Monthly Archives: Αύγουστος 2021

Γιατί ξαφνιάζεσαι;

Φωτογραφία από sippakorn yamkasikorn από το Pixabay

Στο παρακάτω βίντεο δεν χωράνε λόγια.
Ούτε προσωποποιημένα -λόγω συναισθηματικής φόρτισης- χάσταγκς που στοχεύουν σε ένα πολιτικό και χάνουν το δάσος.

Με αφορμή όμως τις βαθύτερες σκέψεις που γεννά αυτό, και παρόμοιες, χωρίς βιντεοσκόπηση στιγμές, είναι που πρέπει να χτιστούν ικανοί πολίτες που θα τροφοδοτήσουν και το πολιτικό σύστημα με ικανό προσωπικό και όλοι μαζί να προστατεύσουν έναν μελλοντικό παππούλη σαν κι αυτόν να μην έχει ως καλοκαιρινή καθημερινότητα να φοβάται μην καεί το σπίτι του ούτε ως χειμωνιάτικη καθημερινότητα να βλέπει με αγωνία τα σύννεφα και να φοβάται μη του πάρουν τα ρέματα το σπίτι.

Ένα σύστημα που -ακόμη καλύτερα- δεν θα έχει παππούδες σαν αυτόν γιατί προτού φτάσει σε αυτή την ηλικία θα έχει την ικανότητα ως πολίτης να δημιουργήσει μια δημόσια διοίκηση και έναν κρατικό μηχανισμό που θα έχει φροντίσει οι φυσικές καταστροφές να είναι η εξαίρεση στα δελτία ειδήσεων και δεν θα καταλήγει να κλαίει αγκαλιά με μια δημοσιογράφο.

Πολίτες ικανούς να σκέπτονται πρώτα από όλα που δεν θα αποθεώνουν μια ρεπόρτερ γιατί είναι άνθρωπος ενώ λίγες μέρες πριν αποθέωναν κάποια δίποδα που έδειραν μια συνάδελφο της.

Ακόμη κι αν ο χι σημερινός παππούλης έχτισε κάτι εκεί που δεν πρέπει ή το διατηρεί με τρόπο που δεν πρέπει. Δεν ήταν λαμόγιο, μια στέγη πάνω από το κεφάλι του ήθελε και δεν θα τον δικάσουμε, ούτε θα μπούμε στο πονηρό τριπάκι που δεν οδηγεί πουθενά, να ψάχνουμε ποιος έχει την αρχική ευθύνη.

Εσύ όμως που είσαι ενεργός ή μεγαλώνεις στο σήμερα δεν έχεις δικαιολογία να λες πως δεν ξέρεις ή δεν γνωρίζεις τι συμβαίνει και τι φταίει.
Δεν έχεις δικαιολογία να μην ζητάς να υπάρξει ένα κράτος που να κάνει οτιδήποτε προληπτικό μπορεί ώστε να μη χάσει αυτή τη στέγη.

Και επειδή όλοι γνωρίζουμε δεν έχουμε δικαιολογία αν δεν αρχίσουμε να το αλλάζουμε όλο αυτό, αλλάζοντας οι ίδιοι πρώτα όσα αρνητικά και μειονεκτήματα κουβαλάμε ως πολίτες.

Εσύ για παράδειγμα που θα τύχει να διαβάσεις αυτό το κείμενο, όταν είσαι χαλαρός με τη παρέα σου και δεν πιέζεσαι εγωιστικά σίγουρα λες -και σωστά- πως έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει ως σύνολο.
Όπως έχουμε και την παιδεία, την υγεία, δημόσιο που μας αξίζει κοκ.
Πως γίνεται λοιπόν να περιμένεις να έχουμε -ως εκ θαύματος- ικανούς Έλληνες πολιτικούς και ικανό ελληνικό κράτος;

