Category Archives: Δημοσιογραφία

Ας σώσουν κάνα δάσος με μουσική υπόκρουση από Μίκη Θεοδωράκη.

Ιδέα!
Να γίνει νόμος του κράτους ΠτΔ και πολιτικοί (από υπουργοί και πάνω) να θάβονται βαθιά στα βουνά. Τυχαίες τοποθεσίες μέσω GPS.

Θα αποκτήσουν τα δάση, έστω με έμμεσο τρόπο, αντιπυρικές ζώνες και οδούς εύκολης πρόσβασης για πυροσβέστες/πυροσβεστικά.

Δεν μπορούν που δεν μπορούν (οι λόγοι έχουν αναλυθεί εκτενώς από αυτό το μπλογκ και αναφέρονται αμέσα ή έμμεσα σχεδόν σε κάθε άρθρο) να «σώσουν» τη χώρα εν ζωή, ας σώζουν κάνα δάσος μετά θάνατον.

Αν ο τέως είχε πεθάνει πριν δύο χρόνια μπορεί και να είχε σώσει το δάσος του Τατοΐου.

Θα πάψουν και οι αντιδικίες και τα προβλήματα με τα ονόματα οδών στις πόλεις που θα μείνουν για άλλες κατηγορίες ανθρώπων. Για αθλητές,  καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές και επιστήμονες.

Έτσι για παράδειγμα δεν θα υπάρχουν και κάποιοι σε κάποια Αποκεντρωμένη Διοίκηση (όπως αυτή της Μακεδονίας – Θράκης) να κρατάνε καβάντζα δρόμους για τους πολιτικούς και να απορρίπτουν ακόμη και αιτήμα που υπερψηφίζεται από τέσσερις δήμους όπως αυτό για μετονομασία της οδού Λαγκαδά σε Λεωφόρο Μίκη Θεοδωράκη.

(Με αστείες δικαιολογίες -το 2023 που όλα σχεδόν γίνονται, ακόμη και στην Ελλάδα, ηλεκτρονικά- πως «συχνές αλλαγές δημιουργούν διοικητικά προβλήματα».)

Όταν όμως είναι να πάρει ένας τεράστιος σε μήκος δρόμος γεμάτος οικοδομές, σπίτια, καταστήματα και δημόσιες δομές όνομα πολιτικού δεν χρησιμοποιούν τέτοιες εγκυκλίους αφού αφορά στα αφεντικά τους.
Τότε οι της κάθε αποκεντρωμένης δεν συγκεντρώνονται και επικεντρώνονται στο πως να πούνε όχι όπως τώρα.

Εκεί λοιπόν που ονοματοδοτούν λεωφόρους και πλατείες να το κάνουν για τους δρόμους που οδηγούν στα μνήματα.

Αντιπυρική τέως βασιλικής οικογένειας, αντιπυρική οικογένειας Παπανδρέου, Αλέξη Τσίπρα (γιατί όχι και αυτή οικογενειακή στο μέλλον), οικογένειας Μητσοτάκη…ατελείωτη η λίστα «σωτήρων των δασών».

Άφήστε που θα πηγαίνουν νοσταλγοί, κομματόσκυλα και κομματοπρόβατα να τις προσέχουν και να τις φροντίζουν, όλοι για τους λόγους τους, εθελοντικά.

Υ.Γ.
Αργότερα ο νόμος θα μπορούσε να συμπεριλάβει και τους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους.

Advertisement

Δήμος(ιο πρωτάθλημα) γελοίων δημάρχων

Φωτογραφία από Peter Dargatz από το Pixabay


Σημ: Ξεκινώντας με αυτό που θα μπορούσε να είναι το υστερόγραφο, προτού κάποιος γλείφτης της δημαρχιακής καρέκλας σκεφτεί να υπονοήσει πως υπάρχουν κομματικές προτιμήσεις πίσω από το παρακάτω άρθρο παραθέτω ενδεικτικά στο τέλος του μερικά από αυτά με τη σκληρή κριτική στον προηγούμενο αλλά και τα εύσημα που του απέδωσα στη μοναδική φορά που έκανε κάτι καλό.
(Κάτι καλό που ο σημερινός θεώρησε.. καλό να παρατήσει στην τύχη του).

Όλα τελικά είναι κομμάτια του ίδιου παζλ και όλα, όσο ωραία και να φαντάζουν αρχικά και ως μεμονωμένα κομμάτια, καταλήγουν να σχηματίζουν την ίδια δυστοπική εικόνα του σήμερα που δεν αλλάζει στο αύριο.

Τέτοιο κομμάτι είναι και αυτό από την είσοδο στην Τριανδρία μέχρι την Γρηγορίου Λαμπράκη.

Όπου τα θετικά σχόλια που εισέπραξε (και από εμένα) ο Δήμος Θεσσαλονίκης για την διάνοιξη -επιτέλους- της Αγίου Δημητρίου μάλλον τελειώνουν με δική του αποκλειστική ευθύνη.

Εκτός και αν τα εύσημα για το έργο τα πάρουν οι κάτοικοι της περιοχής που καλούνται να πληρώσουν μέχρι και 150 χιλιάδες ευρώ γιατί λέει η ιδιοκτησία τους αποκτά αξία.

Αυτό προτάσσει ως φαιδρή δικαιολογία η διοίκηση του Δήμου για την χρηματοδότηση του έργου που θα γίνει όπως φαίνεται από τους κατοίκους.

Γι αυτό και η τόσο μεγάλη ταχύτητα.

(Προς στιγμήν μας ξεγέλασε και θεωρήσαμε πως ο δήμος έδειξε πως αρχίζει να συμβαδίζει με την σύγχρονη εποχή αλλά πιο πιθανό είναι να φτάσει το μετρό ως προαστιακός στις παρυφές της Χαλκιδικής παρά να αγγίξει ο Δήμος Θεσσαλονίκης της παρυφές του 21ου αιώνα.)

Αν έπρεπε να βρει ο δήμος τα χρήματα εκεί που τα βρίσκουν συνήθως οι δημόσιοι φορείς και όχι να τα βρουν οι δημότες από την τσέπη τους θα έπρεπε να γίνει δουλειά, να ιδρώσουν κώλοι σε γραφεία, να πονοκεφαλιάσουν διάφοροι ώστε να συνταχθούν αιτήσεις για χρηματοδότηση κλπ.

Αλλά (για να επιστρέψουμε στην προκλητική αιτιολόγηση) και αξία να αποκτά μια ιδιοκτησία βρε ηλίθιε (δεν βρίζω ποτέ, και σε αυτή την περίπτωση το ηλίθιε δεν είναι βρισιά, είναι ξεκάθαρο συμπέρασμα) εσύ που σκέφτηκες και το είπες ως δικαιολογία και το πρότεινες στον δήμαρχο (γιατί δεν θέλω να σκεφτώ πως αυτό ήταν δική του ιδέα, ακόμη και να τον κάνει τελείως βλάκα η αποδοχή της), την χάνει με το ποσό που χρεώνεται τον ιδιοκτήτη.

Και αυτό (η αξία) μόνο στην περίπτωση που θελήσει κάποια στιγμή να την πουλήσει. Διαφορετικά τι να την κάνει την αξία;
Να προβάλει την ματαιοδοξία του;

Σπίτι είναι, δεν είναι κινητό του χιλιάρικου ή πανάκριβο αξεσουάρ που συμπληρώνει την εμφάνιση του.

Φυσικά με τον διαγωνισμό γελοιότητας (παρά τα υψηλά στάνταρ που έθεσε ο προηγούμενος όπου κάποιος αισιόδοξος, για να μη πω αιθεροβάμων, θα σκεφτόταν πως αυτό το ιδιότυπο πρωτάθλημα θα σταματούσε) από δήμαρχο σε δήμαρχο αν υπήρχε η δυνατότητα από τους κατοίκους να πάνε κάπου αλλού θα έμενε ο δήμος με καμιά δεκαριά χιλιάδες κατοίκους – ψηφοφόρους.

