων δύο πράγματα οφείλουν να λάβουν χώρα.

1ον Απόταξη των αστυνομικών που τον χλεύασαν με το να τον αγνοήσουν όταν ζήτησε βοήθεια.

Γιατί η βοήθεια δεν κρίνεται ούτε στο πρόσωπο ούτε στη φωνή αυτού που την ζητάει και ένας άστυ – φύλακας (ειδικά αυτοί στις μικρές κοινωνίες) δεν μπορεί (το δεν επιτρέπεται είναι πολύ χαλαρό και «ευλίγιστο» από ηθικής άποψης, απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ), ακόμη κι αν έτσι τον ωθούν τα βιώματα του και ο χαρακτήρας του, να διαλέγει στρατόπεδο (με τους «συμβατικούς» και τους ψευτόμαγκες για να περνάει ζάχαρη) ή να συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος υπάλληλος που απλά επιλέγει να περιμένει τον μισθό ή την συνταξιοδότηδη αποφεύγοντας (ή διαλέγοντας με ποιες θα ασχοληθεί) τις όποιες «σκοτούρες» εμφανίζονται μπροστά του λόγω της στολής.

Οι μπαρμπάδες στην Κορώνη έχουν πεθάνει προ πολλού, δεκαετίες τώρα και όσα ανιψιά, ψυχοπαίδια τους και συνεχιστές της κουλτούρας τους φοράνε στολή ενώ μετράμε χρόνια στον 21ο αιώνα είναι καιρός να θαφτούν υπηρεσιακά και με κάθε επισημότητα γιατί αποτελούν ντροπή για κάτι που είναι πάνω από όλα λειτούργημα.

2ον Αφαίρεση δημοσιογραφικής ταυτότητας αλλά και εισαγγελική έρευνα περί κακουργήματος για όλους όσοι εμπλέκονται στην τελική απόφαση (τα παιδάκια των 100 ευρώ/τα 100 κλικαδόρικα άρθα είναι τα τελευταία που ευθύνονται κι ας είναι πρώτα στην ιντερνετική αλυσίδα των ΜΜΕ) για την διάδοση των ψευδών ειδήσεων (όπως πως ο άνθρωπος κυνηγούσε πολίτες με αλυσοπρίονο) σε κάθε ΜΜΕ που για μερικές μονάδες στα μηχανάκια της AGB ή μερικά κλικ παραπάνω συνέβαλε, με τόσο ελαφρά την καρδιά, τα μέγιστα στο να πληγεί η καρδιά και η ψυχή ενός αθώου συνανθρώπου μας και να γίνει παραπάνω από κόλαση η ζωή του.

Επίσης, ακόμη και με πρωθυπουργική παρέμβαση, άμεση ηθική του αποκατάσταση και χρηματική του αποζημίωση από κάθε δημοσιογραφικό χώρο που ενεπλάκη αρνητικά σε αυτή την ιστορία.

Γιατί όταν τα εκατομμύρια έφευγαν προκλητικότατα από τα ταμεία του κράτους για στήριξη αυτών των επιχειρήσεων που ονομάζονται ΜΜΕ, μέσα σε όσα γέννησε η πανδημία, το ποια τραγουδίστρια έκανε επέμβαση για να αφαιρέσει μπουκάλι αναψυκτικού λόγω μη εγκεκριμένης χρήσης αυτού ή σε ποια οδό επαρχιακής πόλης έγινε αναπαράσταση ρωμαικού οργίου θα έπρεπε να παραμείνει σε αυτά τα ροζ επίπεδα και να μην έχει αναβαθιστεί στην ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή αλλά και παραγωγή (και αυτό είναι ακόμη χειρότερο) τοξικών σκουπιδιών που λερώνουν και τους θεατές, ακροατές κλπ αλλά κυρίως αθώους, ανυπεράσπιστους μπροστά στο τέρας της κακής δημοσιότητας, ανθρώπους.*

Αντί όμως για τα παραπάνω, το μόνο που θα συμβεί είναι να γεμίσουμε πάλι πάνελ και άρθρα όπου «γραβάτες» με περισπούδαστο ύφος θα «ανεμίζουν» πολύχρωμες πομφόλυγες σε αυτούς που αντί να τους γλείψουν για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας θα έπρεπε να τους καυτηριάσουν με τη γλώσσα τους.

Γραβάτες δίπλα σε άλλες γραβάτες που θα έχουν αφήσει το καπέλο με το σήμα κάπου παράμερα και που θα βλέπουν συντεχνιακά (ο καρκίνος της ελληνικής κοινωνίας) και ψηφοθηρικά τα κακάσχημα όντα με τη στολή που ενεπλάκησαν στην ιστορία αντί να δουν με πόση δυσμορφία αυτοί καλύπτουν το πρώτο και κυριότερο λειτούργημα οποίας πολιτείας θέλει να δηλώνει πολιτισμένη.

Υ. Γ. 1
Άσε που μπορεί να πεταχτεί και καμιά πορδή από καμιά κάλπη όπως με τον Γιακουμάκη και ποιος θέλει τώρα να ανοίγει παράθυρα να φύγει η βρώμα από τη χώρα.

Ειδικά τώρα που ήρθαν και τα κουνούπια και θα αρχίσουν να μας ρουφάνε στιγμιαία και εποχικά το αίμα καλύτερα να συνεχίσουν να μας πίνουν λίγο λίγο και καθημερινά την ψυχή σαν κοινωνία οι συμπεριφορές όλων αυτών των δίποδων (σαν άτομα και ομάδες).

Υ.Γ. 2
Το όνομα του ανθρώπου δεν το αναφέρω από συνειδητή επιλογή κι ας έχει κρεμαστεί στα μανταλάκια κάθε τηλεοπτικής οθόνης.
Αυτό και τέτοια αρθρογραφήματα δεν είναι για μαζική κατανάλωση αλλά πάντα για τον καθένα έναν.
Μέχρι κάποτε αυτοί οι «ένας» γίνουμε (και γι αυτό το θέμα και για τα πολιτικά και για κάθετι που μας αφορά και μας επηρρεάζει) τόσο ισχυρή μειοψηφία που τα σκουπίδια κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής τάξης θα μειωθούν σε τέτοιο βαθμό που δεν θα μπορούν να δημιουργούν με τέτοια συχνότητα θύματα με τις συμπεριφορές τους και όταν κατ’ εξαίρεση θα συμβαίνει, η τιμωρία τους θα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και σίγουρο.

*(Αυτό για την παραγωγή/αναπαραγωγή τόσο και τόσων τοξικών αποβλήτων- δήθεν ειδήσεων ανοίγει άλλη κουβέντα, για άλλο άρθρο, για το επίπεδο ποιότητας των αποδεκτών και αν αυτό είναι που δίνει «θάρρος» και το ελεύθερο στα ΜΜΕ της χώρας να γεμίζουν με σκουπίδια τα ερτζιανά, τις τηλεοπτικές συχνότητες και το διαδίκτυο.)

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι δεν είναι πάντα χρήσιμοι.

Όταν ξεκίνησε η πανδημία, έψαξα, διασταύρωσα και έγραψα δύο τρία άρθρα που κάλυπταν όλο το φάσμα της πρωτόγνωρης αυτής κατάστασης.

Δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο γιατί η λογική δεν επιβάλλεται ούτε επικρατεί με το ζόρι και κάποια πράγματα είναι νομοτελειακό να συμβούν.

Παρακολουθούσα όμως την αρθρογραφία για το παγκόσμιο αυτό ζήτημα και διάβαζα για χαβαλέ, σχεδόν ως ιδιότυπο χόμπι (τι κάνει η καραντίνα) τα σχόλια στα άπειρα άρθρα μιας και είχε/έχει πολλούς χαζούς από κάθε πλευρά.

Στην τελική, οι κακές υγειονομικές επιλογές μπορούν να είναι ατομική υπόθεση και μια πανδημία μπορεί να είναι και ένα χρήσιμο κεφάλαιο στην εξελικτική (κυρίως την νοητική) πορεία του είδους.

Γιατί σε μια πανδημία δεν έχει καμία διαφορά για παράδειγμα ο ηλίθιος που ζει σαν να μη τρέχει τίποτα γιατί λέει πως τον προστατεύει μια άγνωστη δύναμη και φιλάει ένα αρχαίο σύμβολο από τον ηλίθιο που ζει σαν να μην τρέχει τίποτα γιατί έκανε απλά ένα εμβόλιο και φιλάει άγνωστους χωρίς προστασία.

Αυτά όμως για την εισβολή στην Ουκρανία ούτε για πλάκα γιατί η προστασία σε έναν πόλεμο δεν είναι κάτι ατομικό και οι διάφοροι τύποι ηλιθίων μπορούν δυνητικά να σε σκοτώσουν από μακριά, όσες σωστές επιλογές προστασίας και να υιοθετήσεις.

Επίσης γιατί αυτοί οι ηλίθιοι, ακόμη κι όταν είναι μακριά, ακόμη και χωρίς φυσική επαφή με άλλους, κρατάνε πίσω την ανθρωπότητα.

Είτε βρίσκονται πίσω από ένα πολιτικό γραφείο ως οι αποφασίζοντες λες και οι άνθρωποι είναι απλά μονάδες όπως οι πύραυλοι και οι σφαίρες.

