Category Archives: Θεσσαλονίκη

Η συμμορία της ΕΠΟ και της Superleague

old-farm-house-2096646_640

Αφού το διαιτητικό δικαστήριο που αποτελείται από τακτικούς δικαστές έκρινε παράτυπη (sic) τη ψηφοφορία των προέδρων για την αφαίρεση βαθμών για το θέμα Πορτουλίδη και επέστρεψε τους βαθμούς στον Ηρακλή, εκπρόσωποι της λίγκας είπαν off the record στους εκπροσώπους των ΜΜΕ πως ο Ηρακλής «είναι υποβιβασμένος ο,τι και να γίνει» !

(και αφού είναι ήδη υποβιβασμένος,  ποιος ο λόγος και η σπουδή τους να εκτεθούν κάνοντας τη παράτυπη ψηφοφορία για το θέμα Πορτουλίδη);

Και το είπαν αυτό καθιστώντας σαφή τη πρόθεση τους να ισχύσει επιλεκτικά ποινή υποβιβασμού για τη μη αδειοδότηση την ώρα που κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται Π-Ο-Υ-Θ-Ε-Ν-Α στη προκήρυξη του πρωταθλήματος!
Και μάλιστα όχι απευθείας υποβιβασμού στην κατώτερη κατηγορία αλλά, σε ένα άλμα λογικής, με τη βολική κατάληψη της τελευταίας θέσης της βαθμολογίας ώστε να ευνοηθεί και σε αυτή τη περίπτωση -τι σύμπτωση- ο Λεβαδειακός και ο Κομπότης όπως ακριβώς επιθυμούσαν να συμβεί με το θέμα Πορτουλίδη.
Κομπότη που πάρα το γεγονός πως του έχει απαγορευθεί η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο δεν τον ενοχλεί κανένας, απλά και μόνο γιατί έβαλε μπροστά ένα αχυράνθρωπο.
Ίδιες παρατυπίες (sic) και άλματα λογικής που έγιναν και το 2011.
Τότε που μια πράξη που επέφερε 50 χιλ. πρόστιμο εκδικάστηκε αυθαίρετα με άλλο άρθρο που προέβλεπε απευθείας υποβιβασμό.
Που όμως, επειδή ο απευθείας υποβιβασμός δεν συνέφερε – τότε – τον Αστέρα Τρίπολης και τον Μποροβήλο, με μια εξίσου απίθανη επίδειξη κοπτοραπτικής εφάρμοσαν μόνο το μισό του άρθρου και αντί για απευθείας υποβιβασμό τοποθέτησαν πάλι τον Ηρακλή στη τελευταία θέση για να μην ανέβει ομάδα από την δεύτερη κατηγορία.
Παρόμοιες ομορφιές βιώνουμε και φέτος.
Η βρωμιά και η δυσωδία αυτής της συμμορίας που λέγεται «συνεταιρισμός» δεν έχει τέλος…
Υ. Γ.

Το ότι μια ομάδα έχει αδύναμο, ανίκανο, άφραγκο-επικίνδυνο -ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο- πρόεδρο (που όλοι οι υγιείς σκεπτόμενοι στην οικογένεια της ψάχνουν τρόπο να απεμπλακούν από αυτόν όμως τα κενά νόμου και η μέχρι τώρα έλλειψη πολιτικής βούλησης τους δυσκολεύουν) δεν σημαίνει πως αυτή η ποδοσφαιρική ομάδα πρέπει να γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε διαπλεκόμενου και του κάθε περίεργου κυκλώματος και να είναι μονίμως το εύκολο θύμα για τον λόγο πως είναι τεράστια σαν μέγεθος για να μπει σε κάποιο άρμα αλλά ανύπαρκτη διοικητικά ώστε να αμυνθεί.

Και μονίμως αυτή η ομάδα, που ενώ Π-Α-Ν-Τ-Α σώζεται εντός των αγωνιστικών χώρων να πέφτει από αποφάσεις παρμένες σε κάποια σκοτεινά γραφεία που έχουν ως κλειδαριά πρακτικές που συναντώνται στη μαφία με όρους εμπιστευτικότητας και άλλες σκοτεινές συμφωνίες και συναλλαγές, να έχει συγκεκριμένο όνομα. Ηρακλής…

Γι αυτό σε ένα ευνομούμενο κράτος υπάρχουν οι νόμοι. Για να προστατεύουν τον αδύναμο. Και εδώ πρέπει να ισχύσουν επιτέλους οι πραγματικοί νόμοι και όχι ο νόμος της παράγκας του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αρκετά!!!