Τότε δεν θα είχε ανάγκη και ο δήμος για έργα και οι άχρηστοι δεν θα χρειαζόταν να κουράζονται για να φαίνονται άριστοι. Τουλάχιστον μέχρι να τους ξεμπροστιάζουν τέτοιες ειδήσεις.

Φυσικά αυτό δείχνει και την ένδεια σε αντιπολιτευτική δυναμική που το υφιστάμενο σύστημα δημιουργεί αφού εκεί είτε κάνουν το πρώτο βήμα κομματικά στελέχη είτε «ξεπέφτουν» αυτά που απέτυχαν σε μεγαλύτερες εκλογικές αναμετρήσεις ή που τα κόμματα τους θεωρούν λίγους για να επανδρώσουν άλλα ψηφοδέλτια, αφού όπως είναι δομημένο αποτρέπει την ουσιαστική ενασχόληση σε άτομα που θα μπορούσαν να προσφέρουν συνδυαστικά και δημιουργικά από κάθε πλευρά ενός δημοτικού συμβουλίου.

Και αν ξεφεύγει από κανένα είτε αφομοιώνεται είτε καταντά διακοσμητικό και εξαίρεση.

Σύστημα που μέσω των ατόμων που το υπηρετούν τυφλά θεωρούν τα του Δήμου λιγότερο σημαντικά ενώ όσο πιο κοντά στον μικρόκοσμο μας κάτι τόσο πιο μεγάλη αξία πρέπει να έχει και τόσο μεγαλύτερη προσοχή πρέπει να του δίνουμε.

Ποια αντιπολιτευτική παράταξη έψαξε και έκανε γνωστό τον τρόπο χρηματοδότησης από την αρχή που ανακοινώθηκε το έργο από τη δημοτική αρχή, προτού φτάσουμε δηλαδή σε αυτό το σημείο που έχουν ήδη χρεωθεί τα ποσά και ο κόσμος πέριξ της διανοίξεως δεν νιώθει ανοιξιάτικη θαλπωρή βλέποντας την εξέλιξη πίσω από τα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες του αλλά παγωμάρα και βρίσκεται σε δρόμο χωρίς εύκολο γυρισμό;

Όποιος απαντήσει καμία πιθανότατα κερδίζει free pass διαδρομών εκτός συστήματος αν και χωρίς πρακτική αξία εφόσον και αυτός είναι κομμάτι από το συνολικό παζλ που μπορεί να αλλάξει μόνο αν η αλλαγή είναι «πυρηνική» και όχι επιδερμική.

Ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο, ούτε στις δημοτικές (και βουλευτικές) εκλογές του 2023 ούτε σε πέντε χρόνια, ούτε το 2032.

Ίσως το 2123 αν α) από τώρα γίνει κατανοητό σε αρκετούς το σύστημα ως όλον και πως όλοι -θέλοντας και μη- ανήκουμε στην εικόνα και πραγματικότητα που αυτό δημιουργεί αφού β) πρώτα αντιληφθούν πως όλα, όσο άσχετα κι αν φαντάζουν μεταξύ τους, συνδέονται και γ) στη συνέχεια ξεκινήσουν να βιώνουν τον μοναδικό τρόπο που αυτό μπορεί να αφήσει την θέση του σε κάτι ποιοτικότερο.

Τα άρθρα για τα οποία κάνω λόγο στην αρχή:
1) https://365meres.wordpress.com/2014/12/18/o-mpoutaris-oi-gaidaroi-kai-ta-provata/
2) https://365meres.wordpress.com/2014/04/08/mpoutaris-to-pio-systimiko-troll/
3) https://365meres.wordpress.com/2018/11/26/posi-skepsi-ithele-diladi/

Μια από τις χειρότερες φάρες…

Φωτογραφία από Andy Leung από το Pixabay

Μια από τις χειρότερες φάρες είναι εκείνοι οι ΑΡΔ που το παίζουν δημοσιογράφοι και τα αφεντικά τους που θυμούνται τους αθλητές μόνο όταν πουλάνε εκδούλευση σε πολιτικούς και πολιτειακούς παράγοντες που θέλουν να κλέψουν από τη δόξα τους.

Πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες που ούτε καν ήξεραν για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής (οι Ολυμπιακοί έχουν άλλη κάλυψη και αίγλη) και την επιτυχία της Άννας Κορακάκη ώστε να παρευρεθεί κάποιος και για μια ακόμη φορά ξεμπροστιάστηκαν.

Το ίδιο έπαθαν και οι «ορντινάτσες» τους που πληρώνονται με χρήματα των πολιτών που για να μην είναι ικανοί να ενημερώνονται εκτός των κεντρικών MME έχασαν την ευκαιρία να ενημερώσουν αυτούς που τους πληρώνουν ώστε να τους προσφέρουν λίγη άκοπη δημοσιότητα.

Λογικό, γιατί κακής ποιότητας πολιτικοί/πολιτειακοί παράγοντες δεν γίνεται (για πολλούς λόγους) να επιλέγουν υψηλής ποιότητας υπαλλήλους.

Το θέμα όμως είναι αν πάρει μετάλλιο και στους Ολυμπιακούς να κάνει πράξη την δήλωση της και να προσπεράσει όλη αυτή την γελοία κουστωδία που θα περιμένει τότε για λίγη ετερόφωτη δημοσιότητα.

Αυτή να προσπεράσει τα μικρόφωνα των ΑΡΔ και τους κλόουν της πολιτείας και ο απλός κόσμος να τους πετάξει ληγμένα γιαούρτια και να τους διώξει.

Ούτε οι συστημικοί Ρουβίκωνες ούτε κανένα άλλο μαγαζάκι που λειτουργεί υπό την διεύθυνση της επιχείρησης που στήνει και την κεντρική τέντα με το τσίρκο της Βουλής.

Ο απλός κόσμος.

Ανάρτηση Άννας Κορακάκη:

Τα πράγματα είναι απλά


Τα πράγματα είναι απλά.

Η επέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ στον ΠΚ το 2019 αφαίρεσε την επιβαρυντικότητα της κατ’ εξακολούθηση τέλεσης εγκλημάτων.
Κατά συρροή δολοφόνοι, βιαστές, παιδοβιαστές, αντί να αυξάνει η βαρύτητα των εγκλημάτων τους μπορούν να έχουν και ελαφρυντικά.

Η επέμβαση της ΝΔ στον ΠΚ το 2021 λέει (για υποθέσεις σαν αυτή):
Βιασμός ανηλίκου σημαίνει ισόβια ΑΛΛΑ αν (π.χ.) το παιδί το εξέδιδε η μητέρα, αν το τέρας απλά το ξεγέλασε χωρίς άσκηση βίας (αμέτρητοι αστερίσκοι για να παίξει μπάλα ένας αστέρι συνήγορος ενός τέρατος), ακόμη και αν γνώριζε την ηλικία του η πράξη του μπορεί και να μην χαρακτηριστεί βιασμός και η ποινή να είναι αντί για ισόβια κάπου στα 10 χρόνια.

Υπήρχε λόγος η επέμβαση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στον ΠΚ να μην αναφέρει εξαιρέσεις (παιδοβιαστές) στην κατάργηση της επιβαρυντικότητας της καθ’ έξιν τέλεσης εγκλημάτων;

Υπήρχε λόγος η επέμβαση της ΝΔ να δημιουργεί εξαιρέσεις στο τι χαρακτηρίζεται παιδοβιασμός;

Υπάρχει.
Αυτό εδώ είναι η νοσηρή και μηχανικά αυτοματοποιημένη λειτουργία του συστήματος.

