Category Archives: Ιστορία

Τσαφ τσουφ και λαμπερά καθρεφτάκια…

woman-69695_640

Στην Ελλάδα, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη πλάκα είναι οι φαντασμαγορικές παραστάσεις που στήνει το κράτος προς τους ιθαγενείς, με τα εγκαίνια και τις παρουσιάσεις.
Που ακόμη και οι Ινδιάνοι ιθαγενείς, μετά από μια-δυο φορές θα καταλάβαιναν τον εμπαιγμό, αν τους ανταλλάσσαμε με κάποιο μαγικό τρόπο με τον εδώ πληθυσμό.

Σου φέρνουν να δεις ένα -αγορασμένο εδώ και χρόνια- βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης στη ΔΕΘ, σου μιλάνε για επεκτάσεις που ολοκληρώνονται στα ανατολικά και την αλλαγή που θα φέρουν σε όλη την πόλη οι επεκτάσεις προς τα δυτικά, αλλά μετά το πάνε σε μια αποθήκη γιατί δεν θα μπεις μέσα προτού περάσουν 2 χρόνια και μάλιστα στη μισή διαδρομή γιατί στην υπόλοιπη, από Συντριβάνι μέχρι σταθμό, θα κατεβαίνεις και θα πηγαίνεις με τα πόδια για να βλέπεις από κοντά και τις εργασίες στα αρχαία στο σταθμό Βενιζέλου.

(που παίζει να σε πιάνουν τόσο κορόιδο ώστε να πληρώνεις έξτρα εισιτήριο για την περιήγηση και συνδρομή γυμναστηρίου για την πεζοπορία)

Σου φέρνουν να δεις ένα ταχύτατο τρένο που σου λένε πως μπορεί να κάνει την απόσταση Θεσσαλονίκη-Αθήνα σε 3,5 ώρες, αλλά μετά το στέλνουν πίσω, όπως ήταν προγραμματισμένο, επειδή θα περάσουν μερικά χρόνια μέχρι να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο δίκτυο που στο μεγαλύτερο του μέρος στήθηκε την εποχή ΤρικούπηΚουμουνδούρουΖαίμη (την εποχή δηλαδή που στις ΗΠΑ ξεκινούσαν ήδη την επέκταση του μετρό της Νέας Υόρκης).

Το μόνο που δεν έχουν φέρει ποτέ, στον πολίτη-ψηφοφόρο που συντηρεί δεκαετίες όλους αυτούς, είναι έναν κανονικό καθρέπτη.
Γιατί δεν θέλουν να ρισκάρουν τη μια στο εκατομμύριο περίπτωση που δει πόσο κορόιδο είσαι, τρομάξει συνειδητοποιώντας το και ξυπνήσει.

Υ.Γ.
Λέω κανονικό καθρέπτη, γιατί και αυτά που κάνουν καθρέπτες είναι απλά δεν μπορεί να το δει αυτός που έχουν ως κοινό τους, επειδή θαμπώνεται (το «νούμερο»…) από τα μεγέθη και τα νούμερα που του παρουσιάζουν τα «νούμερα»…
Και καταλήγεις να σε κυβερνούν πραγματικά νούμερα, χωρίς ουσία και υπόσταση…

Advertisements

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

lion_pyl

Δεν μπορείτε να πείτε πάντως.
Ο θίασος κάνει –διαχρονικά– το παν για να είναι η παράσταση που δίνει υπερπαραγωγή.

Ο πρώτος χαζός πήγε στο Καστελόριζο για να δώσει μια γλυκιά συναισθηματική νότα και μια ελαφρότητα (σαν διακοπές θα είναι μωρέ) στη παραδοχή της διαχρονικής -πολιτικής πρωτίστως- ανικανότητας.

Ο δεύτερος στο Ζάππειον Μέγαρο για να συνδυάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις με το κτίριο που συμβολίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (αλλά και την σύνδεση μας με την ΕΕ μιας και εκεί έπεσαν οι υπογραφές για την είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ) και να προσδώσει βαρύτητα στις αερολογίες του.

Και τώρα ο τρίτος, αφού μας έβαλε με παιδική αφέλεια (-Μαλώνεις ρε; -Μαλώνω! -Έλα αν σου βαστάει ρε…Καλά, καλά…μια μαλακία είπαμε…) σε ένα έξτρα μνημόνιο, θέλει να κάνει σύνδεση με το δύσκολο ταξίδι του Οδυσσέα που τελείωσε αισίως και λυτρωτικά για τους ήρωες του και πήγε στην Ιθάκη.

