Monthly Archives: Μαρτίου 2021

Κακόβουλο Android λογισμικό στοχεύει χρήστες με νοοτροπία Windows

Πάρα πολλοί χρήστες έχουν πλέον τα κινητά τους ως την μοναδική συσκευή που χρησιμοποιούν για τις διαδικτυακές τους περιηγήσεις.
Είτε αφορά τα κοινωνικά δίκτυα, είτε να ακούσουν μουσική και να δουν ταινίες, είτε να χρησιμοποιήσουν GPS πλοηγό όταν ταξιδεύουν.

Πάρα πολλοί όμως από αυτούς ήρθαν από τον κόσμο των Windows όπου το 90% των καλών προγραμμάτων που έπρεπε να εγκαταστήσουν για να κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα τα έβρισκαν με αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Πήγαιναν σε διάφορες ιστοσελίδες, κατέβαζαν το εκτελέσιμο (.exe) του λογισμικού που ήθελαν, το έτρεχαν, τα Windows τους ζητούσαν επανεκκίνηση του υπολογιστή και όταν αυτός άνοιγε πάλι το πρόγραμμα που κατέβαζαν είχε κολλήσει πάνω στο σύστημα.

Με αυτόν τον τρόπο όμως που κολλούσε ένα καθόλα νόμιμο και ασφαλές πρόγραμμα μπορούσε να κολλήσει και ένα μη ασφαλές.
Ή κάποιο που αρχικά ήταν ασφαλές αλλά στην συνέχεια έπαυε να είναι.

Γι αυτό έκαναν θραύση τα antivirus όμως αυτά λειτουργούν σε γενικές γραμμές όπως και τα εμβόλια.

Πρέπει να κυκλοφορήσει/διαδοθεί πρώτα ένας ιός για να ενημερωθούν οι λίστες τους και να φτιάξουν αντιιικό αχρείο που να τον αντιμετωπίσει.
Ή αν ήταν ένας ιός που λειτουργούσε διαφορετικά από τους υπόλοιπους, ξεφεύγοντας από το σύνηθες πρότυπο συμπεριφοράς που τα προγράμματα προστασίας έχουν σχεδιαστεί να ανιχνεύουν περνούσε κάτω από τη μύτη και του καλύτερου antivirus.

Προγράμματα (τα ασφαλή και νόμιμα) που μιας και είχαν μεν προσκολληθεί πάνω στο σύστημα αλλά δεν ήταν μέρη του επίσημου λειτουργικού ζητούσαν σε διάφορες φάσεις να κάνουν ατομική ενημέρωση ή την έκαναν αυτόματα γιατί κατά την εγκατάσταση οι χρήστες είχαν τικάρει κάποιο κουτάκι που θα έκανε τη ζωή τους πιο…εύκολη με το να μην τους απασχολούν τέτοια…πεζά πράγματα όπως να δώσουν άδεια για την ενημέρωση.

Μέσω αυτής της διαδικασίας που επαναλαμβανόταν αμέτρητες φορές είχαν εθιστεί και στον βλακώδη (Windows logic) τρόπο που εγκαθιστά κανείς πράγματα στον υπολογιστή του αλλά και στη νοοτροπία να αποδέχονται οτιδήποτε τους ζητούνταν από τα δεκάδες αναδυόμενα καρτελάκια που έσκαγαν μύτη στην οθόνη, πατώντας μηχανικά (γιατί σύντομα τους έσπαζαν τα νεύρα) ΝΑΙ/YES.

Γι αυτό και σε διάφορα διαδραστικά πειράματα πάρα πολλοί χρήστες πατούσαν YES ακόμη κι όταν το καρτελάκι έλεγε κάτι του τύπου:
«Θέλετε να εγκαταστήσετε το παρακάτω κακόβουλο λογισμικό;«.
Γιατί από ένα σημείο και μετά έπαυαν απλά να δίνουν σημασία σε αυτά, δεν διάβαζαν καν τι έλεγαν και ήθελαν απλά να τα ξεφορτώνονται όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Προγράμματα που άλλα ήταν επί πληρωμή, άλλα δωρεάν και άλλα που κανονικά θα έπρεπε να πληρώσουν τα έβρισκαν σε κάποιο site που κάποιος ψαγμένος και καλά φίλος τους είχε πει πως μπορούν να τα βρουν «σπασμένα» και να τα «χαίρονται» τζάμπα.