Γιατί ξαφνιάζεσαι που η πυροσβεστική αποστολή μιας χώρας που θεωρούσες ανέκδοτο (Ρουμανία) φαντάζει σαν απόβαση εξωγήινων, με την επίδειξη οργάνωσης και τεχνογνωσίας και τις πρακτικές της;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που όλες οι αρμοδιότητες για τις πυρκαγιές, ακόμη και τις δασικές πέρασαν το 1998 στην πυροσβεστική υπηρεσία και από τότε καίγεσαι κάθε χρόνο και περισσότερο γιατί ανίδεοι πολιτικοί και γαλονάδες στέλνουν πυροσβέστες να προσπαθούν -ηρωικά αλλά και τόσο μάταια- να αντιμετωπίσουν δασικές πυρκαγιές σαν αστικές;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που η φωτιά για παράδειγμα στη Θάσο τον Αύγουστο του 1989 σταμάτησε από μερικούς μάχιμους ντόπιους γνώστες και Πομάκους εθελοντές δασοπυροσβέστες με αντιπυρκαγιά και τώρα δεν ακούς για χρήση αυτής της μεθόδου;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που αντιπυρικές ζώνες δεν δημιουργούνται και όσες είχαν δημιουργηθεί δεν συντηρούνται αφού η παραπάνω εξέλιξη έκανε τα δασαρχεία άλλη μια κλασική δημόσια υπηρεσία χωρίς ουσιαστικά καθήκοντα και με το κλασικό αίσθημα ευθυνοφοβίας που διακρίνει έναν απορροφημένο από το σύστημα δημόσιο υπάλληλο που ασχολείται απλά με χαρτιά, σφραγίδες και υπογραφές και ξαφνιάζεσαι που δεν μπορεί να φτάσει ένα πυροσβεστικό όχημα εκεί που θα μπορούσε να παλέψει με καλύτερους όρους το πύρινο θηρίο;

Γιατί δεν ξαφνιάζεσαι που χρειάζονται αιώνες γραφειοκρατικής διαδικασίας να κόψεις μερικά δέντρα δημιουργώντας ασφαλή ζώνη γύρω από το σπίτι σου αλλά και που δεν κάνεις ούτε όσα μπορείς με ξερόχορτα, θάμνους κλπ και δεν παλεύεις να το αλλάξεις/να αλλάξεις και ξαφνιάζεσαι μετά πόσο γρήγορα καίγεται;

Δεν ξαφνιαζόμαστε ως σύνολο με αυτά που πρέπει και ξαφνιαζόμαστε με πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα όταν είναι πολύ αργά ή όταν τα βλέπουμε σε άλλους γιατί πολύ απλά είμαστε ένα κομμάτι από το παζλ του συστήματος και δεν μπορούμε να δούμε τι κουβαλάμε πλάτη μας και τον τρόπο με τον οποίο αυτό δημιουργεί προβλήματα, όπως δεν μπορούσε να δει ο Καραγκιόζης την καμπούρα του.

Έναν ικανό πολιτικό είχες (ικανό γιατί ήρθε από το εξωτερικό, αν ήταν μεγαλωμένος εδώ δεν θα ήταν ικανός γιατί πολύ απλά δεν θα είχε τις βάσεις για αυτό) ενώ ήσουν στα σπάργανα ως κράτος και ως κοινωνία, τον Καποδίστρια.

Και επειδή δεν είχες την διορατικότητα-εκπαίδευση ως λαός να δεις τι ήθελε να κάνει, όχι μόνο επέτρεψες να καλλιεργηθεί κλίμα που οδήγησε στη δολοφονία του αλλά επέτρεψες να επικρατήσουν όλα όσα ήθελε να αποβάλλει.

Αποτέλεσμα αυτών, σε αυτή την περίοδο των διακοσίων σχεδόν ετών, να έχει ριζώσει ένα σύστημα που ακόμη και αν υπάρχει ένας άλλος «Καποδίστριας» εκεί έξω, δεν έχει την δυνατότητα, όχι να κάνει πράγματα, ούτε και να έρθει.

Όπως λοιπόν δεν είναι θέμα προσώπων, δεν μπορεί κάποιος να πιστεύει πως είναι θέμα ιδεολογιών.
Όχι όταν όλες τους πλέον έχουν δοκιμαστεί και με απόλυτη άνεση παράτησαν ταμπέλες, σημαίες και λόγια παχιά στην είσοδο της εξουσίας και προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις του συστήματος μέσα στο οποίο λειτουργούν.

