Category Archives: Θεσσαλονίκη

Να δικαιολογήσουμε κάποτε το όνομα Ηρακλής…

Σε ένα κτήμα εντατικής μονοκαλλιέργειας με κατεστραμμένο το χώμα από τη κακή χρήση, εφόσον δεν μπορούν να αλλάξουν όλο το χώμα (εκτός κι αν το αγοράσει, για τους δικούς του λόγους, κάποιος επιπέδου Μπιλ Γκέιτς που έχει την οικονομική δυνατότητα να κάνει αυτό που φαντάζει αδύνατο) εφαρμόζουν την αγρανάπαυση μέχρι αυτό να αποκτήσει και πάλι τις «βάσεις» για να μπορέσει να υποστηρίξει ένα σωστό αποτέλεσμα.

Γιατί χωρίς βάσεις δεν πας πουθενά
Και μια, δυο, τρεις σεζόν στη σειρά με σκάρτο-ανύπαρκτο προϊόν χαλάνε περισσότερο το brand name του παραγωγού από ένα time out.

Κάτι που έπρεπε να κάνουμε αλλά δεν κάναμε, δίνοντας το περασμένο καλοκαίρι το κτήμα στον πρώτο τυχόντα λες κι ήταν καυτή πατάτα που θέλαμε να ξεφορτωθούμε από πάνω μας, χωρίς να καταλαβαίνουν αυτοί που το έκαναν πόσο χειρότερο ήταν αυτό από το να παραμείνουμε στη τελευταία παραγωγή.

Στη τελική να μη κάναμε ολική αγραναύπαση αλλά να επιλέγαμε να κινηθούμε και πάλι σε «ερασιτεχνικά» επίπεδα παραγωγής, για τη προσωπική μας κατανάλωση.
(για όσους μπερδεύονται και παίρνουν κατά λέξη τη παρομοίωση του κτήματος.

Κι όταν έχουμε περάσει παρόμοια φάση το ’14 που χωρίς να έχουμε ανθρώπους να ελέγξουν δώσαμε την ομάδα σε έναν φτωχοδιάβολο από τον Καναδά με ψυχασθενικές τάσεις μεγαλομανίας, θα έπρεπε να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί.

Δώσανε το κτήμα λοιπόν για μεγαλύτερη παραγωγή χωρίς να καταλαβαίνουν πως το κτήμα δεν χάνεται σαν κτήμα αν δεν βάλεις καινούργια σπορά για παραπάνω προϊόν, το χωράφι όμως καταστρέφεται αν δεν πρέπει να σπείρεις και το κάνεις.
Ειδικά όταν στοχεύεις σε προϊόν «ανώτερης» κατηγορίας…

Υ.Γ.
Αυτή την έλλειψη διορατικότητας και ψυχρού μυαλού που να οδηγεί σε σωστές αποφάσεις την είχε ανέκαθεν αυτός ο σύλλογος. Καλά, ήσυχα ανθρωπάκια που έμεναν στον ρομαντισμό και σε «ηθικές» οφειλές τρίτων προς τον σύλλογο αντί να χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι και να παίρνουν ο,τι δικαιωματικά μας πρέπει.

Πως να μη μας συμπαθούν όλοι οι άλλοι;
Αντί να μας σέβονται αν όχι να μας φοβούνται, μας χτυπούσαν/χτυπάνε με συμπάθεια τη πλατούλα και το κεφάλι σαν κουτάβια.

Γιατί αυτό είχε αυτός ο σύλλογος για διοικήσεις, αγαθιάρικα κουταβάκια
Όταν ένα κτήμα, αυτό που χρειάζεται είναι σκυλιά-φύλακες.
Που μονοί μας αφαιρέσαμε από τον ποδοσφαιρικό (κατά κύριο λόγο) Ηρακλή τη λεοντή, μόνο που δεν την αντικαταστήσαμε με κάποιου άλλου δυναμικού ζώου, αλλά με ενός που δεν προκαλεί θαυμασμό και δέος σε κανένα.

Για να γίνει κατανοητό, δεν μας μισούν αλλά ούτε και μας αγαπούν.
Μας συμπαθούν…Τεράστια η διαφορά, για όποιον το καταλαβαίνει…

Μας πήραν π.χ. ένα χωράφι που είχαμε για γήπεδο, μας άφησαν δυο άλλα χωράφια και για δεκαετίες (σχεδόν 60 χρόνια, γιατί το δεκαετίες είναι απατηλά αόριστο) ενώ οι άλλοι δυο τα δικά τους χωράφια που αντάλλαξαν τα έκαναν -σχεδόν αμέσως- γήπεδα, εμείς δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε το ίδιο και τα αφήσαμε χωράφια.

Δικαιολογίες θα βρουν κάποιοι άπειρες αλλά η πραγματικότητα δεν καταλαβαίνει από τέτοιες.

Μέχρι σήμερα λοιπόν δεν δικαιολογούμε με τίποτα το όνομα του ημίθεου-θεού Ηρακλή, μοιάζει πως δεν μαθαίνουμε με τίποτα και το λάθος αντί να γίνεται άθλος αντικαθίσταται από ένα επόμενο λάθος κοκ…

Που αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα αρκεί μια «ερασιτεχνική» παραγωγή ή μια αγρανάπαυση για να επανέλθει το κτήμα στα επίπεδα που αξίζει να βρίσκεται και κάθε επόμενο λάθος οδηγεί μαθηματικά στο να περιμένεις τη σωτηρία μόνο από τη τύχη.

#Ηρακλής_restart

 

Advertisements

Διαδραστικές παραστάσεις από την εποχή της Τουρκοκρατίας…

IMG_20190321_102732_415

Αποκεντρωμένη Περιφέρεια, Ελλάδα, 2019.
Λιγότερη κίνηση έχει στο πιο κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης εν μέσω εκπτώσεων.
Για πράγματα που σε όλες τις Ευρωπαϊκές -και γενικά σοβαρές ανά τον πλανήτη- χώρες γίνονται εδώ και πολλά χρόνια ηλεκτρονικά.

Που σε εμάς δεν γίνονται ούτε με φυσική παρουσία γιατί μπορεί να λείπει ο ένας από τους δύο υπαλλήλους, να πέφτει και το σύστημα και χαρτάκι προτεραιότητας γιοκ.

Αλλά στη χώρα που έχει μείνει στο δημόσιο που είχαν συστήσει οι Οθωμανοί, κοπανάμε μια νέα ταμπέλα-τίτλο σε μια υπηρεσία-θεσμό-οργανισμό κλπ κι όλα Ο.Κ.

Α! Όλα κι όλα!
Στα βαφτίσια είμαστε πολύ καλοί και με δημιουργική φαντασία.