Save

Save

Save

Save

Ντυμένοι καρναβάλια 365 μέρες…

kinisi-troxaia

Το καρναβάλι που είναι ντυμένο 365 μέρες τον χρόνο διοικητής της Τροχαίας Θεσσαλονίκης και μόνο στις απόκριες φοράει (ίσως) άλλη στολή, μάλλον ζει σε άλλη πόλη και δεν ήξερε πως ειδικά χθες λόγω της (δικής τους) μέρας, θα γέμιζε ο δρόμος λεωφορεία και θα γινόταν ο κακός χαμός στην περιοχή γύρω από το Τούρκικο προξενείο, ώστε να βάλει έστω ένα τροχονόμο στην διασταύρωση της Ευαγγελίστριας και να μειωθεί λίγο η ταλαιπωρία των πολιτών.

 
Όταν όμως από τύχη (γιατί δεν άλλαξε ως δια μαγείας η κακή οδηγική μας παιδεία) δεν θα έχουμε θύματα σε κάποια έξοδο όπως αυτή του Πάσχα, θα βγει να πάρει την δόξα με δηλώσεις για φυτά όπως η παρακάτω:
<<….τα μέτρα ήταν αυξημένα και έντονη η παρουσία των οχημάτων της τροχαίας σε όλο το οδικό δίκτυο και αυτό φαίνεται πως λειτούργησε αποτρεπτικά…>>

Που δεν το λέει για να γελάσουμε αλλά σαν σοβαρή δήλωση!
Όταν στην πράξη μας έχουν δώσει το δικαίωμα να λέμε πως το μεγαλύτερο καινούργιο  ανέκδοτο 2 λέξεων είναι το «Τροχαία Θεσσαλονίκης».

Που για 365 μέρες (ακόμη και στον κακό χαμό με τα χιόνια) είναι εξαφανισμένη πίσω από το αστείο «έλλειψη προσωπικού»….
Εκτός από τις μέρες της ΔΕΘ, τις Τετάρτες που έρχεται ο πρωθυπουργός και όποτε σκάει μύτη για μίνι διακοπές κανένας Μητσοτάκης. Τότε εμφανίζονται ως δια μαγείας παντού και μετά εξαφανίζονται και πάλι το ίδιο μαγικά…

Α! Και τις μέρες που υπάρχει (με δηλώσεις δικές τους σαν την παραπάνω) «έντονη παρουσία σε όλο το οδικό δίκτυο»…

Που θέλει μεγάλη προσπάθεια να απαριθμήσεις, χωρίς να θυμίζεις τον πρόεδρο του Εδεσσαϊκού, τι και πόσο αυτοδιαψεύδεται -κατά πως τους συμφέρει- από τα παραπάνω, σε ένα σταμάτημα -με χειρόφρενο- της λογικής μπροστά σε τόσο αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις των ίδιων προσώπων…

 
Μέλος ενός τεράστιου κρατικού τσίρκου που με δηλώσεις σαν κι αυτή είναι σαν να παραδέχεται πως όσες φορές είχαμε θύματα, ΔΕΝ φρόντισε (αυτός, οι προηγούμενοι, οι επόμενοι, άλλοι, αλλού, σαν κι αυτόν) να είναι έντονη η παρουσία της υπηρεσίας που ηγείται σε όλο το οδικό δίκτυο…
Ή σαν να προ-αναλαμβάνει την ευθύνη για την επόμενη που θα έχουμε.
Τόσο τραγικά αστεία δήλωση!
 
Και τόσο ταιριαστά ανεπαρκής με το σύνολο του κακής ποιότητας (με λίγες εξαιρέσεις που έχουν να κάνουν με μεμονωμένα άτομα που επιλέγουν να προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις κόντρα στο ρεύμα ή να κρατήσουν την ποιότητα χαρακτήρα σαν άτομα χωρίς εκπτώσεις μπροστά στο χρήμα και την δόξα του τίτλου) κρατικού τσίρκου που για δεκαετίες, σαν βλάκες και χαμηλής ποιότητας (στο σύνολο μας) πολίτες που είμαστε, χρυσοπληρώνουμε για να βλέπουμε…
 
Και τόσο ταιριαστά ανεπαρκής και με το σύνολο μας (μέλος του κι αυτός) σαν πληθυσμός, που η έλλειψη πολιτικής παιδείας ενισχύεται και από την έλλειψη οδηγικής και «απολαμβάνουμε» το θέαμα μποτιλιαρισμένοι ακόμη πιο πολύ από μόνοι μας…
 