Είτε βρίσκονται πίσω από μια οθόνη τηλεόρασης ή υπολογιστή ως εθελούσιοι θεατές – υποστηρικτές λες και βλέπουν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Είτε βρίσκονται πίσω από ένα δημοσιογραφικό ή καλλιτεχνικό μικρόφωνο ως επιλεκτικά ευαίσθητοι λες και υπάρχει ηθικό πλεονέκτημα ανάλογα τη σημαία, το χρώμα ή την πολιτική ιδεολογία.

Όλοι τους, ο καθένας με τις πράξεις του, είναι αυτοί που πισωγυρίζουν το ανθρώπινο είδος.

Γιατί σε μια πανδημία έχουμε την ευκαιρία να απαλλαγούμε από κάποιους εξ αυτών, αφού στατιστικά θα έχουν ποσοστό που ανήκει στους πρώτους ηλίθιους (αυτούς των άκρων), χωρίς να κάνουμε τίποτα απολύτως εναντίον τους.

Σε έναν πόλεμο όμως έχουν την ευκαιρία όλοι τους, σε απόλυτα ποσοστά, να «εκδικηθούν» με πράξεις ολόκληρο τον πλανήτη απλά γιατί παρέμειναν καθολικά, κλινικά ηλίθιοι.

Υ. Γ.
Το να είναι κάποιοι οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ιικού συστήματος μπορεί να είναι και θετικό για την ανθρωπότητα.

Το να είναι όμως κάποιοι οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ανθρώπινου συστήματος δεν έχει τίποτα θετικό.

Ακολουθώντας τη σκέψη ενός συνωμοσιολόγου

Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

Θα είναι σύντομη η… «παρακολούθηση» του.

Στο μακρινό 1999, ο David De Gruttola, ένας πολυσχιδής άνθρωπος (συγγραφέας και μουσικός μεταξύ άλλων) μέσω της εταιρείας Quantic Dream που ίδρυσε δύο χρόνια νωρίτερα, έγραψε/δημιούργησε ένα video game.
Όλα καλά μέχρι εδώ; Ωραία.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην ουσία μόνο τα Windows της Microsoft σαν λειτουργικό. Οπότε, ένα παιχνίδι για υπολογιστή σχεδιαζόταν να παίζει σε αυτά και μιλάμε τώρα για «προϊστορικές» εποχές, για Windows 98 και 2000.
(Για να καταλάβετε, τα Windows XP κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2001.)
Όλα καλά και μέχρι εδώ; Φυσιολογικά, θα πείτε.

Πάμε τώρα να κάνουμε μια σύντομη «βουτιά» στον εγκέφαλο ενός συνωμοσιολόγου.

Ο οποίος είναι υπαρκτός άνθρωπος με προβληματικό ΛΕΠ (Λειτουργικό Εγκεφαλικό Περιβάλλον) για να δούμε πόσο βαθιά φτάνει η ρηχή, σχεδόν ανύπαρκτη επεξεργασία των δεδομένων, κάτι που οδηγεί σε παλαβούς συσχετισμούς και φτάνουμε να έχουμε ένα εντελώς εξωφρενικό συμπέρασμα να επιπλέει στον ωκεανό του διαδικτύου και να διαδίδεται σαν τσουνάμι ανάμεσα τους παρασύροντας κάθε έννοια λογικής και σοβαρότητας.

Ο δημιουργός αυτός λοιπόν είναι γνωστός με το ψευδώνυμο David Cage.
Βουτάμε τώρα, ΟΚ;

Πρώτα cm βάθος
: Νταβίντ, Ντέιβιντ (μικρή σημασία έχει αυτό) Κέιτζ.
Κ-έ-ι-τ-ζ, Κ-έ-ι-τ-ζ, Γκέιτζ.

1m βάθος: Τι γνωρίζει από υπολογιστές/λειτουργικά ο άνθρωπος αυτός;
Όχι ο Κέιτζ, αυτός με το ΛΕΠ.
Αυτό μόνο που πιθανόν και να έχει.
Η σχέση του με την τεχνολογία των επιτραπέζιων υπολογιστών κατά 99% τελειώνει σε δυο λέξεις, Microsoft Windows.
Στο μυαλό του και το κουτί (99% έχει και το σηματάκι) και ο σκληρός, όλα μα όλα είναι Microsoft.
(Όπως ακριβώς και όλο το διαδίκτυο είναι Google γιατί αντί για τη γραμμή διευθύνσεων γράφει στο search box της τα πάντα.)

1.5m βάθος: Άρα οτιδήποτε παίζει στον υπολογιστή που διαθέτει (ή έχει μια εικόνα σχετικά) και έπαιζε και παλιότερα και θα παίζει στο μέλλον για αυτόν ανήκει στον Γκέιτς.

2m βάθος: Πως λέγεται το παιχνίδι; Άκουσε πως λέγεται, Omikron: The Nomad Soul. To κακογραμμένο (;) κακοσυντηρημένο (;), δυσλειτουργικό πάντως ΛΕΠ του διαγράφει αμέσως το δεύτερο μέρος του ονόματος και κρατάει το πρώτο.

Επίσης, το ότι γράφεται με k και όχι με c (όπως η παραλλαγή omicron) δεν απασχολεί, εξάλλου κατά 99% απλά το άκουσε και ξεκίνησε να το διαδίδει στον κύκλο του για να φτάσει και σε άλλους με ομοίως προβληματικά ΛΕΠ και να κυκλοφορήσει μεταξύ τους πιο γρήγορα και από ιό υπολογιστών.

2.5m βάθος: Τι γίνεται σε αυτό; Πεθαίνουν άνθρωποι (άσχετο γιατί, σίριαλ κίλερ, δαίμονες κλπ)

3m βάθος (ή αλλιώς Τρία πουλάκια κάθονταν): Ο Γκέιτς το 1999 είχε φτιάξει ένα παιχνίδι για τους υπολογιστές του που πέθαιναν άνθρωποι και λεγόταν Όμικρον. Βουαλά!

Ανάδυση!
Εμείς, αυτός/αυτοί είναι καταδικασμένοι να πιάνουν κάθε φορά πάτο.

Υ.Γ.
Το μόνο που δεν ξέρω, γιατί είναι λίγο και σαν το Η κότα έκανε το αβγο ή το αβγό την κότα, είναι αν/ποια από αυτά:
α) τα σκέφτονται από μόνοι τους οι βλαμμένοι και απλά τα μοιράζονται μεταξύ τους ως ανακάλυψη-γνώση;
β) τα σκέφτονται μόνοι τους αλλά μετά τα προωθούν κάποιοι έξυπνοι-γνώστες του διαδικτύου και των δυνατοτήτων του για να αποκομίσουν κέρδος από τη βλακεία των άλλων (κλικς-έσοδα από διαφημίσεις, πωλήσεις, δημιουργία ακολούθων κλπ);
γ) τα σκέφτονται από την αρχή κάποιοι έξυπνοι γιατί ξέρουν πως υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που θα τα «αγοράσουν» όσο εξωφρενικά και αν είναι;

Κανένας δεν μπορεί να… βουτήξει τόσο βαθιά, ακόμη και με εξοπλισμό.
Ούτε η ΔΗΕ…

Νεάντερταλ της εποχής μας


Όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια συνάντηση:

α) Δεν είδε το παραμικρό αλλά σκέφτηκε να πει κάτι για να πάρει λίγη δημοσιότητα και μετά δεν μπορούσε να το μαζέψει με τίποτα;

β) Είδε, τα έκανε πάνω του από τον φόβο του και λούφαξε αλλά μη θέλοντας να πετάξει και τον μανδύα του μάγκα, του «πολλά βαρύ» αρσενικού, μιας vintage ταμπέλας που μπορούσε να κρύψει ακόμη και μικρά (ως προσωπικότητες) ανθρωπάκια πίσω της, τον κάλυψε με το βάρος του ο μανδύας της βλακείας του;

γ) Είδε, δεν φοβήθηκε όμως αυτή είναι η γαλούχηση του από τον μικρόκοσμο του αλλά και την κοινωνία γενικότερα; Γενιές επί γενιών που έχουν μεγαλώσει θεωρώντας ρουφιανιά ακόμη και την καταγγελία μιας παρανομίας-εγκλήματος;

Από όπου και να το δεις, όση κατανόηση και να δείξεις στις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις, τον κοιτάς και βλέπεις ένα δίποδο προϊστορικό όν με σύγχρονα πάνω του μόνο την ομιλία, την εμφάνιση και την αμφίεση, εκπρόσωπο προϊστορικών όντων που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί 40.000 χρόνια πριν όμως συνεχίζουν να ζουν -σε μεγάλους αριθμούς ανά τον κόσμο- μέχρι και σήμερα, στον 21ο αιώνα.

Έλλειψη μετά την βιταμίνη D

Image by Nika Akin from Pixabay

Βγήκε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και χωρίς φρένο στα δάχτυλα άρχισε να πληκτρολογεί τον επικήδειο (σχεδόν) ενός γνωστού τραγουδιστή, με πηγή μια πληροφορία υγείας και απλά το μήνυμα κάποιου τρίτου.

Δεν το έκανε επίτηδες και δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμη και τώρα, να θεωρεί πως έκανε κάτι κακό.

Δεν έχει να κάνει με πρόθεση να πληγώσει αλλά με αυθόρμητη αντίδραση να προσθέσει (πρόθεσις < προτίθημι < πρό=μπροστά + τίθημι=βάζω) το προσωπικό του αποτύπωμα σε μια πληροφορία.

