Monthly Archives: Νοέμβριος 2014

Τώρα που οι Ευρωπαίοι χτίζουν ενεργειακούς παρθενώνες εμείς πλέον κρεμόμαστε από τα δέντρα

Η συγγραφή του κείμενου πυροδοτήθηκε από το παρακάτω δημοσίευμα για μια ακόμη έρευνα που θα παρουσιαστεί με «δόξες και τιμές» (μπορεί να έχει παρουσιαστεί ήδη) χωρίς να έχει να προσθέσει όμως τίποτα στο τρίπτυχο «ενέργεια-οικονομία-περιβάλλον».
Το μόνο που ίσως προσφέρει, είναι να συμπεριληφθεί σαν αποσπασματική αναφορά από εκείνους τους απατεώνες που πουλάνε συσκευές που τάχα μου μαζεύουν το ρεύμα από τις καλωδιώσεις, ώστε να μπορέσουν να πλασάρουν καλύτερα την πραμάτεια τους.
http://www.thestival.gr/society/item/215441-ereuna-tou-apth-ti-foyskonei-toys-logariasmous-toy-ilektrikoy-reumatos

Και μην πει κανείς πως αυτό οφείλεται στην έλλειψη πόρων, γιατί υπάρχουν κάποιες εξαιρετικές έρευνες των ελληνικών πανεπιστημίων, όπως και κάποιες πολύ αξιόλογες δράσεις. Αλλά στην πλειοψηφία τους ανήκουν δυστυχώς -όπως η παραπάνω- σε εκείνες που χρησιμοποιούνται ως ένα μέσο από μια ευρωπαϊκή κοινότητα (καθηγητές) να ξοδέψει χρήματα των ευρωπαίων πολιτών για να δικαιολογήσει με επιπέδου νηπιαγωγείου αστείες εργασίες (άρα εύκολες) τις εργατοώρες της, που θα μπορούσαν να ξοδευτούν πολύ πιο εποικοδομητικά. Τότε φυσικά θα ήθελε και πραγματική προσπάθεια….
http://www.countdowntolowcarbonhomes.eu/index.php/gr/

ενεργεια,σπιτια,πιθηκος

Όταν μάλιστα στις βόρειες χώρες φτιάχνουν εδώ και τόσα χρόνια παθητικά κτήρια και γλιτώνουν τεράστια ποσά σε κατανάλωση ενέργειας για θέρμανση (και επιβάρυνσης του περιβάλλοντος) και έχουν φτάσει να επιδοτούν την κατασκευή τέτοιων κτηρίων, που με μόλις 7 εώς 10% μεγαλύτερο κόστος κατασκευής κάνεις απόσβεση από την πρώτη μέρα και μειώνεις τα χρήματα που δαπανάς για θέρμανση και ζεστό νερό μέχρι και 70%, εμείς με το πολύ ηπιότερο κλίμα που θα μπορούσαμε να έχουμε εξελίξει αυτήν την ιδέα και να την εφαρμόζουμε δια νόμου και «δια ροπάλου» σε κάθε νέο κτήριο, αμπελοφιλοσοφούμε.

Γιατί εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες έχει αντιστραφεί η πασίγνωστη έκφραση και εμείς είμαστε πλέον αυτοί που κρέμονται από τα δέντρα κι όχι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι!
Αυτοί πλέον χτίζουν ενεργειακούς παρθενώνες κι εμείς τρώμε βελανίδια…
http://en.wikipedia.org/wiki/Passive_house#Present_day

Όσο για αυτούς που είναι καθηγητές και χρειάζεται (δεν χρειάζεται αλλά είπαμε…) να διεξάγουν άλλη μια πανεπιστημιακή έρευνα για να μας πουν -μεταξύ άλλων- πως όποια συσκευή είναι συνδεδεμένη στην πρίζα καταναλώνει ρεύμα (βασικά δεν λένε καν αυτό στην άνευ έμπνευσης έρευνα τους), μιλάνε για όσες είναι σε κατάσταση αναμονής, χωρίς να αναφέρουν πως ακόμη και οι κλειστές καταναλώνουν ρεύμα, από 1 μέχρι καΙ 50-60 watt).