Το ότι 8 στις 10 φορές αυτός ήταν κάποιος ασχετούλης που κάποιος άλλος τον είχε καθοδηγήσει ή απλά έτυχε και έπεσε πάνω σε αυτή τη διαδικασία και μετά το έπαιζε γκουρού στους πιο άσχετους δικούς του φίλους μπολιάζοντας τους με μια ηλίθια νοοτροπία που διαδόθηκε και έγινε το σήμα κατατεθέν των χρηστών της μικρομαλακής (το δεύτερο συνθετικό κάνει αυτόματα συνειρμό με το πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για τις πράξεις του) σε συνδυασμό με τον αστείο (σε επίπεδο ασφάλειας) σχεδιασμό του λειτουργικού ήταν οι βασικές αιτίες της τόσο μεγάλης άνθισης και εξάπλωσης των κακόβουλων λογισμικών.

Τρόπος και νοοτροπία που δεν αποκτάται στον κόσμο του Linux γιατί πέρα από το γεγονός πως το λειτουργικό έρχεται έτοιμο με οτιδήποτε πρόγραμμα χρειάζεται ο μέσος χρήστης (από σουίτα office μέχρι πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας εφάμιλλο του Photoshop) όποιο άλλο πρόγραμμα θέλει/χρειάζεται ο χρήστης υπάρχει σε επίσημα αποθετήρια της κάθε διανομής.

Σκεφτείτε το σαν μια μεγάλη κεντρική αποθήκη με κουτιά γεμάτα προϊόντα που για να μπουν εκεί κάθε κουτί ανοίγεται και ελέγχεται σε βάθος και αποκτά επίσημο πιστοποιητικό ασφαλείας.

Έτσι ο «πελάτης» ξέρει πως οτιδήποτε ψωνίσει είναι απόλυτα ασφαλές προς χρήση και πολύ σπάνια να ξεφύγει κάτι και αν ξεφύγει θα είναι για λίγο.
Ξέρει επίσης πως κανένα πρόγραμμα δεν θα του ζητήσει ενημέρωση εκτός του κεντρικού συστήματος αφού όλα προέρχονται από την επίσημη αποθήκη.

Έτσι λειτουργεί και το Linux-Android που η συντριπτική πλειοψηφία έχει στο smartphone ή/και tablet της.

Χιλιάδες προγράμματα διαθέσιμα στην επίσημη αποθήκη του (αποθετήριο) το PlayStore που για να μπουν εκεί έχουν ελεγχθεί ενδελεχώς από το anti-malware λογισμικό της Google.

Προγράμματα που και αφότου μπουν εκεί σαρώνονται για πιθανές αλλαγές στον κώδικα τους, κάτι που ελαχιστοποιεί την πιθανότητα να κυκλοφορήσει κακόβουλο λογισμικό και στις ελάχιστες φορές που αυτό γίνει η αντίδραση έρχεται σχεδόν άμεσα.

Γι αυτό δεν χρειάζονται antivirus στο Android για εκείνον που ακολουθεί την φιλοσοφία του συστήματος και που στις διαδικτυακές του εξορμήσεις δεν πηγαίνει σε αμφιβόλου ποιότητας τοποθεσίες αφού ακόμη και τσόντες να θέλει να δει υπάρχουν πολλοί ιστότοποι απόλυτα ασφαλείς.

Κάπου εδώ όμως έρχεται ο χρήστης ο μπολιασμένος με την νοοτροπία Windows (λόγω της χρήσης τους) ή απλά ο αδαής που το παίζει έξυπνος (ούτε το 10% των κατόχων κινητών δεν ξέρει να παραμείνει ασφαλές λειτουργώντας εκτός του επίσημου σχεδιασμού του λειτουργικού) που είτε δεν αρκείται σε όσα υπάρχουν στην επίσημη αποθήκη είτε βρίσκει/του βρίσκουν κάτι εκτός και ακολουθώντας τυποποιημένα βήματα χωρίς να αντιλαμβάνεται πλήρως τι σημαίνουν αυτά για την ασφάλεια του εγκαθιστά προγράμματα ανοίγοντας (και πολλές φορές αφήνοντας τα ανοιχτά) παράθυρα στους απέξω.

Και εκεί έξω δεν περιμένει μόνο η Μαρία και ο Τάκης αλλά και ο κακοποιός που ψάχνει ευάλωτα συστήματα για να τους επιτεθεί.

Όσοι λοιπόν εγκαθιστάτε (κακώς) προγράμματα στο κινητό σας εκτός του PlayStore της Google, έχοντας απενεργοποιήσει για τον λόγο αυτό (δεν γίνεται αλλιώς) βασικές δικλείδες ασφαλείας του Android λειτουργικού σας τότε καθόλου απίθανο να έχετε κολλήσει ένα νέο κακόβουλο λογισμικό (trojan horse) που λειτουργεί σε stelth mode και μπορεί να υποκλέψει τα πάντα.

