Monthly Archives: Μαρτίου 2019

Διαδραστικές παραστάσεις από την εποχή της Τουρκοκρατίας…

IMG_20190321_102732_415

Αποκεντρωμένη Περιφέρεια, Ελλάδα, 2019.
Λιγότερη κίνηση έχει στο πιο κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης εν μέσω εκπτώσεων.
Για πράγματα που σε όλες τις Ευρωπαϊκές -και γενικά σοβαρές ανά τον πλανήτη- χώρες γίνονται εδώ και πολλά χρόνια ηλεκτρονικά.

Που σε εμάς δεν γίνονται ούτε με φυσική παρουσία γιατί μπορεί να λείπει ο ένας από τους δύο υπαλλήλους, να πέφτει και το σύστημα και χαρτάκι προτεραιότητας γιοκ.

Αλλά στη χώρα που έχει μείνει στο δημόσιο που είχαν συστήσει οι Οθωμανοί, κοπανάμε μια νέα ταμπέλα-τίτλο σε μια υπηρεσία-θεσμό-οργανισμό κλπ κι όλα Ο.Κ.

Α! Όλα κι όλα!
Στα βαφτίσια είμαστε πολύ καλοί και με δημιουργική φαντασία.

Στο να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο κράτος που να συντηρεί τη ραχοκοκαλιά του λιποβαρούς σώματος του για να υπηρετεί το άτομο-ιδιώτη-πολίτη, που με τη σειρά του θα το ανταμείβει και θα το προσέχει κι όχι να διατηρούμε ένα απαρχαιωμένης νοοτροπίας κρατικό μηχανισμό που όλοι ιδρώνουν για να σηκώνει η ράχη του όλους όσους είναι γαντζωμένοι πάνω του, είναι που τα χαλάμε

Πως αλλιώς θα εκλέγονται όμως οι περιφερειάρχες (και οι δήμαρχοι και οι βουλευτές που ονειρεύονται να γίνουν υπουργοί κοκ) αν δεν έχουν δημόσιους υπάλληλους να διορίσουν, να χαϊδέψουν, να προωθήσουν;

Να κάνουν (και να κρίνονται γι αυτό) έργο;
Ποιος ανόητος θα διάλεγε το δύσκολο από το εύκολο;
Το YOLO έχουμε σαν σλόγκαν και οι πολίτες και οι πολιτικοί.
Κι αφού ζούμε μόνο μια φορά, τι μας νοιάζει για τους άλλους και το μετά;

Σοβαροί να είμαστε λοιπόν.
Δεν θα πετάξουμε τόση προσπάθεια που έβαλαν εκατομμύρια Έλληνες τόσων γενεών για να χτιστεί/συντηρηθεί το πελατειακό κράτος και να δημιουργεί το σύστημα πολιτικές πυγολαμπίδες που «λατρεύονται» από αδαείς πολίτες, γιατί απλά εκτίθενται στα φώτα των ΜΜΕ και λάμπει η -συνήθως φουσκωμένη από τη καλοπέραση– κοιλιά τους, από τα οφέλη του τριψίματος του πισινού τους στη καρέκλα…

Το μόνο παρήγορο είναι πως μας τελειώνουν σιγά-σιγά οι «έχω μπάρμπα στη Κορώνη» αγράμματοι αγροίκοι που την έβλεπαν εξουσία και όλοι οι υπάλληλοι που συνάντησα (όσες φορές χρειάστηκε να βρεθώ για παράδειγμα στον συγκεκριμένο οργανισμό) διαθέτουν -πλέον- ευγένεια, τρόπους και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ακόμη και σε ένα δημόσιο που μας έμεινε…αμανάτι από την Τουρκοκρατία.