Μας αρέσει λοιπόν αυτό που έχουμε;
Αν όχι, το χτυπάμε συνολικά, σοβαρά και βαθιά, αλλάζοντας ο καθένας τον εαυτό του ως πολίτη και διδάσκοντας τους απογόνους του να μην κάνουν τα ίδια λάθη ώστε να μην καλλιεργήσουν το ίδιο αρρωστημένο σύστημα που έχουμε εμείς και όχι με πιασιάρικα, εφήμερα χάσταγκς.

Δύσκολο και χρονοβόρο και δεν μας αρέσει αυτό γιατί πέρα από το ότι ίσως δεν ζούμε να δούμε τι έγινε (και ποιος κάθεται τώρα να κάνει ατομική επανάσταση για τους άλλους και να μην ζει κιόλας να δει να μαζεύει likes, καρδούλες και τα σχετικά);

Δύσκολο και χρονοβόρο και δεν μας αρέσει γιατί πρέπει ο καθένας να κάτσει να σκεφτεί από μόνος του και να το προσαρμόσει στις ιδιαιτερότητες της δικής του ζωής και καθημερινότητας (και έχουμε μάθει να μας προσφέρουν τις λύσεις στο πιάτο, ασχέτως αν πρόκειται για επαγγελματίες πολιτικούς και οι λύσεις τους είναι απλά ξύλινος λόγος διακοσμημένος με αυτά που μας αρέσουν να έρχονται σε επαφή με τα αυτιά μας);

Δύσκολο και χρονοβόρο και θέλει όλα τα παραπάνω;
Και η αναγέννηση του καμένου δάσους δύσκολη και χρονοβόρα είναι!

Όποιος το χωνέψει αυτό, καλώς.
Όταν το χωνέψει ικανός αριθμός πολιτών τότε θα χωνευτεί σιγά σιγά αυτό το σύστημα και θα ετοιμαστεί ένα άλλο.

Όποιος δεν θέλει να το χωνέψει ή είναι τόσο βλάκας που δεν μπορεί να συλλάβει όλα τα παραπάνω, ας συνεχίσει να ψάχνει ανάμεσα στους περιφερόμενους πολιτικούς μάγους με τις ταμπέλες τις σοσιαλιστικές, τις αριστερές, τις πατριωτικές και όποιες άλλες παράγει –ανάλογα τη ζήτηση– η πολιτική βιοτεχνία της χώρας.

Πολιτική βιοτεχνία, ούτε καν βιομηχανία, που ξέρει να ζει μόνο με ξένες επιδοτήσεις και δάνεια και να κλείνει πρόχειρα τα στόματα ταΐζοντας με έκτακτα επιδόματα μια κοινωνία που έμαθε/αποδέχτηκε να ζει με αυτά, αντί ανάπτυξης.

Στην τελική, μιας και είναι και μόδα, όσοι δεν θέλετε, άντε και #γαμηθείτε…

Μωρότερος Μορύχου

Φωτογραφία από nir_design από το Pixabay

Δεν μαθαίνει ο Έλληνας.
Δεν μαθαίνει γιατί δεν ξέρει πως.

Δεν μιλάω για τα κομματόσκυλα και τα κομματοπρόβατα.
Αυτά έχουν μάθει σε ένα μαντρί, δεν θέλουν καν να προσπαθήσουν να δουν έξω από αυτό και περιφέρουν την κομματική μιζέρια τους και τα κομματικά τσιμπούρια τους μεταξύ τους και σε όποιον πάει να τα πλησιάσει.

Με τον πράσινο, αρρωστημένα μεταλλαγμένο ήλιο τους, τον ταιριαστό, συμβολικά μαύρο κι άραχνο «μπλε» πυρσό τους, την πονηρά δήθεν πολυσυλλεκτική σημαιούλα τους, τα προϊστορικά, στον 21ο αιώνα σφυροδρέπανα τους, και -όταν χρειάστηκε- τα κεκαλυμμένα ναζιστικά σύμβολα τους.

Αυτοί είναι καμένα χαρτιά.
Λιγνίτης, πετρέλαιο, βιοντίζελ, συσσωρευτές ενέργειας και άνεμος στα πανιά αυτού του αίσχους που λέγεται πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, με τις κρατικές και κοινωνικές προεκτάσεις του.

