Category Archives: Ηρακλής

Τι να κάνει άραγε αυτή η ψυχή;

KODAK Digital Still Camera

Αλήθεια,τι να κάνει άραγε αυτή τη στιγμή ο Μπουτάρης;

Γιατί ενώ ο Ζέρβας,που,απέναντι σε έναν που αποτελεί τον ορισμό του συστημικού (https://365meres.wordpress.com/2019/03/08/mporeis-dystyxws-oxi/) και που βολεύτηκε παρά την αποτυχία του να επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί,δεν του πήγαν όλα ζερβά και από σπόντα κατέληξε στη θέση δεν ξεκίνησε καλά και του αφιέρωσα άρθρο (https://365meres.wordpress.com/2020/02/17/apolithoma-etvn-56/)
δείχνει να άλλαξε δρόμο,να πήγε πίσω από τα φώτα και τις μικροκομματικού τύπου κλασικές πρακτικές και να κάνει σιγά σιγά πραγματάκια για την εικόνα -σε πρώτη φάση και θέλω να πιστεύω πως δεν θα μείνουμε εκεί- της πόλης.

Τι να κάνει λοιπόν ο πρώην δήμαρχος;
Το μόνο γνήσιο ελληνικό τρολ στην ιστορία της πολιτικής σκηνής που κατέκτησε δημαρχιακό θώκο;

Ίσως να μην μετακόμισε στο σπίτι του.
Μπορεί να μένει ακόμη εκεί που έμενε και σαν δήμαρχος και να αράζει απαλλαγμένος από την ευθύνη να περάσει μια εικόνα που δεν ήταν δική του στα ΜΜΕ της Αθήνας.
(σημ. Αυτό κι αν δεν ήταν ενδεικτικό για τι τρολ μιλάμε.Τον λάτρευαν οι ξένοι που δεν τον ζούσαν κι όταν τους τον απομυθοποιούσες με χειροπιαστά παραδείγματα σε κοιτούσαν σαν χάνοι και προσπαθούσαν να καταλάβουν αν τους τρολάρεις ή μιλάς σοβαρά.)

Μπορεί λοιπόν αυτό το ήσυχο Κυριακάτικο πρωινό που γράφονται αυτές οι γραμμές να χαλαρώνει πίνοντας το καφεδάκι του και χαζεύοντας τη θέα προς τη θάλασσα πίσω από το παράνομο παράθυρο που άνοιξε,με ένα μειδίαμα να σχηματίζεται στο πρόσωπο του όταν σκέφτεται τι δηθενιές πουλούσε μέσω των ΜΜΕ.

Μετά θα κατέβει για μια βόλτα και θα αναπολεί τις εποχές που μπορούσε να λέει ζώα τους πολίτες αλλά αυτός να παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο και σε ράμπες ΑΜΕΑ.
Πηγή με φωτογραφικές αποδείξεις:
https://365meres.wordpress.com/2014/12/18/o-mpoutaris-oi-gaidaroi-kai-ta-provata/

Φτάνοντας στον Λευκό Πύργο ίσως να ανηφορίσει προς την ΧΑΝΘ όπου μπροστά από τη ΔΕΘ θα του κοπεί η ανάσα από τα γέλια όσο θα σκέφτεται πόσο εύκολα μοίραζε τρολάρισμα,με το τελεφερίκ που θα ξεκινούσε από εκεί,την δημοτική συγκοινωνία που θα περνούσε και από εκεί και τόσα άλλα…

Όπως και να το δεις πάντως,ο Μπουτάρης άφησε όντως το ιδιαίτερο στίγμα του.

Μετά τον γελοία ακατάλληλο για δημόσια θέση Παπαγεωργόπουλο (αποτέλεσμα της έλλειψης πολιτικής ποιότητας των πολιτών να γεννήσουμε κάτι καλό),ένα αθεράπευτο ναρκισσιστή που άφησε τα ποντίκια να φάνε τα πάντα και να κρύψουν τα σκουπίδια τους κάτω από το χαλί
(https://365meres.wordpress.com/2014/04/08/mpoutaris-to-pio-systimiko-troll/)
μέχρι που αυτό δεν χωρούσε περισσότερα και έκανε την αηδία για τα συστημικά πρόσωπα να ξεχειλίσει και ως μόνο τρόπο αυθόρμητης αντίδρασης του νηπιακής ωριμότητας πολιτικού σώματος να οδηγήσει στη ψήφο-τρολάρισμα που έβγαλε τον Μπουτάρη,ο τελευταίος ήταν η νομοτελειακή κατάληξη.

Παρότι έκανε μπαμ από μακριά,σαν να καθόταν πάνω σε μια φωτεινή σημαδούρα στη μέση του Θερμαϊκού,η πόλη που για δεκαετίες έπλεε λάθος δεν μπόρεσε να την αποφύγει,αυτός πήδηξε πάνω της και στρογγυλοκάθισε στον θρόνο της.

Όπου σαν ένα μοναδικό υβρίδιο καλικάντζαρου και τρολ ήταν μια όαση απόκοσμης δροσιάς που κυριαρχούσε σαν εικόνα πάνω και από την εικόνα της πόλης που τον υπηρετούσε αντί να την υπηρετεί και έδενε απόλυτα με την μπόχα από τους γεμάτους σκουπίδια κάδους που μάζευαν όποτε τύχαινε και την βρωμιά και εγκατάλειψη που κυριαρχούσε παντού…

Καλά να είναι λοιπόν όπου και να είναι γιατί ίσως να ήταν και αναγκαία η παρουσία του,πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο μπορεί να βρισκόταν στη θέση του,μετά τον φτερωτό γιατρό με τα γρήγορα πόδια και το αργό μυαλό.

Έδωσε πιστεύω σε όλους ένα μάθημα στο που μπορεί να καταλήξει μια πόλη όταν οι πολίτες δεν έχουν φροντίσει για την δική τους εκπαίδευση και με την ψήφο τους οδηγούν αργά αλλά σταθερά το μέρος που ζούνε πάνω σε ύφαλο.

Όπως απαραίτητος ήταν και ο ΣΥΡΙΖΑ:
(Τα γάτο-χρυσόψαρα, οι κλόουν και το τσίρκο…)

Εύχομαι ο σημερινός να μην επιτρέψει στον εαυτό του να επιστρέψει στην αρχική εικόνα που δημιούργησε και στο τέλος της θητείας του να τον θυμόμαστε και να του αποδώσουμε τα εύσημα για κάτι περισσότερο από μια κατεδάφιση ή μια συντήρηση.

Γιατί απέναντι στον προηγούμενο δεν χρειάζεται να προσπαθήσει και ιδιαίτερα κάποιος για να δείξει καλύτερος όμως η πόλη χρειάζεται πολλές στοχευμένες δράσεις για να γίνει καλύτερη κι αυτό είναι που πρέπει να μετράει στο μυαλό όλων.

Να μην καταλήξει σαν τον Μπουτάρη,που το μόνο ουσιαστικά θετικό του έργο για την καθημερινότητα ήταν τα πασαλάκια,όπως στο δρόμο μας που μέσα σε μια μέρα έγινε ανθρώπινος όπως δείχνει η φωτογραφία

KODAK Digital Still Camera

από εκεί που τα προηγούμενα χρόνια γινόταν ο κακός χαμός και μόνο από τύχη δεν κόλλησε κάποιο ασθενοφόρο,να ζήσουμε την απόλυτη ξεφτίλα σαν πόλη,να πεθάνει άνθρωπος με μια κλινική και τρία νοσοκομεία σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου.

KODAK Digital Still Camera

(σχετικό μου άρθρο:
https://365meres.wordpress.com/2018/04/25/o_pio_ilithios_dimos_sti_xora/)

(σημ.1 Προτού πει κανένας…φρέσκος αναγνώστης την εξυπνάδα του,έχω αυτοκίνητο αλλά δεν με ενοχλεί που δεν το παρκάρω όπως ο Λούκι Λούκ το άλογο του και δεν μπορώ να βγω στο μπαλκόνι και να πηδήξω πάνω του αφού ο δρόμος δεν το επιτρέπει.)

(σημ.2 Καλό θα ήταν να γίνει μια επίβλεψη στους δρόμους που έχουν μπει ώστε να τοποθετηθούν ξανά κάποια που έφυγαν από τη θέση τους -όπως και στον δικό μας- και να πάψουν τα κενά που προσφέρουν ιδιότυπες,ατομικές θέσεις στάθμευσης καθ όλη τη διάρκεια της μέρας.)

Υ.Γ.
Σίγουρα θα ήθελε μεγάλη προσπάθεια από κάποιον να μιμηθεί τον Μπουτάρη και να προσβάλει για παράδειγμα ασύστολα ένα ζωντανό κομμάτι της πόλης,έναν ολόκληρο μικρόκοσμο της Θεσσαλονίκης,με λόγια (αποκαλώντας συλλήβδην όσους τον αποτελούν αλήτες) αλλά και πράξεις (παραστάσεις του δήμου σε δικαστήρια ως μάρτυρας κατηγορίας) εκτός μέτρου.

Δεν θέλει όμως την παραμικρή προσπάθεια για να υποπέσει στο λάθος των ξύλινων δηλώσεων -και κλασικών πρακτικών- για το θεαθήναι αν δεν σκοπεύει να στηρίξει με διαρκείς πράξεις ουσίας διάφορα δίκαια αιτήματα προς το κράτος που εδρεύει -και σε αρκετές περιπτώσεις κωφεύει- στην Αθήνα.

