Category Archives: Διεθνή

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

background-2492010_640
Κάποιος
, κάποτε, σε αυτή τη γωνιά της Γης, είπε μια διάσημη φράση.
Μια μικρούλα φράση δυο μόλις λέξεων, εύκολη να την θυμόμαστε.
Γιατί το τέλειο βρίσκεται στην απλότητα.
Μέτρον άριστον.

Φράση που όσο μικρή και εύκολη κι αν είναι, οι περισσότεροι την ξέρουν λάθος και θεωρούν πως είναι παν μέτρον άριστον. Καθόλου περίεργο λοιπόν η πλειοψηφία να έχει πρόβλημα πάνω σε αυτό και να μην έχει μέτρο σχεδόν σε τίποτα.

Ούτε στα σημαντικά, ούτε στα ασήμαντα.
Τόσο που κάνει τα ασήμαντα σημαντικά και τα σημαντικά ασήμαντα!
Είτε αφορά πράξεις είτε άτομα.

Και είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα που επηρεάζει όχι μόνο όλες τις βαθμίδες της κοινωνίας και όλες τις υπό-ομάδες, είτε μόνιμες είτε περιστασιακές, αλλά ακόμη και τον πολίτη-πρότυπο.

Όπου όλοι είναι σαν να επιδίδονται σε έναν αγώνα έχοντας απέναντι τους την παραπάνω φράση. Όχι μόνο στην ορθή της χρήση αλλά ακόμη και στη λανθασμένη.

Και διαγωνίζονται χωρίς κανένα μέτρο σε οτιδήποτε συμβαίνει στο reality που ζούμε μαζί τους και λέγεται Ελλάδα και παίρνουν άριστα αφού καταφέρνουν όλοι τους, με κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται, να αποδείξουν πως νικούν με άνεση και….κατά κράτος τον μεγάλο τους αντίπαλο !
Και καταλήγουμε να ζούμε στα πάντα την αριστεία του άμετρου !

Φτάνοντας να ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις με πρωταγωνιστές όχι επαγγελματίες ηθοποιούς και παίκτες αλλά πολίτες από τη βάση μέχρι τη κορυφή !

Κι ας θεωρεί το αγαπητό Makpress πως κάτι πάει πολύ στραβά…
Κάτι πηγαίνει στραβά αν πριν πήγαινε σωστά. Ή όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε όπως πρέπει. Όλα τα παρακάτω όμως συνδέονται και βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία μεταξύ τους εξαιτίας αυτής της έλλειψης. Έτσι έχουμε:

Πολίτες-κάτοικους τουριστικού νησιού να ξεφεύγουν από τα όρια της διασκέδασης που πρέπει να προσφέρει ένα απλό παιχνίδι – reality, σε μια αστεία πραγματικότητα όπου γκρεμίζουν τείχη για το νικητή, μετατρέποντας τον σε τουριστική ατραξιόν…
(http://www.lifo.gr/viral/tabloid/152714)

Πολίτες-πιστούς από όλη τη χώρα να ξεφεύγουν από τα όρια της ψυχικής αγωγής και αρωγής που πρέπει να προσφέρει μια θρησκεία, σε μια νοσηρή ειδωλολατρική πραγματικότητα όπου φτάνουν να προσκυνούν ένα κάστανο…
(http://www.pontos-news.gr/article/166862/kai-omos-synevi-se-proskynisi-sto-agrinio-kastano-poy-evrase-o-agios-paisios)

Καθόλου περίεργο λοιπόν, ο πρώτος πολίτης της χώρας να ξεφύγει από τα όρια του θεσμικού του ρόλου, προσδίδοντας στην ιδιωτική του ζωή και διασκέδαση θεσμική υπόσταση, με τη δημοσιοποίηση της επίσκεψης που δέχθηκε από ένα ζευγάρι της εγχώριας showbiz, μετά από δική του πρόσκληση, επειδή δεν παρευρέθηκε στο γάμο του!
(http://www.protothema.gr/greece/article/697274/o-sakis-rouvas-kai-i-katia-zugouli-ston-proedro-tis-dimokratias/)

Πρώτος πολίτης και των παραπάνω ατόμων είναι και όλοι μαζί αποτελούν μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού…

Που καθόλου απίθανο να μην παρευρέθηκε για να μην δημιουργήσει θέματα συζήτησης και εξ αντανακλάσεως, από τη δική του παρουσία, προσδώσει μεγαλύτερη αξία σε μια πράξη που είναι ιδιαίτερη μόνο για τα άτομα που την κάνουν.

Κάτι που σε μια εξαιρετική επίδειξη (δικής του ή των συμβούλων του) απώλειας μέτρου γκρέμισε με πάταγο με την αμέσως επόμενη απόφαση του.
Δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο θέμα συζήτησης.

Γιατί δεν είναι κακό για ένα ΠτΔ να καλεί διάσημους στο Προεδρικό Μέγαρο.
Ίσα ίσα που σε κάποιες περιπτώσεις επιβάλλεται κιόλας.
Όταν για παράδειγμα ο λόγος είναι σοβαρός και αφορά την κοινωνία.
Όπου μπορεί να χρησιμοποιήσει τους αναγνωρίσιμους σαν διαφήμιση για να τραβήξει την προσοχή και να προωθήσει κάτι. Μια κοινωνική δράση, μια κοινωνική αφύπνιση.

Αντί γι αυτό όμως προώθησε συζητήσεις που υποβαθμίζουν το θεσμό που αντιπροσωπεύει. Δημιουργώντας και την απορία ποιος είναι θαυμαστής ποιου.
Ο ΠτΔ του Ρουβά και της Ζυγούλη, το ζευγάρι του ΠτΔ ή όλοι όλων;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ο χι Ρουβάς να γίνει, σήμερα που μιλάμε και όχι σε 30 χρόνια, απλά γι αυτό που είναι, ΠτΔ σε μια χώρα όπως η σύγχρονη Ελλάδα;

Σίγουρα θα είχε συναγωνισμό από τον οποιοδήποτε νικητή reality παιχνιδιού.
Τουλάχιστον για όσο η εφήμερη διασημότητα από τη νίκη στο παιχνίδι, τον κρατάει στην επικαιρότητα.

Γιατί ακόμη κι αν ο νικητής δεν θα ήθελε να εμπλακεί, θα είχε πάρα πολλούς ανθρώπους που θα τον έσπρωχναν ακόμη και με το ζόρι.

Επειδή λείπει η επαφή με το μέτρο και το που πρέπει να κινείται και να σταματάει
για τον τηλεθεατή ένα παιχνίδι προορισμένο να προσφέρει μερικές ώρες διασκέδασης (όχι ψυχαγωγίας που είναι κάτι τελείως διαφορετικό, διασκέδασης) και χαλάρωσης δίνοντας μια ανάσα στο μυαλό μας από τα θέματα της καθημερινότητας που απασχολούν τον καθένα μας.

Παρακινημένοι όλοι αυτοί, πέρα από τη δική τους έλλειψη μέτρου, και από όλους τους άλλους που, επίσης χωρίς μέτρο αλλά από την αντίθετη πλευρά, προσδίδουν σημασία και αξία πέρα από κάθε όριο σε ένα απλό τηλεοπτικό προϊόν.

Τη στιγμή που όλοι μαζί οδήγησαν στο να είναι σχεδόν το μοναδικό είδος προγράμματος που παίζει στους τηλεοπτικούς δέκτες, με τις δικές τους διαχρονικές τηλεοπτικές επιλογές.

Δίνοντας μονοψήφια ποσοστά στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό όταν παρουσίαζε ένα τελείως διαφορετικό τηλεοπτικό προφίλ.
Τα ίδια, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, μονοψήφια ποσοστά που παίρνει  οτιδήποτε πιο κοντά στη ψυχαγωγία από ότι στη διασκέδαση τολμάει να προβάλει ένα τηλεοπτικό μέσο που εκπέμπει ελεύθερο σήμα.
Κυρίως οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί…

Μουντζώνοντας χωρίς τέλος τον ίδιο τους τον εαυτό !
Και μετά. με άμετρη υποκρισία κράζουν αυτό που οι ίδιοι επέβαλαν να προβάλλεται…
Γιατί, πολύ απλά, αν όλοι αυτοί που κατακρίνουν αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα παρακολουθούσαν ντοκιμαντέρ αυτά δεν θα συγκέντρωναν ποσοστά κάτω από το 2%…

Για να μην πούμε πως οι περισσότεροι εξ αυτών που κράζουν το κάνουν μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου ενώ στα κρυφά προσφέρουν μονάδες τηλεθέασης σε όσα κατακρίνουν δημόσια, αφού αν έχεις διάθεση να παίξεις λίγο μαζί τους εύκολα εκμαιεύεις λεπτομέρειες που μόνο όποιος παρακολουθεί με ευλάβεια ένα τηλεοπτικό προϊόν μπορεί να γνωρίζει.

Ευλάβεια που πάρα πολλοί νιώθουν την ανάγκη να εκδηλώσουν δημόσια με καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια της απόλυτης λατρείας. Με δηλώσεις και εκδηλώσεις πίστης σε έναν απλό άνθρωπο. Δημιουργώντας την απορία ποιος λατρεύει τι.
Ο νικητής του reality το να έχει οπαδούς να ασχολούνται μαζί του, οι οπαδοί του να έχουν ένα νικητή να τους απασχολεί ή όλοι όλους;

Και γεννώντας εύλογα ερωτήματα όπως, θα μπορούσε ένας νικητής reality να διατηρήσει, όχι μόνο στο σήμερα αλλά για πάντα, πιστούς που να εκδηλώνονται με  αντιδράσεις λατρείας στο πρόσωπο του;

Σίγουρα θα είχε ανταγωνισμό από το οποιοδήποτε αντικείμενο, ακόμη και καρπό δέντρου, αφού «φρούτα» υπάρχουν υπεραρκετά να καλύψουν όλες τις εκδηλώσεις έλλειψης μέτρου.

Ακόμη και σε θέματα που θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει στην εύρεση του εσωτερικού μέτρου, όπως η θρησκεία. Που όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά η πλειοψηφία δεν παραμένει ούτε εντός των επίσημων κανόνων αυτού που ασπάζεται.
Εξωτερικεύοντας με δημόσιες συμπεριφορές την έλλειψη μέτρου που την διακρίνει.

Με αποτέλεσμα να φλερτάρει έντονα με την ειδωλολατρία προσκυνώντας αντικείμενα, με μόνο ερέθισμα την αναφορά πως έχουν σχέση με έναν άνθρωπο που η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας αναγόρευσε σε άγιο.

Και όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας να μην αποκτούν συναίσθηση του μέτρου που έχασαν παρόλο που η επίσημη αρχή έχει κατακρίνει στο παρελθόν, με επίσημες ανακοινώσεις,  παρόμοιες εκδηλώσεις.