Δεν φταίει αυτό, η νοοτροπία μας σαν πολίτες που έχει μείνει παγιδευμένη στα χρόνια της σκλαβιάς και μας βγάζει τον Καραγκιόζη τα φταίει…

Καραγκιόζη που κρατήσαμε-υιοθετήσαμε από τη Τούρκικη λαϊκή παράδοση, μαζί με όσα κουτοπόνηρα, ψευτό-καταφερτζίδικα μας έχουν φέρει απλά να επιβιώνουμε ως χώρα και λαός (όπως κι εκείνος) και να μην έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα εμπρός από τότε…

Μόνο που ο Καραγκιόζης, ενώ ήταν/είναι μια γλυκόπικρη σάτιρα όλοι γελούσαν/γελάνε χαζοχαρούμενα σαν να έβλεπαν/βλέπουν κωμωδία, χωρίς να βλέπουν τον εαυτό τους ως τον παραγωγό των σκιών…

Γι αυτό κι έχουμε καταντήσει τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, ένα σκοτεινό, άσχημο θέατρο που δεν βγάζει ούτε τα έξοδα του, με τις κάκιστες παραστάσεις που ανεβάζει καθημερινά

Διαδραστικές παραστάσεις σαν αυτή που παρακολούθησαν συμμετέχοντας σήμερα 21/3/19 εκατοντάδες πολίτες-συναλλασσόμενοι.
Παραστάσεις που εμείς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, βοηθάμε να μπορούν να ανέβουν, όπως και όλες τις προηγούμενες.

Που όταν ακούς κάποιες φορές κάποιους να ωρύονται ψάχνοντας τους υπαίτιους, σου έρχεται να τους αρπάξεις και να τους πας μπροστά σε ένα καθρέπτη.
Αν και άδικος κόπος γιατί θα δουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους…

Υ.Γ.
Απλά για την ιστορία η αναφορά της ημερομηνίας, αφού και το 2029 ίδιες καταστάσεις θα βιώνουμε, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε αλλάξει σαν λαός ώστε να παράγουμε άλλους πολιτικούς που θα κάνουν πράξη την εντολή μας για μια εκ βάθρων αλλαγή.

Advertisements

Μπορείς; Δυστυχώς,όχι!

ekloges-dimos-thessalonikis

Edit: 7/5/19
Μια (ακόμη μία) αστεία που ακούει στο όνομα Μαρία Πασχαλίδου, πρόεδρος του ΚΕΔΗΘ, έκανε αυτό που κοντεύει να γίνει συνήθεια ανάμεσα στους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, να πουλάνε αυτούς που τους εμπιστεύονται μια θέση στα ψηφοδέλτια.

Αφού λοιπόν συμφώνησε με τον Λεκάκη και το διαφήμιζε με αναρτήσεις κλπ έκανε μια τσουπ και ξαφνικά βρέθηκε στη παράταξη της Νοτοπούλου!

Και όταν άρχισαν να τη κράζουν έσβησε τις παλιές αναρτήσεις (ίσως και το λογαριασμό της) στο f/b.
http://makpress.blogspot.com/2019/05/facebook.html
Και τέτοια πολιτικά ανήθικα άτομα μπορεί κάλλιστα να ψηφιστούν αφού σπάνια ψηφοφόρος ενδιαφέρεται να μάθει το ποιόν του καθενός. Οι περισσότεροι εξάλλου ψηφίζουν για το έθιμο.

Έτσι, ακόμη κι αν ο άλλος δεν είναι ευρέως αναγνωρίσιμος (π.χ. αθλητής) κάποιες φορές αρκεί ένα επίθετο που θα τραβήξει το μάτι (κι ας μην αξίζει αυτός που το φέρει από θέμα ικανοτήτων ή ήθους) γι αυτό και κάποιες άλλες φορές άτομα που και αξίζουν και έχουν και επίθετο που χτυπάει στο μάτι (π.χ Μάτης) μπορεί να μη τα προσέξουν καν…
Όταν λοιπόν είναι και θέμα τύχης, γιατί να μη πηδάει ο υποψήφιος από παράταξη σε παράταξη για να δοκιμάσει τη δική, του φερόμενος/η ανήθικα;

θα τον ψάξει ή θα τον κρίνει κανείς;

 