Όπως αυτά του (παρά τα προβλήματα από τα λαμόγια και την έλλειψη σοβαρού νομοθετικού πλαισίου και ελέγχου από το κράτος που επέτρεπαν σε αυτά να κινούνται ελεύθερα σε κάθε ερασιτεχνικό σωματείο φέρνοντας τα κοντά ή στο χείλος της καταστροφής) ζωντανού οργανισμού της πόλης που λέγεται Γ.Σ. ΗΡΑΚΛΗΣ.

Δικαίωση Τραμπ για τις ενέσεις απολυμαντικού!


Μιλήστε τώρα αν μπορείτε γατάκια επιστήμονες!
Ο άνθρωπος δείχνει στη λαϊκή σοφία την εμπιστοσύνη που της αξίζει.
Που μου θέλετε και χρήματα για έρευνες.Εδώ μιλάμε για τον δήμιο της πανδημίας!
Μετά θα σας αποκαλύψει και τον τρόπο να βάζετε το ηλιακό φως σε χαπάκια και πως να τα βάζετε μέσα στους ασθενείς.
Θα καθαρίσει και θα φωταγωγήσει όλους όσους τον ακούσουν και δεν φάνε την προπαγάνδα του συστήματος που αυτός συστηματικά πολεμά σαν σούπερ ήρωας!
Αυτός γιατί εσείς με τα πτυχία είστε άχρηστοι μπροστά στο μεγαλείο του ανυπέρβλητου μυαλού του!

Μόνο πρόβλημα πως μετά τον Τραμπ οι άξιοι ψηφοφόροι του που θα έχουν επιζήσει θα είναι δύσκολο να βρουν να ψηφίσουν κάποιον που να επισκιάσει την φανταστική προεδρία του.
Ο μόνος που θα αξίζει να στηρίξουν μετά από αυτόν και ίσως μπορέσει να τον ξεπεράσει σε δημοφιλία θα είναι ένας άλλος Ντόναλντ,ο Ντόναλντ Ντακ!
Donald Duck for president!

Μασκοφορεμένοι την βλακεία…

Επειδή η βλακεία/μόδα με τις μάσκες έχει χτυπήσει κόκκινο.Ειδικά τις υφασμάτινες.
Που τις φοράει ο άλλος λέγοντας το κλασικό «Ε,από το τίποτα…»
Όχι μόνο δεν κάνει τίποτα,αλλά τα αρνητικά της είναι και πιο επικίνδυνα.

-Σε παρασύρει πως προστατεύεσαι και ασυναίσθητα πλησιάζεις τους γύρω σου σε σημείο συγχρωτισμού.
Μόλις υγρανθεί από την αναπνοή γίνεται παγίδα για ο,τι μικροσωματίδιο αιωρείται.Έτσι σιγουρεύεις (κι ας μην το αντιλαμβάνεσαι) πως οτιδήποτε δεν περάσει θα κολλήσει πάνω της και θα το πάρεις μαζί σου.
Μετά θα την πιάσεις (δάχτυλα) για να την βγάλεις,θα την αφήσεις ασυναίσθητα (επιφάνεια) για ένα λεπτό κάπου όταν θα πας να την πλύνεις και το μόνο που θα έχεις καταφέρει είναι μεταφορά/διασπορά από ένα μέρος σε ένα άλλο.
Την βγάζεις για να πάρεις κανονική ανάσα βάζοντας την στο λαιμό ή στο κεφάλι και την κάνεις συλλέκτη για να εισπνεύσεις μετά,αν όχι στελέχη του kovid19,δισεκατομμύρια (κυριολεκτικά) βακτηρίδια αλλά και ακάρεα που δεν έχουν θέση να κυκλοφορούν στο αναπνευστικό σου.

«..Available evidence shows that they are less protective than surgical masksand may even increase the risk of infection due to moisture, liquid diffusion and retention of the virus.
Penetration of particles through cloth is reported to be high.
In one study, 40–90% of particles penetrated the mask.
In a cluster randomised controlled trial,cases of influenza-like illness and laboratory-confirmed viral illness were significantly higher among health care workers using cloth masks compared to the ones using surgical masks…»
πηγή: European Center for Disease Prevention and Control
https://www.ecdc.europa.eu/sites/default/files/documents/Cloth-face-masks

Μετά θα κλείσει ο λαιμός σου ή θα βήχεις γιατί θα σου ερεθίζουν (το λιγότερο) τον φάρυγγα και θα νομίσεις πως έχεις συμπτώματα του ιού αλλά απλά δεν θα ξέρεις πως οφείλεται στην έλλειψη μυαλού.

Και καταλήγοντας στο πρώτο,εφόσον διαθέτεις εγκέφαλο που η χρήση του δεν σταματά στην εντολή εισπνοή-εκπνοή,δεν την βλέπει καν ο κορωνοϊός που έρχεται προς το μέρος σου την υφασμάτινη μασκούλα σου.

Είναι σαν να περιμένεις οι πλανήτες του γαλαξία να μπλοκάρουν (και μάλιστα χωρίς την χρήση της βαρύτητας) μια μπάλα ποδοσφαίρου.
Σαν να πιστεύεις πως τα δίχτυα της ποδοσφαιρικής εστίας θα σταματήσουν τον αέρα από το να περάσει ανάμεσα τους.
Ούτε στο virtual στοίχημα (που έγινε μόδα τώρα με την διακοπή όλων των αθλητικών δραστηριοτήτων) δεν θα τολμούσαν να σε θεωρήσουν τόσο ηλίθιο ώστε να δώσουν τέτοιο στοιχηματισμό.

Τέτοια είναι τα μεγέθη των κενών της ύφανσης μιας βαμβακερής π.χ. μάσκας και του τυπά αυτού.
(Ίσως και πεντακόσια εκατομμύρια στελέχη του ιού να κάθονται άνετα στο κεφάλι μιας καρφίτσας κι εσύ θα τον σταματήσεις με μια υφασμάτινη μάσκα… LOL)
πηγή: https://microbiologysociety.org/why-microbiology-matters/what-is-microbiology/viruses.html

Την ειδικού τύπου μάσκα που σταματάει όντως τους ιούς,αν μάθεις ποτέ να την φοράς/βγάζεις σωστά,δεν αντέχεις να την φορέσεις για πάνω από μισή ώρα (κι αυτό με μικρής,μέτριας έντασης δραστηριότητα) χωρίς να χρειαστεί να πάρεις κανονική ανάσα και οξυγόνο και να παύσεις να εισπνέεις αυτό που θα έπρεπε να εκπνέεις.
Αν ήταν έτσι οι δύτες δεν θα φόραγαν μπουκάλες οξυγόνου αλλά μια σκέτη πλαστική μάσκα και θα έκαναν τα δελφίνια.

Που αφήνοντας το κολύμπι και γυρνώντας στον κορωνοϊό,αν δεν συνδυαστεί με αεροστεγή κάλυψη και των ματιών δεν θα τον «γευτείς» στο στόμα,ούτε θα τον δεις αλλά πάλι θα σου έρθει.

Γι αυτό,μόνο η τήρηση απόστασης,το να μην επιτρέπεις στους γύρω σου να φταρνίζονται σαν καμήλες και το συχνό πλύσιμο των χεριών σε χωρίζουν,απομακρύνουν από αυτό το είδος των απειλών.

Όλα τα άλλα κάνουν κάποιον με στοιχειώδη λογική να νιώθει πως αν και η ηλιθιότητα είναι άπειρη σαν το σύμπαν,αυτή την εποχή το μεγαλύτερο ποσοστό της βρίσκεται δίπλα του.

Οι κυανόλευκοι αριθμοί δεν είναι απλά νούμερα αλλά μπασκετικές εικόνες


Στη πρώτη διακοπή της πρώτης χρονιάς της επιστροφής του Ηρακλή στη φυσική του θέση στο μπάσκετ θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τους αριθμούς που συνοδεύουν την ομάδα στο πολύ ανταγωνιστικό και ενδιαφέρον πρωτάθλημα της σεζόν 2019-2020.

Ανταγωνιστικό γιατί «χάθηκε» μια ήττα που όλοι σχεδόν θα είχαν λόγω του υποβιβασμού του Ολυμπιακού στην Α2 και που οι ελάχιστοι που την απέφευγαν τα προηγούμενα χρόνια αποκτούσαν τεράστιο προβάδισμα έναντι των υπολοίπων και ενδιαφέρον γιατί υπάρχει μια αξιοσημείωτη ισοδυναμία είτε αγωνιστική είτε λόγω φανέλας (είτε πέραν όλων των άλλων και λόγω έδρας στην περίπτωση του Ηρακλή)
όπου η κάθε ομάδα μπορεί να κερδίσει την άλλη αλλά και λόγω παραγόντων που απλά κάνουν την πλάκα τους και εγκαταλείπουν ομάδες με περισσή ευκολία αφού δεν έχουν το παραμικρό δέσιμο μαζί τους.

Ομάδες όπως ο Ιωνικός που έκανε πορεία πρωταθλητισμού στον πρώτο γύρο και στον δεύτερο στην ουσία περιμένει σταματημένος να δει αν μπορέσει να τον φτάσει  κάποιος με τους αρχικούς παίκτες να έχουν σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Σε αυτό λοιπόν το πιο ιδιαίτερο από τα προηγούμενα πρωτάθλημα είχα την απορία τι λένε οι στατιστικοί πίνακες και οι αριθμοί τους για τον #Ηρακλή και είπα να τους συγκεντρώσω σε αυτό το άρθρο,μια εβδομάδα προτού μπούμε στην τελική φάση του πρωταθλήματος πριν τα play off.