Μιλάω για τον ακομμάτιστο που ξέρει μεν πως είμαστε μέρος του παζλ αυτής της κατάστασης αλλά για χι λόγους αρνείται να το παραδεχθεί ανοιχτά και κρατάει πίσω τις εξελίξεις.

Μιλάω και για τον ακομμάτιστο αλλά μπερδεμένο από την αδυναμία του να συλλάβει γιατί έχουμε αυτό που έχουμε και δεν μπορεί να βγάλει την πολιτική του σκέψη εκτός του πεδίου που του προσφέρεται.

Για τον παγιδευμένο στο πολιτικό σύστημα που πηγαίνει -από έλλειψη παραδοχής και έλλειψη επιλογών αντίστοιχα- σαν μπαλάκι από τον έναν στον άλλο (πλέον το σύστημα παίζει μπάλα με τρεις στην κεντρική σκηνή, έναν σκούπα από πίσω αλλά όταν χρειάστηκε είχε κάλυψη και στα δυο άκρα και δυο-τρεις στον πάγκο για τους γκρινιάρηδες της κερκίδας), μιλάω.

Που τη μια καίγεται με τον έναν και τον βρίζει, την άλλη πνίγεται με τον άλλον και τον καταριέται και δεν αντιλαμβάνεται πως αυτός τους εναλλάσσει στην εξουσία γιατί ασχολούμενος κάθε φορά με τον έναν, ξεχνάει και αφήνει στην άκρη όσα έκανε ο προηγούμενος.

Και κάθε φορά τρίβει τα χέρια του ο ένας από αυτούς και βάζοντας τα κομματόσκυλα του να γαβγίζουν και τα πρόβατα του να βελάζουν για να αυξήσει την οχλοβοή και την αναταραχή ετοιμάζεται σαν λύκος ανάμεσα σε ελεύθερα αλλά αναποφάσιστα ή μπερδεμένα πρόβατα-ψηφοφόρους να εξαργυρώσει την χρυσοψαρικού τύπου οργή (τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη που δεν ξεπερνάει τους τρεις μήνες, απόλυτα ταιριαστή με την μνήμη των πολιτών όσον αφορά τους πολιτικούς) της κοινωνίας ως η μόνη επιλογή.

Αυτό γιατί ο ακομμάτιστος Έλληνας, παύλα πρόβατο, παύλα ψηφοφόρος, δεν μαθαίνει γιατί δεν έχει την ικανότητα ως πολιτικό ον να μάθει. Τελεία και παύλα.

Αν μπορούσε να μάθει, σε κάθε περιστατικό θα έβριζε τους πάντες και σε κάθε σκηνικό καταστροφής θα κατηγορούσε με τρόπο ξεκάθαρο που να μην αφήνει παρερμηνείες και δυνατότητες οικειοποίησης της οργής του και τους προηγούμενους, νυν υποψήφιους επόμενους.

Αν μπορούσε να μάθει, θα γινόταν για λίγο αδάμαστο πολιτικό θηρίο και πρώτα θα κατασπάραζε (πολιτικά) τα κομματόσκυλα της όποιας αντιπολίτευσης που θα ερχόταν να σιγοντάρουν δίπλα του και μετά θα έπνιγε (πολιτικά πάντα) τα πρόβατα που θα βέλαζαν διαφημίζοντας το δικό τους μαντρί ως σημείο ρίψης της ψήφου αντίδρασης.

Αν μπορούσε να μάθει, πρώτα θα γκρέμιζε το μαντρί που περιμένει πρώτο στην αναμονή και μετά θα πετούσε τα πολιτικά πτώματα μπροστά στο κυβερνών ως προειδοποίηση τι θα πάθει και αυτό αλλά και όποιο άλλο λειτουργεί εκ του ασφαλούς εντός και γύρω του συστήματος.

Αν μπορούσε να μάθει, θα έδειχνε πως διδάχτηκε από τα λάθη του και παρ’ όλη την όποια δική του μικρή πολιτική ποιότητα, θα έδινε ένα μάθημα και μήνυμα σε όλο το πολιτικό σύστημα πως του αξίζει κάτι –έστω λίγο– καλύτερο και εκείνο θα αναγκαζόταν να συμπλεύσει (όσο αυτό είναι δυνατόν) μέχρι να προκύψουν καλύτερες και πιο ολοκληρωμένες (ως πολίτες και πολιτικοί) γενιές.