Μπήκε κι αυτή λοιπόν στη λίστα των ακατανόμαστων, μαζί με τον πρώην ποδοσφαιριστή τον Αλέξη Αλεξίου που κλώτσησε τον Κυριζίδη, σε μια πόλη που οι πολίτες-ψηφοφόροι θα επιβεβαιώσουν για μια ακόμη φορά το ότι -δυστυχώς- δεν μπορούν…

 

Αρχική δημοσίευση (8/3/19):

Μετά το πολιτικό πτώμα (Ψωμιάδης) και την δέσμευση του να καταργήσει το μοναδικό σωστό που έκανε η διοίκηση Μπουτάρη (πασαλάκια) αντί να δει πως θα κάνει το επόμενο βήμα ώστε να βελτιώσει περαιτέρω τη κατάσταση, άλλο ένα πολιτικό απολίθωμα (Ταχιάος) έκανε επίδειξη της παλαιοκομματικής νοοτροπίας και της έλλειψης πολιτικού ήθους όταν αφορά εκλογές/θέση/καρέκλα.

Και μάλιστα διπλή.
Πράξη πρώτη, έκλεψε υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο από τον Μάκη Κυριζίδη.

Εννοείται με την αγαστή συνεργασία του υποψηφίου που -προφανώς- μετά το πλεύρισμα του από τον εκλεκτό της ΝΔ, αφού στο πρόσωπο του είδε ένα αναγνωρίσιμο άτομο που θα του έφερνε ψήφους (όπως έγινε με τις ευρωεκλογές και τον Ζαγοράκη) πούλησε τον άσημο και επέλεξε αυτόν που θεωρεί πιο σίγουρη οδό προς την εκλογή του, δείχνοντας πόσο λίγο μετράνε γι αυτόν τα προγράμματα και οι θέσεις του κάθε υποψήφιου δημάρχου.

(Ο λόγος για τον Αλέξη Αλεξίου που σε μια χώρα με σοβαρούς πολίτες, γι αυτή του και μόνο τη πράξη θα έπρεπε να θεωρείται σίγουρο πως θα τιμωρηθεί με τη μη εκλογή του).
Πράξη δεύτερη, σε ραδιοφωνική συνομιλία του με τον Γιάννη Μυλόπουλο, όταν νόμισε πως βρίσκεται εκτός αέρα είπε για τον συνομιλητή του «Άσε τον ρε τώρα, γάμησε τον τον μαλάκα χα χα«
Το ηχητικό (από το 9:25):

https://soundcloud.com/user-152996353/0gdcaryxgyay#t=9:25

Τα πράγματα είναι απλά.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως το σάπιο, μέσα σε καινούργια συσκευασία ή απλά με μια καινούργια ετικέτα, παλαιοκομματικό σύστημα θα είναι ελκυστικό στους πολίτες, ακόμη κι αν αφορά τον μικρόκοσμο τους (δημοτικές εκλογές) αυτά θα συμβαίνουν διαρκώς.

Όσο κάποιοι ξέρουν πως ο πολίτης βαριέται να ψάξει, να μάθει, να βρει, να ανακαλύψει μόνος του και στέκεται μόνο σε όσα του πλασάρει το σύστημα, μέσα από ΜΜΕ που άμεσα ή έμμεσα, από επιλογή ή από ανάγκη (π.χ. διαφημίσεις-δωράκια), ακολουθούν συστημικές γραμμές, ακόμη κι αν τον αφορά σε απόλυτο βαθμό τη ζωή του (δημοτικό συμβούλιο) αυτά θα συμβαίνουν συνεχώς.

Παλαιοκομματικό σύστημα που εκ των πραγμάτων επιλέγει αυτούς που το εκφράζουν και αυτούς που εμπιστεύεται πως θα το υπηρετήσουν.
Είτε όταν στρέφεται εντός της δεξαμενής του είτε όταν ψωνίζει από το πανέρι.

Ακόμη κι όταν ξεγελάει τους πολίτες με κάτι που μοιάζει «εξωτικό» όπως έγινε με το τρολ-δήμαρχο, τον Μπουτάρη.

Αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να στηριχθεί από την τότε νέα αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια σημερινή κυβέρνηση.

Που –αυτό είναι που πρέπει να γίνει αντιληπτό από ΟΛΟΥΣ και αφορά ΟΛΟΥΣ τους υποψηφίους που στηρίζουν τα κόμματα εξουσίας– στο πρόσωπο του δεν βρήκε τον καλύτερο για την πόλη αλλά τον ιδανικότερο για να τους δώσει τη νίκη.

Που έφερνε μια νέα εικόνα σε σχέση με τη κλασικό πολιτικό κι ήταν θελκτικός σε όσους -και με το δίκιο τους- αηδίασαν από τους ξύλινους πολιτικούς σαν τον Παπαγεωργόπουλο που άφησε τον δήμο έρμαιο ποντικών και αρουραίων που έφαγαν δεκάδες εκατομμύρια κάτω από τη μύτη του και άμεσα ή έμμεσα τρολάρισαν με τη ψήφο τους.

(Όπως τρολάρισαν για παράδειγμα με τον -ο,τι να ‘ναι- Ψινάκη στο Μαραθώνα.
Κι όταν κάηκε ο κόσμος τον τρολάρισε, όπως τρολάρισε όλους όσους τον ψήφισαν και όταν έκοψε στη μέση τον μαραθώνιο για να περάσει με το αυτοκίνητο του.)

Αλλά πέρα από αυτό το εικονικά καινούργιο και διαφορετικό, μηδέν εις το μηδέν, μηδέν.

Γι αυτό και για όποιον έζησε τη πόλη, ο Μπουτάρης αποδείχθηκε πιο παλιός από τους παλιούς.

Τα παραδείγματα περί της αποδείξεως του παραπάνω, περισσότερα από αρκετά για όποιον δεν φοράει κομματικές παρωπίδες και –σημαντικό– ζει στη πόλη.
(για τους Αθηναίους π.χ. που έβλεπαν την εικόνα που του έφτιαχναν τα ΜΜΕ, ήταν ο καλύτερος όλων)
1) O Μπουτάρης, οι γάιδαροι και τα πρόβατα
2) Ο Τόμας Εντουαρντ Λόρενς και η πλατεία Αριστοτέλους

Όπως πιο παλιά από τους παλιούς αποδεικνύεται και η Νοτοπούλου, που ίσως ξεγελάει κάποιους λόγω ηλικίας. Νεότατη όσον αφορά τη βιολογική της ηλικία, υπερβολικά γριά σαν πολιτικός.

Γιατί κανένα κόμμα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον δήμο.
Το μόνο που ενδιαφέρει είναι η νίκη σαν πλήγμα στο αντίπαλο κόμμα.

Που όλες (χωρίς εξαίρεση) τις φορές καταλήγει να δημιουργεί μια πληγή στη πόλη.
Που κάνει τη καθημερινότητα διαρκώς χειρότερη και έχει δημιουργήσει μια παγιωμένη κατάσταση που βάζει στον πάγο οποιαδήποτε σκέψη του πολίτη για μια καλύτερη επόμενη μέρα.

Γιατί ακόμη και μια καλή ιδέα που εφαρμόζει κάποιος, αν αυτός είναι δεμένος με το παλιό και το σύστημα, η αντίδραση και η μη αποδοχή της γίνεται σχεδόν αντανακλαστικά.
Ακόμη κι αν του δίνει τα εύσημα κάποιος που τον πολέμησε λυσσαλέα για όλα τα άλλα.
https://www.facebook.com/haris.tz/posts/10218822812825273

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μπαίνει στο κάδρο του πολίτη η πόλη αλλά βλέπει το κόμμα που έχει κρεμάσει το πορτραίτο του δημάρχου στον τοίχο του δημαρχείου.