1. Στους σκόρερ έχουμε τον Olivier Hanlan να βρίσκεται στην 4η θέση (μαζί με τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη) με 290 πόντους (16,1 μ.ο ανά αγώνα).

2. Στις ασίστ έχουμε τον Jamal Shuler στην ένατη θέση με 63 (3,5 μ.ο ανά αγώνα)
αλλά ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως πολύ κοντά του,στην 11η θέση έχουμε τους Teddy Okereafor και Ολιβιέ Χάνλαν με 60 ο καθένας (3,3 μ.ο ανά αγώνα) κάτι που μας ανεβάζει στις 183 (10 ασίστ μ.ο. ανά παιχνίδι) και το σημειώνω γιατί αν και συνολικά τα πάμε μέτρια σε αυτόν τον τομέα καμιά άλλη ομάδα δεν έχει τρεις σχεδόν ισάξιους παίκτες στην πρώτη δωδεκάδα.

3. Στα ριμπάουντ έχουμε τον Βασίλη Καββαδά στην 15η θέση με 93 (5.8 μ.ο ανά αγώνα και αμέσως πιο κάτω τον Alex Davis με 92) με 16 όμως αγώνες και όχι 18 και χωρίς πολλά αγωνιστικά λεπτά στους πρώτους λόγω του ότι ερχόταν από τραυματισμό.
Ένας ακόμη λόγος που βρισκόμαστε χαμηλά σε αυτή την κατηγορία είναι πως ο Ντάριους Γκάρετ,ο άνθρωπος που αποκτήθηκε για βασικός σέντερ (με το πρόβλημα του Καβαδά γνωστό) είναι σαν να μην πάτησε ποτέ το Enter για να μπει εντός ομάδας.

4. Στα κοψίματα οι παίκτες της προηγούμενης κατηγορίας (οι κανονικοί,δηλαδή ο Καββαδάς και Ντέιβις,όχι ο τουρίστας) βρίσκονται στην πρώτη πεντάδα έχοντας σβήσει το φως στους αντιπάλους τους 41 φορές.
Ο Άλεξ Ντέιβις είναι στην 4η θέση με 22 (1,2 μ.ο ανά αγώνα) και ο Βασίλης Καββαδάς στην με 19 (σχεδόν 1,2 κι αυτός μ.ο αφού μετράει 16 κι όχι 18 συμμετοχές).

5. Στις βολές την παρτίδα σώζει ατομικά ο Τζαμάλ Σούλερ με 51 στις 60 και ποσοστό 85% (που τον φέρνει στη 2η θέση πίσω από τον Κόνερ Φράνκαμπ) και τα προσχήματα ο Χάνλαν με 60 στις 76 (78,9%) γιατί αν εξαιρέσουμε και τον Θοδωρή Ζάρα που έχει εξαιρετικό ποσοστό αλλά έχει εκτελέσει λίγες (27 στις 33) τα συνολικά ποσοστά μας είναι για τα σκυλιά με 268 στις 378 που δίνουν ένα αίσχιστο 70,8%)…

Βολές ρε φίλε…Για να μου σπάνε τα νεύρα…Επαγγελματίες παίκτες στο μοναδικό κομμάτι της ενασχόλησης τους όπου κάτι δεν χρειάζεται ταλέντο αλλά να βιδωθείς στη γραμμή και να ρίχνεις μέχρι η μπάλα να μην μοιάζει με τούβλο και να πηγαίνει το χέρι αυτόματα αποκτώντας μηχανική μνήμη,σαν ρομποτικός βραχίονας.
Στις βολές δικαιούνται (σε ένα βαθμό) να είναι «τεμπέληδες» μόνο σούπερ παίκτες όπως ήταν ο Σακίλ Ο’Νιλ ή τώρα ο Αντετοκούνμπο.Παίκτες που θα καλύψουν την αστοχία τους σε αυτές με χίλιους άλλους τρόπους και πόντους.
Όλοι οι άλλοι πρέπει να βλέπουν τις βολές σαν την πιο εύκολη (και ίσως μοναδική ευκαιρία τους) να συνεισφέρουν στο σκορ της ομάδας τους και για να είναι καλοί αυτό που χρειάζεται είναι practice,practice,practice…
Τα είπα και ησύχασα μέχρι το επόμενο παιχνίδι που θα ξαναδώ επαγγελματία παίκτη να ρίχνει βολές με ποσοστά σουτ δυο πόντων υπό πίεση (γιατί ξεκάθαρα δεν προπονείται σε αυτές) και για να ηρεμήσω να τον φαντάζομαι Ρωμαίο στρατιώτη που τον έχει πιάσει από το πέτο σηκώνοντας τον στον αέρα ο Οβελίξ και αρχίζοντας τον στα χαστούκια. LOL

6. Στα δίποντα έχουμε τον Χάνλαν στην 3η θέση με 79 και με πολύ καλό ποσοστό ευστοχίας (57,6%) για την κατηγορία των παικτών που έχουν επιχειρήσει τόσες πολλές προσπάθειες όμως έχουμε και τον Άλεξ Ντέιβις να βρίσκεται στην 4η θέση όσον αφορά το ποσοστό με το εξαιρετικό 67,95% (με 53 στα 78) ενώ συνολικά σαν ομάδα είμαστε καλύτερα από πολλές άλλες (ακόμη και ομάδες που είναι σε καλύτερη βαθμολογική θέση) με 322 στα 611 (52,7%)

7. Στα τρίποντα δεν έχουμε πολλά συνολικά (είμαστε η 5η ομάδα με τα λιγότερα τρίποντα) έχοντας όμως καλύτερο ποσοστό από όλες σχεδόν τις ομάδες που βρίσκονται πιο ψηλά στη βαθμολογία:
ΑΕΚ               165 – 455  (36,2%)
Προμηθέας  176 – 536  (32,8%)
Περιστέρι    154 – 437  (35,2%)
Λαύριο          134 – 453  (29,5%)
Ήφαιστος     139 – 460  (30,2%)
Ρέθυμνο       150 – 477  (31,4%)
Ηρακλής       159 – 438 (36,3%)
Με τον Σούλερ να έχει ένα συμπαθητικό 35,2% αλλά τον Θοδωρή Ζάρα να έχει ένα καταπληκτικό 46,7% με 29 στα 62.

8. Στα κλεψίματα ο Τζαμάλ Σούλερ είναι 7ος στο πρωτάθλημα με 22 όμως συνολικά σαν ομάδα είμαστε τρίτοι από το τέλος με μόλις 105 περνώντας μόνο τον Άρη και το Ρέθυμνο.

9. Στα λάθη έχουμε τον Χάνλαν 6ο με 42 (2,3 ανά αγώνα) που είναι πολύ καλό νούμερο προσμετρώντας τον χρόνο που παίζει και της πίεσης που δέχεται.
Εξάλλου και σαν ομάδα είμαστε δύσκολη στο λάθος αφού με 221 (12,2 ανά αγώνα) μόλις 4 ομάδες,η ΑΕΚ με 9,4 ανά αγώνα, ο Προμηθέας με 10,4 ανά παιχνίδι,ο Ιωνικός με 11,9 και το Ρέθυμνο με ένα διαφορά (220) έχουν λιγότερα από εμάς.

10. Στα κερδισμένα φάουλ έχουμε τον Χάνλαν 7ο με 80 και τον Καββαδά 6ο με 84,με την σημείωση πως ο Καββαδάς υπερέχει από τους δυο παίκτες που βρίσκονται στη 5η και στη 4η θέση αφού έχει αγωνιστεί σε δυο παιχνίδια λιγότερα.
Σαν ομάδα δεν έχουμε κερδίσει πολλά όμως βλέποντας ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ να έχουν κερδίσει ακόμη λιγότερα δεν βγαίνει εύκολα συμπέρασμα.
Είμαστε όμως τρίτοι σε καταλογισμένα σε βάρος μας φάουλ που ίσως λέει κάτι.

Τέλος,στην αξιολόγηση (Ranking*) έχουμε τρεις παίκτες στην πρώτη 20αδα.
Τον Χάνλαν 8ο με 260,τον Σούλερ 11ο με 250 και τον Ντέιβις 16ο με 245.

Αυτό φυσικά που σπάει τα κοντέρ (και το παραδέχονται εχθροί και φίλοι) είναι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στο Ιβανώφειο και που θυμίζει ξανά σε όσους τρίτους το είχαν ξεχάσει ποια ομάδα,ποιο γήπεδο,ποιοι οπαδοί διαφήμιση για το άθλημα είχαν πραγματικά λείψει από την κατηγορία γιατί αυτό το γήπεδο απέκτησε την φήμη που απέκτησε και ποιοι είναι οι υπεύθυνοι γι αυτό…

Υ.Γ.
Στο τέλος της χρονιάς αυτό που θα μετράει δεν θα είναι πλέον τα στατιστικά.
Αυτά θα περάσουν σε δεύτερη μοίρα.Εκείνο που θα έχει σημασία είναι του χρόνου τέτοια εποχή να έχουμε κάνει ένα βήμα παραπάνω σε όλους τους τομείς,αγωνιστικούς και εξωαγωνιστικούς που θα μας δίνει ακόμη μεγαλύτερη σταθερότητα και σιγουριά για το μέλλον.