Κι ενώ για όλα αυτά, στην πραγματικότητα που 24/7 όλοι μαζί βιώνουμε, δεν υπάρχει μέτρο ώστε να μπορούμε να το περιγράψουμε πιο πετυχημένα με μια μόνο λέξη….αστείο, γελοίο, ενοχλητικό, δυσάρεστο ή τραγικό, υπάρχει ένα μετρήσιμο μέγεθος που η σχεδόν απόλυτη έλλειψη του μπορεί και δίνει ποσοστό σε κάθε μια από όλες τις λέξεις που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και λέγεται παιδεία…

Δημιουργώντας μια κοινωνία που έφτασε, από τον τελευταίο μέχρι τον πρώτο πολίτη, να  υποφέρει από την αδυναμία τήρησης μιας φράσης δυο μόνο λέξεων (μέτρον άριστον) έστω και στην λανθασμένη εκδοχή της (παν μέτρον άριστον) με αποτέλεσμα να δίνει υπέρμετρη αξία και να απασχολείται με όσα δεν θα έπρεπε να μετράνε καθόλου…

‘Έλλειμμα παιδείας που δημιούργησε και μια κουλτούρα με βασικό γνώρισμα αυτό.
Την έλλειψη μέτρου…

 

Το μυαλό δεν συμπεριλαμβάνεται…

mind not included

Το μεγαλύτερο γέλιο που μπορεί να προσφέρει το διαδίκτυο είναι όταν οι κολλημένοι και οι συνωμοσιολόγοι αποφασίζουν να το παίξουν ντετέκτιβ.

Κι αυτό γιατί παρασύρονται από ένα εξωτικό κοκτέιλ που πλημμυρίζει τον εγκέφαλο τους, ανεβάζει την θερμοκρασία λειτουργίας του και δεν τους αφήνει να τον χρησιμοποιήσουν όπως είναι σχεδιασμένος. Δηλαδή ψυχρά και χωρίς συναισθηματικές χημικές παρεμβολές.

Εξωτικό κοκτέιλ που αποτελείται από αναρίθμητα συστατικά.
Σαν να γύρισε ο μπάρμαν και να ξεκίνησε να βάζει για ένα ολόκληρο λεπτό ο,τι έβρισκε μπροστά του. Τόσο είναι άλλωστε που κάθονται να το σκεφτούν ή να το ψάξουν.
Το πολύ ένα λεπτό…Χρόνος αρκετός για να φτιάξει κάποιος και να πιει ένα εξωτικό κοκτέιλ που θα μειώσει την αντιληπτική του ικανότητα και τα αντανακλαστικά του σε ψεύτικα ερεθίσματα.

Συστατικά που έχουν να κάνουν κυρίως με στερεοτυπικές πεποιθήσεις, προδιάθεση για εύκολες και βολικές εξηγήσεις, μια δόση (μικρή ή μεγάλη, εξαρτάται) μανίας καταδιώξεως και όλα αυτά, σερβιρισμένα σε ένα ψηλό ποτήρι μετάθεσης ευθυνών σε άγνωστους ή ανύπαρκτους εχθρούς…

Εξωτικό κοκτέιλ φουλ στο συναισθηματικό αλκοόλ που ποτίζει τους νευρώνες του εγκεφάλου τους και βραχυκυκλώνει τις συνάψεις. Έτσι αυτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά και να ενώσουν τις πληροφορίες με τρόπο που να δίνει σωστό αποτέλεσμα ή να ανοίγει ορθές διαδρομές σκέψης.

Σαν κάτι επαγγελματίες συνωμοσιολόγους με εντυπωσιακά πιασιάρικο όνομα που πέτυχα στο διαδίκτυο (όλοι οι πονηροί επαγγελματίες ή απλά πυροβολημένοι, ντόπιοι και ξένοι, διαλέγουν γουαου ονόματα, οι πρώτοι για να προωθούν τον εαυτό τους, οι δεύτεροι γιατί βαυκαλίζονται πως είναι έξυπνοι) που για να προωθήσουν τον «επαγγελματικό» τους χώρο, «πότισαν» με αυτό το κοκτέιλ τους πρόθυμους να πιουν.

(δεν παραθέτω link για να μην τους διαφημίσω σε επιρρεπείς στο συγκεκριμένο κοκτέιλ…)

Ένωσαν λοιπόν μια φωτογραφία από τον ουρανοξύστη που κάηκε στο Λονδίνο και από ένα κτίριο του συμπλέγματος του WTC που έπεσε μετά την επίθεση στις 9/11 με λεζάντα πως η επίθεση τον Σεπτέμβριο του ’11 ήταν στημένη (επειδή το πρώτο καιγόταν μία μέρα και δεν έπεσε ενώ το άλλο έπεσε σε 7 ώρες)

Έτσι έδωσαν τροφή σε άπειρους ηλίθιους να αντιστοιχήσουν την δεύτερη φωτογραφία με τους δίδυμους πύργους και να καταλήξουν πως όχι μόνο η 9/11 ήταν στημένη καταστροφή αλλά και ότι οι πύργοι δεν έπεσαν από τα αεροπλάνα αλλά από εκρηκτικά, όπως ισχυρίζονται οι πονηροί επαγγελματίες συνωμοσιολόγοι αυτής της ομάδας για το μικρότερο κτίριο.

Επειδή, σύμφωνα με την εξαιρετική, σε βάθος ανάλυση που έκαναν, φλόγες στη μια περίπτωση, φλόγες στην άλλη, θα έπρεπε να έχει πέσει και ο ουρανοξύστης στην Αγγλία…

Γιατί έχει άπειρους ηλίθιους που παρασύρονται από αυτές τις εντυπωσιακές «πονηρές» φωτογραφίες και τους φαινομενικά έξυπνους συσχετισμούς και επηρεασμένοι από όλα τα παραπάνω, όχι απλά αποδέχονται χωρίς δεύτερη σκέψη μια τόσο γελοία θέση, αλλά παίρνουν την ηλιθιότητα και την εκτείνουν στο απώτερο διάστημα !

Συσχετισμοί που δεν στέκονται ούτε λεπτό «όρθιοι» ακόμη και για το μυαλό ενός μωρού. Μόνο για τα μυαλά μωρών…

Γιατί έχει μεγάλη σχέση μια πυρκαγιά σε ένα κτίριο 24 ορόφων  με μια φωτιά σε ένα κτίριο 47 ορόφων ενώ έχουν πέσει δίπλα του δυο τέρατα…

Πόσο μάλλον (με την εξέλιξη της σύγκρισης) με το να «τρώει» ένα κτίριο ένα ολόκληρο Boeing 767 με 10.000 λίτρα καυσίμου!

Ειδικά όταν το πρώτο έχει 67 μέτρα ύψος ενώ οι δίδυμοι πύργοι του WTC είχαν πάνω από 415 μέτρα. Δηλαδή ήταν 6 φορές ψηλότεροι !

Αυτές όμως οι λεπτομέρειες και τα στοιχεία είναι πνιγμένα στο συναισθηματικό αλκοόλ που ποτίζουν τους εαυτούς τους όσοι φτιάχνουν ή πιστεύουν τέτοιες εξηγήσεις και δεν φτάνουν ποτέ εκεί που πρέπει, μέσω τους εγκεφάλου τους.

Γιατί είναι π.χ πολύ πιο βολικό αλλά και τονωτικό για τον εγωισμό κάποιων, να ανακαλύπτουν σκοτεινές δυνάμεις που μας σκοτώνουν, ψεκάζουν καρκίνο κλπ τις οποίες ξεμπροστιάζουν μέχρι να ξυπνήσουν και οι άλλοι και εκεί να τελειώνει ο ρόλος τους.

Αντί να σκεφτούν το άβολο, πως και αυτοί είναι μέρος όλων όσων αφήνουν να δημιουργούνται οι συνθήκες που επιτρέπουν, ωθούν ή δίνουν άλλοθι σε κάποιους, από όλες τις πλευρές, να καταστρέφουν και να σκοτώνουν ή πως είναι και αυτοί μέρος όλων όσων θυσιάζουν χωρίς όρια την υγεία τους, με τον τρόπο που ζούνε.
https://365meres.wordpress.com/2012/11/22/to-spilaio-tou-platona-anavathmistike/ )

Και καταλήγουμε να ζουν ανάμεσα μας άνθρωποι όπως οι πιστοί αυτής της ομάδας, που ενώ νομίζουν πως ανήκουν σε μια ελίτ που θα άξιζε να έχει σαν τίτλο το ελεύθερη σκέψη, το μόνο που έχουν τόσο…free που δεν το έχουν μαζί τους από τότε που γεννήθηκαν, είναι το δεύτερο συνθετικό του ονόματος τους.

‘Η σαν κάποιον που βρήκε ένα εργαλείο στον κατάλογο των Lild Γερμανίας με τιμή 24.99 και το ίδιο στην Ελλάδα με τιμή 49.99 και έχοντας σίγουρα καταναλώσει από το κοκτέιλ, το δημοσιοποίησε χωρίς να σκεφτεί να το ψάξει περισσότερο για να μην εκτεθεί (αφού προφανώς ταίριαζε με όσα υλικά βάζει σε αυτό, δεν μπορεί να μην ήταν σωστό) και αμέσως βρέθηκαν πάρα πολλοί άνθρωποι που, με το συγκεκριμένο κοκτέιλ στο ένα χέρι, άρχισαν να το κοινοποιούν και να το μοιράζονται όπου μπορούν !
http://makpress.blogspot.gr/2017/06/2999-4999.html

Μόνο που ο «συναισθηματικά ορμώμενος» ερευνητής όπως και όσοι χωρίς ψάξιμο ασπάστηκαν την είδηση,  δεν πρόσεξαν πως στην τιμή Γερμανίας δεν συμπεριλαμβάνεται η μπαταρία, που πωλείται ξεχωριστά…

Γιατί είναι π.χ πολύ πιο εύκολο να έχουμε τους κακούς ξένους και να θεωρούμε πως κάνουμε και αντίσταση ψάχνοντας με τόσο πάθος (αγνό μεν αλλά εχθρό της λογικής) να τους ξεμπροστιάσουμε, που όταν νομίζουμε πως το κάναμε έχουμε ήδη καταναλώσει το εξωτικό κοκτέιλ που θολώνει τη κρίση μας και ακόμη κι αν δεν είμαστε αλκοολικοί με κατεστραμμένο ήπαρ, καταστρέφουμε την όποια απόπειρα ορθής σκέψης.

Ακόμη λοιπόν κι αν ο αποτυχημένος, πιθανότατα ανώνυμος, χαμένος στον απέραντο ωκεανό των σκουπιδιών και των τρολιών του διαδικτύου αρχικός….λαβράκο-κυνηγός, είναι κάποιος που σπάνια παρασύρεται να οδηγήσει την σκέψη του έχοντας καταναλώσει από το συγκεκριμένο κοκτέιλ και το κατάλαβε αργότερα από μόνος του, έχει ήδη προσφέρει, σαν άλλος τρελός μπάρμαν, το φευγάτο κοκτέιλ σε άπειρους άλλους περιστασιακούς ή αθεράπευτους πότες, οι οποίοι πήραν την δόση που χρειαζόταν ώστε να νομίζουν πως λειτουργούν σωστά.