Γιατί όταν δύο κυβερνήσεις παρεμβαίνουν διαδοχικά στον ποινικό Κώδικα πάνω σε κάτι που αφορα και σε βιασμούς ανηλίκων περιμένεις πως οι παιδοβιαστές θα έχουν διπλά δύσκολη θέση.

Αντί γι αυτό, ακόμη και τέρατα όπως οι βιαστές παιδιών έχουν σήμερα όχι μια αλλά δύο δικλείδες ασφαλείας για να πέσουν στα μαλάκα.
Συστημική επένδυση και για αργότερα.

Αν στο μέλλον έρθει μια νέα κυβέρνηση και μπει εξαίρεση σε αυτό που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να υπάρχει και η εξαίρεση της ΝΔ.

Αν έρθει μια νέα κυβέρνηση και ακυρώσει την εξαίρεση της ΝΔ θα συνεχίσει να υπάρχει η μη εξαίρεση του ΣΥΡΙΖΑ.

Σύστημα του οποίου μέρη είναι όλοι οι πολιτικοί και όλα τα κόμματα.

Έφερε κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα πρόταση άρθρου (πρόταση που να κάνει εκ των προτέρων δημόσια γνωστή στα ΜΜΕ, τάδε ώρα και μέρα θα καταθέσουμε προς ψήφιση αυτό) και να θέσει προ των ευθυνών τους όλους τους βουλευτές (με ονομαστική ψηφοφορία) που να λέει το απλό;

1. Σεξουαλική επαφή με παιδί είναι έγκλημα βιασμού, χωρίς εξαιρέσεις.
Βιασμός παιδιού ίσον ισόβια.

2. Η επιβάρυντικότητα της κατ’ εξακολούθηση τέλεσης εγκλήματος δεν καταργείται για τέτοιες υποθέσεις.
Ίσα ίσα, προσθέτει στην ποινή.
Δις ισόβια, τρις ισόβια κοκ.

3. Καμιά μελλοντική νομοθετική μεταρρύθμιση δεν πειράζει αυτό το άρθρο του ΠΚ εφόσον ψηφιστεί.

Θα υπήρχε περίπτωση Έλληνας βουλευτής να τολμήσει να μην το ψηφίσει;
Αυτά όμως σε κάποιο άλλο, μακρινά μελλοντικό σύστημα.
Ίσως και τώρα αλλά σε κάποιο παράλληλο σύμπαν.

Ακόμη όμως (πες από την κατακραυγή) ψηφιστεί το παραπάνω όπως ακριβώς το έγραψα το σύστημα έχει λύσεις.

Να ξεκινήσει συζήτηση (κάποια ανύποπτη στιγμή) για το μέχρι πότε θεωρείται ανήλικο ένα παιδί σε θέματα σεξουαλικής επαφής και χωρίς να το καταλάβεις να ψηφιστεί ένα άρθρο στα μουλωχτά (ήξερες για τις δύο παρεμβάσεις της τωρινής και της προηγούμενης κυβέρνησης;) που να λέει πως ένα κοριτσάκι δεν θεωρείται σεξουαλικά ανήλικο όταν κλείσει τα δεκατρία ή και τα δώδεκα.

Δεν γίνονται αυτά θα πεις.
Όσο δεν γίνονται και όσα έγιναν με τις δύο παρεμβάσεις των κυβερνήσεων.

Σύστημα του οποίου μέρη του είμαστε και εμείς ως απλοί πολίτες γιατί αποτελούμε τη βάση της πυραμίδας από την οποία αυτή τροφοδοτείται με υλικά (πρόσωπα) ως την κορυφή της.

Υ. Γ.
Ακόμη και η ζωντανή γλώσσα μας είναι εργαλείο και δείγμα νοσηρότητας του συστήματος.

Ποια λέξη πήγε να επικρατήσει για τέτοια τέρατα; Παιδόφιλος!
Χρησιμοποιείται μεν αλλά όχι μαζικά.
Ευτυχώς θα πεις που δεν συνέβη.
Ποια έχει διατηρηθεί/επικρατήσει και ασυναίσθητα χρησιμοποιούμε όλοι;
Παιδεραστής.

Όχι Γιάννης, Γιαννάκης.

Κατάλαβες;
Αν άρχισες να καταλαβαίνεις:
https://365meres.wordpress.com/2022/10/12/viastes-paidiwn-kai-viasmos-ths-logikhs/

Όταν γίνεται επάγγελμα και βάθρο, η σάτιρα γεννά σατύρους.

Φωτογραφία από Prettysleepy από το Pixabay


Edit 21/7/22
Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος σκιτσογράφος (Παπανίκος) αλλά (σαν τον Λαζόπουλο) απόλυτα ατάλαντος ηθικά καλλιτέχνης διαγράφει/κρύβει σχόλια (δικά μου και άλλων, σκληρά μεν αλλά χωρίς ύβρεις) που δεν του αρέσουν στην προσπάθεια του να διατηρήσει ασχολίαστους τους άκυρους παραλληλισμούς και τα συλλογιστικά άλματα που επιχειρεί με τα σκίτσα του ώστε να πάρει τα φώτα από την υπόθεση Λιγνάδη.

(Το ότι διαχειρίζεται σελίδα και το ότι φαίνεται η ανακολουθία στον συνολικό αριθμό σχολίων και αυτών που μπορεί να μετρήσει κάποιος δεν έχει την ικανότητα ο θολωμένος από φανατισμό εγκέφαλος του να το κάνει σκίτσο.)

Φυσικά υπάρχουν και τα screenshots να αποτυπώσουν το επίπεδο του ξεπεσμού στον οποίο έχει οδηγήσει τον εαυτό του στα μάτια όσων δεν κοιτάνε μέσα από κομματικά ή ιδεολογικά γυαλιά όσα σχεδιάζει.

Του άξιζε το πρώτο άρθρο που του αφιέρωσα και βγάζει τόσο κομματικά βαμμένο ιδεολογικό φανατισμό που πλέον προσφέρει απλόχερα υλικό και για μελλοντικό άρθρο.

Και για τον Λαζόπουλο δύο είχα γράψει εξάλλου…

Υ.Γ.
Τόσο κοντόφθαλμα φανατισμένος που ένας -υποτίθεται- σκιτσογράφος επικαιρότητας έπεσε με τα μούτρα πάνω στο θέμα και πόσταρε δυο συνεχόμενα σκίτσα κατά της ένωσης ηθοποιών αντί να έχει το ερέθισμα να σκιτσάρει για τις καταστροφικές πυρκαγιές.


Αρχικό κείμενο: 19/7/22
Μέχρι τώρα όλα σχεδόν τα σκίτσα του ήταν γνήσια σάτιρα.
Με ένα τελευταίο του όμως έβγαλε κόκκινη κάρτα στον εαυτό του.
Το όνομα του, Χρήστος Παπανίκος.

Με δήθεν σατιρική διάθεση και ένα παραλληλισμό που δεν στέκει λογικά ούτε στιγμή στα μάτια ενός ουδέτερου εμφανίζει την ένωση ηθοποιών να χρησιμοποιεί το περί δικαίου αίσθημα για να αποφύγει μια κλήση για υπερβολική ταχύτητα, κατακρίνοντας την με αυτόν τον γελοίο τρόπο για την αντίθεση της απέναντι στην απόφαση του δικαστή να αφήσει ελεύθερο έναν καταδικασμένο βιαστή.

Λες και μόνο η ένωση ηθοποιών αντιδρά σε αυτήν την απόφαση και όχι το σύνολο των πολιτών που βλέπουν κάτι στραβό στο ζύγι της δικαιοσύνης.