Γιατί είμαστε το ίδιο καρναβάλια με αυτόν (απλά εμείς είμαστε ντυμένοι οδηγοί) και π.χ. παρόλο που ο δρόμος μπροστά μας είναι γεμάτος και ακόμη κι αν έχουμε πράσινο είναι σίγουρο πως θα μείνουμε στην μέση της διασταύρωσης την ώρα που θα ξεκινάνε τα άλλα αυτοκίνητα να την διασχίσουν, επιλέγουμε να την μπλοκάρουμε για να κερδίσουμε 2 μέτρα…
 
Τα ίδια 2 μέτρα που κερδίζουμε λόγω αυτής της έλλειψης στην πλειοψηφία των εορταστικών τριήμερων (που δεν προσφέρουν σε άτομα-ταμπέλες σαν κι αυτόν την ευκαιρία να καρπωθούν ένα προϊόν συμπτώσεων και τύχης). Αλλά προς τα κάτω…

Υ.Γ.
Πόσο ανέξοδα θα μπορούσαν για παράδειγμα 3-4 «εμπνευσμένοι» πολιτειακοί παράγοντες (π.χ. ένας διοικητής τροχαίας, ένας δήμαρχος και ένας πρύτανης) σε συνεργασία, να μας παραδίδουν  πρακτικά μαθήματα οδηγικής λογικής (που θα οδηγούσε νομοτελειακά σε βάθος χρόνου σε καλυτέρευση της οδηγικής μας παιδείας) σε καθημερινά περιστατικά σαν το παραπάνω, σε πραγματικό χρόνο…

Η παιδεία μας σαν λαός έχει παρκάρει δυστυχώς χιλιάδες χρόνια πίσω…

a.paulos-peripoliko.jpg

Η φωτογραφία είναι φίλου που μου επέτρεψε να την χρησιμοποιήσω.

Τραβηγμένη σήμερα, Κυριακή 7/5/17 στο νοσοκομείο Άγιος Παύλος

Δεν χωράνε σχόλια γιατί τι να πρωτογράψεις…

Ενός λεπτού σιγή για την ανύπαρκτη παιδεία ακόμη και από αυτούς που θα έπρεπε να δίνουν το καλό παράδειγμα, αν όχι να μην προκαλούν λόγω της εργασίας-λειτουργήματος τους, αν όχι να τηρούν έστω στα τυπικά τους νόμους των οποίων είναι υπεύθυνοι για την τήρηση τους από τους πολίτες…

Δυστυχώς, αυτό που έπρεπε να κάνουμε πρώτο όταν γίναμε κράτος, να ξεπαρκάρουμε την παιδεία και με αυτή σαν όχημα να ξεκινήσουμε και να πορευτούμε δεν το κάναμε.
Την αφήσαμε παρκαρισμένη κάπου στην αρχαιότητα…

Καλά που δεν μιλάμε αγγλικά…

τtelikos kypellou-365meres.jpg

Οι άνθρωποι ζουν σε ένα παράλληλο δικό τους σύμπαν. Δεν εξηγείται αλλιώς!
Το μεγάλο λέει πρόβλημα είναι που δεν έχουν αρίθμηση οι θέσεις και τα εισιτήρια!
Και θέλουν να τυπώσουν λέει αυτοκόλλητα για να τα βάζει από μόνος του ο φίλαθλος- οπαδός όταν θα μπαίνει στο γήπεδο.

Γιατί μετά θα πάει να καθίσει εκεί που λέει το εισιτήριο και θα τον καταγράφουν και οι κάμερες που δεν υπάρχουν ή που δεν λειτουργούν και που όταν υπάρχουν και χρειαστεί πραγματικά να χρησιμοποιηθούν σε οτιδήποτε δεν αφορά τα εσωτερικά θέματα μιας ομάδας, δεν παίρνει κανένας την ευθύνη να αναλάβει την ευθύνη τους και μέχρι που εξαφανίζεται και το όποιο υλικό…

Και γιατί το ζόρισαν τόσο πολύ και αντί για αυτοκόλλητα στα εισιτήρια δεν κάνουν κάτι πιο γρήγορο και βολικό;
Γιατί δεν βάζουν σε κάθε θύρα έναν να μαρκάρει στο μέτωπο όσους εισέρχονται με τον αριθμό του καθίσματος, όπως κάνουν στα μοσχάρια;
Αφού πρέπει να είσαι πολύ βόδι για να θες να συμμετάσχεις σαν φίλαθλος-οπαδός σε αυτή την κωμωδία και να διαιωνίσεις αυτό το χάλι.
Ειδικά όταν έχει να κάνει με ο,τι πιο επίσημο υπάρχει…