Αυτοί λοιπόν που αν και καθηγητές φτάνουν στο σημείο να….παπαρολογούν για το ενεργοβόρο πιστολάκι, που όπως κάθε ηλεκτρική συσκευή με αντιστάσεις λειτουργεί στην βάση του 1:1 (όσο καίει τόσο παράγει) λες και υπάρχει περίπτωση να χρησιμοποιηθεί παραπάνω από 5 λεπτά (και πολλά έβαλα) την φορά, οπότε μιλάμε για το 1/12 των 2 KWh (με 2000W έχουμε ένα πολύ δυνατό πιστολάκι μαλλιών), να αφήσουν από 0,016 ευρώ και να πάνε να κρεμαστούν κι αυτοί από κάνα δέντρο μαζί με τις μαϊμούδες που θα πουν «πω πω…» στο ευφυολόγημα τους…
Υ.Γ.
Το πόσο διοξείδιο του άνθρακα δημιουργήθηκε για μια έρευνα που περιγράφει τα αυτονόητα και πόση ενέργεια θα ξοδευτεί στην παρουσίαση της και πόσο ηλεκτρικό θα πληρώσει το κράτος, θα το υπολογίσουν οι φωστήρες; Που αυτοί καλά κάνουν, τον μισθό τους δικαιολογούν (και το χαμηλό επίπεδο της παιδείας μας ταυτόχρονα…)

Advertisements

4 μέρες καπηλείας 4 δεκαετίες εξουσίας κι ο Παναγούλης…

"Panagoulis Grave" από τον AWI - Έργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

«Panagoulis Grave» από τον AWIΈργο αυτού που το ανεβάζει. Υπό την άδεια CC BY 3.0 μέσω Wikimedia Commons.

edit (17/11/16)
Κάποια πράγματα (κείμενα στην προκείμενη περίπτωση) αποκτούν ιδιαίτερη αξία όταν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις διαχρονικά. Μερικά όμως θα προτιμούσε μέχρι και ο συγγραφέας τους να μην είναι και να μην μπορεί να ανατρέχει σε αυτά.
Το παρακάτω -ελαφρώς ανανεωμένο στην απόδοση του, καλλιτεχνικό φρεσκάρισμα- ανήκει στην πρώτη κατηγορία και σίγουρα και στην δεύτερη…

18/11/14
4 μέρες καπηλείας (εκ των υστέρων) του επταετούς αγώνα ενός λαού, εξασφάλισαν 4 δεκαετίες (και συνεχίζουμε) εξουσίας σε κάποιους…με ετήσια ανανέωση-υπενθύμιση κάθε 17 του Νοέμβρη. Πάντα όμως δίναμε δύναμη στην ταμπέλα…είναι από τα μειονεκτήματα μας σαν λαός.

100% άδολη και γενναία η πρώτη αντίδραση των φοιτητών. Όπως συμβαίνει με κάθε αρχική αντίδραση του Έλληνα όταν βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα και απέναντι σε μια αδικία-απειλή. Ούτε το γιουρούσι άλλωστε είναι τυχαίο, ούτε το «Αέραααα» και το ροβολητό στις πεδιάδες και τις πλαγιές, στα πεδία των μαχών.

(Αν και έχει να κάνει πιο πολύ με τον ατομικό εγωισμό του καθενός, για τον οποίο έγραψα χθες με αφορμή την εθνική και που σε αυτή την περίπτωση μετατρέπεται σε θετικό-συλλογικό χαρακτηριστικό).
Αν είχαν για παράδειγμα τέτοια τρέλα οι Γάλλοι- Άγγλοι- Γερμανοί θα είχε τελειώσει ο 1ος ΠΠ σε μερικές βδομάδες…

Όπως συνέβη και στις καταλήψεις της δικής μας γενιάς.
Που η «γενναία» άδολη μάζα, ενώ συμμετείχε αυθόρμητα στις αντιδράσεις ενάντια σε ένα μεσαιωνικό νομοσχέδιο http://el.wikipedia.org/wiki/Μαθητικές_κινητοποιήσεις_στην_Ελλάδα_(1990-1991)
(άσχετα αν οι περισσότεροι μαθητές του γυμνασίου και του Λυκείου δεν είχαν ιδέα τι έλεγε) έδινε -χωρίς να έχει ιδέα- γήπεδο στα λαμόγια του σχολικού μικρόκοσμου να κλέβουν από μπάλες μέχρι ήχο-συστήματα, να στήνουν ερασιτεχνικά μπουρδέλα και χαρτοπαικτικές λέσχες με εξωσχολικούς ή να χρεώνουν τα τηλέφωνα με εκατοντάδες, μέχρι και εκατομμύρια δραχμές (κάπου εκεί στους λογαριασμούς ξεκίναγαν και έληγαν και πολλές καταλήψεις) και η γενναία μάζα δεν έπαιρνε χαμπάρι τι είχε παιχτεί…

Λαμογιάκια που στις ευθύνες κρύβονται πίσω από την μάζα και τους αγώνες της.
Είτε τους συνειδητούς είτε της ορμής της ηλικίας. Τον αγώνα για τον αγώνα.
Πολλοί μάλιστα χρησιμοποίησαν ακόμη και τις καταλήψεις ως παράσημο-όχημα…στην μετέπειτα πορεία τους.