Στο να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος που να συντηρεί τη ραχοκοκαλιά του λιποβαρούς σώματος του για να υπηρετεί το άτομο-ιδιώτη-πολίτη, που με τη σειρά του θα το ανταμείβει και θα το προσέχει κι όχι να διατηρούμε ένα απαρχαιωμένης νοοτροπίας κρατικό μηχανισμό που όλοι ιδρώνουν για να σηκώνει η ράχη του όλους όσους είναι γαντζωμένοι πάνω του, είναι που τα χαλάμε

Πως αλλιώς θα εκλέγονται όμως οι περιφερειάρχες (και οι δήμαρχοι και οι βουλευτές που ονειρεύονται να γίνουν υπουργοί κοκ) αν δεν έχουν δημόσιους υπάλληλους να διορίσουν, να χαϊδέψουν, να προωθήσουν;

Να κάνουν (και να κρίνονται γι αυτό) έργο;
Ποιος ανόητος θα διάλεγε το δύσκολο από το εύκολο;
Το YOLO έχουμε σαν σλόγκαν και οι πολίτες και οι πολιτικοί.
Κι αφού ζούμε μόνο μια φορά, τι μας νοιάζει για τους άλλους και το μετά;

Σοβαροί να είμαστε λοιπόν.
Δεν θα πετάξουμε τόση προσπάθεια που έβαλαν εκατομμύρια Έλληνες τόσων γενεών για να χτιστεί/συντηρηθεί το πελατειακό κράτος και να δημιουργεί το σύστημα πολιτικές πυγολαμπίδες που «λατρεύονται» από αδαείς πολίτες, γιατί απλά εκτίθενται στα φώτα των ΜΜΕ και λάμπει η -συνήθως φουσκωμένη από τη καλοπέραση– κοιλιά τους, από τα οφέλη του τριψίματος του πισινού τους στη καρέκλα…

Το μόνο παρήγορο είναι πως μας τελειώνουν σιγά-σιγά οι «έχω μπάρμπα στη Κορώνη» αγράμματοι αγροίκοι που την έβλεπαν εξουσία και όλοι οι υπάλληλοι που συνάντησα (όσες φορές χρειάστηκε να βρεθώ για παράδειγμα στον συγκεκριμένο οργανισμό) διαθέτουν -πλέον- ευγένεια, τρόπους και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ακόμη και σε ένα δημόσιο που μας έμεινε…αμανάτι από την Τουρκοκρατία.

Δεν φταίει αυτό, η νοοτροπία μας σαν πολίτες που έχει μείνει παγιδευμένη στα χρόνια της σκλαβιάς και μας βγάζει τον Καραγκιόζη τα φταίει…

Καραγκιόζη που κρατήσαμε-υιοθετήσαμε από τη Τούρκικη λαϊκή παράδοση, μαζί με όσα κουτοπόνηρα, ψευτό-καταφερτζίδικα μας έχουν φέρει απλά να επιβιώνουμε ως χώρα και λαός (όπως κι εκείνος) και να μην έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός από τότε…

Μόνο που ο Καραγκιόζης, ενώ ήταν/είναι μια γλυκόπικρη σάτιρα όλοι γελούσαν/γελάνε χαζοχαρούμενα σαν να έβλεπαν/βλέπουν κωμωδία, χωρίς να βλέπουν τον εαυτό τους ως τον παραγωγό των σκιών…

Γι αυτό κι έχουμε καταντήσει τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, ένα σκοτεινό, άσχημο θέατρο που δεν βγάζει ούτε τα έξοδα του, με τις κάκιστες παραστάσεις που ανεβάζει καθημερινά

Διαδραστικές παραστάσεις σαν αυτή που παρακολούθησαν συμμετέχοντας σήμερα 21/3/19 εκατοντάδες πολίτες-συναλλασσόμενοι.
Παραστάσεις που εμείς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, βοηθάμε να μπορούν να ανέβουν, όπως και όλες τις προηγούμενες.

Που όταν ακούς κάποιες φορές κάποιους να ωρύονται ψάχνοντας τους υπαίτιους, σου έρχεται να τους αρπάξεις και να τους πας μπροστά σε ένα καθρέπτη.
Αν και άδικος κόπος γιατί θα δουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους…

Υ.Γ.
Απλά για την ιστορία η αναφορά της ημερομηνίας, αφού και το 2029 ίδιες καταστάσεις θα βιώνουμε, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε αλλάξει σαν λαός ώστε να παράγουμε άλλους πολιτικούς που θα κάνουν πράξη την εντολή μας για μια εκ βάθρων αλλαγή.

Μπορείς; Δυστυχώς,όχι!

ekloges-dimos-thessalonikis

Edit: 7/5/19
Μια (ακόμη μία) αστεία που ακούει στο όνομα Μαρία Πασχαλίδου, πρόεδρος του ΚΕΔΗΘ, έκανε αυτό που κοντεύει να γίνει συνήθεια ανάμεσα στους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, να πουλάνε αυτούς που τους εμπιστεύονται μια θέση στα ψηφοδέλτια.

Αφού λοιπόν συμφώνησε με τον Λεκάκη και το διαφήμιζε με αναρτήσεις κλπ έκανε μια τσουπ και ξαφνικά βρέθηκε στη παράταξη της Νοτοπούλου!

Και όταν άρχισαν να τη κράζουν έσβησε τις παλιές αναρτήσεις (ίσως και το λογαριασμό της) στο f/b.
http://makpress.blogspot.com/2019/05/facebook.html
Και τέτοια πολιτικά ανήθικα άτομα μπορεί κάλλιστα να ψηφιστούν αφού σπάνια ψηφοφόρος ενδιαφέρεται να μάθει το ποιόν του καθενός. Οι περισσότεροι εξάλλου ψηφίζουν για το έθιμο.

Έτσι, ακόμη κι αν ο άλλος δεν είναι ευρέως αναγνωρίσιμος (π.χ. αθλητής) κάποιες φορές αρκεί ένα επίθετο που θα τραβήξει το μάτι (κι ας μην αξίζει αυτός που το φέρει από θέμα ικανοτήτων ή ήθους) γι αυτό και κάποιες άλλες φορές άτομα που και αξίζουν και έχουν και επίθετο που χτυπάει στο μάτι (π.χ Μάτης) μπορεί να μη τα προσέξουν καν…
Όταν λοιπόν είναι και θέμα τύχης, γιατί να μη πηδάει ο υποψήφιος από παράταξη σε παράταξη για να δοκιμάσει τη δική, του φερόμενος/η ανήθικα;

θα τον ψάξει ή θα τον κρίνει κανείς;

 

Μπήκε κι αυτή λοιπόν στη λίστα των ακατανόμαστων, μαζί με τον πρώην ποδοσφαιριστή τον Αλέξη Αλεξίου που κλώτσησε τον Κυριζίδη, σε μια πόλη που οι πολίτες-ψηφοφόροι θα επιβεβαιώσουν για μια ακόμη φορά το ότι -δυστυχώς- δεν μπορούν…

 

Αρχική δημοσίευση (8/3/19):

Μετά το πολιτικό πτώμα (Ψωμιάδης) και την δέσμευση του να καταργήσει το μοναδικό σωστό που έκανε η διοίκηση Μπουτάρη (πασαλάκια) αντί να δει πως θα κάνει το επόμενο βήμα ώστε να βελτιώσει περαιτέρω τη κατάσταση, άλλο ένα πολιτικό απολίθωμα (Ταχιάος) έκανε επίδειξη της παλαιοκομματικής νοοτροπίας και της έλλειψης πολιτικού ήθους όταν αφορά εκλογές/θέση/καρέκλα.