Κανονικά, όποτε και να γίνει ο τελικός, τώρα ή πιο μετά, όποια ηλίθια στο πόδι λύση και να βρουν για τα μείζονα (μόνο για την δική τους λογική) ζητήματα όπως αυτό, η μόνη υγιής αντίδραση θα ήταν να μείνουν όλοι οι φίλαθλοι-οπαδοί εκτός γηπέδου, σεβόμενοι πάνω από όλα τους εαυτούς τους και το άθλημα που θέλουν να παρακολουθούν και ξεφτιλίζοντας σε όλο τον κόσμο όλους τους ανίκανους που ζουν από κάτι που ο απλός κόσμος αγαπάει και πληρώνει για να το βλέπει.

Φυσικά αυτό είναι τόσο ουτοπικό όσο το να φαντάζεται κανείς πως το μεγάλο πρόβλημα διεξαγωγής του τελικού είναι αυτό το γελοίο τεχνικό ζήτημα που απλά δείχνει την προχειρότητα και την ανικανότητα μας και για τα πιο απλά.

Και είναι ουτοπικό να το πιστεύεις αυτό και όχι για παράδειγμα ότι ο πραγματικός  κίνδυνος θα ήταν με το παραμικρό, (πόσο αν έμεναν όλοι μαζί εκτός γηπέδου, στο ίδιο σημείο) να γίνει κόλαση ανάμεσα σε ανθρώπους που ενώ ζουν στο ίδιο μέρος έχουν ξεχάσει (γιατί έχουν επιτρέψει οι ίδιοι σε αυτούς που άμεσα και έμμεσα κερδίζουν από αυτά να τους οδηγήσουν και να τους κρατάνε εκεί) εδώ και πάρα πολλά χρόνια να συνυπάρχουν μαζί σε οτιδήποτε.

Ακόμη και σε κάτι που πρέπει να προσφέρει αγνή διασκέδαση για 1.5 ώρα και να τελειώνει εκεί, για κάτι που σαν γεγονός αγαπούν το ίδιο να παρακολουθούν…

Φυσικά το άλλοθι στο πρόβλημα (αν υπάρξει) θα περιοριστεί βολικότατα σε ένα κωμικό ζήτημα όπως στην αρίθμηση ή μη θέσεων και εισιτηρίων και μετά θα μπορεί ο ένας να πετάει αυτό το μπαλάκι στον άλλο…

Όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν και όπως θα συμβαίνει και στο μέλλον…

Πάλι καλά λοιπόν που δεν έχουμε και άλλα προβλήματα όπως πως δεν έχουμε τα αγγλικά σαν μητρική γλώσσα γιατί οι κωμικοί (ειδικά οι stand up comedians) των αγγλόφωνων χωρών που είναι και οι πιο γνωστοί λόγω γλώσσας, θα έκαναν μήνυση στους δικούς μας για αθέμιτο ανταγωνισμό.

Γιατί με τόσο υλικό που τους χαρίζουν απλόχερα με κάθε ευκαιρία οι γελοίοι δημόσιοι-κρατικοί λειτουργοί (που νομοτελειακά αντικατοπτρίζουν την δική μας ποιότητα σαν πολίτες) οι δικοί μας θα ήταν οι πιο διάσημοι χωρίς κόπο!
Ούτε από τα φώτα της σκηνής δεν θα ίδρωναν…

#ΕΠΟ #ΓΓΑ #Τελικός_κυπέλλου_Ελλάδας

Save

Save

No people No war και πως το Disqus γίνεται disgusting…

war--people.jpg

Το άρθρο το γράφω με αφορμή μια δυσάρεστη εξέλιξη που διαπίστωσα πως είχαμε σε ένα από τα καλύτερα ειδησεογραφικά (αλλά και απόψεων) μπλογκ που υπάρχουν στο ελληνικό διαδίκτυο. Το makpress.
(Και να μου συγχωρήσουν αν με οποιοδήποτε τρόπο τους φέρνω σε δύσκολη θέση, αλλά μιας και πάντα ήταν φιλόξενο για τα δικά μου άρθρα, μου βγήκε πολύ αυθόρμητα)

Εξέλιξη που αφορά στην απόφαση να αφαιρεθεί από τους δημιουργούς του και διαχειριστές η πλατφόρμα σχολιασμού Disqus.

