Category Archives: Διαδίκτυο

Σκουπίδια με μικρόφωνο και στολή


Ακόμη και αν βρεθεί και είναι ζωντανός ο άνθρωπος που δέχτηκε αυτό το απάνθρωπο μπούλινγκ αλλά και την ανθρωποφαγία όλων των ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν χωρίς διασταύρωση τις ψευτιές των νταήδων δύο πράγματα οφείλουν να λάβουν χώρα.

1ον Απόταξη των αστυνομικών που τον χλεύασαν με το να τον αγνοήσουν όταν ζήτησε βοήθεια.

Γιατί η βοήθεια δεν κρίνεται ούτε στο πρόσωπο ούτε στη φωνή αυτού που την ζητάει και ένας άστυ – φύλακας (ειδικά αυτοί στις μικρές κοινωνίες) δεν μπορεί (το δεν επιτρέπεται είναι πολύ χαλαρό και «ευλίγιστο» από ηθικής άποψης, απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ), ακόμη κι αν έτσι τον ωθούν τα βιώματα του και ο χαρακτήρας του, να διαλέγει στρατόπεδο (με τους «συμβατικούς» και τους ψευτόμαγκες για να περνάει ζάχαρη) ή να συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος υπάλληλος που απλά επιλέγει να περιμένει τον μισθό ή την συνταξιοδότηδη αποφεύγοντας (ή διαλέγοντας με ποιες θα ασχοληθεί) τις όποιες «σκοτούρες» εμφανίζονται μπροστά του λόγω της στολής.

Οι μπαρμπάδες στην Κορώνη έχουν πεθάνει προ πολλού, δεκαετίες τώρα και όσα ανιψιά, ψυχοπαίδια τους και συνεχιστές της κουλτούρας τους φοράνε στολή ενώ μετράμε χρόνια στον 21ο αιώνα είναι καιρός να θαφτούν υπηρεσιακά και με κάθε επισημότητα γιατί αποτελούν ντροπή για κάτι που είναι πάνω από όλα λειτούργημα.

2ον Αφαίρεση δημοσιογραφικής ταυτότητας αλλά και εισαγγελική έρευνα περί κακουργήματος για όλους όσοι εμπλέκονται στην τελική απόφαση (τα παιδάκια των 100 ευρώ/τα 100 κλικαδόρικα άρθα είναι τα τελευταία που ευθύνονται κι ας είναι πρώτα στην ιντερνετική αλυσίδα των ΜΜΕ) για την διάδοση των ψευδών ειδήσεων (όπως πως ο άνθρωπος κυνηγούσε πολίτες με αλυσοπρίονο) σε κάθε ΜΜΕ που για μερικές μονάδες στα μηχανάκια της AGB ή μερικά κλικ παραπάνω συνέβαλε, με τόσο ελαφρά την καρδιά, τα μέγιστα στο να πληγεί η καρδιά και η ψυχή ενός αθώου συνανθρώπου μας και να γίνει παραπάνω από κόλαση η ζωή του.

Επίσης, ακόμη και με πρωθυπουργική παρέμβαση, άμεση ηθική του αποκατάσταση και χρηματική του αποζημίωση από κάθε δημοσιογραφικό χώρο που ενεπλάκη αρνητικά σε αυτή την ιστορία.

Γιατί όταν τα εκατομμύρια έφευγαν προκλητικότατα από τα ταμεία του κράτους για στήριξη αυτών των επιχειρήσεων που ονομάζονται ΜΜΕ, μέσα σε όσα γέννησε η πανδημία, το ποια τραγουδίστρια έκανε επέμβαση για να αφαιρέσει μπουκάλι αναψυκτικού λόγω μη εγκεκριμένης χρήσης αυτού ή σε ποια οδό επαρχιακής πόλης έγινε αναπαράσταση ρωμαικού οργίου θα έπρεπε να παραμείνει σε αυτά τα ροζ επίπεδα και να μην έχει αναβαθιστεί στην ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή αλλά και παραγωγή (και αυτό είναι ακόμη χειρότερο) τοξικών σκουπιδιών που λερώνουν και τους θεατές, ακροατές κλπ αλλά κυρίως αθώους, ανυπεράσπιστους μπροστά στο τέρας της κακής δημοσιότητας, ανθρώπους.*

Αντί όμως για τα παραπάνω, το μόνο που θα συμβεί είναι να γεμίσουμε πάλι πάνελ και άρθρα όπου «γραβάτες» με περισπούδαστο ύφος θα «ανεμίζουν» πολύχρωμες πομφόλυγες σε αυτούς που αντί να τους γλείψουν για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας θα έπρεπε να τους καυτηριάσουν με τη γλώσσα τους.

Γραβάτες δίπλα σε άλλες γραβάτες που θα έχουν αφήσει το καπέλο με το σήμα κάπου παράμερα και που θα βλέπουν συντεχνιακά (ο καρκίνος της ελληνικής κοινωνίας) και ψηφοθηρικά τα κακάσχημα όντα με τη στολή που ενεπλάκησαν στην ιστορία αντί να δουν με πόση δυσμορφία αυτοί καλύπτουν το πρώτο και κυριότερο λειτούργημα οποίας πολιτείας θέλει να δηλώνει πολιτισμένη.

Υ. Γ. 1
Άσε που μπορεί να πεταχτεί και καμιά πορδή από καμιά κάλπη όπως με τον Γιακουμάκη και ποιος θέλει τώρα να ανοίγει παράθυρα να φύγει η βρώμα από τη χώρα.

Ειδικά τώρα που ήρθαν και τα κουνούπια και θα αρχίσουν να μας ρουφάνε στιγμιαία και εποχικά το αίμα καλύτερα να συνεχίσουν να μας πίνουν λίγο λίγο και καθημερινά την ψυχή σαν κοινωνία οι συμπεριφορές όλων αυτών των δίποδων (σαν άτομα και ομάδες).

Υ.Γ. 2
Το όνομα του ανθρώπου δεν το αναφέρω από συνειδητή επιλογή κι ας έχει κρεμαστεί στα μανταλάκια κάθε τηλεοπτικής οθόνης.
Αυτό και τέτοια αρθρογραφήματα δεν είναι για μαζική κατανάλωση αλλά πάντα για τον καθένα έναν.
Μέχρι κάποτε αυτοί οι «ένας» γίνουμε (και γι αυτό το θέμα και για τα πολιτικά και για κάθετι που μας αφορά και μας επηρρεάζει) τόσο ισχυρή μειοψηφία που τα σκουπίδια κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής τάξης θα μειωθούν σε τέτοιο βαθμό που δεν θα μπορούν να δημιουργούν με τέτοια συχνότητα θύματα με τις συμπεριφορές τους και όταν κατ’ εξαίρεση θα συμβαίνει, η τιμωρία τους θα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και σίγουρο.

*(Αυτό για την παραγωγή/αναπαραγωγή τόσο και τόσων τοξικών αποβλήτων- δήθεν ειδήσεων ανοίγει άλλη κουβέντα, για άλλο άρθρο, για το επίπεδο ποιότητας των αποδεκτών και αν αυτό είναι που δίνει «θάρρος» και το ελεύθερο στα ΜΜΕ της χώρας να γεμίζουν με σκουπίδια τα ερτζιανά, τις τηλεοπτικές συχνότητες και το διαδίκτυο.)

Ακολουθώντας τη σκέψη ενός συνωμοσιολόγου

Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

Θα είναι σύντομη η… «παρακολούθηση» του.

Στο μακρινό 1999, ο David De Gruttola, ένας πολυσχιδής άνθρωπος (συγγραφέας και μουσικός μεταξύ άλλων) μέσω της εταιρείας Quantic Dream που ίδρυσε δύο χρόνια νωρίτερα, έγραψε/δημιούργησε ένα video game.
Όλα καλά μέχρι εδώ; Ωραία.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην ουσία μόνο τα Windows της Microsoft σαν λειτουργικό. Οπότε, ένα παιχνίδι για υπολογιστή σχεδιαζόταν να παίζει σε αυτά και μιλάμε τώρα για «προϊστορικές» εποχές, για Windows 98 και 2000.
(Για να καταλάβετε, τα Windows XP κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2001.)
Όλα καλά και μέχρι εδώ; Φυσιολογικά, θα πείτε.

Πάμε τώρα να κάνουμε μια σύντομη «βουτιά» στον εγκέφαλο ενός συνωμοσιολόγου.

Ο οποίος είναι υπαρκτός άνθρωπος με προβληματικό ΛΕΠ (Λειτουργικό Εγκεφαλικό Περιβάλλον) για να δούμε πόσο βαθιά φτάνει η ρηχή, σχεδόν ανύπαρκτη επεξεργασία των δεδομένων, κάτι που οδηγεί σε παλαβούς συσχετισμούς και φτάνουμε να έχουμε ένα εντελώς εξωφρενικό συμπέρασμα να επιπλέει στον ωκεανό του διαδικτύου και να διαδίδεται σαν τσουνάμι ανάμεσα τους παρασύροντας κάθε έννοια λογικής και σοβαρότητας.

Ο δημιουργός αυτός λοιπόν είναι γνωστός με το ψευδώνυμο David Cage.
Βουτάμε τώρα, ΟΚ;

Πρώτα cm βάθος
: Νταβίντ, Ντέιβιντ (μικρή σημασία έχει αυτό) Κέιτζ.
Κ-έ-ι-τ-ζ, Κ-έ-ι-τ-ζ, Γκέιτζ.