Αν μπορούσε αλλά δεν μπορεί.
Η ικανότητα του φτάνει μόνο για να στοχεύει αυτόν που βλέπει μπροστά του και γι αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει έστω και λίγο πιο πέρα από το βαλτωμένο πολιτικό σύστημα.
Ούτε σε οπτική, ούτε σε σκέψη, ούτε σε πράξεις.

Με τη γελοία (πολιτικά) καραμέλα «ε, αφού αυτοί κυβερνάνε τώρα, ποιους να βρίσω;» που δείχνει μωρότερο Μορύχου πολίτη που δεν του αξίζει τίποτα καλύτερο.

Και μένει κάθε φορά στο εύκολα χειραγωγήσιμο «γαμιέσαι» αντί για το πυροκλαστικό για όλους τους ποτάμι του «γαμιέστε»…

Αυτή είναι η ψυχρή πραγματικότητα που τόσο ειρωνικά κατακαίει απ’ άκρου εις άκρον την χώρα και καταπνίγει την όποια πιθανότητα ουσιαστικής βελτίωσης μας ως κοινωνία και ως (παράγωγο της) κράτος.

Διαστημικές μπάζες από παντού

Φωτογραφία από mohamed Hassan από το Pixabay

Το Λουξεμβούργο επέβαλε πρόστιμο ύψους 746 εκατομμυρίων ευρώ στην Amazon για παραβίαση του κανονισμού GDPR όσον αφορά στη διαχείριση από την εταιρεία των προσωπικών δεδομένων των πελατών της.

Η Amazon πάλι από την πλευρά της δεν ισχυρίζεται πως δεν το έκανε, απλά διαφωνεί με το ύψος του προστίμου και το θεωρεί υπερβολικό γιατί ενώ σύμφωνα με τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης το πρόστιμο μπορεί να φτάσει το 4% των εσόδων του παραβάτη, το ποσό που της επιβλήθηκε αντιστοιχεί -όπως λέει η ίδια- στο 4,2 των εσόδων της για το 2020.

Δεν την πείραξε δηλαδή που την έπιασαν να παραβιάζει τον κανονισμό κάτω από τον οποίο οφείλει να λειτουργεί όπως όλοι, ούτε καν ενδιαφέρεται να ξοδέψει χρόνο για να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τα έξτρα όπως θεωρεί σύμφωνα με τους δικούς της υπολογισμούς 37,5 εκατομμύρια από τα 18.5 δις έσοδα την ενόχλησαν.

Αν έλειπαν αυτά μπορεί να μην το έκαναν και θέμα μιας και -όσο κι αν φαντάζει υπερβολικό- με «έξυπνη» χρήση των παρανόμως χρησιμοποιούμενων δεδομένων, τα άμεσα και έμμεσα έσοδα μιας εταιρείας, πολύ περισσότερο μιας εταιρείας σαν την Amazon, μπορούν να υπερκαλύψουν το ποσό του προστίμου.

Σαν κάτι μεγάλα κλαμπ που δεν έχουν πρόβλημα να στέλνουν τον αυτοφωράκια στο τμήμα και να τρώνε πρόστιμα και σφραγίσματα τριών ημερών για φορολογικές παραβάσεις γιατί αυτά αποτελούν ψιχία των εσόδων από την μέχρι τότε έκνομη δραστηριότητα τους.

Εξάλλου εδώ και πολλά χρόνια, από την άνοδο της Google που διέγνωσε πρώτη τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά της (σε αντίθεση με τη Yahoo που αν και έπαιζε χωρίς αντίπαλο δεν διάβασε σωστά τις εξελίξεις και έμεινε πολύ πίσω) και μετέπειτα του Facebook που πάτησαν πάνω στην άνθιση του διαδικτύου, αυτό που έχει ανεκτίμητη αξία είναι τα δεδομένα που διακινούμε όλοι εμείς μεταξύ μας.
Δεν ξόδεψε για πλάκα η Google όσα χρειάστηκε για να αναπτύξει τους αλγόριθμους και τους χάρτες της ούτε πλήρωσε το Facebook όσα κοστίζουν δεκατέσσερις από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Ευρώπης για την αγορά μιας εφαρμογής ανταλλαγής μηνυμάτων.