(Και κάπως έτσι, εξαιτίας όλων αυτών, τέτοιες δήθεν ειδήσεις καταλήγουν viral.
Με συνδυασμό όλων των εννοιών που έχει η λέξη. Της ταχύτατης εξάπλωσης τους, σαν επικίνδυνος ιός, στον κοινωνικό ιστό μέσω του διαδικτύου)

Τόσο ισχυρή δόση, που ακόμη κι αν κάποιος απλά την πάτησε και θελήσει να το μαζέψει για την δική του υστεροφημία, μέχρι και πουλημένο παίζει να τον πούνε (όσοι τον ξέρουν) που τα πήρε για να αλλάξει άποψη.

Τόσο μάλιστα είναι το κακό που κάνουν (όσοι πίνουν από αυτό το κοκτέιλ) στους εαυτούς τους, που ξέχασαν ή δεν έχουν καταλάβει κάτι πάρα πολύ απλό.

Όταν γεννιέται κάποιος παίρνει το σώμα με όλα τα μέλη και τα όργανα, ακόμη και τον εγκέφαλο, όμως το μυαλό δεν συμπεριλαμβάνεται και πρέπει να το αποκτήσει ο ίδιος, στην πορεία, ξεχωριστά…

To mega ψέμα των megapixels…

megapixel myth

Ο άνθρωπος πάντα ήθελε να αποτυπώνει αυτά που έβλεπε και ζούσε.
Αυτά που του άρεσαν, του έκαναν εντύπωση και είχαν ενδιαφέρον γι αυτόν.
Είτε ήταν προσωπικά θέματα και κατέληγαν να αποκτούν μορφή ενημέρωσης και για τους άλλους είτε είχε στο μυαλό του το δεύτερο και κατέληγαν πολλές φορές να μην ενδιαφέρουν κανέναν άλλο.

Από την εποχή των ανθρώπων των σπηλαίων και τις βραχογραφίες που σε εμάς μοιάζουν παιδικές ζωγραφιές και λέμε πως είναι δημιουργίες ενηλίκων ενώ μπορεί να είναι και αυτό ακριβώς. Δημιουργίες που έκαναν μικρά «σοφά ανθρωπάκια» (Homo sapiens sapiens) όση ώρα περίμεναν τους ενήλικες, αποτυπώνοντας στον βράχο παιδικές φωτογραφίες του κόσμου τους.

Μπορεί να ήταν και των μεγάλων…Μικρή σημασία έχει…
Αυτό που μένει, δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μετά είναι μια εικόνα σε ένα βράχο.

Μια πρώιμη φωτογραφία που κάποιος «τράβηξε» με τα μάτια του και του πήρε ώρες για να την αποτυπώσει όχι σε μαλακό ιλουστρασιόν χαρτί όπως στην εποχή μας αλλά στην σκληρή επιφάνεια, εκφράζοντας εσωτερικές ανάγκες που σίγουρα έπαιξαν ρόλο στο να ξεκινήσει να γράφεται στο ανθρώπινο DNA πολύ πιο έντονα ο όρος κοινωνικότητα και να είναι αυτή η εγγραφή που να τον συνοδεύει σαν το βασικό χαρακτηριστικό του…

Και μια από τις εκφράσεις της κοινωνικότητας είναι να μοιραζόμαστε αυτό που εμείς βλέπουμε, όσο πιστότερα γίνεται. Να κρατάμε για μας (και για όποιον άλλον θέλουμε) αυτό που το φως μεταφέρει στα μάτια μας και τυπώνει στον εγκέφαλο μας.

Κι εκεί είναι που ήρθε να παίξει καταλυτικό ρόλο η ανακάλυψη της φωτογραφίας.
Ο τρόπος δηλαδή να το κάνουμε αυτό με τεχνικά μέσα σε μια επιφάνεια, χωρίς να «ματώνουν» τα χέρια μας.
https://el.wikipedia.org/wiki/Φωτογραφία

Εφεύρεση που εξελίχθηκε πάρα πολύ και -πλέον- εδώ και αρκετά χρόνια, η φωτογραφία έπαψε να είναι ένα ακριβό σπορ για τον μέσο άνθρωπο.

Αυτό με την εμφάνιση των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών όπου η καταγραφή της εικόνας γίνεται ηλεκτρονικά, μέσω ψηφιακής τεχνολογίας και στο αποθηκευτικό μέσο τους μπορείς να γράψεις «άπειρες» φορές. Έτσι δεν χρειάζεται να κάνεις φωτογραφίες με το σταγονόμετρο και να μετράς πόσες πολύτιμες στάσεις σου έμειναν στο ακριβό 24άρι φιλμ γιατί είσαι στην ερημιά και δεν έχεις μαζί σου άλλο, ούτε να περιμένεις την ακριβή σε κόστος εκτύπωση τους ως τον μόνο τρόπο να τις δεις, για να δεις να έχεις χάσει -για διάφορους λόγους- το 1/3 από αυτές.
Σε συνδυασμό μάλιστα με την ολοένα και μεγαλύτερη -αποκλειστική- χρήση ηλεκτρονικών μέσων προβολής τους, το έκανε και πολύ εύκολο.

Φυσικά η εξέλιξη της τεχνολογίας δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν ακριβές ψηφιακές κάμερες.
Είναι αυτές που αντικατέστησαν (πρακτικά) τις ακριβές συμβατικές SLR με το φίλμ.
Μόνο που αυτές είναι για επαγγελματική χρήση ή για κάποιον που βλέπει την φωτογραφία σαν ένα πολύ σοβαρό χόμπι και εκεί τα ποσά μπορεί να ξεφύγουν πολύ αφού τα ηλεκτρονικά καλούδια που η τεχνολογία προσφέρει δεν έχουν τέλος και μια DSLR μπορεί να κοστίζει περισσότερο από όσο ένα καλοδιατηρημένο Audi Α4 1.6 δεκαετίας!

Το πολύ χρήμα όμως είναι στην μάζα και στον μέσο καταναλωτή και εκεί είδαν ψωμί οι εταιρείες, με μια τεράστια νέα αγορά να ανοίγεται μπροστά τους, αφού δυνητικά οποιοσδήποτε μπορούσε να κρατήσει μια συσκευή που βγάζει φωτογραφίες αποκτούσε τον τίτλο πελάτης γι αυτές.

Αυτός λοιπόν ο μέσος πελάτης δεν ενδιαφέρεται να κουβαλάει μαζί του μια μια ογκώδη και βαριά κάμερα, αλλά κάτι βολικό. Μια συσκευή μικρή και ελαφριά που να μπορεί να την έχει πάντα μαζί του χωρίς να τον προβληματίζει η «παρουσία» της. Μια συσκευή με την οποία να κάνει φωτογραφίες χωρίς να τραβάει τα βλέμματα όλων των άλλων. Μια μηχανή που να μην χρειάζεται μια τσάντα στον ώμο για την μεταφορά της αλλά να χωράει και στην τσέπη του παντελονιού. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η compact camera.

Η διαφορά ανάμεσα στις ψηφιακές και τις μηχανές με φιλμ είναι πως στις δεύτερες το φως έπεφτε (θα έγραφα πέφτει όμως τείνουν να γίνουν μουσειακό είδος) πάνω στο φιλμ και αποτύπωνε το θέμα ουσιαστικά με χημική αντίδραση. Ενώ στις ψηφιακές το φως πέφτει πάνω σε έναν ηλεκτρονικό αισθητήρα και μετατρέπεται σε ηλεκτρονικό σήμα που κατόπιν αποθηκεύεται στην μνήμη.

Ενώ οι δυο βασικές διαφορές (που αφορούν στο μέγεθος) ανάμεσα στις μεγάλες –DSLR- ψηφιακές και τις μικρές compact ψηφιακές, είναι το τι βλέπεις πριν κάνεις την φωτογραφία και το μέγεθος του αισθητήρα.

Στις πρώτες, μέσω ενός συστήματος φακών βλέπεις μια πιστή απεικόνιση αυτό που είσαι έτοιμος να απαθανατίσεις όταν πατήσεις το κουμπάκι, με την βοήθεια του φωτός και την χρήστη του κλείστρου, του φακού και του αισθητήρα, ενώ στις δεύτερες αυτό που βλέπεις δεν είναι ακριβώς το ίδιο που θα φτάσει στον αισθητήρα, αφού δεν υπάρχει αυτό το σύστημα και δεν βλέπεις μέσα από τον φακό.

Επίσης, πέρα από το παραπάνω περισκοπικό σύστημα οι DSLR έχουν μέγεθος που δεν τις καθιστά ελκυστικές στον μέσο χρήστη γιατί διαθέτουν και μεγάλο σε μέγεθος αισθητήρα για να συλλαμβάνουν περισσότερο φως. Όπου μεγαλύτερος αισθητήρας συνήθως σημαίνει και ποιοτικότερος φακός, για να καταφέρνει να υπάρχει ισορροπία στα τεχνικά στοιχεία.

Αυτές οι δύο διαφορές είναι που δίνουν την δυνατότητα να έχουν οι compact cameras (αλλά και τα κινητά τηλέφωνα που τραβάνε φωτογραφίες) μικρό μέγεθος. Το βασικό χαρακτηριστικό δηλαδή που κάνει αυτές τις συσκευές ιδανικές για να βγάζει φωτογραφίες ο μέσος άνθρωπος.

Κι ενώ η πρώτη διαφορά δεν έχει να κάνει άμεσα (έχει έμμεση αλλά δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί) με την ποιότητα της φωτογραφίας, η δεύτερη είναι ο,τι σημαντικότερο!

Έτσι ερχόμαστε σε αυτό που έχει γίνει η σημαία του μάρκετινγκ των εταιρειών στην προσπάθεια τους να πουλάνε διαρκώς νέες συσκευές που βγάζουν φωτογραφίες, που όμως ξέρουν πως στην ουσία δεν έχουν τίποτα νέο να προσφέρουν.
Σημαία που κυματίζει όμως χωρίς πρόβλημα γιατί βασίζονται στον αέρα που τους παρέχει το γεγονός πως η πλειοψηφία πιστεύει αυτό που της λένε πως μετράει και δεν ενδιαφέρεται να ψάξει λιγάκι τι ισχύει και τι όχι.

Κυρίως όμως στο γεγονός πως το 99% αυτών των πελατών θα κάνει τέτοια χρήση των φωτογραφιών που δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ πως το κοροϊδεύουν με το να το κάνουν να θεωρεί σημαντικό κάτι που δεν είναι. Τα megapixels !!