Εφαρμογή που κατά 90% θα έχει ζητήσει να αποκτήσετε πρόσβαση ως root (διαχειριστής συστήματος) άρα θα έχει και αυτή πρόσβαση στον πυρήνα του και εφόσον είναι μολυσμένη ή μολυνθεί στη πορεία θα αποκτήσει τις ίδιες ελευθερίες και ο ιός.

Ο συγκεκριμένος δούρειος ίππος μπορεί να κλέψει σχεδόν κάθε είδους δεδομένο που θα διακινηθεί ή θα βρει αποθηκευμένο στη συσκευή και ο νοών νοείτω.

Αν λοιπόν η εκτός PlayStore εφαρμογή που έχετε εγκαταστήσει σας ζήτησε (ή σας ζητήσει στο μέλλον) να εγκαταστήσει μια εφαρμογή ενημέρωσης συστήματος (Update App) κατά 99,9% έχει μολυνθεί από τον συγκεκριμένο δούρειο ίππο που οι ερευνητές της Zimperium έχουν ανακαλύψει.

Κακόβουλο πρόγραμμα που κρύβει ακόμη και το εικονίδιο του οπότε αν παρατηρήσετε την παραπάνω ύποπτη συμπεριφορά, ενημερώσεων εφαρμογών που δεν φαίνονται στο PlayStore, μόνο με factory reset μπορείτε να είστε απόλυτα σίγουροι πως το ξεφορτωθήκατε.

Θα πρέπει φυσικά να εγκαταστήσετε ξανά παιχνίδια και λοιπές εφαρμογές αλλά ο κόπος σας ίσως σας διδάξει να υιοθετήσετε σωστή φιλοσοφία χρήστη και όχι ιούς.

πηγή είδησης:
https://techcrunch.com/2021/03/26/android-malware-system-update

Το σχέδιο των λοιμωξιολόγων.




Τελικά το σχέδιο των λοιμωξιολόγων πέτυχε.
Είχαν από την αρχή συλλάβει την παρακάτω ιδέα που την υλοποίησαν με ένα αριστοτεχνικά εκτελεσμένο σχέδιο.

Μην νομίζεις λοιπόν πως τυχαία έκαναν τις αλλοπρόσαλλες και πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενες τοποθετήσεις τους.
Δεν ήταν που άρχισε να τους γυαλίζει η εικόνα τους στο γυαλί αλλά που άρχισαν να εξυφαίνουν το σχέδιο τους.
Το οποίο τώρα πλέον είναι απόλυτα ξεκάθαρο.

Με το που κόντεψε να μηδενίσει ο ιός τον περασμένο Μάιο αγχώθηκαν και το σκέφτηκαν κάπως έτσι:

-Θα αρχίσουμε να κάνουμε ηλίθιες προτάσεις, κάποια στιγμή ο κόσμος θα σιχαθεί τις φάτσες μας και όποιες προτάσεις μας πάρουν τη μορφή μέτρου περισσότερο από ότι φοβάται τον κορωνοϊό και θα αρχίσει να τις ακυρώνει στη πράξη από αντίδραση και μπούχτισμα.
Έτσι, όταν θα ανοίξουν οι κλειστές δραστηριότητες θα φτάσουμε να έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες πραγματικά κρούσματα και με αυτά ως εφαλτήριο θα οδηγηθούμε γρηγορότερα στην ανοσία της αγέλης.

-Θα πούμε π.χ. να ανοίξει ο τουρισμός (μην εξαφανιστεί και τελείως ο ιός που έπεσε σε μηδενικά ποσοστά) αλλά μετά θα πούμε στους δικούς μας πως φταίνε γιατί πηγαίναν και εκείνοι στις παραλίες και κόλλησαν από τους ξένους που τον έφεραν μαζί τους.

Μετά, όταν φτιάξουμε ξανά καλή βάση ιικού φορτίου, θα πούμε για παράδειγμα να κλείσει πάλι το λιανεμπόριο γιατί αν μπεις σε ένα κατάστημα 40 τ.μ να δοκιμάσεις και να πάρεις μια μπλούζα κολλάει ενώ αν μπεις στο μίνι μάρκετ να πάρεις κονσέρβες δεν κολλάει.

-Μπορούμε επίσης να πούμε να κλείσει ξανά η εστίαση γιατί κολλάει ακόμη και αν κάθεσαι έξω σε τραπεζάκι.