Μόνο που όλοι αυτοί (με τη βοήθεια των προηγούμενων) έχουν ταξιδέψει τη χώρα τόσο πίσω που όχι η Τροία δεν έχει χτιστεί ακόμη, όχι ο Οδυσσέας δεν έχει γεννηθεί, ούτε οι τρεις αρχικοί μεγάλιθοι στη Πύλη των Λεόντων, στις Μυκήνες, δεν έχουν μπει.

Γιατί αντί να περάσουμε αυτή τη νότια -σαν άλλο Καστελόριζο- πύλη και να μας μιλήσουν σοβαρά για την ανηφόρα και το λόφο που βρίσκεται πίσω της και το πως θα μπορέσουμε να αφήσουμε πίσω, όλοι μαζί, και αυτοί και εμείς, όλα όσα μας έφεραν μπροστά του ώστε να καταφέρουμε να τον ανέβουμε, τον έκρυψαν πίσω από μακέτες μιας ουτοπικής ακρόπολης.

Χαϊδεύοντας τα αυτιά των αυλικών και όσων ζουν υπό τη άμεση και έμμεση προστασία τους εντός των κρατικών «τειχών» (έστω κι αν βρίσκονται σε κακή κατάσταση) και αφού τον έκαναν να μοιάζει αξεπέραστο βουνό, κατρακυλήσαμε και καταλήξαμε σε ένα κατά βάση άγονο και χωρίς βασικά για τη ζωή αγαθά (όπως νερό) νησί…

(Γιατί αυτό ακριβώς είναι στη πραγματικότητα η Ιθάκη για την καθημερινότητα των κάτοικων της. Ένα άγονο νησί όπου κυριαρχεί η λειψυδρία)

Δραματική ιστορία επικών διαστάσεων…

Γιατί, τι είναι;
Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

 

 

Ο Homo erectus και οι νεοέλληνες ψηφοφόροι.

politic

Οι άνω των 50 που από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και μετά έπεσαν από τα σύννεφα και φωνάζουν για την Μακεδονία, όταν πήγαιναν σχολείο να υποθέσω πως πήγαιναν απλά για τη βόλτα, έτσι;

Γιατί το να έχει το σχολικό βιβλίο της Γεωγραφίας της Β’ Γυμνασίου, από το 1969 μέχρι και το 1980 (!!!!!) χάρτη με τα Σκόπια ως Μακεδονία και αναφορές για βόρεια Μακεδονία δεν το λες και λεπτομέρεια.

Και μετά από μερικά χρόνια πήγαιναν και ψήφιζαν κι ήταν όλοι, γενιές ολόκληρες, πέρα βρέχει με τους πολιτικούς που επέλεγαν και δημιουργούσαν.

Κάτι που (για το συγκεκριμένο ζήτημα) πάει σίγουρα και πιο πίσω, αρκεί να έχει χρόνο και τρόπο κάποιος να το ψάξει.
(Και που για κάθε άλλο ζήτημα, δεν χρειάζεται καν να το ψάξει, όρεξη να έχει να παραθέτει παραδείγματα)

Κι ύστερα, τη δεκαετία του 90 άρχισαν να πέφτουν και γι αυτό το θέμα -κλασικά- από τα σύννεφα.

Το γελοιότερο δείγμα πολιτών (σαν πολιτικά όντα) στον πλανήτη, κατοικεί στο μέρος που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό.

Ιστορικά απόγονοι εκείνων των ανθρώπων, αλλά ποιοτικά-πολιτικά, ακόμη και ο εξαφανισμένος Homo Erectus είναι πιο πάνω από εμάς.

Υ.Γ.
Όταν ρίξουμε τον εγωισμό μας και αφού καταλάβουμε πως είναι εντελώς ξεχωριστό θέμα το αν είναι κάποιος καλός άνθρωπος και το αν είναι καλός πολίτης, αποδεχτούμε πως δεν είναι θέμα προσώπων το που βρισκόμαστε αλλά θέμα προσώπου συνολικά σαν κοινωνία και πως τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά ή τυχαία αλλά είναι η φυσιολογική συνέχεια των πραγμάτων, μόνο τότε παίζει να ξεκινήσουμε να μην είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε τον κάθε σύγχρονο Homo sapiens Έλληνα πολιτικό που εμφανίζεται για να μας χαϊδεύει τα αυτιά και τη καρδιά (και ενίοτε την τσέπη) για να μας κρατάει μέσα στο πολιτικό τσίρκο σαν πελάτες, ώστε η φυλή του, που εκτός του κλειστού αυτού συστήματος θα είχε εξαφανιστεί, να καταφέρνει να επιβιώνει και να μας κρατάει πίσω εξελικτικά.