Και μάλιστα διπλή.
Πράξη πρώτη, έκλεψε υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο από τον Μάκη Κυριζίδη.

Εννοείται με την αγαστή συνεργασία του υποψηφίου που -προφανώς- μετά το πλεύρισμα του από τον εκλεκτό της ΝΔ, αφού στο πρόσωπο του είδε ένα αναγνωρίσιμο άτομο που θα του έφερνε ψήφους (όπως έγινε με τις ευρωεκλογές και τον Ζαγοράκη) πούλησε τον άσημο και επέλεξε αυτόν που θεωρεί πιο σίγουρη οδό προς την εκλογή του, δείχνοντας πόσο λίγο μετράνε γι αυτόν τα προγράμματα και οι θέσεις του κάθε υποψήφιου δημάρχου.

(Ο λόγος για τον Αλέξη Αλεξίου που σε μια χώρα με σοβαρούς πολίτες, γι αυτή του και μόνο τη πράξη θα έπρεπε να θεωρείται σίγουρο πως θα τιμωρηθεί με τη μη εκλογή του).
Πράξη δεύτερη, σε ραδιοφωνική συνομιλία του με τον Γιάννη Μυλόπουλο, όταν νόμισε πως βρίσκεται εκτός αέρα είπε για τον συνομιλητή του «Άσε τον ρε τώρα, γάμησε τον τον μαλάκα χα χα«
Το ηχητικό (από το 9:25):

https://soundcloud.com/user-152996353/0gdcaryxgyay#t=9:25

Τα πράγματα είναι απλά.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως το σάπιο, μέσα σε καινούργια συσκευασία ή απλά με μια καινούργια ετικέτα, παλαιοκομματικό σύστημα θα είναι ελκυστικό στους πολίτες, ακόμη κι αν αφορά τον μικρόκοσμο τους (δημοτικές εκλογές) αυτά θα συμβαίνουν διαρκώς.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως ο πολίτης βαριέται να ψάξει, να μάθει, να βρει, να ανακαλύψει μόνος του και στέκεται μόνο σε όσα του πλασάρει το σύστημα, μέσα από ΜΜΕ που άμεσα ή έμμεσα, από επιλογή ή από ανάγκη (π.χ. διαφημίσεις-δωράκια), ακολουθούν συστημικές γραμμές, ακόμη κι αν τον αφορά σε απόλυτο βαθμό τη ζωή του (δημοτικό συμβούλιο) αυτά θα συμβαίνουν συνεχώς.

Παλαιοκομματικό σύστημα που εκ των πραγμάτων επιλέγει αυτούς που το εκφράζουν και αυτούς που εμπιστεύεται πως θα το υπηρετήσουν.
Είτε όταν στρέφεται εντός της δεξαμενής του είτε όταν ψωνίζει από το πανέρι.

Ακόμη κι όταν ξεγελάει τους πολίτες με κάτι που μοιάζει «εξωτικό» όπως έγινε με το τρολ-δήμαρχο, τον Μπουτάρη.

Αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να στηριχθεί από την τότε νέα αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια σημερινή κυβέρνηση.

Που –αυτό είναι που πρέπει να γίνει αντιληπτό από ΟΛΟΥΣ και αφορά ΟΛΟΥΣ τους υποψηφίους που στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας– στο πρόσωπο του δεν βρήκε τον καλύτερο για την πόλη αλλά τον ιδανικότερο για να τους δώσει τη νίκη.

Που έφερνε μια νέα εικόνα σε σχέση με τη κλασικό πολιτικό κι ήταν θελκτικός σε όσους -και με το δίκιο τους- αηδίασαν από τους ξύλινους πολιτικούς σαν τον Παπαγεωργόπουλο που άφησε τον δήμο έρμαιο ποντικών και αρουραίων που έφαγαν δεκάδες εκατομμύρια κάτω από τη μύτη του και άμεσα ή έμμεσα τρολάρισαν με τη ψήφο τους.

(Όπως τρολάρισαν για παράδειγμα με τον -ο,τι να ‘ναι- Ψινάκη στο Μαραθώνα.
Κι όταν κάηκε ο κόσμος τον τρολάρισε, όπως τρολάρισε όλους όσους τον ψήφισαν και όταν έκοψε στη μέση τον μαραθώνιο για να περάσει με το αυτοκίνητο του.)

Αλλά πέρα από αυτό το εικονικά καινούργιο και διαφορετικό, μηδέν εις το μηδέν, μηδέν.

Γι αυτό και για όποιον έζησε τη πόλη, ο Μπουτάρης αποδείχθηκε πιο παλιός από τους παλιούς.

Τα παραδείγματα περί της αποδείξεως του παραπάνω, περισσότερα από αρκετά για όποιον δεν φοράει κομματικές παρωπίδες και –σημαντικό– ζει στη πόλη.
(για τους Αθηναίους π.χ. που έβλεπαν την εικόνα που του έφτιαχναν τα ΜΜΕ, ήταν ο καλύτερος όλων)
1) O Μπουτάρης, οι γάιδαροι και τα πρόβατα
2) Ο Τόμας Εντουαρντ Λόρενς και η πλατεία Αριστοτέλους

Όπως πιο παλιά από τους παλιούς αποδεικνύεται και η Νοτοπούλου, που ίσως ξεγελάει κάποιους λόγω ηλικίας. Νεότατη όσον αφορά τη βιολογική της ηλικία, υπερβολικά γριά σαν πολιτικός.

Γιατί κανένα κόμμα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον δήμο.
Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η νίκη σαν πλήγμα στο αντίπαλο κόμμα.

Που όλες (χωρίς εξαίρεση) τις φορές καταλήγει να δημιουργεί μια πληγή στη πόλη.
Που κάνει τη καθημερινότητα διαρκώς χειρότερη και έχει δημιουργήσει μια παγιωμένη κατάσταση που βάζει στον πάγο οποιαδήποτε σκέψη του πολίτη για μια καλύτερη επόμενη μέρα.

Γιατί ακόμη και μια καλή ιδέα που εφαρμόζει κάποιος, αν αυτός είναι δεμένος με το παλιό και το σύστημα, η αντίδραση και η μη αποδοχή της γίνεται σχεδόν αντανακλαστικά.
Ακόμη κι αν του δίνει τα εύσημα κάποιος που τον πολέμησε λυσσαλέα για όλα τα άλλα.
https://www.facebook.com/haris.tz/posts/10218822812825273

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μπαίνει στο κάδρο του πολίτη η πόλη αλλά βλέπει το κόμμα που έχει κρεμάσει το πορτραίτο του δημάρχου στον τοίχο του δημαρχείου.