Όπως ακριβώς έκανε ένας δημοσιογράφος σχολιάζοντας στην τηλεόραση την είδηση ενός θανάτου. Μόνο που αυτή η… πρόσθεση σε ένα γεγονός είναι ουσιαστικά αφαίρεση όσων μας ξεχωρίζουν από οργανισμούς χωρίς εγκέφαλο.

Ο Μουρατίδης αυτή τη δημοσίευση, ο Προτοσάλτε (εσκεμμένα δεν το αφήνω αόριστο όπως το ξεκίνησα γιατί αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και είναι κάτι εσωτερικό) εκείνο το άτοπο σχόλιο όταν σκοτώθηκε ο διανομέας φαγητού· τα μικρά, καθημερινά παραδείγματα είναι πολλά και όλα, μα όλα έχουν να κάνουν με μια έλλειψη.
Ενσυναίσθηση.

Το είδαμε το καλοκαίρι στο Euro με τους Δανούς αλλά λίγοι το μετέτρεψαν σε μάθημα γιατί είναι κάτι που πρέπει να «φυτευτεί» όσο είσαι κι εσύ ακόμη σποράκι (όπως λένε τα μικρά παιδιά) και να αναπτύσσεται μαζί σου όσο μεγαλώνεις και στην Ελλάδα που όλα πάσχουν, η παιδεία (σχολική & σπιτική) και το χτίσιμο σωστών χαρακτήρων δεν είναι ζήτημα προσεκτικού σχεδιασμού, είναι καθαρά θέμα επάρκειας και πρωτοβουλίας μεμονωμένων ατόμων.

Ένας καλός και ικανός (μόνο καλός ή μόνο ικανός δεν αρκεί όπως δεν αρκεί το καλός άνθρωπος για να είναι κάποιος καλός πολίτης ή ικανός ψηφοφόρος) γονιός εδώ κι εκεί, ένας αντίστοιχος νηπιαγωγός και δάσκαλος (μετά είναι αργά ακόμη κι αν όλοι οι καθηγητές «το έχουν») κάπου σε κάποιο σχολείο και η προσθήκη ολοκληρωμένων και με ποιότητα χαρακτήρων στην κοινωνία προκύπτει με το σταγονόμετρο.

Αυτό το γράφει κάποιος που αρθρογραφεί και δημοσιεύει ορμώμενος (στη στιγμή) από ένα άρθρο ή σχόλιο που θα διαβάσει και μια είδηση της επικαιρότητας. Όπως συνέβη και σήμερα που το άρθρο αυτό το ξεκίνησα με το που διάβασα την είδηση για τον παραγωγό.

Που όμως σε θέματα πολύ σοβαρά προσπαθεί να τιθασεύει αυτή του την ορμή και να μην πέφτει μέσα στην τρύπα-παγίδα που αυτή η έλλειψη ανοίγει.

Εξάλλου, τα λιγότερα κλικ περιέργειας εγγυώνται πως όποιος παραμείνει εδώ, όλο και κάτι χρήσιμο θα κρατήσει μετά που θα έχει φύγει, μιας και απουσιάζουν στατικές ή κινούμενες πιασιάρικες εικόνες τραγωδιών, σερβιρισμένες με την πρόφαση της επικαιρότητας που όσο χρόνο και χώρο και να καλύπτουν, αμέσως μετά καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου.

Μόνο που παρά την κατάληξη τους εκεί δεν διαγράφονται ποτέ και οδηγούν το πρόσωπο να συνηθίσει να επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία, τρεφόμενο, ακόμη και στην παρακολούθηση της επικαιρότητας είτε με σκουπίδια, είτε αποδεχόμενο τις «βρόμικες», στον βωμό των κλικς, τακτικές στον τρόπο που ένα γεγονός παρουσιάζεται.

Γι αυτό δεν έχουν «κλικαδόρικους» τίτλους όσα γράφω (απαντώ τώρα έμμεσα και στον φίλο Βασίλη που φιλοξενεί αναδημοσιεύοντας άρθρα, αναρτήσεις και tweets μου στο Makpres και μου λέει κατά καιρούς «σου άλλαξα τον τίτλο στην αναδημοσίευση γιατί αλλιώς δεν θα το διαβάσει κανείς» LOL) στο δικό μου μπλογκ.

Γι αυτό και τέτοιου τύπου επικριτικά άρθρα μου, ακόμη κι αν δημοσιευθούν σε «πρώτο χρόνο» δεν «εμπλουτίζονται» με εικόνες-βίντεο του γεγονότος που τα πυροδοτεί. Αυτά δηλαδή που πουλάνε στη μάζα.

Γι αυτό και αν πάρω screenshot την καρτέλα με τα προσχέδια, παραμένει ακόμη εκεί, από το 2018, τρία χρόνια μετά, άρθρο που ξεκίνησε από εικόνες κακής χρήσης της ΛΕΑ γιατί είχε/έχει απόλυτη σύνδεση με ένα τραγικό γεγονός που έχει ανυπολόγιστες συνέπειες (οικονομικές, σωματικές και κυρίως ψυχολογικές) για χιλιάδες ανθρώπους.
Όλους όσους σχετίζονται με τους εκατό (και πλέον) νεκρούς στις πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς στην Αττική.

Και δεν μπορώ να αποφασίσω πότε θα είναι ο χρόνος κατάλληλος να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα, έστω και αν θα ήταν ένα χρήσιμο μάθημα που σε μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον θα μπορούσε να σώσει ζωές.

Θέλει προσπάθεια όμως το να διδαχτούμε και να καλλιεργήσουμε αυτό το προτέρημα ώστε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα και πιο ανώδυνα ατοπήματα πάνω σε αυτό το θέμα.

Ο καθένας μας καθημερινά, μοναδικός δάσκαλος του εαυτού του μέχρι να εκπαιδευτούν μαζικά οι ενήλικες που έρχονται πρώτοι σε επαφή με παιδιά (γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι) ώστε να μπορούν να το διδάξουν/μπολιάσουν.

Για να φτάσουμε σε ένα μέλλον που δεν θα ρίχνουμε το διαδίκτυο προσπαθώντας να βρούμε έστω και μια εικόνα ανάμεσα από κάποιο πόδι να δείχνει έναν Δανό ποδοσφαιριστή τη στιγμή που χαροπαλεύει, απλά και μόνο για να ταΐσουμε ευκαιριακά -και με κακή σε συστατικά περιέργεια– τα μάτια μας, τροφή που είναι μια από τις αιτίες (αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα) της ψυχικής μας λιμοκτονίας.

Υ.Γ.
Όσο για τον τίτλο, όπως δεν ξέρουμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με τη ψυχική βιταμίνη Ε, την ενσυναίσθηση, έτσι, παρά τις απόλυτα ιδανικές συνθήκες, δεν ξέρουμε (επί της ουσίας) να θρέψουμε τον οργανισμό μας με βιταμίνη D.

Περιμένουμε οι περισσότεροι για παράδειγμα το καλοκαίρι μόνο για καμιά ηλιοθεραπεία (κι αυτή όχι της προκοπής) και από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο δεν αφήνουμε ούτε το κεφάλι εκτεθειμένο, μη γνωρίζοντας πως είναι κάτι που «καταναλώνεται» από τον οργανισμό μας αλλά και χωρίς τη γνώση πως αρκεί να βλέπει ο ήλιος τα μπράτσα μας ένα δεκαπεντάλεπτο τη μέρα για να συνεχίσει το σώμα να συνθέτει χημικά αυτήν την τόσο σημαντική για την υγεία μας ορμόνη.
https://www.drtsoukalas.com/min_apofigete_ton_ilio_afto_to_kalokairi-su-55.html

Και καταλήγουμε για παράδειγμα να έχουμε λιγότερη από τους βόρειους Δανούς που όταν βλέπουν ήλιο πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Euro.

Οδηγίες προς ναυτιλλομένους



Κάποιοι –κακώς– κράζουν το ΚΚΕ για όσα λέει.

Σαν μέρος του συστήματος ο δικός τους σανός πρέπει να είναι αναλλοίωτος, να μιλάει για επαναστάσεις, κατάργηση αστικής τάξης και άλλα τέτοια, πιο γραφικά και από ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη.

Διαφορετικά κινδυνεύει ο θίασος του τσίρκου της σημερινής βουλής να χάσει το ένα του άκρο και στο κάθε παγιωμένο σύστημα δεν αρέσουν τέτοιες αλλαγές γιατί δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο στο τι μπορεί να προκύψει και γιατί η ρουτίνα σημαίνει και ηρεμία.
No news good news που λένε και οι Αμερικάνοι.

Που σε ένα τόσο χάλια πολιτικό τοπίο, με τόσο χαλιά (και σαν πολιτικά όντα) πολίτες, αυτό που μπορεί να προκύψει μόνο χειρότερο μπορεί να είναι.

Είτε μέσω εκλογών είτε μέσω κατάλυσης του πολιτεύματος η αλλαγή δεν σημαίνει πολιτική αναβάθμιση ή φως στο τούνελ γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

Ένας που αναγκάστηκε να το κάνει (συγκέντρωση των εξουσιών) στην αρχή, όχι γιατί γούσταρε να είναι δικτάτορας ή κάτι τέτοιο αλλά επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να μπορέσει να δημιουργήσει πολίτες που να μην χρειάζονται κάτι τέτοιο, κατηγορήθηκε από τους άμυαλους που δεν ήξεραν την τύφλα τους.