Όμως τυχαίο δεν είναι που όλοι αυτοί οι ίδια τρελά γενναίοι, υποκύπτουν μια ζωή με τρέλα και στην γοητεία της ταμπέλας και αποκτούν πάτρωνες και νταβατζήδες.

Με τους κουρελήδες, προσφάτως απελευθερωμένους Έλληνες το ’21 να ψηφίζουν το Γαλλικό κόμμα ή το Αγγλικό….χωρίς να έχουν ιδέα ούτε πως μοιάζει στον χάρτη η Γαλλία ή η Αγγλία. Απλά γιατί έτσι τους έλεγε αυτός που τους έδινε να κουβαλάνε την ταμπέλα που τους γοήτευε τα μάτια και τα αυτιά. Είναι αυτό που δεν έχουν οι Γάλλοι, Γερμανοί, Γάλλοι. Τουλάχιστον όχι σε τέτοιο τραγικό βαθμό όπως εμείς, γι αυτό και έχουν καλύτερο κράτος…

Με τους κουρελήδες, ακόμη υπό κατοχικό ζυγό Έλληνες το ’44 να ξεκινάνε να σφάζονται μεταξύ τους, δίνοντας δύναμη σε κάτι μη ορατό σε αυτούς και χωρίς να κατανοούν πως το έκαναν για έννοιες και γεωπολιτικούς σχηματισμούς που ούτε να προφέρουν καλά καλά δεν μπορούσαν.
Πόσο μάλλον να κρίνουν πως καμιά πλευρά δεν ήθελε το καλό τους…

Σαν την πονηρή μετέπειτα καπηλεία του αγώνα των απλών Ελλήνων το 40. Που δεν πολέμησαν τους κατακτητές, τον φασισμό πολέμησαν…(αυτά είναι οι ψιλές αναγνώσεις πίσω από τους τίτλους…και δεν μιλάω για τα ονόματα των πρωταγωνιστών…)

Λες και έχει σημασία αν ήταν ναζί ή κομμουνιστές αυτοί που θα ερχόταν να μας κατακτήσουν και θα αντιδρούσαμε διαφορετικά. Παρασέρνονταν με υποχθόνιο τρόπο έναν λαό στην διχόνοια, σε εμφύλιο και σε 2 διαφορετικές κυβερνήσεις.

Φυσικά, αν μαθαίνεις να πολεμάς γενικά τους «κατακτητές» δεν παγιδεύεσαι τόσο εύκολα πίσω από ταμπέλες και έχεις την πιθανότητα να κατανοήσεις πως η κατάκτηση δεν έχει να κάνει μόνο με τα όπλα, κάτι που δεν βολεύει αυτούς που τις φτιάχνουν και τις μοιράζουν….

Με μερικές ταμπέλες λοιπόν που πρόθυμα μεγάλες μερίδες του λαού ασπάστηκαν, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι ακριβώς είναι αυτό που πιστεύουν, έγινε η δουλειά.
Γιατί αν μπορούσε κάποιος να τους το εξηγήσει, θα εισέπρατταν και οι δυο πλευρές ως απάντηση «ρε δεν πάτε να γαμηθείτε…»….

Έτσι «μονολεκτικά» λοιπόν, έστησαν για δεκαετίες δυο διαφορετικής υφής κυβερνήσεις, δήθεν ασύνδετες, δήθεν αντίπαλες μα όπως αποδεικνύεται τελικά ξεκάθαρα σήμερα, σε αγαστή συνεργασία.

Μια τυπική και μια κοινωνική. Μια ορατή και μια αόρατη. Μια κεντροδεξιά κυβέρνηση στην βουλή που για χάρη αληθοφάνειας έπαιζε ανάμεσα σε 2 δήθεν διαφορετικά κόμματα και μια αριστερή κυβέρνηση στην κοινωνία.
Που και οι δυο τους, τρέφονταν κατατρώγοντας αυτό που τις τροφοδοτούσε.
Τους ίδιους τους πολίτες, την ίδια την κοινωνία και τους θεσμούς.
Δυο κυβερνήσεις διαφορετικών πεδίων που έγιναν ένα, με αδιόρατα όρια, ειδικά από το 1980 και μετά, αφού μπολιάζονταν για χρόνια η μια με την άλλη.

edit 17/11/17: Το παραπάνω σύστημα υποχρεώθηκε να φέρει στην διακυβέρνηση την ταμπέλα που για δεκαετίες είχε το ρόλο της σκιώδους κοινωνικής κυβέρνησης και πλέον όλο το οικοδόμημα και το προφίλ που είχε την άνεση να χτίζει γκρεμίζεται με πάταγο σε κάθε κίνηση τους, όμως αυτό είναι θέμα άλλου άρθρου

Την ώρα δε που οι πολίτες έβλεπαν έναν εναγκαλισμό πάλης, αυτές οι δυο κυβερνήσεις στην ουσία αντάλλασσαν φρέσκα κλωνάρια πάνω στους κορμούς τους.