Θα μπορούσα να παραθέσω το σκίτσο κάτω από τις εξαιρέσεις (fair use) των περιορισμών πνευματικής ιδιοκτησίας, ειδικά από τη στιγμή που δεν πρόκειται για επαγγελματικό μπλογκ αλλά είναι τόσο εμετικό που προτιμώ το μια εικόνα χίλιες λέξεις.

Για όποιον θέλει να «καμαρώσει» την ολίσθηση του και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα μπορεί να το κάνει ακουμπώντας και κλικάροντας τον παρακάτω σύνδεσμο, με δική του ευθύνη να βρομίσει την οθόνη του με κάτι τόσο, καλυμμένα κάτω από τον μανδύα της σάτιρας, βρώμικο:
https://www.facebook.com/photo?fbid=197112625985700&set=a.187682260262070

Γιατί όμως συνέβη αυτό;

Προφανώς η υποβόσκουσα πολιτική του πεποίθηση (ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να αποβάλουν τις επιρροές του περιβάλλοντος τους όσο μεγαλώνουν και να μην αποκτήσουν συμπάθεια για μια ταμπέλα) δεν μπορεί να παραμείνει υπό έλεγχο για πάντα και για το καθετί.

Ειδικότερα από τη στιγμή που η σάτιρα όχι απλά αποκτά για εκείνον το βασικό αντικείμενο βιοπορισμού αλλά και η αναγνωρισιμότητα του ξεπερνάει την ικανότητα του να κρατάει κλειστά τα μάτια σε όσα επηρεάζουν την κρίση του.

Με αποτέλεσμα να αδυνατεί να κρατήσει και το ζύγι με την υποκειμενικότητα του πιο ψηλά (να βαρύνει λιγότερο δηλαδή, για όποιον μπερδευτεί με την οπτικοποίηση) από αυτό με την προσπάθεια να παραμένει όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένος από τις προσωπικές του αποκλίσεις και στο κέντρο της σφαίρας στην οποία πρέπει να είναι κάποιος για να διατηρεί ίσες αποστάσεις από όλα.

Γιατί μόνο κομματικά βαμμένα άτομα μπορούν να προσπαθούν να κάνουν αποδεκτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά (από κάποιον/ους δικαστή/δικαστές) στην υπόθεση Λιγνάδη.

Ατάλαντες δημοσιογραφικές λίγδες τύπου Προτοσάλτε, κομματικοί σαλτιμπάγκοι που γλείφουν εκεί που έφτυναν αλλά και -όπως αποδεικνύεται- άνθρωποι που θα μπορούσαν να διατηρήσουν την υστεροφημία τους αποφεύγοντας -έστω- ένα θέμα, μπροστά στα τόσα με τα οποία έχουν να ασχοληθούν.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά που προκύπτουν και από τις πράξεις των δικαστών πριν και μετά την δίκη Λιγνάδη.

Όπως γράφουν οι ίδιοι στις αποφάσεις τους (και όπως γράφει ένας εξαιρετικός νομικός στο άρθρο Ολίγα νομικούλια δι’ υποψηφίους φοιτητάς τής Νομικής ) ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης προφυλακίστηκε γιατί ως ύποπτος θεωρήθηκε πως αν είναι όντως ένοχος μπορεί να διαπράξει και νέα εγκλήματα μέχρι την έκδοση της απόφασης.

Όταν κρίθηκε λοιπόν ένοχος για δύο βιασμούς τι ακριβώς άλλαξε και δεν συντρέχουν οι ίδιοι λόγοι ώστε να παραμείνει στη φυλακή;

Αντί λοιπόν να κάνει κάποιο σατιρικό σκίτσο για αυτήν την ανακολουθία στις αποφάσεις των δικαστών (ακόμη και από την ανάποδη οπτική), ανακολουθία που στηλιτεύει η πλειοψηφία των πολιτών χωρίς να μετράνε σε αυτή τους την στάση (πέρα από τα κομματόσκυλα) την πολιτική τους προτίμηση, σκιτσάρει τη δική του ηθική -πάνω από όλα- ανακολουθία προσπαθώντας να βρει λάθος σε όσους αντιδρούν στο να βρίσκεται ένας βιαστής ελεύθερος χωρίς να έχει εκτίσει την ποινή για την οποία καταδικάστηκε.

Ειδικά όταν ο βιασμός και ο βιαστής παίρνουν κάτι που δεν επιστρέφει ξανά, κάτι που κάνει την πράξη χειρότερη και από φόνο, γιατί αναγκάζει το θύμα του να ζήσει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του με αυτό που του συνέβη, ένας –ταλαντούχος κατά τα άλλα– σκιτσογράφος γκριζάρει την ηθική του εικόνα και στέκεται με έμμεσο τρόπο πίσω από αυτό που πλασάρουν οι μυαλοπώληδες (όλων των κομμάτων, αναλόγως πότε τους βολεύει αυτή η επίκληση) πως δεν επιτρέπεται να κρίνουμε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.

Φυσικά ο καθένας είναι ελεύθερος να υποστηρίζει ό,τι θέλει, αυτή και είναι μια βασική πτυχή εξάλλου της δημοκρατίας αλλά για αυτή του την ελευθερία πρέπει να είναι έτοιμος να δεχθεί και την κριτική των υπολοίπων και να περιμένει αυτή του η στάση να ζυγιστεί.
Από πολιτικό μέχρι και σκιτσογράφο.

Ειδικά όταν αυτές οι τοποθετήσεις είναι δημόσιες και γίνονται για προώθηση του πολιτική ή επαγγελματική, ανάλογα το άτομο και τις επιδιώξεις του.

Είναι ελεύθερος κάποιος ακόμη και να θέλει να κατεβάσει κόμμα παιδεραστών στις εκλογές. Αν ο πολιτισμός ικανού αριθμού πολιτών το αποδέχεται μπορεί ακόμη και να εκλεγεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία πρέπει να το δεχθεί ως κάτι φυσιολογικό και να μην πολεμήσει με κάθε νόμιμο τρόπο να το εκδιώξει.

Όπου νόμιμος τρόπος είναι σε κάθε εμφάνιση τους και κάθε εμφάνιση κάποιου που ανήκει στην πλειοψηφία και είναι εναντίον των βιαστών να σηκώνεται πανό διαδηλώνοντας αντίθεση και αποτροπιασμό.

Αν μπει ένα κόμμα παιδεραστών και βιαστών στη βουλή γιατί θα το επιτρέπει η ερμηνεία των νόμων από ένα σώμα δικαστών (και όχι φυσικά από το σύνολο) κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τους υπόλοιπους βουλευτές να σηκώνουν καθημερινά πανό που να λέει «Είναι παιδεραστές – είναι βιαστές«.
Κανείς!

Ακόμη και αν μπορεί να τους κατηγορήσει πως με την δική τους (ως σύνολο) ανά τις δεκαετίες- ηθική κατάπτωση μπορεί να έκαναν τα στραβά μάτια στα άτομα και τις συνθήκες που οδήγησαν ένα κόμμα παιδεραστών να εκλεγεί.

Όπως κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ένα θύμα βιασμού γιατί δεν μίλησε από την αρχή.

Αυτό λοιπόν που έχει δικαίωμα (για να μη πω υποχρέωση) να κάνει η μικροκοινωνία των βουλευτών των άλλων κομμάτων απέναντι στους παιδεραστές βουλευτές είναι ελεύθερη να το κάνει και κάθε άλλη.

Το ίδιο ακριβώς λοιπόν μπορεί να κάνει και ένας επαγγελματικός κλάδος, αυτός των ηθοποιών και των καλλιτεχνών που δεν επιθυμεί να κουβαλάει τη ρετσινιά ενός καταδικασμένου ως βιαστή και αν αυτό επιχειρηθεί να γίνει αντικείμενο σάτιρας, κάνει αυτόν που σχεδιάζει να το πετύχει τον πιο ξεδιάντροπο σάτυρο.

