Category Archives: Διαδίκτυο

Μόνο σε μια επίπεδη Γη μπορεί να έχει θέση το Μέρα25

Καθετί χρειάζεται και μια βάση πάνω στην οποία μπορεί να τοποθετηθεί.
Κάτι που ισχύει όχι μόνο για αντικείμενα αλλά και για ιδέες.
Ιδέες που μπορεί να «γεννήσουν» αντικείμενα αλλά και το αντίστροφο.
Αντικείμενα που μπορεί να προσφέρουν την οπτική για μια νέα ιδέα.

Φαντάζεσαι κάτι που δεν υπάρχει και ψάχνεις στο μυαλό σου τρόπους να το υλοποιήσεις.
Βλέπεις μια υλοποίηση και μπορεί να σκεφτείς πως μπορείς να την εξελίξεις ή να κάνεις κάτι άλλο.

Όλα αυτά όμως απαιτούν την ύπαρξη βάσεων.
Βάσεις πάνω στις οποίες θα μπορείς να σκεφτείς, κατασκευάσεις, δημιουργήσεις αλλά και βάσεις πάνω στις οποίες θα αφήσεις αυτό που θα έχει παραχθεί.
Είτε νοητικά είτε υλικά.

Αν για παράδειγμα έχεις τις γνώσεις να φτιάξεις το καλύτερο αυτοκίνητο όλων των εποχών αλλά (είτε γιατί δεν έχεις τις γνώσεις να φτιάξεις ένα δρόμο είτε γιατί δεν σκέφτηκες πως χρειάζεται και το κατάλληλο οδόστρωμα) το βάλεις πάνω σε ένα βούρκο, μετά από λίγο ούτε το αυτοκίνητο θα έχεις αφού θα το καταπιεί το ακατάλληλο έδαφος, ούτε κάποιος άλλος θα μπορεί όχι να το χρησιμοποιήσει αλλά ούτε και να το παρατηρήσει ώστε, γιατί όχι, να το πάρει ως βάση και να κατασκευάσει ένα ακόμη καλύτερο.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν χωρίς να έχεις τίποτα προσπαθείς να πουλήσεις τα πάντα;
Στην Ελλάδα είναι πολύ απλό. Ιδρύεις κόμμα!

Η παραπάνω είναι η μόνη ιδέα που δεν χρειάζεται πραγματικά τίποτα από όσα χρειάζονται σε ένα πραγματικό κόσμο για να δημιουργηθεί και να υλοποιηθεί.

Αρκεί να προπονηθείς στο να αποκτήσεις λίγο θράσος και λίγο υφάκι στο πως θα αντιμετωπίζεις το πόπολο και να μη λες τίποτα ουσιαστικό και συγκεκριμένο ή όταν αναφέρεσαι σε κάτι τέτοιο να φροντίζεις ώστε αυτοί που σε ακούνε να μην έχουν ιδέα αν αυτό που λες γίνεται ή όχι.
Αφαιρείς και ένα γράμμα από το κοινότατο σου όνομα για να ξεχωρίσεις από τη μάζα και είσαι έτοιμος να γαμάς και να δέρνεις σαν τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς.

Αν τα κερδίσεις λοιπόν με όλα αυτά τα πρόβατα που ψάχνουν νέα στέγη ο,τι και να τα ταΐσεις θα το φάνε.
(Η έλλειψη βάσεων που λέγαμε)…

Αν τα κάνεις όλα αυτά είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα βρεις χιλιάδες πρόθυμους να σε υποστηρίξουν, απλά και μόνο γιατί είναι παγιδευμένοι μέσα στην στενή οπτική του συστήματος και περιμένουν τον μεσσία να τους σώσει γιατί πιστεύουν πως είναι θέμα ενός προσώπου που πρέπει να βρεθεί και όχι θέμα συνόλου.

(Ακόμη κι αν δεν έχεις μαλλιά όπως ο γνωστός, αρκεί να βγάζεις μια τρέλα στο βλέμμα για να πιστέψουν στη μοναδικότητα σου. Μετά μπορείς να τους πλασάρεις μέχρι και φύκια για μεταξωτές κορδέλες, για τα δικά τους.)

Γιατί αν πίστευαν πως ήταν συνολικό θα ψάχνονταν πρώτα ατομικά, μέσα τους.
Και θα είχαμε κάνει το πρώτο βήμα για να δημιουργήσουμε κάτι σωστό, αφού βάζαμε τα θεμέλια πάνω στα οποία θα δημιουργούσαμε με τον καιρό σωστότερους πολίτες.
(Όλα σε αυτό καταλήγουν)
Πως να το καταλάβουν όμως χωρίς βάσεις;

Άτομα-πολίτες-ψηφοφόροι που ζούνε κυριολεκτικά στον αέρα.
Που ψηφίζουν αέρα με συνέπεια να φέρνουν στη βουλή αέρα κοπανιστό που όμως σηκώνει όλη τη χώρα στον αέρα.
Μετά απογοητεύονται όσο εύκολα φανατίζονται με οτιδήποτε φαινομενικά καινούργιο που τους γεμίζει το προβληματικό (πολιτικά) μυαλό με λόγια του αέρα και…Ναι, σωστά μαντέψατε, πέφτουν από τα σύννεφα.

Δυστυχώς όμως δεν πέφτουν στο έδαφος, να σκάσουν σαν καρπούζια και να αρχίσουν να μειώνονται έστω με αυτό το τρόπο. Παραμένουν να αιωρούνται πάνω από το έδαφος αφού δεν έχουν βάσεις να προσγειωθούν.
Μαζί με όλα αυτά που έχουν βοηθήσει να σχηματιστούν γύρω τους εξακολουθούν να βρίσκονται στον αέρα.

Στον αέρα η εξωτερική πολιτική, στον αέρα η παιδεία, στον αέρα η υγεία, το ασφαλιστικό, στον αέρα φυσικά και η οικονομία.

Στον αέρα μια ολόκληρη κοινωνία.
Κι όταν σε μια πιεσμένη χώρα τα αντιπατριωτικά και υπερπατριωτικά πρόβατα έχουν πλέον μαντρί μέσα στο τσίρκο της βουλής τι άλλο μένει που μπορεί να βάλει «αέρα» κάποιον μέσα στη κλειστή σκηνή;
Το πεδίο της οικονομίας.

Πετάμε μερικές ταμπελίσιες ατάκες, παίρνουμε μερικές μισές ειδήσεις για να πουλήσουμε, λέμε τα κλασικά του πολιτικού εγχειριδίου (το έχουν και με εικόνες πλέον σαν τα Κλασικά εικονογραφημένα) που φροντίσαμε να μάθουμε, βρίσκουμε και ένα πιασιάρικο όνομα και είμαστε έτοιμοι.
Όπως ο πολιτικός απατεώνας με το Μέρα25.

Που από όλα αυτά, το μόνο που ίσως του πήρε πραγματικά χρόνο είναι το όνομα.
Γιατί το όνομα; Γιατί είναι το μόνο υπαρκτό και σαν ιδέα και σαν υλοποίηση.
Όλα τα υπόλοιπα είναι χειρότερα από αερολογίες.

Εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως με το που βγουν από το στόμα του αλλά μένουν αρκετά, (όπως τα Contrails των αεροπλάνων που κάποιοι τα λένε chemtrails και τα θεωρούν ψεκασμούς από σκοτεινά κέντρα αποφάσεων για έλεγχο του πληθυσμού), ώστε να τα πάρουν ως πραγματικά εφαρμόσιμα πρόβατα χαμηλής (παρόμοιας με των ψεκασμένων) αντιληπτικής ικανότητας.

Όταν υπάρχει αυτή η τεράστια δεξαμενή ανεκπαίδευτων πολιτών που:
α) Συντηρούσαν τόσες δεκαετίες ένα μονοδιάστατο σύστημα (με αποκλεισμό και αγιοποίηση της αριστεράς που έπαιζε μπάλα στο παρασκήνιο) που έχτιζε μια χώρα πάνω σε σαθρές βάσεις, με αποτέλεσμα να έρθει η επίσημη κατάρρευση το 2010.

β) Πίστεψαν πως ένα καμένο δάσος γίνεται πάλι κανονικό σε χρόνο μηδέν.

γ) Έπρεπε (όπως είχα γράψει) να φέρουν στην εξουσία την αιώνια (κυρίως κοινωνική) αντιπολίτευση για να αντιληφθούν (οι περισσότεροι) πως οι ταμπέλες είναι μέχρι να περάσεις τη πόρτα της κυβέρνησης και πως ανάλογα από ποια πλευρά είσαι, το αριστερό γίνεται πανεύκολα δεξιό.

δ) Πιστεύουν πως ναζιστές που σαν έφηβοι είχαν αφίσες του Χίτλερ μπορούν να εκπροσωπήσουν πατριωτικές αξίες, απλά επειδή είδαν την ευκαιρία να καλύψουν το κενό που άφησαν άλλοι πολιτικοί απατεώνες που «κάηκαν» για να γευτούν λίγο από τη γλύκα της εξουσίας μέσω ξεπουλήματος όλων όσων υποτίθεται πως πρέσβευαν.
(Κατάσταση που επιδεινώθηκε από την οικονομική κατάσταση).
Ναζιστές που φυσικά παραμένουν πολύ ναζιστές και καθόλου πατριώτες, αν ξέρεις να παρατηρείς λεπτομέρειες όπως η παρακάτω:
https://365meres.wordpress.com/2018/06/11/to-distomo-kai-ta-kleista-faux-xrysa-stomata/

ε) Έκαναν το απίστευτο και έστειλαν στην Ευρωβουλή κάποιον που πουλούσε όπως έλεγε κατά λέξη «χειρόγραφες επιστολές του Ιησού»
(μετά το γύρισε λιγάκι αλλά για να μη του τη πέσουν μέχρι και τα πρόβατα που τον πίστεψαν είπε πως δεν ήταν χειρόγραφα του ίδιου αλλά χειρόγραφα άλλων που μιλούσαν γι αυτόν, γιατί δεν υπήρχε η τεχνολογία για κάτι άλλο την εποχή…Ο,τι να ναι….)

στ) Δεκάδες χιλιάδες πίστεψαν/πιστεύουν πως ένας άνθρωπος κατέχει ομόλογα 600 δισεκατομμυρίων, ακόμη κι αν αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε τις κοινωνικές δομές του κράτους γιατί δεν είχε να πληρώσει για παιδικό σταθμό, όπως μπορεί να δει κανείς στον παρακάτω σύνδεσμο:
Τα δισεκατομμύρια μόρια της βλακείας

ζ) Οι οπαδοί των ψεκασμών είναι αμέτρητοι και οι οπαδοί της θεωρίας της Επίπεδης Γης αριθμούν επίσημα στην Ελλάδα κοντά στις 10 χιλιάδες…

Όταν όλα τα παραπάνω, τότε γιατί να μην έχει οπαδούς (κυρίως απογοητευμένους σκληροπυρηνικούς αριστερούς, πρώην ΣΥΡΙΖΑ ή πρώην ΛΑΕ) και να μη διεκδικεί είσοδο στη βουλή και ο τύπος που χωρίς να θυσιάσει τίποτα από τη δική του χλιδάτη ζωή, για να κάνει το καπρίτσιο του και να παίξει σε πραγματικό χρόνο με τις θεωρίες του, χρέωσε τη χώρα του με 100 δις ευρώ.
Και για να το πούμε σε δραχμούλες (γιατί πάρα πολλοί από τους υποστηρικτές του, είτε οπαδοί είτε υποψήφιοι ονειρεύονται εθνικό νόμισμα και ΙΟU και δεν ξέρω εγώ τι άλλο) μας φέσωσε με 34.075.000.000.000.

Αν δεν ξέχασα κανένα μηδενικό (είναι και πολλά) το μηδενικό αυτό έγινε υπουργός και μας χρέωσε με 34 τρις, 75 δις δραχμές.
Ενώ ήμασταν ήδη με ένα χρέος 300 δις ευρώ που έχει καταστεί απαιτητό.
Να μη το κάνουμε κι αυτό δραχμούλες, φτάνουν τα υπάρχοντα νούμερα από το νούμερο αυτό που το παίζει οικονομολόγος και πολιτικός στη πλάτη μιας χώρας.

Αντί να προτάξει λοιπόν τα στήθη του σαν οικονομολόγος που λέει πως είναι και να πει πως θα είναι καταστροφική αυτού του είδους η σύγκρουση με τους δανειστές, πάτησε και γκάζι προς τη καταστροφή.
Γιατί ακόμη κι αν υποστηρίξει κάποιος πως αυτά που λέει γίνονται, χρειάζεται η κατάλληλη βάση που δεν υπάρχει, όπως δεν υπήρχε και τότε.

Ακόμη κι αν όλα αυτά τα παρανοϊκά και μπερδεμένα που έχει στο κεφάλι του μπορούν να εφαρμοστούν θέλουν τον κατάλληλο δρόμο και το να μη το αναγνωρίζει πως ο δρόμος αυτός δεν υπάρχει και να οδηγεί μια ολόκληρη χώρα σε τοίχο και ένα τόσο βίαιο και ακριβό σε κόστος αποκατάστασης δυστύχημα δείχνει πολλά για την έλλειψη ηθικής και το ποιόν του.

Γιατί αν δεν το ήξερε σημαίνει πως είναι απλά ένας θρασύς ηλίθιος, οπότε και αυτά που πιστεύει είναι ηλιθιότητες. Αν πάλι το ήξερε είναι ένας άκρως επικίνδυνος ναρκισσιστής που απολάμβανε να κάνει αυτό που τον προέβαλε στις μάζες αντί να γίνει ο ήρωας της μιας στιγμής και να φύγει απορρίπτοντας την ιδέα της σύγκρουσης.

Είτε παράφρων όμως είτε ναρκισσιστής τι τον ένοιαζε;
Έπαθε τίποτα αυτός και η γυναίκα του;
Όποτε θέλει παίρνει ένα αεροπλάνο και την κάνει για το εξωτερικό.
Ούτε πριν τον άγγιξε η κρίση ούτε και όταν έκανε τις μαγκιές του ούτε και στο μέλλον θα έχει πρόβλημα. Γιατί λοιπόν να μη δοκιμάσει από υπουργός να γίνει αρχηγός;
Τι του λείπει;

Και το υφάκι το έχει και το στιλάκι και θράσος μπορεί να αντιτείνει απέναντι στο πόπολο και με μια βάση που αποτελείται από πολίτες πολιτικά-οικονομικά-τεχνολογικά αναλφάβητους έχει να κάνει…
Το πακέτο για να πουλάς αέρα κοπανιστό και να κερδίζεις εκατομμύρια…

Ακόμη κι αν αυτά που λένε οι δικοί του δεν στέκονται σε καμιά σοβαρή αντιπαράθεση.
Περισσότερη αντίσταση μπορούν να προβάλουν και περισσότερη ώρα μπορεί να πάρει να καταρρίψεις τις απόψεις βλαμμένων που πιστεύουν πως μας ψεκάζουν ή πως ο πλανήτης μας δεν είναι μια (σχεδόν) σφαιρική ουράνια μάζα αλλά επίπεδη (προβλέπω μόλις να έκλεισαν τη σελίδα αρκετοί που ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες) παρά αυτά που πλασάρουν σαν λύσεις.

Γι αυτό στα δύσκολα, για το δικό τους σανό φτιάχνουν ένα τουρλού από ιδέες.
Δεν έχει σημασία η ανύπαρκτη συνοχή, εδώ άλλοι τον τρώνε σκέτο…
Πετάνε λοιπόν ηθικολογίες σαν κάτι κολοκύθια τούμπανα.
Ρίχνουν ατάκες άνευ ουσίας σαν τις μελιτζάνες που πέφτουν μέσα απλά για να γεμίζει η κατσαρόλα κι ας είναι ουσιαστικά χωρίς διατροφική αξία για το φαγητό.
Μπλέκουν επιτροπές σοφών σαν φρέσκια σάλτσα ντομάτας.
Προσθέτουν και τον μαϊντανό με αναφορές στη κοινωνία…
Έτοιμος ο τουρλού σανός τους. Μιαμ μιαμ !!

Γιατί τι θα μαγείρευαν για να παρουσιάσουν σαν καινούργιο κόμμα αν απλά έλεγαν τα αυτονόητα που πρέπει να γίνουν;

Όπως για παράδειγμα με τη φορολογία.
Τι χρειάζεται ένα νέο κόμμα όταν αρκεί το απλό.
Αποδείξεις που να μετράνε από τα πάντα και ένας καθολικός δίκαιος φόρος σε μια σωστή βάση, που δεν θα είναι ούτε τόσο μεγάλος ώστε κάποιος να μπει σε διαδικασία να κλέψει, ούτε τόσο μικρός που να σκεφτούν πολλοί πως δεν πειράζει αν βοηθήσουν κάποιον να τον αποφύγει.
Το ψυχολογικό 9% στον ΦΠΑ για παράδειγμα…

Που αν ισχύουν όλες οι αποδείξεις τότε ακόμη και να φοροδιαφεύγουν κάποιοι δεν θα είχε επιπτώσεις γιατί τον φόρο που θα γλίτωναν όποιοι δεν έκοβαν απόδειξη, θα τον πλήρωνε ο αγοραστής που δεν θα είχε την απόδειξη για να την περάσει στα έξοδα.

Γιατί να πούμε όμως το απλό;
Αν το πούμε πως θα φάμε κι εμείς;
Ας ιδρύσουμε ένα κόμμα και να μιλάμε όχι για φορολογία αλλά π.χ. για τέλη που θα ορίζει μια επιτροπή σοφών για τα χαμηλά εισοδήματα.
(όπως μου έγραψε ένας δικός του υποψήφιος και ήταν και η αφορμή για το άρθρο)

Για να έχουν π.χ. προστασία λένε άτομα σαν τις γιαγιάδες που πουλάνε τερλίκια.
Κι όταν του λες του απίθανου πως γίνεται ένα τέλος να είναι δίκαιο και τι ουσιαστική διαφορά έχει από τα τεκμήρια, αν δεν περάσει η επίδειξη θράσους στην οποία επιδίδεται γλυκαίνει και σου λέει πως η γιαγιά δεν χρειάζεται να πληρώνει τίποτα.
Θα αποφάσισε η επιτροπή των σοφών της γειτονιάς και η κοινωνία…

Το ότι έτσι μπορεί να έρθουν λαμόγια, να βάλουν εκατοντάδες καημένες που θα τους κρατάνε τα έγγραφα και θα τις έχουν να «φτιάχνουν τερλίκια» και να πουλάνε χαρτομάντιλα και χόρτα για ένα πιάτο φαΐ (κυριολεκτικά) και αυτά να κονομάνε μαύρα, αφορολόγητα και ακόμη και χωρίς τέλος χρήματα ζώντας εις βάρος των γιαγιάδων και εις βάρος όλων, δεν περνάει τη γλίτσα που έχει πιάσει η φαιά ουσία του εγκεφάλου του από την αχρησία.

Γιατί ένα δίκαιο και απλό σύστημα που θα ελαχιστοποιούσε τις περιπτώσεις κρυφών εσόδων και φοροδιαφυγής (με ένα αμείλικτο σύστημα για όποιον το τολμούσε) και που θα έφερνε πραγματική ανάπτυξη, πραγματικές θέσεις εργασίας και πραγματικό χρήμα και στις τσέπες των πολιτών και του κράτους είναι δυσνόητο για τους θολωμένους από αρλούμπες τύπων σαν τον Βαρουφάκη.

Όπως δυσνόητο και από όσους σαν τον υποψήφιο του «στροφάρουν» σαν κολλημένοι δίσκοι αυτό που τους σέρβιρε ή αυτό που πίστευαν από μόνοι τους και απλά βρήκαν όχημα τον συγκεκριμένο καιροσκόπο.

Που το παραπάνω θα έδινε τη δυνατότητα (λόγω εσόδων που θα εισέρρεαν στα ταμεία με τρόπο που δεν θα πλήγωνε αλλά θα ενίσχυε την οικονομία) σε ένα κράτος να κάνει κανονική κοινωνική πολιτική για λόγους ηθικούς και αξίας της ζωής και όχι για λόγους ψηφοθηρίας και αξίας της πολιτικής καρέκλας και το βασικότερο, δεν θα επέτρεπε στον εαυτό του, ούτε η κοινωνία στο δικό της εαυτό να έχει γιαγιάδες που αναγκάζονται να πουλάνε τερλίκια και βλίτα για να ζήσουν.

Οπότε δεν θα χρειαζόταν να συζητάμε για επιτροπές και σοφούς και άλλα τέτοια φαιδρά που ούτε στη φανταστική πολιτεία της Φρουτοπίας του Ευγένιου Τριβιζά δεν εφαρμόζονται, αν και ο τελευταίος θα μπορούσε αφού πρόκειται για πραγματικό παραμύθι.

Αλλά τα ανθρώπινα βλίτα στα οποία πέταξε το όνομα του κόμματος του μαζί με τις θεωρίες του δεν μπορούν να απορροφήσουν αυτό το τόσο απλό και περνάνε τα φανταστικά παραμύθια για πραγματικότητα και τη νύχτα για μέρα. Για την ακρίβεια, σαν 25 μέρες…

Θα έλεγα πως λένε παπαριές αλλά σε αντίθεση με αυτά τα ανύπαρκτα (σε οποιαδήποτε βάση) που πουλάνε ως πραγματοποιήσιμα, οι παπαριές όντως υπάρχουν.
Είναι δέντρα που μάλιστα παράγουν υπαρκτούς καρπούς.
Καμία σχέση με τα φρούτα του Μέρα25* και την ανύπαρκτη παραγωγή τους.

Αυτό όμως θα ελαχιστοποιούσε και τις περιπτώσεις να εμφανίζονται σωτήρες.
Θα μείωνε στο ελάχιστο το υπόβαθρο να εμφανιστούν ναζιστές που να το παίζουν πατριώτες και να ξεχωρίζουν γιαγιάδες ανάλογα τη καταγωγή.
Θα εξαφάνιζε το βάθρο που στέκονται ιδεοληπτικοί και χαρακτηρίζουν συλλήβδην φασίστες ακόμη και όσους επιθυμούν απλά κανόνες και ένα κράτος δικαίου.
Τέλος, θα καθιστούσε απλά γραφικούς άτομα σαν τον Βελόπουλο και τον Βαρουφάκη.

Ειδικά ο τελευταίος θα έπρεπε να νιώθει τόσο ανεπιθύμητος που να πήγαινε να ζήσει μόνιμα σε άλλη χώρα. Αντ’ αυτού υπάρχουν ηλίθιοι που τον σηκώνουν στα χέρια και συζητάνε στα σοβαρά τις ανεκδιήγητες κοτσάνες που πετάει.

Πως όμως να συμβεί αυτό όταν άτομα σαν αυτό που βρέθηκε τυχαία μπροστά στο διαδικτυακό μου δρόμο έχει ως δική του βάση, αφού προφανώς βγούμε από το ευρώ, όλοι οι άνεργοι να προσληφθούν ως συμβασιούχοι από το κράτος που θα τους στείλει παντού.
Σαν αγρότες, σε τουριστικά επαγγέλματα, σε κοινωνικές υπηρεσίες, σαν ομάδες περιφρούρησης της τάξης (!!!!!) και αλλού.

Που θα πληρώνονται σε ηλεκτρονικό νόμισμα !!!
Με όλες τις συναλλαγές να γίνονται με κάρτες αφού το κράτος τροφοδοτήσει τους πάντες και τα πάντα (ιδιώτες και δημόσιο) με τα σχετικά μηχανήματα.
Κάρτες που θα έχουν μέσα ένα δωρεάν αρχικό ηλεκτρονικό ποσό (!!!!!)


(Όποιον δεν πιστεύει πως αυτά τα γράφει υποψήφιος με τον Βαρουφάκη που πέτυχα στο Twitter και είχα τον διάλογο που φαίνεται στο παραπάνω screenshot, υπάρχουν κι άλλα απλά αυτό είναι αρκετό για να σχηματίσει κανείς άποψη, άτομο που δηλώνει μάλιστα οικονομολόγος σαν τον αρχηγό του, μπορώ να του δώσω ιδιωτικά τους συνδέσμους με τα δημόσια άρθρα του, γιατί διαφήμιση δεν πρόκειται να του κάνω.)

Μιλάνε δηλαδή για παράλληλα νομίσματα και ΙΟU κι αντί έτσι να κάνουν οι σειρήνες του ασθενοφόρου που θα τους πηγαίνουν στο τρελοκομείο έχεις τα πρόβατα να βελάζουν υπέρ τους. Βασικά υπέρ του Βαρουφάκη, αλλά κοντά στο βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα που τον κρατάει όρθιο (βλ. υποψήφιοι)

Το τι πρέπει να δώσουμε για να δημιουργήσουμε αυτό το νόμισμα ώστε να έχει αξία δεν παίζει κανένα ρόλο στο θολωμένο τους μυαλό. Το τι θα μπορούμε να αγοράσουμε με αυτό από τους άλλους, επίσης καμία σημασία.

Θα το δημιουργήσουμε λοιπόν με κάποιο δικό μας, μαγικό τρόπο και μετά θα αγοράσουμε με αυτό τις πρώτες ύλες να κατασκευάσουμε ηλεκτρονικές συσκευές που θα προμηθεύσουμε σε όλα τα καταστήματα και υπηρεσίες, οι οποίες να δέχονται τις κάρτες με τις οποίες θα εφοδιάσουμε τους πολίτες και τις οποίες θα φορτώσουμε με το δικό μας εικονικό νόμισμα.
Στον εικονικό κόσμο που περιφέρεται στα χαμένα το μυαλό τους.

Πιο εύκολα θα πουλούσαμε πατάτες για να πάρουμε τις πρώτες ύλες για να δημιουργήσουμε τα καρτομηχανάκια παρά να πηγαίναμε με το δικό μας ηλεκτρονικό νόμισμα.
Αλλά για τον εγκέφαλο τους θα είχε αξία για τους ξένους, γιατί έτσι.
Με τη μαγκιά μας και τον ανύπαρκτο για τους υπόλοιπους παρά μας.
Γιατί είμαστε ωραίοι ως τύποι.

Μόνο που πουλώντας τις πατάτες μας, θα μας πλήρωναν σε ευρώ και εμείς ευρώ δεν θα θέλαμε. Θα ζητούσαμε τις πρώτες ύλες για τα μηχανάκια των καρτών και τις κάρτες αλλά στην ισοτιμία που θα υπολογίζαμε εμείς το δικό μας παράλληλο, ηλεκτρονικό, άυλο, ο,τι ‘ναι νόμισμα.
Και θα επακολουθούσε μια τρελή συνομιλία σαν τη παρακάτω:

Μόνο που δεν θα ήταν σκηνή από κωμωδία αλλά από τη τραγωδία ενός λαού που εμπιστεύτηκε μερικούς πιο ηλίθιους από αυτόν.

Μιλάει λοιπόν ο βασιλιάς της μπαρούφας για κρυπτονομίσματα κι αντί να τον κρύψουν πουθενά για να μην τον πάρουν στο ψιλό οι γνωρίζοντες τα βασικά, βγαίνουν στα φανερά και το διαδίδουν τα κομματόσκυλα, οι αυλικοί του και οι wannabe βο(υ)λευτές του και έχουν βάλει να ετοιμάζουν αποθηκευτικό χώρο στα λάπτοπ και τα πισιά τους τα πρόβατα που βρήκε για το μαντρί του, να τα γεμίσουν με το βαρουφακονόμισμα.
Που σε μια στοιχειωδώς σοβαρή χώρα θα τον άλειφαν με πίσσα και πούπουλα.

Που αν πεις σε ένα από αυτά τα δίποδα ζώα να βάλουν τον υπολογιστή τους (ένα μέσο pc) να ξεκινήσει να φτιάχνει ένα bitcoin για παράδειγμα και το κάνουν, θα πεθάνουν από γηρατειά και αυτά και οι απόγονοι τους προτού δουν ένα.
Χωρίς να καθίσεις να τους εξηγήσεις τα πιο δυσνόητα.
Για τι κόστος μηχανημάτων μιλάμε, για πόσο μεγάλη επεξεργαστική ισχύς χρειάζεται, το επεξεργαστικό κόστος κλπ.

Αλλιώς οποιοσδήποτε θα αποφάσιζε τον τρόπο που μπορεί να φτιάξει ένα, να χτυπούσε για παράδειγμα τον πύργο του υπολογιστή στο ρυθμό αυτού του τραγουδιού για όσο θα έπαιζε στο YouTube, μετά να έβαζε μια φωτογραφία με ένα ποσό σε ένα στικάκι, να της κότσαρε και μια ισοτιμία και να έβγαινε στην αγορά να ψωνίσει.

Αν ήταν έτσι απλά και εύκολα, όσοι ασχολούμαστε με την τεχνολογία καθημερινά και σοβαρά θα είχαμε μερικά στη κατοχή μας από τη στιγμή που πρωτοπαρουσιάστηκαν και ήταν φρέσκα σαν ιδέα και θα τα πουλούσαμε με τη σημερινή ισοτιμία 10χιλ. ευρώ το ένα.
Κι ας μας έπαιρνε μερικές μέρες να ολοκληρωθεί η συναλλαγή.
Να βγει από το ηλεκτρονικό κρυπτογραφημένο πορτοφόλι, να πάει στο σημείο που πρέπει για να ελεγχθεί πως όντως υπάρχει, να επιβεβαιωθεί, να μεταφερθεί κοκ

(Αν ξεκινούσαμε όμως σήμερα να το δημιουργούμε θα ξοδεύαμε το μισό ποσό για τη παραγωγή του, χωρίς καμιά εγγύηση πως θα πάρουμε τα χρήματα μας πίσω, αφού και τα κρυπτονομίσματα έχουν το δικό τους άτυπο χρηματιστήριο, την δική τους αγορά, για να το πούμε απλοικά)

Αυτοί όμως είτε τα πιστεύουν όλα αυτά είτε πάνε να πουλήσουν αυτά τα τερατώδη που λένε σε αδαείς για να αγοράσουν ψήφους και μετά να τσεπώνουν την βουλευτική αποζημίωση, σε ευρώ φυσικά.

Σκέψου τώρα να πρέπει να εξηγήσεις σε αυτούς που τα πιστεύουν όλα αυτά πόσο πιο περίπλοκο θα ήταν να πρέπει να ξοδέψεις σε μια συναλλαγή το 0.005 του κρυπτονομίσματος.

Κι άντε να τους δώσεις να καταλάβουν πως στη Βενεζουέλα π.χ. (αγαπημένος τόπος ψεκασμένων αριστερών σαν αυτούς που συλλέγει πλέον ο Βαρουφάκης) που το κόστος «εξόρυξης» (δημιουργίας) ενός bitcoin είναι γύρω στα 500 δολάρια (τίποτα σε σχέση με τα σχεδόν 5 χιλιάρικα που κοστίζει εδώ) ελάχιστοι μπορούν να δώσουν 2-3 χιλιάρικα για να αγοράσουν από το εξωτερικό ένα pc κατασκευασμένο γι αυτό το λόγο ενώ στην Ελλάδα των μνημονίων μπορείς. Έχουν όμως πάμφθηνη βενζίνη για να κάνουν βόλτες περιμένοντας να βρουν τον δικό τους Βαρουφάκη που θα τους σώσει.

(Δεν μπορούσες και εδώ όταν εξαιτίας του τύπου αυτού μπήκαμε σε capital controls που οδήγησαν σε εσωτερική και εξωτερική οικονομική καραντίνα.)

Αυτά καθαρά για το κόστος.
Ο χρόνος δημιουργίας (εξόρυξης) είναι άλλο καπέλο.
Γιατί εδώ μπορείς να έχεις τον υπολογιστή ανοιχτό 24/7 ενώ στη Βενεζουέλα, ακόμη κι αν έχεις το κατάλληλο μηχάνημα, ζήτημα να δουλεύει 2-3 ώρες τη μέρα με τις διακοπές του ηλεκτρικού. Που το πιο πιθανό είναι να σου καεί από τις αυξομειώσεις της τάσης και να μείνεις με το όνειρο.

Με το όνειρο να πληρώνεται από τους φόρους των Ελλήνων φορολογουμένων σε ευρώ θα πρέπει να μείνει και ο Βαρουφάκης με το Μέρα25.

Ειδικά όταν ονειρεύονται να εφαρμόσουν τέτοια συστήματα σε επίπεδο κράτους.
Αν οι πολίτες είναι ελάχιστα σοβαροί δεν θα πρέπει να επιτρέψουν σε ένα άτομο σαν κι αυτόν να ελπίζει πως μπορεί να συνεχίσει τα πειράματα με τις γελοίες ιδέες του.
Ο Δρ. Φρανκενστάιν της οικονομίας και οι βοηθοί του, βοήθεια μας.

Το πρώτο του πείραμα θα έπρεπε να είναι αρκετό για να μην έχει λόγο ύπαρξης στο πολιτικό σκηνικό και να αντιληφθούν οι περισσότεροι πως οι παρανοϊκές θεωρίες του ανήκουν στο Δαφνί και μπορούν να βρουν εφαρμογή μόνο σε μια επίπεδη Γη…

Αν υπάρχουν 10 χιλιάδες που επίσημα δηλώνουν υποστηρικτές μιας παρανοϊκής θεωρίας, λογικό να υπάρχουν και μερικές δεκάδες χιλιάδες που να υποστηρίζουν όντως ένα αερολόγο σαν τον Βαρουφάκη.

Αν όμως είναι λογικό να υπάρχουν και γι αυτόν 40-50 χιλιάδες παντελώς ηλίθιοι (ως βάση) που πιστεύουν πως τα παραπάνω είναι εφαρμόσιμα αντί για κάτι απλό σαν αυτό που αναφέρω στην αρχή και που δεν χρειάζεται συγκεκριμένο κόμμα, απλά μια σοβαρή απόφαση, πόσο χαζός θα νιώσεις να γίνεις ένα με αυτούς, ψηφίζοντας τον πέρα από τις ευρωεκλογές και στις βουλευτικές και δίνοντας του ξανά άλλες 100-150χιλ ψήφους να προστεθούν σε εκείνες των ανεγκέφαλων που τα θεωρούν εφαρμόσιμα;

Γιατί να πήγες απλά με το όνομα, έτσι για σπάσιμο στους άλλους, είναι κατανοητό.
Να ξέρεις όμως λεπτομέρειες σαν αυτές και να πάει ξανά το χέρι σου στο ψηφοδέλτιο του θα είναι ακατανόητο.

Δεν βαρέθηκες να γελάνε εις βάρος σου οι κλασικοί τύποι;
Θέλεις να γελάει και ο κάθε απίθανος σαν τον Βαρουφάκη που ζητάει τη ψήφο σου;
Δεν βαρέθηκες να παράγεις πολιτικά σκουπίδια;

Αν δεν βαρέθηκες λοιπόν, ας βάλουμε τον Βελόπουλο, ας βάλουμε και τον Βαρουφάκη στη βουλή και ας ετοιμαστούμε  στις επόμενες να βάλουμε και τον Σώρρα.
Τι, όχι;
Κι αν μια στα 600 δις μπορεί να κάνει όσα υποστηρίζει;
Περισσότερες είναι οι πιθανότητες από αυτά τα απίθανα που υποστηρίζουν οι άλλοι δυο.
Λιγότερο κορόιδο θα πιαστείς με τον Σώρρα από ο,τι με Βελόπουλο και Βαρουφάκη.
Θα λες πως έκανες και τη πλάκα σου…

* Μόνο η Σοφία Σακοράφα έχει αφήσει έργο στην ευρωβουλή αλλά αν γνωρίζει λεπτομέρειες για όλες αυτές τις ηλιθιότητες που υποστηρίζει ο ιδρυτής του Μέρα25 και παρόλα αυτά τον ενισχύει με τη παρουσία της στα ψηφοδέλτια του είναι ένα τεράστιο φάουλ εκ μέρους της γιατί ή εκλογή/επανεκλογή δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός.

Advertisements

Μη βάζετε φίλτρα στην ιστορία του Ηρακλή σαν να είναι φωτογραφία στο Ιnstagram…

Iraklis-2014

Επειδή κάποιοι μπαίνουν σε συγκινησιακά λανθασμένες οδούς, αναπολώντας υπό λάθος πρίσμα το παρελθόν του Ηρακλή, ένιωσα πως έπρεπε να γράψω ένα άρθρο γι αυτό…

Τελευταία φορά που έγραψα στο μπλογκ για τον Ηρακλή ήταν το 2014 που δυστυχώς δικαιώθηκα και θα είμαι ευχαριστημένος αν το 2019 μπει ένα οριστικό τέλος στη διοικητική (και κατ επέκταση αγωνιστική) ανυποληψία της ομάδας.
Μιας ομάδας που έχει τη δυναμική του ονόματος να βρεθεί εύκολα εκεί που της αξίζει.

Κι αυτό το έδειξε όταν με τα ψέματα (εποχή Παπαθανασάκη) έκανε μια πορεία που κατέληξε στις 20.000 κόσμου στο παιχνίδι των play off με την ΑΕΚ…Επειδή όμως βλέπω πολλούς να αναπολούν εποχές Θεοδωρίδη, με το στερεοτυπικό «ναι αλλά τότε δεν κινδυνεύαμε, ναι αλλά τότε ήμασταν στην Α….» ένιωσα πως πρέπει να γράψω, γιατί είναι λάθος να γίνονται συγκρίσεις του τότε με το σήμερα.

Γιατί βλέπω πολλούς φίλους να αφήνουν το χρόνο να λειτουργεί ως φίλτρο που θολώνει την εικόνα που ανασύρουν από τη μνήμη τους, με αποτέλεσμα να λειαίνονται οι απεικονίσεις και να μοιάζουν όλα ονειρικά και όμορφα.

Εικόνες σαν αυτές που παράγουν όσοι (κυρίως όσες) νιώθουν την ανάγκη να χρησιμοποιούν φίλτρα στο Instagram. Όμορφες αλλά αλλοιωμένες όσον αφορά τη πραγματική εικόνα.

Μπορεί και αυτοί οι φίλοι να το έχουν ανάγκη, να δημιουργήσουν όμορφες εικόνες από το παρελθόν του ποδοσφαιρικού Ηρακλή στο μυαλό τους.
Όταν όμως το παρακάνουν με τα φίλτρα, δεν δημιουργούν μια απλά πειραγμένη ωραιοποιημένη φωτογραφία αλλά κάτι παντελώς ψεύτικο και εκτός πραγματικότητας.

Όπως κάνουν με το να βάζουν στην εξίσωση του θετικού και τον αείμνηστο…

Ο Θεοδωρίδης λοιπόν κληρονόμησε μια έτοιμη ομαδάρα κι αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Μια ομάδα με το καλύτερο κέντρο που πάτησε ποτέ το χορτάρι στα ελληνικά γήπεδα για την οποία όχι μόνο δεν έβαλε λίγο το χέρι στη τσέπη, να πάρει το μοναδικό παίκτη που χρειαζόταν, έναν γνήσιο σέντερ φορ περιοχής και να μαζεύει τίτλους η ομάδα, την είχε σχεδόν πάντα ένα κλικ πίσω από τις θέσεις της Ευρώπης και αντί να βρίσκεται στις κληρώσεις της UEFA σχεδόν κάθε χρόνο, χάριζε ιστορίες δόξας στη κάθε γειτονιά.

Άλλες ομάδες ξεχρέωναν ευρωπαϊκές τιμωρίες στο χαλαρό τερματίζοντας πάνω από τον Ηρακλή όποτε το χρειαζόταν, σε άλλες χάριζε την Ευρώπη σε άκομψα στημένα μπαράζ για δήθεν διαμαρτυρία (γελάνε και οι πέτρες), σε άλλες χάριζε κύπελλα με «απολύσεις» προπονητή ενώ η ομάδα ετοιμαζόταν για τελικό…

Μέχρι και ο -καθόλα συμπαθής- Αθηναϊκός έγραψε μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, την εποχή του Θεοδωρίδη που κάποιοι τον αναπολούν.

Πέτρος Θεοδωρίδης που ήταν και για σειρά ετών αντιπρόεδρος της τότε ΕΠΑΕ-ΕΠΟ και υποτίθεται θα έπρεπε να λύνει και να δένει. Που να μην ήταν κιόλας…

Όταν λοιπόν με εκείνη την σούπερ ομάδα δεν είχε το θάρρος να σε πάει εκεί που εύκολα μπορούσες να πας αλλά προτιμούσε για παράδειγμα λυκοφιλίες με την ΑΕΚ και να σε έχει εκεί που πιο εύκολα μπορούσε, τι ακριβώς νοσταλγούν κάποιοι;

Που πέρα από τη μπαλάρα (με τη κληρονομημένη ομάδα, μη ξεχνιόμαστε) δεν χάρηκες τίποτα από όσα πανεύκολα θα μπορούσες, μέχρι που οι παίκτες εκείνοι άρχισαν να αποχωρούν και άλλοι να πωλούνται (Κωστής, Κωφίδης, Ανατολάκης) χωρίς να αναπληρώνονται (φυσικά και αυτό το έχει κρύψει η συναισθηματική ομίχλη στο μυαλό των περισσότερων εκ των νοσταλγών) και να χάνεις και αυτό το μοναδικό που είχες και σε ξεχώριζε σαν ομάδα.

Κι αν δεν αναγκαζόταν να κρατήσει τον Χατζηπαναγή, για να κρατάει τον κόσμο ναρκωμένο από το όπιο του ποδοσφαιρικού του ταλέντου και να έχει και κράχτη για τον απλό φίλαθλο κόσμο, δεν θα υπήρχε ούτε αυτό να θυμόμαστε.

Δεν θα είχαμε αποκτήσει ούτε αυτόν τον άτυπο τίτλο της πιο θεαματικής ομάδας.
Που όλοι οι αντικειμενικοί ουδέτεροι χαρακτηρίζουν «αδικημένη» από άποψη τίτλων.100% αδικημένη από τη τύχη που από προέδρους με παντελόνια (Ατματζίδης, Περτσινίδης) έπεσε σε ένα τόσο «μικρό» πρόεδρο…

Μέχρι που κατάφερε να τα κάνει όλα να ξεθωριάσουν τόσο πολύ που όχι μόνο δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο τη θέση του, από την οποία έφτασαν να τον σωριάσουν -αγανακτισμένοι από τις διαχρονικές τακτικές του- όχι τίποτα Μάο-Μάο αλλά οι πλέον ήσυχοι και καλόβουλοι -εκείνες τις εποχές- οπαδοί στην Ελλάδα, αλλά πούλησε τον Ηρακλή σαν ταμπέλα βγάζοντας δεκάδες φορές πάνω αυτά που έβαλε όσα χρόνια ήταν πρόεδρος.

Κάνοντας την ομάδα μέρος επιχειρηματικής-κομματικής ανταλλαγής την εποχή του κραχ του Χρηματιστηρίου ανάμεσα στη κυβέρνηση και στον άνθρωπο που εκείνη την εποχή το στήριξε (και τη κυβέρνηση) όσο κανείς άλλος, με τρελές ενέσεις ποσών*, για να μην καταρρεύσει μέσα σε μια μέρα και που δεν είχε κανένα πρόβλημα (όταν από τις διαιτησίες κατάλαβε πως δεν γίνονταν όλα όπως του υποσχέθηκαν και πως έπρεπε να της αφιερώσει πολύ περισσότερο χρόνο γιατί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι η πιο βρώμικη επιχείρηση όλων, κάτι που προφανώς δεν ήθελε να κάνει) να την ξεφορτωθεί σαν ένα απλό ΑΦΜ.

(Αφού πρώτα σαν σωστός επιχειρηματίας έβγαζε την επένδυση που έκανε με τη πώληση Κωνσταντίνου).

Αυτό πληρώνουμε από τότε, με την συμμετοχική ευθύνη φυσικά ενός ΓΣ επικίνδυνα άβουλου (εκείνες τις εποχές) που δεν μπορούσε να ελέγξει τα του πυρήνα του, πόσο μάλλον να λειτουργεί ως θεματοφύλακας εταιρειών με το σήμα του ημίθεου.

Πληρώνουμε όλη αυτή τη πορεία και το ότι αυτός που κάποιοι θολωμένοι από συναισθηματισμούς αναπολούν σε μετέτρεψε σε ένα απλό ΑΦΜ που άρχισε να περνάει από διάφορα χέρια ανεξέλεγκτα μέχρι που έγινε τοξικό.

Δεν θα αρχίσουμε να λέμε -έστω κι αν φαντάζει απόλυτα ρεαλιστικό- πως με έναν Πετρσινίδη να εξακολουθούσε να κρατά το τιμόνι, πίσω από μια σκιώδη διοίκηση-μαριονέτα, ο Ηρακλής, σαν ομάδα και εταιρεία, θα ήταν εκεί που έπρεπε και μπορούσε, ούτε την πιθανή της εξέλιξη σε διοικητικό επίπεδο, με ένα brand name γεμάτο επιτυχίες και όχι πεταμένες ευκαιρίες.

Όμως μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως το ΑΦΜ του συγχωρεμένου Παπαδόπουλου, το χρεώνεται (σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό) ο συγχωρεμένος Θεοδωρίδης που κάποιοι αφελώς αναπολούν…

Κι όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη συνέχεια σε όλα τα παραπάνω, ίσως να έχει ωραιοποιήσει και τη περίοδο της Χούντας, τι να πω…

Κι αυτό δεν είναι θολές αναμνήσεις που κάνουν το παρελθόν να μοιάζει πιο γλυκό και όμορφο (σαν φίλτρο φωτογραφίας στο instagram) αλλά τεκμηριωμένα γεγονότα και η ψυχρή πραγματικότητα…

Υ.Γ.
Όταν η οργανωμένη βάση του Ηρακλή καλεί τον κόσμο να εγγραφεί στον ΓΣ και κάποιοι τοξικοί οπαδοί-φαντάσματα βρίσκουν ευκαιρία να δημιουργούν θεωρίες συνωμοσίας…
(για να καταλάβουμε το γελοίο της θέσης και πραγματικότητα να είναι αυτές θα τις ακύρωνε το ίδιο το κάλεσμα των ….»συνωμοτών» εάν υπάρχει μαζική συμμετοχή της πλατιάς μάζας των οπαδών που δεν ανήκουν στο οργανωμένο κομμάτι)…που σιωπηρά και βολικά τις ασπάζεται η πλειοψηφία, που μεγάλο μέρος της αναπολεί από λάθος οπτική τον Θεοδωρίδη, τότε επαφιόμαστε στη τύχη και μόνο όσον αφορά τη πορεία του Ηρακλή γενικότερα αλλά και του ΑΦΜ σε κάθε εταιρεία που φέρει το σήμα του.

*(όποιος ψάξει τα χρηματιστηριακά αρχεία και δημοσιεύματα της εποχής μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει)

Ψηφοφόρος, ο μπούφος που φροντίζει να εκκολάπτονται μπούφοι…

Το Μακεδονικό πουλάει…
Αυτό είναι το μόνο αδιαμφισβήτητο γεγονός
Πουλάει από όλες τις απόψεις και από όλες τις πλευρές.

Είναι λοιπόν το νούμερο ένα όχημα της εποχής για να επενδύσει πάνω της το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, αφού όλοι τους έχουν ακόμη γατοχρυσόψαρα στις πολιτικές τους γυάλες.

Πολιτικό προσωπικό που οι περισσότεροι θέλουν να θεωρούν πως κάνει πράγματα μελετημένα και με σχέδιο γιατί δεν θέλουν να αντανακλά πάνω τους η ανικανότητα και η ανεπάρκεια η δική μας, μιας και δεν προκύπτουν από παρθενογένεση αλλά βγαίνουν μέσα από εμάς.

Είναι κάτι παρόμοιο με το ποδόσφαιρο για παράδειγμα.
Που δεν πάει καλά η ομάδα μας και έχουμε μια περισσή ευκολία να βαφτίσουμε μια ήττα με 2-3 (από 2-0) ως στημένο γιατί μας κάθεται καλύτερα αυτό από το να παραδεχτούμε πως δεν μπορεί παραπάνω.

Που έχεις μια διαιτησία για κλάματα αλλά είναι προτιμότερο να θεωρείς πως ο διαιτητής σε αδικεί πάντοτε επί σκοπού κι όχι από ανικανότητα για να μην παραδεχθείς πως αυτή τη ποιότητα πρωταθλήματος και διαιτησίας σου αξίζει να έχεις.

Γιατί τότε θα πρέπει να παραδεχθείς πως σε κοροϊδεύουν επειδή τους δίνεις εσύ τη δυνατότητα να το κάνουν και θα βρεθείς στο σταυροδρόμι που πρέπει είτε να αποδεχθείς πως έτσι θα συνεχίσουν να είναι τα πράγματα είτε πως πρέπει να τα αλλάξεις.

Κι επειδή να τα αλλάξεις είναι δύσκολο γιατί δεν είσαι εκπαιδευμένος σαν καταναλωτής-πελάτης αλλά ούτε και να παραδεχθείς πως αυτό σου αξίζει θέλεις, προτιμάς να δημιουργείς το σενάριο του καθολικά στημένου σκηνικού.

Το ίδιο πάνω κάτω ισχύει σε όλα τα θέματα που καταλήγουν να εφάπτονται του πυρήνας της κοινωνίας.

Φανταστείτε τη κοινωνία σαν ένα πρόσωπο σε ένα μεγάλο δωμάτιο και όλα όσα μπορείτε να σκεφτείτε πως την αφορούν, σαν μεμονωμένους καθρέπτες (αφού δεν χρειάζεται να αναλογιστείτε πως συνδέονται) τοποθετημένους διάσπαρτα και προς κάθε πιθανή γωνία, χωρίς την παραμικρή επαφή μεταξύ τους.

Ότι και να συμβεί μέσα σε αυτό το δωμάτιο, όπου και να πάει να σταθεί το άτομο, με όποιο καθρέπτη και να ασχοληθεί, το ίδιο πρόσωπο θα καθρεπτίζεται και στους υπόλοιπους.

Κι ας μη μπορεί να κάνει τη διασύνδεση. Δεν χρειάζεται.
Εξάλλου, όπως λέει η -όχι κινέζικη- έκφραση, μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Αυτό λοιπόν αυτό το άτομο-κοινωνία, δεν μπορεί παρά να αναπαράγει τον εαυτό του/της στα πάντα και εξαίρεση δεν θα μπορούσε να είναι το πολιτικό προσωπικό.

Που αν αφαιρέσεις την εξοικείωση που έχουν με τα ΜΜΕ και το ότι έχουν αποκτήσει χωρίς καν να προσπαθήσουν (η ανεκπαίδευτοι πολίτες που λέγαμε) έναν αέρα ανωτερότητας σε σχέση με τους ψηφοφόρους τους, ώστε να μπορούν να επιστρατεύουν θράσος όταν νιώθουν πως στριμώχνονται και στο σάστισμα που δημιουργούν να ανακτούν το πάνω χέρι και να ξεφεύγουν από τη δύσκολη θέση, δεν έχουν τίποτα παραπάνω από τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

(Κι αυτό με την εξοικείωση και τον αέρα όχι όλοι, ένα μικρό ποσοστό τους που κάνει κουμάντο στις διάφορες ομάδες του πολιτικού τσίρκου.
Οι υπόλοιποι περνάνε και δεν ακουμπάνε, αρκούμενοι να παραμένουν όσο πιο μακριά γίνεται από τα φώτα της δημοσιότητας και να περνάνε απαρατήρητοι για να μη προκαλέσουν τα μεγάλα κεφάλια, γιατί είναι απλά ένα κλικ παραπάνω από τον απλό ψηφοφόρο, όσον αφορά τη προσωπικότητα που διαθέτουν, ως πολιτικά όντα.)

Κι επειδή από άποψη ουσίας δεν έχουν τίποτα παραπάνω όσον αφορά τις ικανότητες, οτιδήποτε συμβαίνει γίνεται είτε γιατί το κράτος έχει μια συνέχεια είτε κατά τύχη.

Γιατί πέρα από όλα τα άλλα, είναι εξαιρετικά σπάνιο να δεις π.χ. να αναλαμβάνουν υπουργοί άτομα που έχουν άμεση σχέση με τον τομέα ευθύνης του κάθε υπουργείου ώστε να πεις πως τουλάχιστον διαθέτει τα τυπικά προσόντα και υπάρχει μια δόση τεχνοκρατισμού που μπορεί να αποδώσει το κάτι τις…

Συνήθως βλέπεις γιατρούς να αναλαμβάνουν το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, δικηγόρους να αναλαμβάνουν το Τουρισμού, καθηγητές φιλολογίας να προΐστανται στο Προστασίας του Πολίτη κοκ…

Όπως βολεύει τον -συνήθως- ανεπάγγελτο (όσον αφορά τα εργασιακά ένσημα) πολιτικό τους προϊστάμενο.

Κάτι που:
α) φαντάζει απόλυτα φυσιολογικό και ωραίο στη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων γιατί τόσο τις κόβει πολιτικά και αυτού του είδους τη δημοκρατία θεωρεί σωστή και επιβραβεύει/διαιωνίζει με τη ψήφο της
β) φαντάζει λάθος και αποκρουστικά άσχημο στη μικρή μειοψηφία, όμως δεν ξέρει πως να απαλλαγεί από αυτό το παγιωμένο σκηνικό και το διατηρεί από φόβο για το άγνωστο.

Πολιτικό σκηνικό που διατηρούν πολίτες που δεν απαίτησαν ποτέ να εκπαιδευτούν αλλά και δεν θέλησαν ποτέ να το κάνουν ατομικά, ψάχνοντας ένα σωρό δικαιολογίες, όπως ακριβώς και με την ομάδα τους και το ποδόσφαιρο, μπάσκετ κοκ.

Ανεκπαίδευτοι πολίτες και μια πραγματική δημοκρατία που όχι απλά δεν γνώρισαν, ούτε σκέφτηκαν ποτέ πως μπορούν να έχουν.
Κι ας είναι πολύ απλή στη σύλληψη και τη δημιουργία της:
Η πραγματική δημοκρατία που δεν γνώρισες….

Πολίτες λοιπόν με τόσο χαμηλές πολιτικές ικανότητες δεν θα μπορούσαν να έχουν ως εκπροσώπους (που αποφασίζουν γι αυτούς ή που θέλουν να τους ψηφίσουν ώστε να αποφασίσουν γι αυτούς) τίποτα αϊτούς.
Μπούφοι πολίτες, μπούφους πολιτικούς θα εκκολάψουν…

Μπούφοι πολιτικοί που είναι αρκετά κουτοπόνηροι όμως ώστε αφού εκκολαφθούν να φορτώσουν τα δικά τους βάρη και στους υπόλοιπους που είτε ξεγελιούνται και τα πιστεύουν ως δικά τους, είτε τους δένει τα χέρια η αίσθηση ηθικής, είτε αναγνωρίζουν πως όσα πολιτικά μπουφό-αβγά και να έσπαγαν, αν δεν πάψουν να είναι τόσοι πολλοί οι μπούφοι-πολίτες που τα παράγουν δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.

Που για να μεταλλαχθούν χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουν πως αξίζει, μετά τον τρόπο και μετά όλο αυτό θα θέλει τον χρόνο του.
Δεν εξελιχθήκαμε άλλωστε μέσα σε μια νύχτα από άνθρωποι των σπηλαίων σε αυτό που είμαστε τώρα.

Μέσα σε όλο αυτό υπάρχουν και κάποιοι πολίτες που είναι -αφελώς- ανυπόμονοι και επειδή θα ήθελαν να μπορούσαμε να βιώσουμε τα οφέλη μιας τέτοιας αλλαγής πιστεύουν αδοκίμαστους «σωτήρες» δίνοντας στην ουσία παράταση στο σύστημα.
Είπαμε, οι μπούφοι γεννάνε μπούφους…

Όπως ανυπόμονοι (επιστρέφοντας στο θέμα μας) να βιώσουν τα οφέλη της εκμετάλλευσης του Μακεδονικού είναι όλοι οι πολιτικοί μας.
Και όπως είναι ανυπόμονοι αλλά ελάχιστα ικανοί, δεν μπορούν να αποφύγουν να γελοιοποιούνται στα μάτια όλων των υπόλοιπων πλην των προσωπιδοφόρων οπαδών τους.

Πρέπει λοιπόν να γίνει καθόλα πιστευτό πως ένας νυν αλλά και ένας υποψήφιος περιφερειάρχης:
α) όχι απλά δεν γνωρίζουν πως οι πινακίδες στους δρόμους που οδηγούν προς το γειτονικό κράτος αναγράφουν τη πόλη-πρωτεύουσα (όπως αντίστοιχα τη πόλη-πρωτεύουσα μας αναγράφουν και όλες σχεδόν οι δικές τους) αλλά πρέπει να γίνει συνείδηση πως
β) δεν διαθέτουν καν την αντιληπτική ικανότητα να έχουν εξάγει ένα τέτοιο συμπέρασμα μέσω απλής παρατήρηση τους.

Εκτός κι αν τη παρακάτω πινακίδα για παράδειγμα που δεν θα αλλάξει ο νυν περιφερειάρχης κερδίσει ο άλλος και την αλλάξει γιατί δεν θα τον παραξενέψει πως γίνεται ο συνοριακός σταθμός να απέχει 10χλμ αλλά για τη γειτονική χώρα να θέλουμε ακόμη 155, μετά από αυτόν…

155 χλμ από μια έκταση που δεν ανήκει σε κανένα κράτος !!!!
Στραβώθηκαν όλοι, από το Στράβων μέχρι τους χάρτες της Google…

Καθόλου απίθανο να μην έχουν συνδυάσει το γεγονός πως και η πρωτεύουσα τους λέγεται Σκόπια και σου λένε, ε μάλλον στη χώρα θα αναφέρονται οι δικές μας, ας μην τις αλλάξουμε/ας τις αλλάξουμε για να χαϊδέψουμε τα αυτιά του ακροατηρίου μας.

Κι αν υπάρχει και καμιά που να μην είναι σίγουρο που αναφέρεται, εκεί να δείτε πάρτι.
Με ένα φτυάρι στο χέρι θα είναι και οι δυο.
Το πρωί θα βάζει ο ένας τη δική του, το απόγευμα θα την αλλάζει ο άλλος…

Ζήσαμε λοιπόν το απίστευτα τραγελαφικό σκηνικό, να έχουμε από τη μια τον
Απόστολο Τζιτζικώστα να πετάει επαναστατικές δεξιές κορώνες «πως όσο αυτός είναι περιφερειάρχης οι πινακίδες θα γράφουν Σκόπια» και τον Χρήστο Γιαννούλη να σηκώνει το γάντι και να εξαπολύει τις δικές του αριστερές από την άλλη, απορώντας πως θα μπορέσει ο πρώτος να μην εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα.

Θα τα διαβάζουν αυτά οι κάτοικοι των Σκοπίων (της πόλης), θα βλέπουν σε αυτούς τους δυο το αντιπροσωπευτικό δείγμα επιπέδου του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας και θα τα βάζουν με τη κυβέρνηση τους, που μας άφησαν τα σώβρακα…

Περιμένοντας τους κατάλληλους πολίτες για επιβίβαση…

Ένα μέσο μαζικής μεταφοράς χρειάζεται πολίτες-επιβάτες για να πεις πως εξυπηρετεί κάποιο σκοπό και δικαιολογεί τον τίτλο του. Αλλιώς είναι απλά ένα παραλληλόγραμμο (συνήθως) άχρηστο κουτί πάνω σε ρόδες.

Το καλό με αυτά τα «κουτιά μεταφοράς ανθρώπων» είναι πως δεν υπάρχει face control στις πόρτες, ούτε κανένας παράξενος κανόνας-προϋπόθεση για το ποιος μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, αρκεί να διαθέτει εισιτήριο ή να πληροί τα κριτήρια δωρεάν μετακίνησης.

Κι αυτό γιατί η δυνατότητα της ελεύθερης μετακίνηση εντός μιας περιοχής-μιας πόλης- της χώρας, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη (άρθρο 5, παρ.4) για όλους τους πολίτες.

Με αυτό ως δεδομένο, τα ΜΜΜ πάντα θα έχουν λόγο ύπαρξης και πάντα θα υπάρχει περιθώριο για βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Ειδικά σε πόλεις που ενώ έχουν μεγάλο πληθυσμό και έκταση δεν διαθέτουν πληθώρα διαφορετικών μέσων, όπως η Θεσσαλονίκη, η δημιουργία-κατασκευή ενός δεύτερου μέσου μόνο ως ευχάριστη είδηση μπορεί να κυκλοφορήσει.

Με τους πολίτες να περιμένουν τη στιγμή που θα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ώστε να αποκτήσει και η πόλη έναν άλλο αέρα.

Και ψυχολογικά, αφού άλλη θα είναι η διάθεση του οποιουδήποτε, αν ξέρει πως δεν θα τον τρώει η κίνηση για να πάει από το σημείο Α στο σημείο Β, ούτε θα είναι εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες, να περιμένει στο πεζοδρόμιο, με ζέστη, κρύο, βροχή, υγρασία αλλά και πρακτικά, αφού όλοι ευελπιστούν να μειωθεί η ανάγκη για τη χρήση Ι.Χ με συνέπεια να βελτιωθεί και η ποιότητα του αέρα που αναπνέει όποιος θα κινείται στο κέντρο.

Το μετρό Θεσσαλονίκης όμως δεν είναι ούτε καν σαν τον αέρα, που δεν τον βλέπεις αλλά υπάρχει και τον αισθάνεσαι και μέρος του είναι υπεύθυνο που ζούμε.

Είναι – στην κυριολεξία του- ο αέρας ο κοπανιστός που πουλάει το εκάστοτε μαντρί εξουσίας στη προσωπική του πελατεία, μέσω του οποίου προσπαθεί να αναπνεύσει πολιτικά και να επιβιώσει στα ψηλά που ανέβηκε.

Γιατί στα πολύ ψηλά είναι γνωστό πως λιγοστεύει το οξυγόνο αλλά και η επαφή με τη πραγματικότητα και τη καθημερινότητα.

Είναι ο….φανταστικός στην αίσθηση αέρας που σηκώνει όταν περνάει ο συρμός ενός μετρό που δεν υπάρχει.

Είναι (για να μη ξεχνιόμαστε) ο ίδιος αέρας στον οποίο ταξιδεύουν και τα αόρατα ραδιοκύματα του ελεύθερου WiFi του Σαμαρά.

Είναι ο ίδιος αέρας που μετατοπίζει, καθώς κινείται προς το Σέιχ Σου, το τελεφερίκ του Μπουτάρη και που διασχίζουν οι πύραυλοι της διαστημικής μας υπηρεσίας.

Είναι ο ίδιος ακριβώς αέρας που βγαίνει όταν ανοίγει το στόμα του οποιοσδήποτε απευθύνεται στη ψήφο των πολιτών.

Και γιατί να μην είναι, αφού πάντα βρίσκονται αρκετοί για να τον αγοράσουν μιας και σαν πολίτες-πολιτικά όντα, απλά δεν υπάρχουμε

Ευτυχώς λοιπόν που τα ΜΜΜ δεν μπορούν να κάνουν διακρίσεις στο αν οι πολίτες τα αξίζουν κι έτσι, όταν κάποια στιγμή ολοκληρωθεί και πάψει -επιτέλους- να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης του κάθε πολιτικού κλόουν, θα εξυπηρετεί τους πάντες, χωρίς διακρίσεις.

Ακόμη και μετά από την εποχή (ίσως στο πολύ απώτερο μέλλον, ίσως ποτέ) που στις αποβάθρες των σταθμών θα περιμένουν άνθρωποι που θα έχουν δημιουργήσει ένα πολιτικό σύστημα που δεν θα έχει ανάγκη τα ΜΜΜ για να μεταφέρει μαζικά τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες του…

Άνθρωποι που θα έχουν κερδίσει με το σπαθί τους τα αυτονόητα

Εκεί που θάβουν τους θησαυρούς στα 40 εκατοστά βάθος…

15/12/18 Οδός Κεσανλή, 40 Εκκλησιές, Θεσσαλονίκη (ενδεικτικά, μια από τις πολλές παρόμοιες περιπτώσεις)…

Όλοι ξέρουμε πως το νερό είναι το βασικό συστατικό της ζωής.
Είναι κοινό μυστικό πως χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε ζωή, στις μορφές που τη γνωρίζουμε.

Ακόμη και οι κατσαρίδες που είναι από τα ελάχιστα πλάσματα που μπορούν να επιβιώσουν μιας πυρηνικής καταστροφής, γιατί αντέχουν 100 φορές μεγαλύτερη έκθεση σε ραδιενέργεια από εμάς (ενώ έκθεση σε 1000 μονάδες Ραδονίου σκοτώνει έναν ενήλικα άνθρωπο σε μόλις 10 λεπτά και η βόμβα στη Χιροσίμα απελευθέρωσε 10.000 μονάδες Ραδονίου, μια κατσαρίδα στις 100.000 μονάδες ραδονίου βγαίνει για απογευματινό περίπατο και πικ νικ στο πάρκο) χωρίς πόσιμο νερό σε καμιά βδομάδα με δέκα μέρες θα είχαν εξαφανιστεί.

(χαριτωμένο εκπαιδευτικό βιντεάκι)

Είναι επίσης γνωστό πως ενώ το νερό είναι η πλέον διαδεδομένη ανόργανη χημική ένωση που υπάρχει στον πλανήτη Γη (αφού καλύπτει το 70% της επιφάνειας της) είναι εξαιρετικά σπάνιο στη πόσιμη μορφή του, αφού από αυτή τη τεράστια ποσότητα νερού που υπάρχει γύρω μας, μπορούμε να πιούμε (για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μαζί με τις κατσαρίδες, έστω μέχρι μια πυρηνική καταστροφή) μόλις το 2,5% και μάλιστα χρειάζεται να παιδευτούμε πάρα πολύ για να έχουμε πρόσβαση σε αυτό, αφού μόνο ένα ελάχιστο μέρος αυτού του μικρού ποσοστού βρίσκεται σε ποτάμια (υπέργεια και υπόγεια) και λίμνες, με σχεδόν το 90% αυτού του 2,5% να βρίσκεται στους ανά τη Γη παγετώνες.

Παρόλο λοιπόν που όλα αυτά είναι γνωστά στους περισσότερους, είναι χωρίς υπερβολή εγκληματικό να φερόμαστε σαν να μη το έχουμε ανάγκη και να μην υπάρχει καμία ποινή σε όσους δεν φροντίζουν να επιδεικνύουν τον ανάλογο σεβασμό που του πρέπει.

Ειδικά όταν αυτός που το κάνει είναι μια κρατική-δημόσια υπηρεσία που υποτίθεται υπάρχει και αντλεί χρήματα από τον προϋπολογισμό του κράτους ώστε να πληρώνει με τη σειρά της ανθρώπους που το πιο σημαντικό μέρος της εργασίας τους είναι να φροντίζουν και να διασφαλίζουν την χωρίς προβλήματα και με τις λιγότερες απώλειες άντληση και μεταφορά του στους πολίτες.

Γι αυτό άλλωστε το πλέον πολύτιμο για τη ζωή αγαθό είναι ουσιώδες να το διαχειρίζεται το ίδιο το κράτος και όχι κάποιος ιδιώτης. Για να υπάρχει άμεσος έλεγχος, από υπηρεσίες που λειτουργούν κάτω από την εποπτία-προστασία μιας κυβέρνησης που εκλέγεται από τους πολίτες για τους πολίτες, που να διασφαλίζει τουλάχιστον το πλέον βασικό για την ύπαρξη μας, όπως το νερό.

Γιατί ακόμη και με μισθούς 5000 ευρώ έκαστος, χωρίς νερό δεν θα είχαμε όχι μόνο τι να πιούμε αλλά και τι να αγοράσουμε για να φάμε, αφού τα πάντα (φυτική-ζωική παραγωγή) βασίζονται σε αυτό.
Καταδικασμένοι σε εξαφάνιση από χέρι δηλαδή.

Γιατί αν σε όλα τα άλλα οι αποτυχίες μιας κυβέρνησης και του κρατικού μηχανισμού είναι μεν τρομακτικές (π.χ οικονομία) αλλά αναστρέψιμες, είναι ανεπίτρεπτο να συμβαίνουν μη αναστρέψιμες απώλειες με το βασικό συστατικό της ζωής.

Ειδικά όταν αυτές οι απώλειες δεν οφείλονται σε απρόβλεπτες και αναπόφευκτες φυσικές καταστροφές, αλλά σε κάποιο χέρι. Που είτε αφορά σε αμέλεια είτε σε χρηματισμό δημοσίων λειτουργών.

Γιατί μόνο κάποιο από τα δυο αυτά μπορεί να συμβαίνει, όταν έρχεται μια ιδιωτική εταιρεία να σκάψει στα 30-40 εκατοστά για οπτικές ίνες και χτυπάει σωλήνες νερού που θα έπρεπε, σύμφωνα με τα σχέδια, να βρίσκονται θαμμένοι στο ένα μέτρο.

Ή να πετυχαίνει σωλήνες της ύδρευσης σε σημεία που στα σχέδια παρουσιάζονται ελεύθερα. Που είναι επίσης (όπως και αυτοί που υπάρχουν στα σχέδια) σε βάθος πολύ μικρότερο από αυτό που η λογική -πάνω από όλα- λέει πως πρέπει να βρίσκονται.
(όπως στη περίπτωση της φωτογραφίας)

Γιατί τρεις μόνο μπορεί να είναι οι λόγοι.
Είτε πρόκειται για αμέλεια από πλευράς της δημόσιας υπηρεσίας (της ΕΥΑΘ στη περίπτωση μας) να ελέγξει τον εκάστοτε εργολάβο που αναλαμβάνει να κάνει ένα έργο για λογαριασμό της αν τήρησε τις ελάχιστες προδιαγραφές, είτε για αμέλεια ύπαρξης προδιαγραφών που πρέπει να ακολουθηθούν, είτε για χρηματισμό του εκάστοτε μηχανικού ή οποιουδήποτε είναι επιφορτισμένος με τον έλεγχο.

Που όταν έχουμε μια περίπτωση σαν αυτή της φωτογραφίας (σημ: και τις προηγούμενες μέρες η εταιρεία που ανέλαβε την εκσκαφή για την τοποθέτηση των οπτικών ινών στη περιοχή έπεσε πάνω σε σωλήνες της ύδρευσης τοποθετημένες σε μικρό βάθος) μάλλον τον τρίτο λόγο τείνουμε να υιοθετήσουμε.

Που προφανώς καταλήγει κάπως έτσι:
(Όχι και τόσο υποθετικός διάλογος):
-Τελείωσες, 100 εκατοστά έπρεπε, πόσο έσκαψες;
-100…40 εκατοστά σκάψιμο συν 60 ευρώ εσύ για την υπογραφή…100 δεν μας κάνει;
-Είσαι ωραίος…


Καθόλου απίθανο και τα συνεχή προβλήματα με σπασμένους αγωγούς να οφείλονται στο ότι βρίσκονται σε μικρότερο από το προβλεπόμενο βάθος (όπου το βάρος από τα οχήματα και οι κραδασμοί του εδάφους δεν απορροφούνται επαρκώς)…

Το θέμα είναι, θα ασχοληθεί κανένας εισαγγελέας με ένα τόσο συχνά επαναλαμβανόμενο σκηνικό; Για να εκλείψει στο μέλλον ο λόγος (αμέλεια ελέγχου ,έλλειψη συγκεκριμένου κανονισμού, χρηματισμός) που οδηγεί στο να θάβουμε τον πολυτιμότερο για τη ζωή μας θησαυρό σε βάθη που δεν διασφαλίζουν την ασφάλεια του και κατ επέκταση την δική μας ευζωία;

Επειδή η κοινή λογική και τα πραγματικά περιστατικά λένε πως το παραμύθι αυτό έχει και κακιά μάγισσα και κακό δράκο και μέχρι στιγμής το κλείσιμο του μένει στο <<….και έζησαν αυτοί καλά…>>

Γιατί εμείς δεν ζούμε καλά όταν βιώνουμε τέτοια επεισόδια, όπου το βλέπουμε να χάνετε σε κάθε σκάψιμο 30-40 εκατοστών που κανονικά θα έπρεπε να περνάει «αναίμακτα» για το σώμα νερού που κυλάει μέσα στις σωληνώσεις και προορίζεται για το σώμα μας.
Να το πιούμε, να πλύνουμε και να πλυθούμε…
(αίμα και σώμα που αποτελούνται εξάλλου κατά 90% και 70% αντίστοιχα από νερό)

Κι αν μια δημόσια υπηρεσία, το κράτος ή κάποιος δημόσιος υπάλληλος δεν διασφαλίζουν το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο, τότε η ανεξάρτητη δημόσια αρχή που ακούει στο όνομα Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει αυτό για το οποίο υπάρχει, να διερευνήσει και είτε να επιβάλει ποινές (περιπτώσεις 1 και 3) είτε να καταδείξει την έλλειψη νόμου-κανονισμού (περίπτωση 2) ώστε εικόνες σαν τη παραπάνω να μην αποτελούν μέρος της καθημερινότητα μας.

Υ.Γ.
Τουλάχιστον είναι καθησυχαστικό πως (όπως μου είπε ο άνθρωπος που έσκαβε με το μηχάνημα) όσες φορές χρειάστηκε να σκάψει κάπου, οι αγωγοί του φυσικού αερίου βρίσκονται τοποθετημένοι-θαμμένοι σε βάθος +80cm.

Οπότε -μάλλον- δεν κινδυνεύουμε να δούμε κάποιο οικοδομικό τετράγωνο να τινάζεται στον αέρα, μέσα από ήχο και εικόνα που θα μεταφέρουν οι οπτικές ίνες, μετά την αποκατάσταση της ζημιάς και τη συνέχιση των αρχικών εργασιών.

‘Όταν θα σκάβουν κάπου αλλού για την τοποθέτηση τους και χτυπήσουν κάποιο σωλήνα, αυτός δεν θα είναι του φυσικού αερίου αλλά της εταιρείας ύδρευσης που δεν σέβεται τον θησαυρό που διαχειρίζεται.











Πολιτεύματα κλειστού πυρήνα, όπως Windows και macOS…


Πλησιάζουν εκλογές…
Είτε βουλευτικές είτε δημοτικές.
Έρχονται λοιπόν οι πολίτες αρχικά αντιμέτωποι με το δίλημμα αν θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στο ίδιο κόμμα/πρόσωπο ή αν θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποιο άλλο.

Αυτή είναι η παγίδα των δήθεν δημοκρατικών, κατ ουσίαν κομματικών, θεσμών που έχουν επιτρέψει οι πολίτες να επικρατήσουν.
Που γίνεται απόλυτη αν (όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι συμβαίνει στην Ελλάδα) το πολιτικό επίπεδο των πολιτών και οι εκπαίδευση τους ως πολιτικά όντα είναι ανύπαρκτα.

Γιατί οι επιλογές τους περιορίζονται κυρίως σε αυτές που το γενικό πολιτικό οικοσύστημα τους προσφέρει από τη δεξαμενή του, τη βουλή.
Που με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης έχει κλείσει πλέον τα άκρα της και έχει δημιουργήσει στεγανά, ώστε να είναι απόλυτα ελεγχόμενο τι μπαίνει και τι βγαίνει.

Ώστε τον ευρύτερο οργανισμό (χώρα) να τον τρέξουν (από τις θέσεις που αναλογούν στο καθένα) συγκεκριμένα κόμματα.

Σε τεχνολογική παρομοίωση, όταν φτάνει η στιγμή για κάποιον να πάρει/αλλάξει υπολογιστή, έρχεται στο δίλημμα αν θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το ίδιο λειτουργικό ή αν θα αλλάξει. Οι επιλογές του όμως περιορίζονται στις εξής δύο:
Microsoft και Apple.

Η μόνη δηλαδή επιλογή που έχει όταν αποφασίζει να αγοράσει τροφοδοτικό, μητρική, μνήμες, επεξεργαστή, κάρτα γραφικών (και όλα αυτά να τα βάλει μέσα σε ένα κουτί για να λειτουργήσουν και να κάνει αυτά που θέλει) είναι αν θα πάρει κάτι με λειτουργικό Windows ή με λειτουργικό macOS.

Σε δεύτερο επίπεδο, έρχονται αντιμέτωποι με τις επιλογές που τους προσφέρει το κόμμα/πρόσωπο, όσον αφορά τα άτομα που θα κάνουν το κόμμα/πρόσωπο λειτουργικό.
Άτομα που στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν εκτός αυτού του συστήματος, οπότε κάνουν τα πάντα ώστε αυτό να μην αλλάξει.

Αναμέσα σε αυτά είναι και εκείνα που, αν και έχουν ικανότητες, έχουν συμβιβαστεί με την παραδοχή του κλειστού συστήματος που δεν αλλάζει εξαιτίας των πολιτών και προτιμούν το ξεκούραστο χρήμα και τη δόξα των εδράνων της βουλής.

Στο σύστημα αυτό λοιπόν δεν μπορεί να μπει το οποιοσδήποτε άτομο και όποιο μπει είτε τους μοιάζει είτε επιλέγει να αφομοιωθεί ή να λουφάξει.
Ειδάλλως το σύστημα τον αποβάλλει.

Όπως συμβαίνει με το δικό μας σύστημα, με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Που δεν πάει να του δίνεις ένα απολύτως λειτουργικό, σαν καινούργιο όργανο, αν δεν το θεωρήσει δικό του «προτιμά» να κρατήσει ένα ανίκανο να λειτουργήσει όπως πρέπει, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει τον οργανισμό στον θάνατο.

Σε τεχνολογικό παράδειγμα, οι επιλογές σου σε Windows-Apple π.χ για να ακούσεις μουσική περιορίζονται στα προγράμματα (δικά τους ή τρίτων) που έχουν εγκρίνει οι εταιρείες αυτές, ακόμη κι αν κανένα από αυτά δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του λειτουργικού, ούτε και των υλικών που αποτελούν τον υπολογιστή σου.

Ακόμη, ακόμη κι αν σαν προγράμματα είναι χάλια.
Οι επιλογές τους είναι οι επιλογές σου. Take it or leave it.
(κι ας είναι δικό σου το υλικό που τον αποτελεί)

Οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς την έγκριση της εκάστοτε Microsoft, Apple κλπ γιατί δεν θα είναι συμβατή με τα υπάρχοντα, κλειστού κώδικα λειτουργικά.

Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και με το πολιτικό σκηνικό, είτε αφορά βουλευτικές εκλογές είτε δημοτικές. Το λειτουργικό τους μέρος είναι κλειστό, όσο κι αν δυσκολεύεται (η δεν θέλει) να το πιστέψει κανείς.

(Σε λίγα χρόνια και προεδρικές, για να μοιράσουν καινούργια ποικιλία από σανό δήθεν δημοκρατίας στους πολίτες που δεν ξέρουν πως να αλλάξουν τα πράγματα).

Και δεν το ξέρουν γιατί ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν αυτοκριτική και στη πλειοψηφία όσων την κάνουν δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από την δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η έτοιμη επιλογή κάποιων άλλων γι αυτούς, σε οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη.

Όπως δεν τους αρέσει η διαπίστωση πως τα πράγματα είναι τόσο παγιωμένα σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό αλλά κυρίως κοινωνικό) που θα πάρει δεκαετίες να αλλάξει η κατάσταση και αυτή η αλλαγή θα γίνει μόνο και με τη δική τους συμμετοχή, έτσι καταλήγουν να υιοθετούν το κλασικό «αφού δεν θα ζω για να το δω, ας ξεκινήσει κάποιος άλλος την αλλαγή«…  (*)

Σε τεχνολογική παρομοίωση, θα επιλέξουν αυτά που κάποιοι τους δίνουν ως τις μοναδικές επιλογές γιατί δεν έχουν μπει στον κόπο να κάνουν την αυτοκριτική τους σαν καταναλωτές και όταν την κάνουν και δουν πως υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, στους περισσότερους δεν αρέσει η ιδέα να φύγουν από τη δήθεν ευκολία, αλλά και το άλλοθι που τους παρέχει η χρήση ενός αγορασμένου λειτουργικού σε οποιαδήποτε δυσλειτουργία του μηχανήματος τους.

Όπως δεν τους αρέσει η ιδέα να συμμετέχουν συνειδητά (έστω και απλά χρησιμοποιώντας το) στην εξέλιξη ενός λειτουργικού ελεύθερου και δωρεάν για όλο τον κόσμο, όπως το Linux.
Ακόμη κι αν αυτό είναι εδώ και χρόνια εκατομμύρια έτη φωτός μπροστά από αυτά που πληρώνουν για να χρησιμοποιούν (ειδικά αν μιλάμε για Windows)

Όταν λοιπόν οι επιλογές για τη χρήση της ψήφου σου (όπως και για τη χρήση του υπολογιστή σου) περιορίζονται από τους δημιουργούς του πυρήνα πάνω στον οποίο λειτουργεί ένα σύστημα, δεν είναι επιλογές σου αλλά επιλογές τους.

(*)  Σχετικές παραπομπές:

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια…

Οι μεγά(η)λιθ(ι)οι που μας αξίζουν…

Αντί σχολίου, προς homo erectus…

Βόδια πέφτουν από τον ουρανό!

Οι φασίστες των άκρων…

Στη χώρα των παρωπιδοφόρων…

Οταν ο εγκέφαλος lock-άρει στη διατήρηση της εξουσίας…

Ένα κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη…

And the (οδηγικό) Oscar (της ημέρας) goes to…

Παπαδόπουλοι σε όνομα, Καρανίκες σε νοοτροπία…

Πρόεδροι ανταγωνίζονται reality με έπαθλο ένα κάστανο…

Ο νομοτελειακός φασισμός των ανίκανων…

Από μικρό κι από τρελό αλλά και από ηθοποιό του Hollywood μαθαίνεις την αλήθεια…

#Βάλε_Linux

Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή…

KODAK Digital Still Camera

Ένα πανέμορφο απόγευμα του Νοεμβρίου…
Απολαμβάνοντας το γλυκό φως του ήλιου που δύει δίνοντας μια πρασινοκίτρινη λάμψη στα δέντρα και ρίχνοντάς μια ανάλαφρη χρυσή λωρίδα φωτός πάνω στην άδεια σαν θάλασσα άσφαλτο, χωρίς τίποτα να ταράζει την ηρεμία της στιγμής.

Ούτε τα περαστικά οχήματα που δεν σταματάνε παρά μόνο για 1-2 λεπτά κι αυτό αν βλέποντας το περίπτερο ή το τυροπιτάδικο, θελήσουν να πάρουν κάτι, όπως τσιγάρα ή μια σπανακόπιτα. Κάτι μικρής αξίας σε μια νέα κατάσταση αξίας ανεκτίμητης.

Και ρωτάς σαν πολίτης…
Πόση σκέψη ήθελε δηλαδή για να το κάνει αυτό ο δήμος από την αρχή;

Για να είναι έτσι από τον Απρίλιο του ’18 και να μη χρειαζόταν να περάσουν εννιά μήνες με σκηνές απείρου κάλλους όπου οδηγοί έπαιζαν μέχρι και ξύλο, παγιδευμένοι από τον δήμο, σε ένα δρόμο τέρας.
Η Άγρια Δύση σε ένα δρόμο Ευρωπαϊκής πόλης, τον 21ο αιώνα.

(αφού δεν αποφασίζει δεκαετίες, όχι μόνο επί Μπουτάρη, να κάνει το πλέον λογικό, που κάποιοι μέχρι και ερασιτεχνικές μελέτες έχουμε καταθέσει, να περιορίσει δηλαδή ελάχιστα, σε στρατηγικά σημεία, τα μικρής κίνησης πεζοδρόμια -δεν είναι η Τσιμισκή με τις ορδές των πεζών η οδός αυτή – και να δημιουργηθεί χώρος για να μπορούν να παρκάρουν από τη μία πλευρά τις ώρες αιχμής οι επισκέπτες της κλινικής ή του μεγάλου γυμναστηρίου και να παραμένει ο δρόμος και στη πράξη και όχι μόνο στα χαρτιά διπλής κατευθύνσεως)

KODAK Digital Still Camera

KODAK Digital Still Camera

Όπως παρουσιαζόταν στο παρακάτω άρθρο (μέρος του οποίου είναι η παραπάνω φωτογραφία):
O πιο ηλίθιος δήμος στη χώρα

Σε μια περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (ύπαρξη κλινικής, νοσοκομείου, γυμναστηρίου, κολυμβητήριου) έπρεπε να περάσουν εννιά μήνες για να γεννηθεί αυτή η λύση και να ολοκληρώσει την αρχική -παντελώς λάθος σαν απομονωμένη πράξη- παρέμβαση…

Έστω κι έτσι, ισχύει στο 100% το κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Έστω και με ελαφρώς στενό πεδίο στην οπτική αυτών που αποφασίζουν, είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη αυτή η εικόνα.
Έστω κι έτσι, γιατί δεν είναι εμμονικός ο αρθρογράφος με τον Μπουτάρη, μπράβο που επί δημαρχίας του έγινε και κάτι σωστό με τα πλαστικά πασαλάκια σε δρόμους της πόλης, όπως αυτός, που είχαν πρόβλημα.
Να γινόμαστε έστω και με το ζόρι –εκεί που πρέπει– λιγάκι βορειοευρωπαίοι…

Υ.Γ.
Και για να προλάβω ορισμένους, αυτό το λέει κάποιος που και σε αυτή την οδό μένει δεκαετίες και οδηγεί και ποτέ δεν είχε την απαίτηση να παρκάρει κάτω από το μπαλκόνι του. Κάποιος που στα 27 χρόνια με δίπλωμα στάθμευσε -με μάρτυρες συγγενείς και γείτονες- σε αυτό τον ιδιαίτερο δρόμο μετρημένες, στα δάχτυλα του ενός χεριού, φορές.
Εξάλλου λίγο περπάτημα (και δη σε ανηφορίτσα) καλό κάνει, κακό δεν κάνει.