(Τραπεζάκι είπα; Καρέκλα, κάθονται στα τραπέζια οι άνθρωποι; Δεν κάθονται. Φυσικά αυτό έχει ξεκαθαρίσει εδώ και πολλές δεκαετίες χάρη στον Νίκο Σταυρίδη και στον Γιάννη Γκιωνάκη αλλά καλό είναι να το θυμόμαστε.)



Θα κολλάει λοιπόν αν καθίσεις να πιεις τον καφέ σου έξω στην καρέκλα ενός καφέ ή να φας το μπιφτέκι σου παρέα με τον κολλητό σου που θα κάθεται απέναντι σου σε μια ταβέρνα αλλά δεν θα κολλάει αν καθίσεις να πιεις μια μπύρα έξω στο παγκάκι μια πλατείας, δίπλα δίπλα με την παρέα σου.

Μετά όμως θα πούμε πως θα κολλάει και εκεί και θα διώχνουμε τον κόσμο που θα πηγαίνει να βρίσκεται/κάθεται μέσα στα σπίτια.
Μπορούμε επίσης προτείνουμε και απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας για να σιγουρευτούμε πως όσοι πάνε κάπου θα βρίσκουν αφορμή στο νυχτερινό πρόστιμο για να κάθονται περισσότερες ώρες μαζί.
Ειδικά τα Σ/Κ που θα κάθονται και οι περισσότεροι από τους λίγους που θα εξακολουθούν να δουλεύουν, μπορούμε να τους κλείνουμε και από πιο νωρίς μέσα.

Μετά θα τους πετάξουμε κι ένα η παραμονή μιας οικογένειας μέσα στο σπίτι, την οποία εμείς εξαναγκάσαμε να κλειστεί μέσα, είναι παράγοντας ενδοοικογενειακής μετάδοσης και που θα πάει, θα τους κάνουμε να πάρουν όλοι, αν όχι τα βουνά, τους δρόμους.

Σιγουράκι πως θα αρχίσουν να την πέφτουν και στους αστυνομικούς, θα αρχίσουν οι τελευταίοι να δυσανασχετούν που γίνονται σάκος του μποξ και θα φτάσουμε στην ολοκλήρωση του σχεδίου μας.
Θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να μας αναγκάσει να πούμε πως αναγκαστικά πρέπει να ανοίξει η αγορά γιατί δεν πάει άλλο με τα αναγκαστικά μέτρα.

Μέχρι όμως να γίνει αυτό θα έχουν κολλήσει εκατοντάδες χιλιάδες και έτσι θα αποκτήσουμε πολύ πιο εύκολα την ανοσία της αγέλης.
Γιατί δεν είμαστε χαμένοι στη μετάφραση και στα μονοπάτια της δημοσιότητας αλλά επιστήμονες, κατέληξαν.
Και κατέληξε όλη η φάση σαν το ανέκδοτο που οι μπογιατζήδες κάνουν διάγνωση στον ασθενή γιατί έτυχε να τους ρωτήσει.

Αν το είχαν σκεφτεί κάπως έτσι θα είχε εξήγηση όλο αυτό που έχουμε ζήσει από την άνοιξη και μετά.

Θα ήταν απλά μια παραδοχή πως δεν μπόρεσαν να σκεφτούν το απλό.
Πως όταν έχεις την τύχη να φτάσεις σε μηδενικά κρούσματα κρατάς κλειδωμένη την χώρα με όλες τις εντός συνόρων δραστηριότητες ανοιχτές (εσωτερικό τουρισμό, εσωτερικές μετακινήσεις, εσωτερική αγορά κλπ) και απλά περιμένεις πότε θα μπορείς να ξεκινήσεις το εμβολιαστικό πρόγραμμα.

Εμβολιαστικό πρόγραμμα που ήταν σίγουρο πως θα έρθει γρήγορα γιατί μιλάμε για παγκόσμια πανδημία που έχει γονατίσει την παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα και όσο θέλει να λήξει ο χι Κώστας, ο χι Τζον, η χι Κλαούντια που παίζουν την οικονομική τους επιβίωση σε τριψήφια και τετραψήφια μηνιαία νούμερα άλλο τόσο θέλουν να λήξει και ο Σώρρος, ο Γκέιτς, ο Μπέζος και όλοι όσοι μιλάνε καθημερινά μόνο με δις, οπότε ήταν αναμενόμενο να πέσουν τεράστια ιδιωτικά κονδύλια στην μελέτη του ιού και την εξεύρεση εμβολίων.