Έχεις λοιπόν την πολιτική αντίληψη σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος πως είναι προς το συμφέρον σου να αφήσεις εκτός της φωτογραφίας της πόλης όλο το πολιτικό σύστημα εξουσίας;

Έχεις την πολιτική ικανότητα σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος να αφήσεις εκτός όλους αυτούς και να βάλεις μέσα στο δημαρχείο και το δημοτικό συμβούλιο μόνο νέους και ανθρώπους που δεν είναι κάτω από την ομπρέλα κομμάτων εξουσίας;

Δυστυχώς όχι!

Όπως δεν την είχες και στις εκλογές του ’12 (κι ας είχες δύο κολλητές ευκαιρίες) να αφήσεις εκτός τα μεγάλα κόμματα δημιουργώντας ένα πολιτικό σοκ. Αντί αυτού, δημιούργησες ένα νέο ΠΑΣΟΚ που σαν κυβέρνηση άλλαξε σε ένα δεξιό μόρφωμα και πλέον κοντεύει να μεταλλαχθεί σε ένα απολυταρχικού τύπου καθεστώς…
Αν την έχεις, ιδού ο Δήμος ιδού και το πήδημα που μπορείς να ρίξεις ξεπερνώντας το παλαιοκομματικό σύστημα.


Μπορείς
, έστω εκεί που αφορά τον πυρήνα της καθημερινότητας σου, το δήμο, να αφήσεις εκτός Ψωμιάδη, Ταχιάο, Νοτοπουλού, Βούγια, Ορφανό και το υπόλοιπο κακό συναπάντημα και στις 27 Μαΐου να είναι στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου δημοτικοί σύμβουλοι μόνο από Ρακκά, Κυριζίδη, Ζέρβα, Λεκάκη και όλους τους υπόλοιπους (ψάξε και λίγο, μη το περιμένεις από τα ΜΜΕ, δεν πρόκειται ούτε να τους αναφέρουν, αλλά ούτε και στο πιάτο) και να τους οδηγήσεις να συνεργαστούν και να βάλουν τα φρέσκα μυαλά τους να εργαστούν για το καλό της πόλης;

Αν το κάνεις αυτό, τους αναγκάζεις να αφήσουν μικρο-εγωισμούς στην άκρη (και τα όποια δικά τους κατάλοιπα κομματικής/ιδεολογικής οπτικής) και τους ωθείς να δώσουν τα χέρια για την πόλη. Γιατί εσύ, ο πολίτης-ψηφοφόρος, γιατί εσύ, ο πολίτης-εντολέας τους δείχνεις πως μπορείς να αφήνεις στην άκρη την κομματική ψήφο και να ψηφίζεις για την πόλη.

Γιατί η πόλη δεν ακολουθεί πολιτικές ιδεολογίες.
Δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε κεντρώα, ούτε δεξιά.

Το μόνο που μπορεί να είναι μια πόλη είναι όμορφη και ανθρώπινη για τους πολίτες της.

Κάτι που κανένας από τους παλιούς και όσους εναγκαλίζονται με τα κόμματα δεν μπορεί να το προσφέρει, μόνο να το στερεί μπορεί.

Υ.Γ. 1
Για να καταλάβεις τι καθοδηγούμενο φυτό σε θεωρούν, αυτός που έκανε την πιο ουσιαστική αντιπολίτευση στον δήμο ήταν ο Ρακκάς και δεν τον παίζει κανένα ΜΜΕ της πόλης εκτός (και προς τιμήν τους) από το Makpress.
http://makpress.blogspot.com/2016/09/blog-post_676.html
http://makpress.blogspot.com/2019/02/blog-post_0.html

Υ.Γ. 2
Όπως ακριβοδίκαιη και εύστοχη αντιπολίτευση έκανε παλιότερα ο Χρήστος Μάτης κι εσύ απέδειξες τι φυτό είσαι αφήνοντας τον εκτός δημοτικού συμβουλίου.
(Ποιος είναι ο Χρήστος Μάτης, ε;)

Υ.Γ. 3
Τι θα αποδείξεις τώρα;
Στο στοίχημα πάντως το «Μια από τα ίδια» παίζεται στο 1,05 και αν και είναι πολύ μικρό ως ποσοστό, αναμένεται να φορτωθεί τόσο που σε λίγο καιρό θα είναι κλειδωμένο.Στο χέρι σου και στη ψήφο σου είναι να οδηγήσεις τις εταιρείες να χάσουν γιατί θα επιλέξεις αυτούς που δεν υπολογίζουν (ούτε οι εταιρείες ούτε τα κόμματα που και αυτά εταιρείες είναι, που όλες τους στοιχηματίζουν και κερδίζουν στο ότι δεν ξέρεις να διαλέξεις το σωστό)

Μπορείς ρε;

Μη βάζετε φίλτρα στην ιστορία του Ηρακλή σαν να είναι φωτογραφία στο Ιnstagram…

Iraklis-2014

Επειδή κάποιοι μπαίνουν σε συγκινησιακά λανθασμένες οδούς, αναπολώντας υπό λάθος πρίσμα το παρελθόν του Ηρακλή, ένιωσα πως έπρεπε να γράψω ένα άρθρο γι αυτό…

Τελευταία φορά που έγραψα στο μπλογκ για τον Ηρακλή ήταν το 2014 που δυστυχώς δικαιώθηκα και θα είμαι ευχαριστημένος αν το 2019 μπει ένα οριστικό τέλος στη διοικητική (και κατ επέκταση αγωνιστική) ανυποληψία της ομάδας.
Μιας ομάδας που έχει τη δυναμική του ονόματος να βρεθεί εύκολα εκεί που της αξίζει.

Κι αυτό το έδειξε όταν με τα ψέματα (εποχή Παπαθανασάκη) έκανε μια πορεία που κατέληξε στις 20.000 κόσμου στο παιχνίδι των play off με την ΑΕΚ…Επειδή όμως βλέπω πολλούς να αναπολούν εποχές Θεοδωρίδη, με το στερεοτυπικό «ναι αλλά τότε δεν κινδυνεύαμε, ναι αλλά τότε ήμασταν στην Α….» ένιωσα πως πρέπει να γράψω, γιατί είναι λάθος να γίνονται συγκρίσεις του τότε με το σήμερα.

Γιατί βλέπω πολλούς φίλους να αφήνουν το χρόνο να λειτουργεί ως φίλτρο που θολώνει την εικόνα που ανασύρουν από τη μνήμη τους, με αποτέλεσμα να λειαίνονται οι απεικονίσεις και να μοιάζουν όλα ονειρικά και όμορφα.

Εικόνες σαν αυτές που παράγουν όσοι (κυρίως όσες) νιώθουν την ανάγκη να χρησιμοποιούν φίλτρα στο Instagram. Όμορφες αλλά αλλοιωμένες όσον αφορά τη πραγματική εικόνα.

Μπορεί και αυτοί οι φίλοι να το έχουν ανάγκη, να δημιουργήσουν όμορφες εικόνες από το παρελθόν του ποδοσφαιρικού Ηρακλή στο μυαλό τους.
Όταν όμως το παρακάνουν με τα φίλτρα, δεν δημιουργούν μια απλά πειραγμένη ωραιοποιημένη φωτογραφία αλλά κάτι παντελώς ψεύτικο και εκτός πραγματικότητας.