Αγράμματοι και πολιτικά αναλφάβητοι πολίτες που πίστευαν πως μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν στο ωμέγα (που ούτε να το γράψουν δεν ήξεραν), παρόλο που δεν υπήρχε η παραμικρή προϋπόθεση (αν δεν ήταν αναλφάβητοι πολιτικά θα το καταλάβαιναν).

Με μπροστάρη έναν –δυστυχώς– γραμματιζούμενο, που ήταν και από τους κύριους συντάκτες του πρώτου Συντάγματος, τον Αναστάσιο Πολυζωίδη.

Έναν φλογερό πατριώτη και ακέραιο στον μέγιστο βαθμό χαρακτήρα (μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, σαν δικαστής, αρνήθηκε να φυλακίσει τον Κολοκοτρώνη και βασανίστηκε για την απόφαση του από τις «εγγυήτριες» δυνάμεις) αλλά στην τελική ανάλυση των γεγονότων, θανάσιμα γραφικό.

Επειδή εξίσου μωρόμυαλα (διαφορετικά θα καταλάβαινε πως αυτοί στους οποίους απευθυνόταν και για τους οποίους ήθελε -όντως- το καλύτερο θα έπρεπε να περάσουν πρώτα από εκεί που ήθελε ο Καπποδίστριας) με τους πολίτες που τους αρκούσε μια ταμπέλα, δημιούργησε μια τόσο αρνητική εικόνα του κυβερνήτη που καλλιέργησε το έδαφος για να δολοφονηθεί η μόνη ελπίδα να χτίσουμε όπως πρέπει ένα σωστό κράτος. Από το ξεκίνημα του, δηλαδή.

Τόσο φανατικά κολλημένο με τον στόχο του (να εφαρμοστεί η «δημοκρατία» ακόμη και χωρίς βάσεις) που αμέσως μετά την δολοφονία ανέστειλε την έκδοση της εφημερίδας του γράφοντας:
«Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδος μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας- ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον

Πιο δραματικά χαρακτηριστική δημόσια τοποθέτηση παραμορφωμένου πολιτικά ατόμου που ενέπνεε αμόρφωτους πολιτικά αναγνώστες ίσως να μην υπάρχει στην ιστορία μας, αρχαία και νεότερη.

Θορυβωδώς ενδεικτική της έλλειψης όλων όσων ο Καποδίστριας γνώριζε πως δεν είχαν (και ήθελε να αποκτήσουν) οι πολίτες προτού μπορέσουν να λειτουργήσουν μια δημοκρατία.

Που αν ζούσε σήμερα και μπορούσε να γυρίσει πίσω στον χρόνο, θα έβρισκε τον εαυτό του και θα του έκοβε τα χέρια για να τον προλάβει να μη γράψει όσα θα έγραφε.
Και αν πίστευε (σίγουρα θα τον ήξερε καλύτερα από τον καθένα μας, τον εαυτό του) πως αυτό δεν θα τον σταματούσε, θα του έκοβε και τη γλώσσα για να μην τα μεταφέρει ούτε προφορικά.

Και ίσως δεν έμενε στην ιστορία ούτε σαν αυτόν που δεν υπέγραψε την καταδίκη του οπλαρχηγού των οπλαρχηγών, γιατί μπορεί να μην χρειαζόταν, αλλά η ιστορία μας να κατέληγε διαφορετικά ως προς τι έχουμε σήμερα και να ήταν ένας ανώνυμος, άγνωστος σε όλους ήρωας που «σταμάτησε» τον κακό του, πολιτικά επικίνδυνο, εαυτό.

Αυτά με την ιστορική (αλλά απόλυτα διδακτική, για όποιον το επιθυμεί φυσικά και μπορεί να αντιληφθεί και τα υπόλοιπα περί απόλυτης συσχέτισης, σε όλα τα επίπεδα, του πολιτικού και του πολίτη) αναδρομή.

Διδακτική επειδή καταδεικνύει πως ακόμη και το να είναι κάποιος ο πιο αγνός, ανιδιοτελής, ηθικός άνθρωπος στον κόσμο, κάποιος δηλαδή σαν τον Πολυζωίδη, δεν τον κάνει αυτομάτως και ικανό πολιτικό ον.

(Αυτό που παλεύω δηλαδή να πείσω φίλους και γνωστούς, να μην μπερδεύονται και θεωρούν πως το να είναι καλοί άνθρωποι, καλοί γονείς κλπ τους κάνει αυτομάτως και ικανά πολιτικά όντα ως πολίτες.)

Ένας καλός άνθρωπος για παράδειγμα που όλοι θα έλεγαν πως είναι «ψυχούλα» αλλά δεν αντιλαμβάνεται πως είναι προς όφελος του να μαζέψει τα φύλλα άλλων, στο αποτέλεσμα των πράξεων του είναι χειρότερος πολίτης από τον ληστή τραπεζών που θα καθαρίσει την σχάρα απορροής υδάτων μπροστά από το κρησφύγετο του για να μην πλημμυρίσει το μέρος και να μπορεί να το σκάσει αν χρειαστεί.
Σε μια νεροποντή λοιπόν, χίλιες φορές δέκα ληστές τραπεζών στον ίδιο δρόμο που σκεπτόμενοι το δικό τους καλό θα βοηθούσαν έμμεσα και τους άλλους παρά ηθικοί και νομοταγείς άνθρωποι που δεν έχουν εκπαιδευτεί όμως να είναι καλοί πολίτες και δεν ξέρουν πως να φροντίσουν ούτε για το δικό τους καλό.
https://365meres.wordpress.com/2017/11/19/kinhsh-psyxra-ypologistikh/

Διδακτική επίσης γιατί αν την «φορέσουμε» στο σήμερα δείχνει πόσο επικίνδυνος είναι ο πολιτικός εαυτός όσων «ψωνίζουν» ελπίδα στα άκρα και πόσο -στην «ανάγκη» τους για ελπίδα- η δεκτικότητα τους ακόμη και να τα ξεπεράσουν, οδηγεί σε πολύ σκοτεινά πολιτικά μονοπάτια.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο παρόν και στο χαμηλής ποιότητας συνολικό σύστημα που η δημοκρατική -αλλά χωρίς τα απαραίτητα θεμέλια- πορεία μας δημιούργησε και παγίωσε, έχουμε πρόσφατο παράδειγμα.

Είδαμε όλοι τι έγινε όταν το δεξί χέρι της δεξιάς πλευράς παρέκκλινε του δικού του αφηγήματος και κρυφοκοίταξε προς την εξουσία και -αναμενόμενα- έχασε την θέση του.
Αντικαταστάθηκε από λάτρεις του Χίτλερ που το έπαιξαν με ευκολία γνήσιοι πατριώτες. Επαγγελματίες Έλληνες.

Ναζιστές που άφηναν στεφάνια και έκαναν δράσεις για να τους βλέπουν τα δικά τους πρόβατα αλλά που στις αυθόρμητες αντιδράσεις τους έδειχναν πόσο κίβδηλο ήταν το αφήγημα τους περί πατριωτισμού.

Γιατί ποιος πατριώτης δεν ξέρει πως δεν τραγουδάμε τον εθνικό ύμνο και…ποια κοιτάει και ποια κόβει στους στίχους που έγραψε ο ποιητής ή ξεχνάει να κάνει αναφορά για το Δίστομο;
https://365meres.wordpress.com/2018/06/11/nea-sodeia-psifokoutoxortouto-distomo-kai-ta-kleista-faux-xrysa-stomata/

Αφού λοιπόν ο πολιτικός θίασος χρειάζεται στεγανά, (τραγικό για παράδειγμα που σε δημοσκοπήσεις ο κόσμος δείχνει πως υπάρχει έλλειψη δεξιά της ΝΔ, όπως ανέφερε σε μια ανάρτηση του ο φίλος Χρήστος Μάτης) εκατό φορές προτιμότερος ο γραφικός Καρατζαφέρης παλιά, ο γραφικός Βελόπουλος τώρα κοκ παρά υμνητές του Χίτλερ που τυλίγουν με την ελληνική σημαία ευάλωτα (λόγω πολιτικού αναλφαβητισμού) πρόβατα-ψηφοφόρους.

Χίλιες φορές λοιπόν το γραφικό ΚΚΕ παρά κάτι πιο ακραίο και μαύρο, από τα πιο αριστερά της αριστεράς.

Ακόμη κι αν τρομοκρατεί πολλούς με όσα κηρύττει.
Τους φοβίζει γιατί «τρώνε» από αυτά που πουλάει στο ακροατήριο του.
Αν είχαν τα πολιτικά εφόδια θα καταλάβαιναν γιατί το κάνει με τόσο ευλαβικά σταθερό τρόπο που να μοιάζει με πολιτική θρησκεία.
Λειτουργεί έτσι γιατί είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσει τον έλεγχο.
Επειδή είναι ο μοναδικός δρόμος που δεν θα το οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Χίλιες και ένα εκατομμύριο φορές λοιπόν όλοι αυτοί.