Με ορισμένα παραδείγματα που λειτουργούσαν στο ασυνείδητο της κοινωνίας, σαν απόδειξη πως όλοι ίδιοι είναι. Κάτι που «φωναχτά» θα δημιουργούσε πρόβλημα, όμως σαν υποβόσκουσα ιδέα, καλλιεργήθηκε μέχρι το σημείο που πλέον έχουν χαθεί όλα τα πολιτικά-ιδεολογικά όρια και ο πολίτης δεν βλέπει διέξοδο, ούτε έχει την κοινωνική και την πολιτική υγεία-εκπαίδευση-ικανότητα να δημιουργήσει νέο δρόμο.

Παράδειγμα πρόχειρο η πολιτική πορεία ενός συμβόλου σαν τον Μίκη Θεοδωράκη, που από το ένα άκρο (ΚΚΕ) βρέθηκε στο άλλο (ΝΔ) την ώρα που άτομα του βεληνεκούς του πρέπει να μιλάνε μόνο με το έργο τους και να μην καταδέχονται καμία ταμπέλα που τους βάζει σε κάποια ομάδα, δίνοντας το παράδειγμα της ανεξαρτησίας της σκέψης στον απλό λαό.

Δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε η ταυτόχρονη γιγάντωση συγκεκριμένων επιχειρηματιών και συγκεκριμένων συνδικαλιστών φορέων.
Άσχετα αν σε κάποιες υπό-περιπτώσεις έφτασαν να αλληλοσπαράσσονται από απληστία. Όπως δεν είναι τυχαία, ίσα ίσα που επιβεβαιώνουν το πλάνεμα του πολιτικά ανάπηρου πολίτη από την ταμπέλα, όλα τα παραδείγματα με τους «λαϊκούς» αγωνιστές που μπήκαν στην βουλή και η παράλληλη πορεία τους με αυτούς που λίγο πιο πριν έλεγαν πως πολεμάνε…

Με έναρξη της τελικής πράξης του έργου, μέσα από την καπηλεία του αγώνα ενός λαού απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς από μια ομάδα και μια ταμπέλα, με την ανοχή μιας αγαθής μάζας που λειτουργούσε πάντα σαν μαριονέτα.

Αλέκος Παναγούλης…
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα και απόδειξη για όλα αυτά η κόντρα του Αλέκου Παναγούλη μετά την δικτατορία και τα 2 χρόνια μέχρι τον θάνατο του με όλο το πολιτικό τόξο, ακόμη και το ίδιο το κόμμα του, από το οποίο μάλιστα ανεξαρτητοποιήθηκε.

Πολιτικό τόξο που δεν ήθελε με τίποτα να προχωρήσει με τα στοιχεία που είχε για διασύνδεση δήθεν δημοκρατών με την χούντα. Στοιχεία που όλοι βολικά δέχθηκαν να χαθούν μετά την δολοφονία του, την πρωτομαγιά του ’76.

Δολοφονία που καθόλου περιέργως (σε άλλη περίπτωση θα είχε αξία η έκφραση «όλως περιέργως») έχει καλυφθεί ελάχιστα από τα ΜΜΕ στα αφιερώματα για το πρόσωπο του και έχει μείνει να αιωρείται μέχρι και σήμερα ως κάτι που μπορεί τελικά να ήταν και μια άτυχη στιγμή της μοίρας, γιατί έτσι βολεύει τους πάντες.
Από το ένα άκρο του πολιτικού θιάσου μέχρι το άλλο.

Τόσο γελοίο ήταν όλο το «δημοκρατικό» σκηνικό, που αυτός που παρουσιάστηκε ως άθελα του υπεύθυνος για το τροχαίο καταδικάστηκε σε μερικούς μήνες φυλακή, παρά το γεγονός πως όλη του η δήθεν μαρτυρία ήταν ένας τεράστιος σωρός αντιφάσεων. Ε μιας και πήγε, να μην τον στενοχωρούσαν….

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης πως η μόνη εφημερίδα που προκλητικά δεν είχε πρωτοσέλιδο το θέμα, ήταν ο Ριζοσπάστης.

Κανένα λαμόγιο, ούτε τα παλιά ούτε αυτά που έβλεπαν την ευκαιρία ανάδειξης τους στο άμεσο μέλλον δεν βόλευε ένας Παναγούλης που θα έβαζε δυναμίτιδα στα θεμέλια αυτού που τόσα χρόνια έστηναν όλοι μαζί και που σε αντίθεση με την αποτυχία της απόπειρας κατά του δικτάτορα, θα κατάφερνε να ανατινάξει.