Ακόμη και αν αυτή η επαγγελματική ομάδα άργησε να το κάνει, ακόμη και αν παλιότερα συμπεριφερόταν όπως κάθε άλλη επαγγελματική συντεχνία και προσπαθούσε να κρύψει και τα δικά της κακώς κείμενα κάτω από το χαλάκι.

Είναι εξάλλου –μέχρι στιγμής– η μοναδική επαγγελματική ομάδα που αποφάσισε να θέσει στο περιθώριο οτιδήποτε θεωρεί πως την αμαυρώνει.

Οι βουλευτές για παράδειγμα ακόμη και τώρα, λειτουργώντας συντεχνιακά και κομματικά (ξεχωριστά ή και συνδυαστικά, ανά περίπτωση) καλύπτουν βιαστές, συκοφάντες, υβριστές, απατεώνες και οτιδήποτε άλλο σκοτεινό υπάρχει στα έδρανα του κοινοβουλίου.

Εδώ έχουν κάνει –αριστεροί και δεξιοί– το πόθεν έσχες σκέτο έσχες και ανέκδοτο για την κοινή γνώμη αλλά δεν αισχύνονται όταν κοιτάνε τον εαυτό τους στον καθρέπτη και γίνεται η ανάρτηση αυτης της δήλωσης ακραίου φαρισαϊσμού, κάθε έτος.

Τελικά, για να επιστρέψω -και να κλείσω- με το κυριως θέμα του άρθρου καταλήγουμε πως όσο ταλέντο και να υπάρχει σε κάποιους, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, όταν ανεβαίνουν επαγγελματικά και καταλήγουν να κάνουν (ασυναίσθητα ίσως) την ιδεολογία τους επάγγελμα και βάθρο αναγνωρισιμότητας τους καταλήγουν από σατιρικοί να γίνονται σάτυροι.

Καλή ώρα όπως ο Παπανίκος με το σκίτσο του αυτό, όπως και ο Λαζόπουλος με την εμετική του τηλεοπτική παράσταση για την αναπηρία Σόϊμπλε.

Γιατί είναι ξεχωριστό ταλέντο να μην επηρεάζεσαι από τον μικρόκοσμο σου (και να χρησιμοποιείς τον ηθικό σου εγωισμό με τρόπο που θα σε εμποδίσει να σχεδιάσεις λάθος μονοπάτι) και καλώς ή κακώς το πιο σπάνιο και το πιο δύσκολο να καλλιεργήσεις.

Υ.Γ.
(Το παρακάτω άρθρο μου για τον δεύτερο το βάζω μόνο και μόνο για να προλάβω τυχόν κομματικούς παρωπιδοφόρους που θα τρέξουν να με εντάξουν σε κάποια ιδεολογία κάνοντας με σαν τα μούτρα τους):

https://365meres.wordpress.com/2016/02/20/otan-eisai-kathilomenos-sto-payroll-mias-ideologias-ginesai-lazopoulos/

Σκουπίδια με μικρόφωνο και στολή


Ακόμη και αν βρεθεί και είναι ζωντανός ο άνθρωπος που δέχτηκε αυτό το απάνθρωπο μπούλινγκ αλλά και την ανθρωποφαγία όλων των ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν χωρίς διασταύρωση τις ψευτιές των νταήδων δύο πράγματα οφείλουν να λάβουν χώρα.

1ον Απόταξη των αστυνομικών που τον χλεύασαν με το να τον αγνοήσουν όταν ζήτησε βοήθεια.

Γιατί η βοήθεια δεν κρίνεται ούτε στο πρόσωπο ούτε στη φωνή αυτού που την ζητάει και ένας άστυ – φύλακας (ειδικά αυτοί στις μικρές κοινωνίες) δεν μπορεί (το δεν επιτρέπεται είναι πολύ χαλαρό και «ευλίγιστο» από ηθικής άποψης, απλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ), ακόμη κι αν έτσι τον ωθούν τα βιώματα του και ο χαρακτήρας του, να διαλέγει στρατόπεδο (με τους «συμβατικούς» και τους ψευτόμαγκες για να περνάει ζάχαρη) ή να συμπεριφέρεται σαν βαριεστημένος υπάλληλος που απλά επιλέγει να περιμένει τον μισθό ή την συνταξιοδότηδη αποφεύγοντας (ή διαλέγοντας με ποιες θα ασχοληθεί) τις όποιες «σκοτούρες» εμφανίζονται μπροστά του λόγω της στολής.

Οι μπαρμπάδες στην Κορώνη έχουν πεθάνει προ πολλού, δεκαετίες τώρα και όσα ανιψιά, ψυχοπαίδια τους και συνεχιστές της κουλτούρας τους φοράνε στολή ενώ μετράμε χρόνια στον 21ο αιώνα είναι καιρός να θαφτούν υπηρεσιακά και με κάθε επισημότητα γιατί αποτελούν ντροπή για κάτι που είναι πάνω από όλα λειτούργημα.

2ον Αφαίρεση δημοσιογραφικής ταυτότητας αλλά και εισαγγελική έρευνα περί κακουργήματος για όλους όσοι εμπλέκονται στην τελική απόφαση (τα παιδάκια των 100 ευρώ/τα 100 κλικαδόρικα άρθα είναι τα τελευταία που ευθύνονται κι ας είναι πρώτα στην ιντερνετική αλυσίδα των ΜΜΕ) για την διάδοση των ψευδών ειδήσεων (όπως πως ο άνθρωπος κυνηγούσε πολίτες με αλυσοπρίονο) σε κάθε ΜΜΕ που για μερικές μονάδες στα μηχανάκια της AGB ή μερικά κλικ παραπάνω συνέβαλε, με τόσο ελαφρά την καρδιά, τα μέγιστα στο να πληγεί η καρδιά και η ψυχή ενός αθώου συνανθρώπου μας και να γίνει παραπάνω από κόλαση η ζωή του.

Επίσης, ακόμη και με πρωθυπουργική παρέμβαση, άμεση ηθική του αποκατάσταση και χρηματική του αποζημίωση από κάθε δημοσιογραφικό χώρο που ενεπλάκη αρνητικά σε αυτή την ιστορία.

Γιατί όταν τα εκατομμύρια έφευγαν προκλητικότατα από τα ταμεία του κράτους για στήριξη αυτών των επιχειρήσεων που ονομάζονται ΜΜΕ, μέσα σε όσα γέννησε η πανδημία, το ποια τραγουδίστρια έκανε επέμβαση για να αφαιρέσει μπουκάλι αναψυκτικού λόγω μη εγκεκριμένης χρήσης αυτού ή σε ποια οδό επαρχιακής πόλης έγινε αναπαράσταση ρωμαικού οργίου θα έπρεπε να παραμείνει σε αυτά τα ροζ επίπεδα και να μην έχει αναβαθιστεί στην ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή αλλά και παραγωγή (και αυτό είναι ακόμη χειρότερο) τοξικών σκουπιδιών που λερώνουν και τους θεατές, ακροατές κλπ αλλά κυρίως αθώους, ανυπεράσπιστους μπροστά στο τέρας της κακής δημοσιότητας, ανθρώπους.*

Αντί όμως για τα παραπάνω, το μόνο που θα συμβεί είναι να γεμίσουμε πάλι πάνελ και άρθρα όπου «γραβάτες» με περισπούδαστο ύφος θα «ανεμίζουν» πολύχρωμες πομφόλυγες σε αυτούς που αντί να τους γλείψουν για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας θα έπρεπε να τους καυτηριάσουν με τη γλώσσα τους.