Γιατί αυτό το γόνιμο που ήθελαν να παρέχουν στους αναγνώστες και στους απλούς παρατηρητές, δηλαδή discuss (συζήτηση) δεν έμενε έστω σε μπόλιασμα διαφωνιών, που μπορεί μια πλατφόρμα σχολίων να προσφέρει, αλλά κατέληξε να δίνει κάτι άγονο και disgusting (αηδιαστικό) και τους έφτασε τους ανθρώπους στα όρια τους.

Το να μαζεύεις κλικ είναι το μόνο εύκολο.
Το να στήσεις ένα site και να θέλεις να τραβάς την προσοχή με τρολιές αλλά και να γίνεται καθημερινά ο κακός χαμός στα σχόλια σαν το χωριό του Οβελίξ και του Αστερίξ, είναι πιο απλό από το να βράσεις αυγά.Με εσένα να βγάζεις μεροκαματάκι από την επισκεψιμότητα και τις διαφημίσεις και κατ επέκταση να βάλεις μέχρι και «αυτοφωράκια» επίσης γίνεται αλλά σε κάνει ένα με την μάζα… 

Κι όταν δεν το κάνεις αυτό, όταν θες να σπάσεις αυγά, τότε είναι δαπανηρό σε χρόνο αλλά κυρίως σε καλή ψυχική διάθεση να βλέπεις μικρές ιστορίες καθημερινής ελληνικής τρέλας να συσσωρεύονται στον χώρο που έχτισες, να τον γεμίζουν λίγο-λίγο και να μην αφήνουν αυτό το κάτι καλύτερο και ποιοτικότερο που θέλεις να δώσεις, να μεγαλώνει προς τα έξω.

Ιστορίες που δημιουργούνται όχι εσκεμμένα αλλά από λανθασμένη νοοτροπία…
Όμως ακόμη και χωρίς κακή πρόθεση, το θέμα είναι πως δημιουργούνται και καταστρέφουν…

 

Να βλέπεις χρήστες που με τα σχόλια τους σε ένα μπλογκ «οδηγούν σαν να είναι στο χωριό τους» γιατί λόγω της μακροχρόνιας παρουσίας τους εκεί θεωρούν λανθασμένα πως δικαιωματικά τους ανήκει και πως έχουν λόγο στο πως αυτό θα τρέχει και θα «κυκλοφορεί» στο δικό του διαδικτυακό δρόμο, δυσκολεύοντας την είσοδο (πόσο μάλλον την κυκλοφορία) οδηγών με το Ν στο πίσω τζάμι του προφίλ τους και αναγκάζοντας τον διαχειριστή του δρόμου να προτιμήσει να κλείσει την χρήση του σε όλους, από το να μαζεύει καθημερινά πτώματα, προσπαθώντας -με πολύ κόπο- να κινηθεί σε μια επίσης σε χρήση από τους διαδικτυακούς νεοέλληνες οδηγούς, όπως κάνουμε και με την πραγματική, ΛΕΑ.

Να βλέπεις χρήστες που επειδή βρίσκουν ανοιχτό και φιλόξενο μέρος να εκφράσουν θέσεις, φόβους, ανησυχίες που (ανεξαρτήτως πλευράς) εύκολα αποκτούν ταμπέλα, να ξεφεύγουν κατά πολύ από τα όρια στον τρόπο με τον οποίο το κάνουν, δείχνοντας ασέβεια σε αυτόν που τους το παρέχει και φέρνοντας τον σε δύσκολη θέση με το να δημιουργούν καθημερινούς γόρδιους δεσμούς που επειδή δεν έχει την ανοχή να αφήνει αλλά ούτε και την αντοχή να κόβει, να καταφεύγει σε Σολομώντειες λύσεις, όπως το κλείσιμο του χώρου των σχολίων…

Να βλέπεις την έλλειψη μέτρου που μας χαρακτηρίζει σαν λαό και μετατρέπει την δημοκρατική ελευθερία να μπορούμε -με θετική προδιάθεση- να σχολιάζουμε και να ανταλλάσσουμε ιδέες, απόψεις και σκέψεις έχοντας την δυνατότητα να γίνουμε πλουσιότεροι ακόμη και μέσα από την διαφωνία, σε ασυδοσία που μας καθιστά φτωχότερους (αν κάνω μια σκέψη και ένας άλλος κάνει μια σκέψη έχουμε από μια σκέψη. Αν τις μοιραστούμε έχουμε από δυο…) αφού περιμένουμε στην γωνία με την ίδια μόνιμη αρνητική προδιάθεση το άτομο-σχολιαστή (που στο 99% των περιπτώσεων δεν το γνωρίζουμε κιόλας προσωπικά) και όχι το σχόλιο και μόνο το σχόλιο που θα κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή…

Κι όταν όλα αυτά, για ένα ελεύθερο και αδέσμευτο μπλογκ σαν το makpress.blogspot, μετατρέπουν το disqus σε dis…gusting (σοφή η γλώσσα στο πόσο εύκολα περνάς απέναντι…) και αναγκάζουν τους διαχειριστές του να αφαιρέσουν την πλατφόρμα σχολιασμού, αυτοί που χάνουν είναι όλοι οι παραπάνω και όχι οι μπλόγκερ.