Το Δίστομο και τα κλειστά faux-υπερπατριωτικά στόματα

Distomo-xa

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, όταν μικρές λεπτομέρειες, σε ανύποπτες στιγμές, κάνουν ηλίου φαεινότερο κάτι (για όποιον θέλει φυσικά να το δει) και παρουσιάζουν το πραγματικό πρόσωπο όλων των θιάσων που συμμετέχουν στο τσίρκο της βουλής.

Όπου κάθε θίασος υπάρχει για να καλύπτει όλο το κοινωνικό-πολιτικό φάσμα και να κρατάει αρκετά από τα γατοχρυσόψαρα (τους πολίτες-ψηφοφόρους) εντός του τσίρκου ώστε το όλο σύστημα να μην πάψει να λειτουργεί.
Όπου όλο αυτό εξηγείται στο παρακάτω παλιό άρθρο:
https://365meres.wordpress.com/2015/01/02/ta-gatoxrisopsara-oi-klown-kai-to-tsirko/

Εντός του τσίρκου αλλά χωρισμένους όπως εξηγείται παρακάτω:
https://365meres.wordpress.com/2014/12/08/apo-tis-ippodromies-tou-byzantiou/

Παίζοντας ο καθένας τον δικό του ρόλο.
Με άλλους να εμφανίζονται στη κεντρική σκηνή, άλλους στις μικρότερες πλαϊνές και άλλους σχεδόν όμοιους με τους μεγάλους εκτός, ώστε να πιάνουν και όσους περνάνε από εκεί κοντά:
https://365meres.wordpress.com/2014/03/24/mitosi-kai-politikos-karkinos/

Όλοι όμως δεν μπορούν να αποφύγουν να εκτεθούν από μικρές λεπτομέρειες που δείχνουν είτε την ανικανότητα τους είτε τις ψεύτικες ταμπέλες που κουβαλάνε.

Με τα οποία έχει ασχοληθεί πάμπολλες φορές το μπλογκ:
1) https://365meres.wordpress.com/2015/11/24/info-solutions-anekdota/
2) https://365meres.wordpress.com/2015/01/20/100_dis_kai_270_euro_kostizoun_to_idio/
3) https://365meres.wordpress.com/2015/11/08/san-na-mh-perase-mia-mera/

Με διαφορά όμως χειρότερο είναι όταν ένας θίασος αποφασίζει να κρύψει το πραγματικό του πρόσωπο και εκμεταλλευόμενο τις οικονομικές και κοινωνικές περιστάσεις να παίξει με τον ευάλωτο ψυχισμό και τα συναισθήματα των πολιτών ώστε να κλείσει ένα από τα άκρα του τσίρκου.

Ειδικά όταν αυτός ο θίασος στη πραγματικότητα πρεσβεύει κάτι που έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τον ρόλο που ανέλαβε να παίζει.

Η ευθύνη γι αυτό δεν είναι απλά των πολιτών όπως συμβαίνει με τους υπόλοιπους θιάσους του τσίρκου αλλά είναι ξεκάθαρα των υπόλοιπων που επέτρεψαν να δημιουργηθούν τόσο έντονες συνθήκες ώστε πέρα από όσους δεν μπορούν να καταλάβουν με τι έχουν να κάνουν, να υπάρχουν και πολλοί πολίτες που ενώ ξέρουν και καταλαβαίνουν να μην ενδιαφέρονται ποιος λέει ο,τι λέει, αρκεί που τους εκφράζει.

Και είναι ο,τι πιο τραγικό έχει να επιδείξει αυτό το βρώμικο σύστημα.

Σαν να επιλέγεις να διοικήσει το Υπουργείο Υγείας κάποιος που ξέρεις πως παίρνει φακελάκι γιατί απλά λέει πως είναι κακό να συμβαίνει και να τον επιλέγεις γιατί δεν έχεις κάποιον καλύτερο ή δεν μπορείς να καταπολεμήσεις το γεγονός.
Οπότε, ας έχεις κάποιον, οποιονδήποτε, που έστω χαϊδεύει τα αυτιά σου.

Και όσο υπάρχει μια ομάδα με τόσο εκ διαμέτρου αντίθετο πρόσωπο από το προσωπείο που έχει φορέσει, που απλά λέει πράγματα για να επηρεάσει το θυμικό πολιτών, τόσο δεν θα μπορεί αυτός ο πολίτης που τους επιλέγει, να βρει κάποιον άλλο να κάνει έστω τις ελάχιστες πράξεις και όλα θα μοιάζουν στάσιμα αν όχι χειρότερα, με μόνο ευνοημένο το ίδιο το σύστημα.