Γιατί αρκεί να έδενε η άκρη του νήματος των στοιχείων σε μια άκρη-πρόσωπο και να βρισκόταν κάποιος να το τραβήξει και θα ξηλώνονταν σαν πουλόβερ, όλο αυτό που φόρεσαν στην Ελλάδα όλοι μαζί οι δήθεν αντίπαλοι.

Φυσικά οι μετρημένοι στα δάχτυλα σαν τον Αλέκο Παναγούλη είναι εύκολο να ελεγχθούν από το σύστημα, ακόμη και να δολοφονηθούν.
Δεν τόλμησε να τον δολοφονήσει η δικτατορία και τον δολοφόνησε η «δημοκρατία»…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας πολιτικά αναλφάβητος, πολιτικά αμόρφωτος λαός εντυπωσιάζεται με το παραμικρό, πιστεύει με κλειστά μάτια τον επόμενο που θα διαδεχθεί αυτόν που για παράδειγμα έκλεβε και που θα ξαναφέρει τον πρώτο στο προσκήνιο, παθαίνοντας αμνησία και χάνοντας με μεγάλη ευκολία την καθαρή του σκέψη, όταν εκτεθεί σε ένα-δυο επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και σε μερικά χαϊδολογήματα του αυτιού…

Σύστημα που δημιουργήθηκε επειδή ένας κοινωνικά λοβοτομημένος λαός, έχει χάσει και την παραμικρή επαφή με όσα πρέπει να αναδεικνύει, χάνοντας πρωτίστως το μέτρο και την αυτόνομη αναρχική του σκέψη, έχοντας γίνει ρατσιστής του εαυτού του.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο επίσης, ούτε στην σημερινή εποχή, το πόσο εύκολα έχουν υιοθετήσει οι σημερινοί Έλληνες σαν παράδειγμα οικονομικής αντίστασης ένα λαμόγιο από την Αργεντινή που κατάφερε να κάνει περιουσία μέσα από την πολιτική και να την αυγατίσει μέσα στην κρίση και που συνάπτει προσωπικές συμμαχίες ακόμη και με τον Σόρος, επειδή αυτό λέει η ταμπέλα που τους δίνουν να κρατάνε, ενώ την ίδια ώρα δεν ενδιαφέρονται να ψάξουν ή να ρωτήσουν από περιέργεια, έστω για σύγκριση, τι έχει κάνει ο Ραφαέλ Κορέα για παράδειγμα στον Ισημερινό, που όμως δεν παίζει πουθενά.
Ούτε στα «αντιμνημονιακά ΜΜΕ» ούτε στα μνημονιακά. Ούτε αριστερά, ούτε στο κέντρο, ούτε δεξιά…

Φυσικά η ταμπέλα ποτέ δεν θα πεθάνει στην Ελλάδα, οπότε άδολα πρόθυμοι θα βρίσκονται πάντα να της δίνουν δύναμη κι ας μας ρουφάει χωρίς να το αντιλαμβάνονται, για χάρη των εκμεταλλευτών της, την οικονομική και ηθική μας υπόσταση…

Είπαμε…αυτά είναι ψιλά γράμματα….

Το DNA μας η ΕΠΟ κι ο Ρανιέρι…

Edit: (2/5/16) Αυτό το άρθρο είχε γραφεί με την αποχώρηση-απόλυση του Κλαούντιο Ρανιέρι από την εθνική ομάδα, στις 16/11/2014 και τώρα, στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Αγγλίας από την μικρομεσαία Λέστερ, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και από μια πιο γενικευμένη ματιά, περιγράφει και κάποιες από τις αιτίες για την  γενικότερη κατάσταση της χώρας.
Μικρομεσαίας Λέστερ που προπονεί ο «αποτυχημένος», ο «άσχετος», ο «βλάκας», ο «αστείος» και άλλα πολλά που τα φερέφωνα-παπαγαλάκια του συστήματος, δημοσιογράφοι χωρίς διάθεση να αγγίξουν τα κακώς κείμενα και πολίτες που τρώνε οτιδήποτε τους σερβίρουν χρησιμοποιούσαν στις αναφορές τους…

Είναι αστείο να διαβάζεις σκέψεις και αγωνιστικές αναλύσεις για το τι φταίει και παρουσιάζει αυτή την εικόνα η εθνική, που έφτασε στο σημείο να χάσει από τα Νησιά Φερόε εντός έδρας (πιο χαμηλά κυριολεκτικά δεν γίνεται)
Όταν είναι τόσο μα τόσο απλό…

Τώρα απλά δικαιώνονται Ρεχάγκελ και Σάντος που σαν ξένοι γνώριζαν αυτό που εμείς θέλουμε να παραβλέπουμε και κρατούσαν τους παππούδες για όσο μπορούσαν περισσότερο.

Αυτούς που μέσα από συγκυρίες είχαν φτάσει να δουν ένα όνειρο που ούτε σαν σκέψη δεν τους περνούσε ποτέ από το μυαλό να αρχίζει να αποκτά υλική υπόσταση και που δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Έβαλαν έξτρα προσπάθεια, έξτρα εγωισμό, έξτρα πείσμα και δεν το άφησαν να ξεφύγει. Του έδωσαν σάρκα και οστό πετυχαίνοντας αυτοί, όχι άλλοι, αυτοί, όχι οι προηγούμενοι, αυτοί, όχι οι δίπλα τους, αυτό που είναι και θα παραμείνει η μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού. Έγιναν οι κατακτητές της ποδοσφαιρικής Ευρώπης.

Αυτό προστάτευαν τόσα χρόνια που συνέχιζαν να παίζουν. Το δικό τους κατόρθωμα. Το τέκνο της δικής τους αθλητικής προσπάθειας. Για τον ατομικό εγωισμό τους ο καθένας και την ατομική υστεροφημία τους έβαζαν στην άκρη όσα αρνητικά είχαν και όσα τους χώριζαν και πάντα προσπαθούσαν, παρασέρνονταν και όσους νέους ήταν δίπλα τους. Μέχρι και τον τελευταίο χορό της τελευταίας μικρής ομάδας γερόλυκων, στο τελευταίο μουντιάλ.

Άλλωστε για ποδοσφαιριστές μιλάμε. Δεν είναι οι Rolling Stones να συνεχίζουν να κυλάνε στο χορτάρι μέχρι τα 80 τους…
(και οι ένας-δυο που απέμειναν δεν καθιστούν ομάδα. Μέχρι τρεις δεν θεωρούνται ομάδα -και σωστά- ούτε από δικτατορικά καθεστώτα)

Αυτό είναι που δεν έχουν οι καινούργιοι και που περιγράφει και μια νοοτροπία, βαθιά ριζωμένη στο DNA μας…Να στηριζόμαστε στα λόγια σε όσα πετυχαίνουν οι πρόγονοι μας, λες και εξαιτίας των δικών τους κατορθωμάτων θα μας φοβηθεί ή θα χαριστεί κανένας στο παρόν χωρίς να προσπαθήσουμε….
Να κρατάμε αυτό που πέτυχαν οι προηγούμενοι μόνο για να φτιάχνουμε άκοπα την δική μας εικόνα απέναντι σε τρίτους, χωρίς να νιώθουμε την ανάγκη να το προστατεύσουμε…

Έφυγαν οι παλιοί λοιπόν και οι επόμενοι δεν έχουν πλέον κανένα δέσιμο με αυτό που εκείνοι είχαν πετύχει. Δεν είναι θέμα ταλέντου, ούτε οι προηγούμενοι ήταν άλλωστε τίποτα σπουδαίοι μπαλαδόροι. Ίσα ίσα που οι καινούργιοι είναι περισσότερο ταλαντούχοι. Από μέτριοι μέχρι καλοί παίχτες ήταν, με υπερτονισμένο όμως τον εγωισμό τους, που λειτουργούσε ως ωθητήρας και ασπίδα ταυτόχρονα.

Το είπε άλλωστε χωρίς να κατανοεί την αιτία ο Τοροσίδης στις δηλώσεις του αμέσως μετά το παιχνίδι. Που είναι απόλυτα λογικό και ανθρώπινο να μην το κατανοεί. Τα αρνητικά και τα θετικά μας, χρειάζεται ένας τρίτος να τα παρουσιάσει και να τα χειραγωγήσει….

«….Απέναντι σε μια τέτοια ομάδα δεν μπορεί να μην πολεμάς, τέσσερα ματς δεν πολεμάμε. Χάθηκε η μαγιά που υπήρχε σε αυτή την ομάδα….Δεν μπορεί να σου φταίει τίποτα άλλο (κόσμος, διοίκηση, προπονητής) όταν χάνεις απ’ τα Νησιά Φερόε….Και στα τέσσερα ματς που έχουμε παίξει μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει αυτό που υπήρχε… Έχουμε μιλήσει πολλές φορές μεταξύ μας, αλλά δυστυχώς δεν αλλάζει κάτι. Απορώ… Τουλάχιστον παλιά πολεμούσαμε. Δεν παίζαμε μεγάλη μπάλα, αλλά τα καταφέρναμε, ήμασταν συμπαγείς…Δεν έχω εξήγηση…»
http://www.protothema.gr/sports/article/426658/torosidis-sostes-oi-apodokimasies-tou-kosmou/
http://www.skygoal.gr/ethniki-omada/torosidis-kai-me-to-xorio-mou-na-paixoume-tha-xasoume.html

Γιατί δεν είμαστε λαός της συνέχειας. Δεν νιώσαμε ποτέ την ανάγκη να προστατεύσουμε αυτό που μας αφήνουν οι προηγούμενοι, πόσο μάλλον να το βελτιώσουμε. Δεν θεωρούμε δικό μας αυτό που κληρονομούμε…Δεν καθίσαμε ποτέ στους ώμους της ιστορίας που παραλαμβάνουμε για να χτίσουμε κάτι πιο ψηλό και ισχυρό και ωραίο, παρά μόνο όταν θέλουμε να την πούμε στους άλλους…
Γι αυτό και δεν είμαστε λαός που θα προγραμματίσει και θα βάλει μακροχρόνιους στόχους και θα περιμένει υπομονετικά τα αποτελέσματα. Να συνεχίσουμε αυτό που πέτυχαν….»οι άλλοι…..;» Θα αστειεύεσαι !!

(Θα ήταν απλά χάσιμο χρόνου να αρχίσει να απαριθμεί κάποιος παραδείγματα από τα βάθη της ιστορίας μέχρι σήμερα)

Με χαμένο λοιπόν αυτό που οι παλιοί πρόσφεραν (πρώτα για τους εαυτούς τους και κατ επέκταση για την ομάδα) και χωρίς τον καθοδηγητή που θα ρίξει μερικές ψυχολογικές σφαλιάρες ανοίγοντας μια ολότελα λευκή σελίδα ώστε να ξυπνήσει στους καινούργιους τον δικό τους ατομικό εγωισμό, έμειναν μόνο τα αρνητικά στοιχεία να υπερτονίζονται…

Να φοράμε τις δάφνες των προηγούμενων απλά για να γίνουμε τζάμπα μάγκες για όσο διατηρείται η φόρα που έχει αποκτηθεί από την προσπάθεια τους, χωρίς να αισθανόμαστε πως είναι και δικό μας αυτό που πέτυχαν και πως πρέπει να το υπερασπιστούμε. Ίσα ίσα που στο πίσω μέρος του μυαλού μας ξοδεύουμε ενέργεια σε ζηλόφθονα συναισθήματα, άσχετα με το τι παρουσιάζουμε προς τα έξω…

Αυτό το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» είναι το μόνο που διαθέτουν σε αφθονία όσοι ξεκίνησαν να παίζουν τον Σεπτέμβριο στην νέα αναγκαστική σελίδα της Εθνικής. Και εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ» βασισμένο όχι σε δικό τους επίτευγμα, αλλά σε κληρονομιά.

Αυτό το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» που θα ακούσει ακόμη και σήμερα ο αστυνομικός από τον λεφτά γιο που σκοτώνοντας την ώρα του κοπροσκυλιάζοντας θα κάνει τροχαία παράβαση, με το αγορασμένο από τον ιδρώτα (τίμιο ή όχι δεν έχει σημασία) του πατέρα του, ακριβό αυτοκίνητο.

Αυτό το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» του με πλαστά πτυχία γενικού γραμματέα του τάδε οργανισμού που πήρε την θέση όχι γιατί την άξιζε, αλλά γιατί είναι κομματόσκυλο.

Ίδιο και απαράλλαχτο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ/ξέρεις ποιοι είμαστε εμείς» που θα ακούσεις να χρησιμοποιεί κάποιος που επικαλείται όσα οι αρχαίοι πέτυχαν, λες και είναι κάποιο όχημα που κινείται με αέναη ενέργεια και δεν χρειάζεται τροφοδοσία από μέρους του.

Γι αυτό ήταν δεδομένο πως θα αποτύγχανε ο Ρανιέρι σε αυτή την μετάβαση.
Επειδή μάνατζερ εσκεμμένα και παίκτες παρασυρμένοι από νοοτροπία και τους πρώτους, έκαναν παιχνίδι πάνω σε επιτεύγματα άλλων και δεν είναι το στυλ του προπονητή που θα τον ένοιαζε να σουλουπώσει ένα μπάχαλο, όπως έκαναν οι δυο προηγούμενοι.

Με την πλήρη ανυπαρξία της ΕΠΟ που δεν φρόντισε να τηρούνται ούτε τα προσχήματα. Όμως κι αυτό είναι κάτι που αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε…
Δεν ήταν της τωρινής διοίκησης άλλωστε οι προηγούμενες επιτυχίες…
Ακόμη και τον Σάντος και την «φόρα» της ομάδας μέχρι το μουντιάλ, στην ουσία τα κληρονόμησε από την προηγούμενη διοίκηση. Γι αυτό και τον «έφυγε»….
(κι ο ίδιος έβλεπε τι θα συμβεί και ήταν φανερό πως δεν είχε διάθεση να μείνει…)
Με αποτέλεσμα να ισχύουν στο 100% και για τον Σαρρή (τώρα τον Γκιρτζίκη) όσα αναφέρθηκαν παραπάνω….