Γιατί οι γνήσιοι μπλόγκερ (και αυτοί του Makpress είναι τέτοιοι) το κάνουν πρωτίστως για την δική τους προσωπική τρέλα-ευχαρίστηση και για…αυτόν τον ένα άγνωστο αναγνώστη που μπορεί του αρέσουν και τον επηρεάσουν θετικά όσα γράφουν…

 

Κι αν ποτέ ανοίξει ξανά -έστω δοκιμαστικά- η οδός του σχολιασμού από αυτό το φιλόξενο και δημοκρατικό μπλογκ, μένει να φανεί κατά πόσο θα έχουν μάθει (όλοι όσοι πιστέψουν πως πρέπει) από τα λάθη τους και ποια η δυνατότητα να βάζουμε ακόμη και τον προσωπικό μας εγωισμό να δουλεύει προς όφελος μας, ώστε να θέλουμε να διορθωνόμαστε για να γινόμαστε καλύτεροι από τους άλλους.

Έστω και στον μικρόκοσμο ενός μπλογκ που συμμετέχουμε ως σχολιαστές…
Για να παραμένει το Disqus discuss και όχι να γίνεται disgusting…

Save

Ζήσε δυο φορές!

KODAK Digital Still Camera

Πολλά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία που εκτυλίσσεται από το πρωί στην βόρεια είσοδο του ΑΧΕΠΑ (από την Αγίου Δημητρίου) με το τεράστιο γκράφιτι που δυο καλλιτέχνες, ο ApSet (ένας Θεσσαλονικιός καλλιτέχνης) και ο Same84 (αυτός που δημιούργησε το γκράφιτι του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ, στα Σεπόλια) ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας.

(το πως θα είναι ολοκληρωμένο το βλέπετε στην αρχική φωτογραφία και προσωπικά το θεωρώ εξαιρετική σύλληψη)

Έργο που πέρα από το γεγονός πως θα ομορφύνει τον τεράστιο, άχαρο γκρίζο τοίχο ενός κτηρίου και μάλιστα ενός κτηρίου που ο πολίτης δεν βλέπει με θετική ψυχολογία (νοσοκομείο), πόσο μάλλον όταν έχει ένα μουντό και βαρύ γκρίζο χρώμα θα προωθεί, (όπως και ο τίτλος του «Ζήσε δυο φορές» αφήνει να εννοηθεί) με όμορφο τρόπο την ιδέα της δωρεάς οργάνων.

Κάτι στο οποίο κατέχουμε πολύ χαμηλή θέση και είναι ο λόγος που ενέπνευσε την κίνηση για το παραπάνω γκράφιτι, με πρωτοβουλία του Συλλόγου Νεφροπαθών Θεσσαλονίκης και αναμένεται να ολοκληρωθεί πριν το Πάσχα.

Αλλάζοντας σίγουρα προς το καλύτερο την αισθητική του οικοδομήματος και του δρόμου και ίσως και την οπτική μας όσον αφορά το μήνυμα που θέλει να περάσει

Ακολουθούν και άλλες φωτογραφίες από την εξέλιξη του έργου…

(που -επειδή όλα μπορούν να σχετίζονται- αν ο αρθρογράφος δεν έκανε την σωστή-κατάλληλη επιλογή compact φωτογραφικής μηχανής, ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά και -κυρίως αυτό-  ανεπηρέαστος από το παραπλανητικό μάρκετινγκ των megapixels, θα ήταν αδύνατο να τις τραβήξει με ένα ταπεινό x3 ή x5 ζουμ κι ας είχε και 200MP ή θα έπρεπε να κουβαλάει πάντα μαζί του μια ογκώδη φωτογραφική που δεν θα χωρούσε ούτε κατά διάνοια στην τσέπη ενός παντελονιού και δεν θα ήταν καθόλου πρακτική να την κουβαλάς 24/7 μαζί σου. Όπως εξηγεί στον παρακάτω οδηγό…):
Οδηγός αγοράς compact cameras. To Mega ψέμα των Megapixels…