Γραβάτες δίπλα σε άλλες γραβάτες που θα έχουν αφήσει το καπέλο με το σήμα κάπου παράμερα και που θα βλέπουν συντεχνιακά (ο καρκίνος της ελληνικής κοινωνίας) και ψηφοθηρικά τα κακάσχημα όντα με τη στολή που ενεπλάκησαν στην ιστορία αντί να δουν με πόση δυσμορφία αυτοί καλύπτουν το πρώτο και κυριότερο λειτούργημα οποίας πολιτείας θέλει να δηλώνει πολιτισμένη.

Υ. Γ. 1
Άσε που μπορεί να πεταχτεί και καμιά πορδή από καμιά κάλπη όπως με τον Γιακουμάκη και ποιος θέλει τώρα να ανοίγει παράθυρα να φύγει η βρώμα από τη χώρα.

Ειδικά τώρα που ήρθαν και τα κουνούπια και θα αρχίσουν να μας ρουφάνε στιγμιαία και εποχικά το αίμα καλύτερα να συνεχίσουν να μας πίνουν λίγο λίγο και καθημερινά την ψυχή σαν κοινωνία οι συμπεριφορές όλων αυτών των δίποδων (σαν άτομα και ομάδες).

Υ.Γ. 2
Το όνομα του ανθρώπου δεν το αναφέρω από συνειδητή επιλογή κι ας έχει κρεμαστεί στα μανταλάκια κάθε τηλεοπτικής οθόνης.
Αυτό και τέτοια αρθρογραφήματα δεν είναι για μαζική κατανάλωση αλλά πάντα για τον καθένα έναν.
Μέχρι κάποτε αυτοί οι «ένας» γίνουμε (και γι αυτό το θέμα και για τα πολιτικά και για κάθετι που μας αφορά και μας επηρρεάζει) τόσο ισχυρή μειοψηφία που τα σκουπίδια κάθε κοινωνικής και επαγγελματικής τάξης θα μειωθούν σε τέτοιο βαθμό που δεν θα μπορούν να δημιουργούν με τέτοια συχνότητα θύματα με τις συμπεριφορές τους και όταν κατ’ εξαίρεση θα συμβαίνει, η τιμωρία τους θα είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και σίγουρο.

*(Αυτό για την παραγωγή/αναπαραγωγή τόσο και τόσων τοξικών αποβλήτων- δήθεν ειδήσεων ανοίγει άλλη κουβέντα, για άλλο άρθρο, για το επίπεδο ποιότητας των αποδεκτών και αν αυτό είναι που δίνει «θάρρος» και το ελεύθερο στα ΜΜΕ της χώρας να γεμίζουν με σκουπίδια τα ερτζιανά, τις τηλεοπτικές συχνότητες και το διαδίκτυο.)

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι δεν είναι πάντα χρήσιμοι.

Όταν ξεκίνησε η πανδημία, έψαξα, διασταύρωσα και έγραψα δύο τρία άρθρα που κάλυπταν όλο το φάσμα της πρωτόγνωρης αυτής κατάστασης.

Δεν χρειαζόταν κάτι περισσότερο γιατί η λογική δεν επιβάλλεται ούτε επικρατεί με το ζόρι και κάποια πράγματα είναι νομοτελειακό να συμβούν.

Παρακολουθούσα όμως την αρθρογραφία για το παγκόσμιο αυτό ζήτημα και διάβαζα για χαβαλέ, σχεδόν ως ιδιότυπο χόμπι (τι κάνει η καραντίνα) τα σχόλια στα άπειρα άρθρα μιας και είχε/έχει πολλούς χαζούς από κάθε πλευρά.

Στην τελική, οι κακές υγειονομικές επιλογές μπορούν να είναι ατομική υπόθεση και μια πανδημία μπορεί να είναι και ένα χρήσιμο κεφάλαιο στην εξελικτική (κυρίως την νοητική) πορεία του είδους.

Γιατί σε μια πανδημία δεν έχει καμία διαφορά για παράδειγμα ο ηλίθιος που ζει σαν να μη τρέχει τίποτα γιατί λέει πως τον προστατεύει μια άγνωστη δύναμη και φιλάει ένα αρχαίο σύμβολο από τον ηλίθιο που ζει σαν να μην τρέχει τίποτα γιατί έκανε απλά ένα εμβόλιο και φιλάει άγνωστους χωρίς προστασία.

Αυτά όμως για την εισβολή στην Ουκρανία ούτε για πλάκα γιατί η προστασία σε έναν πόλεμο δεν είναι κάτι ατομικό και οι διάφοροι τύποι ηλιθίων μπορούν δυνητικά να σε σκοτώσουν από μακριά, όσες σωστές επιλογές προστασίας και να υιοθετήσεις.

Επίσης γιατί αυτοί οι ηλίθιοι, ακόμη κι όταν είναι μακριά, ακόμη και χωρίς φυσική επαφή με άλλους, κρατάνε πίσω την ανθρωπότητα.

Είτε βρίσκονται πίσω από ένα πολιτικό γραφείο ως οι αποφασίζοντες λες και οι άνθρωποι είναι απλά μονάδες όπως οι πύραυλοι και οι σφαίρες.

Είτε βρίσκονται πίσω από μια οθόνη τηλεόρασης ή υπολογιστή ως εθελούσιοι θεατές – υποστηρικτές λες και βλέπουν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Είτε βρίσκονται πίσω από ένα δημοσιογραφικό ή καλλιτεχνικό μικρόφωνο ως επιλεκτικά ευαίσθητοι λες και υπάρχει ηθικό πλεονέκτημα ανάλογα τη σημαία, το χρώμα ή την πολιτική ιδεολογία.

Όλοι τους, ο καθένας με τις πράξεις του, είναι αυτοί που πισωγυρίζουν το ανθρώπινο είδος.

Γιατί σε μια πανδημία έχουμε την ευκαιρία να απαλλαγούμε από κάποιους εξ αυτών, αφού στατιστικά θα έχουν ποσοστό που ανήκει στους πρώτους ηλίθιους (αυτούς των άκρων), χωρίς να κάνουμε τίποτα απολύτως εναντίον τους.

Σε έναν πόλεμο όμως έχουν την ευκαιρία όλοι τους, σε απόλυτα ποσοστά, να «εκδικηθούν» με πράξεις ολόκληρο τον πλανήτη απλά γιατί παρέμειναν καθολικά, κλινικά ηλίθιοι.

Υ. Γ.
Το να είναι κάποιοι οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ιικού συστήματος μπορεί να είναι και θετικό για την ανθρωπότητα.

Το να είναι όμως κάποιοι οι χρήσιμοι ηλίθιοι ενός ανθρώπινου συστήματος δεν έχει τίποτα θετικό.

Ακολουθώντας τη σκέψη ενός συνωμοσιολόγου

Φωτογραφία από Gerd Altmann από το Pixabay

Θα είναι σύντομη η… «παρακολούθηση» του.

Στο μακρινό 1999, ο David De Gruttola, ένας πολυσχιδής άνθρωπος (συγγραφέας και μουσικός μεταξύ άλλων) μέσω της εταιρείας Quantic Dream που ίδρυσε δύο χρόνια νωρίτερα, έγραψε/δημιούργησε ένα video game.
Όλα καλά μέχρι εδώ; Ωραία.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν στην ουσία μόνο τα Windows της Microsoft σαν λειτουργικό. Οπότε, ένα παιχνίδι για υπολογιστή σχεδιαζόταν να παίζει σε αυτά και μιλάμε τώρα για «προϊστορικές» εποχές, για Windows 98 και 2000.
(Για να καταλάβετε, τα Windows XP κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2001.)
Όλα καλά και μέχρι εδώ; Φυσιολογικά, θα πείτε.