Υ.Γ. 2
Την ώρα που έκανα το τελικό φρεσκάρισμα ανακοινώθηκαν δυο νέες αφίξεις στην ομάδα που από όσα μπόρεσα να δω στο διαδίκτυο γι αυτούς,ειδικά ο Αυστραλός κατά πάσα πιθανότητα θα μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι παραπάνω θα πετύχαινε η φετινή ομάδα αν δεν ήταν άτυχη στην αρχική της επιλογή με έναν παίκτη που ποτέ δεν  έγινε κομμάτι του παζλ της ομάδας.
Κι αν μείνουν μαζί με τους φετινούς πρωταγωνιστές και για την επόμενη περίοδο,του χρόνου τέτοια εποχή,σε ένα αντίστοιχο άρθρο,τα στατιστικά που θα χτίσει η ομάδα και η φωτογραφία που θα φτιάξω για να συνοδεύσω το άρθρο παίζει να είναι ακόμη πιο εντυπωσιακά.

*Για να προκύψει το παραπάνω νούμερο ο παίκτης παίρνει θετικούς και αρνητικούς βαθμούς.
+1 βαθμό για κάθε βολή,ριμπάουντ,ασίστ και κερδισμένα φάουλ.
+2 βαθμούς για κάθε εύστοχο δίποντο.
+3 βαθμούς για κάθε εύστοχο τρίποντο.
-1 βαθμό για κάθε άστοχο σουτ (βολή,δίποντο,τρίποντο),για κάθε λάθος και φάουλ που κάνει και για κάθε μπλοκ που δέχεται.
Αν λοιπόν έχει 40 θετικούς βαθμούς και 20 αρνητικούς τότε έχει ranking 20.

(fun fact πολύ πιο πιθανό να συναντήσεις παπαγάλο που μιλάει ποντιακά παρά να παρακολουθήσεις παιχνίδι όπου κερδίζει η ομάδα με το μικρότερο ranking.)

Όταν γίνεσαι το βρόμικο βουβάλι που κράζεις…

Φωτογραφία από <a href="https://pixabay.com/el/users/RyanMcGuire-123690/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=567950">Ryan McGuire</a> από το <a href="https://pixabay.com/el/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=567950">Pixabay</a>Φωτογραφία από Ryan McGuire από το Pixabay

Όταν σκάει πλούσιος θείος από Ρωσία με νοοτροπία ΕΣΣΔ που έκανε περιουσία απλά γιατί ήταν του κόμματος και του χαρίστηκαν επιχειρήσεις δεν έχεις την απαίτηση να καταλαβαίνει πως είναι να κλέβει το ψωμί και τον ιδρώτα κάποιου.
Ούτε καν να περιμένεις πως βλέπει ένα άθλημα ως τέτοιο κι όχι ως ένα παιχνίδι.
Παιχνίδι όπου όλα,όσο ανήθικα και να είναι επιτρέπονται όταν έχεις στόχο τη νίκη.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να καταγράφεις γεγονότα που αποδεικνύουν τις πρακτικές που χρησιμοποιούν όσοι ανήκουν στον περίγυρο του για να δείχνεις πόσο ελαστική είναι η ηθική κάποιων πρώην «προλετάριων» όταν γλυκαίνονται στη θέα του χρήματος και από έναν-δυο τίτλους.

Προλετάριοι που χρησιμοποιώντας την παρουσία του ως «διαβατήριο» κάνουν πραγματικά εγκλήματα εις βάρος όσων θεωρούν πως τους εμποδίζουν να παρουσιάσουν έργο στον «πατερούλη» (ή στον προβληματικής συμπεριφοράς υιό του) για όσα (λίγα ή πολλά) τους προσφέρουν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.
(π.χ. ρευστό και δώρο κάποιες μεταγραφές σε αθλήματα εκτός ποδοσφαίρου.)

Σαν τους δήθεν αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ που όταν έγιναν εξουσία έκαναν αυτά που δήθεν κατηγορούσαν.Γιατί αποδείχθηκε πως δεν κατηγορούσαν τις πράξεις αλλά αυτούς που τις έκαναν.
Κατηγορούσαν για παράδειγμα τους «θύτες» της κατάρρευσης της οικονομίας και του κρατικού μηχανισμού όχι γιατί ενδιαφερόταν για τον πολίτη αλλά για να κάνουν την κοινωνία να «αγανακτήσει» τόσο ώστε να τους φέρει στην εξουσία ώστε να μπορέσουν να κάνουν κι αυτοί τα ίδια για προσωπικό τους όφελος και μόλις βρέθηκαν σε θέση οδηγού ξέχασαν και ηθικές και τα πάντα.

Μαζί τους το ξέχασαν και οι αριστεροί οπαδοί τους.
Όσοι ήταν κοντά στο κόμμα και έγλειφαν κι αυτοί κάνα κοκαλάκι (Γκρούεζες,ΑΡΔ,διορισμένοι κλπ) έπαθαν επιλεκτική αμνησία πρώτοι και καλύτεροι.
Όμως ακόμη και οι απλοί οπαδοί με μεγάλη ευκολία είτε φόρεσαν παρωπίδες είτε έβγαλαν ζυγαριές γιατί είναι μεθυστική η αίσθηση να είσαι από πάνω.
Κάποιοι ακόμη ακόμη έγιναν θαυμαστές των κυνικών.
Έτσι είναι το σύστημα στην Ελλάδα,εμείς θα το αλλάξουμε…
Γι αυτό και δεν θα αλλάξει σύντομα κάτι σε αυτή τη χώρα.

Γιατί η ποιότητα της πλειοψηφίας των πολιτών δεν δίνει καν ένα μετρήσιμο νούμερο,έστω μικρό,κάτι που να μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να δώσει κάτι καλύτερο σε μέγεθος και ποσοστό.
Αυτό που δίνει είναι ένα ωραιότατο μηδενικό.
Και το μηδέν ο,τι και να το κάνεις μηδέν θα σου δίνει.
Με τη διαφορά πως δεν είναι ανύπαρκτο για να πεις θα αρχίσω από την αρχή πάνω σε λευκή κόλλα.Μια χαρά υπαρκτό είναι και λειτουργεί σαν εμπόδιο.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που είναι τυφλοί οπαδοί ιδεολογιών και κομμάτων λειτουργούν το ίδιο ακριβώς σε κάθε έκφανση της ζωής τους.
Ακόμη και στον αθλητισμό.

Κι αν είσαι του αθλητικού «κόμματος» ή περιφερειακό λαμόγιο σαν κάτι αγράμματους με πτυχίο (ή μη) δημοσιογραφίας από κάποιο πανέρι που τους έδωσαν ένα μικρόφωνο ή ένα βήμα κάνεις εκπτώσεις στην ηθική σου ώστε να αλλοιώνεις την πραγματικότητα για το μαντρί που σου πετάει κανένα κοκαλάκι.
Εκτπώσεις ανάλογως των αντοχών σου κι όσο πιο ανίκανος γενικά να ζήσεις από μόνος σου χωρίς να κάνεις επάγγελμα το γλείψιμο τόσο μικρότερες οι ανοχές και οι ενοχές σου.

Γι αυτό από το πουθενά βλέπεις να γίνονται άνθρωποι (τρόπος του λέγειν) κάτι άξεστοι που ούτε σαν σκουπίδια δεν θα τους μάζευες από το δρόμο.
Που κάνουν σκουπίδι την αλήθεια ώστε να δώσουν εναλλακτικές στους απλούς οπαδούς να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.
Όπως έκαναν οι διάφοροι Βαξεβάνηδες για την προηγούμενη κυβέρνηση και όπως θα κάνουν κάποιοι άλλοι για την τωρινή.

Κι είναι τόση η γλύκα της πρωτιάς που ελάχιστοι αντιστέκονται στο να καταδεικνύουν τα κακώς κείμενα γιατί δεν ταιριάζει στην αισθητική τους να γίνονται όσα δεν ήθελαν να βλέπουν να συμβαίνουν.
Κι είναι τόση η έξαψη που προσφέρει η κορυφή που ελάχιστοι αποδεικνύονται πραγματικά πιστοί σε αξίες και αρχές που αποτελούν τη βάση για κάτι σωστό.

Τόσο εκμηδενισμένα είναι όλα,ακόμη και στον αθλητισμό που μια κατευθυνόμενη κοινή γνώμη θα έκανε πόλεμο αν κάποιοι νότιοι με ερυθρόλευκα έκαναν στην ομάδα τους όσα αυτή έκανε σε μια άλλη ομάδα της πόλης.
Τώρα,τα κλασικά που λένε και οι άλλοι.
Δεν είδα δεν ξέρω,ανθρώπινο λάθος,ε…ο ισχυρός θα πάρει και κανένα σφύριγμα…
Κανένα όμως…
Γιατί να είναι ένα:

Δύο:

Τρία:

Τέσσερα:

Πέντε:

(δεν νομίζω να χρειάζονται κι άλλα…)
και να είναι απλά άλλη μια μέρα για τα ΜΜΕ της πόλης αφού θύτης είναι αυτός που γλείφουν τότε δεν χρειάζεται να λέμε περισσότερα για τη θλιβερή πραγματικότητα αυτής της χώρας που περιγράφεται με δυο λόγια ως εξής:

Εμφανίστηκε ένα νέο βουβάλι στην Ελλάδα και τώρα έχουμε δυο τα οποία με όχημα ένα ερυθρόλευκο και ένα ασπρόμαυρο κάρο αντίστοιχα που τα έχουν γεμάτα ως πάνω με σανό αποφάσισαν να έρθουν σε ολοκληρωτικό πόλεμο σε οτιδήποτε μπορούν και δεν υπολογίζουν τίποτα και κανέναν με ένα στρατό από ΑΡΔ να ελέγχει τις μάζες που τα ακολουθούν.