Και όσο υπάρχει μια ομάδα όπως αυτή, τόσο θα βρίσκει πεδίο δράσης μια άλλη ομάδα που ο ρόλος της είναι πάντα εκτός, να κοιτάει αν τα σκοινιά που κρατάνε την τέντα του τσίρκου είναι γερά και να φροντίζει (με ήχο και εικόνα) ο θεατής-πελάτης-πολίτης που βρίσκεται εντός στα αριστερά στο κέντρο και προς τα δεξιά να νιώθει ασφάλεια μόνο μέσα στο τσίρκο και όσοι κάθονται τέρμα δεξιά να εναποθέτουν τις ελπίδες τους μόνο στην πιο ψεύτικη από τις ομάδες.

Γι αυτό και η παραπάνω εικόνα.
Γι αυτό και οι παρακάτω σύνδεσμοι

Λάθος Εθνικός Ύμνος:

Σπορά των ηττημένων του 1945:

Ψάξε-ψάξε (αναφορά στο Δίστομο) δεν θα βρεις:

Τι έγινε στο Δίστομο:
Σφαγή του Διστόμου

Η λήθη των λαθών κι η λησμονιά των χρεών


Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και έγινε πολύ δημοφιλές ένα βιντεάκι από μια σατυρική εκπομπή της Γερμανίας. ‘Ενα βιντεάκι που παρουσιάζει ουσιαστικά την αλήθεια για τα δικά τους ευρω-γερμανικά λάθη, όσον αφορά τον ανεδαφικό έως παρανοϊκό τρόπο που η ΕΕ προσπαθεί να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση.  Αλήθεια γλυκιά και πικρή, μέσα από το χιούμορ της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης, της ZDF.

Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια…Στο δεύτερο μέρος του σκετς.
Δεύτερο μέρος που σατυρίζει τις δικαιολογίες και τον στρουθοκαμηλισμό  του Γερμανικού κράτους όσον αφορά τις δικές του υποχρεώσεις. Τα δικά του χρέη.
Που σαν οποιοδήποτε χρέος μεταξύ κρατών (όπως το τωρινό δικό μας) δεν σβήνεται, δεν χάνεται, δεν εξαφανίζεται. Πολύ περισσότερο όταν η περίοδος δημιουργίας του συνδέεται άμεσα με έναν απίστευτο αριθμό θανάτων αθώων ανθρώπων και δεκάδων σφαγών που έσβηναν από τον χάρτη μέσα σε μερικές ώρες ολόκληρα χωριά. Δεύτερο μέρος που με αριστοτεχνικό τρόπο παρουσιάζει και φιλοξενεί έναν άνθρωπο από ένα τέτοιο χωριό. Τον Αργύρη Σφοντούρη από το Δίστομο….


Η λεπτομέρεια όμως δεν είναι γενικά το δεύτερο μέρος. Η λεπτομέρεια δεν είναι ούτε ο Αργύρης Σφοντούρης…Η λεπτομέρεια είναι οι εκφράσεις των θεατών, ειδικά προς το τέλος. (Όπως και τα σχόλια πολλών Γερμανών που συνοδεύουν αυτό το βίντεο σε όσους ιστότοπους έχει αναρτηθεί). Εκφράσεις γνήσιες και αυθόρμητες, λύπης μεν αλλά και έκπληξης, που δείχνουν όμως και ένα -ακόμη, Ω! τι έκπληξη- δικό μας λάθος.

Πως σαν κράτος οσφυοκαμπτών πολιτικών και ανίκανων για έλεγχο τους πολιτών, αφήσαμε ουσιαστικά την Γερμανία στην ησυχία της όλα αυτά τα χρόνια, με το να μην φροντίζουμε όχι να τα απαιτήσουμε αλλά ούτε να της δημιουργούμε έμμεση πίεση (με το βλέμμα στο μέλλον) καθιστώντας γνωστά με πλάγιους τρόπους στους πολίτες της, τις υποχρεώσεις του δικού τους κράτους και τα εγκλήματα των Ναζί που δεν διδάσκονται στο σχολείο και δημιουργώντας στην κοινή της γνώμη κλίμα υπέρ μας.

Φυσικά λέγεσαι Έλληνας ψηφοφόρος (το μεγαλύτερο ανέκδοτο του κόσμου) και επέτρεψες με την διαχρονική σου ανικανότητα στο πολιτικό σύστημα, να ανταλλάξει ουσιαστικά ένα κατοχικό δάνειο που ανήκει στο ελληνικό κράτος και αποζημιώσεις που ανήκουν σε εσένα, με έντοκα δάνεια που χάρισε άτοκα στους οικονομικούς προστάτες του, με πρόφαση την ελληνική οικονομική ανάπτυξη.