Πάμε τώρα να κάνουμε μια σύντομη «βουτιά» στον εγκέφαλο ενός συνωμοσιολόγου.

Ο οποίος είναι υπαρκτός άνθρωπος με προβληματικό ΛΕΠ (Λειτουργικό Εγκεφαλικό Περιβάλλον) για να δούμε πόσο βαθιά φτάνει η ρηχή, σχεδόν ανύπαρκτη επεξεργασία των δεδομένων, κάτι που οδηγεί σε παλαβούς συσχετισμούς και φτάνουμε να έχουμε ένα εντελώς εξωφρενικό συμπέρασμα να επιπλέει στον ωκεανό του διαδικτύου και να διαδίδεται σαν τσουνάμι ανάμεσα τους παρασύροντας κάθε έννοια λογικής και σοβαρότητας.

Ο δημιουργός αυτός λοιπόν είναι γνωστός με το ψευδώνυμο David Cage.
Βουτάμε τώρα, ΟΚ;

Πρώτα cm βάθος
: Νταβίντ, Ντέιβιντ (μικρή σημασία έχει αυτό) Κέιτζ.
Κ-έ-ι-τ-ζ, Κ-έ-ι-τ-ζ, Γκέιτζ.

1m βάθος: Τι γνωρίζει από υπολογιστές/λειτουργικά ο άνθρωπος αυτός;
Όχι ο Κέιτζ, αυτός με το ΛΕΠ.
Αυτό μόνο που πιθανόν και να έχει.
Η σχέση του με την τεχνολογία των επιτραπέζιων υπολογιστών κατά 99% τελειώνει σε δυο λέξεις, Microsoft Windows.
Στο μυαλό του και το κουτί (99% έχει και το σηματάκι) και ο σκληρός, όλα μα όλα είναι Microsoft.
(Όπως ακριβώς και όλο το διαδίκτυο είναι Google γιατί αντί για τη γραμμή διευθύνσεων γράφει στο search box της τα πάντα.)

1.5m βάθος: Άρα οτιδήποτε παίζει στον υπολογιστή που διαθέτει (ή έχει μια εικόνα σχετικά) και έπαιζε και παλιότερα και θα παίζει στο μέλλον για αυτόν ανήκει στον Γκέιτς.

2m βάθος: Πως λέγεται το παιχνίδι; Άκουσε πως λέγεται, Omikron: The Nomad Soul. To κακογραμμένο (;) κακοσυντηρημένο (;), δυσλειτουργικό πάντως ΛΕΠ του διαγράφει αμέσως το δεύτερο μέρος του ονόματος και κρατάει το πρώτο.

Επίσης, το ότι γράφεται με k και όχι με c (όπως η παραλλαγή omicron) δεν απασχολεί, εξάλλου κατά 99% απλά το άκουσε και ξεκίνησε να το διαδίδει στον κύκλο του για να φτάσει και σε άλλους με ομοίως προβληματικά ΛΕΠ και να κυκλοφορήσει μεταξύ τους πιο γρήγορα και από ιό υπολογιστών.

2.5m βάθος: Τι γίνεται σε αυτό; Πεθαίνουν άνθρωποι (άσχετο γιατί, σίριαλ κίλερ, δαίμονες κλπ)

3m βάθος (ή αλλιώς Τρία πουλάκια κάθονταν): Ο Γκέιτς το 1999 είχε φτιάξει ένα παιχνίδι για τους υπολογιστές του που πέθαιναν άνθρωποι και λεγόταν Όμικρον. Βουαλά!

Ανάδυση!
Εμείς, αυτός/αυτοί είναι καταδικασμένοι να πιάνουν κάθε φορά πάτο.

Υ.Γ.
Το μόνο που δεν ξέρω, γιατί είναι λίγο και σαν το Η κότα έκανε το αβγο ή το αβγό την κότα, είναι αν/ποια από αυτά:
α) τα σκέφτονται από μόνοι τους οι βλαμμένοι και απλά τα μοιράζονται μεταξύ τους ως ανακάλυψη-γνώση;
β) τα σκέφτονται μόνοι τους αλλά μετά τα προωθούν κάποιοι έξυπνοι-γνώστες του διαδικτύου και των δυνατοτήτων του για να αποκομίσουν κέρδος από τη βλακεία των άλλων (κλικς-έσοδα από διαφημίσεις, πωλήσεις, δημιουργία ακολούθων κλπ);
γ) τα σκέφτονται από την αρχή κάποιοι έξυπνοι γιατί ξέρουν πως υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που θα τα «αγοράσουν» όσο εξωφρενικά και αν είναι;

Κανένας δεν μπορεί να… βουτήξει τόσο βαθιά, ακόμη και με εξοπλισμό.
Ούτε η ΔΗΕ…

Νεάντερταλ της εποχής μας


Όταν όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια συνάντηση:

α) Δεν είδε το παραμικρό αλλά σκέφτηκε να πει κάτι για να πάρει λίγη δημοσιότητα και μετά δεν μπορούσε να το μαζέψει με τίποτα;

β) Είδε, τα έκανε πάνω του από τον φόβο του και λούφαξε αλλά μη θέλοντας να πετάξει και τον μανδύα του μάγκα, του «πολλά βαρύ» αρσενικού, μιας vintage ταμπέλας που μπορούσε να κρύψει ακόμη και μικρά (ως προσωπικότητες) ανθρωπάκια πίσω της, τον κάλυψε με το βάρος του ο μανδύας της βλακείας του;

γ) Είδε, δεν φοβήθηκε όμως αυτή είναι η γαλούχηση του από τον μικρόκοσμο του αλλά και την κοινωνία γενικότερα; Γενιές επί γενιών που έχουν μεγαλώσει θεωρώντας ρουφιανιά ακόμη και την καταγγελία μιας παρανομίας-εγκλήματος;

Από όπου και να το δεις, όση κατανόηση και να δείξεις στις ερμηνείες που μπορείς να δώσεις, τον κοιτάς και βλέπεις ένα δίποδο προϊστορικό όν με σύγχρονα πάνω του μόνο την ομιλία, την εμφάνιση και την αμφίεση, εκπρόσωπο προϊστορικών όντων που θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί 40.000 χρόνια πριν όμως συνεχίζουν να ζουν -σε μεγάλους αριθμούς ανά τον κόσμο- μέχρι και σήμερα, στον 21ο αιώνα.

Έλλειψη μετά την βιταμίνη D

Image by Nika Akin from Pixabay

Βγήκε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός και χωρίς φρένο στα δάχτυλα άρχισε να πληκτρολογεί τον επικήδειο (σχεδόν) ενός γνωστού τραγουδιστή, με πηγή μια πληροφορία υγείας και απλά το μήνυμα κάποιου τρίτου.

Δεν το έκανε επίτηδες και δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμη και τώρα, να θεωρεί πως έκανε κάτι κακό.

Δεν έχει να κάνει με πρόθεση να πληγώσει αλλά με αυθόρμητη αντίδραση να προσθέσει (πρόθεσις < προτίθημι < πρό=μπροστά + τίθημι=βάζω) το προσωπικό του αποτύπωμα σε μια πληροφορία.

Όπως ακριβώς έκανε ένας δημοσιογράφος σχολιάζοντας στην τηλεόραση την είδηση ενός θανάτου. Μόνο που αυτή η… πρόσθεση σε ένα γεγονός είναι ουσιαστικά αφαίρεση όσων μας ξεχωρίζουν από οργανισμούς χωρίς εγκέφαλο.