Που με τους «ασφαλείς» Έλληνες πολίτες να βλέπουν τι γίνεται στις άλλες χώρες, σε συνέχεια όσων έγιναν και την περασμένη άνοιξη σε αυτές, η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης θα γινόταν ομαλά, σε βάθος χρόνου και χωρίς «θυσίες» και με την έλευση των εμβολίων το ποσοστό που θα ήθελε να εμβολιαστεί θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από όσο είναι τώρα.

Θα ήμασταν επίσης –πρώτη φορά στα χρονικά- ένα κράτος που θα είχε βάλει τα γυαλιά σε όλη την Ευρώπη, σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας και όχι μόνο στην αρχή.
Όχι μόνο κάνοντας αυτό που είμαστε αντικειμενικά πολύ καλοί είτε παίζοντας μπάλα στο Euro είτε με τους γείτονες (άμυνα) όπως συνέβη στη πρώτη φάση αλλά κάνοντας και δημιουργικό παιχνίδι, σε δεύτερο στάδιο, έχοντας κλέψει λόγω της τέλειας άμυνας τις εντυπώσεις και με το γήπεδο μπροστά μας ανοιχτό.

Αντί γι αυτό χάσαμε την μπάλα αφήνοντας (βολικά ίσως) τις αποφάσεις για τις πάσες και την προώθηση του παιχνιδιού να λαμβάνονται από ειδικούς γιατρούς που θα έπρεπε απλά να κοιτάνε τα ιατρικά δεδομένα, αρνούμενοι ακόμη κι αν τους ζητούνταν να μιλήσουν για κάτι εκτός του αντικειμένου τους, αφήνοντας τις προτάσεις και τις αποφάσεις για την συνολική αντιμετώπιση της πανδημίας σε αυτούς που πρέπει να τις παίρνουν.
Είτε αυτούς που εκλέγονται είτε αυτούς που σαν ειδικοί τοποθετούνται (πρέπει να τοποθετούνται) σε τέτοιες θέσεις από τους πρώτους.

Με τίποτα όμως δεν είναι ειδικός για να προτείνει πως να λειτουργήσει η αγορά ένας λοιμωξιολόγος, όπως δεν είναι ειδικός να πει σε έναν λοιμωξιολόγο πως να αντιμετωπίσει τα περιστατικά γρίπης που φτάνουν με τα φορεία στις εντατικές ένας συγκοινωνιολόγος.

Δεν μπορεί ο γιατρός αντί να αντιμετωπίζει θύμα τροχαίου που τραυματίστηκε γιατί πέρασε με κόκκινο να κάνει στατιστικές αναλύσεις κυκλοφοριακής μορφής για τον δρόμο εκείνο προτείνοντας να μπει οπωσδήποτε φανάρι.
(Απλοϊκά παραδείγματα για να γίνουν πιο εύκολα κατανοητά.)

Κι ενώ με κληρονομιά την πρώτη φάση μπορούσαμε να μην κάνουμε όλα αυτά, κάναμε ο,τι ακριβώς και οι άλλες χώρες καταλήγοντας σε ένα αντίστοιχο με αυτές αποτέλεσμα και δεν αναφέρομαι σε νούμερα και αριθμούς αλλά στη γενικότερη εικόνα.

Φτάνοντας στο ηλίθιο σημείο να μην υπάρχει άλλη επιλογή από το να ανοίξουμε την οικονομία γιατί είμαστε ένα βήμα από την οικονομική καταστροφή με το χρώμα στον χάρτη της πανδημίας να μην πρέπει να είναι βαθύ κόκκινο αλλά μαύρο σαν κατράμι.
Ενώ, εμείς από όλες τις χώρες της Ευρώπης (με βάση την εικόνα του Μαΐου), μπορούσαμε να φτάσουμε στο σήμερα με το χρώμα παντού να είναι πράσινο με μια κλειδαριά που να το κλειδώνει ανάλογα με τους εμβολιασμούς κάθε νομού.

Με τους λοιμωξιολόγους να επιμένουν να δέχονται να χωρίς δισταγμό να γελοιοποιούνται/εργαλειοποιούνται (εθίστηκαν πλέον στη δόξα της προβολή
του ειδώλου τους, γι αυτό) συνεχίζοντας τις εμφανίσεις τους και ξεκινώντας να μιλούν για ατομική ευθύνη και άλλα τέτοια τζανκ φουντ σκέψης.

Γιατί η ατομική ευθύνη είναι πλέον ένα μικρής διατροφικής αξίας φαγητό με όλες αυτές τις ηλίθιες, αποτυχημένες συνταγές που προηγήθηκαν ενώ θα μπορούσε να περάσει ως αξιόλογο πιάτο αν είχε σερβιριστεί ως συνοδευτικό της σωστής αντιμετώπισης που μπορούσαμε να ακολουθήσουμε και που αναφέρθηκε παραπάνω.