Αυτό επειδή η σε ψηφιακή μορφή επικοινωνία και η ουσιαστική εκμηδένιση χρόνου και απόστασης δίνει τεράστιες δυνατότητες σε αυτού του είδους το προϊόν (τα δεδομένα) και στους ιδιώτες για εμπορική εκμετάλλευση.

Φαντάζεστε τον Harry Selfridge, το 1909 να έχει λαδώσει τον προϊστάμενο του ταχυδρομείου ώστε να ανοίγει τα γράμματα που αντάλλαζαν οι πελάτισσες του και να βλέπει αν μπορούσε να συγκεντρώσει δεδομένα από σχόλια για τις αγορές τους, από συζητήσεις μόδας κλπ;

Παρεμπιπτόντως, όποιος δεν έχει δει την σειρά που βασίζεται στη ζωή του (την είχε δείξει και η ΕΡΤ) να ψάξει να την δει γιατί είναι εξαιρετική.

(Fun fact: Την έχει το Amazon TV του Τζεφ Μπέζος).

Για μια τέτοιου είδους συγκέντρωση-επεξεργασία δεδομένων θα χρειαζόταν απίστευτη κατανάλωση χρόνου, χρήματος και ανθρωπίνων πόρων, κάτι που διέθετε μόνο ένας κρατικός μηχανισμός.

Έτσι, παρόλο που ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν πραγματικός οραματιστής και ο πρώτος που έκανε τα πολυκαταστήματα κάτι περισσότερο από απρόσωπα καταστήματα με προϊόντα, τα μετέτρεψε σε τόπους συνάντησης με θεματικές βιτρίνες, διαδραστική διαφήμιση, τμήμα καλλυντικών με δοκιμή προϊόντων και όλα όσα έχουν υιοθετήσει από τότε και μέχρι σήμερα όλα όσα ακολούθησαν, δεν είχε τον τρόπο να πάει όλο αυτό ένα επίπεδο πιο πάνω.

Γιατί μπορεί με όλα αυτά που δημιούργησε να μπορούσε να αναλύει την συμπεριφορά των πελατών του εντός του καταστήματος αλλά δεν είχε τρόπο να παρακολουθεί τους πελάτες του εκτός αυτού ώστε να μελετήσει σε βάθος την προσωπικότητα τους ως καταναλωτικά όντα και να προσαρμόσει ακόμη πιο εύκολα και καλύτερα το πολυκατάστημα του για δυνητικούς μελλοντικούς πελάτες.

Πέρα από το γεγονός πως ακόμη κι αν είχε καταφέρει να το κάνει, ένα γράμμα εκείνη την εποχή μπορεί να έκανε πολλούς μήνες να φτάσει στον προορισμό του και στην πορεία να άλλαζαν τα γούστα του παρακολουθούμενου προσώπου ή ακόμη-ακόμη και να πέθαινε.

Προβλήματα που δεν είχε φυσικά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός που όμως δεν ενδιαφερόταν να ανοίγει αλληλογραφία και να διαβάζει π.χ σχόλια μόδας για τα καπέλα της βασίλισσας (εκτός κι αν πρόδιδαν πολιτικές πεποιθήσεις) ώστε να πουλάει προϊόντα αλλά να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα πολιτικά πιστεύω των πολιτών του.
Επίσης δεν τον απασχολούσε και πολύ ακόμη και αν κάποιος πέθαινε αφού με περισσή ευκολία μεταβίβαζε (λες και οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι κληρονομικό χαρακτηριστικό) το συμπέρασμα που έβγαζε από το εκάστοτε δεδομένο που συνέλεγε στους συγγενείς και στους απογόνους του ατόμου.

Το πρόβλημα αυτό λοιπόν που είχε ο Σέλφτιτζ και ο κάθε μιμητής του εκείνης της εποχής αλλά και όλοι μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν το έχει ο κάθε Μπέζος της σημερινής.