Τι είναι όμως το Megapixel;
Για να το πούμε πολύ απλά, ένα megapixel είναι 1 εκατομμύριο εικονοστοιχεία (πίξελ)
Εικονοστοιχεία πάνω στα οποία πέφτει το φως και δίνει την δυνατότητα στον αισθητήρα να καταγράψει αυτό που περνάει μέσα από τον φακό. Οπότε είναι εύκολο να κάνουμε τα μαθηματικά και να καταλάβουμε πως το 16 MP μεταφράζεται στο ακόμη πιο εντυπωσιακό 16 εκατομμύρια πίξελ.

Κι εδώ είναι που έχουν επενδύσει οι εταιρείες και τα καταστήματα πώλησης ώστε να πουλάνε διαρκώς νέα μοντέλα. Τι κάνουν; Απλά αυξάνουν τον αριθμό των εικονοστοιχείων. Πως; Μικραίνοντας τα !

Δημιουργώντας έτσι εντυπωσιακά νούμερα που συνοδεύουν το προϊόν και δίνουν εύκολα όπλα στον πωλητή ώστε να πείσει τον υποψήφιο πελάτη πως η παλιά του κάμερα ή το παλιό του smartphone με τα 6 MP δεν πιάνει μια μπροστά στην καινούργια ψηφιακή με τα 20 και το τελευταίο μοντέλο κινητού με τα 16 αντίστοιχα.

Που εδώ υπάρχει κι ένας ακόμη μύθος (μύθος στον μύθο) γιατί οι κατασκευαστές smartphone βασιζόμενοι στο ότι είναι σχετικά εύκολο να αυξήσεις τα pixels, περνάνε στον κόσμο πως ένα κινητό με 16 ΜP κάνει οπωσδήποτε καλύτερες φωτογραφίες από μια compact camera με 12.

Μύθο που οι κατασκευαστές ψηφιακών φωτογραφικών δεν μπορούν να αντικρούσουν γιατί θα ξεμπρόστιαζαν και τους εαυτούς τους και μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια 🙂
Έτσι επενδύουν -κυρίως- στο να κάνουν τις ψηφιακές να μοιάζουν λίγο με smartphone και να μπορούν να έχουν σύνδεση wi-fi για παράδειγμα, ώστε να διαμοιράζεις χωρίς να χρειάζεσαι άλλο μέσο τις φωτογραφίες που βγάζεις.

Αυτό λοιπόν που δεν λένε και αποφεύγουν να εξηγήσουν είναι πως το σημαντικότερο είναι το μέγεθος του αισθητήρα. Γιατί (ας το πούμε μπακαλίστικα και πολύ απλοϊκά) αν έχουμε δυο φωτογραφικές με 20 megapixel και η μια έχει αισθητήρα που έχει μέγεθος 3cm επί 3cm και η άλλη αισθητήρα που έχει μέγεθος 1cm επί 1cm καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε πως κάθε ένα από τα 20 εκ. πίξελ της πρώτης θα είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της δεύτερης.

Και μεγαλύτερα εικονοστοιχεία σημαίνει μεγαλύτερη επιφάνεια για να συλλέξουμε το φως.
Και περισσότερο φως μεταφέρει περισσότερη πληροφορία στο τελικό αποτέλεσμα.
Και περισσότερη πληροφορία σημαίνει περισσότερη λεπτομέρεια.
Και περισσότερη λεπτομέρεια σημαίνει καλύτερη φωτογραφία.

Πιο εύκολος τρόπος να το καταλάβουμε είναι ο θόρυβος (σαν το χιονάκι στις παλιές τηλεοράσεις) που έχει η φωτογραφία μιας απλής κάμερας ή ενός απλού κινητού αν την ανοίξουμε σε πλήρες μέγεθος, όσο μειώνεται το παρεχόμενο φως. Και ο λόγος που ειδικά τα κινητά, σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού είναι ουσιαστικά τυφλά, παρά τα ψηφιακά τρικ που κάποια ακριβά μοντέλα χρησιμοποιούν για να ξεγελάσουν το μάτι…

Γιατί όμως δεν το καταλαβαίνει αυτό ο μέσος αγοραστής;
Γιατί σχεδόν ποτέ δεν βλέπει την φωτογραφία που τραβάει σε πλήρες μέγεθος.
Συνήθως τις βλέπει στην οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή.
Και τις ανεβάζει instagram  ή το facebook…
Και αν τύχει να εκτυπώσει κάποιες από αυτές, τις έχει στο χέρι του και τις βλέπει σε μέγεθος ακόμη μικρότερο της οθόνης του υπολογιστή, αφού συνήθως εκτυπώνουμε σε 10×15.

Χρήσεις για τις οποίες θα ήταν υπέρ-αρκετά και 2 MP.
Αυτό φυσικά δεν συμφέρει καμιά εταιρεία να γίνει ευρεία γνώση, γιατί τι θα σου πουλούσαν τόσα χρόνια, από τα 2 μέχρι τα 22 MP που έφτασαν να προσφέρουν, αν σου έλεγαν πως η διαφορά δεν έχει την παραμικρή σημασία.

Που αν την άνοιγε σε 1:1 αναλογία, θα έβλεπε μόνο ένα μικρό μέρος αυτής.
Και αυτό το μικρό μέρος θα ήταν κάτι που δεν θα θύμιζε σε τίποτα αυτό που νομίζει πως η κάμερα ή το smartphone του έχει τραβήξει. Στις περισσότερες δε των περιπτώσεων η φωτογραφία θα θύμιζε πίνακα ζωγραφικής…

Κι ενώ αν την εκτύπωνε στο τυπικό μέγεθος που τυπώνουμε θα ήταν υπέρ-ευχαριστημένος, αν επέλεγε να την τυπώσει σε 1:1 αναλογία (στο μέγιστο μέγεθος) στα 300dpi που θεωρείται η ιδανική επιλογή και αυτή που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες φωτογράφοι, θα ήθελε «μισό τοίχο» για να την κρεμάσει και θα μετάνιωνε τα λεφτά που έδωσε αφού θα αποκαλύπτονταν τα μειονεκτήματα του μικρού αισθητήρα…

Αν τραβούσε για παράδειγμα σέλφι με τα 16 MP του σούπερ κινητού του με τον μικροσκοπικό αισθητήρα ένα συννεφιασμένο πρωινό και μπορούσε και την άνοιγε κάπου σε πλήρες μέγεθος ώστε να την δει ολόκληρη, καθόλου απίθανο να δυσκολευόταν να αναγνωρίσει τον ίδιο του τον εαυτό από την χάλια ποιότητα.

Οι δε εφευρετικότητα των εταιρειών smartphone στο να προσποιηθούν πως οι πλακέ συσκευές τους διαθέτουν όσα και μια καλούτσικη compcat όπως οπτικό ζουμ είναι αστείρευτη. Όπως στα iPhone για παράδειγμα που όταν υποτίθεται πως κάνεις ζουμ, το λογισμικό απλά μικραίνει το «κάδρο» που αποθηκεύει σαν φωτογραφία, δημιουργώντας ένα εφέ που μοιάζει για ζουμ όμως δεν είναι!

Με το να έχουν καταφέρει λοιπόν να κάνουν τα «άχρηστα» megapixels να είναι το μόνο που κοιτάει ο υποψήφιος αγοραστής, φτάσαμε στο σημείο μεγάλος αριθμός ψηφιακών καμερών, ενώ υπάρχει περιθώριο για παραπάνω, να είναι εφοδιασμένες με τον μικρότερο μέγεθος αισθητήρα που υπάρχει !
Όπου τα χαρακτηριστικότερα μεγέθη είναι τα παρακάτω.
Από το μεγαλύτερο στο μικρότερο:
35mm full frame , APS-C , Micro 4/3 , 1 , 2/3 , 1/2.3 , 1/3.2

Και πάνω σε αυτή την προσέγγιση να μην τις νοιάζει να προσφέρουν ούτε κάποια άλλα πράγματα….
Όπως απομακρυσμένο από τον φακό φλας και σε ψηλότερο σημείο και όχι δίπλα, που θα πρόσφερε πιο όμορφο και φυσικό αποτέλεσμα χωρίς περίεργες σκιές ή ικανοποιητικό οπτικό ζουμ για παράδειγμα.

Που θα αύξανε και την εμπειρία για τον χρήστη και θα ξεδίπλωνε και λίγη από την -όποια- δημιουργικότητα του. Όπου οπτικό ζουμ το πόσο μπορεί να κινηθούν τα μηχανικά μέρη του φακού ώστε να φέρουν πιο κοντά κάτι απομακρυσμένο.

Με την πλειοψηφία των κατασκευαστών να δίνει από x3 μέχρι x5 (60% των μοντέλων που κυκλοφορούν) το οποίο «ενισχύουν» μαρκετινίστικα με ψηφιακό ζουμ που είναι μια απάτη και μισή και 99% κάνει την φωτογραφία να μην βλέπεται ούτε στην μικρή οθόνη ενός smartphone….

Κάτι που ο μέσος χρήστης δεν αντιλαμβάνεται όταν πατάει το κουμπάκι για να ζουμάρει, με το χ3-χ5 οπτικό να τελειώνει γρήγορα και την κάμερα περνάει στο ψηφιακό…

Με το να έχουν λοιπόν καταφέρει να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει το ψέμα πως πολλά megapixel = καλύτερη φωτογραφία, χρεώνουν με υπερβολικά ποσά την αύξηση τους και έτσι, μοντέλα που σου παρέχουν κάποιο, κάποια ή όλα αυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά να ξεφεύγουν σε τιμές…

Γιατί με το να δώσεις πολλά χρήματα ώστε να έχεις την δυνατότητα να τραβάς ανά πάσα στιγμή καλές φωτογραφίες (ξέροντας φυσικά τι θέλεις και έχοντας κάνει τους υποχρεωτικούς συμβιβασμούς σε σχέση με την χρήση μιας DSLR) με την άνεση που σου προσφέρει λόγω μεγέθους μια compact camera, είναι σαν να τους κάνεις την χάρη και να γίνεσαι εν γνώσει σου ένα με όσους τρώνε το παραμύθι του μάρκετινγκ.

Και αν δεν ανήκεις στη μάζα και δεν θέλεις να συμβιβαστείς τελείως, καταλήγεις να ψάχνεις πολύ καιρό μέχρι να αποφασίσεις σε τι θα κάνεις ένα μικρό περαιτέρω συμβιβασμό ή να περιμένεις μια πιθανή προσφορά για να πάρεις σχεδόν με τα ίδια χρήματα που η πλειοψηφία αγοράζει κάμερες με όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά τους να μην προσφέρουν τίποτα στο δίπτυχο ποιότητα-δημιουργικότητα, κάτι που να ξεχωρίζει κάπως από τον σωρό…

Όπως αισθητήρα και φακό ένα-δυο κλικ πάνω, απομακρυσμένο φλας και x20 οπτικό ζουμ με 120 ευρώ…

 

O Snow…den και η υπερθέρμανση του ελληνικού διαδικτύου

Δεύτερη δημοσίευση για το 2017 και ξεκινάμε νωρίς-νωρίς με μια αγαπημένη συνήθεια των χρηστών του ελληνικού διαδικτύου.
Την αναπαραγωγή τρολιών και σατιρικών ειδήσεων ως σοβαρές.

(Ήταν να ξεκινήσω το 2017 με το δικό μας τρολ, τον Μπουτάρη και το ότι παρέλυσε για 2 μέρες η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας με 2 εκατοστά χιόνι, όμως πέρα από το γεγονός πως έχει ακόμη παγωμένα δρομάκια, δημιούργησε και απόνερα σαν θέμα [υδραυλικές εγκαταστάσεις, ΕΥΑΘ κλπ] οπότε θέλει τον χρόνο του…)

Γι αυτό λοιπόν θα ασχοληθώ με κάτι άλλο που από σύμπτωση (κοίτα να δεις που μας τρολάρουν οι ίδιες οι ειδήσεις) το όνομα του πρωταγωνιστή ξεκινά με τον όρο Xιόνι (Snow)
Που και η δεύτερη συλλαβή του μια χαρά θα ταίριαζε σε «Τσιπρέϊκα» αγγλικά με το θέμα του δημάρχου-τρολ.
Δεν,ντεν….(den) Σνόου-ντεν (Snowden)

Στο θέμα μας λοιπόν…
Την τρολιά περί δήθεν συνέντευξης του Σνόουντεν, όπου δήθεν αποκάλυψε πως έχει στοιχεία, ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι ένα ψέμα που κατασκεύασε η CIA.

Θα πει κανείς, μα δεν είμαστε εμείς μόνο. Από κάπου ξεκινάνε. Ειδικά όσες (όπως αυτή) αναφέρονται σε ξένους πρωταγωνιστές, που ξεκινάνε από το αγγλόφωνο διαδίκτυο.

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ !!!

Επειδή οι περισσότερες από αυτές ξεκινάνε από έξω και σε εμάς φτάνουν με αρκετούς μήνες καθυστέρηση, εμείς δεν θα έπρεπε να την πατάμε με τόση ευκολία.

Γιατί είτε κάποιοι άλλοι έχουν φροντίσει να βάλουν τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση όλους αυτούς τους μήνες είτε δεν θα μας πιάσει στο ξαφνικό (αφού δεν θα υπάρχει το πραγματικό γεγονός που θα γίνει πρόφαση για την δημιουργία του ψευδούς μέρους) και θα μπορούμε να ψαχτούμε λιγάκι.

Όπως και με αυτή την δήθεν είδηση, πως είπε και καλά ο Σνόουντεν, σε συνέντευξη του σε ρωσικό μέσο, πως έχει στοιχεία ότι όλη η ιστορία με το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι δημιούργημα της CIA.

Φυσικά, με μια πιο προσεκτική ανάγνωση, μπορεί να εντοπίσει κάποιος τα στοιχεία που δεν κολλάνε. Κάτι που είναι η συνήθης πρακτική όλων αυτών των site με τις αστείες-σοβαροφανείς ειδήσεις.
Δεν κολλάει η ημερομηνία που χρησιμοποιείται. Το 1950 δεν υπήρχε πουθενά η παραμικρή ανησυχία για το κλίμα. Πολύ περισσότερο όμως, δεν κολλάει ο λόγος για τον οποίο υποτίθεται πως έκανε κάτι τέτοιο. Είναι -κοινώς- τρία πουλάκια κάθονταν…
«…προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας από την κούρσα των εξοπλισμών και να ενισχύσει τον έλεγχο στα ερευνητικά ιδρύματα…»

Όμως ακόμη και αν αυτά δεν κάνουν κλικ στον αναγνώστη, το θέμα Σνόουντεν είναι πολύ απλό. Δεν είναι ο ίδιος αλλά τα στοιχεία που πήρε μαζί του. Κι αν είχε τέτοια στοιχεία-φωτιά, θα ήταν από τα πρώτα που θα είχε δημοσιοποιήσει. Δεν θα περίμενε 3 χρόνια μετά, να αναφερθεί σε αυτά…

Αλλά ακόμη κι αν οι λογικές υποθέσεις δεν ενεργοποιούσαν -για χι λόγους- συναγερμούς στο μυαλό κάποιου, θα αρκούσαν 2 λεπτά για να βρει την πηγή και να καταλάβει πως η είδηση δεν υφίσταται ως είδηση!

To συγκεκριμένο λοιπόν θέμα, κατέληξε να γίνει τρολιά.
Και λέω κατέληξε γιατί αρχικά ήταν μια δημοσίευση με συγκεκριμένο, αθώο σκοπό.
To δημοσίευσε στις 7/3/16 το σατιρικό site worldnewsdailyreport

Για να γελάσουμε..
Ιδού και το λινκ:
http://worldnewsdailyreport.com/edward-snowden-global-warming-is-an-invention-of-the-cia/

Το πήρε μετά από αυτό ένας διεθνής Λιακόπουλος, ο David Icke
(έχει πολύ ενδιαφέρον η ιστορία του για όποιον θέλει να την διαβάσει)
και μετά ήταν θέμα χρόνου να κυκλοφορήσει στο αγγλόφωνο διαδίκτυο, σε site και μπλογκ δικά του αλλά και μικρότερων λαμογιών/πειραγμένων συνωμοσιολόγων και (όπως έχω πει πως κάνουν αυτές οι ειδήσεις να φτάσουν να μεταφραστούν και στα ελληνικά) αρκετούς μήνες μετά έφτασε και στο δικό μας διαδίκτυο.

Που πέρα από τους εγχώριους Λιακόπουλους και τους «ψεκασμένους» που καταπίνουν αμάσητες τέτοιες δήθεν αποκαλύψεις, την πάτησαν ακόμη και σοβαρά μπλογκ που παρέσυραν άλλα σοβαρά μλπογκ και site.(Όπως την είχαν πατήσει τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες με το χωριό κάπου στην Ελλάδα που έκοψε δικό του νόμισμα, αλλά και την εξάρθρωση της σπείρας που έκοβε ρολά κουζίνας και τα πουλούσε για χαρτί υγείας. Όπως την είχε πατήσει και ο γραφών για λίγα λεπτά στο παρελθόν με την δήθεν είδηση περί αυτοκτονίας του συμπαθούς Κώστα Τσάκωνα)
https://365meres.wordpress.com/2012/11/22/to-spilaio-tou-platona-anavathmistike/


Κι αν
κάποιον δεν τον πείσουν (πως πρόκειται για σατιρικό site) τα παρακάτω δημοσιεύματα του, που πήρα στην τύχη:
1) Οι δεινόσαυροι βοήθησαν στο χτήσιμο των πυραμίδων

2) Ρώσος χάκερ λέει πως μετάνοιωσε που έστειλε τον Τραμπ στην εξουσία

3) (δάκρυσα από τα γέλια όταν το διάβασα)
Ερείπια κάστρου από χιόνι βρέθηκαν στον Βόρειο Καναδά

Τότε το About us (σχετικά με εμάς) που έχουν θα τον πείσει σίγουρα !

World News Daily Report is an American Jewish Zionist newspaper based in Tel Aviv and dedicated on covering biblical archeology news and other mysteries around the Globe.

μετ: H World News Daily Reptort είναι μια Αμερικανό-Εβραϊκή Σιωνιστική εφημερίδα με έδρα το Τελ Αβίβ, αφιερωμένη να καλύπτει ειδήσεις βιβλικής αρχαιολογίας και άλλα μυστήρια από όλο τον κόσμο.

Μέχρι εδώ λες μπορεί… (Είπαμε, τα αστεία ξεκινάνε με σοβαροφάνεια, για να γίνουν πραγματικά αστεία. Όπως συμβαίνει αμέσως μετά):

Our News Team is composed of award winning Christian, Muslim and Jewish journalists, retired Mossad agents and veterans of the Israeli Armed Forces.

μετ: Η δημοσιογραφική μας ομάδα αποτελείται από βραβευμένους Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους δημοσιογράφους, συνταξιούχους πράκτορες της Μοσάντ και βετεράνους των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων.

Κι αν ακόμη και αυτή η ασύλληπτη εικόνα μιας τόσο σουρεαλιστικής σύνθεσης ομάδας, δεν καταφέρει να πείσει κάποιον αναγνώστη τους πως πρόκειται για σατιρική ιστοσελίδα, έχουν για καλό και για κακό και ένα τρίτο σύνδεσμο «Αποποίησης ευθυνών» (Disclaimer) οι άνθρωποι (σου λέει, η βλακεία είναι αμέτρητη, κάτσε να μην μας κάνει κανένας βλαμμένος καμιά μήνυση ή μην πάρουμε κανέναν στο λαιμό μας) όπου γίνονται -με τον τρόπο  τους- σοβαροί και δηλώνουν κατηγορηματικά:

All characters appearing in the articles in this website – even those based on real people – are entirely fictional and any resemblance between them and any persons, living, dead, or undead is purely a miracle.

μετ. Όλοι οι χαρακτήρες που εμφανίζονται στα άρθρα σε αυτήν την ιστοσελίδα – ακόμη και εκείνοι που στηρίζονται σε πραγματικούς ανθρώπους – είναι εντελώς πλασματικοί και οποιαδήποτε ομοιότητα μεταξύ αυτών και οποιωνδήποτε προσώπων, που ζουν, νεκρών ή ζόμπι είναι καθαρά ένα θαύμα.
http://worldnewsdailyreport.com/disclaimer_/

Φυσικά, όλα αυτά δεν εμπόδισαν τον διεθνή Λιακόπουλο να αδράξει την ευκαιρία να ταΐσει τα πρόβατα που τον πιστεύουν με μια δήθεν είδηση.

Γιατί τύποι σαν αυτόν, εκμεταλλεύονται την τεχνολογία και το γεγονός πως -ειδικά το διαδίκτυο- μπορεί να ενώσει τον «τρελό του χωριού» με τους ανά τον κόσμο τρελούς του κάθε χωριού σε μια ομάδα και έχουν δημιουργήσει ένα πιστό, φανατικό κοινό από περίεργους που κάτι τέτοιους τους πιστεύουν σαν Θεούς, περίεργους που δεν υπήρχε περίπτωση να καθίσουν να την ελέγξουν-διασταυρώσουν και την κυκλοφορήσαν και να την διέδωσαν σαν αληθινή.

Και η μεγαλύτερη πλάκα όλων είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών των συνωμοσιολόγων και πειραγμένων που πίστεψε-διέδωσε την μούφα είδηση, χρησιμοποιεί ένα μέσο (Windows) μια εταιρείας (Microsoft) για την οποία ο ήρωας της ιστορίας (αλλά και ο Τζούλιαν Ασάνζ μέσω του δικτύου Wikileaks) έχει αποδείξει με αδιάψευστα στοιχεία πως διευκόλυνε-επέτρεπε (διευκολύνει-επιτρέπει;) την ελεύθερη πρόσβαση των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών σε κάθε υπολογιστή που έτρεχε το λειτουργικό της σύστημα. Άρα, αν ήθελαν, και στο δικό τους…
https://365meres.wordpress.com/2013/12/01/anoixto_vs_kleisto_leitourgiko_kai_yp_asfaleias/

Έλληνα δεν σε κάνει το DNA…

-Στη σημαία, στη σημαία, στη σημαία…

-Όχι, όχι, δεν βάζω υπογραφή στην σημαία…

Η απάντηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο στην προτροπή μιας κοπέλας να της δώσει αυτόγραφο πάνω στην Ελληνική σημαία.