Save

Save

Τα μακρινά ξάδελφια του Μπουτάρη και η έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής

parkarisma xoras

O κλασικός Ελληναράς.
Που όταν είναι να κάνει την δουλειά του γράφει ολοκληρωτικά τους πάντες εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.
Που ούτε καν του περνάει από το μυαλό να κάνει τον παραμικρό συμβιβασμό στα θέλω του και το εγώ του.
Που δεν τον ενδιαφέρει κανένας άλλος και τίποτα, μόνο ο εαυτούλης του.
Που το βάζει όπου βρει και τον βολεύει χωρίς να τον νοιάζει τίποτα.
Που κάπως έτσι μάλλον βάζει και την ψήφο του…
Σε αντίθεση με τον μπροστινό του που ναι μεν επίσης παρανομεί αλλά με αυτή την παρανομία του ούτε τον μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κλείνει, ούτε τους πεζούς εμποδίζει, αφού αφήνει σε όλους χώρο ικανό να κινηθούν άνετα στο μεγάλο πεζοδρόμιο.
Ακόμη και μια μαμά με καροτσάκι.
Μέχρι να πέσουν πάνω στον άλλον…
Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται αστυνομία ή τροχαία…
Μια υπηρεσία που να τιμωρεί την έλλειψη μέτρου χρειάζεται.

Που να δίνει κλήσεις στην εξόφθαλμη επίδειξη έλλειψης κοινής λογικής και της ολοκληρωτικής ανυπαρξίας σεβασμού στους υπόλοιπους χρειάζεται…

Και που ταυτόχρονα να παραδίδει με παραδειγματικές πράξεις-μαθήματα.

Ποιος να το κάνει όμως και πως;

Και με ποια δική του παιδεία που να διδάσκει/εκπαιδεύει στα απλά και θεμελιώδη, το μέτρο και την κοινή λογική;

Η χι κυβέρνηση που συμπεριφέρεται ακριβώς όπως κι αυτός ο τύπος;
Που σαν κόμμα δεν το νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από του δική του ευημερία, με την απόκτηση και διατήρηση της θέσης/εξουσίας με κάθε μέσο;

Και που όταν την αποκτά μπορεί να υποστηρίζει το γράμμα του (δικού της) νόμου μόνο όταν εφαρμόζεται στους άλλους, αλλά για τις δικές της πράξεις το παίζει…Κινέζα και εμφανίζει ιδιαίτερη ηθική ευελιξία;Η χι κυβέρνηση που ενώ σαν κόμμα καυτηριάζει τους προηγούμενους για κάθε διαγραφή, γιατί αυτό λέει το εγχειρίδιο για τον εντυπωσιασμό των δικών της προβάτων, στο πρώτο θέμα που προκύπτει διαγράφει τους δικούς της που λένε ΟΧΙ ενώ σαν κόμμα αντιπολίτευσης τους διέγραφε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο;

Και που οδήγησε σε μια άλλη κυβέρνηση που το προχώρησε ένα βήμα παραπάνω και έκανε ΝΑΙ το ΟΧΙ; Κι όχι μόνο το δικό της σαν κόμμα, μα των ίδιων των πολιτών, προτού διαγράψει τους δικούς της…Μα αυτός ο τύπος είναι η χι κυβέρνηση και μόνο το χικ μπορεί να μπει σαν μια κάποια  λεζάντα-αιτιολογία στην συντριπτική πλειοψηφία των πράξεων της όπως και της δικής του. Στην ίδια γη γεννήθηκαν και με την ίδια νοοτροπία μεγάλωσαν…Κι αν δεν μπορεί η κεντρική εξουσία, ποιος να το κάνει και πως;
Μήπως ο χι τοπικός άρχοντας;

Ο προηγούμενος τοπικός άρχοντας που ήταν επίσης μόνο λόγια ταμπέλας και που (βλέπε Παπαγεωργόπουλος) αδιαφορούσε για οτιδήποτε βαρετό, πέρα από την εικόνα του σαν εικόνα και έκαναν τα ποντίκια πάρτι στα οικονομικά του δήμου και στο τέλος τσαλακώθηκε και αυτό το μόνο που τον ενδιέφερε και που οδήγησε στον επόμενο;
Μπουτάρης, το πιο συστημικό τρολλ

Στον επόμενο (βλέπε Μπουτάρης) που παρά τα όσα έλεγε και την εικόνα που κατάφερε να περάσει, αυτή την ίδια έλλειψη μέτρου την έχει έμφυτη και την αποδεικνύει μάλιστα και με πανομοιότυπες συμπεριφορές σαν τον τύπο με το αυτοκίνητο της πρώτης φωτογραφίας;