Όταν επόμενες γενιές θα αξίζουν και θα μπορούν να παράγουν καλύτερους πολίτες και ανώτερο πολιτικό σύστημα, θα φτάσουν σε ένα σημείο που το παλιό, αυτό το ίδιο με το σημερινό, θα έχει αντικατασταθεί ομαλά και αθόρυβα με ένα άλλο που δεν θα χρειάζεται γραφικά άκρα για να κρατάνε στεγανά και -φυσικό επακόλουθο- δεν θα υπάρχουν σκοτεινοί αντικαταστάτες τους να περιμένουν στις παρυφές του.

Όταν δεν θα χρειάζεται να τετραγωνίσουμε τον κύκλο για να καταλάβουμε πως πρέπει να υπάρχουν ικανοί πολίτες και χάρη σε αυτούς να υπάρχει μια κοινή -και χωρίς αρχή μέση και τέλος- αξιόλογη, αξιόπιστη και σταθερή βάση πάνω στην οποία να προσθέτουμε επίπεδα, αν θέλουμε η εξέλιξη των πραγμάτων να είναι πάντα θετική.

Όταν πέφτοντας διαδικτυακά θα «πονάει» περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.


Με αφορμή την πτώση της πλατφόρμας του Facebook (και μαζί του και των Instagram, Messenger και WhatsApp) και μιας και έχω καιρό να γράψω για τεχνολογικά θέματα, είπα να γράψω ένα μικρούλι άρθρο.
(Για μικρούλι θα ξεκινήσει πάντως.) LOL

Είχαμε λοιπόν μια 6ωρη πτώση του δικτύου αυτού του τεχνολογικού γίγαντα. Που φάνηκε ως 6ήμερη στους απλούς χρήστες, 6μηνη στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα και 6χρονη στον Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Γιατί καλή και θεμιτή και -στην τελική- αναπόφευκτη η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά έχει και τα προβλήματα της.

Και μην αρχίσετε οι τεχνοφοβικοί τα δικά σας.

Και ο τροχός τεχνολογική εξέλιξη ήταν και άλλοι τον χρησιμοποιούν για να πηγαίνουν μπροστά και κάπου καλύτερα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και άλλοι για να πατάνε και να λιώνουν (επίσης κυριολεκτικά και μεταφορικά) αυτούς που θεωρούν εχθρούς και αντιπάλους ή αυτούς που δεν προσέχουν στον δρόμο, οπότε, επειδή η κακή του/λάθος χρήση είναι γενικευμένη να τον καταργήσουμε και να γυρίσουμε στην προ τροχού ζωή μας.

Επειδή λοιπόν η τεχνολογία θα συνεχίσει να έχει εξέλιξη, και επειδή άλλο η φοβία και άλλο ο προβληματισμός, αν δεν το δούμε και λίγο πιο σοβαρά, ένα παρόμοιο πρόβλημα στο μέλλον δεν θα περνάει με λίγη αναμονή, πλακίτσα και τρολάρισμα στα άλλα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν θα περνάει γιατί δεν θα αφορά μόνο το σκότωμα χρόνου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο αλλά στο σύνολο της την καθημερινότητα μας, επειδή η τεχνολογία θα διεισδύσει αναπόφευκτα στα πάντα και επειδή η τελειότητα είναι μια ουτοπία.

Το μόνο κοντά στην τελειότητα που μπορούμε για παράδειγμα να δημιουργήσουμε/σχεδιάσουμε είναι αυτό: .
Μια τελεία.

Και παρόλο που και οι υπολογιστές είναι προγραμματισμένοι να καταλαβαίνουν κάτι πολύ βασικό όπως το δυαδικό σύστημα, μια ακολουθία δηλαδή από ζεύγη που περιέχουν 0 ή/και 1, όλο αυτό το τεχνολογικό δημιούργημα που έχει στηθεί και περιβάλει σήμερα τον κόσμο και την καθημερινότητα απέχει έτη φωτός από το να αποκαλεστεί απλό.

Τι συνέβη λοιπόν, με απλά λόγια (το γιατί δεν θα το μάθουμε ποτέ):
Χάθηκαν οι DNS servers του Facebook (εκλαϊκευμένα, ο τηλεφωνικός κατάλογος που επιτρέπει την επικοινωνία υπολογιστή με υπολογιστή, και επειδή μιλάμε για έναν διαδικτυακό γίγαντα, δεν μπορείς να πας στο περίπτερο να χρησιμοποιήσεις άλλο κατάλογο και τηλέφωνο) άρα τυφλώθηκαν/κουφάθηκαν τα πάντα και οι πάντες.

Χάθηκε δηλαδή η επικοινωνία με τους υπολογιστές.
Ως αποτέλεσμα αυτού χάθηκε και η απομακρυσμένη πρόσβαση των τεχνικών.

Αλλά ακόμη και όταν αυτοί πήγαν να μπουν στα κτήρια δεν αναγνωρίζονταν οι κωδικοί, οι ηλεκτρονικές τους ταυτότητες, όπως και κανένας -πιθανός -βιομετρικού τύπου έλεγχος πρόσβασης ώστε να ξεκλειδώσουν οι πόρτες μιας και τα συστήματα ελέγχου σε αυτές δεν μπορούσαν να διασταυρώσουν τα στοιχεία που παρείχε ο τεχνικός/εργαζόμενος με αυτά που είχαν αποθηκευμένα αφού δεν έβλεπαν πίσω στα κέντρα δεδομένων.

Και δεν είναι η επιχείρηση του κυρ Αλέκου, σπάμε μια πόρτα ή φωνάζουμε τον κλειδαρά με το εύκολο κινητό και μπήκαμε.
Μόνο να φτάσουν με κόλπα Μακγκάιβερ εκεί που ήθελαν θα πρέπει να τους πήρε ώρες.

Όμως ακόμη κι όταν μπήκαν μέσα κατά πάσα πιθανότητα άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά να βρουν από που να ξεκινήσουν να διορθώνουν την βλάβη, αφού με τα πάντα εκτός επικοινωνίας θα είχαν μεν μια ιδέα αλλά δεν θα ήξεραν ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα και πως προέκυψε.

Κι άντε, αυτό είναι απλά το Facebook θα πει κάποιος.
Τίποτα παραπάνω από ένα κοινωνικό δίκτυο για λίγο χαβαλέ.
Αγχώθηκε λίγο ο Μιχάλης που δεν μπορούσε να στείλει στην Μαρία, τρελάθηκε η Κατερίνα που είχε μείνει στο «διαβάστηκε» του Θανάση, ζορίστηκε λίγο ο Κώστας που δεν μπορούσε να κάνει like στον εαυτό του, δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Αυτό, παλιά.

Πλέον είναι πολλά περισσότερα αφού ακόμη και για τους απλούς χρήστες του δυτικού κόσμου ένας λογαριασμός στο Facebook, όπως και ένας λογαριασμός Google π.χ. χρησιμοποιείται συνήθως και ως μέσο επαλήθευσης ταυτότητας για να συνδέεται κανείς εύκολα και γρήγορα σε διάφορες ιστοσελίδες και υπηρεσίες χωρίς να χρειάζεται να θυμάται ένα σωρό ονόματα χρήστη και κωδικούς.

Ή να κάνει το κλασικό και 100% λάθος που εφαρμόζουν πάρα πολλοί, να έχει να πληκτρολογεί το ίδιο όνομα και κωδικό για όλους τους λογαριασμούς του.

(σημ. ακόμη και το login μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας πρέπει να είναι το πρώτο στάδιο και να έχετε ενεργοποιημένη την ταυτοποίηση μέσω τηλεφώνου που πλέον παρέχεται σε κάθε υπηρεσία, ιδιωτική και μη, για έξτρα ασφάλεια και όσοι δεν το έχετε κάνει να το κάνετε για να αποφεύγετε απώλειες λογαριασμών κλπ)

Πολύ περισσότερα για αυτούς της Ασίας (προφανώς εκτός Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας και κάνα δυο ακόμη χωρών) και της πλειοψηφίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής που με τις υποτυπώδεις υποδομές τους το Facebook (και οι λοιπές εταιρείες-εφαρμογές του) είναι κυριολεκτικά το μοναδικό μέσο επικοινωνίας που διαθέτουν.

Πέρα από το γεγονός πως και για τον υπόλοιπο κόσμο πλέον δεν είναι ένα απλό κοινωνικό δίκτυο που όλοι σκοτώνουμε την ώρα μας αλλά μια πλατφόρμα που πάρα πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς σκοπούς.

Από την χι επιχείρηση που στήνει τα πάντα πάνω του ή απλά διαφημίζει μέσω αυτού τις δραστηριότητες της μέχρι την χι ινφλουένσερ που έχει καταφέρει να το κάνει επάγγελμα.

(σημ. Και μην κράξει κανείς/καμιά τους/τις influencers, όλοι θα ήθελαν να μπορούν να κάνουν το χόμπι τους και την πλάκα τους επάγγελμα και πλέον, στην εποχή του διαδικτύου, αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των αθλητών για παράδειγμα.
Αν τώρα, πρέπει σώνει και καλά να κράξει κάποιος ας κράξει τον εαυτό του ή τους γύρω του για το ποιους έχουμε αναγάγει ως κοινωνία σε τέτοιους.)