Πολιτικό σύστημα που αραιά και που έκανε λίγο θόρυβο για τα μάτια του κόσμου και που φρόντισε τα δάνεια στους νταβατζήδες που βοήθησαν την διατήρηση του, να τα χρεώσει στους πολίτες που έστειλε και μετανάστες να βοηθήσουν την οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας, γιατί αν όντως πήγαιναν στην ελληνική ανάπτυξη δεν θα χρειαζόταν να ξενιτευτούν τόσο μαζικά. Όπως συμβαίνει και σήμερα που πληρώνεις όλα αυτά τα λάθη με τα λάθη των Γερμανό-Ευρωπαίων που σατιρίζει στο πρώτο μέρος το σκετσάκι.

Οπότε τι ακριβώς περιμένεις σαν ψηφοφόρος που διαδέχτηκε αυτούς τους ψηφοφόρους; Α, ναι, ξέχασα…Περιμένεις τον Σύριζα να φορολογήσει -έστω- τους έχοντες λες και οι σημερινοί προέκυψαν από παρθενογένεση !!

Το βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=-r_6hxdm2fg

Από τις ιπποδρομίες του Βυζαντίου στην Καλλιδρομίου του μνημονίου…

κομματα,διαχωρισμος,ελεγχοςΙππόδρομος…Βυζάντιο…Βένετοι…Πράσινοι….Ρούσοι….Λευκοί…..Δήμοι….Ομάδες….
Συμμορίες…Κόμματα….
Αλλά είπαμε…ο μόνος που δεν πρόκειται να διδαχτεί τίποτα από την πλούσια ιστορία του είμαστε εμείς….Πιο τραγικά ηλίθιος λαός δεν πρόκειται να υπάρξει!

«….ένας βένετος και ένας πράσινος συλλαμβάνονται με την κατηγορία της δολοφονίας και καταδικάζονται σε θάνατο….Ο αυτοκράτορας μετατρέπει την ποινή σε φυλάκιση…Οι πράσινοι και οι βένετοι απαιτούν την πλήρη αθώωση τους και εξεγείρονται…..Το πλήθος των εξεγερμένων γίνεται ετερόκλητο, όλοι βγαίνουν στους δρόμους με συνδετικό κρίκο τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα, την άδικη και βαριά φορολογία, την κρατική αυθαιρεσία….Οι συγκλητικοί και οι ευγενείς που έβλεπαν και τα δικά τους δικαιώματα να μειώνονται, επιχειρούν να εκμεταλλευτούν προς όφελος τους την όλη κατάσταση….Μέσα στον κακό χαμό, καταγράφονται τεράστιες καταστροφές, λεηλασίες, εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου….Η μόνη αντίδραση που μένει στον αυτοκράτορα που δεν φεύγει όπως περίμεναν όλοι, είναι να καταπνίξει στο αίμα την εξέγερση….Η σημαντικότερη συνέπεια της εξέγερσης υπήρξε η ενίσχυση της αυτοκρατορικής εξουσίας και ο περιορισμός της δύναμης των δήμων….»

Με δώρο εξευμενισμού και πράξη αντιστάθμισης της σφαγής και τον συσχετισμό του ονόματος του με κάτι μεγάλο και θετικό, το μεγαλύτερο-θεαματικότερο «μπιχλιμπίδι» εκείνης της εποχής. Ένα πανάκριβο και εκθαμβωτικό καθρεφτάκι για τους ιθαγενείς να κοιτάζονται αλλά να μην βλέπουν στην ουσία ούτε τον εαυτό τους ούτε πίσω τους (το παρελθόν) αλλά αυτόν που τους το πρόσφερε.
Δώρο, δήθεν σε αυτούς, γι αυτούς…

Την κατασκευή μέσα σε 5 μόλις χρόνια και ξοδεύοντας απίστευτα κρατικά κονδύλια, τον Ναό της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού (Αγία Σοφία), με την απολογητική (;) πασίγνωστη καρκινική επιγραφή της.
Εγκαίνια που γιορτάστηκαν για πολλές μέρες με έναν ατελείωτο μπουφέ, όπου πρόσφερε τεράστιες ποσότητες ψωμιού και σφάζοντας αμέτρητα ζώα που καταναλώθηκαν από όλους αυτούς που έσφαζε λίγα χρόνια πριν!!!

Το μόνο που χρειάζεται λοιπόν να κάνει κάποιος, είναι να μην φωτογραφίσει το ιστορικό γεγονός με τα μάτια του, αλλά να χρησιμοποιήσει ευρυγώνιο φακό αντίληψης στο μυαλό του όσον αφορά τους τίτλους, τον χώρο και τον χρόνο και απλά να διαβάσει τον όρο «αυτοκράτορας» σαν σύστημα και την λέξη «αίμα» με την μεταφορική της έννοια, για να του γίνει μάθημα και παράδειγμα προς αποφυγή.

Αν τώρα δεν μπορεί να παραλληλίσει τους δυο, τον βένετο και τον πράσινο με μια πιο γενικευμένη, μικροκομματική-μικροπολιτική, μόνιμη και αρρωστημένη σχέση ανάμεσα στην βάση των συστημικών κομμάτων-ομάδων ατόμων και της εκάστοτε κυβέρνησης, που συνοδεύει και την σύγχρονη ιστορία του κράτους και που καταστρέφει την κοινωνική συνοχή δημιουργώντας στρατόπεδα που μέχρι και την τελευταία στιγμή αντιμάχονται μα και συμμαχούν (προσωρινά και για μικροσυμφέροντα) όποτε θεωρούν πως χρειάζεται και που αντιδρούν μόνο όταν θεωρούν πως θίγεται η κακώς αποκτημένη, μέσα από μια άγραφη «συμφωνία κυρίων» ασυλία σε όλα τα επίπεδα….Αν δεν μπορεί να κάνει αυτόν τον απλό παραλληλισμό τι να πω….ας σκεπάσει τους καθρέπτες του και μετά….

Αν δεν μπορεί να το παραλληλίσει με το πως ο σύγχρονος «αυτοκράτορας», βασισμένος στα ταπεινά κίνητρα που αναπτύσσει ένας ανεκπαίδευτος (να γίνει πολίτης) πολίτης χωρίζει τους θεατές του «ιπποδρομίου» σε ομάδες όσον αφορά τα πάντα ώστε, να τους ελέγχει καλύτερα και αν ποτέ ενωθούν, αυτή η ενότητα να είναι 1ον πολύ προσωρινή και τόσο αθεμελίωτη που να μην έχει αξία και 2ον αν κρατήσει λίγο παραπάνω ή δείχνει λίγο σοβαρότερη από τις άλλες να οδηγήσει σε χάος (είτε ακούσια λόγω ασυνδετότητας του πλήθους είτε από προβοκάτσια στημένη από τον αυτοκράτορα , που θα οδηγήσει σε βίαιη καταστολή της και μετά σε χάντρες και μπιχλιμπίδια για να εξευμενίσει το πλήθος ή μια ομάδα του και να το κάνει να περάσει και πάλι στην πρότερη κατάσταση) τότε ας μετρήσει προβατάκια με την μορφή του όπως θα τον παίρνει -και δεν θα τον αφήνει- ο ύπνος…

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι λίγη αυτοκριτική μέσα του και με ανοιχτό μυαλό να ζυγίσει επίσης πόσο υποβόσκουν θυμό και οργή δημιουργεί το παραπάνω σε όσους είτε δεν κατάφεραν να γίνουν μέλη τους γιατί την δεδομένη στιγμή αυτά δεν τους χρειάζονταν, είτε έμεναν μια ζωή σαν εφεδρείες στην αναμονή, είτε έπαιρναν μια τζούρα που και που για να ελπίζουν, είτε όσων ήταν μονίμως οι «εύκολοι στο ρίξιμο», είτε όσων δεν ήθελαν/θέλουν να γίνουν έτσι αλλά να αλλάξουν τα πράγματα, όμως έβλεπαν/βλέπουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξουν αυτόν τον σφιχτό εναγκαλισμό με κανέναν τρόπο, ούτε από μέσα ούτε από έξω…

Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να φανταστεί πόσο εύκολα αλλάζει κάποιος μέσα σε έναν «ιππόδρομο» και γίνεται ένα με το πλήθος και πόσο εύκολα αυτό το πλήθος εκτός του «ιπποδρόμου» ακόμη κι αν είχε αρχηγό/αρχηγούς, είναι θέμα χρόνου να χάσει τον «λοχία» του και από λόχος να γίνει όχλος.