Έχεις λοιπόν την πολιτική αντίληψη σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος πως είναι προς το συμφέρον σου να αφήσεις εκτός της φωτογραφίας της πόλης όλο το πολιτικό σύστημα εξουσίας;

Έχεις την πολιτική ικανότητα σαν δημότης-πολίτης-ψηφοφόρος να αφήσεις εκτός όλους αυτούς και να βάλεις μέσα στο δημαρχείο και το δημοτικό συμβούλιο μόνο νέους και ανθρώπους που δεν είναι κάτω από την ομπρέλα κομμάτων εξουσίας;

Δυστυχώς όχι!

Όπως δεν την είχες και στις εκλογές του ’12 (κι ας είχες δύο κολλητές ευκαιρίες) να αφήσεις εκτός τα μεγάλα κόμματα δημιουργώντας ένα πολιτικό σοκ. Αντί αυτού, δημιούργησες ένα νέο ΠΑΣΟΚ που σαν κυβέρνηση άλλαξε σε ένα δεξιό μόρφωμα και πλέον κοντεύει να μεταλλαχθεί σε ένα απολυταρχικού τύπου καθεστώς…
Αν την έχεις, ιδού ο Δήμος ιδού και το πήδημα που μπορείς να ρίξεις ξεπερνώντας το παλαιοκομματικό σύστημα.


Μπορείς
, έστω εκεί που αφορά τον πυρήνα της καθημερινότητας σου, το δήμο, να αφήσεις εκτός Ψωμιάδη, Ταχιάο, Νοτοπουλού, Βούγια, Ορφανό και το υπόλοιπο κακό συναπάντημα και στις 27 Μαΐου να είναι στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου δημοτικοί σύμβουλοι μόνο από Ρακκά, Κυριζίδη, Ζέρβα, Λεκάκη και όλους τους υπόλοιπους (ψάξε και λίγο, μη το περιμένεις από τα ΜΜΕ, δεν πρόκειται ούτε να τους αναφέρουν, αλλά ούτε και στο πιάτο) και να τους οδηγήσεις να συνεργαστούν και να βάλουν τα φρέσκα μυαλά τους να εργαστούν για το καλό της πόλης;

Αν το κάνεις αυτό, τους αναγκάζεις να αφήσουν μικρο-εγωισμούς στην άκρη (και τα όποια δικά τους κατάλοιπα κομματικής/ιδεολογικής οπτικής) και τους ωθείς να δώσουν τα χέρια για την πόλη. Γιατί εσύ, ο πολίτης-ψηφοφόρος, γιατί εσύ, ο πολίτης-εντολέας τους δείχνεις πως μπορείς να αφήνεις στην άκρη την κομματική ψήφο και να ψηφίζεις για την πόλη.

Γιατί η πόλη δεν ακολουθεί πολιτικές ιδεολογίες.
Δεν είναι ούτε αριστερή, ούτε κεντρώα, ούτε δεξιά.

Το μόνο που μπορεί να είναι μια πόλη είναι όμορφη και ανθρώπινη για τους πολίτες της.

Κάτι που κανένας από τους παλιούς και όσους εναγκαλίζονται με τα κόμματα δεν μπορεί να το προσφέρει, μόνο να το στερεί μπορεί.

Υ.Γ. 1
Για να καταλάβεις τι καθοδηγούμενο φυτό σε θεωρούν, αυτός που έκανε την πιο ουσιαστική αντιπολίτευση στον δήμο ήταν ο Ρακκάς και δεν τον παίζει κανένα ΜΜΕ της πόλης εκτός (και προς τιμήν τους) από το Makpress.
http://makpress.blogspot.com/2016/09/blog-post_676.html
http://makpress.blogspot.com/2019/02/blog-post_0.html

Υ.Γ. 2
Όπως ακριβοδίκαιη και εύστοχη αντιπολίτευση έκανε παλιότερα ο Χρήστος Μάτης κι εσύ απέδειξες τι φυτό είσαι αφήνοντας τον εκτός δημοτικού συμβουλίου.
(Ποιος είναι ο Χρήστος Μάτης, ε;)