Αυτό που έγινε λοιπόν ανοίγει ένα παραθυράκι για μια ματιά στο μέλλον.
Παράθυρο για να κοιτάξουμε μπροστά, σε μια μέρα όχι πολύ μακρινή, όπου κυριολεκτικά τα πάντα θα περνάνε μέσω του διαδικτύου και ασύλληπτων διαστάσεων data centers που θα διαχειρίζονται/ελέγχουν μια ασύλληπτη ροή πληροφοριών, εντολών κλπ.

Ακόμη και η μετακίνηση μας στους δρόμους θα βασίζεται σε απόλυτα αυτοματοποιημένα συστήματα όπου τα οχήματα μας θα μας πηγαίνουν μόνα τους στον προορισμό μας. Ήδη υπάρχει αυτό σε ένα βαθμό με τα οχήματα της Tesla αλλά απέχει αρκετά από το να μπορούμε να πούμε πως αφορά σε μια συνολική εικόνα.

Μπορούμε όμως εύκολα να συλλάβουμε με μια μεταφορά στα μέσα μεταφοράς αυτού που συνέβη με το Facebook.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τον εαυτό μας μέσα στο δικό μας αυτοκίνητο ή σε ένα ΜΜΜ, να πηγαίνουμε για δουλειά, ταξίδι, διασκέδαση χωρίς την παραμικρή ανθρώπινη παρέμβαση.

Σε ένα όχημα απόλυτα βασισμένο για τη λειτουργία του σε gps, δορυφόρους, ραντάρ και κάμερες ανίχνευσης κίνησης-απόστασης κοκ όπου ξαφνικά να πέφτει το σύστημα και όλοι (κυριολεκτικά όλοι) να παγιδευτούμε μέσα σε σταματημένα για έξι ώρες οχήματα επειδή για λόγους ασφαλείας και μείωσης των ατυχημάτων δεν θα έχουν την δυνατότητα να οδηγηθούν με τον τρόπο που ξέρουμε σήμερα.

Άλλοι στη μέση του πουθενά σε μια εθνική, άλλοι στη μέση μιας διασταύρωσης στο κέντρο της πόλης, άλλοι έξω από τα οχήματα τους που δεν θα μπορούν να τσεκάρουν τα βιομετρικά τους στοιχεία με τα αποθηκευμένα στο cloud αρχεία και δεν συμμαζεύεται.

Όπου αν κάτι σαν την πτώση του facobook για έξι ώρες κόστισε, στην σημερινή εποχή, στην παγκόσμια οικονομία σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια (όπως υπολόγισαν στον εξειδικευμένο σε αυτά τα θέματα ιστότοπο από όπου είναι και η φωτογραφία του άρθρου) ούτε που μπορεί να φανταστεί κανένας τις επιπτώσεις ενός υποθετικού (αλλά καθόλου απίθανου να συμβεί) γεγονότος σαν το παραπάνω, στο μέλλον.

Που το οικονομικό είναι απλά η ευκολονόητη πτυχή με την οποία μπορεί να ασχοληθεί κάποιος, γι αυτό και μένω σε αυτό. Μιλάμε φυσικά για κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο που ούτε ένα βιβλίο 300 σελίδων δεν θα έφτανε για να καλύψει, πόσο μάλλον ένα άρθρο σε ένα μπλογκ.

Όταν φτάσουμε σε εκείνο το επίπεδο, λίγο πολύ θα ισχύει η ατάκα που χρησιμοποιεί ο αφηγητής στις εκπομπές του National Geographic περί μελλοντικών φυσικών καταστροφών. Δεν είναι θέμα του αν αλλά του πότε και γι αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι.

Και μπορεί να ακούγεται σαν ψιλά γράμματα και πολυτέλεια (μπροστά στα τόσα σημερινά προβλήματα πάσης φύσεως που έχουμε) μια συζήτηση για τέτοιου είδους θέματα αλλά όσοι έχουν έστω και την ελάχιστη δύναμη πρέπει να πιέσουν ώστε να ξεκινήσει σοβαρά προτού τρέχουμε -για μια ακόμη φορά- πίσω από την εξέλιξη που (ειρωνικό) εμείς δημιουργούμε.

Γιατί όταν ανακαλύψαμε τον τροχό δεν ήμασταν παρά πιθηκοειδή που λίγο καιρό πριν είχαν ουρά και δεν διαθέταμε τον εγκέφαλο για να συζητήσουμε και να θέσουμε σαφείς και απαράβατους νόμους και κανόνες ώστε να τον χρησιμοποιούμε μόνο θετικά.

Αυτόν και οποιοδήποτε άλλο εργαλείο θα δημιουργούσαμε στο μέλλον με αποτέλεσμα –εξαιτίας και αυτού– να χάσουμε αιώνες ολόκληρους σε πισωγυρίσματα.

Έτσι, αντί να φτάσουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που να πλησίαζε έστω ελάχιστα στην ουτοπία του τέλειου (που θα ήταν ό,τι τελειότερο μπορούμε να κάνουμε) και να εφαρμόζαμε σωστούς κανόνες όχι από εξαναγκασμό (όπως θα κάναμε αρχικά) αλλά γιατί θα ήταν κάτι απόλυτα αυτονόητο, καταλήξαμε με αυτήν την –σε μεγάλο μέρος της– «ανάπηρη» διανοητικά και ηθικά παγκόσμια κοινότητα του σήμερα.

Σε αυτά τα δύο (ηθική και διανόηση) εμπεριέχονται και οι υπόλοιπες δυσλειτουργίες-αναπηρίες, όπως η οικονομική, η θρησκευτική κλπ.

Τώρα όμως διαθέτουμε πέρα από τη γνώση του παρελθόντος (ως διδακτικό μάθημα) και τις τεχνολογικές ικανότητες να κάνουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας αλλά και να βαδίζουμε δίπλα στην εξέλιξη που δημιουργούμε, αν όχι να την οδηγούμε εκεί που πρέπει και θέλουμε.

Κάτι που σε πρώτη φάση αφορά στην ευκολότερη συζήτηση περί ασφάλειας και ελαχιστοποίησης των κινδύνων, με φυσικό επακόλουθο σε δεύτερη φάση και την πιο δύσκολη, περί ηθικής.





Φάμρπικα «συλλογής» ευκολόπιστων ανθρώπων;




Τον έψαξα λίγο (από περιέργεια) τον γονιό που έγινε διάσημος τις τελευταίες μέρες και στη σελίδα που διαφημίζει δεξιά και αριστερά (http://www.ellinesithagenis.gr/), αν ανοίξει κανείς τις οδηγίες για τη συμπλήρωση της «εξουσιοδότησης», εμφανίζεται ένας δεύτερος άνθρωπος, αυτός που μαζεύει τα χρήματα.

Όποιος ψάξει και τον δεύτερο (μέσω του email που εμφανίζεται δίπλα στο όνομα του) θα οδηγηθεί σε μια σελίδα που ζητάει υπογραφή συμβολαίου (και κατάθεση ποσού φυσικά) με την υπόσχεση για «ξεκούραστο» μηνιαίο εισόδημα από εξόρυξη κρυπτονομίσματος, μέσα από «αρκετές Χιλιάδες Υπολογιστές σε καλά φυλαγμένα μέρη που εργάζονται για εσένα 24ώρες το 24άωρο» (!)

Με λίγο ακόμη ψάξιμο, η αξιολόγηση της σελίδας με τα κρυπτονομίσματα από ειδικούς του χώρου καταλήγει πως πρόκειται για Ponzi Scam:
https://www.gripeo.com/coinspace-review/#coinspace-and-their-crazy-claims

Υ.Γ.
Σηκώνει σάτιρα λοιπόν αλλά πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα, με πολλές προεκτάσεις, που πέρα από πλάκα, σηκώνει διερεύνηση από τις αρχές.

Όπως «σηκώνει» και την έναρξη μιας σοβαρής συζήτησης για τη δημιουργία ειδικού εισαγγελικού σώματος που να εξειδικευτεί σε αυτού του είδους τα θέματα ώστε να μην είναι εύκολο να στήνονται διάφορες «φάμπρικες» παγίδευσης αφελών συμπολιτών μας ή να εμφανίζονται εταιρείες-απάτες που εκμεταλλεύονται την αδυναμία (των δικαστικών λειτουργών) άμεσης κατανόησης διαφόρων ιντερνετικών-τεχνολογικών όρων, με αποτέλεσμα:
α) Οι απατεώνες να βρίσκουν εύκολα, διάφορα παραθυράκια.
β) Οι αδαείς (τέτοιοι μπορεί να είναι και αυτοί οι δυο) να νομίζουν πως βρήκαν τη γη της Επαγγελίας ή την κότα με τα χρυσά αβγά και όχι μόνο να τις διαφημίζουν αλλά να συμμετέχουν και προσωπικά με την ελπίδα για ξεκούραστα κέρδη.
γ) Οι αφελείς συμπολίτες μας που κάποια στιγμή αρχίζουν να υποψιάζονται πως ίσως να έχουν πέσει θύματα τους να σιωπούν και να κλείνουν τα μάτια και αντί να τους καταγγέλλουν να προσπαθούν να εμπλέξουν και άλλους με την ελπίδα να αμβλύνουν τη δική τους κοινωνική απαξίωση ως νοήμονα όντα (αν την πατήσουν και άλλοι δεν θα είναι οι μόνοι χαζοί, κατά τον μύθο με την κολοβή αλεπού) ή την προσωπική τους οικονομική χασούρα ως επενδυτές.