Αν το κάναμε, οι μόνοι που δεν θα εργάζονταν στο σύνολο τους (πάλι θα εργάζονταν αρκετοί από αυτούς αφού θα υπήρχε ο εσωτερικός τουρισμός) θα ήταν οι απασχολούμενοι στον τουρισμό και τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για επιδόματα (η αγαπημένη λέξη του Έλληνα που έφτασε να την σιχαθεί -προσωρινά φυσικά- μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού) σε όλες τις εργασιακές ομάδες θα είχαν ξοδευτεί με πιο χρήσιμο τρόπο.

Για την αγορά ράπιντ τεστ για παράδειγμα που θα γινόταν δωρεάν και καθημερινά ώστε να ελεγχθεί απόλυτα η όποια εσωτερική εμφάνιση του ιού.

Ράδιο…φονικός Διαμαντόπουλος


Το να συμφωνείς ή να διαφωνείς προσωπικά με τις θέσεις ή την οπτική κάποιου είναι φυσιολογικό.

Να θες να τον ακούσεις ακόμη πιο φυσιολογικό γιατί η πολυφωνία είναι ζωτικός παράγοντας στην διεύρυνση του γνωστικού ορίζοντα και τη γέννεση σκέψης μέσω του φωτισμού και περιοχών που ίσως αγνοούμε, όπως ο ήλιος είναι απαραίτητος πέρα από τον φωτισμό του κόσμου μας και για την φωτοσύνθεση που μας επιτρέπει να ζούμε ποιοτικότερα.

Να είσαι όμως δημοσιογραφικός σταθμός και να απολύεις τον δημοσιογράφο για να μην εκθέσει (και εκτεθεί φυσικά, θετικά ή αρνητικά) ένα γεγονός με την προσωπική του δημοσιογραφική-ανθρώπινη, προσωπική ματιά είναι φυσικό μόνο αν εξυπηρετείς -συνολικά ως μέσο- πληρωμένη γραμμή/δημοσιογραφία.

Υπάρχουν ΜΜΕ που το δηλώνουν ευθαρσώς, υπάρχουν μέσα που το δηλώνουν εμμέσως πλην σαφώς, πως είναι φερέφωνα (κόμματος ή ομάδας) και απευθύνονται εξαρχής σε κοινό που αφήνει δίπλα στο ηχείο την κομματική/οπαδική του ταυτότητα.
Δικαιολογημένα και αυτά, δικαιολογημένοι και οι ακροατές/τηλεθεατές/αναγνώστες τους.

Όταν όμως σταθμός που θέλει να δηλώνει (πλέον) πάνω από κόμματα και κυβερνήσεις δείχνει Γκεμπελικό πρόσωπο όπως έκανε το Ράδιο Θεσσαλονίκη μέσω του διευθυντή-ιδιοκτήτη του Στέφανου Διαμαντόπουλου στη περίπτωση του Κωνσταντίνου Τσακίρη, τότε δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

Μάλιστα, πέρα από σκοτεινή απόφαση που παραπέμπει σε άλλες εποχές και πρακτικές, προσβάλει όλους τους πολίτες της Θεσσαλονίκης που δεν φοράνε κανενός τις παρωπίδες και μπορούν να είναι δυνητικά ακροατές του Ράδιο Θεσσαλονίκη.

Προσβάλει τους πάντες γιατί θεωρεί πως δεν έχουν την αντιληπτική ικανότητα να ξεχωρίσουν μια σωστή από μια λάθος θέση και δεν τους αφήνει να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα, ακόμη και μέσα από ένα αιρετικό (ας το πούμε έτσι χάριν συζήτησης αφού δεν το διαβάσαμε, ακούσαμε, είδαμε για να ξέρουμε) ρεπορτάζ.

Το Ράδιο Θεσσαλονίκη, με το να διώξει τον Κωνσταντίνο Τσακίρη για να μην ακουστεί ένα ρεπορτάζ, προσβάλει την ίδια την πόλη στην οποία εκπέμπει και που την χρησιμοποιεί στο δεύτερο συνθετικό του.

Δημοσιογράφος που χαρακτηρίστηκε αναρχικός, σαν την ταμπέλα φασίστας που κολλάνε κάποιοι με περισσή ευκολία σε ανθρώπους όταν θέλουν να τους σιωπήσουν με φασιστικό τρόπο.