Υ.Γ. 3
Τι θα αποδείξεις τώρα;
Στο στοίχημα πάντως το «Μια από τα ίδια» παίζεται στο 1,05 και αν και είναι πολύ μικρό ως ποσοστό, αναμένεται να φορτωθεί τόσο που σε λίγο καιρό θα είναι κλειδωμένο.Στο χέρι σου και στη ψήφο σου είναι να οδηγήσεις τις εταιρείες να χάσουν γιατί θα επιλέξεις αυτούς που δεν υπολογίζουν (ούτε οι εταιρείες ούτε τα κόμματα που και αυτά εταιρείες είναι, που όλες τους στοιχηματίζουν και κερδίζουν στο ότι δεν ξέρεις να διαλέξεις το σωστό)

Μπορείς ρε;

Μη βάζετε φίλτρα στην ιστορία του Ηρακλή σαν να είναι φωτογραφία στο Ιnstagram…

Iraklis-2014

Επειδή κάποιοι μπαίνουν σε συγκινησιακά λανθασμένες οδούς, αναπολώντας υπό λάθος πρίσμα το παρελθόν του Ηρακλή, ένιωσα πως έπρεπε να γράψω ένα άρθρο γι αυτό…

Τελευταία φορά που έγραψα στο μπλογκ για τον Ηρακλή ήταν το 2014 που δυστυχώς δικαιώθηκα και θα είμαι ευχαριστημένος αν το 2019 μπει ένα οριστικό τέλος στη διοικητική (και κατ επέκταση αγωνιστική) ανυποληψία της ομάδας.
Μιας ομάδας που έχει τη δυναμική του ονόματος να βρεθεί εύκολα εκεί που της αξίζει.

Κι αυτό το έδειξε όταν με τα ψέματα (εποχή Παπαθανασάκη) έκανε μια πορεία που κατέληξε στις 20.000 κόσμου στο παιχνίδι των play off με την ΑΕΚ…Επειδή όμως βλέπω πολλούς να αναπολούν εποχές Θεοδωρίδη, με το στερεοτυπικό «ναι αλλά τότε δεν κινδυνεύαμε, ναι αλλά τότε ήμασταν στην Α….» ένιωσα πως πρέπει να γράψω, γιατί είναι λάθος να γίνονται συγκρίσεις του τότε με το σήμερα.

Γιατί βλέπω πολλούς φίλους να αφήνουν το χρόνο να λειτουργεί ως φίλτρο που θολώνει την εικόνα που ανασύρουν από τη μνήμη τους, με αποτέλεσμα να λειαίνονται οι απεικονίσεις και να μοιάζουν όλα ονειρικά και όμορφα.

Εικόνες σαν αυτές που παράγουν όσοι (κυρίως όσες) νιώθουν την ανάγκη να χρησιμοποιούν φίλτρα στο Instagram. Όμορφες αλλά αλλοιωμένες όσον αφορά τη πραγματική εικόνα.

Μπορεί και αυτοί οι φίλοι να το έχουν ανάγκη, να δημιουργήσουν όμορφες εικόνες από το παρελθόν του ποδοσφαιρικού Ηρακλή στο μυαλό τους.
Όταν όμως το παρακάνουν με τα φίλτρα, δεν δημιουργούν μια απλά πειραγμένη ωραιοποιημένη φωτογραφία αλλά κάτι παντελώς ψεύτικο και εκτός πραγματικότητας.

Όπως κάνουν με το να βάζουν στην εξίσωση του θετικού και τον αείμνηστο…

Ο Θεοδωρίδης λοιπόν κληρονόμησε μια έτοιμη ομαδάρα κι αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Μια ομάδα με το καλύτερο κέντρο που πάτησε ποτέ το χορτάρι στα ελληνικά γήπεδα για την οποία όχι μόνο δεν έβαλε λίγο το χέρι στη τσέπη, να πάρει το μοναδικό παίκτη που χρειαζόταν, έναν γνήσιο σέντερ φορ περιοχής και να μαζεύει τίτλους η ομάδα, την είχε σχεδόν πάντα ένα κλικ πίσω από τις θέσεις της Ευρώπης και αντί να βρίσκεται στις κληρώσεις της UEFA σχεδόν κάθε χρόνο, χάριζε ιστορίες δόξας στη κάθε γειτονιά.