Όπως κάνουν με το να βάζουν στην εξίσωση του θετικού και τον αείμνηστο…

Ο Θεοδωρίδης λοιπόν κληρονόμησε μια έτοιμη ομαδάρα κι αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Μια ομάδα με το καλύτερο κέντρο που πάτησε ποτέ το χορτάρι στα ελληνικά γήπεδα για την οποία όχι μόνο δεν έβαλε λίγο το χέρι στη τσέπη, να πάρει το μοναδικό παίκτη που χρειαζόταν, έναν γνήσιο σέντερ φορ περιοχής και να μαζεύει τίτλους η ομάδα, την είχε σχεδόν πάντα ένα κλικ πίσω από τις θέσεις της Ευρώπης και αντί να βρίσκεται στις κληρώσεις της UEFA σχεδόν κάθε χρόνο, χάριζε ιστορίες δόξας στη κάθε γειτονιά.

Άλλες ομάδες ξεχρέωναν ευρωπαϊκές τιμωρίες στο χαλαρό τερματίζοντας πάνω από τον Ηρακλή όποτε το χρειαζόταν, σε άλλες χάριζε την Ευρώπη σε άκομψα στημένα μπαράζ για δήθεν διαμαρτυρία (γελάνε και οι πέτρες), σε άλλες χάριζε κύπελλα με «απολύσεις» προπονητή ενώ η ομάδα ετοιμαζόταν για τελικό…

Μέχρι και ο -καθόλα συμπαθής- Αθηναϊκός έγραψε μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, την εποχή του Θεοδωρίδη που κάποιοι τον αναπολούν.

Πέτρος Θεοδωρίδης που ήταν και για σειρά ετών αντιπρόεδρος της τότε ΕΠΑΕ-ΕΠΟ και υποτίθεται θα έπρεπε να λύνει και να δένει. Που να μην ήταν κιόλας…

Όταν λοιπόν με εκείνη την σούπερ ομάδα δεν είχε το θάρρος να σε πάει εκεί που εύκολα μπορούσες να πας αλλά προτιμούσε για παράδειγμα λυκοφιλίες με την ΑΕΚ και να σε έχει εκεί που πιο εύκολα μπορούσε, τι ακριβώς νοσταλγούν κάποιοι;

Που πέρα από τη μπαλάρα (με τη κληρονομημένη ομάδα, μη ξεχνιόμαστε) δεν χάρηκες τίποτα από όσα πανεύκολα θα μπορούσες, μέχρι που οι παίκτες εκείνοι άρχισαν να αποχωρούν και άλλοι να πωλούνται (Κωστής, Κωφίδης, Ανατολάκης) χωρίς να αναπληρώνονται (φυσικά και αυτό το έχει κρύψει η συναισθηματική ομίχλη στο μυαλό των περισσότερων εκ των νοσταλγών) και να χάνεις και αυτό το μοναδικό που είχες και σε ξεχώριζε σαν ομάδα.

Κι αν δεν αναγκαζόταν να κρατήσει τον Χατζηπαναγή, για να κρατάει τον κόσμο ναρκωμένο από το όπιο του ποδοσφαιρικού του ταλέντου και να έχει και κράχτη για τον απλό φίλαθλο κόσμο, δεν θα υπήρχε ούτε αυτό να θυμόμαστε.

Δεν θα είχαμε αποκτήσει ούτε αυτόν τον άτυπο τίτλο της πιο θεαματικής ομάδας.
Που όλοι οι αντικειμενικοί ουδέτεροι χαρακτηρίζουν «αδικημένη» από άποψη τίτλων.100% αδικημένη από τη τύχη που από προέδρους με παντελόνια (Ατματζίδης, Περτσινίδης) έπεσε σε ένα τόσο «μικρό» πρόεδρο…

Μέχρι που κατάφερε να τα κάνει όλα να ξεθωριάσουν τόσο πολύ που όχι μόνο δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο τη θέση του, από την οποία έφτασαν να τον σωριάσουν -αγανακτισμένοι από τις διαχρονικές τακτικές του- όχι τίποτα Μάο-Μάο αλλά οι πλέον ήσυχοι και καλόβουλοι -εκείνες τις εποχές- οπαδοί στην Ελλάδα, αλλά πούλησε τον Ηρακλή σαν ταμπέλα βγάζοντας δεκάδες φορές πάνω αυτά που έβαλε όσα χρόνια ήταν πρόεδρος.

Κάνοντας την ομάδα μέρος επιχειρηματικής-κομματικής ανταλλαγής την εποχή του κραχ του Χρηματιστηρίου ανάμεσα στη κυβέρνηση και στον άνθρωπο που εκείνη την εποχή το στήριξε (και τη κυβέρνηση) όσο κανείς άλλος, με τρελές ενέσεις ποσών*, για να μην καταρρεύσει μέσα σε μια μέρα και που δεν είχε κανένα πρόβλημα (όταν από τις διαιτησίες κατάλαβε πως δεν γίνονταν όλα όπως του υποσχέθηκαν και πως έπρεπε να της αφιερώσει πολύ περισσότερο χρόνο γιατί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι η πιο βρώμικη επιχείρηση όλων, κάτι που προφανώς δεν ήθελε να κάνει) να την ξεφορτωθεί σαν ένα απλό ΑΦΜ.

(Αφού πρώτα σαν σωστός επιχειρηματίας έβγαζε την επένδυση που έκανε με τη πώληση Κωνσταντίνου).

Αυτό πληρώνουμε από τότε, με την συμμετοχική ευθύνη φυσικά ενός ΓΣ επικίνδυνα άβουλου (εκείνες τις εποχές) που δεν μπορούσε να ελέγξει τα του πυρήνα του, πόσο μάλλον να λειτουργεί ως θεματοφύλακας εταιρειών με το σήμα του ημίθεου.

Πληρώνουμε όλη αυτή τη πορεία και το ότι αυτός που κάποιοι θολωμένοι από συναισθηματισμούς αναπολούν σε μετέτρεψε σε ένα απλό ΑΦΜ που άρχισε να περνάει από διάφορα χέρια ανεξέλεγκτα μέχρι που έγινε τοξικό.

Δεν θα αρχίσουμε να λέμε -έστω κι αν φαντάζει απόλυτα ρεαλιστικό- πως με έναν Πετρσινίδη να εξακολουθούσε να κρατά το τιμόνι, πίσω από μια σκιώδη διοίκηση-μαριονέτα, ο Ηρακλής, σαν ομάδα και εταιρεία, θα ήταν εκεί που έπρεπε και μπορούσε, ούτε την πιθανή της εξέλιξη σε διοικητικό επίπεδο, με ένα brand name γεμάτο επιτυχίες και όχι πεταμένες ευκαιρίες.