Με τη διαφορά πως δεν υπάρχει δημοκρατικότερο από το να είσαι αναρχικός με την ορθή έννοια της μη αποδοχή μονόπλευρης-παγιωμένης οπτικής, μη αναγνώριση πολιτικής αυθεντίας σε κανέναν και τίποτα, διαρκής κριτική σε οτιδήποτε στραβό το σύστημα παράγει, αγάπη για την απλή μορφή της δημοκρατίας, απέχθεια και μηδενική ανοχή απέναντι στη βία ως μέσο επιβολής κλπ.

Με την παραπάνω έννοια και όχι αυτή του μπαχαλάκια με την βοήθεια (ακούσια ή εκούσια, αγνά παραπλανημένη ή παραπλανητικά αγνή) του οποίου αλλοίωσαν σχεδόν από την αρχή στη συνείδηση της κοινής γνώμης τον όρο και έκαναν ευκολότερη τη χρήση παρωπίδων και προκατασκευασμένων, κονσερβοποιημένων θέσεων, σκέψεων, απόψεων που κρατάνε άκοπα το πλήθος σε κάθε είδους μαντρί.

Και αν τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο τον χαρακτήρισαν ελαφρά τη καρδία απλό παραγωγό (γιατί ως τέτοιο τον είχαν δηλωμένο για να παράγουν ζωντανές διαφημίσεις παρακάμπτοντας με τρικ τον νόμο) αλλά και αναρχικό με την κακή, επικρατούσα έννοια για να τον μειώσουν και να του αφαιρέσουν πέρα από τη φωνή του και την αξιοπιστία αυτής με την προσφιλή μέθοδο της λασπολόγησης του στα ερτζιανά της πόλης εκμεταλλευόμενοι το verba volant, όποιος θα επιχειρούσε κάτι τέτοιο για αυτό το μπλογκ (ή να του κολλήσει κομματική ταμπέλα) απλά θα με διασκέδαζε με τις δεκάδες φορές που θα τον γελοιοποιούσα ανατρέχοντας στα 193 (με αυτό) άρθρα που έχω γράψει, κάνοντας χρήση του scripta manent.

Προσωπικά λοιπόν, ως ανεξάρτητος, αυτόνομος, σεβόμενος σε απόλυτο βαθμό τον εαυτό μου ως ακροατή/τηλεθεατή/αναγνώστη πολίτης-μονάδα αυτής της πόλης δηλώνω (όση σημασία και δύναμη μπορεί να έχει αυτό) πως δεν πρόκειται να ακούσω να ακούσω/επισκεφτώ/χρησιμοποιήσω ποτέ ξανά, κανένα από τα ειδησεογραφικά και μη ραδιόφωνα και άλλα μέσα/εταιρείες που ανήκουν στον Όμιλο εταιρειών ΡΑΔΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Α.Ε. ή που έχει συμμετοχή ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας δημοσιογράφος και τα οποία -σύμφωνα με επίσημα/δημόσια στοιχεία- είναι:
Ράδιο Θεσσαλονίκη 94.5
Ερωτικός FM 94.8
rthess.gr
thessnews.gr
gooddeals.gr

Υ.Γ.
Το πρώτο βίντεο-σχόλιο του Κωνσταντίνου Τσακίρη:



H απάντηση του σε όσα ειπώθηκαν στον αέρα μετά το πρώτο βίντεο:

Αστυ(α)νομία ώρα μηδέν…

Αστυνομικός, πέρυσι, μέρα μεσημέρι σε ένα νησί, «έδερνε» ένα Smart γιατί έτσι…
«Tι, νομίζεις πως είσαι έξυπνο, ε, Άρπα την εξυπνάκια».
Ίσως πάλι να είδε τον εαυτό του στον καθρέπτη που έσπασε και δεν του άρεσε η εικόνα.

Αστυνομικός, χθες αργά το βράδυ στην Αθήνα, δικάβαλο σε μηχανάκι, κοπάνησε ένα παρκαρισμένο όπως περνούσαν, σπάζοντας το πίσω δεξί φανάρι.
«Τι δουλειά έχεις έξω στο δρόμο τέτοια ώρα; Τι, είσαι αυτοκίνητο; Αντιμιλάς κι από πάνω, Φά’ την για να μάθεις».
Μπορεί πάλι να έβγαζε το άχτι του γιατί κρατήθηκε και δεν κοπάνησε κάποιον πολίτη που βγήκε μετά τις εννιά με τον σκύλο του ξεχνώντας να στείλει μήνυμα.