Άλλες ομάδες ξεχρέωναν ευρωπαϊκές τιμωρίες στο χαλαρό τερματίζοντας πάνω από τον Ηρακλή όποτε το χρειαζόταν, σε άλλες χάριζε την Ευρώπη σε άκομψα στημένα μπαράζ για δήθεν διαμαρτυρία (γελάνε και οι πέτρες), σε άλλες χάριζε κύπελλα με «απολύσεις» προπονητή ενώ η ομάδα ετοιμαζόταν για τελικό…

Μέχρι και ο -καθόλα συμπαθής- Αθηναϊκός έγραψε μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, την εποχή του Θεοδωρίδη που κάποιοι τον αναπολούν.

Πέτρος Θεοδωρίδης που ήταν και για σειρά ετών αντιπρόεδρος της τότε ΕΠΑΕ-ΕΠΟ και υποτίθεται θα έπρεπε να λύνει και να δένει. Που να μην ήταν κιόλας…

Όταν λοιπόν με εκείνη την σούπερ ομάδα δεν είχε το θάρρος να σε πάει εκεί που εύκολα μπορούσες να πας αλλά προτιμούσε για παράδειγμα λυκοφιλίες με την ΑΕΚ και να σε έχει εκεί που πιο εύκολα μπορούσε, τι ακριβώς νοσταλγούν κάποιοι;

Που πέρα από τη μπαλάρα (με τη κληρονομημένη ομάδα, μη ξεχνιόμαστε) δεν χάρηκες τίποτα από όσα πανεύκολα θα μπορούσες, μέχρι που οι παίκτες εκείνοι άρχισαν να αποχωρούν και άλλοι να πωλούνται (Κωστής, Κωφίδης, Ανατολάκης) χωρίς να αναπληρώνονται (φυσικά και αυτό το έχει κρύψει η συναισθηματική ομίχλη στο μυαλό των περισσότερων εκ των νοσταλγών) και να χάνεις και αυτό το μοναδικό που είχες και σε ξεχώριζε σαν ομάδα.

Κι αν δεν αναγκαζόταν να κρατήσει τον Χατζηπαναγή, για να κρατάει τον κόσμο ναρκωμένο από το όπιο του ποδοσφαιρικού του ταλέντου και να έχει και κράχτη για τον απλό φίλαθλο κόσμο, δεν θα υπήρχε ούτε αυτό να θυμόμαστε.

Δεν θα είχαμε αποκτήσει ούτε αυτόν τον άτυπο τίτλο της πιο θεαματικής ομάδας.
Που όλοι οι αντικειμενικοί ουδέτεροι χαρακτηρίζουν «αδικημένη» από άποψη τίτλων.100% αδικημένη από τη τύχη που από προέδρους με παντελόνια (Ατματζίδης, Περτσινίδης) έπεσε σε ένα τόσο «μικρό» πρόεδρο…

Μέχρι που κατάφερε να τα κάνει όλα να ξεθωριάσουν τόσο πολύ που όχι μόνο δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο τη θέση του, από την οποία έφτασαν να τον σωριάσουν -αγανακτισμένοι από τις διαχρονικές τακτικές του- όχι τίποτα Μάο-Μάο αλλά οι πλέον ήσυχοι και καλόβουλοι -εκείνες τις εποχές- οπαδοί στην Ελλάδα, αλλά πούλησε τον Ηρακλή σαν ταμπέλα βγάζοντας δεκάδες φορές πάνω αυτά που έβαλε όσα χρόνια ήταν πρόεδρος.