1m βάθος: Τι γνωρίζει από υπολογιστές/λειτουργικά ο άνθρωπος αυτός;
Όχι ο Κέιτζ, αυτός με το ΛΕΠ.
Αυτό μόνο που πιθανόν και να έχει.
Η σχέση του με την τεχνολογία των επιτραπέζιων υπολογιστών κατά 99% τελειώνει σε δυο λέξεις, Microsoft Windows.
Στο μυαλό του και το κουτί (99% έχει και το σηματάκι) και ο σκληρός, όλα μα όλα είναι Microsoft.
(Όπως ακριβώς και όλο το διαδίκτυο είναι Google γιατί αντί για τη γραμμή διευθύνσεων γράφει στο search box της τα πάντα.)

1.5m βάθος: Άρα οτιδήποτε παίζει στον υπολογιστή που διαθέτει (ή έχει μια εικόνα σχετικά) και έπαιζε και παλιότερα και θα παίζει στο μέλλον για αυτόν ανήκει στον Γκέιτς.

2m βάθος: Πως λέγεται το παιχνίδι; Άκουσε πως λέγεται, Omikron: The Nomad Soul. To κακογραμμένο (;) κακοσυντηρημένο (;), δυσλειτουργικό πάντως ΛΕΠ του διαγράφει αμέσως το δεύτερο μέρος του ονόματος και κρατάει το πρώτο.

Επίσης, το ότι γράφεται με k και όχι με c (όπως η παραλλαγή omicron) δεν απασχολεί, εξάλλου κατά 99% απλά το άκουσε και ξεκίνησε να το διαδίδει στον κύκλο του για να φτάσει και σε άλλους με ομοίως προβληματικά ΛΕΠ και να κυκλοφορήσει μεταξύ τους πιο γρήγορα και από ιό υπολογιστών.

2.5m βάθος: Τι γίνεται σε αυτό; Πεθαίνουν άνθρωποι (άσχετο γιατί, σίριαλ κίλερ, δαίμονες κλπ)

3m βάθος (ή αλλιώς Τρία πουλάκια κάθονταν): Ο Γκέιτς το 1999 είχε φτιάξει ένα παιχνίδι για τους υπολογιστές του που πέθαιναν άνθρωποι και λεγόταν Όμικρον. Βουαλά!

Ανάδυση!
Εμείς, αυτός/αυτοί είναι καταδικασμένοι να πιάνουν κάθε φορά πάτο.

Υ.Γ.
Το μόνο που δεν ξέρω, γιατί είναι λίγο και σαν το Η κότα έκανε το αβγο ή το αβγό την κότα, είναι αν/ποια από αυτά:
α) τα σκέφτονται από μόνοι τους οι βλαμμένοι και απλά τα μοιράζονται μεταξύ τους ως ανακάλυψη-γνώση;
β) τα σκέφτονται μόνοι τους αλλά μετά τα προωθούν κάποιοι έξυπνοι-γνώστες του διαδικτύου και των δυνατοτήτων του για να αποκομίσουν κέρδος από τη βλακεία των άλλων (κλικς-έσοδα από διαφημίσεις, πωλήσεις, δημιουργία ακολούθων κλπ);
γ) τα σκέφτονται από την αρχή κάποιοι έξυπνοι γιατί ξέρουν πως υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που θα τα «αγοράσουν» όσο εξωφρενικά και αν είναι;

Κανένας δεν μπορεί να… βουτήξει τόσο βαθιά, ακόμη και με εξοπλισμό.
Ούτε η ΔΗΕ…

Νεάντερταλ της εποχής μας


Όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια συνάντηση:

α) Δεν είδε το παραμικρό αλλά σκέφτηκε να πει κάτι για να πάρει λίγη δημοσιότητα και μετά δεν μπορούσε να το μαζέψει με τίποτα;

β) Είδε, τα έκανε πάνω του από τον φόβο του και λούφαξε αλλά μη θέλοντας να πετάξει και τον μανδύα του μάγκα, του «πολλά βαρύ» αρσενικού, μιας vintage ταμπέλας που μπορούσε να κρύψει ακόμη και μικρά (ως προσωπικότητες) ανθρωπάκια πίσω της, τον κάλυψε με το βάρος του ο μανδύας της βλακείας του;

γ) Είδε, δεν φοβήθηκε όμως αυτή είναι η γαλούχηση του από τον μικρόκοσμο του αλλά και την κοινωνία γενικότερα; Γενιές επί γενιών που έχουν μεγαλώσει θεωρώντας ρουφιανιά ακόμη και την καταγγελία μιας παρανομίας-εγκλήματος;

Από όπου και να το δεις, όση κατανόηση και να δείξεις στις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις, τον κοιτάς και βλέπεις ένα δίποδο προϊστορικό όν με σύγχρονα πάνω του μόνο την ομιλία, την εμφάνιση και την αμφίεση, εκπρόσωπο προϊστορικών όντων που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί 40.000 χρόνια πριν όμως συνεχίζουν να ζουν -σε μεγάλους αριθμούς ανά τον κόσμο- μέχρι και σήμερα, στον 21ο αιώνα.

Όταν πέφτοντας διαδικτυακά θα «πονάει» περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.


Με αφορμή την πτώση της πλατφόρμας του Facebook (και μαζί του και των Instagram, Messenger και WhatsApp) και μιας και έχω καιρό να γράψω για τεχνολογικά θέματα, είπα να γράψω ένα μικρούλι άρθρο.
(Για μικρούλι θα ξεκινήσει πάντως.) LOL

Είχαμε λοιπόν μια 6ωρη πτώση του δικτύου αυτού του τεχνολογικού γίγαντα. Που φάνηκε ως 6ήμερη στους απλούς χρήστες, 6μηνη στους επαγγελματίες που χρησιμοποιούν την πλατφόρμα και 6χρονη στον Μαρκ Ζάκερμπεργκ.

Γιατί καλή και θεμιτή και -στην τελική- αναπόφευκτη η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά έχει και τα προβλήματα της.

Και μην αρχίσετε οι τεχνοφοβικοί τα δικά σας.

Και ο τροχός τεχνολογική εξέλιξη ήταν και άλλοι τον χρησιμοποιούν για να πηγαίνουν μπροστά και κάπου καλύτερα (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και άλλοι για να πατάνε και να λιώνουν (επίσης κυριολεκτικά και μεταφορικά) αυτούς που θεωρούν εχθρούς και αντιπάλους ή αυτούς που δεν προσέχουν στον δρόμο, οπότε, επειδή η κακή του/λάθος χρήση είναι γενικευμένη να τον καταργήσουμε και να γυρίσουμε στην προ τροχού ζωή μας.

Επειδή λοιπόν η τεχνολογία θα συνεχίσει να έχει εξέλιξη, και επειδή άλλο η φοβία και άλλο ο προβληματισμός, αν δεν το δούμε και λίγο πιο σοβαρά, ένα παρόμοιο πρόβλημα στο μέλλον δεν θα περνάει με λίγη αναμονή, πλακίτσα και τρολάρισμα στα άλλα κοινωνικά δίκτυα.

Δεν θα περνάει γιατί δεν θα αφορά μόνο το σκότωμα χρόνου σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο αλλά στο σύνολο της την καθημερινότητα μας, επειδή η τεχνολογία θα διεισδύσει αναπόφευκτα στα πάντα και επειδή η τελειότητα είναι μια ουτοπία.

Το μόνο κοντά στην τελειότητα που μπορούμε για παράδειγμα να δημιουργήσουμε/σχεδιάσουμε είναι αυτό: .
Μια τελεία.

Και παρόλο που και οι υπολογιστές είναι προγραμματισμένοι να καταλαβαίνουν κάτι πολύ βασικό όπως το δυαδικό σύστημα, μια ακολουθία δηλαδή από ζεύγη που περιέχουν 0 ή/και 1, όλο αυτό το τεχνολογικό δημιούργημα που έχει στηθεί και περιβάλει σήμερα τον κόσμο και την καθημερινότητα απέχει έτη φωτός από το να αποκαλεστεί απλό.

Τι συνέβη λοιπόν, με απλά λόγια (το γιατί δεν θα το μάθουμε ποτέ):
Χάθηκαν οι DNS servers του Facebook (εκλαϊκευμένα, ο τηλεφωνικός κατάλογος που επιτρέπει την επικοινωνία υπολογιστή με υπολογιστή, και επειδή μιλάμε για έναν διαδικτυακό γίγαντα, δεν μπορείς να πας στο περίπτερο να χρησιμοποιήσεις άλλο κατάλογο και τηλέφωνο) άρα τυφλώθηκαν/κουφάθηκαν τα πάντα και οι πάντες.

Χάθηκε δηλαδή η επικοινωνία με τους υπολογιστές.
Ως αποτέλεσμα αυτού χάθηκε και η απομακρυσμένη πρόσβαση των τεχνικών.

Αλλά ακόμη και όταν αυτοί πήγαν να μπουν στα κτήρια δεν αναγνωρίζονταν οι κωδικοί, οι ηλεκτρονικές τους ταυτότητες, όπως και κανένας -πιθανός -βιομετρικού τύπου έλεγχος πρόσβασης ώστε να ξεκλειδώσουν οι πόρτες μιας και τα συστήματα ελέγχου σε αυτές δεν μπορούσαν να διασταυρώσουν τα στοιχεία που παρείχε ο τεχνικός/εργαζόμενος με αυτά που είχαν αποθηκευμένα αφού δεν έβλεπαν πίσω στα κέντρα δεδομένων.

Και δεν είναι η επιχείρηση του κυρ Αλέκου, σπάμε μια πόρτα ή φωνάζουμε τον κλειδαρά με το εύκολο κινητό και μπήκαμε.
Μόνο να φτάσουν με κόλπα Μακγκάιβερ εκεί που ήθελαν θα πρέπει να τους πήρε ώρες.

Όμως ακόμη κι όταν μπήκαν μέσα κατά πάσα πιθανότητα άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά να βρουν από που να ξεκινήσουν να διορθώνουν την βλάβη, αφού με τα πάντα εκτός επικοινωνίας θα είχαν μεν μια ιδέα αλλά δεν θα ήξεραν ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα και πως προέκυψε.

Κι άντε, αυτό είναι απλά το Facebook θα πει κάποιος.
Τίποτα παραπάνω από ένα κοινωνικό δίκτυο για λίγο χαβαλέ.
Αγχώθηκε λίγο ο Μιχάλης που δεν μπορούσε να στείλει στην Μαρία, τρελάθηκε η Κατερίνα που είχε μείνει στο «διαβάστηκε» του Θανάση, ζορίστηκε λίγο ο Κώστας που δεν μπορούσε να κάνει like στον εαυτό του, δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Αυτό, παλιά.

Πλέον είναι πολλά περισσότερα αφού ακόμη και για τους απλούς χρήστες του δυτικού κόσμου ένας λογαριασμός στο Facebook, όπως και ένας λογαριασμός Google π.χ. χρησιμοποιείται συνήθως και ως μέσο επαλήθευσης ταυτότητας για να συνδέεται κανείς εύκολα και γρήγορα σε διάφορες ιστοσελίδες και υπηρεσίες χωρίς να χρειάζεται να θυμάται ένα σωρό ονόματα χρήστη και κωδικούς.

Ή να κάνει το κλασικό και 100% λάθος που εφαρμόζουν πάρα πολλοί, να έχει να πληκτρολογεί το ίδιο όνομα και κωδικό για όλους τους λογαριασμούς του.

(σημ. ακόμη και το login μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας πρέπει να είναι το πρώτο στάδιο και να έχετε ενεργοποιημένη την ταυτοποίηση μέσω τηλεφώνου που πλέον παρέχεται σε κάθε υπηρεσία, ιδιωτική και μη, για έξτρα ασφάλεια και όσοι δεν το έχετε κάνει να το κάνετε για να αποφεύγετε απώλειες λογαριασμών κλπ)

Πολύ περισσότερα για αυτούς της Ασίας (προφανώς εκτός Ιαπωνίας, Νότιας Κορέας και κάνα δυο ακόμη χωρών) και της πλειοψηφίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής που με τις υποτυπώδεις υποδομές τους το Facebook (και οι λοιπές εταιρείες-εφαρμογές του) είναι κυριολεκτικά το μοναδικό μέσο επικοινωνίας που διαθέτουν.

Πέρα από το γεγονός πως και για τον υπόλοιπο κόσμο πλέον δεν είναι ένα απλό κοινωνικό δίκτυο που όλοι σκοτώνουμε την ώρα μας αλλά μια πλατφόρμα που πάρα πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν για επαγγελματικούς σκοπούς.

Από την χι επιχείρηση που στήνει τα πάντα πάνω του ή απλά διαφημίζει μέσω αυτού τις δραστηριότητες της μέχρι την χι ινφλουένσερ που έχει καταφέρει να το κάνει επάγγελμα.

(σημ. Και μην κράξει κανείς/καμιά τους/τις influencers, όλοι θα ήθελαν να μπορούν να κάνουν το χόμπι τους και την πλάκα τους επάγγελμα και πλέον, στην εποχή του διαδικτύου, αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των αθλητών για παράδειγμα.
Αν τώρα, πρέπει σώνει και καλά να κράξει κάποιος ας κράξει τον εαυτό του ή τους γύρω του για το ποιους έχουμε αναγάγει ως κοινωνία σε τέτοιους.)

Αυτό που έγινε λοιπόν ανοίγει ένα παραθυράκι για μια ματιά στο μέλλον.
Παράθυρο για να κοιτάξουμε μπροστά, σε μια μέρα όχι πολύ μακρινή, όπου κυριολεκτικά τα πάντα θα περνάνε μέσω του διαδικτύου και ασύλληπτων διαστάσεων data centers που θα διαχειρίζονται/ελέγχουν μια ασύλληπτη ροή πληροφοριών, εντολών κλπ.

Ακόμη και η μετακίνηση μας στους δρόμους θα βασίζεται σε απόλυτα αυτοματοποιημένα συστήματα όπου τα οχήματα μας θα μας πηγαίνουν μόνα τους στον προορισμό μας. Ήδη υπάρχει αυτό σε ένα βαθμό με τα οχήματα της Tesla αλλά απέχει αρκετά από το να μπορούμε να πούμε πως αφορά σε μια συνολική εικόνα.

Μπορούμε όμως εύκολα να συλλάβουμε με μια μεταφορά στα μέσα μεταφοράς αυτού που συνέβη με το Facebook.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τον εαυτό μας μέσα στο δικό μας αυτοκίνητο ή σε ένα ΜΜΜ, να πηγαίνουμε για δουλειά, ταξίδι, διασκέδαση χωρίς την παραμικρή ανθρώπινη παρέμβαση.

Σε ένα όχημα απόλυτα βασισμένο για τη λειτουργία του σε gps, δορυφόρους, ραντάρ και κάμερες ανίχνευσης κίνησης-απόστασης κοκ όπου ξαφνικά να πέφτει το σύστημα και όλοι (κυριολεκτικά όλοι) να παγιδευτούμε μέσα σε σταματημένα για έξι ώρες οχήματα επειδή για λόγους ασφαλείας και μείωσης των ατυχημάτων δεν θα έχουν την δυνατότητα να οδηγηθούν με τον τρόπο που ξέρουμε σήμερα.

Άλλοι στη μέση του πουθενά σε μια εθνική, άλλοι στη μέση μιας διασταύρωσης στο κέντρο της πόλης, άλλοι έξω από τα οχήματα τους που δεν θα μπορούν να τσεκάρουν τα βιομετρικά τους στοιχεία με τα αποθηκευμένα στο cloud αρχεία και δεν συμμαζεύεται.

Όπου αν κάτι σαν την πτώση του facobook για έξι ώρες κόστισε, στην σημερινή εποχή, στην παγκόσμια οικονομία σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια (όπως υπολόγισαν στον εξειδικευμένο σε αυτά τα θέματα ιστότοπο από όπου είναι και η φωτογραφία του άρθρου) ούτε που μπορεί να φανταστεί κανένας τις επιπτώσεις ενός υποθετικού (αλλά καθόλου απίθανου να συμβεί) γεγονότος σαν το παραπάνω, στο μέλλον.

Που το οικονομικό είναι απλά η ευκολονόητη πτυχή με την οποία μπορεί να ασχοληθεί κάποιος, γι αυτό και μένω σε αυτό. Μιλάμε φυσικά για κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο που ούτε ένα βιβλίο 300 σελίδων δεν θα έφτανε για να καλύψει, πόσο μάλλον ένα άρθρο σε ένα μπλογκ.

Όταν φτάσουμε σε εκείνο το επίπεδο, λίγο πολύ θα ισχύει η ατάκα που χρησιμοποιεί ο αφηγητής στις εκπομπές του National Geographic περί μελλοντικών φυσικών καταστροφών. Δεν είναι θέμα του αν αλλά του πότε και γι αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι.

Και μπορεί να ακούγεται σαν ψιλά γράμματα και πολυτέλεια (μπροστά στα τόσα σημερινά προβλήματα πάσης φύσεως που έχουμε) μια συζήτηση για τέτοιου είδους θέματα αλλά όσοι έχουν έστω και την ελάχιστη δύναμη πρέπει να πιέσουν ώστε να ξεκινήσει σοβαρά προτού τρέχουμε -για μια ακόμη φορά- πίσω από την εξέλιξη που (ειρωνικό) εμείς δημιουργούμε.

Γιατί όταν ανακαλύψαμε τον τροχό δεν ήμασταν παρά πιθηκοειδή που λίγο καιρό πριν είχαν ουρά και δεν διαθέταμε τον εγκέφαλο για να συζητήσουμε και να θέσουμε σαφείς και απαράβατους νόμους και κανόνες ώστε να τον χρησιμοποιούμε μόνο θετικά.

Αυτόν και οποιοδήποτε άλλο εργαλείο θα δημιουργούσαμε στο μέλλον με αποτέλεσμα –εξαιτίας και αυτού– να χάσουμε αιώνες ολόκληρους σε πισωγυρίσματα.

Έτσι, αντί να φτάσουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που να πλησίαζε έστω ελάχιστα στην ουτοπία του τέλειου (που θα ήταν ό,τι τελειότερο μπορούμε να κάνουμε) και να εφαρμόζαμε σωστούς κανόνες όχι από εξαναγκασμό (όπως θα κάναμε αρχικά) αλλά γιατί θα ήταν κάτι απόλυτα αυτονόητο, καταλήξαμε με αυτήν την –σε μεγάλο μέρος της– «ανάπηρη» διανοητικά και ηθικά παγκόσμια κοινότητα του σήμερα.

Σε αυτά τα δύο (ηθική και διανόηση) εμπεριέχονται και οι υπόλοιπες δυσλειτουργίες-αναπηρίες, όπως η οικονομική, η θρησκευτική κλπ.

Τώρα όμως διαθέτουμε πέρα από τη γνώση του παρελθόντος (ως διδακτικό μάθημα) και τις τεχνολογικές ικανότητες να κάνουμε κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που έχουμε στο μυαλό μας αλλά και να βαδίζουμε δίπλα στην εξέλιξη που δημιουργούμε, αν όχι να την οδηγούμε εκεί που πρέπει και θέλουμε.

Κάτι που σε πρώτη φάση αφορά στην ευκολότερη συζήτηση περί ασφάλειας και ελαχιστοποίησης των κινδύνων, με φυσικό επακόλουθο σε δεύτερη φάση και την πιο δύσκολη, περί ηθικής.





Φάμρπικα «συλλογής» ευκολόπιστων ανθρώπων;




Τον έψαξα λίγο (από περιέργεια) τον γονιό που έγινε διάσημος τις τελευταίες μέρες και στη σελίδα που διαφημίζει δεξιά και αριστερά (http://www.ellinesithagenis.gr/), αν ανοίξει κανείς τις οδηγίες για τη συμπλήρωση της «εξουσιοδότησης», εμφανίζεται ένας δεύτερος άνθρωπος, αυτός που μαζεύει τα χρήματα.

Όποιος ψάξει και τον δεύτερο (μέσω του email που εμφανίζεται δίπλα στο όνομα του) θα οδηγηθεί σε μια σελίδα που ζητάει υπογραφή συμβολαίου (και κατάθεση ποσού φυσικά) με την υπόσχεση για «ξεκούραστο» μηνιαίο εισόδημα από εξόρυξη κρυπτονομίσματος, μέσα από «αρκετές Χιλιάδες Υπολογιστές σε καλά φυλαγμένα μέρη που εργάζονται για εσένα 24ώρες το 24άωρο» (!)

Με λίγο ακόμη ψάξιμο, η αξιολόγηση της σελίδας με τα κρυπτονομίσματα από ειδικούς του χώρου καταλήγει πως πρόκειται για Ponzi Scam:
https://www.gripeo.com/coinspace-review/#coinspace-and-their-crazy-claims

Υ.Γ.
Σηκώνει σάτιρα λοιπόν αλλά πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα, με πολλές προεκτάσεις, που πέρα από πλάκα, σηκώνει διερεύνηση από τις αρχές.

Όπως «σηκώνει» και την έναρξη μιας σοβαρής συζήτησης για τη δημιουργία ειδικού εισαγγελικού σώματος που να εξειδικευτεί σε αυτού του είδους τα θέματα ώστε να μην είναι εύκολο να στήνονται διάφορες «φάμπρικες» παγίδευσης αφελών συμπολιτών μας ή να εμφανίζονται εταιρείες-απάτες που εκμεταλλεύονται την αδυναμία (των δικαστικών λειτουργών) άμεσης κατανόησης διαφόρων ιντερνετικών-τεχνολογικών όρων, με αποτέλεσμα:
α) Οι απατεώνες να βρίσκουν εύκολα, διάφορα παραθυράκια.
β) Οι αδαείς (τέτοιοι μπορεί να είναι και αυτοί οι δυο) να νομίζουν πως βρήκαν τη γη της Επαγγελίας ή την κότα με τα χρυσά αβγά και όχι μόνο να τις διαφημίζουν αλλά να συμμετέχουν και προσωπικά με την ελπίδα για ξεκούραστα κέρδη.
γ) Οι αφελείς συμπολίτες μας που κάποια στιγμή αρχίζουν να υποψιάζονται πως ίσως να έχουν πέσει θύματα τους να σιωπούν και να κλείνουν τα μάτια και αντί να τους καταγγέλλουν να προσπαθούν να εμπλέξουν και άλλους με την ελπίδα να αμβλύνουν τη δική τους κοινωνική απαξίωση ως νοήμονα όντα (αν την πατήσουν και άλλοι δεν θα είναι οι μόνοι χαζοί, κατά τον μύθο με την κολοβή αλεπού) ή την προσωπική τους οικονομική χασούρα ως επενδυτές.


Υ.Γ. 2
Οι παραπάνω σελίδες, για παν ενδεχόμενο (κατέβασμα τους, διαγραφή περιεχομένου κλπ) και για κάθε πιθανή, μελλοντική έρευνα, έχουν καταχωρηθεί στη σελίδα «The Internet Archice», όπως αυτές εμφανίζονται στις 25/9/21:
1. https://web.archive.org/web/20171230035611/http://s-coin.blogspot.gr/2016/01/coinspace.html
2. https://web.archive.org/web/20210925090444/http://www.ellinesithagenis.gr/
3. http://ellinesithagenis.gr/egrafa_pdf/odigies_simplirosis_tis_exoysiodotisis.pdf

ΑΕ app (Αλληλέγγυοι Επιλεκτικά)

Φωτογραφία από Peggy und Marco Lachmann-Anke από το Pixabay

To μικρό κεντρικό κείμενο αυτού του άρθρου είχα σκοπό να το αφήσω απλά ως μια ανάρτηση στο Facebook.
Ενοχλητική ίσως για αρκετούς, γι αυτό και το «προσπέρασμα της» του στιλ «α, εδώ είσαι, δεν σε πρόσεξα βρε, τι γίνεται, σπίτι όλοι καλά…» όμως εφόσον βλέπω και το φατσοβιβλίο σαν ένα είδος «blog γι αυτόν τον έναν αναγνώστη που…» και όχι σαν Favebook, να κυνηγάω likes, δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό.

Για την ανάρτηση όμως αυτή μου έστειλε μήνυμα διαδικτυακός φίλος γράφοντας «Δεν γίνεται να το κάνουμε σε όλα ρε φίλε».

Άνθρωπος που στο προ επταετίας άρθρο για τις πρακτικές και τη στυγνή πολιτική της Ryan Air με τους εργαζομένους της και την αρχική μου διευκρίνηση που το συνόδευε μου είχε γράψει:
«Εγώ σαν πελάτης θέλω φτηνό εισιτήριο και αφού δεν είναι παράνομο και ξέρουν τι υπογράφουν και δεν τους αναγκάζει κανείς με το ζόρι, δεν βλέπω το κακό που είναι».

Η διευκρίνηση μου τότε ήταν η εξής (και αφορούσε αποκλειστικά στις πρακτικές της με τους εργαζομένους, όχι σε αυτές με τους πελάτες για τις οποίες σχεδόν την επαινούσα και εξακολουθώ να το κάνω):

Διευκρίνηση:
Πολλοί θα πείτε από μέσα σας «και τι με νοιάζει εμένα για τα εσωτερικά θέματα της Ryanair, όσο εγώ μπορώ να έχω φθηνό εισιτήριο» την ίδια ώρα που φωνάζετε να μην ανοίγουν τα καταστήματα Κυριακή αν σας επηρεάζει προσωπικά ή για τις ατομικές συμβάσεις, αν ανήκετε σε αυτούς που τους λένε να δουλέψουν 6ωρο-5νθημερο για 300 ευρώ…
Δεν είναι για σας αυτό το κείμενο, γιατί πολλοί θα πουν πως δεν τους νοιάζει για σας, αρκεί να έχουν φτηνό προϊόν. Άλλωστε οι παρωπίδες που βολικά επιτρέπουν να κοιτάει κάποιος μόνο όσα τον αφορούν άμεσα, στους ηλίθιους δίνονται δωρεάν…


Μπορείτε πάντως να συνεχίσετε να το παίζετε θυμωμένοι και αγανακτισμένοι κατά περίσταση με την παρέα σας που μάλλον θα είναι μια από τα ίδια…

Φυσικά, αν υπήρχε αεροδρόμιο για Boeing στην Θήβα ή την Ασπροβάλτα (το ότι δεν υπάρχουν είναι ο μόνος λόγος που πετάει στο Βενιζέλος και στο Μακεδονία) και εκείνο εννοούσε η Ryanair Λονδίνο-Αθήνα, Λονδίνο-Θεσσαλονίκη θα ωρυόσασταν για την υποτιθέμενη κοροϊδία μιας και πέρα από το ότι -ας το πάρει το ποτάμι- θα έπρεπε να πάτε 50 χλμ μακριά από το Λονδίνο στο Stansted Airport, θα έπρεπε να πάρετε και το ΚΤΕΛ στην Ελλάδα…και πέρα από την τιμή, θα χρειαζόσασταν «μισή μέρα» για να φτάσετε στον τελικό σας προορισμό…)

Και για όσους -καθόλου απίθανο- δεν τις γνωρίζουν:
https://365meres.wordpress.com/2014/08/25/o-anithikos-tropos-tis-ryanair-na-vgazei-perissotera-xrimata/

Για αυτήν την μία αλλά τόσο κραυγαλέα αντιφατική αντίδραση σε παρόμοια ζητήματα, αποφάσισα να μην μείνει μια απλή ταπεινή ανάρτηση στα social αλλά να την εντάξω σε ένα ταπεινό άρθρο.

Γιατί πρέπει τελικά να επιλέξουμε τι…εφαρμογή έχουν οι ηθικοί κανόνες στη ζωή μας.

Να διαλέξουμε αν θα είναι η ηθική μας σαν ένα τεράστιο Play Store της Google που θα μπαίνουμε και θα διαλέγουμε εφαρμογές της κλείνοντας τα μάτια και κρατώντας επιλεκτικά κάποιες που παραβιάζουν τους ηθικούς κανόνες, διαγράφοντας μόνο όσες μας βολεύει ή αν θα έχουν όλες την ίδια αντιμετώπιση ώστε να «καθαρίσει» το αποθετήριο της από όσες κακόβουλες γνωρίζουμε να υπάρχουν.

Η επίμαχη ανάρτηση που «πυροδότησε» το μήνυμα αλλά και την απόφαση μου για άρθρο ήταν αυτή:

Καλή η αντίδραση λοιπόν σε φαινόμενα μανίας για κέρδος όπως αυτή των αδελφών Κυρκίνη  της #efood. 
Αύριο όμως μην πάτε ταξίδι με την αεροπορική γαλέρα της RyanAir κλείνοντας τα εισιτήρια με iPhone που κατασκευάζονται στα εργοστάσια γαλέρες της Apple στην Κίνα.
(Αποδεδειγμένα εργασιακές γαλέρες αυτές οι δύο.)
Διαφορετικά, η αντίδραση για την efood και την κάθε μελλοντική «άπληστη» εταιρεία είναι απλά αντανακλαστική έως υποκριτική.


Υ.Γ.
Για τις γαλέρες της Apple είχα γράψει στο άρθρο https://365meres.wordpress.com/2016/09/24/anaptiras-800-euro-kai-sfyrixtra-1200/ τα παρακάτω, με –επικαιροποιημένο– link από το μόνο (για εμένα) διεθνές MME που αξίζει να έχει κάποιος (όπως εγώ) συνδρομή στήριξης της ανεξαρτησίας του:

Ούτε το εργοδοτικό κόστος είναι υψηλό αφού οι δεκάδες χιλιάδες (100 χιλιάδες συνολικά) που εργάζονται στα 2 εργοστάσια-πόλεις, στη ΣαγκάηPegatron) και στη ΣεντζένFoxconn) δουλεύουν για τόσα λίγα (αφού οι εταιρείες αυτές αρκούνται σε ένα μικρό κέρδος, αρκεί να κρατήσουν τους πελάτες τους) που παρά τις εξωφρενικές πρακτικές (π.χ περιοριστική πολιτική όσον αφορά το δικαίωμα να κάνουν διάλειμμα για να πάνε στην τουαλέτα) ζητάνε μόνοι τους υπερωρίες, παρότι αυτό οδηγεί πολλούς στην αυτοκτονία.
Και πόσο να κόστισαν τα δίχτυα που έβαλαν στον εργοστάσιο της δεύτερης, για να μπορούν να αποτρέψουν τις αυτοκτονίες από όσους πηδάνε από τα παράθυρα;
https://www.theguardian.com/technology/2017/jun/18/foxconn-life-death-forbidden-city-longhua-suicide-apple-iphone-brian-merchant-one-device-extract

Διαστημικές μπάζες από παντού

Φωτογραφία από mohamed Hassan από το Pixabay

Το Λουξεμβούργο επέβαλε πρόστιμο ύψους 746 εκατομμυρίων ευρώ στην Amazon για παραβίαση του κανονισμού GDPR όσον αφορά στη διαχείριση από την εταιρεία των προσωπικών δεδομένων των πελατών της.

Η Amazon πάλι από την πλευρά της δεν ισχυρίζεται πως δεν το έκανε, απλά διαφωνεί με το ύψος του προστίμου και το θεωρεί υπερβολικό γιατί ενώ σύμφωνα με τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης το πρόστιμο μπορεί να φτάσει το 4% των εσόδων του παραβάτη, το ποσό που της επιβλήθηκε αντιστοιχεί -όπως λέει η ίδια- στο 4,2 των εσόδων της για το 2020.

Δεν την πείραξε δηλαδή που την έπιασαν να παραβιάζει τον κανονισμό κάτω από τον οποίο οφείλει να λειτουργεί όπως όλοι, ούτε καν ενδιαφέρεται να ξοδέψει χρόνο για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τα έξτρα όπως θεωρεί σύμφωνα με τους δικούς της υπολογισμούς 37,5 εκατομμύρια από τα 18.5 δις έσοδα την ενόχλησαν.

Αν έλειπαν αυτά μπορεί να μην το έκαναν και θέμα μιας και -όσο κι αν φαντάζει υπερβολικό- με «έξυπνη» χρήση των παρανόμως χρησιμοποιούμενων δεδομένων, τα άμεσα και έμμεσα έσοδα μιας εταιρείας, πολύ περισσότερο μιας εταιρείας σαν την Amazon, μπορούν να υπερκαλύψουν το ποσό του προστίμου.

Σαν κάτι μεγάλα κλαμπ που δεν έχουν πρόβλημα να στέλνουν τον αυτοφωράκια στο τμήμα και να τρώνε πρόστιμα και σφραγίσματα τριών ημερών για φορολογικές παραβάσεις γιατί αυτά αποτελούν ψιχία των εσόδων από την μέχρι τότε έκνομη δραστηριότητα τους.

Εξάλλου εδώ και πολλά χρόνια, από την άνοδο της Google που διέγνωσε πρώτη τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά της (σε αντίθεση με τη Yahoo που αν και έπαιζε χωρίς αντίπαλο δεν διάβασε σωστά τις εξελίξεις και έμεινε πολύ πίσω) και μετέπειτα του Facebook που πάτησαν πάνω στην άνθιση του διαδικτύου, αυτό που έχει ανεκτίμητη αξία είναι τα δεδομένα που διακινούμε όλοι εμείς μεταξύ μας.
Δεν ξόδεψε για πλάκα η Google όσα χρειάστηκε για να αναπτύξει τους αλγόριθμους και τους χάρτες της ούτε πλήρωσε το Facebook όσα κοστίζουν δεκατέσσερις από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης για την αγορά μιας εφαρμογής ανταλλαγής μηνυμάτων.

Αυτό επειδή η σε ψηφιακή μορφή επικοινωνία και η ουσιαστική εκμηδένιση χρόνου και απόστασης δίνει τεράστιες δυνατότητες σε αυτού του είδους το προϊόν (τα δεδομένα) και στους ιδιώτες για εμπορική εκμετάλλευση.

Φαντάζεστε τον Harry Selfridge, το 1909 να έχει λαδώσει τον προϊστάμενο του ταχυδρομείου ώστε να ανοίγει τα γράμματα που αντάλλαζαν οι πελάτισσες του και να βλέπει αν μπορούσε να συγκεντρώσει δεδομένα από σχόλια για τις αγορές τους, από συζητήσεις μόδας κλπ;

Παρεμπιπτόντως, όποιος δεν έχει δει την σειρά που βασίζεται στη ζωή του (την είχε δείξει και η ΕΡΤ) να ψάξει να την δει γιατί είναι εξαιρετική.

(Fun fact: Την έχει το Amazon TV του Τζεφ Μπέζος).

Για μια τέτοιου είδους συγκέντρωση-επεξεργασία δεδομένων θα χρειαζόταν απίστευτη κατανάλωση χρόνου, χρήματος και ανθρωπίνων πόρων, κάτι που διέθετε μόνο ένας κρατικός μηχανισμός.

Έτσι, παρόλο που ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν πραγματικός οραματιστής και ο πρώτος που έκανε τα πολυκαταστήματα κάτι περισσότερο από απρόσωπα καταστήματα με προϊόντα, τα μετέτρεψε σε τόπους συνάντησης με θεματικές βιτρίνες, διαδραστική διαφήμιση, τμήμα καλλυντικών με δοκιμή προϊόντων και όλα όσα έχουν υιοθετήσει από τότε και μέχρι σήμερα όλα όσα ακολούθησαν, δεν είχε τον τρόπο να πάει όλο αυτό ένα επίπεδο πιο πάνω.

Γιατί μπορεί με όλα αυτά που δημιούργησε να μπορούσε να αναλύει την συμπεριφορά των πελατών του εντός του καταστήματος αλλά δεν είχε τρόπο να παρακολουθεί τους πελάτες του εκτός αυτού ώστε να μελετήσει σε βάθος την προσωπικότητα τους ως καταναλωτικά όντα και να προσαρμόσει ακόμη πιο εύκολα και καλύτερα το πολυκατάστημα του για δυνητικούς μελλοντικούς πελάτες.

Πέρα από το γεγονός πως ακόμη κι αν είχε καταφέρει να το κάνει, ένα γράμμα εκείνη την εποχή μπορεί να έκανε πολλούς μήνες να φτάσει στον προορισμό του και στην πορεία να άλλαζαν τα γούστα του παρακολουθούμενου προσώπου ή ακόμη-ακόμη και να πέθαινε.

Προβλήματα που δεν είχε φυσικά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός που όμως δεν ενδιαφερόταν να ανοίγει αλληλογραφία και να διαβάζει π.χ σχόλια μόδας για τα καπέλα της βασίλισσας (εκτός κι αν πρόδιδαν πολιτικές πεποιθήσεις) ώστε να πουλάει προϊόντα αλλά να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα πολιτικά πιστεύω των πολιτών του.
Επίσης δεν τον απασχολούσε και πολύ ακόμη και αν κάποιος πέθαινε αφού με περισσή ευκολία μεταβίβαζε (λες και οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι κληρονομικό χαρακτηριστικό) το συμπέρασμα που έβγαζε από το εκάστοτε δεδομένο που συνέλεγε στους συγγενείς και στους απογόνους του ατόμου.

Το πρόβλημα αυτό λοιπόν που είχε ο Σέλφτιτζ και ο κάθε μιμητής του εκείνης της εποχής αλλά και όλοι μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν το έχει ο κάθε Μπέζος της σημερινής.

Για τις εταιρείες του 21ου αιώνα αυτό λύθηκε με την έκρηξη του ίντερνετ γιατί έδωσε τα εργαλεία να παρέχουν με το αζημίωτο τα μέσα στον κόσμο να μοιράζεται και να επικοινωνεί «δωρεάν» σε πραγματικό χρόνο προσφέροντας σε αυτές δεδομένα προς επεξεργασία.

Κάτι που εφόσον υπόκειται σε κανόνες είναι θεμιτό και χρήσιμο εάν και εμείς χρησιμοποιούμε και διαμορφώνουμε το διαδίκτυο και ως σε κάτι παραπάνω από ένα μέσο διασκέδασης.

Αυτούς τους κανόνες είναι που ήρθε να επικαιροποιήσει η GDPR, για όσες εταιρείες δραστηριοποιούνται και στην ΕΕ.

Που επειδή είναι σχεδόν αδύνατο (αν όχι τελείως) ακόμη και για πολίτες με παραπάνω από επιδερμική σχέση με το αντικείμενο να εξετάζουν έστω και σε εντελώς τυπικό βαθμό αν τηρείται, ανέλαβαν οι μηχανισμοι των κρατών να παρακολουθούν τους…παρακολουθητές προς προστασία των παρακολουθουμένων.

Ιδιαίτερα τώρα που τα πολιτικά πιστεύω όσον αφορά την έγνοια που έχει για αυτά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός και τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι ένα απλό ανέκδοτο όσον αφορά το εξουσιαστικό κομμάτι του εκάστοτε συστήματος αφού αυτά ξεφτιλίζονται με ποικίλους τρόπους όταν ένας πολιτικός σχηματισμός έρχεται την εξουσία.
Όπως συνέβη για παράδειγμα και με το κόμμα που εκπροσωπεί στα λόγια την αριστερά στην Ελλάδα και που ο ρόλος του ήταν να παραμένει στην αντιπολιτευτική πλευρά για να μην καεί για το σύστημα.
Αναγκάστηκε όμως εκ των πραγμάτων να κυβερνήσει, ήταν η πιο τρολ διακυβέρνηση από δημιουργίας του ελληνικού κράτους και πλέον όλοι (εκτός από εκ γενετής νοητικά υστερούντες και Γκρούεζες που ζουν χάρη στα κόμματα) έχουν καταλάβει πως στην εξουσία οι ταμπέλες πάνε περίπατο.

Με αυτό ως δεδομένο όλα τα κράτη έχουν την δυνατότητα να ρίξουν ικανούς πόρους τους στη παρακολούθηση των εταιρειών όχι τόσο από ανιδιοτέλεια για την προστασία των πολιτών τους αλλά γιατί πλέον αυτές είναι οι δυνητικοί «εχθροί» τους.

Αυτό επειδή τα δεδομένα που αποκτούν/διαχειρίζονται και ο έλεγχος που αποκτούν τις κάνει να μοιάζουν σαν κράτη εν κράτει και κανένας κρατικός μηχανισμός δεν θέλει κάτι/κάποιος να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη από αυτόν. Ακόμη και σε κάτι που φαινομενικά δεν τον ενδιαφέρει.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα του προστίμου για κακή χρήση προσωπικών δεδομένων, η αντίδραση της εταιρείας είναι απλά θέμα τύπων, του στιλ οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Πρόστιμο που μπορεί να μπήκε και σε εντελώς θεωρητικό επίπεδο, χωρίς στοιχεία, για να εισπραχθούν για παράδειγμα με πλάγιο τρόπο φορολογικά έσοδα μιας και εταιρείες αυτού του μεγέθους ξέρουν να αποφεύγουν φορολογικές υποχρεώσεις.

Που ακόμη και έτσι η κάθε Amazon δεν μπαίνει στον κόπο να αμφισβητήσει την κατηγορία μιας και πράγματι κάνει «σκοτεινή» χρήση των δεδομένων και ξέρει πως κρατώντας -μια στο τόσο- οικονομικά/ηθικά ικανοποιημένους τους ελεγκτές της μπορεί να συνεχίσει και να κερδίζει πολλά περισσότερα από όσα φαινομενικά χάνει.

Πως το είπε -αυτολεξεί- ο Μπέζος όταν πήγε τη διαστημική του βόλτα; «And then I also I wanna thank every Amazon employee and every Amazon customer cause you guys paid for all this».

Παράθυρα ανοιχτά σε κακοποιούς (updated).


Update 9/7/21
Λόγω της σοβαρότητας του προβλήματος η Microsoft κυκλοφόρησε μπάλωμα εκτός προγραμματισμού ακόμη και για τα Windows 7 παρότι εδώ και ένα χρόνο δεν υποστηρίζονται επίσημα με ενημερώσεις ασφαλείας.
Οπότε, όποιος δεν έλαβε αυτόματα το patch, ας φροντίσει να το εγκαταστήσει.
Κοιτάξτε προς το τέλος της σελίδας του παρακάτω συνδέσμου, στο security updates:
https://msrc.microsoft.com/update-guide/vulnerability/CVE-2021-34527

Αρχικό κείμενο:
Δεν πέρασε ούτε μια εβδομάδα από το πρόβλημα ασφαλείας στα Windows με το ψηφιακό πιστοποιητικό που έδωσε η Microsoft σε πρόγραμμα οδήγησης φορτωμένο με κακόβουλο λογισμικό και παρουσιάστηκε καινούργιο.

Αυτή τη φορά πολύ σοβαρότερο γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με άτομα που παίζουν παιχνίδια στον υπολογιστή (παίκτες μόνο στην Ασία σύμφωνα με την εταιρεία όμως άμα θέλουμε την πιστεύουμε) αλλά αφορά δυνητικά όλους τους χρήστες Windows, ανεξαρτήτως έκδοσης.

Αυτή η ανακαλυφθείσα ευπάθεια στα Windows (που η ίδια η Microsoft παραδέχθηκε/ανακοίνωσε) στη Windows Print Spooler Service δίνει τη δυνατότητα για απομακρυσμένη εκτέλεση κακόβουλου κώδικα σε επίπεδο system-level, στο υψηλότερο δηλαδή επίπεδο δικαιωμάτων.

Για να ειπωθεί απλοϊκά, ο SYSTEM είναι ένας «αόρατος» λογαριασμός και υπάρχει για να εκκινεί το σύστημα απαραίτητες διεργασίες που ενεργοποιούνται πριν συνδεθεί ένας απλός χρήστης, όπως το υποσύστημα τοπικής αρχής ασφαλείας (LSASS).

Δεν θέλει λοιπόν πολλή φαντασία για να αντιληφθεί κανείς πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα αφού με τέτοια ελευθερία μπορεί κάποιος χωρίς φυσική πρόσβαση στον υπολογιστή να εγκαταστήσει κακόβουλο λογισμικό, να κάνει ό,τι αλλαγή θέλει σε αρχεία του συστήματος αλλά και προσωπικά αρχεία του χρήστη, ακόμη και να δημιουργήσει κρυφό λογαριασμό με πλήρη δικαιώματα.

Η μόνη λύση μέχρι να δημιουργήσει (κάποια στιγμή) μπάλωμα είναι η απενεργοποίηση αυτού του συστήματος.
Φυσικά θα χαθεί η δυνατότητα για εργασίες εκτύπωσης αλλά από το να χαθεί ο έλεγχος και η κυριότητα του υπολογιστή κάποιου, μικρό το κακό.

Για την απενεργοποίηση σε Windows 10 τα βήματα που πρέπει να γίνουν είναι τα εξής:
(Οι οδηγίες από το WindowsSentral.com)

1. Κλικ στο κουμπί έναρξης.
2. Γράφετε PowerShell στο πεδίο search.
3. Δεξί κλικ στο πρώτο αποτέλεσμα και επιλογή να το τρέξετε ως διαχειριστές.
4. Γράφετε την παρακάτω εντολή για να σταματήσει να τρέχει η συγκεκριμένη υπηρεσία και πατάτε Enter:
Stop-Service -Name Spooler -Force
5. Γράφετε την παρακάτω εντολή για να μην ξεκινήσει σε μια επόμενη επανεκκίνηση και πατάτε Enter:
Set-Service -Name Spooler -StartupType Disabled

Στη συνέχεια περιμένετε να διαβάσετε πως η Μικρομαλακή (είναι γνωστό πως δεν την έχω σε εκτίμηση αλλά οι περισσότεροι φίλοι μου και γνωστοί την χρησιμοποιούν) έφτιαξε και μοίρασε μπάλωμα για αυτή την ευπάθεια με κάποια επόμενη ενημέρωση ασφαλείας ώστε να την ενεργοποιήσετε ξανά (αλλάζοντας τις δύο παραπάνω εντολές με τις ακόλουθες: 1. Set-Service -Name Spooler -StartupType Automatic 2. Start-Service -Name Spooler) και αφού ησυχάσετε από αυτό το πρόβλημα, μετά απλά περιμένετε πότε θα εμφανιστεί το επόμενο.
(Αν τύχει να το μάθετε…)



Rootkit malware με τις ευλογίες της Microsoft

H Microsoft έδωσε ψηφιακό πιστοποιητικό έγκρισης-ασφαλείας (code-signing) σε πρόγραμμα οδήγησης που χρησιμοποιούν κυρίως gamers που στη συνέχεια αποδείχθηκε πως ήταν φορτωμένο με rootkit malware.

Rootkit χαρακτηρίζεται το κακόβουλο λογισμικό που λειτουργεί σε επίπεδο υπερχρήστη. Root, στον κόσμο του Unix (και μετέπειτα του Linux) είναι το αντίστοιχο του superuser στα Windows που σημαίνει πως τέτοιου είδους κακόβουλο λογισμικό μπορεί να καταλήξει πολύ δυσκολότερο να αφαιρεθεί και να ανιχνευθεί με τη συνήθη διαδικασία από ένα αντιιικό πρόγραμμα.

To θέμα με το κενό ασφαλείας στον σχεδιασμό/φιλοσοφία των Windows σε σχέση με το Linux είναι πως ένας χρήστης μπορεί να λειτουργεί συνεχώς τον υπολογιστή του με λογαριασμό με τέτοια δικαιώματα που καθιστά την εγκατάσταση κακόβουλου λογισμικού πολύ ευκολότερη ενώ στo Linux ο λογαριασμός που το σύστημα δημιουργεί κατά την εγκατάσταση είναι περιορισμένης πρόσβασης.

Όπως και το γεγονός πως τα αρχεία του χρήστη βρίσκονται στον ίδιο χώρο με αυτά του συστήματος ενώ στο Linux το λειτουργικό δημιουργεί (ας δεν θέλει δικαίωμα του να το από-επιλέξει και να ρισκάρει) ξεχωριστό διαμέρισμα με τα προσωπικά του αρχεία και ρυθμίσεις καθιστώντας τα πάντα λιγότερο ευάλωτα και ακόμη και την επανεγκατάσταση παιχνιδάκι αφού τα πάντα, από φωτογραφίες μέχρι οι σελιδοδείκτες του browser του και τον περιμένουν εκεί που τα είχε αφήσει.

Όταν λοιπόν έρχεται και το πρόγραμμα ενός τρίτου κατασκευαστή με ψηφιακή υπογραφή της Microsoft πως ακριβώς να προστατευτεί ο τελικός χρήστης από την έκθεση σε κίνδυνο;

https://arstechnica.com/gadgets/2021/06/microsoft-digitally-signs-malicious-rootkit-driver/


Κίνδυνο απώλειας του αποκλειστικού ελέγχου του υπολογιστή του καθώς ένα rootkit μπορεί να οδηγήσει ένα pc να γίνει μέρος ενός δίκτυο μολυσμένων υπολογιστών (Botnet) που κάνουν αυτοματοποιημένες-συντονισμένες εργασίες προς όφελος διαδικτυακών κακοποιών.

Κίνδυνο (το χειρότερο) υποκλοπής προσωπικών στοιχείων. Από κωδικούς στα κοινωνικά δίκτυα μέχρι αριθμούς πιστωτικής και κωδικών web banking.

Γι αυτό και στις διαδικτυακές συναλλαγές, το καλύτερο είναι να χρησιμοποιούνται προπληρωμένες κάρτες. Ειδικά τώρα που μέσω των εφαρμογών για smartphones που οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει μπορεί κάποιος να δημιουργήσει μια άυλη prepaid κάρτα μέσα σε δυο λεπτά.

Ειδικά οι χρήστες Windows που είναι περισσότερο ευάλωτοι για πάρα πολλούς λόγους (φιλοσοφία-σχεδιασμός λειτουργικού, φιλοσοφία την οποία αναπτύσσουν οι ίδιοι λόγω του λειτουργικού που χρησιμοποιούν και της ανύπαρκτης προδιάθεσης για ψάξιμο που αυτό δημιουργεί γι αυτό και ελάχιστοι είναι αυτοί που «ανοίγουν» από μόνοι τους τα παράθυρα και ανακαλύπτουν πως υπάρχει ένας ολόκληρος, καλύτερος κόσμος εκεί έξω, πέρα από αυτόν που βλέπουν πίσω από τα κλειστά windows του υπολογιστή τους) πρέπει να υιοθετήσουν αυτή τη πρακτική χωρίς εκπτώσεις.

Επιστρέφοντας στο συγκεκριμένο rootkit malware, όσοι παίζουν παιχνίδια στα Windows ας ψαχτούν μήπως και το έχουν εγκαταστήσει με τις ευλογίες της Microsoft. Ακούει στο όνομα Netfilter.


Αν κάποιος το εγκατέστησε και μολύνθηκε όχι απλά ακούει, παρακούει και μάλιστα με όλες τις ερμηνείες της λέξης αφού ένα rootkit μπορεί:
α) Να κάνει τον υπολογιστή να μην ακούει σωστά τις εντολές που παίρνει.
β) Να οδηγήσει ένα πρόγραμμα να μη συμμορφώνεται με όσα έχει σχεδιαστεί μόνο να κάνει.
γ) Να γίνει τα μάτια και τα αυτιά ενός κακοποιού «ακούγοντας» τα πάντα.
(Και τι ωραίος ήχος που είναι στα αυτιά του η μετατροπή όλων των 10101111000 στους αριθμούς μιας πιστωτικής…)

H Microsoft έχει δημιουργήσει σχετική σελίδα αλλά το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος είναι να ανοίξει το pc του σε safe mode και να βάλει ένα τρίτο, καλύτερο από αυτό που παρέχει η εταιρεία, αντιικό πρόγραμμα να ψάξει, όπως το παρακάτω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να έχει μεταλλαχθεί ένα rootkit (και με τα Windows καλό είναι να γίνεται τέτοιος έλεγχος μια φορά το μήνα για παν ενδεχόμενο) γιατί η ασφάλεια ενός υπολογιστή δεν είναι παιχνίδι:
https://www.malwarebytes.com/antirootkit

Όσοι πάλι δεν παίζουν παιχνίδια με την ασφάλεια τους με το να παίζουνε Microsoft τα μηχανήματα τους μπορούνε απλά να ενημερώνουνε ενώ γελάνε από τη μια και θυμώνουν (όπως πρέπει να κάνουν και όσοι χρήστες Windows την διαβάσουν) από την άλλη με την σχεδόν εριστική και γεμάτη ασέβεια προς τους πελάτες της (μη ξεχνάτε πως όσοι τρέχετε Windows δεν έχετε πληρώσει μόνο για τα υλικά εξαρτήματα του υπολογιστή αλλά και για το λειτουργικό σύστημα) ανακοίνωση που εξέδωσε, μιλώντας για περιορισμένη γεωγραφική επίπτωση και -το χειρότερο- ξεχωρίζοντας εταιρικούς από οικιακούς (προφανώς οι μαλάκες για την μικρομαλακή) χρήστες.

In the year 8510 – part two





Αν ένα καλό έχει αυτή η κυβέρνηση αυτό είναι ο #Πιερρακάκης.
Όμως θέλει δύο θητείες μέσα στο νερό ο άνθρωπος για να καταφέρει να μας πάει εκεί που πρέπει, με το πέλαγος των παρατράγουδων του συστήματος με το οποίο έχει να παλέψει.

Σε συνέχεια λοιπόν του προχθεσινού μου άρθρου για την νοσοκομειακή γραφειοκρατία (https://365meres.wordpress.com/2021/05/18/in-the-year-8510/) και την επταήμερη αναρρωτική είπα να δοκιμάσω να κάνω ηλεκτρονικά την αίτηση για την αποζημίωση από το ΙΚΑ ώστε να αποφύγω να ζορίσω το πόδι με το διάστρεμμα.

Μπαίνω στο site του #ΕΦΚΑ, συνδέομαι με τους κωδικούς του taxisnet, βάζω ΑΦΜ και ΑΜΚΑ, εμφανίζεται η καρτέλα μου, ανοίγω τη φόρμα υποβολής, φτάνω στο στάδιο που δηλώνεις τη γνωμάτευση, πρώτο πεδίο ζητάει κωδικό.

Ψάχνω το χαρτί, πουθενά κωδικός.
Κοιτάω (για πλάκα περισσότερο) στη σφραγίδα που έπρεπε να περιμένω από τις 06:30 να πάει 07:30 για να την πάρω, εννοείται τίποτα.
Το μόνο που μοιάζει με τέτοιον είναι ο αριθμός πρωτοκόλλου που περίμενα να πάει 08:00 για να τον βάλουν στο χαρτί αλλά φυσικά και δεν είναι αυτός.
Ο κωδικός αφορά μόνο σε ηλεκτρονικές γνωματεύσεις.

Κοιτάζω δίπλα στη φόρμα, έχει και επιλογή για υποβολή χειρόγραφης γνωμάτευσης.
Πάλι καλά, σκέφτομαι.
Κάνω κλικ και μου ζητάει τα στοιχεία του γιατρού.
Κοιτάω τη σφραγίδα που έβαλε όταν υπέγραψε τη γνωμάτευση και ξεκινάω να τα συμπληρώνω.
Ειδικότητα: Χειρουργός ορθοπεδικός, τσεκ.
Όνομα και επώνυμο: Χ.Π, τσεκ.
ΑΜΚΑ γιατρού: Τσουκ.

Γιατί τσουκ; Δεν φαίνονται καθαρά τα νούμερα και τα καπελώνει και η υπογραφή. Εδώ που φτάσαμε όμως δεν υπάρχει γυρισμός.
Βάζω το όνομα στο διαδίκτυο, τίποτα.
Βάζω το όνομα, βάζω και το νοσοκομείο, βάζω και την πόλη και ως εκ θαύματος μου εμφανίζει μια σελίδα του νοσοκομείου με μια λίστα με ονόματα, ανάμεσα και το δικό του, όλα με το ίδιο τηλέφωνο.