Υ.Γ.
Όχι απλά έκαναν γαργάρα μια τόσο προκλητική διαιτησία αλλά μιλάνε και για αιτιολογημένη διακοπή αγώνα γιατί οι οπαδοί έβριζαν* (!!!!) λες και η άλλη ομάδα δεν είναι της πόλης ώστε να τηρήσουν έστω τα προσχήματα στο πως μεταφέρουν τα γεγονότα.

*Το μόνο που έκαναν κι όποιος βρει κάτι τόσο επιλήψιμο που να δικαιολογεί διακοπή αγώνα στο παρακάτω βίντεο από την επίσημη σελίδα της ομοσπονδίας που είναι καταγραφή 2 ώρες και 18 λεπτά χωρίς τηλεοπτικές διακοπές κερδίζει ετήσια συνδρομή στις αθλητικές εφημερίδες που εκδίδονται στη Θεσσαλονίκη.

Ακόμη και στις διακοπές ανάμεσα στα σετ η ομάδα του ΠΑΟΚ έκανε χωρίς προβλήματα προθέρμανση μπροστά στο πέταλο των οργανωμένων οπαδών του Ηρακλή και το βίντεο είναι αδιάψευστος μάρτυρας της πραγματικότητας σε αντίθεση με κάποια δίποδα (δυστυχώς πολλά) που ελέγχουν τα ΜΜΕ της πόλης και εξευτελίζουν πλήρως το λειτούργημα της δημοσιογραφίας κάνοντας την τρίχα τριχιά με αξιοθαύμαστη επιλεκτική ευαισθησία.
(Καθόλου ευαίσθητοι όταν αυτοί των οποίων χαϊδεύουν τα αυτιά και υποστηρίζουν την ομάδα που τους ταΐζει έβριζαν με ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς παίκτη των αντιπάλων πέρυσι.)

Κι όσο θα έχουμε μια πλειοψηφία πολιτών όπου η ηθικολογία τους σταματά ακριβώς έξω από τη τσέπη τους (είτε αυτό αφορά ζεστό χρήμα,είτε κάποιον τίτλο όπως της κατάκτησης της πολιτικής κορυφής με το να γίνει το κόμμα τους κυβέρνηση ή κάποιον αθλητικό τίτλο) με οποιοδήποτε κόστος για τους υπόλοιπους τόσο θα έχουμε ένα μηδέν που δεν θα μπορεί παρά να μας επιστρέφει μηδέν κι ας ξεγελιούνται οι μάζες με εκατομμύρια κι ας είναι κυβέρνηση 40 χρόνια σερί κι ας έχουν οι ομάδες τους 135 πρωταθλήματα και κύπελλα.

Όταν οι ΑΡΔ δημιουργούν μαντριά με αμοιβάδες


Μπορεί να είναι ένα μπλογκ που ο κάτοχος του ασχολείται κυρίως με την τεχνολογία και την πολιτική αλλά όλα αυτά έχουν να κάνουν με την κοινωνία,μέρος της οποίας είναι και ο αθλητισμός,κομμάτι αναπόσπαστο του οποίου είναι και η συμπεριφορά μας ως φίλαθλοι (γενικά) και οπαδοί (ειδικότερα).

Που για την πλειοψηφία -δυστυχώς- δεν διαφέρει από το πως συμπεριφέρεται και σε όλα τα υπόλοιπα.Αυτό την καθιστά χειραγωγήσιμη πέρα από τους πολιτικούς,ακόμη και από τις τελευταίες τρύπες του ζουρνά του συστήματος.
Τους ΑΡΔ που ασχολούνται με τις αθλητικές ομάδες.

Στην ουσία με τις ποδοσφαιρικές ομάδες μιας και αφορούν στον «βασιλιά των σπορ» που έγινε τέτοιος όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά επειδή λόγω μεγέθους αγωνιστικού χώρου (και ευκολίας κατασκευής του) και κατά συνέπεια μεγέθους κερκίδων προσφέρει διαστάσεις αρχαίας αρένας ώστε να συγκεντρώνεται εύκολα μεγάλο πλήθος και να τους χορηγείται ως όπιο στο «άρτος και θεάματα»…

Όπιο που χρειάζεται διακινητές να δημιουργήσουν/διατηρήσουν προβατοποιημένους όχλους.Όπως ακριβώς συνέβαινε και στη Βυζαντινή αυτοκρατορία για παράδειγμα με τον ιππόδρομο,τους τελάληδες στις γειτονιές που ξεσήκωναν τον κόσμο και τα τότε μαντριά των βένετων,των πράσινων,των ρούσων κλπ

Έτσι και σήμερα λοιπόν υπάρχουν οι αυλικοί του συστήματος που βγάζουν τα προς το ζειν με το να καλούν στην αρένα δημιουργώντας με ύπουλο τρόπο έριδες και φανατισμό από τη μια αλλά ταυτόχρονα χαϊδεύουν και καλύπτουν αυτούς στους οποίους απευθύνονται,οποτεδήποτε κομμάτι αυτών -υπό την κάλυψη που τους παρέχει ο όχλος- λειτουργεί παραβατικά,εξαφανίζοντας από τα αυτιά της γειτονίας που έχουν αναλάβει (και της κοινής γνώμης κατ επέκταση) συμπεριφορές που μπορεί να έκαναν κάποιους να απαιτήσουν κάτι καλύτερο,χωρίς αυτούς που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις όχλου.

Δημοσιογράφοι που δεν τιμούν το λειτούργημα τους,τη συλλογή και τη μετάδοση πληροφοριών προς το κοινό σχετικά με την επικαιρότητα,μεταδίδουν όσα θέλουν,όπως θέλουν,με αποτέλεσμα να δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό ΑΡΔ και ραδιοφωνικοί παραγωγοί που στη συντριπτική τους πλειοψηφία επιλέγουν να υπηρετούν τη τσέπη τους και τη τσέπη τρίτων.

Άτομα που μπορεί κάποιος να τα παρομοιάσει με λοχίες του συστήματος που σκοπό όμως δεν έχουν να διατηρούν την ευταξία των ομάδων στις οποίες απευθύνονται (ο καθένας έχει το δικό του αναγνωστικό κοινό και ακροατήριο,τον δικό του λόχο) αλλά να διατηρούν ένα στρατό που άγεται και φέρεται σαν μάζα.

Γιατί ένας στρατός που αποτελείται από λόχους με τέτοιους λοχίες,γίνεται όχλος.
Άμορφη μάζα στα χέρια των πονηρών που φροντίζουν να ξοδεύονται ελεύθερες ώρες ακόμη και εκτός αρένας προβάλλοντας τα ασήμαντα και κρύβοντας όσα λερώνουν τη βιτρίνα ώστε η πλειοψηφία να μην έχει χρόνο να σκέφτεται.

Και το καταφέρνουν γιατί αναλογικά με τους παραπάνω οι έντιμοι και ηθικοί δημοσιογράφοι είναι μειοψηφία και μάλιστα φιμωμένη σε πάρα πολλές περιπτώσεις.

Έτσι, ασπρόμαυροι σκαρφαλώνουν στις οροφές των αστικών,ξηλώνουν πόρτες για να πάνε πιο άνετα στο γήπεδο,επιτίθενται σε μαμάδες και παιδάκια ακαδημιών,πάνε εκδρομές κλέβοντας/ρημάζοντας όπου περνάνε…
Κιτρινόμαυροι ανεβαίνουν 100 άτομα στο 10,κατεβάζουν με το ζόρι τους επιβάτες του αστικού και αναγκάζουν τον οδηγό να τους πάει non-stop στο Παλέ…
Μαχαιρώνονται μεταξύ τους μέρα μεσημέρι κλπ…
Αλλά όλα αυτά ως δια μαγείας θάβονται από τα ΜΜΕ της πόλης.

Μέσα που λειτουργούν ως ΜΜΜ όχι της αλήθειας αλλά του οπίου κι όταν δεν γίνεται να θαφτούν όλοι αυτοί βαφτίζονται απλά «οπαδοί» για τους ΑΡΔ και τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς της πόλης.
(Κι όχι μόνο από αυτούς).
Εκτός από του Ηρακλή.
Αυτοί γίνονται όλοι Αυτόνομη Θ10 και όλη η Αυτόνομη Θ10 έγινε εγκληματική οργάνωση για ένα -απαράδεκτο & μη αντρίκειο- πέσιμο με γυμνά χέρια που κατέληξε τραγικά κι ας έκαναν δεκάδες κινητοποιήσεις χιλιάδες άνθρωποι χωρίς να συμβεί το παραμικρό κι ας πηγαίνουν οπουδήποτε πάνε 200,300,500…2500 χιλιάδες μέσα από χωράφια στη Ξάνθη… όπως και τελευταία μέσα στο Περιστέρι,χωρίς να προκαλούν το παραμικρό,μόνο για να δουν την ομάδα που αγαπάνε,όπου κι αν αγωνίζεται.