Κάνοντας την ομάδα μέρος επιχειρηματικής-κομματικής ανταλλαγής την εποχή του κραχ του Χρηματιστηρίου ανάμεσα στη κυβέρνηση και στον άνθρωπο που εκείνη την εποχή το στήριξε (και τη κυβέρνηση) όσο κανείς άλλος, με τρελές ενέσεις ποσών*, για να μην καταρρεύσει μέσα σε μια μέρα και που δεν είχε κανένα πρόβλημα (όταν από τις διαιτησίες κατάλαβε πως δεν γίνονταν όλα όπως του υποσχέθηκαν και πως έπρεπε να της αφιερώσει πολύ περισσότερο χρόνο γιατί το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι η πιο βρώμικη επιχείρηση όλων, κάτι που προφανώς δεν ήθελε να κάνει) να την ξεφορτωθεί σαν ένα απλό ΑΦΜ.

(Αφού πρώτα σαν σωστός επιχειρηματίας έβγαζε την επένδυση που έκανε με τη πώληση Κωνσταντίνου).

Αυτό πληρώνουμε από τότε, με την συμμετοχική ευθύνη φυσικά ενός ΓΣ επικίνδυνα άβουλου (εκείνες τις εποχές) που δεν μπορούσε να ελέγξει τα του πυρήνα του, πόσο μάλλον να λειτουργεί ως θεματοφύλακας εταιρειών με το σήμα του ημίθεου.

Πληρώνουμε όλη αυτή τη πορεία και το ότι αυτός που κάποιοι θολωμένοι από συναισθηματισμούς αναπολούν σε μετέτρεψε σε ένα απλό ΑΦΜ που άρχισε να περνάει από διάφορα χέρια ανεξέλεγκτα μέχρι που έγινε τοξικό.

Δεν θα αρχίσουμε να λέμε -έστω κι αν φαντάζει απόλυτα ρεαλιστικό- πως με έναν Πετρσινίδη να εξακολουθούσε να κρατά το τιμόνι, πίσω από μια σκιώδη διοίκηση-μαριονέτα, ο Ηρακλής, σαν ομάδα και εταιρεία, θα ήταν εκεί που έπρεπε και μπορούσε, ούτε την πιθανή της εξέλιξη σε διοικητικό επίπεδο, με ένα brand name γεμάτο επιτυχίες και όχι πεταμένες ευκαιρίες.

Όμως μπορούμε να πούμε με απόλυτη σιγουριά πως το ΑΦΜ του συγχωρεμένου Παπαδόπουλου, το χρεώνεται (σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό) ο συγχωρεμένος Θεοδωρίδης που κάποιοι αφελώς αναπολούν…

Κι όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη συνέχεια σε όλα τα παραπάνω, ίσως να έχει ωραιοποιήσει και τη περίοδο της Χούντας, τι να πω…

Κι αυτό δεν είναι θολές αναμνήσεις που κάνουν το παρελθόν να μοιάζει πιο γλυκό και όμορφο (σαν φίλτρο φωτογραφίας στο instagram) αλλά τεκμηριωμένα γεγονότα και η ψυχρή πραγματικότητα…

Υ.Γ.
Όταν η οργανωμένη βάση του Ηρακλή καλεί τον κόσμο να εγγραφεί στον ΓΣ και κάποιοι τοξικοί οπαδοί-φαντάσματα βρίσκουν ευκαιρία να δημιουργούν θεωρίες συνωμοσίας…
(για να καταλάβουμε το γελοίο της θέσης και πραγματικότητα να είναι αυτές θα τις ακύρωνε το ίδιο το κάλεσμα των ….»συνωμοτών» εάν υπάρχει μαζική συμμετοχή της πλατιάς μάζας των οπαδών που δεν ανήκουν στο οργανωμένο κομμάτι)…που σιωπηρά και βολικά τις ασπάζεται η πλειοψηφία, που μεγάλο μέρος της αναπολεί από λάθος οπτική τον Θεοδωρίδη, τότε επαφιόμαστε στη τύχη και μόνο όσον αφορά τη πορεία του Ηρακλή γενικότερα αλλά και του ΑΦΜ σε κάθε εταιρεία που φέρει το σήμα του.

*(όποιος ψάξει τα χρηματιστηριακά αρχεία και δημοσιεύματα της εποχής μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει)