Monthly Archives: Νοέμβριος 2016

Από τα ransomware στα Windows με αγάπη…

Locky ransomware #βάλε_linux
Μια φωτογραφία λένε αξίζει όσο χίλιες λέξεις.
Μπορεί όμως να αξίζει και από μισό μέχρι ένα bitcoin, δηλαδή 345-690 ευρώ.
Όσο δηλαδή ζητάει το ransomware Locky και οι παραλλαγές του, έτσι και σας ξεγελάσει και καταφέρει να κρυπτογραφήσει τα αρχεία σας.

Γιατί όμως φωτογραφία;
Διότι οι black-hat hackers, αυτοί οι χάκερ δηλαδή που αξιοποιούν τις δεξιότητες τους για να κάνουν κακό στους υπόλοιπους και να αποκομίσουν συνήθως οικονομικά οφέλη με παράνομο τρόπο, βρήκαν νέα μέθοδο να διαδώσουν το συγκεκριμένο ransomware.
(Τι είναι ransomware και πως προστατεύουμε τα αρχεία μας από τέτοιες απειλές)

Και ο νέος τρόπος είναι κρυμμένο «πίσω» από φωτογραφίες που μπορούν να κυκλοφορούν ακόμη και στα social media.
http://arstechnica.com/security/2016/11/locky-ransomware-decoy-image-files-boobytrap-facebook-linkedin/

(Πατέρας της ορολογίας-διαχωρισμού blac-hat, white-hat hackers είναι ο Richard Stallman, ο ιδρυτής του κινήματος ελεύθερου λογισμικού και μαζί με τον Linus Torvalds που δημιούργησε τον Πυρήνα Linux, είναι εξίσου το ίδιο σημαντικό πρόσωπο για την τεχνολογική κοινότητα. Που έκανε τον διαχωρισμό αυτό για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους για τον μέσο άνθρωπο που θεωρεί τους χάκερ εγκληματίες. Γιατί η πλειοψηφία όσων ασχολούνται με το hacking χρησιμοποιούν τις δεξιότητες τους για να προσφέρουν και αν έχουν κέρδος είναι με νόμιμο τρόπο. Έρευνα, προειδοποίηση για προβλήματα κλπ)

Μέχρι τώρα το συγκεκριμένο κακόβουλο λογισμικό κυκλοφορούσε καμουφλαρισμένο σαν αρχείο Microsoft Word, που όταν το κατεβάζεις και το ανοίγεις, αν έχεις τις μακροεντολές  ενεργοποιημένες, τρέχει ένα κώδικα που κατεβάζει το κυρίως αρχείο, αν όχι, σου ζητάει να τρέξει κάποιες μακρό-εντολές για να μπορέσεις -και καλά- να το διαβάσεις.

Πλέον έχουν βρει τρόπο να το κρύβουν και σε φωτογραφίες.

Βάζουν λοιπόν τον κατάλληλο κώδικα σε αρχεία εικόνας. Αρχεία που όταν ο χρήστης των Windows κλικάρει για να δει, αυτά κατεβαίνουν στον υπολογιστή του και όταν τα κλικάρει ξανά, με την εκτέλεση του ανοίγματος της εικόνας, εκτελείται και ο κώδικας που κρύβεται από πίσω και….ανοίγει ο δρόμος για να πει bye-bye στα αρχεία του.

Έχει επίσης αναφερθεί πως μπορούν να εκμεταλλευτούν την συνήθεια πολλών χρηστών να δέχονται άκριτα να εγκαθιστούν στον browser τους οτιδήποτε φαίνεται να προέρχεται σαν μήνυμα από αυτόν.