Όμως μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως το ΑΦΜ του συγχωρεμένου Παπαδόπουλου, το χρεώνεται (σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό) ο συγχωρεμένος Θεοδωρίδης που κάποιοι αφελώς αναπολούν…

Κι όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη συνέχεια σε όλα τα παραπάνω, ίσως να έχει ωραιοποιήσει και τη περίοδο της Χούντας, τι να πω…

Κι αυτό δεν είναι θολές αναμνήσεις που κάνουν το παρελθόν να μοιάζει πιο γλυκό και όμορφο (σαν φίλτρο φωτογραφίας στο instagram) αλλά τεκμηριωμένα γεγονότα και η ψυχρή πραγματικότητα…

Υ.Γ.
Όταν η οργανωμένη βάση του Ηρακλή καλεί τον κόσμο να εγγραφεί στον ΓΣ και κάποιοι τοξικοί οπαδοί-φαντάσματα βρίσκουν ευκαιρία να δημιουργούν θεωρίες συνωμοσίας…
(για να καταλάβουμε το γελοίο της θέσης και πραγματικότητα να είναι αυτές θα τις ακύρωνε το ίδιο το κάλεσμα των ….»συνωμοτών» εάν υπάρχει μαζική συμμετοχή της πλατιάς μάζας των οπαδών που δεν ανήκουν στο οργανωμένο κομμάτι)…που σιωπηρά και βολικά τις ασπάζεται η πλειοψηφία, που μεγάλο μέρος της αναπολεί από λάθος οπτική τον Θεοδωρίδη, τότε επαφιόμαστε στη τύχη και μόνο όσον αφορά τη πορεία του Ηρακλή γενικότερα αλλά και του ΑΦΜ σε κάθε εταιρεία που φέρει το σήμα του.

*(όποιος ψάξει τα χρηματιστηριακά αρχεία και δημοσιεύματα της εποχής μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει)

Περιμένοντας τους κατάλληλους πολίτες για επιβίβαση…

Ένα μέσο μαζικής μεταφοράς χρειάζεται πολίτες-επιβάτες για να πεις πως εξυπηρετεί κάποιο σκοπό και δικαιολογεί τον τίτλο του. Αλλιώς είναι απλά ένα παραλληλόγραμμο (συνήθως) άχρηστο κουτί πάνω σε ρόδες.

Το καλό με αυτά τα «κουτιά μεταφοράς ανθρώπων» είναι πως δεν υπάρχει face control στις πόρτες, ούτε κανένας παράξενος κανόνας-προϋπόθεση για το ποιος μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, αρκεί να διαθέτει εισιτήριο ή να πληροί τα κριτήρια δωρεάν μετακίνησης.

Κι αυτό γιατί η δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνηση εντός μιας περιοχής-μιας πόλης- της χώρας, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη (άρθρο 5, παρ.4) για όλους τους πολίτες.

Με αυτό ως δεδομένο, τα ΜΜΜ πάντα θα έχουν λόγο ύπαρξης και πάντα θα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Ειδικά σε πόλεις που ενώ έχουν μεγάλο πληθυσμό και έκταση δεν διαθέτουν πληθώρα διαφορετικών μέσων, όπως η Θεσσαλονίκη, η δημιουργία-κατασκευή ενός δεύτερου μέσου μόνο ως ευχάριστη είδηση μπορεί να κυκλοφορήσει.

Με τους πολίτες να περιμένουν τη στιγμή που θα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ώστε να αποκτήσει και η πόλη έναν άλλο αέρα.

Και ψυχολογικά, αφού άλλη θα είναι η διάθεση του οποιουδήποτε, αν ξέρει πως δεν θα τον τρώει η κίνηση για να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β, ούτε θα είναι εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες, να περιμένει στο πεζοδρόμιο, με ζέστη, κρύο, βροχή, υγρασία αλλά και πρακτικά, αφού όλοι ευελπιστούν να μειωθεί η ανάγκη για τη χρήση Ι.Χ με συνέπεια να βελτιωθεί και η ποιότητα του αέρα που αναπνέει όποιος θα κινείται στο κέντρο.

Το μετρό Θεσσαλονίκης όμως δεν είναι ούτε καν σαν τον αέρα, που δεν τον βλέπεις αλλά υπάρχει και τον αισθάνεσαι και μέρος του είναι υπεύθυνο που ζούμε.

Είναι – στην κυριολεξία του- ο αέρας ο κοπανιστός που πουλάει το εκάστοτε μαντρί εξουσίας στη προσωπική του πελατεία, μέσω του οποίου προσπαθεί να αναπνεύσει πολιτικά και να επιβιώσει στα ψηλά που ανέβηκε.

Γιατί στα πολύ ψηλά είναι γνωστό πως λιγοστεύει το οξυγόνο αλλά και η επαφή με τη πραγματικότητα και τη καθημερινότητα.

Είναι ο….φανταστικός στην αίσθηση αέρας που σηκώνει όταν περνάει ο συρμός ενός μετρό που δεν υπάρχει.

Είναι (για να μη ξεχνιόμαστε) ο ίδιος αέρας στον οποίο ταξιδεύουν και τα αόρατα ραδιοκύματα του ελεύθερου WiFi του Σαμαρά.

Είναι ο ίδιος αέρας που μετατοπίζει, καθώς κινείται προς το Σέιχ Σου, το τελεφερίκ του Μπουτάρη και που διασχίζουν οι πύραυλοι της διαστημικής μας υπηρεσίας.

Είναι ο ίδιος ακριβώς αέρας που βγαίνει όταν ανοίγει το στόμα του οποιοσδήποτε απευθύνεται στη ψήφο των πολιτών.

Και γιατί να μην είναι, αφού πάντα βρίσκονται αρκετοί για να τον αγοράσουν μιας και σαν πολίτες-πολιτικά όντα, απλά δεν υπάρχουμε

Ευτυχώς λοιπόν που τα ΜΜΜ δεν μπορούν να κάνουν διακρίσεις στο αν οι πολίτες τα αξίζουν κι έτσι, όταν κάποια στιγμή ολοκληρωθεί και πάψει -επιτέλους- να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης του κάθε πολιτικού κλόουν, θα εξυπηρετεί τους πάντες, χωρίς διακρίσεις.

Ακόμη και μετά από την εποχή (ίσως στο πολύ απώτερο μέλλον, ίσως ποτέ) που στις αποβάθρες των σταθμών θα περιμένουν άνθρωποι που θα έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα που δεν θα έχει ανάγκη τα ΜΜΜ για να μεταφέρει μαζικά τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες του…

Άνθρωποι που θα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους τα αυτονόητα

Εκεί που θάβουν τους θησαυρούς στα 40 εκατοστά βάθος…

15/12/18 Οδός Κεσανλή, 40 Εκκλησιές, Θεσσαλονίκη (ενδεικτικά, μια από τις πολλές παρόμοιες περιπτώσεις)…

Όλοι ξέρουμε πως το νερό είναι το βασικό συστατικό της ζωής.
Είναι κοινό μυστικό πως χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε ζωή, στις μορφές που τη γνωρίζουμε.