Όχλος που δεν μπορεί να ελεγχθεί γιατί εκείνη την στιγμή όλοι θα είναι ένα και αυτό το ένα ο «αυτοκράτορας» θα το θεωρεί απειλή και είτε θα το αφήσει να αυτοκαταστραφεί, αφού είναι θέμα χρόνου να δημιουργηθούν ομάδες που θα αποσπαστούν δια παντός από το ετερόκλητο πλήθος ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο είτε -και- επισπεύδοντας τα πράγματα, υποδαυλίζοντας ο ίδιος την δημιουργία μιας χαοτικής κατάστασης, αφού μέσα στον όχλο όλοι μοιάζουν…

Ομάδες που ακόμη κι αν όλες παραμείνουν αγνά ανεξάρτητες, το σύστημα είναι που θα υπηρετούν και αυτές, αφού το μεγάλο πλήθος εξαιτίας αυτής της ύπαρξης στρατοπέδων που έχει περάσει και σε κοινωνικό επίπεδο διαβρώνοντας κάθε δομή, γρήγορα θα χάσει την συνοχή του και θα επιστρέψει στην ατομική καθημερινότητα του.

Με τον πράσινο να μισεί τους βένετους και τον ρούσο να θέλει να γίνει πράσινος στην θέση των πράσινων και του λευκού να θέλει κάτι άλλο και του χωρίς συστημική λύση να μισεί όλους και όλοι μαζί να μισούν αυτούς που (άδολα ή δόλια) απειλούν την καθημερινότητα τους, με τους τελευταίους του άδολου κομματιού να μισούν τους πάντες και τα πάντα και τους τελευταίους του δόλιου κομματιού να περιμένουν πότε θα ξαναπαίξουν τον ρόλο τους, συμμετέχοντας όλοι έμμεσα ή άμεσα το παιχνίδι του αυτοκράτορα, των συγκλητικών και των ευγενών…

Ακόμη κι αν θεωρούν πως δεν το κάνουν ή απλά βρίσκονται στην…κερκίδα και παρακολουθούν χωρίς να συμμετέχουν/ευθύνονται…

Τόσο απλό κι όμως αυτός ο ιππόδρομος δεν πρόκειται να αδειάσει ποτέ….Κι αυτές οι ομάδες δεν πρόκειται να ξεμείνουν από πρόβατα….Κι αυτοί οι άνευ εκπροσώπησης πάντα θα διαλέγουν τον λάθος δρόμο και την λάθος στιγμή…και τα κάθε λογής μικρό-λαμόγια θα είναι πάντα εκεί, από δίπλα….έτοιμα να εκμεταλλευτούν τα γεγονότα.

Από το πλημμεληματικό, να πουλάνε χωρίς αποδείξεις στα πάρτι των μεν πατώντας στην απέχθεια αυτών για κάθε τι επίσημα συστημικό και στο άσυλο για να αποφύγουν τον έλεγχο μέχρι το κακουργηματικό, να φτιάχνουν κόμματα πατώντας στο ευαίσθητο αγνό θυμικό όσων ψάχνουν μια διέξοδο…
Από το πλημμεληματικό, να επιτρέπουν/δικαιολογούν άδεια από την σημαία μέχρι το κακουργηματικό, να μην τιμωρούν τίποτα και ποτέ για να μην χάνουν τον πελάτη-θύμα…
Από το πλημμεληματικό, να σπρώχνουν μαύρο σε εκδρομές οπαδών μέχρι το κακουργηματικό, να αγοράζουν από ψήφους με πρόσωπα για τα κόμματα μέχρι και δήμους…

Αυτά και τόσα άλλα. Είτε έχουν να κάνουν με μια κάποια ιδεολογία είτε με την κοινωνική κατάρρευση που απειλεί αυτά που χαρακτηρίζουν ένα έθνος-κράτος.

(Ακόμη κι αν οι 10 στους 10 συμφωνήσουν με τα παραπάνω, σε πέντε λεπτά από τώρα οι 7 θα πάνε και θα γράψουν κάτι εναντίον του χι Ρωμανού ή εναντίον των οπαδών της Χ.Α ή εναντίον των αντί-εξουσιαστών που κλείνουν τους δρόμους και παίζουν κλεφτοπόλεμο με την αστυνομία και το κράτος που συντηρεί μεγάλο αριθμό ένστολων που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να προσφέρουν ουσιαστικά στην καθημερινότητα των πολιτών ή εναντίον των συντηρητικών που δεν «ξεσηκώνονται» όπως αυτοί, ή ακόμη και πιο γελοίες διαφωνίες και «σκοτώματα» όπως να βριστούν για τις ποδοσφαιρικές ομάδες ή ακόμη και να γίνουν προσωρινά «ένα» απέναντι σε αυτόν που καταδεικνύει αυτά που δεν θέλουν να βλέπουν. Κάτι, ανάλογα που ανήκουν…)

Χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο εύκολο θα ήταν για τον οποιονδήποτε να καταστρέψει σήμερα ακόμη και μια παρόμοια εξέγερση. Ακόμη κι αν ήταν λανθασμένη στην βάση της όπως εκείνη. Βάζοντας απλά 2-3 να πλακωθούν….ας πούμε για το ποδόσφαιρο. Που θα έδειχνε ακόμη γλαφυρότερα πως αυτά που ατομικά φαίνεται να τους ενώνουν είναι τόσο θεωρητικά και επιφανειακά -και τελικά ψεύτικα– που καταρρέουν ακόμη και από κάτι που δεν θα έπρεπε να επηρεάζει το άτομο-πλήθος ως προς το πως βλέπει το άτομο-πλήθος…

Και ποτέ δεν θα ξεκινήσουμε να σκεφτούμε συλλογικά, σαν ενιαίος οργανισμός. Και πάντα θα είναι η πλειοψηφία που θα συντηρεί αυτό το σύστημα και που θα σύρεται μια ζωή στον ιππόδρομο. Από τον ίδιο της τον εαυτό.

Πράσινοι, βένετοι, λευκοί, ρούσοι, ανεξάρτητοι ή απλά άνευ εκπροσώπησης….Κι όμως στο τέλος, όλοι μαζί στην μηχανή του κιμά να κοιτάζονται σαν χαζοί και να «πλακώνονται» ακόμη την ώρα που το σύστημα που όλοι μαζί συντηρούν, τους αλέθει και γίνεται ισχυρότερο….

Γιατί όλο αυτό το δημιούργημα δεν είναι θέμα προσώπων, είναι κάτι που χτίζονταν για πάρα πολλά χρόνια χρησιμοποιώντας υλικά από παντού. Σε σημείο που έχει αρχίσει να ακουμπά και την έννοια της οικογένειας. Όταν λοιπόν το δικό σου κτίσμα έχει τρύπες και έχει κομμάτια του στον τοίχο που προστατεύει το αυτοκρατορικό παλάτι, είσαι χαμένος από χέρι, όσο καλές προθέσεις και να έχεις.

Λύση υπάρχει, για όλα υπάρχει λύση, αλλά δεν βολεύει τους πάντα βιαστικούς και αιθεροβάμονες κατοίκους αυτής της χώρας, που νομίζουμε πως όλα γίνονται από την μια στιγμή στην άλλη και που μόνο σε όσα μπορούμε να ζήσουμε δίνουμε αξία και ενδιαφερόμαστε. Θέλει πολύ χρόνο και υπομονή κι αυτή η γενιά, αν ξεκινούσαμε σήμερα, ούτε που θα αντιληφθεί την διαφορά…

Αναφέρομαι φυσικά στους 3 που δεν θα ακολουθήσουν τους υπόλοιπους. Για τους 7 θα αργήσει να έρθει η στιγμή να ξεκινήσουν -να διαβάζουν έστω- το επόμενο κεφάλαιο….

Χρόνια Πολλά Βάσια

Χατζηπαναγης

Χρόνια Πολλά Βάσια !!!
Σαν σήμερα, στις 26 Οκτωβρίου του 1954, γεννήθηκε ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Ο σπουδαιότερος Έλληνας ποδοσφαιριστής όπως ψηφίστηκε στα 50 χρόνια της UEFA. Αν μάλιστα είχε παίξει στην Εθνική , τώρα θα μιλούσαμε γι αυτόν που ψηφίστηκε μέσα στην τριάδα των σπουδαιότερων ποδοσφαιριστών του κόσμου.

Πιο ταιριαστό μάλιστα δέσιμο με τον Ηρακλή, την πρώτη ομάδα της Θεσσαλονίκης, πόλης που γιορτάζει την μέρα των γενεθλίων του τον πολιούχο της, δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Το ότι όσα χρόνια έπαιζε δεν πέρασε καν από το μυαλό αυτών που διοικούσαν πως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν στοιχείο διαφήμισης, ασχολίαστο….Το ότι τόσα χρόνια που σταμάτησε να παίζει, επίσης δεν «δέθηκε» αυτό με καμία εκδήλωση, έστω και σαν μια απλή αναφορά, επίσης ασχολίαστο…Απλά ας σκεφτεί κάποιος τι θα μπορούσε να κάνει μια ευρωπαϊκή ομάδα με αυτό το δεδομένο…

Όχι εκατομμύρια…Δισεκατομμύρια χρόνια είμαστε πίσω από τους άλλους. Σαν την ποδοσφαιρική αξία του Βάσια που είχαμε την τύχη να απολαμβάνουμε πρώτοι εμείς οι οπαδοί του Ηρακλή αλλά και όλοι οι οπαδοί των άλλων ομάδων όποτε παίζαμε εναντίον τους…