Για τις εταιρείες του 21ου αιώνα αυτό λύθηκε με την έκρηξη του ίντερνετ γιατί έδωσε τα εργαλεία να παρέχουν με το αζημίωτο τα μέσα στον κόσμο να μοιράζεται και να επικοινωνεί «δωρεάν» σε πραγματικό χρόνο προσφέροντας σε αυτές δεδομένα προς επεξεργασία.

Κάτι που εφόσον υπόκειται σε κανόνες είναι θεμιτό και χρήσιμο εάν και εμείς χρησιμοποιούμε και διαμορφώνουμε το διαδίκτυο και ως σε κάτι παραπάνω από ένα μέσο διασκέδασης.

Αυτούς τους κανόνες είναι που ήρθε να επικαιροποιήσει η GDPR, για όσες εταιρείες δραστηριοποιούνται και στην ΕΕ.

Που επειδή είναι σχεδόν αδύνατο (αν όχι τελείως) ακόμη και για πολίτες με παραπάνω από επιδερμική σχέση με το αντικείμενο να εξετάζουν έστω και σε εντελώς τυπικό βαθμό αν τηρείται, ανέλαβαν οι μηχανισμοι των κρατών να παρακολουθούν τους…παρακολουθητές προς προστασία των παρακολουθουμένων.

Ιδιαίτερα τώρα που τα πολιτικά πιστεύω όσον αφορά την έγνοια που έχει για αυτά ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός και τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι ένα απλό ανέκδοτο όσον αφορά το εξουσιαστικό κομμάτι του εκάστοτε συστήματος αφού αυτά ξεφτιλίζονται με ποικίλους τρόπους όταν ένας πολιτικός σχηματισμός έρχεται την εξουσία.
Όπως συνέβη για παράδειγμα και με το κόμμα που εκπροσωπεί στα λόγια την αριστερά στην Ελλάδα και που ο ρόλος του ήταν να παραμένει στην αντιπολιτευτική πλευρά για να μην καεί για το σύστημα.
Αναγκάστηκε όμως εκ των πραγμάτων να κυβερνήσει, ήταν η πιο τρολ διακυβέρνηση από δημιουργίας του ελληνικού κράτους και πλέον όλοι (εκτός από εκ γενετής νοητικά υστερούντες και Γκρούεζες που ζουν χάρη στα κόμματα) έχουν καταλάβει πως στην εξουσία οι ταμπέλες πάνε περίπατο.

Με αυτό ως δεδομένο όλα τα κράτη έχουν την δυνατότητα να ρίξουν ικανούς πόρους τους στη παρακολούθηση των εταιρειών όχι τόσο από ανιδιοτέλεια για την προστασία των πολιτών τους αλλά γιατί πλέον αυτές είναι οι δυνητικοί «εχθροί» τους.

Αυτό επειδή τα δεδομένα που αποκτούν/διαχειρίζονται και ο έλεγχος που αποκτούν τις κάνει να μοιάζουν σαν κράτη εν κράτει και κανένας κρατικός μηχανισμός δεν θέλει κάτι/κάποιος να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη από αυτόν. Ακόμη και σε κάτι που φαινομενικά δεν τον ενδιαφέρει.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα του προστίμου για κακή χρήση προσωπικών δεδομένων, η αντίδραση της εταιρείας είναι απλά θέμα τύπων, του στιλ οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Πρόστιμο που μπορεί να μπήκε και σε εντελώς θεωρητικό επίπεδο, χωρίς στοιχεία, για να εισπραχθούν για παράδειγμα με πλάγιο τρόπο φορολογικά έσοδα μιας και εταιρείες αυτού του μεγέθους ξέρουν να αποφεύγουν φορολογικές υποχρεώσεις.

Που ακόμη και έτσι η κάθε Amazon δεν μπαίνει στον κόπο να αμφισβητήσει την κατηγορία μιας και πράγματι κάνει «σκοτεινή» χρήση των δεδομένων και ξέρει πως κρατώντας -μια στο τόσο- οικονομικά/ηθικά ικανοποιημένους τους ελεγκτές της μπορεί να συνεχίσει και να κερδίζει πολλά περισσότερα από όσα φαινομενικά χάνει.

Πως το είπε -αυτολεξεί- ο Μπέζος όταν πήγε τη διαστημική του βόλτα; «And then I also I wanna thank every Amazon employee and every Amazon customer cause you guys paid for all this».