Ακόμη και οι κατσαρίδες που είναι από τα ελάχιστα πλάσματα που μπορούν να επιβιώσουν μιας πυρηνικής καταστροφής, γιατί αντέχουν 100 φορές μεγαλύτερη έκθεση σε ραδιενέργεια από εμάς (ενώ έκθεση σε 1000 μονάδες Ραδονίου σκοτώνει έναν ενήλικα άνθρωπο σε μόλις 10 λεπτά και η βόμβα στη Χιροσίμα απελευθέρωσε 10.000 μονάδες Ραδονίου, μια κατσαρίδα στις 100.000 μονάδες ραδονίου βγαίνει για απογευματινό περίπατο και πικ νικ στο πάρκο) χωρίς πόσιμο νερό σε καμιά βδομάδα με δέκα μέρες θα είχαν εξαφανιστεί.

(χαριτωμένο εκπαιδευτικό βιντεάκι)

Είναι επίσης γνωστό πως ενώ το νερό είναι η πλέον διαδεδομένη ανόργανη χημική ένωση που υπάρχει στον πλανήτη Γη (αφού καλύπτει το 70% της επιφάνειας της) είναι εξαιρετικά σπάνιο στη πόσιμη μορφή του, αφού από αυτή τη τεράστια ποσότητα νερού που υπάρχει γύρω μας, μπορούμε να πιούμε (για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μαζί με τις κατσαρίδες, έστω μέχρι μια πυρηνική καταστροφή) μόλις το 2,5% και μάλιστα χρειάζεται να παιδευτούμε πάρα πολύ για να έχουμε πρόσβαση σε αυτό, αφού μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτού του μικρού ποσοστού βρίσκεται σε ποτάμια (υπέργεια και υπόγεια) και λίμνες, με σχεδόν το 90% αυτού του 2,5% να βρίσκεται στους ανά τη Γη παγετώνες.

Παρόλο λοιπόν που όλα αυτά είναι γνωστά στους περισσότερους, είναι χωρίς υπερβολή εγκληματικό να φερόμαστε σαν να μη το έχουμε ανάγκη και να μην υπάρχει καμία ποινή σε όσους δεν φροντίζουν να επιδεικνύουν τον ανάλογο σεβασμό που του πρέπει.

Ειδικά όταν αυτός που το κάνει είναι μια κρατική-δημόσια υπηρεσία που υποτίθεται υπάρχει και αντλεί χρήματα από τον προϋπολογισμό του κράτους ώστε να πληρώνει με τη σειρά της ανθρώπους που το πιο σημαντικό μέρος της εργασίας τους είναι να φροντίζουν και να διασφαλίζουν την χωρίς προβλήματα και με τις λιγότερες απώλειες άντληση και μεταφορά του στους πολίτες.

Γι αυτό άλλωστε το πλέον πολύτιμο για τη ζωή αγαθό είναι ουσιώδες να το διαχειρίζεται το ίδιο το κράτος και όχι κάποιος ιδιώτης. Για να υπάρχει άμεσος έλεγχος, από υπηρεσίες που λειτουργούν κάτω από την εποπτία-προστασία μιας κυβέρνησης που εκλέγεται από τους πολίτες για τους πολίτες, που να διασφαλίζει τουλάχιστον το πλέον βασικό για την ύπαρξη μας, όπως το νερό.

Γιατί ακόμη και με μισθούς 5000 ευρώ έκαστος, χωρίς νερό δεν θα είχαμε όχι μόνο τι να πιούμε αλλά και τι να αγοράσουμε για να φάμε, αφού τα πάντα (φυτική-ζωική παραγωγή) βασίζονται σε αυτό.
Καταδικασμένοι σε εξαφάνιση από χέρι δηλαδή.

Γιατί αν σε όλα τα άλλα οι αποτυχίες μιας κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού είναι μεν τρομακτικές (π.χ οικονομία) αλλά αναστρέψιμες, είναι ανεπίτρεπτο να συμβαίνουν μη αναστρέψιμες απώλειες με το βασικό συστατικό της ζωής.

Ειδικά όταν αυτές οι απώλειες δεν οφείλονται σε απρόβλεπτες και αναπόφευκτες φυσικές καταστροφές, αλλά σε κάποιο χέρι. Που είτε αφορά σε αμέλεια είτε σε χρηματισμό δημοσίων λειτουργών.

Γιατί μόνο κάποιο από τα δυο αυτά μπορεί να συμβαίνει, όταν έρχεται μια ιδιωτική εταιρεία να σκάψει στα 30-40 εκατοστά για οπτικές ίνες και χτυπάει σωλήνες νερού που θα έπρεπε, σύμφωνα με τα σχέδια, να βρίσκονται θαμμένοι στο ένα μέτρο.

Ή να πετυχαίνει σωλήνες της ύδρευσης σε σημεία που στα σχέδια παρουσιάζονται ελεύθερα. Που είναι επίσης (όπως και αυτοί που υπάρχουν στα σχέδια) σε βάθος πολύ μικρότερο από αυτό που η λογική -πάνω από όλα- λέει πως πρέπει να βρίσκονται.
(όπως στη περίπτωση της φωτογραφίας)

Γιατί τρεις μόνο μπορεί να είναι οι λόγοι.
Είτε πρόκειται για αμέλεια από πλευράς της δημόσιας υπηρεσίας (της ΕΥΑΘ στη περίπτωση μας) να ελέγξει τον εκάστοτε εργολάβο που αναλαμβάνει να κάνει ένα έργο για λογαριασμό της αν τήρησε τις ελάχιστες προδιαγραφές, είτε για αμέλεια ύπαρξης προδιαγραφών που πρέπει να ακολουθηθούν, είτε για χρηματισμό του εκάστοτε μηχανικού ή οποιουδήποτε είναι επιφορτισμένος με τον έλεγχο.

Που όταν έχουμε μια περίπτωση σαν αυτή της φωτογραφίας (σημ: και τις προηγούμενες μέρες η εταιρεία που ανέλαβε την εκσκαφή για την τοποθέτηση των οπτικών ινών στη περιοχή έπεσε πάνω σε σωλήνες της ύδρευσης τοποθετημένες σε μικρό βάθος) μάλλον τον τρίτο λόγο τείνουμε να υιοθετήσουμε.

Που προφανώς καταλήγει κάπως έτσι:
(Όχι και τόσο υποθετικός διάλογος):
-Τελείωσες, 100 εκατοστά έπρεπε, πόσο έσκαψες;
-100…40 εκατοστά σκάψιμο συν 60 ευρώ εσύ για την υπογραφή…100 δεν μας κάνει;
-Είσαι ωραίος…


Καθόλου απίθανο και τα συνεχή προβλήματα με σπασμένους αγωγούς να οφείλονται στο ότι βρίσκονται σε μικρότερο από το προβλεπόμενο βάθος (όπου το βάρος από τα οχήματα και οι κραδασμοί του εδάφους δεν απορροφούνται επαρκώς)…

Το θέμα είναι, θα ασχοληθεί κανένας εισαγγελέας με ένα τόσο συχνά επαναλαμβανόμενο σκηνικό; Για να εκλείψει στο μέλλον ο λόγος (αμέλεια ελέγχου ,έλλειψη συγκεκριμένου κανονισμού, χρηματισμός) που οδηγεί στο να θάβουμε τον πολυτιμότερο για τη ζωή μας θησαυρό σε βάθη που δεν διασφαλίζουν την ασφάλεια του και κατ επέκταση την δική μας ευζωία;

Επειδή η κοινή λογική και τα πραγματικά περιστατικά λένε πως το παραμύθι αυτό έχει και κακιά μάγισσα και κακό δράκο και μέχρι στιγμής το κλείσιμο του μένει στο <<….και έζησαν αυτοί καλά…>>

Γιατί εμείς δεν ζούμε καλά όταν βιώνουμε τέτοια επεισόδια, όπου το βλέπουμε να χάνετε σε κάθε σκάψιμο 30-40 εκατοστών που κανονικά θα έπρεπε να περνάει «αναίμακτα» για το σώμα νερού που κυλάει μέσα στις σωληνώσεις και προορίζεται για το σώμα μας.
Να το πιούμε, να πλύνουμε και να πλυθούμε…
(αίμα και σώμα που αποτελούνται εξάλλου κατά 90% και 70% αντίστοιχα από νερό)

Κι αν μια δημόσια υπηρεσία, το κράτος ή κάποιος δημόσιος υπάλληλος δεν διασφαλίζουν το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο, τότε η ανεξάρτητη δημόσια αρχή που ακούει στο όνομα Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει αυτό για το οποίο υπάρχει, να διερευνήσει και είτε να επιβάλει ποινές (περιπτώσεις 1 και 3) είτε να καταδείξει την έλλειψη νόμου-κανονισμού (περίπτωση 2) ώστε εικόνες σαν τη παραπάνω να μην αποτελούν μέρος της καθημερινότητα μας.

Υ.Γ.
Τουλάχιστον είναι καθησυχαστικό πως (όπως μου είπε ο άνθρωπος που έσκαβε με το μηχάνημα) όσες φορές χρειάστηκε να σκάψει κάπου, οι αγωγοί του φυσικού αερίου βρίσκονται τοποθετημένοι-θαμμένοι σε βάθος +80cm.

Οπότε -μάλλον- δεν κινδυνεύουμε να δούμε κάποιο οικοδομικό τετράγωνο να τινάζεται στον αέρα, μέσα από ήχο και εικόνα που θα μεταφέρουν οι οπτικές ίνες, μετά την αποκατάσταση της ζημιάς και τη συνέχιση των αρχικών εργασιών.

‘Όταν θα σκάβουν κάπου αλλού για την τοποθέτηση τους και χτυπήσουν κάποιο σωλήνα, αυτός δεν θα είναι του φυσικού αερίου αλλά της εταιρείας ύδρευσης που δεν σέβεται τον θησαυρό που διαχειρίζεται.











Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή…

KODAK Digital Still Camera

Ένα πανέμορφο απόγευμα του Νοεμβρίου…
Απολαμβάνοντας το γλυκό φως του ήλιου που δύει δίνοντας μια πρασινοκίτρινη λάμψη στα δέντρα και ρίχνοντάς μια ανάλαφρη χρυσή λωρίδα φωτός πάνω στην άδεια σαν θάλασσα άσφαλτο, χωρίς τίποτα να ταράζει την ηρεμία της στιγμής.

Ούτε τα περαστικά οχήματα που δεν σταματάνε παρά μόνο για 1-2 λεπτά κι αυτό αν βλέποντας το περίπτερο ή το τυροπιτάδικο, θελήσουν να πάρουν κάτι, όπως τσιγάρα ή μια σπανακόπιτα. Κάτι μικρής αξίας σε μια νέα κατάσταση αξίας ανεκτίμητης.

Και ρωτάς σαν πολίτης…
Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή για να το κάνει αυτό ο δήμος από την αρχή;

Για να είναι έτσι από τον Απρίλιο του ’18 και να μη χρειαζόταν να περάσουν εννιά μήνες με σκηνές απείρου κάλλους όπου οδηγοί έπαιζαν μέχρι και ξύλο, παγιδευμένοι από τον δήμο, σε ένα δρόμο τέρας.
Η Άγρια Δύση σε ένα δρόμο Ευρωπαϊκής πόλης, τον 21ο αιώνα.

(αφού δεν αποφασίζει δεκαετίες, όχι μόνο επί Μπουτάρη, να κάνει το πλέον λογικό, που κάποιοι μέχρι και ερασιτεχνικές μελέτες έχουμε καταθέσει, να περιορίσει δηλαδή ελάχιστα, σε στρατηγικά σημεία, τα μικρής κίνησης πεζοδρόμια -δεν είναι η Τσιμισκή με τις ορδές των πεζών η οδός αυτή – και να δημιουργηθεί χώρος για να μπορούν να παρκάρουν από τη μία πλευρά τις ώρες αιχμής οι επισκέπτες της κλινικής ή του μεγάλου γυμναστηρίου και να παραμένει ο δρόμος και στη πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά διπλής κατευθύνσεως)

KODAK Digital Still Camera

KODAK Digital Still Camera

Όπως παρουσιαζόταν στο παρακάτω άρθρο (μέρος του οποίου είναι η παραπάνω φωτογραφία):
O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Σε μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ύπαρξη κλινικής, νοσοκομείου, γυμναστηρίου, κολυμβητήριου) έπρεπε να περάσουν εννιά μήνες για να γεννηθεί αυτή η λύση και να ολοκληρώσει την αρχική -παντελώς λάθος σαν απομονωμένη πράξη- παρέμβαση…

Έστω κι έτσι, ισχύει στο 100% το κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Έστω και με ελαφρώς στενό πεδίο στην οπτική αυτών που αποφασίζουν, είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη αυτή η εικόνα.
Έστω κι έτσι, γιατί δεν είναι εμμονικός ο αρθρογράφος με τον Μπουτάρη, μπράβο που επί δημαρχίας του έγινε και κάτι σωστό με τα πλαστικά πασαλάκια σε δρόμους της πόλης, όπως αυτός, που είχαν πρόβλημα.
Να γινόμαστε έστω και με το ζόρι –εκεί που πρέπει– λιγάκι βορειοευρωπαίοι…

Υ.Γ.
Και για να προλάβω ορισμένους, αυτό το λέει κάποιος που και σε αυτή την οδό μένει δεκαετίες και οδηγεί και ποτέ δεν είχε την απαίτηση να παρκάρει κάτω από το μπαλκόνι του. Κάποιος που στα 27 χρόνια με δίπλωμα στάθμευσε -με μάρτυρες συγγενείς και γείτονες- σε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο μετρημένες, στα δάχτυλα του ενός χεριού, φορές.
Εξάλλου λίγο περπάτημα (και δη σε ανηφορίτσα) καλό κάνει, κακό δεν κάνει.