Υ.Γ. 2
Οι παραπάνω σελίδες, για παν ενδεχόμενο (κατέβασμα τους, διαγραφή περιεχομένου κλπ) και για κάθε πιθανή, μελλοντική έρευνα, έχουν καταχωρηθεί στη σελίδα «The Internet Archice», όπως αυτές εμφανίζονται στις 25/9/21:
1. https://web.archive.org/web/20171230035611/http://s-coin.blogspot.gr/2016/01/coinspace.html
2. https://web.archive.org/web/20210925090444/http://www.ellinesithagenis.gr/
3. http://ellinesithagenis.gr/egrafa_pdf/odigies_simplirosis_tis_exoysiodotisis.pdf

Βαδίζοντας με τα στερεότυπα μας

Ένα φθινοπωρινό, ηλιόλουστο πρωινό.
Ανεβαίνεις με τα πόδια τον λόφο που βρίσκεται η συνοικία σου.

Κοιτάς τον δρόμο μπροστά σου, δεν κατεβαίνει κανένα αυτοκίνητο.
Γυρνάς το κεφάλι να δεις αν είναι άδειος από κάτω προς τα πάνω για να περάσεις απέναντι, στο ωραίο, μεγάλο παρκάκι που δημιουργημένο στην άκρη του λόφου κάνει την διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα και το βλέμμα σου συναντιέται με αυτό ενός μαύρου που λίγο πιο κάτω από εσένα, επίσης ανεβαίνει, αργά αργά, με τα πόδια κι αυτός, από το παρκάκι που σκοπεύεις να πας.

Μπαίνεις στο πάρκο και συνεχίζεις την πορεία σου.
Περνώντας ένα ψηλό θάμνο βλέπεις άνοιγμα με ενδιαφέρον κάδρο στο βάθος για φωτογραφία. Σταματάς και βγάζεις τη φωτογραφική.

Ενώ ρυθμίζεις την κάμερα, με την άκρη του ματιού σου αντιλαμβάνεσαι πως έχει σταματήσει κι αυτός, δύο-τρία μέτρα πριν από τον θάμνο.

Αν είσαι απόλυτα προκατειλημμένος από διάφορα αρνητικά στερεότυπα και δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά, το μόνο που σου βγάζει νόημα είναι η αρχική σκέψη πως σταμάτησε γιατί ετοιμάζεται να σου την πέσει.

Αν μπορείς να σκεφτείς λογικά, σε κλάσματα του δευτερολέπτου εξαφανίζεις την πρώτη-πρώτη σκέψη γιατί είναι εύκολο να βγεις από το κάδρο και να δεις την γενική εικόνα των δυο σας από την δική του στερεοτυπική οπτική γωνία:

(Ωραία μέρα… Αυτός ο λευκός με κοιτάει… Γιατί με κοιτάει… Α χα, περνάει απέναντι και βγαίνει μπροστά μου…. Στο παρκάκι κι αυτός… Ο.Κ. no problem…. Είναι αρκετά μπροστά μου… Ωπ! Που εξαφανίστηκε τώρα; Χμ… Πήγε πίσω από εκείνο τον θάμνο… Γιατί πήγε πίσω από αυτόν τον μεγάλο θάμνο; Ας σταματήσω κι εγώ καλύτερα… Εϊ… Τι είναι αυτό που βγάζει από την τσάντα του… Λες να ετοιμάζεται να μου την πέσει… Σίγουρα ετοιμάζεται να μου την πέσει… Γι αυτό με κοιτούσε και πέρασε απέναντι… Δεν μας χωνεύει εμάς που είμαστε άλλο χρώμα… Σαν να βγαίνει… Ας γυρίσω προς τα κάτω καλύτερα να κάνω τον κύκλο, να είμαστε σίγουροι…)

Έτσι, όταν ξαναβγαίνεις στα σκαλάκια η δική σου λογική ανάλυση των δεδομένων έχει υπερισχύσει των -όποιων- στερεοτυπικών προκαταλήψεων σε αντίθεση με την δική του περίπτωση.

Σε (υποθετική) περίπτωση επικράτησης της στερεοτυπικής φοβίας και στους δυο, αυτός θα κατέβαινε φοβισμένος από τα πιο πίσω σκαλάκια, εσύ θα κατέβαινες φοβισμένος από το μονοπατάκι στο λοφάκι και τα GPS των φοβικών στερεοτύπων που θα έτρεχαν στον εγκέφαλο σας θα οδηγούσαν τα βήματα σας σε νέα και κωμικοτραγικά αδιέξοδη και αμήχανη συνάντηση στον κάτω δρόμο.

Στερεότυπα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανθρώπινες σχέσεις που οδηγούν σε μύθους, φόβους και -στην απόλυτη ανάπτυξη τους- σε απέχθεια, γνήσιο μίσος και ρατσισμό αλλά που καλύπτουν σχεδόν τα πάντα και επειδή καλλιεργούνται πολλές δεκαετίες και πολλά από αυτά που παρακολουθούμε ή έστω βλέπουμε να υπάρχουν γεννήθηκαν πριν ακόμη γεννηθούμε εμείς, είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε επανεξετάζοντας τα πράγματα αλλά και όσα τα δημιούργησαν.

Παγιωμένες πεποιθήσεις που δεν μας καθορίζουν-καταδικάζουν μόνο ως ανθρώπους, στην αλληλεπίδραση μας με άλλους, αλλά ακόμη και ως καταναλωτές.
Όπως στα αυτοκίνητα για παράδειγμα.

Όσοι είναι σήμερα κοντά στην ηλικία μου μεγάλωσαν ακούγοντας τις δεκαετίες του 70 και του 80 (από πιτσιρίκια δηλαδή), για τα «αθάνατα» γερμανικά, τα μάπα γαλλικά και τους κλέφτες γιαπωνέζους και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς, όταν έφτασαν σε ηλικία καταναλωτή δεν μπόρεσαν να αποτινάξουν από το μυαλό τους αυτό που ως στερεοτυπική «πληροφορία» λάμβαναν όλα εκείνα τα χρόνια.

Έτσι, δεν μπορούσαν να επανεξετάσουν όλα όσα οδήγησαν, πολλά πολλά χρόνια πριν, δίκαια ή άδικα, στη δημιουργία αυτών των στερεοτύπων, ούτε ακόμη κι όταν τα αντικειμενικά στοιχεία (και όχι τι συζητάμε καφενειακά με την παρέα μας ή τι ακούμε/διαβάζουμε στα σόσιαλ) έδειχναν πως αυτό που πίστευαν, όχι μόνο δεν ίσχυε πλέον, αλλά και είχε αντιστραφεί.

Με την επόμενη γενιά πιτσιρικάδων που μεγάλωσε με τα καινούργια στοιχεία να βιώνει μια νέα δημιουργία στερεοτύπων κοκ και να έχουμε φτάσει στο σήμερα που πολλοί δρουν μόνο μέσα από τις στερεοτυπικές τους σκέψεις ενώ για αυτοκίνητα της τελευταίας δεκαετίας πρώτα σε βλάβες είναι τα Opel και πιο αναξιόπιστα από τα ακριβά και καινούργια τα Volvo.

Ακόμη θυμάμαι που άκουγα τους «οδηγούς» της οικογένειας να ξεκινάνε συζήτηση για την «εξωτική» μάρκα και το πόσο γερά και τέλεια είναι, όποτε έβλεπαν κανένα Saab.

Αλλά θυμάμαι επίσης και πόση ώρα γελούσε ο πρώτος Σουηδός που γνώρισα μερικά χρόνια αργότερα στις διακοπές, γύρω στα 24, όταν πάρκαρε το Saab του μπροστά στο μέρος που έπινα καφέ περιμένοντας τον ξάδελφο μου.

Που όταν του είπα «Nice, strong car» απάντησε -γελώντας πάντα- επί λέξη «This? This is a big Sweden shit. Big Shit. But is our shit. Sweden«.

Όπως θυμάμαι και που αφού κάθισε με την οικογένεια του στο δίπλα τραπέζι προσπαθούσε να μου εξηγήσει με τα μέτρια αγγλικά του πως το κράτος μέχρι και που επιδοτούσε (άμεσα και έμμεσα) την απόκτηση του, κάτι που έκανε την εταιρεία να μην ενδιαφέρεται να φτιάξει κάτι αξιόπιστο μηχανικά, σε αντίθεση με την αεροναυπηγική Saab που ήταν κορυφή.

Όπως θυμάμαι και εμένα να ψάχνω ελαφρώς μεταχειρισμένο όχημα και πέρα από το κράτος που κάνει -ακόμη- την απόκτηση μεγάλου κυβισμού αυτοκινήτου απαγορευτική για μεγάλο ποσοστό ανθρώπων να ευχαριστώ (από μέσα μου) και τα στερεότυπα που μπολιασμένα στο DNA της κοινωνίας από περιστατικά που ίσχυαν δεκαετίες πίσω έκαναν τα μοντέλα της συγκεκριμένης μάρκας που κοιτούσα να είναι πιο φτηνά από αντίστοιχα μοντέλα άλλων εταιρειών.

Όπως φυσικά θυμάμαι και την αυθόρμητη σκέψη μου όταν μια φορά που το «επεξεργαζόμουν» στις αρχές πάτησα το κουμπί του κεντρικού κλειδώματος στο χειριστήριο, άκουσα το «κλικ-κλικ» και στο καπάκι το άκουσα να ξεκλειδώνει. Μια, δυο, την τρίτη φορά η πρώτη σκέψη ήταν «κοίτα να δεις που έχουν δίκιο».