Επειδή κάπου γεννιέσαι αλλά κάτι, κάποιος, οτιδήποτε, γίνεσαι!
Γιατί μπορεί να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα, μπορεί να έχεις 100% ελληνικό DNA με γενεαλογικό δέντρο που χάνεται στο βάθος του χρόνου, αυτό όμως το μόνο που σου δίνει είναι την εμφάνιση, και στην πράξη να κάνεις πράγματα τέτοια που να μην αξίζεις να λέγεσαι Έλληνας και να σε «σώζει» το τι ένα νομικό έγγραφο ορίζει πως λέγεσαι.
Να λέγεσαι αλλά να μην είσαι!

Κι αυτό το παιδί, με τα διαφορετικά φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, αποδεικνύει κάθε φορά πως, σε αυτά που -στην τελική- μόνο μετράνε και αξίζουν, στο μυαλό και την ψυχή, είναι περισσότερο Έλληνας από πολλούς που απλά έτυχε να γεννηθούν εδώ και να μοιάζουν με την πλειοψηφία του πληθυσμού. Από όποια πλευρά κι αν -αυτοί- βρίσκονται.

Είτε από εκείνη την πλευρά που δεν τους νοιάζει και μισούν τον τόπο τους και όλους όσους καμαρώνουν να είναι και να λέγονται Έλληνες είτε από εκείνη που θεωρούν πως αρκεί το DNA για να τους παρέχει την αποκλειστικότητα στο να λογίζονται μόνο αυτοί ως τέτοιοι και μισούν όποιον δεν τους μοιάζει.
Και μαζί τους, στην βάση της συλλογιστικής τους, να υπολογίζουν -υποχρεωτικά- ως Έλληνες και αυτούς της άλλης πλευράς.
Άκρα φασιστικά-ρατσιστικά από όπου και να τα δεις.

Το DNA όμως -ευτυχώς- δεν είναι «διαβατήριο» για κανένα τόπο και μέρος.
Μόνο το τι κάνεις και τι αυτό σε κάνει, είναι!

Από τα ransomware στα Windows με αγάπη…

Locky ransomware #βάλε_linux
Μια φωτογραφία λένε αξίζει όσο χίλιες λέξεις.
Μπορεί όμως να αξίζει και από μισό μέχρι ένα bitcoin, δηλαδή 345-690 ευρώ.
Όσο δηλαδή ζητάει το ransomware Locky και οι παραλλαγές του, έτσι και σας ξεγελάσει και καταφέρει να κρυπτογραφήσει τα αρχεία σας.

Γιατί όμως φωτογραφία;
Διότι οι black-hat hackers, αυτοί οι χάκερ δηλαδή που αξιοποιούν τις δεξιότητες τους για να κάνουν κακό στους υπόλοιπους και να αποκομίσουν συνήθως οικονομικά οφέλη με παράνομο τρόπο, βρήκαν νέα μέθοδο να διαδώσουν το συγκεκριμένο ransomware.
(Τι είναι ransomware και πως προστατεύουμε τα αρχεία μας από τέτοιες απειλές)

Και ο νέος τρόπος είναι κρυμμένο «πίσω» από φωτογραφίες που μπορούν να κυκλοφορούν ακόμη και στα social media.
http://arstechnica.com/security/2016/11/locky-ransomware-decoy-image-files-boobytrap-facebook-linkedin/

(Πατέρας της ορολογίας-διαχωρισμού blac-hat, white-hat hackers είναι ο Richard Stallman, ο ιδρυτής του κινήματος ελεύθερου λογισμικού και μαζί με τον Linus Torvalds που δημιούργησε τον Πυρήνα Linux, είναι εξίσου το ίδιο σημαντικό πρόσωπο για την τεχνολογική κοινότητα. Που έκανε τον διαχωρισμό αυτό για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους για τον μέσο άνθρωπο που θεωρεί τους χάκερ εγκληματίες. Γιατί η πλειοψηφία όσων ασχολούνται με το hacking χρησιμοποιούν τις δεξιότητες τους για να προσφέρουν και αν έχουν κέρδος είναι με νόμιμο τρόπο. Έρευνα, προειδοποίηση για προβλήματα κλπ)

Μέχρι τώρα το συγκεκριμένο κακόβουλο λογισμικό κυκλοφορούσε καμουφλαρισμένο σαν αρχείο Microsoft Word, που όταν το κατεβάζεις και το ανοίγεις, αν έχεις τις μακροεντολές  ενεργοποιημένες, τρέχει ένα κώδικα που κατεβάζει το κυρίως αρχείο, αν όχι, σου ζητάει να τρέξει κάποιες μακρό-εντολές για να μπορέσεις -και καλά- να το διαβάσεις.

Πλέον έχουν βρει τρόπο να το κρύβουν και σε φωτογραφίες.

Βάζουν λοιπόν τον κατάλληλο κώδικα σε αρχεία εικόνας. Αρχεία που όταν ο χρήστης των Windows κλικάρει για να δει, αυτά κατεβαίνουν στον υπολογιστή του και όταν τα κλικάρει ξανά, με την εκτέλεση του ανοίγματος της εικόνας, εκτελείται και ο κώδικας που κρύβεται από πίσω και….ανοίγει ο δρόμος για να πει bye-bye στα αρχεία του.

Έχει επίσης αναφερθεί πως μπορούν να εκμεταλλευτούν την συνήθεια πολλών χρηστών να δέχονται άκριτα να εγκαθιστούν στον browser τους οτιδήποτε φαίνεται να προέρχεται σαν μήνυμα από αυτόν.

Συγκεκριμένα, στην περίπτωση του Google Chrome τα καμουφλαρισμένα αρχεία και τα κακόβουλα link οδηγούν σε μια σελίδα όπου στον αδαή ή ανυποψίαστο φαίνεται σαν ο Chrome να ζητάει να εγκατασταθεί κάποιο πρόσθετο () σε αυτόν ώστε ο browser του και κατ επέκταση ο χρήστης να μπορεί να δει αυτό που έχει η σελίδα (συνήθως βίντεο) κάτι που πιο εύκολα κάνει, αφού οι περισσότεροι δεν θεωρούν τον περιηγητή τους κομμάτι ακριβώς του λειτουργικού. Μόνο που όταν το εγκαταστήσει, το κακόβουλο πρόσθετο ξεκινάει να κάνει στο παρασκήνιο όλη την βρώμικη δουλειά εν αγνοία του.

Κι αν αυτά τα ανακάλυψαν και τα απομάκρυναν, ο δρόμος είναι ανοιχτός για να εμφανίζονται διαρκώς νέα και αν δεν έχεις φροντίσει να αναπτύξεις τις άμυνες που πρέπει σαν χρήστης, να πέσεις στο «μάτι του κυκλώνα», στο διάστημα της νηνεμίας δηλαδή, από την κυκλοφορία μέχρι την ανακάλυψη τους.

Με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που μεταδίδονται συνήθως και τα spam-malware μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Που εγκαθιστά ο μπουμπούνας στον browser του αυτό που του ζητάει η χι σελίδα και μετά αυτοί που του το στείλανε έχουν πρόσβαση στον λογαριασμό του στο facebook που είναι συνδεδεμένος και ξεκινάει το πάρτι.

Που μπορεί να είναι κάτι από τα παρακάτω ή και όλα μαζί συνδυαστικά:
α) να μοιράζουν απλά το ίδιο αρχείο/link σε όλους τους φίλους του,
β) να ξεκινάνε να αλλάζουν τα στοιχεία του για να αλληλεπιδράσουν με ακόμη περισσότερους,
γ) να εκμεταλλεύονται το ότι οι περισσότεροι χρήστες δεν έχουν πάει ποτέ στις ρυθμίσεις ασφαλείας που τους παρέχει το facebook (και κάθε κοινωνικό δίκτυο) και έχουν -το πολύ απλό- ελεύθερη την επιλογή να τους κάνει tag όποιος θέλει και αυτό να εμφανίζεται χωρίς την έγκριση τους παντού και στο χρονολόγιο τους. Που βλέπουν ξαφνικά οι φίλοι του στις ειδοποιήσεις τους πως έγινε tag κάπου, πηγαίνουν από περιέργεια να δουν τι και πως και να πατάνε την μπανανόφλουδα…
δ) μέχρι και να του αλλάξουν το password και όταν κάνει αποσύνδεση να χάνει -έστω πρόσκαιρα- την κυριότητα του προφίλ του. Και μέχρι να το πάρει πίσω να συνεχίσουν οι κακοί το πάρτι ανενόχλητοι.

(Τρεις φίλοι από την αρχή του χρόνου με πρόσθεσαν στην λίστα των συγγενών τους και μου ζητούσε το φατσοβιβλίο επιβεβαίωση για να εμφανιστεί και σε μένα και δεν το έκαναν γιατί εδώ στην Θεσσαλονίκη όλοι είμαστε καρντάσια…) 🙂

Οι κακοί από τους χάκερ λοιπόν χρησιμοποιούν (γενικά) και τα social media γιατί είναι ο πιο εύκολος τρόπος να διαδοθεί κάτι. Παλιά υπήρχε μόνο ένας δρόμος, τα email. Που σε σύγκριση, τα σημερινά κοινωνικά δίκτυα μοιάζουν με αυτοκινητοδρόμους υψηλών ταχυτήτων.

Επίσης στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρείς (λανθασμένα φυσικά) σαν δικό σου άνθρωπο τον οποιοδήποτε άγνωστο σου έχεις προσθέσει στην λίστα φίλων.
Και άλλο (καθόλου άλλο φυσικά…) να σου στείλει ξαφνικά μήνυμα με φωτογραφίες ή συνδέσμους σε κάποιο site ο Γιάννης ο Παοκάρας ή ο Μήτσος ο Θύρα 7 που έκανες φίλο μόνο και μόνο λόγω ομάδας και άλλο να σου έστελνε ένα email ο χακαρισμένος λογαριασμός του ή ο (καθόλου απίθανο) ανύπαρκτος στην πραγματικότητα αυτός τύπος…

Δεν θα μιλήσω (σχήμα λόγου) για τα λιγούρια που κάνουν add κάθε εγχώρια εκδοχή της Κιμ Καρντάσιαν για:
α) να παίρνουν λίγο μάτι μέσα από την υποτιθέμενη ασφάλεια του κοινωνικού δικτύου, αντί να επισκέπτονται τα site που έχουν αυτό που θέλουν, γιατί δεν ξέρουν ποια είναι τα ασφαλή και δεν μπορούν να αποφύγουν όλα εκείνα τα παράθυρα και παραθυράκια που ξεπετιούνται μπροστά τους σαν τρελά και τους αγχώνουν μην κάνουν καμιά βλακεία…
β) να μην δίνουν (με το νου τους) στόχο στην γυναίκα, κοπέλα τους.
Ενώ ο λογαριασμός αυτός το πιο πιθανό είναι να είναι ψεύτικος και να αποσκοπεί όχι απλά να κάνει like farming αλλά μέσω social engineering τεχνικών, όπως αυτές που περιγράφονται παραπάνω, να καταφέρει να πάρει μάτι στα δικά τους πράγματα. Από τα email τους και των φίλων τους, μέχρι κωδικούς τραπεζικών λογαριασμών…

Ούτε για τις γυναίκες που πατάνε ότι παρανοϊκή προσφορά δουν.
Σαν τα 800 ευρώ δήθεν δωροεπιταγή γνωστού σουπερμάρκετ που είχαμε πρόσφατα. Που αναγκάστηκε να βγάλει και ανακοίνωση πως δεν έχει σχέση με την συγκεκριμένη σελίδα και πως πρόκειται για απάτη.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πόσο αστραπιαία διαδίδεται και η τελευταία τρολιά, ψεύτικη είδηση, ηλιθιότητα. Μαζί με αυτά και με την ίδια ταχύτητα και κακόβουλα προγράμματα…

Φυσικά, για την πλειοψηφία των απειλών πρέπει να γίνουν όλα τα παραπάνω βήματα. Όμως….
α) Πόσοι μέσοι χρήστες Windows θα παραξενευτούν που μια εικόνα από κάποιο μήνυμα στο facebook κατέβηκε στον υπολογιστή τους, αντί να ανοίξει στο πρόγραμμα περιήγησης που χρησιμοποιούν;
β) Πόσοι χρήστες Windows έχουν ενεργοποιημένη την επιλογή να βλέπουν και τις κρυφές καταλήξεις των γνωστών αρχείων, ώστε να ξέρουν πως κάτι που λέει αρχείο.jpg είναι όντως αυτό και δεν είναι αρχείο.jpg.exe για παράδειγμα;

(το ίδιο με τα χωρίς κρίση κλικ στα email. Που σου έρχεται κάτι με ονομασία τραπεζα τάδε@τραπεζα.gr και το πατάς και το ίδιο κάνεις με όσα σου λέει μέσα γιατί το θεωρείς νόμιμο, ενώ αν περνούσες το ποντίκι πάνω στον τίτλο θα εμφανιζόταν η πραγματική διεύθυνση pata_me_na_tin_patisis@gmail.com)

δ) Πόσοι χρήστες Windows έχουν μετά από 1-2 μήνες ακόμη ενεργοποιημένο το UAC (User Account Control-έλεγχος λογαριασμού χρήστη);
Κι αν το έχουν, πόσοι από αυτούς το έχουν στην αυστηρότερη ρύθμιση, ώστε να τους προειδοποιήσει;
Κι αν τους προειδοποιήσει, πόσοι από αυτούς θα καταλάβουν πως μια κανονική εικόνα δεν θα χρειαζόταν να ζητάει άδεια να «εκτελεστεί»…;
Και πόσοι από αυτούς δεν πατάνε απλά Ο.Κ σε οτιδήποτε «εκνευριστικό» μήνυμα τους βγάζουν τα Windows;

(UAC που σαν ιδέα, σε θεωρητικό επίπεδο, είναι καλό. Αλλά στημένο στην γελοία φιλοσοφία και σχεδιασμό των Windows ως λειτουργικό σύστημα, με την αμφιλεγόμενη «φιλικότητα» που διαφήμιζαν μια ζωή και την νοοτροπία με την οποία μπόλιασαν τους χρήστες τους, τα κάνει μη φιλικά και οδηγεί την πλειοψηφία των χρηστών, το πρώτο πράγμα που ψάχνουν να βρουν να είναι πως να το απενεργοποιήσουν).

Και τέλος, πόσοι χρήστες θα παραξενευτούν από όλα αυτά αλλά και από το ότι ο χι διαδικτυακός φίλος τους που συνήθως δεν τους έχει ενοχλήσει ποτέ, τους στέλνει ένα αρχείο κειμένου ή φωτογραφίας (είτε μέσω κοινωνικών δικτύων είτε μέσω email) και δεν θα το κλικάρουν από μηχανική περιέργεια και συνήθεια προτού σκεφτούν «μπας και έκανα βλακεία που το πάτησα και την πάτησα»…;

(Πολύ λακωνικά, μια εικόνα σε μορφή jpg μπορεί να κρύβει κι άλλα πράγματα γιατί πρόκειται στην ουσία για ένα συμπιεσμένο, για λόγους οικονομίας χώρου, αρχείο)

Και πόσοι δεν θα το κάνουν, ακόμη κι αν έχει περίεργη κατάληξη, όπως .svg ή κάτι άλλο;
https://en.wikipedia.org/wiki/Scalable_Vector_Graphics

Γιατί πάρα πολλά από τα αρχεία εικόνας που μεταφέρουν το Locky δεν μπαίνουν καν στον κόπο να καμουφλαριστούν με ονομασίες καταλήξεων που δεν χτυπάνε καμπανάκια και έρχονται σε αυτή την μορφή. Που δηλώνει ουσιαστικά ότι πρόκειται για αρχείο που μπορεί κάλλιστα να περιέχει javascript που περιμένει το κλικ για να εκτελεστεί.
Να τρέξει και να ανοίξει την μικρή «τρυπούλα» που χρειάζεται για να εκχυθεί στην συνέχεια ο κακόβουλος κώδικας με το ransomware στο μηχάνημα…
(επίσης πολύ λακωνικά, σκριπτ είναι στην ουσία ένα σενάριο που περιγράφει κάποιες ενέργειες τις οποίες έχει σχεδιαστεί να εκτελεί)
Γλώσσα προγραμματισμού σεναρίων

Για όλα τα παραπάνω, ακόμη και κάτι που φαίνεται ως μια αθώα εικόνα, αν δεν είμαστε υποψιασμένοι με το καθετί και αν δεν έχουμε αφήσει την ασφάλεια του μέσου με το οποίο πλοηγούμαστε στο διαδίκτυο στην τύχη, τον Θεό ή κάποιο antivirus που θεωρούμε (λανθασμένα) πως μπορεί να μπλοκάρει τα πάντα και αν δεν έχουμε φροντίσει να ψάξουμε και να πάρουμε από μόνοι μας μαθήματα ασφαλείας για το πως πρέπει να λειτουργούμε, μπορεί να μας κοστίσει όλα μας τα αρχεία…

Και να μείνουμε να την κοιτάμε που θα μας μιλάει με λιγότερες από χίλιες λέξεις.
Που θα μας λέει:
«Πήγαινε στο τάδε site και βάλε την καρτούλα σου να μας πληρώσεις για να πάρεις το κλειδί να ξεκλειδώσεις τα αρχεία σου«

#βάλε_linux

Τα φυτά και τα φρούτα της τεχνολογίας…

robot-707219_640
Τι απαιτήσεις αλήθεια έχεις από μια κορυφαία αυτοκινητοβιομηχανία, όταν αγοράζεις ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, ας πούμε των… 50.000 ευρώ;

Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να παραθέσει πρόχειρα τις παρακάτω.
1) Να είναι στιβαρή κατασκευή. Να μην αρπάζει το σασί στην πρώτη λακκούβα ή να μην
σπάει το παρμπρίζ του από το ίδιο χαλικάκι που θα το ράγιζε και σε ένα των 8.000
2) Να μην παρουσιάζει προβλήματα που θα δικαιολογούνταν (ίσως) σε πολύ φθηνά μοντέλα άλλων εταιρειών που κάνουν υποχωρήσεις στην ποιότητα για το κόστος…
Όπως να μην καίει εύκολα λάμπες, να λειτουργούν τα χειριστήρια…κλπ
3) After sales εξυπηρέτηση που να ξεχωρίζει.
Και κυρίως…
4) Αντιμετώπιση του πελάτη (από την αρχή μέχρι για όσο έχει το αυτοκίνητο της) με τον απαραίτητο σεβασμό που, για το σεβαστό ποσό το οποίο της διέθεσε, απαιτείται να του δείχνει.

Σίγουρα κάποιος θα έβρισκε και άλλα πράγματα, να προσθέσει στην λίστα.
Όμως παραπάνω από σίγουρο είναι πως αυτά τα λίγα, πρέπει να φαντάζουν πολύ λογικά για την πλειοψηφία των ανθρώπων.

Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε έναν κάτοχο τόσο ακριβού αυτοκινήτου που να μην έχει έστω κάτι από τα παραπάνω και να είναι διατεθειμένος να δικαιολογήσει την εταιρεία, ειδικά όταν αποδεικνύεται πως δεν ήταν απλά ο άτυχος της στατιστικής και πως το πρόβλημα και η προβληματική αντιμετώπιση του (του προβλήματος και του ίδιου) είναι γενικευμένο φαινόμενο.

Στην ίδια λογική, ίδιου τύπου απαιτήσεις έχει ο κάθε ένας που αγοράζει κάτι που κοστίζει πανάκριβα. Γιατί όταν κάτι το πληρώνει και δίνει τα ωραία του λεφτά, είναι πελάτης και περιμένει αυτό που αγοράζει να ανταποκρίνεται κατ’ ελάχιστο σε όσα λέει πως προσφέρει.

Που όσο αυξάνει η τιμή, τόσο μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις του, ώστε τα παραπάνω που πληρώνει να έχουν ένα αντίκρυσμα και να πηγαίνουν όχι μόνο την σχέση προϊόντος-πελάτη αλλά και την σχέση εταιρείας-πελάτη σε τόσο υψηλότερο επίπεδο που να δικαιολογεί και την μεγάλη διαφορά στην τιμή από ομοειδή προϊόντα άλλων φθηνότερων εταιρειών.

Και που σε πιθανό πρόβλημα, περιμένει κανείς την άμεση αντίδραση της εταιρείας, ώστε και γρήγορα να λυθεί το όποιο πρόβλημα και ικανοποιημένος να μείνει ο πελάτης από την συμπεριφορά προς το πρόσωπο του και η εικόνα της εταιρείας να μην υποστεί μεγάλη ζημιά. ‘Η έστω την μικρότερη δυνατή ζημιά…

Κάτι δηλαδή που συνέβη πριν 2-3 μήνες με το πολύ ακριβό προϊόν ενός τεχνολογικού κολοσσού από την Νότια Κορέα. Το Galaxy Note 7 της Samsung.
Που από σχεδιαστικό λάθος, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να «σκάσει» η μπαταρία και να πιάσει φωτιά.