Καρφίτσωμα το εύρημα, παίρνω τηλέφωνο την άλλη μέρα το πρωί, το σηκώνει κάποιος, εξηγώ την κατάσταση, ευγενικότατος αυτός που απάντησε, ψάχνει λίγο, μαθαίνω το πολυπόθητο ΑΜΚΑ.

Ανακουφισμένος επιστρέφω στη φόρμα υποβολής, πάλι από την αρχή φυσικά η διαδικασία, βάζω και το ΑΜΚΑ του γιατρού και καταφέρνω να περάσω στην επόμενη πίστα (θα έλεγα σελίδα αλλά τόση προσπάθεια ούτε σε βιντεοπαιχνίδι μυστηρίου) που επιλέγεις υποκατάστημα του ασφαλιστικού σου φορέα.

Λογότυπο ΙΚΑ, από κάτω το απόλυτο κενό.
Reload από το κουμπί του browser, τίποτα.
F5 από το πληκτρολόγιο, τίποτα.
Ctrl+F5 για πιο hardcore ανανέωση, τίποτα.
Να δεις που οι ηλίθιοι δεν έχουν φτιάξει τη φόρμα να λειτουργεί και με Firefox, σκέφτομαι και αλλάζω οθόνη.

Ανοίγω τον Google Chrome, πάω ξανά στην αρχική σελίδα εισόδου στην εφαρμογή και… φρενάρω γιατί δεν έχω κωδικούς δικούς μου σε αυτόν τον περιηγητή αφού τον χρησιμοποιεί η γυναίκα μου.

Ανοίγω πάλι τον FF, πάω στα ενδότερα του, ψάχνω τους κωδικούς για το taxis, τους περνάω copy-paste στη σελίδα που άνοιξα στον Chrome, πατάω επόμενο, ξανά η διαδικασία από την αρχή, τώρα όμως πάω σφαίρα μετά από τόσες επαναλήψεις, φτάνω στη πίστα με το λογότυπο ΙΚΑ και Yeeeesss, φορτώνει κανονικά όλη η σελίδα.

Αν ήταν κανονικό παιχνίδι θα έπρεπε να ακούγεται μουσική και να σκάνε ψηφιακά πυροτεχνήματα αλλά επειδή ξέρουν πως παίζουν με τα νεύρα μας αυτοί που έφτιαξαν τη σελίδα ήταν πιο εγκρατείς με τον κώδικα.

Εκεί όμως που ανοίγει η λίστα δεν σου εμφανίζει βάσει της διεύθυνσης σου και των λοιπών στοιχείων σου ένα συγκεκριμένο υποκατάστημα αλλά σου ζητάει να επιλέξεις, από όλη την Ελλάδα, σε ποιο υποκατάστημα ανήκεις.

Κι άντε, αποκλείεις αυτομάτως των άλλων πόλεων αλλά αν είσαι Θεσσαλονίκη μένει και πάλι ένα κατεβατό. Κι αν δεν ξέρεις; Και βασικά, από που να το ξέρεις;

Ευτυχώς για εμένα, το πρωινό μετά τη γνωμάτευση και μιας και από αναμονή σε αναμονή είχε περάσει ένα δίωρο, είχε ανοίξει προ ώρας το πολυϊατρείο του ΙΚΑ στην Αγγελάκη.
Και επειδή από το νοσοκομείο δεν ήξεραν να μου πουν με σιγουριά αν αρκεί το χαρτί τους για την εταιρεία και για να προχωρήσει η υπόλοιπη διαδικασία, κατέβηκα για σιγουριά, κι ας μου πήρε κάμποση ώρα κούτσα κούτσα για να ζορίσω όσο λιγότερο γινόταν το πόδι με το διάστρεμμα, να σιγουρευτώ.

Ευγενέστατες εκεί και η υπάλληλος και η προϊσταμένη μου είπαν πως είναι ΟΚ και όταν ρώτησα που πηγαίνω το χαρτί από τη δουλειά μου είπαν πως όσοι είμαστε της δικής μου περιοχής τα πηγαίνουμε στην Αριστοτέλους.
Έτσι ήξερα τι να επιλέξω από το κουίζ της φόρμας.
Γιατί διαφορετικά, λόγω απόστασης έπαιζε 50-50 και το υποκατάστημα της Τούμπας. Και στο 50-50 μιας ερώτησης έχουν χαθεί χιλιάδες ευρώ σε τηλεπαιχνίδι, ευκολάκι να χαθεί και μια ηλεκτρονική αίτηση για αποζημίωση μερικών ημερών στον λαβύρινθο του ελληνικού δημοσίου.

Τελειώνω τέλος πάντων και με αυτό και ενεργοποιείται το κουμπί
«Ανέβασμα γνωμάτευσης – PDF ή εικόνα. Μέγιστο μέγεθος 3 MB».

Βάζω τη γνωμάτευση στον πάγκο της κουζίνας, την βγάζω φωτογραφία με το κινητό, την ανεβάζω στο Google drive, πάω στο pc.
Δεν την κάνεις PDF για πιο σίγουρα, σκέφτομαι. Μπας και σαν εικόνα έχουν κανένα περιορισμό στα πρότυπα και σε πετάξει πάλι στην αρχή.

Όπως π.χ. έχουν στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για τις φωτογραφίες σε δημόσια έγγραφα που ζητάνε στο CD να είναι το αρχείο μόνο jpg2000 και αν είναι απλή jpeg ή png ή TIFF (το κορυφαίο από πλευρά ποιότητας φορμάτ) δεν τη δέχονται.

Την ανοίγω λοιπόν στο GIMP, export as PDF, 27 MB το τελικό αρχείο.
Δεν πτοούμαι, πάω scale file, με την τέταρτη φορά που το φέρνω στα 2.6 το σώζω, το ανεβάζω στη φόρμα, πατάω υποβολή.

Γκριζάρει το κουμπί, περνάει μισό λεπτό, γκρίζο, περνάει ένα λεπτό, γκρίζο ακόμη το κουμπάκι και εκεί αρχίζεις ναι σκέφτεσαι:
Ανεβαίνει; Κόλλησε; Να πατήσω κάτι; Κι αν την πατήσω και αρχίσω από την αρχή; Πάω κάνω ένα καφέ, επιστρέφω και εκεί που δεν ξέρω πως να περάσω αυτή τη πίστα, στα τρία και κάτι λεπτά αλλάζει η σελίδα και εμφανίζεται ένα:
«Η υποβολή ολοκληρώθηκε, ο εργοδότης θα ενημερωθεί στο email του. ταδε@ταδε.gr«

Λίγο ακόμη και θα είχαμε τρελά πανηγύρια όπως όταν έβαλε ο Χαριστέας τη κεφαλιά στον τελικό του Euro 2004.

Γι αυτό ξαναλέω.
Ακόμη κι αυτό έμοιαζε σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας πριν πέντε χρόνια. Ακόμη κι όταν ήρθαν οι -υποτίθεται- προοδευτικοί αριστεροί αντί να κάνουν κάτι χρηστικό τεχνολογικά έφτιαξαν διαστημική υπηρεσία, τα τρολ.
Και θα συνέχιζε να μοιάζει με τέτοια ακόμη και με τους τωρινούς αν δεν αναλάμβανε τα θέματα ψηφιακής διακυβέρνησης ο Πιερρακάκης.

Όμως πολλά που σε σχέση με το παρελθόν μοιάζουν επιστημονική φαντασία ακόμη μοιάζουν σαν ανέκδοτο σε σύγκριση με τα βόρεια κράτη που πρέπει να πλησιάσουμε και δημιουργούν άρθρα σαν και αυτό.


Γι αυτό και μια τετραετία μόνο, πάντα με αυτόν τον άνθρωπο στη συγκεκριμένη θέση, δεν αρκεί για να φτάσουμε σε σημείο τέτοιο που αυτό το άρθρο δεν θα είναι επίκαιρο.
Αν το κάνω αναδημοσίευση και το 2022 αλλάζοντας τις ημερομηνίες θα είναι εξίσου σύγχρονο όπως είναι σήμερα.
Θέλω όμως να πιστεύω πως με αυτόν στο τιμόνι του συγκεκριμένου υπουργείου σε δυο-τρία χρόνια θα γίνει ιστορία που ανήκει στο παρελθόν.

Προσωπικά, για αυτόν και μόνο και εφόσον δεσμευτεί ρητά κάποιος πως και σε μια επόμενη κυβέρνηση δεν θα τον πειράξουν και θα τον αφήσουν να κάνει απρόσκοπτα αυτό που ξεκίνησε και ξέρει καλά θα ψήφιζα το κόμμα που κυβερνά σήμερα.

Για να μπορώ στο άμεσο μέλλον να τελειώνω με τα γραφειοκρατικά σε πέντε λεπτά σε ένα γραφείο και όχι σε δύο ώρες και να μπορώ – γιατί όχι– προτού καν φύγω από το νοσοκομείο ή τον γιατρό να έχω τελειώσει και με όλα όσα θα αφορούν σε μια αναρρωτική άνω των τριών ημερών.

Με αυτό αλλά και με οποιοδήποτε άλλο θέμα αφορά στην εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος από πολίτες και κράτος.