Υ.Γ. 1
Μάλλον αυτό είναι που τους προκαλεί και τους ερεθίζει.
Το πως δεν εξαφανίζεται το όνομα Ηρακλής με την βιτρίνα,τον «βασιλιά των αθλημάτων» σε ανυποληψία κοντά δέκα χρόνια τώρα (λόγω της σπρωξιάς τους βρώμικου συστήματος).
Δεν αντιλαμβάνονται οι αμοιβάδες των ΜΜΕ πως -ίσως και από τύχη- δεν έγινε ένα μαντρί με αμέτρητες αμοιβάδες όπως αυτά που έχουν διαμορφώσει και απευθύνονται αλλά πως είναι ένας ζωντανός πολυκύτταρος οργανισμός.
Υ.Γ. 2
Δυστυχώς,το έχουνε ξεχάσει/το ξεχνάνε πολλοί που κάποτε ήταν δίπλα σε αυτόν τον οργανισμό,ενώ πρέπει να το έχουνε διαρκώς στο μυαλό τους.
Με αποτέλεσμα ναι μεν να μην εξαφανίζεται αλλά να έχει μικρύνει.
Αν το θυμηθούν,μαζί με αυτούς που έχουν την δικαιολογία εύκαιρη για να απέχουν και κάνουν το λιγότερο που μπορούν,χαμπάρι δεν θα πάρουν για πότε θα κάνει τον μεγαλύτερο άθλο του ο ημίθεος.

Να δικαιολογήσουμε κάποτε το όνομα Ηρακλής…

Σε ένα κτήμα εντατικής μονοκαλλιέργειας με κατεστραμμένο το χώμα από τη κακή χρήση, εφόσον δεν μπορούν να αλλάξουν όλο το χώμα (εκτός κι αν το αγοράσει, για τους δικούς του λόγους, κάποιος επιπέδου Μπιλ Γκέιτς που έχει την οικονομική δυνατότητα να κάνει αυτό που φαντάζει αδύνατο) εφαρμόζουν την αγρανάπαυση μέχρι αυτό να αποκτήσει και πάλι τις «βάσεις» για να μπορέσει να υποστηρίξει ένα σωστό αποτέλεσμα.

Γιατί χωρίς βάσεις δεν πας πουθενά
Και μια, δυο, τρεις σεζόν στη σειρά με σκάρτο-ανύπαρκτο προϊόν χαλάνε περισσότερο το brand name του παραγωγού από ένα time out.

Κάτι που έπρεπε να κάνουμε αλλά δεν κάναμε, δίνοντας το περασμένο καλοκαίρι το κτήμα στον πρώτο τυχόντα λες κι ήταν καυτή πατάτα που θέλαμε να ξεφορτωθούμε από πάνω μας, χωρίς να καταλαβαίνουν αυτοί που το έκαναν πόσο χειρότερο ήταν αυτό από το να παραμείνουμε στη τελευταία παραγωγή.

Στη τελική να μη κάναμε ολική αγραναύπαση αλλά να επιλέγαμε να κινηθούμε και πάλι σε «ερασιτεχνικά» επίπεδα παραγωγής, για τη προσωπική μας κατανάλωση.
(για όσους μπερδεύονται και παίρνουν κατά λέξη τη παρομοίωση του κτήματος.

Κι όταν έχουμε περάσει παρόμοια φάση το ’14 που χωρίς να έχουμε ανθρώπους να ελέγξουν δώσαμε την ομάδα σε έναν φτωχοδιάβολο από τον Καναδά με ψυχασθενικές τάσεις μεγαλομανίας, θα έπρεπε να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί.

Δώσανε το κτήμα λοιπόν για μεγαλύτερη παραγωγή χωρίς να καταλαβαίνουν πως το κτήμα δεν χάνεται σαν κτήμα αν δεν βάλεις καινούργια σπορά για παραπάνω προϊόν, το χωράφι όμως καταστρέφεται αν δεν πρέπει να σπείρεις και το κάνεις.
Ειδικά όταν στοχεύεις σε προϊόν «ανώτερης» κατηγορίας…

Υ.Γ.
Αυτή την έλλειψη διορατικότητας και ψυχρού μυαλού που να οδηγεί σε σωστές αποφάσεις την είχε ανέκαθεν αυτός ο σύλλογος. Καλά, ήσυχα ανθρωπάκια που έμεναν στον ρομαντισμό και σε «ηθικές» οφειλές τρίτων προς τον σύλλογο αντί να χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι και να παίρνουν ο,τι δικαιωματικά μας πρέπει.

Πως να μη μας συμπαθούν όλοι οι άλλοι;
Αντί να μας σέβονται αν όχι να μας φοβούνται, μας χτυπούσαν/χτυπάνε με συμπάθεια τη πλατούλα και το κεφάλι σαν κουτάβια.

Γιατί αυτό είχε αυτός ο σύλλογος για διοικήσεις, αγαθιάρικα κουταβάκια
Όταν ένα κτήμα, αυτό που χρειάζεται είναι σκυλιά-φύλακες.
Που μονοί μας αφαιρέσαμε από τον ποδοσφαιρικό (κατά κύριο λόγο) Ηρακλή τη λεοντή, μόνο που δεν την αντικαταστήσαμε με κάποιου άλλου δυναμικού ζώου, αλλά με ενός που δεν προκαλεί θαυμασμό και δέος σε κανένα.

Για να γίνει κατανοητό, δεν μας μισούν αλλά ούτε και μας αγαπούν.
Μας συμπαθούν…Τεράστια η διαφορά, για όποιον το καταλαβαίνει…

Μας πήραν π.χ. ένα χωράφι που είχαμε για γήπεδο, μας άφησαν δυο άλλα χωράφια και για δεκαετίες (σχεδόν 60 χρόνια, γιατί το δεκαετίες είναι απατηλά αόριστο) ενώ οι άλλοι δυο τα δικά τους χωράφια που αντάλλαξαν τα έκαναν -σχεδόν αμέσως- γήπεδα, εμείς δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε το ίδιο και τα αφήσαμε χωράφια.

Δικαιολογίες θα βρουν κάποιοι άπειρες αλλά η πραγματικότητα δεν καταλαβαίνει από τέτοιες.

Μέχρι σήμερα λοιπόν δεν δικαιολογούμε με τίποτα το όνομα του ημίθεου-θεού Ηρακλή, μοιάζει πως δεν μαθαίνουμε με τίποτα και το λάθος αντί να γίνεται άθλος αντικαθίσταται από ένα επόμενο λάθος κοκ…

Που αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα αρκεί μια «ερασιτεχνική» παραγωγή ή μια αγρανάπαυση για να επανέλθει το κτήμα στα επίπεδα που αξίζει να βρίσκεται και κάθε επόμενο λάθος οδηγεί μαθηματικά στο να περιμένεις τη σωτηρία μόνο από τη τύχη.

#Ηρακλής_restart

 

Τα αστέρια δεν είναι για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία…

ASTERIA-80-11-17

Επειδή πολλά λέγονται από εχθές που βγήκε η απόφαση της αφαίρεσης των 3 βαθμών (και από) τον Ηρακλή και επειδή όλα είναι ρευστά σε μια χώρα και σε ένα άθλημα που διοικούνται από κλόουν (η απόφαση που αφορά τόσες ομάδες έπρεπε να έχει βγει εδώ και δυο μήνες και όχι τελευταία αγωνιστική την ώρα που οι ίδιοι γελοίοι δεν έχουν αποφασίσει ακόμη που θα γίνει και πως θα γίνει, με θεατές ή όχι, ο τελικός κυπέλλου) σκέφτηκα να μη γράψω ακόμη κάτι.

Όμως επειδή διακρίνω μια προδιάθεση από πολλούς (που δρουν συναισθηματικά και θολωμένα) να πάρουμε κάτι που αποτελεί τεράστια τιμή για την ομάδα κι όλους εμάς τους οπαδούς της και να το ευτελίσουμε, θα πω μόνο αυτό.
Τα αστέρια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΣΑΝ ΝΟΣΟΝ ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΜΑΛΑΚΙΑ (μαλακία και με την αρχαία και με τη σύγχρονη της έννοια)
Γι αυτό, όχι μόνο δεν μπορούμε, δεν επιτρέπεται να σκεφτόμαστε καν να κρύψουμε πίσω από τη λάμψη τους οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει, όταν αφορά ξεκάθαρα δική μας (και με τις δυο έννοιες) μαλακία.
Για μια ποινή που προέκυψε από κανονισμό που ήταν γνωστός από την αρχή της χρονιάς και δεν αφορά σε ανυπόστατες κατηγορίες (1980), δεν αποτελεί τιμωρία από την εσκεμμένη επιλογή άλλου άρθρου από το προβλεπόμενο (2011), ούτε αφορά σε επιλεκτική εφαρμογή νόμων από χρονιά σε χρονιά (2017).
Πόσω μάλλον όταν αυτό βολεύει όλους τους άλλους.
Πολιτικό προσωπικό (ξένους και δικούς μας), διοίκηση ποδοσφαίρου και διοίκηση ιδρυτικού.

Που όλοι τους πρόθυμα θα τρέξουν να τα ρίξουν σε ΕΠΟ και επιτροπές για να πουλήσουν το δικό τους παραμύθι και να προσπαθήσουν να κρύψουν πίσω από ένα τέταρτο (ξεκάθαρα faux bijou αστέρι αυτό) όσα θα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν.

Αστέρι που κάποιοι συνοπαδοί διακρίνω πως είναι έτοιμοι να αγοράσουν πανάκριβα, ξεπουλώντας όλα όσα μας έκαναν να ξεχωρίζουμε και να έχουμε κερδίσει την αναγνώριση κάθε υγιώς σκεπτόμενου φιλάθλου-οπαδού.

Γιατί μόνο ως ξεπούλημα μπορεί να θεωρηθεί η εξίσωση των προηγούμενων καταστάσεων και γεγονότων με τη σημερινή. Μόνο ως παράλογο ξεπούλημα λογίζεται η εκτός πραγματικότητας σκέψη να μπουν στην ίδια τροπαιοθήκη με τις πραγματικές αδικίες, δικές μας μαλακίες.

Τα τρία αστέρια που έχει ο Ηρακλής (1980, 2011, 2017) είναι βαμμένα χρυσά, τοποθετημένα στον ουρανό της ομάδας μας, όχι από εμάς αλλά από το ίδιο το άδικο που βιώσαμε και το δίκιο που δεν βρήκαμε ποτέ και δεν τα κατεβάζω για να τα βάλω δίπλα σε ένα -ενδεχόμενο, ανάλογα με τις εξελίξεις- ψεύτικο τέταρτο, για κανένα λόγο.

Υ.Γ.
Ας ήταν (στο πιο εύκολο πρωτάθλημα όλων των εποχών) στη θέση ενός κάποιου Βόλου η ομάδα να τερμάτιζε με 2 βαθμούς (κι όχι 5) πάνω από τον δεύτερο ή να έπρεπε να πάρει μια ισοπαλία στο τελευταίο παιχνίδι για την απευθείας άνοδο και την αποφυγή του μπαράζ.
Ας μην ήταν καν στις θέσεις ανόδου, ας ήταν στη θέση της Καλαμαριάς (Απόλλων Πόντου) π.χ. ή κάποιου άλλου από τους τόσους πάνω από εμάς και να χαλούσαν λίγο τα στατιστικά μας σε μια απλά χαμένη χρονιά, από μια γνωστή από την αρχή ποινή.
Που μετά θα μιλούσαμε και για τα υπόλοιπα και τους υπόλοιπους που δεν άπτονται άμεσα του αγωνιστικού.
Όπως μουσάτους υφυπουργούς που πουλάνε μούσια, βουλευτές χωρίς μούσια αλλά και χωρίς τίποτα ουσιαστικό ως προσφορά κρυμμένους πίσω από off the record κομματικές γραμμές και γενικούς γραμματείς (στον πιο ευάλωτο ρόλο) ανήμπορους να προωθήσουν όσο γρήγορα πρέπει δίκαιες και λογικές λύσεις, που τη μια παραιτούνται και την άλλη μετανιώνουν, αμφιταλαντευόμενοι (ανθρώπινο, το καταλαβαίνω) ανάμεσα στο τι να προστατεύσουν πρώτο, τη καριέρα και το κόμμα τους ή τον σύλλογο που (αδιαμφισβήτητα) αγαπούν.
Θα μιλούσαμε και γιατί οι δυο διοικήσεις (πρόεδρος ΠΑΕ και Ιδρυτικό σωματείο) απέτυχαν παταγωδώς στο αγωνιστικό και στα της οργάνωσης της ομάδας.

Αλλά τέταρτο αστέρι για καθαρά δικές μας ασθένειες και μαλακίες (μεταφορικά και κυριολεκτικά) δεν πρέπει να «χαρίσουμε» σε κανέναν αποτυχημένο ως άλλοθι.

#Ηρακλής_restart

Μη βάζετε φίλτρα στην ιστορία του Ηρακλή σαν να είναι φωτογραφία στο Ιnstagram…

Iraklis-2014

Επειδή κάποιοι μπαίνουν σε συγκινησιακά λανθασμένες οδούς, αναπολώντας υπό λάθος πρίσμα το παρελθόν του Ηρακλή, ένιωσα πως έπρεπε να γράψω ένα άρθρο γι αυτό…

Τελευταία φορά που έγραψα στο μπλογκ για τον Ηρακλή ήταν το 2014 που δυστυχώς δικαιώθηκα και θα είμαι ευχαριστημένος αν το 2019 μπει ένα οριστικό τέλος στη διοικητική (και κατ επέκταση αγωνιστική) ανυποληψία της ομάδας.
Μιας ομάδας που έχει τη δυναμική του ονόματος να βρεθεί εύκολα εκεί που της αξίζει.

Κι αυτό το έδειξε όταν με τα ψέματα (εποχή Παπαθανασάκη) έκανε μια πορεία που κατέληξε στις 20.000 κόσμου στο παιχνίδι των play off με την ΑΕΚ…Επειδή όμως βλέπω πολλούς να αναπολούν εποχές Θεοδωρίδη, με το στερεοτυπικό «ναι αλλά τότε δεν κινδυνεύαμε, ναι αλλά τότε ήμασταν στην Α….» ένιωσα πως πρέπει να γράψω, γιατί είναι λάθος να γίνονται συγκρίσεις του τότε με το σήμερα.

Γιατί βλέπω πολλούς φίλους να αφήνουν το χρόνο να λειτουργεί ως φίλτρο που θολώνει την εικόνα που ανασύρουν από τη μνήμη τους, με αποτέλεσμα να λειαίνονται οι απεικονίσεις και να μοιάζουν όλα ονειρικά και όμορφα.

Εικόνες σαν αυτές που παράγουν όσοι (κυρίως όσες) νιώθουν την ανάγκη να χρησιμοποιούν φίλτρα στο Instagram. Όμορφες αλλά αλλοιωμένες όσον αφορά τη πραγματική εικόνα.

Μπορεί και αυτοί οι φίλοι να το έχουν ανάγκη, να δημιουργήσουν όμορφες εικόνες από το παρελθόν του ποδοσφαιρικού Ηρακλή στο μυαλό τους.
Όταν όμως το παρακάνουν με τα φίλτρα, δεν δημιουργούν μια απλά πειραγμένη ωραιοποιημένη φωτογραφία αλλά κάτι παντελώς ψεύτικο και εκτός πραγματικότητας.

Όπως κάνουν με το να βάζουν στην εξίσωση του θετικού και τον αείμνηστο…

Ο Θεοδωρίδης λοιπόν κληρονόμησε μια έτοιμη ομαδάρα κι αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Μια ομάδα με το καλύτερο κέντρο που πάτησε ποτέ το χορτάρι στα ελληνικά γήπεδα για την οποία όχι μόνο δεν έβαλε λίγο το χέρι στη τσέπη, να πάρει το μοναδικό παίκτη που χρειαζόταν, έναν γνήσιο σέντερ φορ περιοχής και να μαζεύει τίτλους η ομάδα, την είχε σχεδόν πάντα ένα κλικ πίσω από τις θέσεις της Ευρώπης και αντί να βρίσκεται στις κληρώσεις της UEFA σχεδόν κάθε χρόνο, χάριζε ιστορίες δόξας στη κάθε γειτονιά.

Άλλες ομάδες ξεχρέωναν ευρωπαϊκές τιμωρίες στο χαλαρό τερματίζοντας πάνω από τον Ηρακλή όποτε το χρειαζόταν, σε άλλες χάριζε την Ευρώπη σε άκομψα στημένα μπαράζ για δήθεν διαμαρτυρία (γελάνε και οι πέτρες), σε άλλες χάριζε κύπελλα με «απολύσεις» προπονητή ενώ η ομάδα ετοιμαζόταν για τελικό…

Μέχρι και ο -καθόλα συμπαθής- Αθηναϊκός έγραψε μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, την εποχή του Θεοδωρίδη που κάποιοι τον αναπολούν.

Πέτρος Θεοδωρίδης που ήταν και για σειρά ετών αντιπρόεδρος της τότε ΕΠΑΕ-ΕΠΟ και υποτίθεται θα έπρεπε να λύνει και να δένει. Που να μην ήταν κιόλας…

Όταν λοιπόν με εκείνη την σούπερ ομάδα δεν είχε το θάρρος να σε πάει εκεί που εύκολα μπορούσες να πας αλλά προτιμούσε για παράδειγμα λυκοφιλίες με την ΑΕΚ και να σε έχει εκεί που πιο εύκολα μπορούσε, τι ακριβώς νοσταλγούν κάποιοι;

Που πέρα από τη μπαλάρα (με τη κληρονομημένη ομάδα, μη ξεχνιόμαστε) δεν χάρηκες τίποτα από όσα πανεύκολα θα μπορούσες, μέχρι που οι παίκτες εκείνοι άρχισαν να αποχωρούν και άλλοι να πωλούνται (Κωστής, Κωφίδης, Ανατολάκης) χωρίς να αναπληρώνονται (φυσικά και αυτό το έχει κρύψει η συναισθηματική ομίχλη στο μυαλό των περισσότερων εκ των νοσταλγών) και να χάνεις και αυτό το μοναδικό που είχες και σε ξεχώριζε σαν ομάδα.

Κι αν δεν αναγκαζόταν να κρατήσει τον Χατζηπαναγή, για να κρατάει τον κόσμο ναρκωμένο από το όπιο του ποδοσφαιρικού του ταλέντου και να έχει και κράχτη για τον απλό φίλαθλο κόσμο, δεν θα υπήρχε ούτε αυτό να θυμόμαστε.

Δεν θα είχαμε αποκτήσει ούτε αυτόν τον άτυπο τίτλο της πιο θεαματικής ομάδας.
Που όλοι οι αντικειμενικοί ουδέτεροι χαρακτηρίζουν «αδικημένη» από άποψη τίτλων.100% αδικημένη από τη τύχη που από προέδρους με παντελόνια (Ατματζίδης, Περτσινίδης) έπεσε σε ένα τόσο «μικρό» πρόεδρο…

Μέχρι που κατάφερε να τα κάνει όλα να ξεθωριάσουν τόσο πολύ που όχι μόνο δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο τη θέση του, από την οποία έφτασαν να τον σωριάσουν -αγανακτισμένοι από τις διαχρονικές τακτικές του- όχι τίποτα Μάο-Μάο αλλά οι πλέον ήσυχοι και καλόβουλοι -εκείνες τις εποχές- οπαδοί στην Ελλάδα, αλλά πούλησε τον Ηρακλή σαν ταμπέλα βγάζοντας δεκάδες φορές πάνω αυτά που έβαλε όσα χρόνια ήταν πρόεδρος.

Κάνοντας την ομάδα μέρος επιχειρηματικής-κομματικής ανταλλαγής την εποχή του κραχ του Χρηματιστηρίου ανάμεσα στη κυβέρνηση και στον άνθρωπο που εκείνη την εποχή το στήριξε (και τη κυβέρνηση) όσο κανείς άλλος, με τρελές ενέσεις ποσών*, για να μην καταρρεύσει μέσα σε μια μέρα και που δεν είχε κανένα πρόβλημα (όταν από τις διαιτησίες κατάλαβε πως δεν γίνονταν όλα όπως του υποσχέθηκαν και πως έπρεπε να της αφιερώσει πολύ περισσότερο χρόνο γιατί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι η πιο βρώμικη επιχείρηση όλων, κάτι που προφανώς δεν ήθελε να κάνει) να την ξεφορτωθεί σαν ένα απλό ΑΦΜ.

(Αφού πρώτα σαν σωστός επιχειρηματίας έβγαζε την επένδυση που έκανε με τη πώληση Κωνσταντίνου).

Αυτό πληρώνουμε από τότε, με την συμμετοχική ευθύνη φυσικά ενός ΓΣ επικίνδυνα άβουλου (εκείνες τις εποχές) που δεν μπορούσε να ελέγξει τα του πυρήνα του, πόσο μάλλον να λειτουργεί ως θεματοφύλακας εταιρειών με το σήμα του ημίθεου.

Πληρώνουμε όλη αυτή τη πορεία και το ότι αυτός που κάποιοι θολωμένοι από συναισθηματισμούς αναπολούν σε μετέτρεψε σε ένα απλό ΑΦΜ που άρχισε να περνάει από διάφορα χέρια ανεξέλεγκτα μέχρι που έγινε τοξικό.

Δεν θα αρχίσουμε να λέμε -έστω κι αν φαντάζει απόλυτα ρεαλιστικό- πως με έναν Πετρσινίδη να εξακολουθούσε να κρατά το τιμόνι, πίσω από μια σκιώδη διοίκηση-μαριονέτα, ο Ηρακλής, σαν ομάδα και εταιρεία, θα ήταν εκεί που έπρεπε και μπορούσε, ούτε την πιθανή της εξέλιξη σε διοικητικό επίπεδο, με ένα brand name γεμάτο επιτυχίες και όχι πεταμένες ευκαιρίες.

Όμως μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως το ΑΦΜ του συγχωρεμένου Παπαδόπουλου, το χρεώνεται (σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό) ο συγχωρεμένος Θεοδωρίδης που κάποιοι αφελώς αναπολούν…

Κι όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη συνέχεια σε όλα τα παραπάνω, ίσως να έχει ωραιοποιήσει και τη περίοδο της Χούντας, τι να πω…

Κι αυτό δεν είναι θολές αναμνήσεις που κάνουν το παρελθόν να μοιάζει πιο γλυκό και όμορφο (σαν φίλτρο φωτογραφίας στο instagram) αλλά τεκμηριωμένα γεγονότα και η ψυχρή πραγματικότητα…

Υ.Γ.
Όταν η οργανωμένη βάση του Ηρακλή καλεί τον κόσμο να εγγραφεί στον ΓΣ και κάποιοι τοξικοί οπαδοί-φαντάσματα βρίσκουν ευκαιρία να δημιουργούν θεωρίες συνωμοσίας…
(για να καταλάβουμε το γελοίο της θέσης και πραγματικότητα να είναι αυτές θα τις ακύρωνε το ίδιο το κάλεσμα των ….»συνωμοτών» εάν υπάρχει μαζική συμμετοχή της πλατιάς μάζας των οπαδών που δεν ανήκουν στο οργανωμένο κομμάτι)…που σιωπηρά και βολικά τις ασπάζεται η πλειοψηφία, που μεγάλο μέρος της αναπολεί από λάθος οπτική τον Θεοδωρίδη, τότε επαφιόμαστε στη τύχη και μόνο όσον αφορά τη πορεία του Ηρακλή γενικότερα αλλά και του ΑΦΜ σε κάθε εταιρεία που φέρει το σήμα του.

*(όποιος ψάξει τα χρηματιστηριακά αρχεία και δημοσιεύματα της εποχής μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει)

Η συμμορία της ΕΠΟ και της Superleague

old-farm-house-2096646_640

Αφού το διαιτητικό δικαστήριο που αποτελείται από τακτικούς δικαστές έκρινε παράτυπη (sic) τη ψηφοφορία των προέδρων για την αφαίρεση βαθμών για το θέμα Πορτουλίδη και επέστρεψε τους βαθμούς στον Ηρακλή, εκπρόσωποι της λίγκας είπαν off the record στους εκπροσώπους των ΜΜΕ πως ο Ηρακλής «είναι υποβιβασμένος ο,τι και να γίνει» !

(και αφού είναι ήδη υποβιβασμένος,  ποιος ο λόγος και η σπουδή τους να εκτεθούν κάνοντας τη παράτυπη ψηφοφορία για το θέμα Πορτουλίδη);

Και το είπαν αυτό καθιστώντας σαφή τη πρόθεση τους να ισχύσει επιλεκτικά ποινή υποβιβασμού για τη μη αδειοδότηση την ώρα που κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται Π-Ο-Υ-Θ-Ε-Ν-Α στη προκήρυξη του πρωταθλήματος!
Και μάλιστα όχι απευθείας υποβιβασμού στην κατώτερη κατηγορία αλλά, σε ένα άλμα λογικής, με τη βολική κατάληψη της τελευταίας θέσης της βαθμολογίας ώστε να ευνοηθεί και σε αυτή τη περίπτωση -τι σύμπτωση- ο Λεβαδειακός και ο Κομπότης όπως ακριβώς επιθυμούσαν να συμβεί με το θέμα Πορτουλίδη.
Κομπότη που πάρα το γεγονός πως του έχει απαγορευθεί η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο δεν τον ενοχλεί κανένας, απλά και μόνο γιατί έβαλε μπροστά ένα αχυράνθρωπο.
Ίδιες παρατυπίες (sic) και άλματα λογικής που έγιναν και το 2011.
Τότε που μια πράξη που επέφερε 50 χιλ. πρόστιμο εκδικάστηκε αυθαίρετα με άλλο άρθρο που προέβλεπε απευθείας υποβιβασμό.
Που όμως, επειδή ο απευθείας υποβιβασμός δεν συνέφερε – τότε – τον Αστέρα Τρίπολης και τον Μποροβήλο, με μια εξίσου απίθανη επίδειξη κοπτοραπτικής εφάρμοσαν μόνο το μισό του άρθρου και αντί για απευθείας υποβιβασμό τοποθέτησαν πάλι τον Ηρακλή στη τελευταία θέση για να μην ανέβει ομάδα από την δεύτερη κατηγορία.
Παρόμοιες ομορφιές βιώνουμε και φέτος.
Η βρωμιά και η δυσωδία αυτής της συμμορίας που λέγεται «συνεταιρισμός» δεν έχει τέλος…
Υ. Γ.

Το ότι μια ομάδα έχει αδύναμο, ανίκανο, άφραγκο-επικίνδυνο -ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο- πρόεδρο (που όλοι οι υγιείς σκεπτόμενοι στην οικογένεια της ψάχνουν τρόπο να απεμπλακούν από αυτόν όμως τα κενά νόμου και η μέχρι τώρα έλλειψη πολιτικής βούλησης τους δυσκολεύουν) δεν σημαίνει πως αυτή η ποδοσφαιρική ομάδα πρέπει να γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του κάθε διαπλεκόμενου και του κάθε περίεργου κυκλώματος και να είναι μονίμως το εύκολο θύμα για τον λόγο πως είναι τεράστια σαν μέγεθος για να μπει σε κάποιο άρμα αλλά ανύπαρκτη διοικητικά ώστε να αμυνθεί.

Και μονίμως αυτή η ομάδα, που ενώ Π-Α-Ν-Τ-Α σώζεται εντός των αγωνιστικών χώρων να πέφτει από αποφάσεις παρμένες σε κάποια σκοτεινά γραφεία που έχουν ως κλειδαριά πρακτικές που συναντώνται στη μαφία με όρους εμπιστευτικότητας και άλλες σκοτεινές συμφωνίες και συναλλαγές, να έχει συγκεκριμένο όνομα. Ηρακλής…

Γι αυτό σε ένα ευνομούμενο κράτος υπάρχουν οι νόμοι. Για να προστατεύουν τον αδύναμο. Και εδώ πρέπει να ισχύσουν επιτέλους οι πραγματικοί νόμοι και όχι ο νόμος της παράγκας του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Αρκετά!!!

Save

Save

Save

Save