Στην αρχή λοιπόν και ενώ τα κρούσματα ήταν μερικές δεκάδες δεν το έπαιξαν Κινέζοι. Που καθότι από την Κορέα, θα μπορούσαν…

Παραδέχθηκαν πως υπάρχει πρόβλημα, αλλά θεώρησαν (λογικά μέχρι ενός σημείου)πως ήταν ένα πρόβλημα που αφορά μια συγκεκριμένη παρτίδα κινητών που είχαν μια συγκεκριμένη παρτίδα μπαταριών που είχαν πωληθεί κυρίως στην αγορά των ΗΠΑ.
Και αντιμετώπισαν το πρόβλημα παρέχοντας αντικατάσταση του κινητού με ένα ίδιο μοντέλο, μεταγενέστερης παραγωγής.

Και όταν άρχισε να διαφαίνεται (αφού τα επίσημα καταγεγραμμένα περιστατικά πέρασαν τα 100) πως αφορούσε δυνητικά κάθε μονάδα που παράχθηκε, γιατί τα είχαν κάνει θάλασσα στην σχεδίαση, δεν έψαξαν τρόπο να το τρενάρουν με δικαιολογίες.

Με μια επίσημη ανακοίνωση και με δελτία τύπου παντού, ανακοίνωσαν την πλήρη απόσυρση του μοντέλου και ενημέρωσαν όσους το είχαν στην κατοχή τους να πάψουν άμεσα να το χρησιμοποιούν και να το πάνε πίσω ώστε είτε να τους επιστραφούν τα χρήματα στο ακέραιο είτε να κάνουν μια ίδιας αξίας ανταλλαγή με κάποιο άλλο.

Κίνηση που της κόστισε/αναμένεται να της κοστίσει πάνω από 3 δις δολάρια!
Χωρίς να μπορεί να υπολογιστεί κανείς το κόστος στην εικόνα της σαν εταιρεία.
Κόστος που όμως θα είναι σημαντικά μικρότερο από ότι θα ήταν αν δεν έδειχνε αντανακλαστικά και αποφάσιζε να αντιμετωπίσει ατομικά κάθε εμφάνιση του προβλήματος, όταν και όποτε αυτό θα εμφανιζόταν.

Δεν εξετάζουμε ούτε το απαράδεκτο (ειδικά για τόσο ακριβό μοντέλο) του σχεδιαστικού λάθους, ούτε το πόσο ανεπίτρεπτο ήταν να βγει στην αγορά και να μην το έχουν ανακαλύψει στους ελέγχους που έκαναν.
Ούτε -κατ επέκταση- την εκ του αποτελέσματος ελλειπή ποιότητα και σχολαστικότητα αυτών.

Άλλωστε και στην γραμμή σχεδιασμού-παραγωγής του πιο ακριβού αυτοκινήτου μπορεί να προκύψει μια φορά ένα πρόβλημα ή λάθος που να μην γίνει αντιληπτό παρά μόνο αφού η παραγωγή βγει στην αγορά.

Εδώ εξετάζουμε περισσότερο τι συμβαίνει όταν αποδεδειγμένα υπάρχει πρόβλημα και την σχέση εταιρείας-πελάτη. Και σε αυτό ο Κορεάτης πήρε άριστα!

Πέρα από την υπερβολική τιμή πώλησης ενός προϊόντος, που δεν αφορά το πραγματικό κόστος αλλά την δημιουργία μιας ψευδαίσθησης, για λόγους καταναλωτισμού.

Πέρα από το γεγονός πως η πλειοψηφία «χρεώνεται» για να αποκτήσει αυτό το εξωπραγματικά υπερτιμημένο αντικείμενο.
(για την μειοψηφία που ξοδεύει γιατί τις περισσεύουν ή θα τα αξιοποιήσει στο έπακρο, καλά κάνει και τα αγοράζει)

Πέρα από το ότι η πλειοψηφία αυτή των πελατών δεν χρειάζεται να ξοδέψει μια περιουσία για να κάνει αυτά που θέλει να κάνει. Και πως έτσι συντηρεί κάτι που οδηγεί σε λάθος δρόμο. Όλα αυτά είχαν απασχολήσει σε παλιότερο άρθρο.
Αναπτήρας 800 ευρώ και σφυρίχτρα 1200. Καιρός για ψώνια…

Ενώ λοιπόν ο Νότιο-Κορεάτης παρέμεινε Νότιο-Κορεάτης και αντιμετώπισε τον πελάτη με απόλυτο σεβασμό(και επιχειρηματική εξυπνάδα αν το δούμε από άλλη οπτική γωνία), υπάρχει και ένα παράδοξο εταιρείας που ακούει στο όνομα Apple.

Apple που σίγουρα χάρηκε με τα προβλήματα του ανταγωνιστή της, όμως κι αυτής το νέο μοντέλο δεν είναι αψεγάδιαστο, αφού το νέο iPhone 7 στα ζόρια σφυρίζει.
(κι αυτό καλύφθηκε στο παραπάνω άρθρο)

Μόνο που -προφανέστατα στην κόντρα του ανταγωνισμού- πέρα από το σφύριγμα στο καινούργιο μοντέλο, της ξέφυγε κι αυτής ένα σχεδιαστικό λάθος στο προηγούμενο. Όχι τόσο σοβαρό όσο της Samsung, αλλά δεν παύει να είναι ένα λάθος.

Που είναι εξίσου απαράδεκτο αν αναλογιστούμε πως οι συγκεκριμένες συσκευές είναι με διαφορά ο,τι ακριβότερο κυκλοφορεί σε smartphone, από την εταιρεία που με κάθε τρόπο προσπαθεί να τονίσει πως από θέμα ποιότητας δεν την φτάνει κανείς!

Και μπορεί τα δικά της να μην σκάνε, άρχισαν όμως να πληθαίνουν όσο περνούσε
(και περνάει) ο καιρός τα παράπονα για την οθόνη αφής. Και πλέον είναι επίσης εκατοντάδες οι περιπτώσεις που όταν πατάς την οθόνη αφής, αυτή σφυρίζει κλέφτικα…
Κοινώς σταματά να αποκρίνεται!

Το ότι η συγκεκριμένη συσκευή έχει και το θέμα του λυγίσματος, άρα κι άλλο σχεδιαστικό λάθος το προσπερνάμε (είχε επίσης καλυφθεί σε αντίστοιχο άρθρο)
Τρίζουν τα κόκκαλα του Steve Jobs από τον τάφο

Σίγουρα όμως είναι σχεδιαστικό λάθος, αφού αυτό που συμβαίνει είναι με τον καιρό να ξεκολλάνε οι ενώσεις του τσιπ που ελέγχει την οθόνη, λόγω και της απουσίας μιας μεταλλικής προστασίας στο συγκεκριμένο σημείο.
Προστασίας που διέθεταν παλιότερα iPhone.

Και πως αντιμετώπισε αυτό το θέμα η Apple;
Πάνω-κάτω όπως όλα τα θέματα που είχαν κατά καιρούς οι συσκευές της.
Σχεδόν ποτέ δεν παραδέχεται τίποτα, ενώ προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη πως δεν είναι αυτή υπεύθυνη αλλά οι χρήστες-πελάτες.
Που δεν ξέρουν πως να το κρατάνε, δεν ξέρουν πως να το αφήνουν, δεν ξέρουν πως να το ακουμπάνε, δεν ξέρουν πως να το κουνάνε, δεν ξέρουν πως να το κουβαλάνε…

Με δυο λόγια, πως είναι φυτά που έχουν την τιμή να είναι πελάτες της και να κατέχουν τα προϊόντα της, που όμως δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιήσουν σωστά και τα χαλάνε!

Και η πλάκα είναι πως τα καταφέρνει !
Επειδή όλα όσα περιγράφονται στα παραπάνω άρθρα, βρίσκουν πεδίο όχι μόνο στους φανατικούς οπαδούς που έχει δημιουργήσει και που είναι διατεθειμένοι να κάνουν το άσπρο μαύρο για να μην «χάσει το φρέσκο χρώμα του» το μήλο, αλλά και στους καταναλωτικά αναλφάβητους που περιγράφει το πρώτο άρθρο και που δύσκολα θα αποδεχθούν πως έπεσαν θύματα καταναλωτικής εκμετάλλευσης τρεις φορές στην ίδια φάση.

Πως κάτι που πλήρωσαν (από το υστέρημα τους οι περισσότεροι) υπερβολικά ακριβά, δεν έχει ποιότητα αντίστοιχη της τιμής του και πως η εταιρεία με το φρούτο για σήμα της, τους συμπεριφέρεται σαν φυτά και καθόλου ανάλογα του πόσα χρήματα της άφησαν…

Τι έγινε λοιπόν με το συγκεκριμένο ζήτημα της οθόνης που έχει ονομασθεί πολύ πετυχημένα και με αρκετή δόση χιούμορ «Touch Disease»;

Αφού μέρα με την μέρα όλο και περισσότερα iPhone 6 plus έχουν οθόνη αφής αλλά είναι σαν να μην έχουν 🙂 άρχισε σιγά σιγά να παραδέχεται πως υπάρχει θέμα.
(Θέμα που δεν έχουν τα S μοντέλα της σειράς γιατί έχουν διαφορετικό εσωτερικό σχεδιασμό κι αυτό λέει πολλά…)
https://ifixit.org/blog/8309/iphone-6-plus-gray-flicker-touch-death/

Τι έκανε λοιπόν;
Έβγαλε ανακοίνωση όπου ενημερώνει πως παρέχει επισκευή για την «προνομιακή τιμή» των 140 ευρώ !!!

Θα πληρώνει δηλαδή κάποιος την εταιρεία για να του φτιάξει κάτι που οφείλεται σε δικό της αρχικό σχεδιαστικό λάθος!!!
http://thenextweb.com/apple/2016/11/18/apple-finally-acknowledges-iphone-touch-disease-problem-by-denying-responsibility/

Και φυσικά ο άτυχος που θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα με την μη λειτουργική οθόνη, θα βρεθεί σε αδιέξοδο και θα πρέπει να της τα σκάσει.
Αλλιώς θα πρέπει να το πετάξει, αφού τι να το κάνεις ένα smartphone χωρίς λειτουργική οθόνη αφής; Ένα 600 ευρώ σουβέρ;
(Εκτός κι αν έχεις δυο να τα κάνεις σετάκι….)

Φυσικά, με τόσους οπαδούς (και όχι πελάτες) που έχει και τα μυριάδες καταναλωτικά φυτά, και λίγα θα τους παίρνει για το φρούτο της…

Μέχρι τώρα που δεν αναγνώριζε ούτε έμμεσα το σχεδιαστικό πρόβλημα χρέωνε την επισκευή 309 ευρώ…
Πλέον παραδέχεται την ύπαρξη του προβλήματος, όμως σαν δικαιολογία λέει πως συμβαίνει μόνο σε όσα πέφτουν και σε όσα πιέζει κανείς υπερβολικά την οθόνη και τα κάνει να….στρεσάρονται….

Άμα δεν ξέρεις ρε πως να πιάσεις το μήλο τι το παίρνεις;
Να το κάνεις φυτό; Ε, φυτό;
Φά’ το τώρα και πλήρωνε!