Όμως μετά από δυο τρία δευτερόλεπτα έκανα στην άκρη το… κλικ που μου έκανε η στερεοτυπική κουρτίνα που κόβει την καθαρή ματιά και περιορίζει τις πράξεις και έτσι μετά από λίγο ανακάλυψα την αιτία που δεν επέτρεπε στο όχημα να κλειδώσει.

Και ευτυχώς που δεν μου κλειδώνουν τη σκέψη μου τα διάφορα στερεότυπα γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έμπαινα μέσα να το πάω στον ηλεκτρολόγο και εκεί θα έβλεπα να μου λέει στην οθόνη, ανάμεσα στα όργανα, «Βλαμμένο, έχεις την πόρτα του συνοδηγού ανοιχτή» (το βλαμμένο λείπει από την ειδοποίηση).

Πόσοι όμως μπορούμε πραγματικά να τιθασεύουμε τα #στερεότυπα που κουβαλάμε ή που κουβαλάνε οι γύρω μας και μας αγγίζουν όπως κινούμαστε δίπλα τους και να επιβάλουμε (πάντα και ανά περίπτωση) το λογικό συνειδητό αντί να αφήνουμε στο υποσυνείδητο να καλλιεργεί/συντηρεί τα διάφορα στερεότυπα με αποτέλεσμα να ενεργούμε με αυτά στη συνειδητή ζωή μας;

Σε τελική ανάλυση, όλοι μπορούμε αλλά θέλει συνεχή προσπάθεια ώστε να εκπαιδεύσεις (αλλά και να κρατάς σε φόρμα) τον εαυτό σου για να μπορείς να καταλήγεις με ψυχρή ματιά σε λογικές αποφάσεις και συμπεράσματα.



ΑΕ app (Αλληλέγγυοι Επιλεκτικά)

Φωτογραφία από Peggy und Marco Lachmann-Anke από το Pixabay

To μικρό κεντρικό κείμενο αυτού του άρθρου είχα σκοπό να το αφήσω απλά ως μια ανάρτηση στο Facebook.
Ενοχλητική ίσως για αρκετούς, γι αυτό και το «προσπέρασμα της» του στιλ «α, εδώ είσαι, δεν σε πρόσεξα βρε, τι γίνεται, σπίτι όλοι καλά…» όμως εφόσον βλέπω και το φατσοβιβλίο σαν ένα είδος «blog γι αυτόν τον έναν αναγνώστη που…» και όχι σαν Favebook, να κυνηγάω likes, δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό.

Για την ανάρτηση όμως αυτή μου έστειλε μήνυμα διαδικτυακός φίλος γράφοντας «Δεν γίνεται να το κάνουμε σε όλα ρε φίλε».

Άνθρωπος που στο προ επταετίας άρθρο για τις πρακτικές και τη στυγνή πολιτική της Ryan Air με τους εργαζομένους της και την αρχική μου διευκρίνηση που το συνόδευε μου είχε γράψει:
«Εγώ σαν πελάτης θέλω φτηνό εισιτήριο και αφού δεν είναι παράνομο και ξέρουν τι υπογράφουν και δεν τους αναγκάζει κανείς με το ζόρι, δεν βλέπω το κακό που είναι».

Η διευκρίνηση μου τότε ήταν η εξής (και αφορούσε αποκλειστικά στις πρακτικές της με τους εργαζομένους, όχι σε αυτές με τους πελάτες για τις οποίες σχεδόν την επαινούσα και εξακολουθώ να το κάνω):

Διευκρίνηση:
Πολλοί θα πείτε από μέσα σας «και τι με νοιάζει εμένα για τα εσωτερικά θέματα της Ryanair, όσο εγώ μπορώ να έχω φθηνό εισιτήριο» την ίδια ώρα που φωνάζετε να μην ανοίγουν τα καταστήματα Κυριακή αν σας επηρεάζει προσωπικά ή για τις ατομικές συμβάσεις, αν ανήκετε σε αυτούς που τους λένε να δουλέψουν 6ωρο-5νθημερο για 300 ευρώ…
Δεν είναι για σας αυτό το κείμενο, γιατί πολλοί θα πουν πως δεν τους νοιάζει για σας, αρκεί να έχουν φτηνό προϊόν. Άλλωστε οι παρωπίδες που βολικά επιτρέπουν να κοιτάει κάποιος μόνο όσα τον αφορούν άμεσα, στους ηλίθιους δίνονται δωρεάν…


Μπορείτε πάντως να συνεχίσετε να το παίζετε θυμωμένοι και αγανακτισμένοι κατά περίσταση με την παρέα σας που μάλλον θα είναι μια από τα ίδια…

Φυσικά, αν υπήρχε αεροδρόμιο για Boeing στην Θήβα ή την Ασπροβάλτα (το ότι δεν υπάρχουν είναι ο μόνος λόγος που πετάει στο Βενιζέλος και στο Μακεδονία) και εκείνο εννοούσε η Ryanair Λονδίνο-Αθήνα, Λονδίνο-Θεσσαλονίκη θα ωρυόσασταν για την υποτιθέμενη κοροϊδία μιας και πέρα από το ότι -ας το πάρει το ποτάμι- θα έπρεπε να πάτε 50 χλμ μακριά από το Λονδίνο στο Stansted Airport, θα έπρεπε να πάρετε και το ΚΤΕΛ στην Ελλάδα…και πέρα από την τιμή, θα χρειαζόσασταν «μισή μέρα» για να φτάσετε στον τελικό σας προορισμό…)

Και για όσους -καθόλου απίθανο- δεν τις γνωρίζουν:
https://365meres.wordpress.com/2014/08/25/o-anithikos-tropos-tis-ryanair-na-vgazei-perissotera-xrimata/

Για αυτήν την μία αλλά τόσο κραυγαλέα αντιφατική αντίδραση σε παρόμοια ζητήματα, αποφάσισα να μην μείνει μια απλή ταπεινή ανάρτηση στα social αλλά να την εντάξω σε ένα ταπεινό άρθρο.

Γιατί πρέπει τελικά να επιλέξουμε τι…εφαρμογή έχουν οι ηθικοί κανόνες στη ζωή μας.

Να διαλέξουμε αν θα είναι η ηθική μας σαν ένα τεράστιο Play Store της Google που θα μπαίνουμε και θα διαλέγουμε εφαρμογές της κλείνοντας τα μάτια και κρατώντας επιλεκτικά κάποιες που παραβιάζουν τους ηθικούς κανόνες, διαγράφοντας μόνο όσες μας βολεύει ή αν θα έχουν όλες την ίδια αντιμετώπιση ώστε να «καθαρίσει» το αποθετήριο της από όσες κακόβουλες γνωρίζουμε να υπάρχουν.

Η επίμαχη ανάρτηση που «πυροδότησε» το μήνυμα αλλά και την απόφαση μου για άρθρο ήταν αυτή:

Καλή η αντίδραση λοιπόν σε φαινόμενα μανίας για κέρδος όπως αυτή των αδελφών Κυρκίνη  της #efood. 
Αύριο όμως μην πάτε ταξίδι με την αεροπορική γαλέρα της RyanAir κλείνοντας τα εισιτήρια με iPhone που κατασκευάζονται στα εργοστάσια γαλέρες της Apple στην Κίνα.
(Αποδεδειγμένα εργασιακές γαλέρες αυτές οι δύο.)
Διαφορετικά, η αντίδραση για την efood και την κάθε μελλοντική «άπληστη» εταιρεία είναι απλά αντανακλαστική έως υποκριτική.


Υ.Γ.
Για τις γαλέρες της Apple είχα γράψει στο άρθρο https://365meres.wordpress.com/2016/09/24/anaptiras-800-euro-kai-sfyrixtra-1200/ τα παρακάτω, με –επικαιροποιημένο– link από το μόνο (για εμένα) διεθνές MME που αξίζει να έχει κάποιος (όπως εγώ) συνδρομή στήριξης της ανεξαρτησίας του:

Ούτε το εργοδοτικό κόστος είναι υψηλό αφού οι δεκάδες χιλιάδες (100 χιλιάδες συνολικά) που εργάζονται στα 2 εργοστάσια-πόλεις, στη ΣαγκάηPegatron) και στη ΣεντζένFoxconn) δουλεύουν για τόσα λίγα (αφού οι εταιρείες αυτές αρκούνται σε ένα μικρό κέρδος, αρκεί να κρατήσουν τους πελάτες τους) που παρά τις εξωφρενικές πρακτικές (π.χ περιοριστική πολιτική όσον αφορά το δικαίωμα να κάνουν διάλειμμα για να πάνε στην τουαλέτα) ζητάνε μόνοι τους υπερωρίες, παρότι αυτό οδηγεί πολλούς στην αυτοκτονία.
Και πόσο να κόστισαν τα δίχτυα που έβαλαν στον εργοστάσιο της δεύτερης, για να μπορούν να αποτρέψουν τις αυτοκτονίες από όσους πηδάνε από τα παράθυρα;
https://www.theguardian.com/technology/2017/jun/18/foxconn-life-death-forbidden-city-longhua-suicide-apple-iphone-brian-merchant-one-device-extract