Μέχρι και πρόεδροι μπήκαν φανερά στον καταρτισμό της ενδεκάδας…Καθόλου απίθανο και πολιτικοί. Γιατί πρέπει να είναι αφελής όποιος για παράδειγμα πιστεύει πως ήξερε ή πρόλαβε να μάθει ή έστω να δει ο Ρανιέρι ποιος είναι ο Μάνταλος, που ξεκίνησε στην αρχική ενδεκάδα της εθνικής στο πρώτο παιχνίδι, χωρίς να έχει παίξει ούτε έναν επίσημο αγώνα στην Β εθνική με την ΑΕΚ…

Με το καλημέρα ξεκίνησαν τα σκονάκια και από μια απλή ανάγνωση της μέχρι τώρα πορείας του Ρανιέρι, είναι προπονητής που τον ενδιαφέρουν τα χρήματα εξίσου (αν όχι περισσότερο) με την υστεροφημία του.
Το πως θα την κάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί, χωρίς όμως να χάσει και δεκάρα από το συμβόλαιο του κοιτούσε σχεδόν από την αρχή, γιατί από την πρώτη στιγμή κατάλαβε που ήρθε (το κάνουν ξεκάθαρο κάποιες ατάκες του) και τι θα αντιμετωπίσει.
Όποιος λοιπόν κατηγορεί τον Ρανιέρι για την εικόνα της ομάδας, ας το ξανασκεφτεί…Δεν είχε ομάδα να διαχειριστεί, αλλά κάτι άλλο…που δεν τον ένοιαζε και καλά έκανε!

Την ίδια εικόνα άλλωστε θα παρουσιάσει και ο επόμενος αν
α) δεν είναι λίγο πιο «λιμανίσιος» και αρκεστεί στο πλουσιοπάροχο συμβόλαιο του, χωρίς να τον νοιάζει για την υστεροφημία του ώστε να απειλήσει να τους ξεμπροστιάσει όλους, μπας  και λουφάξουν
β) δεν φροντίσει να μάθει μερικά πράγματα για τον χαρακτήρα μας και ποια κουμπιά των παικτών να πατήσει, ώστε να πυροδοτήσει ατομικά στον καθένα όσα -ακόμη κι αν φαντάζουν αρνητικά στα μάτια του- θα δώσουν καινούργια ώθηση σε μια καινούργια, αποκομμένη από την μέχρι τώρα πορεία, προσπάθεια.

Μέχρι τον επόμενο κύκλο της ιστορίας που ένας άλλος Ρανιέρι και κάποιοι άλλοι παίκτες και κάποιο άλλο προεδρείο της ΕΠΟ, για τους λόγους που αναφέρθηκαν, θα χάσουν εντός έδρας από το Λιχτενστάιν…

Υ.Γ.
Πριν το Euro του 2004 είμασταν ανυπόληπτοι ποδοσφαιρικά, οπότε δεν ήταν και έντονες οι καμπύλες στα σκαμπανεβάσματα μας. Με 10-0 φύγαμε απο το μουντιάλ των ΗΠΑ to ’94 και το περάσαμε χαβαλέ…. Τώρα που πέσαμε από ψηλά και γδούπος ακούστηκε και πόνεσε!!!
Περαστικά μας…

 

 

Μπρος τουρισμός και πίσω ρέμα…

τουρισμός,υποδομες,πολιτικοι

Επειδή από την μια γκρινιάζουν κάποιοι για τα μπαζωμένα ρέματα τώρα που έπιασαν οι βροχές κι επειδή από την άλλη θέλουμε να ανεβάσουμε και τον τουρισμό μας  και να φέρνουμε τουρίστες όλο τον χρόνο…
(άσχετα αν στην καινούργια καμπάνια του υπουργείου για το 2015 έδειχναν εικόνες από την Αυστραλία και ούτε μια από την Μακεδονία)
http://taxalia.blogspot.gr/2014/11/gods-myths-heroes.html

Απλά λίγη έξυπνη διαφήμιση χρειάζεται πως προσφέρουμε οικολογικό-εναλλακτικό τουρισμός εντός οικιστικών περιοχών.

Θα έρχονται για παράδειγμα από παντού εραστές του κανόε καγιάκ και θα περιμένουν με τα νοικιασμένα από τα ξενοδοχεία κανό τους το μπαζωμένο ρέμα να κατεβάσει το νερό της βροχής (σαν τους σέρφερ που περιμένουν το μεγάλο κύμα) για να πραγματοποιήσουν την διαδρομή τους στην τεχνητή πίστα με τα σπίτια, τους μαντρότοιχους, τους στύλους της ΔΕΗ κι αν είναι εντός μεγάλων πόλεων θα αυξάνει και η δυσκολία της πίστας με το να χρειάζεται να αποφεύγουν επιπλέοντες κάδους, παρασυρμένα οχήματα κλπ…