Στα πιο σοβαρά, αστυνομικός, πριν λίγες μέρες, στην Κοζάνη, χτυπούσε δεμένο σκύλο ισχυριζόμενος πως του επιτέθηκε (!) και μετά επέστρεψε και στη πρώτη ευκαιρία άρχισε να τον χτυπάει πάλι με σφυρί.
Μετά, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν με αυτό που έκανε, οι συνάδελφοι του παρακαλούσαν να μην γίνει μήνυση για να μη χάσει την δουλειά του.
Όπως θα έκαναν και οι συνάδελφοι των άλλων δυο αστυνομικών αν κινδύνευαν με σοβαρή τιμωρία.

Είναι πραγματικά καιρός η πολιτεία να βγάλει από τη δύσκολη θέση αυτόν τον νευραλγικό διάμεσο οργανισμό μεταξύ κράτους και πολίτη.

Η λύση απλή όσο και αναγκαία.
Να περάσουν από πραγματική, σοβαρή, ψυχιατρική εξέταση από ανεξάρτητη αρχή που θα δημιουργηθεί για αυτόν ειδικά τον σκοπό, αυτοί που ήδη υπηρετούν.

Αν συμβεί αυτό, τολμώ να εικάσω πως θα μείνει χωρίς στολή ένα ποσοστό κοντά στο 20%.
Ας το κάνουν όμως προτού πάρει η μπάλα και τους ευσυνείδητους και χωρίς ψυχιατρικά προβλήματα που πραγματικά επιτελούν έργο, βγάζοντας τους από την συναισθηματικά δύσκολη θέση να «εναντιωθούν» στην (κακώς εννοούμενη αλλά παγιωμένη σε κάθε υποομάδα της ελληνικής κοινωνίας) συναδελφική αλληλεγγύη.

Πρέπει να το κάνουν γιατί δεν μιλάμε π.χ. για δημοσιογράφους που κρατάνε ένα λαμόγιο για πρόεδρο, ούτε για μια οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική ομάδα που είναι εσωτερικό της ζήτημα να μπορεί να έχει την -σε γενικές γραμμές- χαμηλή ποιότητα που επιλέγει ή που της αξίζει να έχει.

Μιλάμε για ένα βασικότατο τμήμα κάθε ευνομούμενης πολιτείας που λόγος ύπαρξης του είναι η καθημερινή επαφή με τον πολίτη στο πλαίσιο της διατήρησης της ασφάλειας και της ευνομίας.

Τόσο βασικό που σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου διατηρεί ακόμη και στη γραφή της την άμεση επαφή με την αρχική ελληνική λέξη-έννοια της πόλης. Για να μην ξεχνάει κανείς, ποτέ και πουθενά, τον ρόλο που της έχει ανατεθεί και το λειτούργημα που καλείται να υπηρετεί.

Που το αποτέλεσμα της δράσης της, βάσει της αποστολής της, πρέπει να λειτουργεί συγκολλητικά και όχι αποσχιστικά όσον αφορά στους πολίτες και τη συγκεκριμένη υπηρεσία και την αίσθηση που πρέπει να έχουν για αυτή την παροχή-υποχρέωση της πολιτείας προς αυτούς.

Υ.Γ.
Δεν θα γίνουμε ποτέ Αγγλία που βλέπεις ακόμη και μεθυσμένους να διατηρούν μια κάποια συναίσθηση και να υπακούν σε άοπλους αστυνομικούς, αυτό θα απαιτούσε ένα συνολικό, εκ βάθρων ξεκίνημα και χτίσιμο κουλτούρας και δεσμών αλλά επιβάλλεται να ελαχιστοποιηθεί το ποσοστό των ατόμων που δεν έχουν καμία θέση στις τάξεις της αστυνομίας και όσο πιο γρήγορα συμβεί αυτό, τόσο το καλύτερο.

Αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα ξεπεράσουμε το σημείο καμπής όπου το στερεότυπο του αστυνομικού, ο μπάτσος, αντιμετωπίζεται (εκεί που παίρνει να αντιμετωπιστεί έτσι, όπως στις δυο πρώτες περιπτώσεις) από την πλειοψηφία με σάτιρα, δίνοντας «χώρο» στους σωστούς-ικανούς να μπορούν να αλληλεπιδρούν σε υγιή βάση μαζί της.

Και αν το ξεπεράσουμε ακόμη και οι καλοί θα αντιμετωπίζονται και από τον πλέον καλόπιστο πολίτη εχθρικά, σαν κοινοί μπράβοι που παρέχουν μια κάποια υπηρεσία γιατί πληρώνονται και μόνο.
Μετά, δεν θα υπάρχει επιστροφή…