Συγκεκριμένα, στην περίπτωση του Google Chrome τα καμουφλαρισμένα αρχεία και τα κακόβουλα link οδηγούν σε μια σελίδα όπου στον αδαή ή ανυποψίαστο φαίνεται σαν ο Chrome να ζητάει να εγκατασταθεί κάποιο πρόσθετο () σε αυτόν ώστε ο browser του και κατ επέκταση ο χρήστης να μπορεί να δει αυτό που έχει η σελίδα (συνήθως βίντεο) κάτι που πιο εύκολα κάνει, αφού οι περισσότεροι δεν θεωρούν τον περιηγητή τους κομμάτι ακριβώς του λειτουργικού. Μόνο που όταν το εγκαταστήσει, το κακόβουλο πρόσθετο ξεκινάει να κάνει στο παρασκήνιο όλη την βρώμικη δουλειά εν αγνοία του.

Κι αν αυτά τα ανακάλυψαν και τα απομάκρυναν, ο δρόμος είναι ανοιχτός για να εμφανίζονται διαρκώς νέα και αν δεν έχεις φροντίσει να αναπτύξεις τις άμυνες που πρέπει σαν χρήστης, να πέσεις στο «μάτι του κυκλώνα», στο διάστημα της νηνεμίας δηλαδή, από την κυκλοφορία μέχρι την ανακάλυψη τους.

Με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που μεταδίδονται συνήθως και τα spam-malware μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Που εγκαθιστά ο μπουμπούνας στον browser του αυτό που του ζητάει η χι σελίδα και μετά αυτοί που του το στείλανε έχουν πρόσβαση στον λογαριασμό του στο facebook που είναι συνδεδεμένος και ξεκινάει το πάρτι.

Που μπορεί να είναι κάτι από τα παρακάτω ή και όλα μαζί συνδυαστικά:
α) να μοιράζουν απλά το ίδιο αρχείο/link σε όλους τους φίλους του,
β) να ξεκινάνε να αλλάζουν τα στοιχεία του για να αλληλεπιδράσουν με ακόμη περισσότερους,
γ) να εκμεταλλεύονται το ότι οι περισσότεροι χρήστες δεν έχουν πάει ποτέ στις ρυθμίσεις ασφαλείας που τους παρέχει το facebook (και κάθε κοινωνικό δίκτυο) και έχουν -το πολύ απλό- ελεύθερη την επιλογή να τους κάνει tag όποιος θέλει και αυτό να εμφανίζεται χωρίς την έγκριση τους παντού και στο χρονολόγιο τους. Που βλέπουν ξαφνικά οι φίλοι του στις ειδοποιήσεις τους πως έγινε tag κάπου, πηγαίνουν από περιέργεια να δουν τι και πως και να πατάνε την μπανανόφλουδα…
δ) μέχρι και να του αλλάξουν το password και όταν κάνει αποσύνδεση να χάνει -έστω πρόσκαιρα- την κυριότητα του προφίλ του. Και μέχρι να το πάρει πίσω να συνεχίσουν οι κακοί το πάρτι ανενόχλητοι.

(Τρεις φίλοι από την αρχή του χρόνου με πρόσθεσαν στην λίστα των συγγενών τους και μου ζητούσε το φατσοβιβλίο επιβεβαίωση για να εμφανιστεί και σε μένα και δεν το έκαναν γιατί εδώ στην Θεσσαλονίκη όλοι είμαστε καρντάσια…) 🙂

Οι κακοί από τους χάκερ λοιπόν χρησιμοποιούν (γενικά) και τα social media γιατί είναι ο πιο εύκολος τρόπος να διαδοθεί κάτι. Παλιά υπήρχε μόνο ένας δρόμος, τα email. Που σε σύγκριση, τα σημερινά κοινωνικά δίκτυα μοιάζουν με αυτοκινητοδρόμους υψηλών ταχυτήτων.

Επίσης στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, θεωρείς (λανθασμένα φυσικά) σαν δικό σου άνθρωπο τον οποιοδήποτε άγνωστο σου έχεις προσθέσει στην λίστα φίλων.
Και άλλο (καθόλου άλλο φυσικά…) να σου στείλει ξαφνικά μήνυμα με φωτογραφίες ή συνδέσμους σε κάποιο site ο Γιάννης ο Παοκάρας ή ο Μήτσος ο Θύρα 7 που έκανες φίλο μόνο και μόνο λόγω ομάδας και άλλο να σου έστελνε ένα email ο χακαρισμένος λογαριασμός του ή ο (καθόλου απίθανο) ανύπαρκτος στην πραγματικότητα αυτός τύπος…

Δεν θα μιλήσω (σχήμα λόγου) για τα λιγούρια που κάνουν add κάθε εγχώρια εκδοχή της Κιμ Καρντάσιαν για:
α) να παίρνουν λίγο μάτι μέσα από την υποτιθέμενη ασφάλεια του κοινωνικού δικτύου, αντί να επισκέπτονται τα site που έχουν αυτό που θέλουν, γιατί δεν ξέρουν ποια είναι τα ασφαλή και δεν μπορούν να αποφύγουν όλα εκείνα τα παράθυρα και παραθυράκια που ξεπετιούνται μπροστά τους σαν τρελά και τους αγχώνουν μην κάνουν καμιά βλακεία…
β) να μην δίνουν (με το νου τους) στόχο στην γυναίκα, κοπέλα τους.
Ενώ ο λογαριασμός αυτός το πιο πιθανό είναι να είναι ψεύτικος και να αποσκοπεί όχι απλά να κάνει like farming αλλά μέσω social engineering τεχνικών, όπως αυτές που περιγράφονται παραπάνω, να καταφέρει να πάρει μάτι στα δικά τους πράγματα. Από τα email τους και των φίλων τους, μέχρι κωδικούς τραπεζικών λογαριασμών…

Ούτε για τις γυναίκες που πατάνε ότι παρανοϊκή προσφορά δουν.
Σαν τα 800 ευρώ δήθεν δωροεπιταγή γνωστού σουπερμάρκετ που είχαμε πρόσφατα. Που αναγκάστηκε να βγάλει και ανακοίνωση πως δεν έχει σχέση με την συγκεκριμένη σελίδα και πως πρόκειται για απάτη.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πόσο αστραπιαία διαδίδεται και η τελευταία τρολιά, ψεύτικη είδηση, ηλιθιότητα. Μαζί με αυτά και με την ίδια ταχύτητα και κακόβουλα προγράμματα…

Φυσικά, για την πλειοψηφία των απειλών πρέπει να γίνουν όλα τα παραπάνω βήματα. Όμως….
α) Πόσοι μέσοι χρήστες Windows θα παραξενευτούν που μια εικόνα από κάποιο μήνυμα στο facebook κατέβηκε στον υπολογιστή τους, αντί να ανοίξει στο πρόγραμμα περιήγησης που χρησιμοποιούν;
β) Πόσοι χρήστες Windows έχουν ενεργοποιημένη την επιλογή να βλέπουν και τις κρυφές καταλήξεις των γνωστών αρχείων, ώστε να ξέρουν πως κάτι που λέει αρχείο.jpg είναι όντως αυτό και δεν είναι αρχείο.jpg.exe για παράδειγμα;

(το ίδιο με τα χωρίς κρίση κλικ στα email. Που σου έρχεται κάτι με ονομασία τραπεζα τάδε@τραπεζα.gr και το πατάς και το ίδιο κάνεις με όσα σου λέει μέσα γιατί το θεωρείς νόμιμο, ενώ αν περνούσες το ποντίκι πάνω στον τίτλο θα εμφανιζόταν η πραγματική διεύθυνση pata_me_na_tin_patisis@gmail.com)

δ) Πόσοι χρήστες Windows έχουν μετά από 1-2 μήνες ακόμη ενεργοποιημένο το UAC (User Account Control-έλεγχος λογαριασμού χρήστη);
Κι αν το έχουν, πόσοι από αυτούς το έχουν στην αυστηρότερη ρύθμιση, ώστε να τους προειδοποιήσει;
Κι αν τους προειδοποιήσει, πόσοι από αυτούς θα καταλάβουν πως μια κανονική εικόνα δεν θα χρειαζόταν να ζητάει άδεια να «εκτελεστεί»…;
Και πόσοι από αυτούς δεν πατάνε απλά Ο.Κ σε οτιδήποτε «εκνευριστικό» μήνυμα τους βγάζουν τα Windows;

(UAC που σαν ιδέα, σε θεωρητικό επίπεδο, είναι καλό. Αλλά στημένο στην γελοία φιλοσοφία και σχεδιασμό των Windows ως λειτουργικό σύστημα, με την αμφιλεγόμενη «φιλικότητα» που διαφήμιζαν μια ζωή και την νοοτροπία με την οποία μπόλιασαν τους χρήστες τους, τα κάνει μη φιλικά και οδηγεί την πλειοψηφία των χρηστών, το πρώτο πράγμα που ψάχνουν να βρουν να είναι πως να το απενεργοποιήσουν).

Και τέλος, πόσοι χρήστες θα παραξενευτούν από όλα αυτά αλλά και από το ότι ο χι διαδικτυακός φίλος τους που συνήθως δεν τους έχει ενοχλήσει ποτέ, τους στέλνει ένα αρχείο κειμένου ή φωτογραφίας (είτε μέσω κοινωνικών δικτύων είτε μέσω email) και δεν θα το κλικάρουν από μηχανική περιέργεια και συνήθεια προτού σκεφτούν «μπας και έκανα βλακεία που το πάτησα και την πάτησα»…;

(Πολύ λακωνικά, μια εικόνα σε μορφή jpg μπορεί να κρύβει κι άλλα πράγματα γιατί πρόκειται στην ουσία για ένα συμπιεσμένο, για λόγους οικονομίας χώρου, αρχείο)

Και πόσοι δεν θα το κάνουν, ακόμη κι αν έχει περίεργη κατάληξη, όπως .svg ή κάτι άλλο;
https://en.wikipedia.org/wiki/Scalable_Vector_Graphics

Γιατί πάρα πολλά από τα αρχεία εικόνας που μεταφέρουν το Locky δεν μπαίνουν καν στον κόπο να καμουφλαριστούν με ονομασίες καταλήξεων που δεν χτυπάνε καμπανάκια και έρχονται σε αυτή την μορφή. Που δηλώνει ουσιαστικά ότι πρόκειται για αρχείο που μπορεί κάλλιστα να περιέχει javascript που περιμένει το κλικ για να εκτελεστεί.
Να τρέξει και να ανοίξει την μικρή «τρυπούλα» που χρειάζεται για να εκχυθεί στην συνέχεια ο κακόβουλος κώδικας με το ransomware στο μηχάνημα…
(επίσης πολύ λακωνικά, σκριπτ είναι στην ουσία ένα σενάριο που περιγράφει κάποιες ενέργειες τις οποίες έχει σχεδιαστεί να εκτελεί)
Γλώσσα προγραμματισμού σεναρίων

Για όλα τα παραπάνω, ακόμη και κάτι που φαίνεται ως μια αθώα εικόνα, αν δεν είμαστε υποψιασμένοι με το καθετί και αν δεν έχουμε αφήσει την ασφάλεια του μέσου με το οποίο πλοηγούμαστε στο διαδίκτυο στην τύχη, τον Θεό ή κάποιο antivirus που θεωρούμε (λανθασμένα) πως μπορεί να μπλοκάρει τα πάντα και αν δεν έχουμε φροντίσει να ψάξουμε και να πάρουμε από μόνοι μας μαθήματα ασφαλείας για το πως πρέπει να λειτουργούμε, μπορεί να μας κοστίσει όλα μας τα αρχεία…

Και να μείνουμε να την κοιτάμε που θα μας μιλάει με λιγότερες από χίλιες λέξεις.
Που θα μας λέει:
«Πήγαινε στο τάδε site και βάλε την καρτούλα σου να μας πληρώσεις για να πάρεις το κλειδί να ξεκλειδώσεις τα αρχεία σου«

#Βάλε_Linux

Τα φυτά και τα φρούτα της τεχνολογίας…

robot-707219_640

Τι απαιτήσεις αλήθεια έχεις από μια κορυφαία αυτοκινητοβιομηχανία, όταν αγοράζεις ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, ας πούμε των… 50.000 ευρώ;

Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να παραθέσει πρόχειρα τις παρακάτω.

1) Να είναι στιβαρή κατασκευή. Να μην αρπάζει το σασί στην πρώτη λακκούβα ή να μην

σπάει το παρμπρίζ του από το ίδιο χαλικάκι που θα το ράγιζε και σε ένα των 8.000

2) Να μην παρουσιάζει προβλήματα που θα δικαιολογούνταν (ίσως) σε πολύ φθηνά μοντέλα άλλων εταιρειών που κάνουν υποχωρήσεις στην ποιότητα για το κόστος…

Όπως να μην καίει εύκολα λάμπες, να λειτουργούν τα χειριστήρια…κλπ

3) After sales εξυπηρέτηση που να ξεχωρίζει.

Και κυρίως…

4) Αντιμετώπιση του πελάτη (από την αρχή μέχρι για όσο έχει το αυτοκίνητο της) με τον απαραίτητο σεβασμό που, για το σεβαστό ποσό το οποίο της διέθεσε, απαιτείται να του δείχνει.

Σίγουρα κάποιος θα έβρισκε και άλλα πράγματα, να προσθέσει στην λίστα.

Όμως παραπάνω από σίγουρο είναι πως αυτά τα λίγα, πρέπει να φαντάζουν πολύ λογικά για την πλειοψηφία των ανθρώπων.

Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε έναν κάτοχο τόσο ακριβού αυτοκινήτου που να μην έχει έστω κάτι από τα παραπάνω και να είναι διατεθειμένος να δικαιολογήσει την εταιρεία, ειδικά όταν αποδεικνύεται πως δεν ήταν απλά ο άτυχος της στατιστικής και πως το πρόβλημα και η προβληματική αντιμετώπιση του (του προβλήματος και του ίδιου) είναι γενικευμένο φαινόμενο.

Στην ίδια λογική, ίδιου τύπου απαιτήσεις έχει ο κάθε ένας που αγοράζει κάτι που κοστίζει πανάκριβα. Γιατί όταν κάτι το πληρώνει και δίνει τα ωραία του λεφτά, είναι πελάτης και περιμένει αυτό που αγοράζει να ανταποκρίνεται κατ’ ελάχιστο σε όσα λέει πως προσφέρει.

Που όσο αυξάνει η τιμή, τόσο μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις του, ώστε τα παραπάνω που πληρώνει να έχουν ένα αντίκρυσμα και να πηγαίνουν όχι μόνο την σχέση προϊόντος-πελάτη αλλά και την σχέση εταιρείας-πελάτη σε τόσο υψηλότερο επίπεδο που να δικαιολογεί και την μεγάλη διαφορά στην τιμή από ομοειδή προϊόντα άλλων φθηνότερων εταιρειών.

Και που σε πιθανό πρόβλημα, περιμένει κανείς την άμεση αντίδραση της εταιρείας, ώστε και γρήγορα να λυθεί το όποιο πρόβλημα και ικανοποιημένος να μείνει ο πελάτης από την συμπεριφορά προς το πρόσωπο του και η εικόνα της εταιρείας να μην υποστεί μεγάλη ζημιά. ‘Η έστω την μικρότερη δυνατή ζημιά…

Κάτι δηλαδή που συνέβη πριν 2-3 μήνες με το πολύ ακριβό προϊόν ενός τεχνολογικού κολοσσού από την Νότια Κορέα. Το Galaxy Note 7 της Samsung.

Που από σχεδιαστικό λάθος, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να «σκάσει» η μπαταρία και να πιάσει φωτιά.

Στην αρχή λοιπόν και ενώ τα κρούσματα ήταν μερικές δεκάδες δεν το έπαιξαν Κινέζοι. Που καθότι από την Κορέα, θα μπορούσαν…

Παραδέχθηκαν πως υπάρχει πρόβλημα, αλλά θεώρησαν (λογικά μέχρι ενός σημείου)πως ήταν ένα πρόβλημα που αφορά μια συγκεκριμένη παρτίδα κινητών που είχαν μια συγκεκριμένη παρτίδα μπαταριών που είχαν πωληθεί κυρίως στην αγορά των ΗΠΑ.

Και αντιμετώπισαν το πρόβλημα παρέχοντας αντικατάσταση του κινητού με ένα ίδιο μοντέλο, μεταγενέστερης παραγωγής.

Και όταν άρχισε να διαφαίνεται (αφού τα επίσημα καταγεγραμμένα περιστατικά πέρασαν τα 100) πως αφορούσε δυνητικά κάθε μονάδα που παράχθηκε, γιατί τα είχαν κάνει θάλασσα στην σχεδίαση, δεν έψαξαν τρόπο να το τρενάρουν με δικαιολογίες.

Με μια επίσημη ανακοίνωση και με δελτία τύπου παντού, ανακοίνωσαν την πλήρη απόσυρση του μοντέλου και ενημέρωσαν όσους το είχαν στην κατοχή τους να πάψουν άμεσα να το χρησιμοποιούν και να το πάνε πίσω ώστε είτε να τους επιστραφούν τα χρήματα στο ακέραιο είτε να κάνουν μια ίδιας αξίας ανταλλαγή με κάποιο άλλο.

Κίνηση που της κόστισε/αναμένεται να της κοστίσει πάνω από 3 δις δολάρια!

Χωρίς να μπορεί να υπολογιστεί κανείς το κόστος στην εικόνα της σαν εταιρεία.

Κόστος που όμως θα είναι σημαντικά μικρότερο από ότι θα ήταν αν δεν έδειχνε αντανακλαστικά και αποφάσιζε να αντιμετωπίσει ατομικά κάθε εμφάνιση του προβλήματος, όταν και όποτε αυτό θα εμφανιζόταν.

Δεν εξετάζουμε ούτε το απαράδεκτο (ειδικά για τόσο ακριβό μοντέλο) του σχεδιαστικού λάθους, ούτε το πόσο ανεπίτρεπτο ήταν να βγει στην αγορά και να μην το έχουν ανακαλύψει στους ελέγχους που έκαναν.

Ούτε -κατ επέκταση- την εκ του αποτελέσματος ελλειπή ποιότητα και σχολαστικότητα αυτών.

Άλλωστε και στην γραμμή σχεδιασμού-παραγωγής του πιο ακριβού αυτοκινήτου μπορεί να προκύψει μια φορά ένα πρόβλημα ή λάθος που να μην γίνει αντιληπτό παρά μόνο αφού η παραγωγή βγει στην αγορά.

Εδώ εξετάζουμε περισσότερο τι συμβαίνει όταν αποδεδειγμένα υπάρχει πρόβλημα και την σχέση εταιρείας-πελάτη. Και σε αυτό ο Κορεάτης πήρε άριστα!

Πέρα από την υπερβολική τιμή πώλησης ενός προϊόντος, που δεν αφορά το πραγματικό κόστος αλλά την δημιουργία μιας ψευδαίσθησης, για λόγους καταναλωτισμού.

Πέρα από το γεγονός πως η πλειοψηφία «χρεώνεται» για να αποκτήσει αυτό το εξωπραγματικά υπερτιμημένο αντικείμενο.

(για την μειοψηφία που ξοδεύει γιατί τις περισσεύουν ή θα τα αξιοποιήσει στο έπακρο, καλά κάνει και τα αγοράζει)

Πέρα από το ότι η πλειοψηφία αυτή των πελατών δεν χρειάζεται να ξοδέψει μια περιουσία για να κάνει αυτά που θέλει να κάνει. Και πως έτσι συντηρεί κάτι που οδηγεί σε λάθος δρόμο. Όλα αυτά είχαν απασχολήσει σε παλιότερο άρθρο.

Αναπτήρας 800 ευρώ και σφυρίχτρα 1200. Καιρός για ψώνια…

Ενώ λοιπόν ο Νότιο-Κορεάτης παρέμεινε Νότιο-Κορεάτης και αντιμετώπισε τον πελάτη με απόλυτο σεβασμό(και επιχειρηματική εξυπνάδα αν το δούμε από άλλη οπτική γωνία), υπάρχει και ένα παράδοξο εταιρείας που ακούει στο όνομα Apple.

Apple που σίγουρα χάρηκε με τα προβλήματα του ανταγωνιστή της, όμως κι αυτής το νέο μοντέλο δεν είναι αψεγάδιαστο, αφού το νέο iPhone 7 στα ζόρια σφυρίζει.

(κι αυτό καλύφθηκε στο παραπάνω άρθρο)

Μόνο που -προφανέστατα στην κόντρα του ανταγωνισμού- πέρα από το σφύριγμα στο καινούργιο μοντέλο, της ξέφυγε κι αυτής ένα σχεδιαστικό λάθος στο προηγούμενο. Όχι τόσο σοβαρό όσο της Samsung, αλλά δεν παύει να είναι ένα λάθος.

Που είναι εξίσου απαράδεκτο αν αναλογιστούμε πως οι συγκεκριμένες συσκευές είναι με διαφορά ο,τι ακριβότερο κυκλοφορεί σε smartphone, από την εταιρεία που με κάθε τρόπο προσπαθεί να τονίσει πως από θέμα ποιότητας δεν την φτάνει κανείς!

Και μπορεί τα δικά της να μην σκάνε, άρχισαν όμως να πληθαίνουν όσο περνούσε

(και περνάει) ο καιρός τα παράπονα για την οθόνη αφής. Και πλέον είναι επίσης εκατοντάδες οι περιπτώσεις που όταν πατάς την οθόνη αφής, αυτή σφυρίζει κλέφτικα…

Κοινώς σταματά να αποκρίνεται!

Το ότι η συγκεκριμένη συσκευή έχει και το θέμα του λυγίσματος, άρα κι άλλο σχεδιαστικό λάθος το προσπερνάμε (είχε επίσης καλυφθεί σε αντίστοιχο άρθρο)

Τρίζουν τα κόκκαλα του Steve Jobs από τον τάφο

Σίγουρα όμως είναι σχεδιαστικό λάθος, αφού αυτό που συμβαίνει είναι με τον καιρό να ξεκολλάνε οι ενώσεις του τσιπ που ελέγχει την οθόνη, λόγω και της απουσίας μιας μεταλλικής προστασίας στο συγκεκριμένο σημείο.

Προστασίας που διέθεταν παλιότερα iPhone.

Και πως αντιμετώπισε αυτό το θέμα η Apple;

Πάνω-κάτω όπως όλα τα θέματα που είχαν κατά καιρούς οι συσκευές της.

Σχεδόν ποτέ δεν παραδέχεται τίποτα, ενώ προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη πως δεν είναι αυτή υπεύθυνη αλλά οι χρήστες-πελάτες.

Που δεν ξέρουν πως να το κρατάνε, δεν ξέρουν πως να το αφήνουν, δεν ξέρουν πως να το ακουμπάνε, δεν ξέρουν πως να το κουνάνε, δεν ξέρουν πως να το κουβαλάνε…

Με δυο λόγια, πως είναι φυτά που έχουν την τιμή να είναι πελάτες της και να κατέχουν τα προϊόντα της, που όμως δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιήσουν σωστά και τα χαλάνε!

Και η πλάκα είναι πως τα καταφέρνει !

Επειδή όλα όσα περιγράφονται στα παραπάνω άρθρα, βρίσκουν πεδίο όχι μόνο στους φανατικούς οπαδούς που έχει δημιουργήσει και που είναι διατεθειμένοι να κάνουν το άσπρο μαύρο για να μην «χάσει το φρέσκο χρώμα του» το μήλο, αλλά και στους καταναλωτικά αναλφάβητους που περιγράφει το πρώτο άρθρο και που δύσκολα θα αποδεχθούν πως έπεσαν θύματα καταναλωτικής εκμετάλλευσης τρεις φορές στην ίδια φάση.

Πως κάτι που πλήρωσαν (από το υστέρημα τους οι περισσότεροι) υπερβολικά ακριβά, δεν έχει ποιότητα αντίστοιχη της τιμής του και πως η εταιρεία με το φρούτο για σήμα της, τους συμπεριφέρεται σαν φυτά και καθόλου ανάλογα του πόσα χρήματα της άφησαν…

Τι έγινε λοιπόν με το συγκεκριμένο ζήτημα της οθόνης που έχει ονομασθεί πολύ πετυχημένα και με αρκετή δόση χιούμορ «Touch Disease»;

Αφού μέρα με την μέρα όλο και περισσότερα iPhone 6 plus έχουν οθόνη αφής αλλά είναι σαν να μην έχουν 🙂 άρχισε σιγά σιγά να παραδέχεται πως υπάρχει θέμα.

(Θέμα που δεν έχουν τα S μοντέλα της σειράς γιατί έχουν διαφορετικό εσωτερικό σχεδιασμό κι αυτό λέει πολλά…)

https://ifixit.org/blog/8309/iphone-6-plus-gray-flicker-touch-death/

Τι έκανε λοιπόν;

Έβγαλε ανακοίνωση όπου ενημερώνει πως παρέχει επισκευή για την «προνομιακή τιμή» των 140 ευρώ !!!

Θα πληρώνει δηλαδή κάποιος την εταιρεία για να του φτιάξει κάτι που οφείλεται σε δικό της αρχικό σχεδιαστικό λάθος!!!

http://thenextweb.com/apple/2016/11/18/apple-finally-acknowledges-iphone-touch-disease-problem-by-denying-responsibility/

Και φυσικά ο άτυχος που θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα με την μη λειτουργική οθόνη, θα βρεθεί σε αδιέξοδο και θα πρέπει να της τα σκάσει.

Αλλιώς θα πρέπει να το πετάξει, αφού τι να το κάνεις ένα smartphone χωρίς λειτουργική οθόνη αφής; Ένα 600 ευρώ σουβέρ;

(Εκτός κι αν έχεις δυο να τα κάνεις σετάκι….)

Φυσικά, με τόσους οπαδούς (και όχι πελάτες) που έχει και τα μυριάδες καταναλωτικά φυτά, και λίγα θα τους παίρνει για το φρούτο της…

Μέχρι τώρα που δεν αναγνώριζε ούτε έμμεσα το σχεδιαστικό πρόβλημα χρέωνε την επισκευή 309 ευρώ…

Πλέον παραδέχεται την ύπαρξη του προβλήματος, όμως σαν δικαιολογία λέει πως συμβαίνει μόνο σε όσα πέφτουν και σε όσα πιέζει κανείς υπερβολικά την οθόνη και τα κάνει να….στρεσάρονται….

Άμα δεν ξέρεις ρε πως να πιάσεις το μήλο τι το παίρνεις;

Να το κάνεις φυτό; Ε, φυτό;

Φά’ το τώρα και πλήρωνε!