Ο Μουρατίδης αυτή τη δημοσίευση, ο Προτοσάλτε (εσκεμμένα δεν το αφήνω αόριστο όπως το ξεκίνησα γιατί αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και είναι κάτι εσωτερικό) εκείνο το άτοπο σχόλιο όταν σκοτώθηκε ο διανομέας φαγητού· τα μικρά, καθημερινά παραδείγματα είναι πολλά και όλα, μα όλα έχουν να κάνουν με μια έλλειψη.
Ενσυναίσθηση.

Το είδαμε το καλοκαίρι στο Euro με τους Δανούς αλλά λίγοι το μετέτρεψαν σε μάθημα γιατί είναι κάτι που πρέπει να «φυτευτεί» όσο είσαι κι εσύ ακόμη σποράκι (όπως λένε τα μικρά παιδιά) και να αναπτύσσεται μαζί σου όσο μεγαλώνεις και στην Ελλάδα που όλα πάσχουν, η παιδεία (σχολική & σπιτική) και το χτίσιμο σωστών χαρακτήρων δεν είναι ζήτημα προσεκτικού σχεδιασμού, είναι καθαρά θέμα επάρκειας και πρωτοβουλίας μεμονωμένων ατόμων.

Ένας καλός και ικανός (μόνο καλός ή μόνο ικανός δεν αρκεί όπως δεν αρκεί το καλός άνθρωπος για να είναι κάποιος καλός πολίτης ή ικανός ψηφοφόρος) γονιός εδώ κι εκεί, ένας αντίστοιχος νηπιαγωγός και δάσκαλος (μετά είναι αργά ακόμη κι αν όλοι οι καθηγητές «το έχουν») κάπου σε κάποιο σχολείο και η προσθήκη ολοκληρωμένων και με ποιότητα χαρακτήρων στην κοινωνία προκύπτει με το σταγονόμετρο.

Αυτό το γράφει κάποιος που αρθρογραφεί και δημοσιεύει ορμώμενος (στη στιγμή) από ένα άρθρο ή σχόλιο που θα διαβάσει και μια είδηση της επικαιρότητας. Όπως συνέβη και σήμερα που το άρθρο αυτό το ξεκίνησα με το που διάβασα την είδηση για τον παραγωγό.

Που όμως σε θέματα πολύ σοβαρά προσπαθεί να τιθασεύει αυτή του την ορμή και να μην πέφτει μέσα στην τρύπα-παγίδα που αυτή η έλλειψη ανοίγει.

Εξάλλου, τα λιγότερα κλικ περιέργειας εγγυώνται πως όποιος παραμείνει εδώ, όλο και κάτι χρήσιμο θα κρατήσει μετά που θα έχει φύγει, μιας και απουσιάζουν στατικές ή κινούμενες πιασιάρικες εικόνες τραγωδιών, σερβιρισμένες με την πρόφαση της επικαιρότητας που όσο χρόνο και χώρο και να καλύπτουν, αμέσως μετά καταλήγουν στον κάδο ανακύκλωσης του εγκεφάλου.

Μόνο που παρά την κατάληξη τους εκεί δεν διαγράφονται ποτέ και οδηγούν το πρόσωπο να συνηθίσει να επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία, τρεφόμενο, ακόμη και στην παρακολούθηση της επικαιρότητας είτε με σκουπίδια, είτε αποδεχόμενο τις «βρόμικες», στον βωμό των κλικς, τακτικές στον τρόπο που ένα γεγονός παρουσιάζεται.

Γι αυτό δεν έχουν «κλικαδόρικους» τίτλους όσα γράφω (απαντώ τώρα έμμεσα και στον φίλο Βασίλη που φιλοξενεί αναδημοσιεύοντας άρθρα, αναρτήσεις και tweets μου στο Makpres και μου λέει κατά καιρούς «σου άλλαξα τον τίτλο στην αναδημοσίευση γιατί αλλιώς δεν θα το διαβάσει κανείς» LOL) στο δικό μου μπλογκ.

Γι αυτό και τέτοιου τύπου επικριτικά άρθρα μου, ακόμη κι αν δημοσιευθούν σε «πρώτο χρόνο» δεν «εμπλουτίζονται» με εικόνες-βίντεο του γεγονότος που τα πυροδοτεί. Αυτά δηλαδή που πουλάνε στη μάζα.

Γι αυτό και αν πάρω screenshot την καρτέλα με τα προσχέδια, παραμένει ακόμη εκεί, από το 2018, τρία χρόνια μετά, άρθρο που ξεκίνησε από εικόνες κακής χρήσης της ΛΕΑ γιατί είχε/έχει απόλυτη σύνδεση με ένα τραγικό γεγονός που έχει ανυπολόγιστες συνέπειες (οικονομικές, σωματικές και κυρίως ψυχολογικές) για χιλιάδες ανθρώπους.
Όλους όσους σχετίζονται με τους εκατό (και πλέον) νεκρούς στις πυρκαγιές εκείνης της χρονιάς στην Αττική.

Και δεν μπορώ να αποφασίσω πότε θα είναι ο χρόνος κατάλληλος να τις χρησιμοποιήσω σαν παράδειγμα, έστω και αν θα ήταν ένα χρήσιμο μάθημα που σε μια αντίστοιχη κατάσταση στο μέλλον θα μπορούσε να σώσει ζωές.

Θέλει προσπάθεια όμως το να διδαχτούμε και να καλλιεργήσουμε αυτό το προτέρημα ώστε να κάνουμε όσο το δυνατόν λιγότερα και πιο ανώδυνα ατοπήματα πάνω σε αυτό το θέμα.

Ο καθένας μας καθημερινά, μοναδικός δάσκαλος του εαυτού του μέχρι να εκπαιδευτούν μαζικά οι ενήλικες που έρχονται πρώτοι σε επαφή με παιδιά (γονείς, νηπιαγωγοί, δάσκαλοι) ώστε να μπορούν να το διδάξουν/μπολιάσουν.

Για να φτάσουμε σε ένα μέλλον που δεν θα ρίχνουμε το διαδίκτυο προσπαθώντας να βρούμε έστω και μια εικόνα ανάμεσα από κάποιο πόδι να δείχνει έναν Δανό ποδοσφαιριστή τη στιγμή που χαροπαλεύει, απλά και μόνο για να ταΐσουμε ευκαιριακά -και με κακή σε συστατικά περιέργεια– τα μάτια μας, τροφή που είναι μια από τις αιτίες (αλλά ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα) της ψυχικής μας λιμοκτονίας.

Υ.Γ.
Όσο για τον τίτλο, όπως δεν ξέρουμε να θρέψουμε τον εαυτό μας με τη ψυχική βιταμίνη Ε, την ενσυναίσθηση, έτσι, παρά τις απόλυτα ιδανικές συνθήκες, δεν ξέρουμε (επί της ουσίας) να θρέψουμε τον οργανισμό μας με βιταμίνη D.

Περιμένουμε οι περισσότεροι για παράδειγμα το καλοκαίρι μόνο για καμιά ηλιοθεραπεία (κι αυτή όχι της προκοπής) και από Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο δεν αφήνουμε ούτε το κεφάλι εκτεθειμένο, μη γνωρίζοντας πως είναι κάτι που «καταναλώνεται» από τον οργανισμό μας αλλά και χωρίς τη γνώση πως αρκεί να βλέπει ο ήλιος τα μπράτσα μας ένα δεκαπεντάλεπτο τη μέρα για να συνεχίσει το σώμα να συνθέτει χημικά αυτήν την τόσο σημαντική για την υγεία μας ορμόνη.
https://www.drtsoukalas.com/min_apofigete_ton_ilio_afto_to_kalokairi-su-55.html

Και καταλήγουμε για παράδειγμα να έχουμε λιγότερη από τους βόρειους Δανούς που όταν βλέπουν ήλιο πανηγυρίζουν σαν να πήραν το Euro.