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Οι φωτογραφίες είναι του Χαρίλαου Παπαδόπουλου και αναρτήθηκαν στο http://makpress.blogspot.com/2014/12/blog-post_586.html

Μα αυτός ο τύπος είναι ο χι δήμαρχος!
Που τον νοιάζει μόνο το έξω (λαμποκοπάει το αυτοκίνητο, ούτε ίχνος σκόνης) χωρίς να χαλάει την ζαχαρένια του για…«πεζά πράγματα» κι ας στο τέλος γυρνάνε μπούμερανγκ…
Που μπορεί ενώ είναι παρκαρισμένος έτσι να στηλιτεύει ταυτόχρονα κάποιον που κλείνει ράμπα ΑΜΕΑ….

Κι αν δεν μπορεί ο τοπικός άρχοντας μήπως η πρωτοβάθμια μονάδα μιας κοινωνίας;
Μήπως ο χι ανώνυμος πολίτης;
Ο πολίτης με το αυτοκόλλητο ή το χαρτάκι στο χέρι;

Μα ο τύπος αυτός είναι και ο χι πολίτης!
Που επίσης χωρίς διάθεση να κουράσει το μυαλό του (αν όχι ικανότητα να το χρησιμοποιήσει), θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι με τον ξάδελφο του Μπουτάρη με το Ford Mondeo και τον μπροστινό του, που προσπαθεί να μην έχει σχέση μαζί τους.

Γιατί δεν έχει έλλειψη σε διάθεση για ανιδιοτελή δράση και χαρτάκια-αυτοκόλλητα, αλλά έχει έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει διαχωρισμούς εκεί που πρέπει, ώστε να παίρνει αποφάσεις βάση των συγκεκριμένων δεδομένων-συνθηκών που κάνουν κάθε περίπτωση διαφορετική κι έτσι να δίνει/διδάσκει το σωστό παράδειγμα στους τρίτους

Όπως ο συγκεκριμένος οδηγός που μπορεί να είναι καλός-χρυσός σαν άνθρωπος, αλλά σαν πολίτης παίρνει μηδέν για την έλλειψη διάθεσης ή ικανότητας να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε…

Επειδή ο κάθε νόμος, ανάλογα πόσο καλός ή κακός είναι και πως εφαρμόζεται, το μόνο που μπορεί να καθορίζει είναι τα όρια στο πόσο ανήθικος/πόσο συχνά, επιτρέπει να γίνεται ένας πολίτης.

Αυτό όμως που κάνει την μόνιμη διαφορά και δίνει διάρκεια στην ποιότητα μιας κοινωνίας, ιδιαίτερα στην καθημερινή συμβίωση μας στον ίδιο χώρο και που κάνει την ανάγκη για χρήση νόμων περιορισμένη στα πολύ σοβαρά, είναι η παιδεία και η εκπαίδευση στην χρήση του μέτρου και της κοινής λογικής.

Ένα τρίπτυχο που νομοτελειακά φέρνει δίκαιους συμβιβασμούς και αλληλοσεβασμό στην αντιμετώπιση των κοινών καθημερινών προβλημάτων-καταστάσεων.

Για να εφαρμοστεί όμως σε μεγάλη κλίμακα πρέπει να γίνει στόχος και τρόπος ζωής για την πλειοψηφία, ώστε να επιβληθεί από μόνο του…
Φυσικά, νομοτελειακά, χωρίς την ανάγκη χρήσης νόμων…

Και που στο επόμενο επίπεδο δημιουργεί άλλες δυναμικές.
Που με αφετηρία τους πολίτες οδηγεί σε άλλο δρόμο και τους πολιτικούς.

Κάτι που επιστρέφει ποικιλοτρόπως στους πολίτες απελευθερώνοντας για παράδειγμα δυνάμεις και πόρους που τώρα απασχολούνται/ξοδεύονται με άπειρα μικρά, να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία πρέπει να υπάρχουν και να μην έχουν και άλλοθι αν αποτυγχάνουν…

Αλλιώς θα παρκάρουμε την χώρα σαν αυτόν τον τύπο, ψηφίζοντας μονίμως -και σε όλα τα επίπεδα- όμορφες εικόνες και λόγια από τους εκάστοτε απόμακρα ωραίους και εντυπωσιακούς δήθεν σοβαρούς Σαμαράδες και Παπαγεωργόπουλους, που θα μας οδηγούν να καταλήγουμε στα μακρινά ξαδέλφια μας, τους εκάστοτε Τσίπρες και Μπουτάρηδες και τανάπαλιν…